Page 190

«Φυσικά και όχι. Φαντάζεσαι πράγματα. Αλλά ορκίζομαι ότι είμαι κουρασμένη. Θα ήθελα να αποσυρθώ, αν δεν σας πειράζει». Όμως τη στιγμή που πήγε να σηκωθεί από την καρέκλα, ένιωσε ένα υγρό να κυλά στα πόδια της. Κάθισε πάλι κάτω. «Ή μάλλον θα περιμένω για το επιδόρπιο». Η λαίδη Ράντλαντ σηκώθηκε από το κάθισμά της με την πρόφαση ότι έκανε δίαιτα και δεν μπορούσε να αντέξει να παρακολουθεί τους υπόλοιπους να τρώνε την πουτίγκα τους. Η αναχώρησή της έφερε τη Μιράντα σε πολύ δύσκολη θέση. Δεν μπορούσε να αποφύγει τη συζήτηση, αλλά έκανε ό,τι μπορούσε για να φανεί πως ήταν απασχολημένη με το γλυκό της ελπίζοντας ότι κανείς δεν θα της έθετε καμιά ερώτηση. Επιτέλους, το γεύμα τελείωσε. Ο Τέρνερ σηκώθηκε, ήρθε προς το μέρος της και της πρόσφερε το μπράτσο του. «Όχι, ευχαριστώ, νομίζω ότι θα μείνω εδώ για λίγο. Νιώθω κάπως κουρασμένη, ξέρεις». Μια φλόγα έμοιαζε να ανεβαίνει στον λαιμό της. Κανείς δεν είχε γράψει ποτέ τι προστάζει η εθιμοτυπία όταν ένα μωρό επιθυμεί να γεννηθεί σε μια επίσημη τραπεζαρία. Η Μιράντα φαινόταν να βρίσκεται σε τέτοια αμηχανία και ήταν τόσο φοβισμένη που δεν μπορούσε καν να σηκωθεί από την καρέκλα. «Θα ήθελες ακόμα μια μερίδα;» Ο τόνος του ήταν παγερός. «Ναι, σε παρακαλώ», απάντησε και η φωνή της ράγισε. «Μιράντα, είσαι σίγουρη ότι αισθάνεσαι καλά;» ρώτησε η Ολίβια, καθώς ο Τέρνερ καλούσε έναν υπηρέτη. «Φαίνεσαι αρκετά παράξενη». «Φώναξε τη μητέρα σου», μουρμούρισε με σπασμένη, βραχνή φωνή η Μιράντα. «Τώρα!» «Ω, είναι;…» Η Μιράντα απλώς έγνεψε. Ο πόνος δεν την άφηνε να πει κάτι άλλο. «Ω Θεέ μου... Ήρθε η ώρα;» βόγκηξε η Ολίβια «Ποια ώρα;» ρώτησε ο Τέρνερ εκνευρισμένος. Αλλά τότε είδε την τρομαγμένη έκφραση της Μιράντα. «Ω να πάρει, αυτή η ώρα». Έτρεξε κοντά στη γυναίκα του και την πήρε στα χέρια του, αγνοώντας τον τρόπο που τα βρεγμένα φουστάνια της λέρωναν το λεπτό ύφασμα του παντελονιού του. Η Μιράντα αρπάχτηκε από τους δυνατούς ώμους του, ξεχνώντας όλους τους όρκους που είχε κάνει να παραμείνει αδιάφορη απέναντί του. Έχωσε το πρόσωπό της στον λαιμό του, αφήνοντας τη δύναμή του να τη διαπεράσει. Θα τη χρειαζόταν τις επόμενες ώρες. «Είσαι λίγο ανόητη», μουρμούρισε. «Πόση ώρα κάθεσαι εκεί και πονάς;» Δεν του απάντησε, γνωρίζοντας ότι αν του έλεγε την αλήθεια σίγουρα θα την κατσάδιαζε. Ο Τέρνερ τη μετέφερε πάνω σε μια κρεβατοκάμαρα που είχε ήδη ετοιμαστεί για τη γέννα. Μέχρι να τη βάλει στο κρεβάτι η λαίδη Ράντλαντ είχε εμφανιστεί στην πόρτα. «Σ’ ευχαριστώ πολύ, Τέρνερ», του είπε γρήγορα. «Πήγαινε να καλέσεις τον γιατρό». «Το έχει ήδη φροντίσει ο Μπρίρλι», απάντησε, κοιτάζοντας προς τα κάτω τη Μιράντα με ανήσυχη έκφραση. «Λοιπόν, πήγαινε να βρεις κάτι να κάνεις. Πιες ένα ποτό». «Δεν διψάω». Η λαίδη Ράντλαντ αναστέναξε. «Πρέπει να σου το γράψω, γιε μου; Φύγε από δω». «Γιατί;» Ο Τέρνερ φαινόταν ανυπόμονος. «Δεν υπάρχει χώρος για τους άντρες στον τοκετό». «Σίγουρα υπάρχει αρκετός χώρος για εμένα», είπε. Η Μιράντα έγινε κατακόκκινη. «Τέρνερ, σε παρακαλώ», τον ικέτεψε.

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement