Page 101

«Είχες φτάσει μέχρι το τριάντα; Μου λες ψέματα, Μιράντα. Δεν νομίζω ότι έχεις χάσει καθόλου την υπομονή σου μαζί μου». «Ναι… την έχω… χάσει», βόγκηξε εκείνη. «Δεν το νομίζω». «Αμάν πια!» φώναξε πετώντας το βιβλίο προς το μέρος του, κι εκείνο τον χτύπησε ξυστά στο πλάι του κεφαλιού του. «Άου!» «Μην κάνεις σαν μωρό». «Κι εσύ μην κάνεις σαν τύραννος». «Σταμάτα να με προκαλείς!» «Δεν σε προκαλώ». «Ω, κάνε μου τη χάρη, Τέρνερ». «Εντάξει», είπε εκνευρισμένος τρίβοντας το πλάι του κεφαλιού του. «Σε προκάλεσα. Αλλά δεν θα το έκανα αν δεν με αγνοούσες». «Συγγνώμη, αλλά σκέφτηκα ότι θα προτιμούσες να σε αγνοήσω». «Γιατί στο καλό είχες αυτή την εντύπωση;» Η Μιράντα έμεινε με το στόμα ανοιχτό. «Μα έχεις τρελαθεί; Με αποφεύγεις σαν την πανούκλα τουλάχιστον το τελευταίο δεκαπενθήμερο. Αποφεύγεις ακόμα και τη μητέρα σου για να αποφύγεις εμένα». «Ε, τώρα αυτό δεν είναι αλήθεια». «Πες το στη μητέρα σου». Εκείνος έκανε μια γκριμάτσα. «Μιράντα, θα ήθελα να είμαστε φίλοι». Εκείνη κούνησε το κεφάλι της. Υπήρχαν άραγε πιο σκληρές λέξεις στην αγγλική γλώσσα; «Αυτό δεν γίνεται». «Γιατί όχι;» «Δεν μπορείς να τα έχεις και τα δύο», συνέχισε η Μιράντα, επιστρατεύοντας όλη την ενέργειά της για να καταφέρει να μην τρέμει η φωνή της. «Δεν μπορείς να με φιλάς και στη συνέχεια να μου λες ότι θέλεις να είμαστε φίλοι. Δεν μπορείς να με ταπεινώνεις όπως έκανες στον χορό των Γουέρθινγκτον και έπειτα να ισχυρίζεσαι ότι με συμπαθείς». «Πρέπει να ξεχάσουμε τι συνέβη», είπε απαλά. «Πρέπει να το αφήσουμε πίσω μας, αν όχι για χάρη της φιλίας μας, τότε για την οικογένειά μου». «Μπορείς να το κάνεις αυτό;» απαίτησε η Μιράντα να μάθει. «Μπορείς πραγματικά να ξεχάσεις; Γιατί εγώ δεν μπορώ». «Φυσικά μπορείς», της είπε υπερβολικά ανάλαφρα. «Δεν έχω τη δική σου άνεση, Τέρνερ», του πέταξε και έπειτα πρόσθεσε πικρά: «Ή ίσως δεν είμαι τόσο ρηχή όσο εσύ». «Δεν είμαι ρηχός, Μιράντα», αντέδρασε αμέσως. «Είμαι απλά λογικός. Ένας Θεός ξέρει πόσο σημαντικό είναι να παραμείνει κάποιος από τους δυο μας λογικός». Ευχήθηκε να είχε κάτι να του απαντήσει. Μακάρι να μπορούσε να του πετάξει μια δηκτική απάντηση που θα του έκοβε τα γόνατα, που θα τον άφηνε άφωνο, που θα τον έκανε να τρέμει από ντροπή και ταπείνωση. Αλλά αντί γι’ αυτό ένιωσε μόνη, με τα πληγωμένα, θυμωμένα δάκρυά της να καίνε στα μάτια της. Και δεν ήταν καν βέβαιη ότι θα μπορούσε να τον κοιτάξει ψύχραιμα, έτσι κοίταξε μακριά, μετρώντας τα κτίρια καθώς περνούσαν από το παράθυρο της άμαξας και επιθυμώντας όσο τίποτε στον κόσμο να βρισκόταν οπουδήποτε αλλού.

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement