Page 193

«Έλα, προσπάθησε να είσαι δυνατός, μεγάλε αδελφέ. Πρόκειται να γίνεις πατέρας». «Σύντομα, ελπίζω», μουρμούρισε εκείνος. «Δεν νομίζω ότι μπορώ να αντέξω πολύ περισσότερο από αυτό». «Αν σου φαίνεται δύσκολο, σκέψου πώς ακριβώς πρέπει να αισθάνεται η Μιράντα». Της έριξε μια θανάσιμη ματιά. Πάλι είχε πει κάτι λάθος. Η Ολίβια έκλεισε το στόμα της. Πίσω στο δωμάτιό της, η Μιράντα κρατούσε το χέρι της πεθεράς της σε μια επώδυνη λαβή. «Κάντε κάτι να τελειώσει», μουρμούρισε. «Σας παρακαλώ, κάντε το να τελειώσει». «Θα τελειώσει σύντομα, σε διαβεβαιώνω». Η Μιράντα την τράβηξε κοντά της μέχρι που ήρθαν σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο. «Είχατε πει το ίδιο και χθες!» «Με συγχωρείτε, λαίδη Ράντλαντ;» Ήταν ο δρ Γουίντερς, ο οποίος έφτασε μία ώρα μετά την έναρξη των πόνων. «Μήπως θα μπορούσα να σας μιλήσω για λίγο;» «Ναι, ναι, βέβαια», είπε η γυναίκα παίρνοντας προσεκτικά το χέρι της από της κοπέλας. «Επιστρέφω αμέσως. Το υπόσχομαι». Η Μιράντα έγνεψε καταφατικά και άρπαξε τα σεντόνια. Χρειαζόταν κάτι να σφίγγει όταν ο πόνος τη διαπερνούσε. Το κεφάλι της στρεφόταν από τη μια πλευρά στην άλλη καθώς προσπαθούσε να πάρει μια βαθιά ανάσα. Πού ήταν ο Τέρνερ; Δεν συνειδητοποιούσε ότι τον χρειαζόταν εδώ; Χρειαζόταν τη ζεστασιά του, το χαμόγελό του, αλλά πάνω απ’ όλα χρειαζόταν τη δύναμή του, επειδή σκεφτόταν ότι δεν είχε αρκετή δική της για να περάσει μέσα από αυτή τη δοκιμασία. Αλλά ήταν πεισματάρα και είχε την περηφάνια της, και δεν μπορούσε να ρωτήσει τη μητέρα του πού ήταν. Αντ’ αυτού, έσφιγγε τα δόντια της και προσπαθούσε να μη φωνάξει από τον πόνο. «Μιράντα;» Η λαίδη Ράντλαντ την κοίταζε με ανησυχία. «Μιράντα, αγάπη μου, ο γιατρός λέει ότι πρέπει να σπρώξεις περισσότερο. Το μωρό χρειάζεται μια μικρή βοήθεια για να βγει». «Είμαι πολύ κουρασμένη», μουρμούρισε. «Δεν μπορώ να σπρώξω άλλο». Χρειάζομαι τον Τέρνερ, σκέφτηκε. Αλλά δεν ήξερε να το πει. «Ναι μπορείς. Αν σπρώξεις λίγο πιο έντονα τώρα, όλα θα τελειώσουν πολύ πιο γρήγορα». «Δεν μπορώ... δεν μπορώ... εγώ… ωωω». «Αυτό είναι, λαίδη Τέρνερ», είπε σταθερά ο δρ Γουίντερς. «Σπρώξτε τώρα!» «Εγώ... Πονάει. Πονάει». «Σπρώξτε! Μπορώ να δω το κεφάλι». «Μπορείτε;» Η Μιράντα προσπάθησε να σηκώσει το κεφάλι της. «Σσς, μην τεντώνεις τον λαιμό σου», είπε η λαίδη Ράντλαντ. «Δεν θα μπορέσεις να δεις τίποτα ούτως ή άλλως. Άκουσέ με». «Συνεχίστε να σπρώχνετε», είπε ο γιατρός. «Προσπαθώ. Προσπαθώ». Η Μιράντα έσφιγγε τα δόντια της και έσπρωχνε. «Είναι... Μπορείτε να...» Πήρε μερικές βαθιές ανάσες. «Τι είναι;» «Δεν μπορώ να πω ακόμα», απάντησε ο δρ Γουίντερς. «Περιμένετε. Περιμένετε ένα λεπτό... Εδώ είμαστε». Μόλις βγήκε το κεφάλι, το σώμα γλίστρησε εύκολα έξω. «Είναι κορίτσι».

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement