Page 170

«Νομίζω, όμως, ότι ακόμα κι έτσι θα μου άρεσε». Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους. «Ίσως. Είσαι σίγουρα δυο φορές πιο έξυπνη από τους περισσότερους άντρες που ήξερα εκεί». «Έχοντας περάσει σχεδόν μια σεζόν στο Λονδίνο, οφείλω να πω ότι δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να είναι κάποιος πιο έξυπνος από τους περισσότερους άντρες της αριστοκρατίας». «Με εξαίρεση εμένα, ελπίζω». Κούνησε χαριτωμένα το κεφάλι της. «Εννοείται». Εκείνος πήγε και κάθισε πίσω από το γραφείο του. Αυτό ήταν που αγαπούσε περισσότερο στον γάμο του μαζί της – αυτές τις ιδιαίτερες μικρές συνομιλίες που γέμιζαν τις μέρες τους. Κάθισε και πήρε ξανά το έγγραφο που μελετούσε πριν μπει η Μιράντα. «Φαίνεται ότι θα χρειαστεί να πάω στο Λονδίνο». «Τώρα; Υπάρχουν ακόμα κάποιοι εκεί;» «Πολύ λίγοι», παραδέχτηκε εκείνος. Ήταν ο καιρός που το Κοινοβούλιο δεν συνεδρίαζε και οι περισσότεροι από τους αριστοκράτες είχαν εγκαταλείψει την πόλη για τις εξοχικές κατοικίες τους. «Αλλά ένας καλός μου φίλος είναι εκεί και χρειάζεται την υποστήριξή μου για κάποιο επιχειρηματικό εγχείρημα». «Θα ήθελες να έρθω μαζί σου;» «Δεν υπάρχει τίποτα που θα ήθελα περισσότερο, αλλά δεν πρέπει να σε υποβάλω σ’ αυτό το ταξίδι στην κατάστασή σου». «Μα νιώθω απόλυτα υγιής». «Και σε πιστεύω, αλλά δεν είναι συνετό να το ρισκάρουμε χωρίς λόγο. Και για να λέμε την αλήθεια, έχεις γίνει μάλλον...» ξερόβηξε για να καθαρίσει τον λαιμό του, «δυσκίνητη». Η Μιράντα έκανε έναν μορφασμό. «Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσες ενδεχομένως να πεις που θα με έκανε να νιώθω λιγότερο ελκυστική». Της χαμογέλασε και έσκυψε να τη φιλήσει στο μάγουλο. «Δεν θα λείψω για πολύ. Όχι περισσότερο από ένα δεκαπενθήμερο, θα έλεγα». «Ένα δεκαπενθήμερο;» τον ρώτησε. «Χρειάζομαι τουλάχιστον τέσσερις ημέρες ταξίδι για να πάω και άλλες τόσες για να επιστρέψω. Με όλη αυτή τη βροχή τώρα τελευταία, οι δρόμοι θα έχουν γίνει χάλια». «Θα μου λείψεις». «Κι εμένα το ίδιο», της απάντησε έπειτα από μια μικρή παύση. Στην αρχή εκείνη δεν μίλησε. Και ύστερα αναστέναξε – ένας μικρός, μελαγχολικός αναστεναγμός που του έφερε ένα σφίξιμο στην καρδιά. Αλλά μετά η συμπεριφορά της άλλαξε και τον κοίταξε λίγο πιο ζωηρά. «Υποθέτω ότι θα υπάρχουν πολλά που θα με κρατούν απασχολημένη», του είπε. «Θα ήθελα να ανακαινίσω το δυτικό σαλόνι. Η ταπετσαρία είναι εντελώς ξεθωριασμένη. Ίσως προσκαλέσω και την Ολίβια να με επισκεφθεί. Είναι πολύ καλή σε αυτά τα πράγματα». Ο Τέρνερ της χαμογέλασε ζεστά. Του έδινε μεγάλη χαρά που η Μιράντα είχε αγαπήσει το σπίτι του τόσο πολύ όσο αυτός. «Μου αρέσει το γούστο σου. Δεν χρειάζεσαι την Ολίβια». «Θα μου κάνει, όμως, παρέα όσο θα λείπεις εσύ». «Τότε και βέβαια να την καλέσεις», της είπε κοιτώντας το ρολόι. «Δεν πεινάς; Είναι ήδη μεσημέρι». Εκείνη χάιδεψε το στομάχι της αφηρημένα. «Όχι, δεν πεινάω και πολύ, νομίζω. Αλλά θα μπορούσα να φάω κάνα δυο μπουκιές». «Πάνω από δύο», είπε εκείνος σθεναρά. «Ίσως και τρεις. Δεν τρως μόνο για τον εαυτό σου

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement