Page 118

Ο Τέρνερ πέρασε το άλλο χέρι του κάτω από το στρίφωμα του μεσοφοριού της και σπρώχνοντας απαλά το ανασήκωσε, ώσπου ένιωσε από κάτω τις καμπύλες των γοφών της. «Κάτω από αυτές τις συνθήκες, νομίζω ότι καλείς εμένα», μουρμούρισε στον λαιμό της. Εκείνη χαμογέλασε αδύναμα. «Σε παρακαλώ, μην μπλέκεις τη θρησκεία». Δεν χρειαζόταν να θυμάται ότι οι πράξεις της ήταν αντίθετες σε κάθε δόγμα που είχε διδαχθεί στην εκκλησία, στο σχολείο, στο σπίτι – παντού. «Υπό έναν όρο». Άνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε ερωτηματικά. «Πρέπει να βγάλεις αυτό το καταραμένο πράγμα». «Δεν μπορώ». Οι λέξεις βγήκαν πνιχτές από το στόμα της. «Είναι υπέροχο και απαλό, και θα σου αγοράσω άλλα εκατό από αυτά, αλλά αν δεν το ξεφορτωθείς τώρα, θα το κάνω κομματάκια». Και για να αποδείξει την αδημονία του, έτριψε τους γοφούς του πιο έντονα πάνω της για να της θυμίσει την ένταση της διέγερσής του. «Δεν μπορώ. Δεν ξέρω γιατί», ξεροκάταπιε, «αλλά εσύ μπορείς». Μια γωνία του στόματός του ανασηκώθηκε σε ένα χαμόγελο που έδειχνε ότι καταλάβαινε. «Δεν ήταν η απάντηση που περίμενα, αλλά σίγουρα την υποστηρίζω». Ανασηκώθηκε και γονάτισε μπροστά της, σπρώχνοντας το μισοφόρι της όλο και ψηλότερα, μέχρι που πέρασε τα στήθη της και γλίστρησε πάνω από το κεφάλι της. Η Μιράντα αισθάνθηκε τον ψυχρό αέρα στο γυμνό δέρμα της, αλλά όλως περιέργως δεν ένιωθε πλέον καμία ανάγκη να καλύψει τον εαυτό της. Της φαινόταν απόλυτα φυσικό ότι αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να βλέπει και να αγγίζει κάθε εκατοστό του κορμιού της. Τα μάτια του ταξίδεψαν κτητικά πάνω στο λείο δέρμα της και εκείνη τρεμούλιασε από την ένταση της έκφρασής του. Ήθελε να ανήκει σε αυτόν με κάθε τρόπο που μια γυναίκα μπορεί να ανήκει σε έναν άντρα. Ήθελε να χαθεί στη ζέστη και τη δύναμή του. Και ήθελε κι εκείνος να της παραδοθεί με το ίδιο πάθος. Έβαλε το χέρι της στο στήθος του και πέρασε τα δάχτυλά της πάνω από την επίπεδη σκούρα θηλή του. Εκείνος τινάχτηκε. «Σε πόνεσα;» του ψιθύρισε με αγωνία και της απάντησε με ένα αρνητικό κούνημα του κεφαλιού του. «Ξανά», τη διέταξε βραχνά. Προσπάθησε να μιμηθεί τα προηγούμενα χάδια του στο στήθος της και έπιασε την άκρη της θηλής του ανάμεσα στον αντίχειρα και τον δείκτη της, κι εκείνη σκλήρυνε κάτω από το χάδι της φέρνοντας ένα απαλό χαμόγελο απόλαυσης στα χείλη της. Σαν παιδί που ανακάλυψε ένα νέο παιχνίδι, άπλωσε το χέρι και έπαιξε και με την άλλη θηλή. Ο Τέρνερ, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχανε γρήγορα τον έλεγχό του κάτω από τα δάχτυλά της, πέρασε το χέρι του πάνω από το δικό της και το κράτησε ακίνητο. Κοίταξε προς τα κάτω για μια ολόκληρη στιγμή, με τα γαλάζια μάτια του γεμάτα ένταση. Το βλέμμα του ήταν τόσο έντονο που η Μιράντα ένιωσε την επιθυμία να κοιτάξει μακριά. Αλλά αναγκάστηκε να κρατήσει τα μάτια της καρφωμένα στα δικά του. Ήθελε να ξέρει ότι δεν τον φοβόταν, ότι δεν τον ντρεπόταν, και το σημαντικότερο, ότι το εννοούσε όταν του είπε ότι τον αγαπούσε. «Άγγιξέ με», του ψιθύρισε. Αλλά εκείνος φαινόταν να έχει παγώσει, με το χέρι του να κρατάει το δικό της πάνω στο στήθος του. Φαινόταν παράξενος, διχασμένος, σχεδόν... φοβισμένος. «Δεν θέλω να σε πονέσω», της είπε βραχνά. Εκείνη δεν ήξερε πώς να τον καθησυχάσει, αλλά μουρμούρισε: «Δεν θα το κάνεις».

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement