Page 21

Η Ολίβια σήκωσε το βλέμμα της ψηλά με αγανάκτηση. «Έχεις γνωρίσει τα ξαδέλφια μου;» Και η Μιράντα γέλασε. Στην κηδεία της ίδιας της μητέρας της, η Μιράντα είχε γελάσει! Ήταν, συνειδητοποίησε αργότερα, το πιο πολύτιμο δώρο που μπορούσε να της προσφέρει η φίλη της. «Σ’ αγαπώ, Λίβι», της είχε πει. Η Ολίβια έπιασε το χέρι της. «Ναι, το ξέρω», της είπε απαλά. «Κι εγώ εσένα». Κι ύστερα ίσιωσε τους ώμους της και πήρε τη συνηθισμένη στάση της. «Θα ήμουν αδιόρθωτη χωρίς εσένα, ξέρεις. Η μητέρα μου λέει συχνά ότι είσαι ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν έχω διαπράξει κάποιο ανεπανόρθωτο αδίκημα μέχρι τώρα». Και πιθανόν να ήταν αυτός ο λόγος, σκέφτηκε η Μιράντα, που η λαίδη Ράντλαντ προσφέρθηκε να είναι η προστάτιδά της για την καινούρια σεζόν στο Λονδίνο. Όταν παρέλαβε την πρόσκλησή της, ο πατέρας της αναστέναξε με ανακούφιση και πρόσφερε γρήγορα τα απαραίτητα χρήματα. Ο σερ Ρούπερτ Τσίβερ δεν ήταν ένας εξαιρετικά πλούσιος άνθρωπος, αλλά είχε αρκετά χρήματα για να καλύψει μια σεζόν στο Λονδίνο για τη μοναχοκόρη του. Αυτό που δεν διέθετε ήταν η απαραίτητη υπομονή –ή, για να είμαστε ειλικρινείς, το απαραίτητο ενδιαφέρον– για να τη συνοδεύσει εκεί ο ίδιος. Το ντεμπούτο τους καθυστέρησε έναν χρόνο. Η Μιράντα δεν μπορούσε να πάει ενώ πενθούσε τη μητέρα της και η λαίδη Ράντλαντ είχε αποφασίσει να επιτρέψει στην Ολίβια να περιμένει κι εκείνη. Τι είκοσι, τι δεκαεννέα, είχε ανακοινώσει. Και ήταν αλήθεια. Κανείς δεν ανησύχησε για το γεγονός ότι η Ολίβια δεν είχε ακόμα κάνει το ντεμπούτο της. Με την εκπληκτική εμφάνισή της, τη ζωντανή προσωπικότητά της και, όπως τόνιζε σθεναρά η Ολίβια, τη μεγάλη προίκα της, η επιτυχία της ήταν σίγουρη. Αλλά ο θάνατος της Λετίσια, πέρα από εξαιρετικά τραγικός, είχε έρθει σε πολύ κακή στιγμή. Τώρα θα έπρεπε να τηρηθεί άλλη μια περίοδος πένθους. Όμως η Ολίβια θα μπορούσε να πενθήσει για μόλις έξι εβδομάδες, μια και η Λετίσια δεν ήταν αδελφή της εξ αίματος. Απλώς θα καθυστερούσε λίγο η επίσημη εμφάνισή τους για τη σεζόν. Δεν γινόταν διαφορετικά. Κατά βάθος, η Μιράντα ήταν χαρούμενη. Η σκέψη ενός χορού στο Λονδίνο σίγουρα την τρόμαζε. Δεν έφταιγε ακριβώς το γεγονός ότι ήταν ντροπαλή, γιατί η ίδια δεν πίστευε ότι ήταν. Απλώς δεν της άρεσαν τα μεγάλα πλήθη και η σκέψη πολλών ανθρώπων που θα την κοίταζαν προσπαθώντας να την κρίνουν της φαινόταν εντελώς φριχτή. Δεν μπορώ να το αποφύγω, σκεφτόταν καθώς κατέβαινε τις σκάλες. Και εν πάση περιπτώσει, θα ήταν πολύ χειρότερο να βρεθεί στο Άμπλσαϊντ χωρίς την παρέα της Ολίβια. Η Μιράντα σταμάτησε στη βάση της σκάλας, προσπαθώντας να αποφασίσει προς τα πού θα πήγαινε. Το δυτικό καθιστικό είχε το καλύτερο γραφείο, αλλά η βιβλιοθήκη ήταν πάντα πιο ζεστή και απόψε η νύχτα ήταν μάλλον ψυχρή. Από την άλλη– Χμμ... τι ήταν αυτό; Έσκυψε λίγο στο πλάι κοιτάζοντας προς τη μεριά του διαδρόμου. Κάποιος είχε αναμμένη τη φωτιά στο γραφείο του λόρδου Ράντλαντ. Η Μιράντα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι κάποιος ήταν ακόμα ξύπνιος – οι Μπέβελστοκ αποσύρονταν πάντα νωρίς. Κινήθηκε ήσυχα κατά μήκος του χαλιού στον διάδρομο μέχρι να φτάσει στην ανοιχτή πόρτα. «Ω!» Ο Τέρνερ, που ήταν καθισμένος στην καρέκλα του πατέρα του, την είδε. «Δεσποινίς Μιράντα», είπε σιγά, διατηρώντας την άνετη στάση του στο κάθισμα. «Τι έκπληξη».

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement