Page 149

«Πήγαινε», της πέταξε ανασηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους. «Αυτή τη φορά δεν θα με πιάσει απροετοίμαστο». «Μακ–» Εκείνος έβαλε το χέρι του στο στόμα της με εκπληκτική ταχύτητα. «Ανόητο κορίτσι! Εκτός από το γεγονός ότι δεν έχω καμία επιθυμία να δω τον παλαίμαχο μπάτλερ σου να αναμειγνύεται στα προσωπικά μου, δεν μπορείς να σκεφτείς ότι η παρουσία του εδώ απλώς θα επιταχύνει τον γάμο μας; Δεν θέλεις να βρεθείς σε δύσκολη θέση, έτσι δεν είναι;» Η Μιράντα κάτι ψέλλισε κάτω από το χέρι του και στη συνέχεια τον χτύπησε στα πλευρά μέχρι να αφήσει το στόμα της ελεύθερο. Αλλά δεν φώναξε ξανά τον ΜακΝτάουνς. Όσο και να την ενοχλούσε, η αλήθεια ήταν ότι ο Τέρνερ είχε δίκιο. «Γιατί δεν με άφησες να φωνάξω τότε;» του πέταξε εκνευρισμένη. «Ε; Αυτό δεν είναι που θέλεις; Γάμο;» «Ναι, αλλά σκέφτηκα ότι θα προτιμούσες να το κάνεις με λίγη αξιοπρέπεια». Η Μιράντα δεν απάντησε, κι έτσι απλώς σταύρωσε τα χέρια της στο στήθος. «Τώρα θέλω να με ακούσεις», της είπε χαμηλόφωνα, πιάνοντας το πιγούνι της με το χέρι του και αναγκάζοντάς τη να τον κοιτάξει. «Και άκουσέ με προσεκτικά, γιατί θα το πω μόνο μία φορά. Θα με παντρευτείς πριν από το τέλος της εβδομάδας. Από τη στιγμή που βρίσκεσαι στη Σκοτία, δεν χρειαζόμαστε ειδική άδεια. Είσαι απλώς τυχερή που δεν σε πάω σηκωτή σε μια εκκλησία εδώ και τώρα. Αγόρασε ένα ωραίο φόρεμα και πάρε μερικά λουλούδια, γιατί, καλή μου, σύντομα θα έχεις καινούριο επώνυμο». Του έριξε μια άγρια ματιά, ανίκανη να σκεφτεί κάποια λόγια για να εκφράσει επαρκώς την οργή της. «Και μη σκεφτείς καν να προσπαθήσεις να ξεφύγεις», της είπε χαλαρά. «Για να ξέρεις, έχω νοικιάσει δωμάτιο μόλις δύο πόρτες πιο κάτω και έχω κανονίσει να επιτηρείται αυτό το σπίτι είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Δεν θα φτάσεις ούτε καν ως το τέλος του δρόμου». «Θεέ μου», είπε παίρνοντας μια ανάσα. «Έχεις τρελαθεί». Εκείνος γέλασε. «Πίστευε ό,τι θέλεις. Αν, όμως, έφερνα εδώ δέκα ανθρώπους και τους εξηγούσα ότι πήρα την παρθενία σου, σου ζήτησα να με παντρευτείς και εσύ αρνήθηκες, ποιον νομίζεις ότι θα θεωρούσαν τρελό;» Ήταν τόσο θυμωμένη που νόμιζε ότι θα εκραγεί. «Όχι εμένα πάντως!» είπε εκείνος εύθυμα. «Και τώρα ηρέμησε, γλυκιά μου, και δες τη φωτεινή πλευρά των πραγμάτων. Θα κάνουμε άλλα μωρά και θα περάσουμε πολύ όμορφα στην πορεία. Υπόσχομαι ότι δεν θα σε χτυπάω ούτε θα σου απαγορεύω να κάνεις κάτι εκτός κι αν είναι εντελώς ανόητο, και τελικά θα γίνετε αδελφές με την Ολίβια. Τι περισσότερο θα μπορούσες να θέλεις;» Αγάπη! Αλλά δεν μπορούσε να ξεστομίσει τη λέξη. «Και γενικά, Μιράντα, θα μπορούσες να είσαι σε πολύ χειρότερη θέση». Εκείνη δεν είπε τίποτα. «Πολλές γυναίκες θα ήθελαν διακαώς να βρίσκονται στη θέση σου». Αναρωτιόταν αν υπήρχε κάποιος τρόπος για να διώξει εκείνη την αυτάρεσκη έκφραση από το πρόσωπό του χωρίς να του προκαλέσει μόνιμη βλάβη. Εκείνος συνέχισε σκύβοντας πιο κοντά της συνωμοτικά. «Και σου υπόσχομαι ότι θα προσπαθώ ιδιαίτερα να καλύπτω τις ανάγκες σου». Η Μιράντα έβαλε τα χέρια της πίσω από την πλάτη της επειδή είχαν αρχίσει να τρέμουν από απογοήτευση και οργή. «Θα με ευχαριστείς γι’ αυτό κάποια μέρα».

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement