Page 184

«Και εσύ μπορείς να επιλέγεις τη συμπεριφορά σου με μεγαλύτερη προσοχή», του απάντησε, νιώθοντας τον δηκτικό τόνο της φωνής του να της προκαλεί ρίγη κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης της. «Δεν είμαι κανένα ανόητο» –συνέχισε με ολόκληρο το σώμα της να τρέμει στην προσπάθειά της να βρει τα κατάλληλα λόγια– «κατασκεύασμα, στο οποίο μπορείς να συμπεριφέρεσαι σαν να μην έχει μυαλό». «Ω, για όνομα του Θεού, Μιράντα. Πότε σε αντιμετώπισα έτσι; Πότε; Μπορείς να μου πεις, γιατί μα τον Θεό, είμαι περίεργος να μάθω». Η Μιράντα κόμπιασε, αδυνατώντας να αντιμετωπίσει την πρόκλησή του. Τελικά του είπε: «Δεν μου αρέσει να μου μιλούν με αλαζονικό τρόπο, Τέρνερ». «Τότε μη με προκαλείς», της είπε μορφάζοντας. «Να μη σε προκαλώ;» του πέταξε με θράσος προχωρώντας προς το μέρος του. «Εσύ να μην προκαλείς εμένα!» «Μα δεν έκανα τίποτε, που να πάρει, Μιράντα! Τη μια στιγμή σκεφτόμουν ότι είμαστε χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, και την επόμενη στιγμή μου επιτίθεσαι με μανία και με κατηγορείς, ένας Θεός ξέρει για ποιο φοβερό έγκλημα και–» Σταμάτησε όταν ένιωσε τα δάχτυλά της να χώνονται στα μπράτσα του. «Πίστευες ότι ήμαστε ευτυχισμένοι;» του είπε. Για μια στιγμή, όταν την κοίταξε, ήταν σχεδόν σαν να είχε μείνει απλώς έκπληκτος. «Φυσικά και το πίστευα», της είπε. «Σου το έλεγα όλη την ώρα», της είπε σπρώχνοντάς την πέρα με αγανάκτηση. «Αλλά ξέχασα. Όλα όσα έχω κάνει, ό,τι έχω πει, τίποτα δεν έχει σημασία. Δεν θέλεις να ξέρεις ότι είμαι ευτυχισμένος μαζί σου. Δεν σε νοιάζει αν μου αρέσει να είμαι μαζί σου. Θέλεις μονάχα να μάθεις πώς νιώθω». Και τότε, επειδή δεν μπορούσε να μην το πει, του ψιθύρισε: «Πώς νιώθεις για εμένα;». Ήταν σαν να τον είχε τσιμπήσει με μια καρφίτσα. Ενώ ήταν γεμάτος ενέργεια και κίνηση και τα λόγια ξεχύνονταν από το στόμα του με χλευασμό, τώρα... τώρα απλώς έστεκε εκεί, χωρίς να βγάζει τον παραμικρό ήχο, κοιτάζοντάς την παγωμένος λες και τον είχε μαρμαρώσει η Μέδουσα. «Μιράντα, εγώ… εγώ–» «Τι, Τέρνερ; Εσύ τι;» «Εγώ... Ω Θεέ μου, Μιράντα, αυτό δεν είναι δίκαιο». «Δεν μπορείς να το πεις». Τα μάτια της είχαν γεμίσει με τρόμο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε την ελπίδα ότι απλώς θα το έλεγε, ότι ίσως σκεφτόταν υπερβολικά για όλα και πως όταν η στιγμή θα ήταν σωστή και το πάθος τους στα ύψη, τα λόγια θα ξέφευγαν από τα χείλη του και θα συνειδητοποιούσε ότι την αγαπούσε. «Θεέ μου». Η Μιράντα πήρε μια βαθιά ανάσα. Το μικρό κομμάτι της καρδιάς της που πάντα πίστευε ότι θα ερχόταν η ώρα που θα την αγαπούσε, συρρικνώθηκε και πέθανε μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, ραγίζοντας το μεγαλύτερο μέρος της ψυχής της. «Θεέ μου», είπε ξανά. «Δεν μπορείς να το πεις». Ο Τέρνερ είδε το κενό στα μάτια της και ήξερε ότι την είχε χάσει. «Δεν θέλω να σε πληγώσω», είπε απαλά. «Είναι πολύ αργά». Τα λόγια της στάθηκαν σαν κόμπος στον λαιμό της και περπάτησε αργά προς την πόρτα. «Περίμενε!» Εκείνη σταμάτησε και στράφηκε προς το μέρος του. Ο Τέρνερ έσκυψε και πήρε το πακέτο που είχε φέρει μαζί του. «Ορίστε», είπε και το ύφος του

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement