Page 122

ξεκαθάριζε. Εκείνος τράβηξε τις κουρτίνες πίσω στη θέση τους και γύρισε προς το μέρος της. Η Μιράντα ένιωσε την ανάσα της να πιάνεται μπροστά στην καθαρά αρρενωπή ομορφιά του. Είχε δει σχέδια αγαλμάτων στα πολλά βιβλία του πατέρα της, και μάλιστα εκείνος είχε και μια μινιατούρα του αγάλματος του Δαβίδ στη Φλωρεντία. Αλλά τίποτα δεν συγκρινόταν με τον ολοζώντανο άντρα που στεκόταν μπροστά της. Μεμιάς έριξε το βλέμμα της στο πάτωμα. Φοβόταν ότι ακόμα και η πιο απλή ματιά του θα την έκανε να τον θέλει ξανά. «Βρέχει ακόμα», της είπε άχρωμα. «Αλλά η βροχή άρχισε να γίνεται πιο αδύναμη. Πρέπει να καθαρίσουμε αυτό το χάος, έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι να φύγουμε μόλις σταματήσει». Η Μιράντα έγνεψε καταφατικά. «Μπορείς να μου δώσεις τα ρούχα μου;» Εκείνος ανασήκωσε ένα φρύδι. «Ντρεπόμαστε τώρα;» Εκείνη έγνεψε πάλι καταφατικά. Ίσως ήταν ανόητο, μετά την προκλητική συμπεριφορά της, αλλά δεν ήταν τόσο πεπειραμένη ώστε να μπορεί να σηκωθεί από ένα κρεβάτι γυμνή όταν εκείνος βρισκόταν στο δωμάτιο. Έγνεψε προς τη φούστα της, η οποία ήταν ακόμα σωριασμένη στο πάτωμα. «Θα μπορούσες, σε παρακαλώ;» Την πήρε και της την έδωσε. Ήταν ακόμα υγρή σε κάποια σημεία αφού εκείνη δεν είχε σκεφτεί να την απλώσει για να στεγνώσει, αλλά κάτι είχε γίνει, μια και ήταν αρκετά κοντά στη φωτιά. Ντύθηκε γρήγορα και έστρωσε το κρεβάτι με τάξη, τραβώντας τα σεντόνια και το σκέπασμα σφιχτά, με τον τρόπο που είχε δει τις καμαριέρες να το κάνουν στο σπίτι. Ήταν δυσκολότερη δουλειά από ό,τι περίμενε, μια και το κρεβάτι ακουμπούσε στον τοίχο. Μέχρι να ντυθούν και οι δυο τους ευπρεπώς και να τακτοποιηθεί το σπιτάκι, η βροχή είχε μειωθεί σε ένα ανάλαφρο ψιλόβροχο. «Δεν πιστεύω ότι τα ρούχα μας θα βραχούν πολύ περισσότερο από όσο είναι ήδη», είπε η Μιράντα βγάζοντας το χέρι της από το παράθυρο για να δει πόσο έβρεχε. Εκείνος της έγνεψε καταφατικά και οι δυο τους επέστρεψαν στην έπαυλη. Ο Τέρνερ ήταν αμίλητος και η Μιράντα δεν μπόρεσε να σπάσει τη σιωπή. Τι είχε συμβεί τώρα; Μήπως έπρεπε να την παντρευτεί; Θα έπρεπε, φυσικά, και αν ήταν ο κύριος που εκείνη πάντα πίστευε ότι ήταν, θα το έκανε, αλλά κανείς δεν ήξερε τι είχε συμβεί. Και εκείνος τη γνώριζε πολύ καλά για να ανησυχεί ότι θα αποκάλυπτε το γεγονός σε κάποιον μόνο και μόνο για να τον παγιδεύσει. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, στέκονταν λίγο πριν από τα σκαλιά που οδηγούσαν στην είσοδο του Τσέστερ Χάουζ. Ο Τέρνερ σταμάτησε και κοίταξε τη Μιράντα. Το ύφος του ήταν σοβαρό και αποφασιστικό. «Θα είσαι καλά;» τη ρώτησε απαλά. Η Μιράντα ανοιγόκλεισε τα μάτια της αρκετές φορές. Γιατί το ρώτησε αυτό τώρα; «Δεν θα μπορούμε να μιλήσουμε όταν θα μπούμε μέσα», της εξήγησε. Εκείνη έγνεψε καταφατικά, προσπαθώντας να αγνοήσει το αίσθημα του κενού στο στομάχι της. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Εκείνος ξερόβηξε και τέντωσε τον λαιμό του σάμπως η γραβάτα του να ήταν πολύ σφιχτή. «Θα με ειδοποιήσεις εάν προκύψει κάποια κατάσταση για την οποία πρέπει να δράσουμε γρήγορα». Η Μιράντα έγνεψε πάλι καταφατικά, προσπαθώντας να καταλάβει αν αυτό που της έλεγε ήταν δήλωση ή ερώτηση. Λίγο και από τα δύο, αποφάσισε. Και δεν ήταν σίγουρη γιατί είχε τόσο μεγάλη σημασία. Ο Τέρνερ πήρε μια βαθιά ανάσα. «Θα χρειαστώ λίγο χρόνο για να σκεφτώ».

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement