Page 26

Τα μάτια του στένεψαν, αλλά δεν είπε τίποτα. «Γιατί το έκανες αυτό;» ζήτησε να μάθει με σταθερή φωνή, αν και η ίδια έτρεμε ολόκληρη. «Γιατί σε φίλησα;» Ανασήκωσε τους ώμους. «Γιατί όχι;» «Κακώς!» του πέταξε, τρομοκρατημένη από τον πόνο που άκουγε στη φωνή της. Ήθελε να είναι εξοργισμένη. Μάλλον ήταν εξοργισμένη, αλλά ήθελε και να ακούγεται εξοργισμένη. Ήθελε εκείνος να το ξέρει. «Μπορεί να μην έχεις εύκολη διέξοδο. Έχεις χάσει αυτό το προνόμιο». Εκείνος χαχάνισε ειρωνικά, ανάθεμά τον, και είπε: «Είσαι αρκετά διασκεδαστική ως δυναμική ερωμένη!». «Σταμάτα», του φώναξε. Ο Τέρνερ συνέχιζε να μιλάει για πράγματα που εκείνη δεν καταλάβαινε, και τον μισούσε γι’ αυτό. «Γιατί με φίλησες; Δεν με αγαπάς». Τα νύχια της χώθηκαν στις παλάμες της. Ανόητη! Ανόητη! Γιατί το είχε πει αυτό; Αλλά εκείνος απλώς χαμογέλασε. «Ξέχασα ότι είσαι μόνο δεκαεννέα και έτσι δεν συνειδητοποιείς ότι η αγάπη δεν είναι ποτέ προϋπόθεση για ένα φιλί». «Νομίζω ότι ούτε καν με συμπαθείς». «Ανοησίες. Και βέβαια σε συμπαθώ», είπε ανοιγοκλείνοντας τα μάτια του, σαν να προσπαθούσε να θυμηθεί ακριβώς πόσο καλά την ήξερε. «Πάντως σίγουρα δεν σε αντιπαθώ». «Δεν είμαι η Λετίσια», του ψιθύρισε. Στη στιγμή το χέρι του τυλίχτηκε γύρω από το μπράτσο της, πιέζοντάς τη μέχρι που σχεδόν την πόνεσε. «Μην αναφέρεις το όνομά της ποτέ ξανά! Μ’ ακούς; Ποτέ!» Η Μιράντα τον κοίταξε σοκαρισμένη από τη μανία που διάβαζε στα μάτια του. «Λυπάμαι», είπε βιαστικά. «Σε παρακαλώ, άφησέ με να φύγω». Αλλά εκείνος δεν το έκανε. Χαλάρωσε τη λαβή του, αλλά μόνο λίγο, και ήταν σχεδόν σαν να τη διαπερνούσε το βλέμμα του. Σαν να κοιτούσε κάποιο φάντασμα. Το φάντασμα της Λετίσια. «Τέρνερ, σε παρακαλώ», ψιθύρισε η Μιράντα. «Με πονάς». Κάτι σαν να χάθηκε από την έκφρασή του καθώς πισωπατούσε. «Συγγνώμη», είπε. Κοίταξε κάπου μακριά – στο παράθυρο; Στο ρολόι; «Ζητώ συγγνώμη», ξαναείπε, πιο ευγενικά αυτή τη φορά. «Συγγνώμη που σου επιτέθηκα. Συγγνώμη για όλα». Η Μιράντα κατάπιε τον κόμπο που είχε φράξει τον λαιμό της. Έπρεπε να φύγει. Έπρεπε να τον χαστουκίσει ξανά και έπειτα να φύγει, αλλά ένιωθε ήδη άθλια και δεν κατάφερε να κρατηθεί να μην του πει: «Λυπάμαι που σε έκανε τόσο δυστυχισμένο». Τα μάτια του καρφώθηκαν στα δικά της. «Το κουτσομπολιό ταξιδεύει μέχρι και τις τάξεις του σχολείου, έτσι δεν είναι;» «Όχι!» βιάστηκε να του πει. «Είναι απλώς ότι… ότι το είχα προσέξει». «Μπα;» Εκείνη δάγκωσε το χείλι της, καθώς αναρωτιόταν τι έπρεπε να πει. Υπήρχαν πολλά κουτσομπολιά στο σχολείο. Αλλά πέρα από αυτά, είχε δει πολλά πράγματα και η ίδια. Φαινόταν τόσο ερωτευμένος στον γάμο του. Τα μάτια του έλαμπαν όταν κοίταζε τη Λετίσια. Και τότε ο κόσμος της Μιράντα είχε γίνει συντρίμμια. Εκείνοι ήταν σαν να βρίσκονταν στον μικρό κόσμο τους, μονάχα οι δυο τους, και αυτή ήταν απλώς ένας θεατής που τους παρακολουθούσε από μακριά. Και την επόμενη φορά που τον είδε... ήταν διαφορετικό. «Μιράντα», την προέτρεψε να συνεχίσει. Τον κοίταξε ψηλά και είπε απαλά: «Όποιος σε ήξερε πριν από τον γάμο σου, μπορούσε να πει ότι μετά ήσουν δυστυχισμένος».

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement