Page 158

σωστό να τα πει, αλλά ύστερα αποφάσισε ότι δεν την ένοιαζε. Όχι όταν τη φιλούσε έτσι, όχι όταν η αναπνοή του έβγαινε κοφτή και ταίριαζε με τη δική της. «Πόσο έξυπνη είσαι», μουρμούρισε. «Θα έπρεπε να σε είχα ακούσει εδώ και πολύ καιρό». Ξεκίνησε να χαλαρώνει το φόρεμά της από τους ώμους της, έπειτα να πιέζει τα χείλη του στην κορυφή του στήθους της και η φωτιά του φιλιού του αποδείχτηκε υπερβολική για τη Μιράντα. Καμπύλωσε την πλάτη της για να φτάσει πιο κοντά του και όταν τα δάχτυλά του πήγαν στα κουμπιά του φορέματός της, δεν έφερε καμιά αντίσταση. Σε δευτερόλεπτα, το φόρεμά της γλίστρησε και το στόμα του βρήκε την άκρη του στήθους της. Η Μιράντα ένιωσε την αναπνοή της να κόβεται από το σοκ και την ευχαρίστηση. «Ω, Τέρνερ, εγώ...» αναστέναξε. «Κι άλλο…» «Μου αρέσει αυτή η εντολή, χαρά μου να υπακούσω», είπε. Τα χείλη του μεταφέρθηκαν στο άλλο στήθος της, όπου επανέλαβε το ίδιο γλυκό βασανιστήριο. Έμεινε εκεί για ώρα φιλώντας και ρουφώντας τις ρώγες της, ενώ τα χέρια του περιπλανιούνταν παντού: στο πόδι της, γύρω από τη μέση της – σαν να προσπαθούσε να αφήσει τη σφραγίδα του πάνω της, να τη σημαδέψει για πάντα. Ένιωθε τόσο ακόλαστη, τόσο γυναίκα. Και ένιωσε μια ανάγκη να την καίει, μια περίεργη φλογερή ανάγκη που πήγαζε από βαθιά μέσα της. «Σε θέλω», του είπε και βύθισε τα δάχτυλά της στα μαλλιά του. «Θέλω…» Τα δάχτυλά του ανέβηκαν ψηλότερα, στην πιο τρυφερή σάρκα της. «Θέλω αυτό». «Στη διάθεσή σας, λαίδη Τέρνερ», γέλασε εκείνος πάνω στον τρυφερό λαιμό της. Δεν είχε καν τον χρόνο να εκπλαγεί από το νέο της επίθετο. Εκείνος έκανε κάτι –Θεέ μου, δεν ήξερε τι– και εκείνη το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ουρλιάξει. Και έπειτα εκείνος τραβήχτηκε μακριά, όχι τα δάχτυλά του –θα τον είχε σκοτώσει αν το επιχειρούσε– αλλά το κεφάλι του, αρκετά μακριά για να την κοιτάξει με ένα πονηρό χαμόγελο. «Ξέρω και κάτι άλλο που θα σου αρέσει», την πείραξε. Η Μιράντα έμεινε με το στόμα ανοιχτό καθώς εκείνος γονάτισε στο πάτωμα της άμαξας ανάμεσα στα πόδια της. «Τέρνερ;» ψιθύρισε, γιατί σίγουρα εκείνος δεν μπορούσε να κάνει κάτι από εκεί κάτω. Σίγουρα δεν θα... Έβγαλε μια πνιχτή κραυγή όταν το κεφάλι του εξαφανίστηκε κάτω από τα φουστάνια της. Κι έβγαλε άλλη μια πνιχτή κραυγή όταν τον ένιωσε, ζεστό και απαιτητικό, να τη φιλά κατά μήκος του μηρού της. Και τότε δεν υπήρχε άλλη αμφιβολία ως προς την πρόθεσή του. Τα δάχτυλά του, τα οποία τόση ώρα τη χάιδευαν ερεθίζοντάς την, άλλαξαν θέση. Την άνοιγε, συνειδητοποίησε εκείνη, χωρίζοντάς την, προετοιμάζοντάς τη για... Τα χείλη του. Ύστερα από αυτό εκείνη δεν μπορούσε πια να σκεφτεί λογικά. Ό,τι πίστευε πως είχε νιώσει την πρώτη φορά –και η πρώτη φορά ήταν πραγματικά πολύ καλή–, δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με αυτό. Το στόμα του ήταν απίστευτο και εκείνη είχε αφεθεί πάνω του. Και όταν πια ένιωσε να χάνεται σε χιλιάδες κομμάτια, το έκανε με κάθε κύτταρο του κορμιού της, με κάθε σταγόνα της ψυχής της. Θεέ μου, σκέφτηκε, προσπαθώντας απεγνωσμένα να ξαναβρεί την αναπνοή της. Πώς μπορεί κανείς να επιβιώσει από κάτι τέτοιο; Το χαμογελαστό πρόσωπο του Τέρνερ εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στο δικό της. «Το πρώτο γαμήλιο δώρο σου», της είπε.

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement