Page 188

«Α, δηλαδή αυτός είναι ο τρόπος που πρόκειται να απαντάς, έτσι;» ψιθύρισε η Μιράντα και ένα τρυφερό χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπό της για πρώτη φορά τις τελευταίες εβδομάδες. «Λοιπόν, θα κάνω μια συμφωνία μαζί σου. Αν μου επιτρέψεις να φάω κάτι ήσυχα, σου υπόσχομαι να μη σου δώσω ένα όνομα όπως Ιφιγένεια». Η απάντηση ήταν μια κλοτσιά. «Αν είσαι κορίτσι, φυσικά. Αν είσαι αγόρι, τότε υπόσχομαι να μην σε ονομάσω… Νάιτζελ!» Γέλασε. Ήταν ένας ήχος ξεχασμένος και... όμορφος. «Εντάξει, σου υπόσχομαι να μη σε ονομάσω Νάιτζελ». Το μωρό δεν κουνήθηκε. «Ωραία! Και τώρα ας ντυθούμε». Η Μιράντα κάλεσε την υπηρέτριά της και μία ώρα αργότερα κατέβηκε τις σκάλες για την τραπεζαρία κρατώντας το κιγκλίδωμα σφιχτά σε όλη τη διαδρομή. Δεν ήταν σίγουρη γιατί δεν ήθελε να πει σε κανέναν ότι το μωρό ήταν καθ’ οδόν – ίσως ήταν απλώς η φυσική τάση που είχε να αποφεύγει να τραβά την προσοχή πάνω της. Επιπλέον, εκτός από έναν δυνατό πόνο κάθε δέκα λεπτά, αισθανόταν καλά. Σίγουρα δεν είχε καμία επιθυμία να περιοριστεί στο κρεβάτι της ακόμα. Απλώς ήλπιζε ότι το μωρό θα μπορούσε να καταφέρει να μη βιαστεί να βγει πριν τελειώσει το δείπνο. Υπήρχε κάτι αόριστα ενοχλητικό γύρω από τον τοκετό, και δεν είχε καμία επιθυμία να μάθει γιατί από πρώτο χέρι στο τραπέζι της τραπεζαρίας. «Α, εδώ είσαι, Μιράντα», την καλωσόρισε η Ολίβια. «Είπαμε να πιούμε ένα ποτό στο τριανταφυλλί σαλόνι. Έλα μαζί μας». Η Μιράντα κούνησε καταφατικά το κεφάλι και ακολούθησε τη φίλη της. «Μου φαίνεσαι λίγο περίεργη, Μιράντα», συνέχισε η Ολίβια. «Νιώθεις καλά;» «Είμαι απλώς φουσκωμένη, ευχαριστώ». «Ε λοιπόν, θα φύγει σύντομα αυτή η κοιλιά». Πολύ πιο σύντομα από ό,τι θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί, σκέφτηκε η Μιράντα. Η λαίδη Ράντλαντ της έδωσε ένα ποτήρι λεμονάδα. «Σας ευχαριστώ», είπε η Μιράντα. «Ξαφνικά νιώθω να διψάω πολύ». Αγνοώντας την εθιμοτυπία, η Μιράντα την ήπιε μονορούφι. Η λαίδη Ράντλαντ δεν είπε ούτε μία λέξη καθώς της ξαναγέμιζε το ποτήρι. Η Μιράντα το ήπιε κι εκείνο σχεδόν το ίδιο γρήγορα. «Πιστεύεις ότι το δείπνο είναι έτοιμο;» ρώτησε. «Πεινάω τρομερά». Αυτή φυσικά ήταν μόνο η μισή αλήθεια. Επρόκειτο να γεννήσει το μωρό πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας εάν καθυστερούσαν κι άλλο. «Ναι, βέβαια», απάντησε η λαίδη Ράντλαντ, ξαφνιασμένη από την πείνα της Μιράντα. «Προχώρα μπροστά. Άλλωστε εδώ είναι το σπίτι σου, Μιράντα». Εκείνη κούνησε καταφατικά το κεφάλι, έβαλε το χέρι κάτω από την κοιλιά της σαν να μπορούσε να κρατήσει το μωρό μέσα και βγήκε από το δωμάτιο στο χολ. Εκεί έπεσε πάνω στον Τέρνερ. «Καλησπέρα, Μιράντα». Η φωνή του ήταν πλούσια και βραχνή και εκείνη αισθάνθηκε κάτι να πεταρίζει βαθιά μέσα στην καρδιά της. «Ελπίζω να είσαι καλά», είπε. Έγνεψε ελαφρά, προσπαθώντας να μην τον κοιτάξει. Είχε περάσει τον τελευταίο μήνα εκπαιδεύοντας τον εαυτό της να μη λιώνει από επιθυμία και λαχτάρα κάθε φορά που τον έβλεπε. Είχε μάθει να κρύβει τα συναισθήματά της πίσω από ένα ανέκφραστο προσωπείο. Όλοι ήξεραν ότι συναισθηματικά ήταν ράκος, δεν χρειαζόταν και να το προσέχουν όλοι κάθε φορά που

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement