Page 165

«Κάθε εκατοστό σου. Κάθε κομμάτι σου. Από εδώ…» κράτησε το στήθος της στο χέρι του, «μέχρι εδώ», της είπε και γλίστρησε το δάχτυλό του στο μάγουλό της, «μέχρι εδώ». Τραβήχτηκε για λίγο μέχρι που μόνο η άκρη του παρέμεινε μέσα της, και ύστερα ξαναμπήκε μέσα της με ορμή. «Ω Θεέ μου, ναι, Τέρνερ. Ό,τι θέλεις». «Θέλω εσένα». «Είμαι δική σου. Τ’ ορκίζομαι». «Δική μου, Μιράντα. Κανενός άλλου, υποσχέσου το», της ψιθύρισε καθώς τραβιόταν σχεδόν έξω. Αισθάνθηκε τελείως άδεια χωρίς αυτόν μέσα της και σχεδόν έβαλε τις φωνές. «Υπόσχομαι», του απάντησε με κομμένη την ανάσα. «Σε παρακαλώ... απλώς έλα πάλι μέσα μου». Εκείνος μπήκε ξανά μέσα της, κάνοντάς τη να αναστενάξει από ανακούφιση και να βογκά από επιθυμία. «Δεν θα υπάρξουν άλλοι άντρες. Με ακούς;» Η Μιράντα ήξερε ότι αυτά τα έντονα λόγια ήταν αποτέλεσμα της προδοσίας της Λετίσια, αλλά ήταν πολύ παγιδευμένη στο πάθος της στιγμής για να σκεφτεί λογικά και να τον μαλώσει που τη συνέκρινε με τη νεκρή σύζυγό του. «Κανένας, ορκίζομαι. Ποτέ δεν ήθελα κανέναν άλλο». «Και δεν θα θελήσεις ποτέ», της είπε σταθερά, σαν να μπορούσε να το κάνει αληθινό απλώς και μόνο λέγοντάς το. «Ποτέ! Σε παρακαλώ, Τέρνερ, σε παρακαλώ... Σε χρειάζομαι. Χρειάζομαι…» «Ξέρω τι χρειάζεσαι». Τα χείλη του έκλεισαν γύρω από τη μία θηλή της, καθώς επιτάχυνε τις κινήσεις μέσα της. Εκείνη ένιωσε πίεση στο σώμα της. Σπασμοί ευχαρίστησης αναδύθηκαν μέσα από την κοιλιά της, διαπέρασαν τα χέρια και τα πόδια της. Και ξαφνικά ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να αντέξει άλλη στιγμή χωρίς να εκραγεί επιτόπου, και ολόκληρο το σώμα της έγινε χίλια κομμάτια και σφίχτηκε γύρω από τον ανδρισμό του σαν ένα μεταξωτό γάντι. Εκείνη φώναξε το όνομά του κι αρπάχτηκε από τους ώμους του καθώς ανασηκώθηκε από το κρεβάτι με τη δύναμη του οργασμού της. Ο απόλυτος αισθησιασμός της απελευθέρωσής της ώθησε τον Τέρνερ πέρα από τα όρια και φώναξε δυνατά καθώς έσπρωξε προς τα εμπρός για τελευταία φορά, φτάνοντας σε κορύφωση. Η ευχαρίστησή του ήταν πολύ έντονη και δεν μπορούσε να πιστέψει τη δύναμη με την οποία βρέθηκε μέσα της. Κατέρρευσε πάνω της ξεθεωμένος. Ποτέ δεν ήταν τόσο έντονο, ποτέ. Ούτε και την τελευταία φορά με τη Μιράντα. Ήταν σάμπως κάθε κίνηση, κάθε άγγιγμα να εντάθηκε τώρα που γνώριζε ότι ήταν δική του, μοναχά δική του. Είχε μείνει έκπληκτος από την κτητικότητά του, από τον τρόπο που την είχε κάνει να ορκιστεί πίστη μόνο σε αυτόν, και αηδιασμένος από το γεγονός ότι είχε χειραγωγήσει το πάθος της για να καλύψει τις παιδιάστικες ανάγκες του. Ήταν θυμωμένη; Μήπως τον μισούσε γι’ αυτό; Σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε το πρόσωπό της. Τα μάτια της ήταν κλειστά και τα χείλη της ήταν χαλαρά σε ένα όμορφο χαμόγελο. Κοίταξε κάθε εκατοστό από την ικανοποιημένη γυναίκα του και σύντομα κατέληξε ότι αν δεν είχε προσβληθεί από τις ενέργειες ή τις ερωτήσεις του, δεν επρόκειτο να το συζητήσει μαζί της. «Φαίνεσαι ροδαλή, γατούλα», της μουρμούρισε χαϊδεύοντας το μάγουλό της. «Ακόμα;» τον ρώτησε τεμπέλικα με τα μάτια κλειστά. «Ακόμα περισσότερο». Ο Τέρνερ χαμογέλασε κι ανασηκώθηκε στους αγκώνες του για να πάρει ένα μέρος του βάρους του από πάνω της. Πέρασε το δάχτυλό του κατά μήκος του προσώπου της, ξεκινώντας από τη

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement