Page 29

«Και αφού γνωρίζεις τον Ουίνστον –όπως έχω ήδη επισημάνει– γλιτώνεις από την ανάγκη να συνομιλήσεις με ξένους. Επιπλέον», το χαμογελαστό πρόσωπο της Ολίβια εμφανίστηκε στο πορτόφυλλο της γκαρνταρόμπας, «αυτό σημαίνει ότι θα γίνουμε αδελφές». Η Μιράντα έμεινε ακίνητη, με τα δάχτυλά της να κρατούν το πρωινό φόρεμα που είχε πάρει από την γκαρνταρόμπα. «Αυτό θα ήταν υπέροχο, Ολίβια», είπε, γιατί πραγματικά, τι άλλο θα μπορούσε να πει; «Ω, είμαι ενθουσιασμένη που συμφωνείς!» αναφώνησε η Ολίβια και την αγκάλιασε. «Θα είναι υπέροχο. Φανταστικό. Περισσότερο και από φανταστικό. Θα είναι τέλειο». Η Μιράντα παρέμεινε ακίνητη και αναρωτιόταν πώς στο καλό είχε καταφέρει να μπλέξει έτσι. Η Ολίβια έκανε λίγο πίσω, ακτινοβολώντας ακόμη από χαρά. «Ο Ουίνστον δεν θα έχει ιδέα τι τον βρήκε». «Τελικά ποιος είναι ο σκοπός σου, να κάνεις ένα προξενιό ή απλώς να κατατροπώσεις τον αδελφό σου;» «Μα και τα δύο φυσικά», παραδέχτηκε ανέμελα η Ολίβια. Άφησε τη Μιράντα και κάθισε βαριά σε μια καρέκλα εκεί δίπλα. «Έχει σημασία;» Η Μιράντα άνοιξε το στόμα της για να μιλήσει, αλλά η Ολίβια την πρόλαβε. «Φυσικά και όχι», είπε. «Το μόνο που έχει σημασία είναι ο κοινός στόχος, Μιράντα. Πραγματικά, εκπλήσσομαι που δεν είχαμε σκεφτεί κάτι τέτοιο σοβαρά προηγουμένως». Η Μιράντα, έτσι όπως είχε γυρισμένη την πλάτη της στην Ολίβια, έκανε έναν μορφασμό. Φυσικά και δεν είχε σκεφτεί κάτι τέτοιο σοβαρά προηγουμένως. Ήταν πολύ απασχολημένη να ονειρεύεται τον Τέρνερ. «Και είδα τον Ουίνστον να σε κοιτάζει χθες το βράδυ». «Υπήρχαν μόνο πέντε άτομα στο δωμάτιο, Ολίβια. Απλώς δεν μπορούσε να μη με κοιτάζει». «Ναι, αλλά πώς σε κοίταζε», επέμεινε η Ολίβια. «Ήταν σαν να μη σε είχε δει ποτέ πριν». «Είμαι αρκετά σίγουρη ότι κάνεις λάθος», διαμαρτυρήθηκε η Μιράντα καθώς ντυνόταν. «Δεν κάνω λάθος. Έλα, γύρνα να σε κουμπώσω. Ποτέ δεν κάνω λάθος σε τέτοια πράγματα». Η Μιράντα παρέμεινε ακίνητη υπομονετικά, καθώς η Ολίβια την κούμπωνε. Και τότε μια σκέψη πέρασε από το μυαλό της. «Και πότε είχες την ευκαιρία να αποδείξεις ότι είχες δίκιο για κάτι; Είμαστε χωμένες στην εξοχή. Και δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να είμαστε μάρτυρες σε οποιονδήποτε έρωτα». «Φυσικά και είχαμε. Υπήρχε ο Μπίλι Έβανς και...» «Έπρεπε να παντρευτούν, Ολίβια. Το ξέρεις αυτό». Η Ολίβια κούμπωσε το τελευταίο κουμπί, έβαλε τα χέρια της στους ώμους της Μιράντα και την έστρεψε προς το μέρος της. Η έκφρασή της ήταν πονηρή, ακόμα και για τα δικά της δεδομένα. «Ναι, αλλά γιατί έπρεπε να παντρευτούν; Επειδή ήταν ερωτευμένοι». «Δεν θυμάμαι να πρόβλεψες αυτόν τον γάμο». «Ανοησίες. Φυσικά και τον πρόβλεψα. Ήσαστε στη Σκοτία τότε. Και δεν θα μπορούσα να σου τα πω σε μια επιστολή – θα ήταν ιδιαίτερα αγενές εκ μέρους μου αν τα έγραφα στο χαρτί». Η Μιράντα δεν ήταν σίγουρη γιατί θα ήταν αγενές κάτι τέτοιο – μια απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη ήταν μια απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη. Το να το αναφέρει κάποιος σε ένα γράμμα δεν θα άλλαζε τίποτα. Αλλά ανεξάρτητα από αυτό, η Ολίβια ίσως να είχε κάποιο δίκιο. Η Μιράντα πήγαινε στη Σκοτία για έξι εβδομάδες κάθε χρόνο για να επισκεφθεί τη γιαγιά και τον παππού της από τη μεριά της μητέρας της, και ο Μπίλι Έβανς παντρεύτηκε όταν εκείνη έλειπε. Ήταν σίγουρο ότι η Ολίβια θα κατέληγε σε ένα επιχείρημα που δεν θα μπορούσε να αντικρούσει.

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement