Page 1

               Ο  Γιάννης  Μπεχράκης  μιλά  αποκλειστικά   στο  ellines.com   Πως αποφασίσατε να γίνετε φωτορεπόρτερ; Τι σας ενέπνευσε να ακολουθήσετε αυτήν την πορεία; Ήταν το 1984 ή ’85 όπου κάποιος φίλος µου έκανε δώρο µια εγκυκλοπαίδεια του περιοδικού Life για την φωτογραφία και βασικά αυτή ήταν η πρώτη έµπνευση. Μου άρεσε η ιδέα ότι η φωτογραφία είναι κάτι που περιέχει και τέχνη και τεχνική και µε ενδιέφεραν και τα δύο εκείνη την εποχή, και τώρα ακόµα, οπότε κάπως έτσι άρχισα. Για τη φωτογραφία πήγα σε µία σχολή, τη µοναδική που υπήρχε στην Ελλάδα τότε και άρχισα να δουλεύω σαν βοηθός σε ένα στούντιο. Είχα δει ένα κινηµατογραφικό έργο, «Αποστολή στη Νικαράγουα» µε τον Τζιµ Χάκµαν και τον Νικ Νόλτε, όπου ήταν µια πραγµατική ιστορία, πολύ ροµαντική αλλά και εµπνευσµένη, και αποφάσισα ότι αυτό θέλω να κάνω, να γίνω φωτορεπόρτερ και να καλύπτω πολέµους και µεγάλα γεγονότα. Τι σηµαίνει να είσαι φωτογράφος σε ένα διεθνές πρακτορείο; Όταν δουλεύεις για ένα πρακτορείο σαν το REUTERS, εγώ τώρα είµαι διευθυντής του φωτογραφικού τµήµατος για την Ελλάδα, πρώτα από όλα σηµαίνει πολύ άγχος! Σηµαίνει ότι πάνω από 1 δισεκατοµµύριο άνθρωποι παίρνουν µια πληροφορία από εσένα καθηµερινά, οπότε σηµαίνει ότι πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός, πρέπει να είσαι πολύ σωστός, πολύ ηθικός, να µην παίρνεις µέρος, να µην αφήνεις τα συναισθήµατα σου να σε πάνε προς τη µία ή την άλλη πλευρά. Ουσιαστικά είσαι τα µάτια για σχεδόν 1 δισεκατοµµύριο ανθρώπους κάθε µέρα! Το ωράριο είναι µία λέξη που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο σας, έχετε συνεχώς µια βαλίτσα έτοιµη; Έχω µια µικρή αποθήκη στο σπίτι µε βαλίτσες, βαλιτσάκια, µε εξοπλισµό κλπ. Επίσης, ωράριο θεωρητικά δεν υπάρχει καθόλου αφού κι όταν δεν δουλεύω, ουσιαστικά δουλεύω. Είµαι ουσιαστικά καλωδιωµένος 24 ώρες το 24ωρο. Είναι µικρόβιο!


Έχετε βρεθεί σε δύσκολες καταστάσεις, Τσετσενία, Κόσοβο, Αφγανιστάν, Σιέρα Λεόνε, Ιερουσαλήµ, «Αραβικη ανοιξη» αλλά και ελληνική κρίση… Είστε στο επίκεντρο πάντα. Ποια στιγµιότυπα έχουν χαραχτεί για πάντα στο µυαλό σας; Δεν θα ήθελα να ξεχωρίσω κάποια, για µένα όλα τα στιγµιότυπα είναι πολύ σηµαντικά και πολύ σοβαρά, αρχίζοντας ας πούµε από τα πιο επικίνδυνα ή διεθνή, αλλά και αυτά που πλέον έχουν φθάσει στην πόρτα µας. Πλέον δεν χρειάζεται ουσιαστικά να ταξιδέψω αφού ένα από τα µεγαλύτερα θέµατα παγκοσµίως είναι η κρίση στην Ευρωζώνη, µε πιο σηµαντικό κοµµάτι της την Ελλάδα. Όποτε, εγώ θα έλεγα πως τα τελευταία που µου έρχονται στο µυαλό είναι αυτά που συµβαίνουν εδώ γύρω µας, στην Ελλάδα. Έχουµε δει τα τελευταία χρόνια το Σύνταγµα να µετατρέπεται κυριολεκτικά σε πεδίο µάχης, αλλά το πιο σηµαντικό είναι που βλέπω ανθρώπους, οι οποίοι είναι και πολύ κοντά σε µένα φίλους ή και συγγενείς, οι οποίοι υποφέρουν από αυτήν την κρίση.

Έχουµε δει φωτογραφίες σας εξαιρετικά βίαιες, πως αισθάνεται ένας πολεµικός ρεπόρτερ να ζει τέτοια γεγονότα στο ιστορικό κέντρο της πατρίδας του; Δεν µε εµπνέει ιδιαίτερα. Όταν πάντα έλεγα ότι δεν θέλω να καλύψω έναν πόλεµο στην Ελλάδα και για µένα θα ήταν πολύ δύσκολο να είµαι τελείως ουδέτερος και ανεπηρέαστος από τα συναισθήµατα µου. Τώρα προσπαθώ πάρα πολύ να µείνω ουδέτερος και απλά να καλύπτω τα γεγονότα έτσι όπως γίνονται, όταν όµως την ίδια στιγµή βλέπω συναδέλφους µου δίπλα οι οποίοι πλέον φωτογραφίζουν σχεδόν από χόµπυ γιατί δεν πληρώνονται από τις δουλειές τους είναι πολύ αποκαρδιωτικό, πολύ δύσκολο να το κάνεις. Πως βλέπετε την κατάσταση αυτήν την περίοδο στη χώρα µας; Περιγράψατε τις δυσκολίες που αντιµετωπίζει και ο κλάδος σας, όπως και πολλοί άλλοι στην χώρα. Βλέπετε φως στο τούνελ; Αν δεν βλέπουµε φως στο τούνελ θα πέσουµε σε µια πανελλαδική κρίση λύπης και δεν θα την βγάλουµε! Αυτή η κρίση δηµιούργησε µια κατάσταση όπου βλέπεις ανθρώπους οι οποίοι ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για τον διπλανό τους πλέον να ενδιαφέρονται. Διάφορες κινήσεις απλών πολιτών ή οργανισµών, όπου οι πολίτες αµέσως ανταποκρίνονται και δίνουν από το υστέρηµα τους, είτε ρούχα είτε τρόφιµα, είτε χρήµατα, το οποίο τελικά φάνηκε ότι ο Έλληνας δεν έχει χάσει την ανθρωπιά του. Και για µένα αυτό είναι πολύ σηµαντικό.


Έχετε βρεθεί σε πολύ δύσκολες καταστάσεις, έχετε τραυµατιστεί, έχετε κινδυνεύσει, σκεφτήκατε ποτέ να σταµατήσετε; Δεν το έχω σκεφτεί καθόλου γιατί αισθάνοµαι και πνευµατικά και σωµατικά πολύ ικανός ακόµα και θα συνεχίσω όσο µπορώ. Οι φωτογραφίες σας έχουν ταξιδέψει σε όλον τον κόσµο και χιλιάδες ανθρώπων ταυτίζονται όταν τις βλέπουν, δακρύζουν, χαµογελούν… Μπορεί µια φωτογραφία να πει περισσότερα από την ίδια την είδηση; Προσπαθώ οι φωτογραφίες µου να κάνουν τους ανθρώπους να σκεφθούν λίγο περισσότερο πριν πατήσουν την σκανδάλη, είναι µια µεταφορική σκέψη… Όπως επίσης να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να δώσουν χρήµατα ή την βοήθεια τους για ανθρώπους που υποφέρουν και χρειάζονται ή να σκεφτούν πόσο τυχεροί είναι που ζουν σε µια χώρα που δεν σπαράζεται από εµφύλιο ή πείνα, οπότε να αισθανθούν τυχεροί αλλά και ευγνώµονες για ότι έχουν και να κοιτάζουν να µην το χάσουν. Χαίροµαι όταν µπορώ και δηµιουργώ τέτοιες φωτογραφίες οι οποίες εµπνέουν κόσµο. Έχετε τιµηθεί µε πολλά βραβεία για τις φωτογραφίες σας… Έχετε αναγορευθεί πολλάκις φωτογράφος της χρονιάς. Ξεχωρίζετε κάποιο; Αυτό που µε έχει συγκινήσει περισσότερο ήταν το 2002 που κάποιες φωτογραφίες µου από την απελευθέρωση της Καµπούλ είχαν διακριθεί σε έναν διαγωνισµό, όπου οι βετεράνοι της απόβασης της Νορµανδίας, δηλαδή άνθρωποι πάνω από 80-85 χρονών τις είχαν ψηφίσει ως το καλύτερο πολεµικό φωτορεπορτάζ της χρονιάς. Έχετε κάνει οικογένεια. Σας ακολουθεί παντού; Επηρεάζεστε ίσως από την ανησυχία της οικογένειας σας για την ασφάλεια σας όταν αναλαµβάνετε µια νέα αποστολή; Γενικώς τα έχουµε διαχωρίσει κατά κάποιον τρόπο, η οικογένεια µου, η γυναίκα µου δηλαδή γιατί η κόρη µου είναι πολύ µικρή, καταλαβαίνει ακριβώς τι κάνω, σέβεται αυτό που κάνω, όπως και εγώ σέβοµαι αυτό που κάνει, οπότε δεν έχουµε τέτοιου είδους προβλήµατα, αλλά γενικώς θα έλεγα πως έχουν συνηθίσει ή και έχουν εκπαιδευτεί στο να µην ανησυχούν πάρα πολύ. Η Ελλάδα τι σηµαίνει για εσάς; Θεωρώ ότι είναι έµπνευση και για µένα και για τον υπόλοιπο κόσµο και είναι κάτι το οποίο υπήρχε και θα υπάρχει για πάντα. Το γεγονός ότι αυτή την στιγµή περνάµε δύσκολα, είναι µια επανάληψη της ιστορίας, το έχουμε δει

ξανά και ξανά, αλλά οι Έλληνες έχουν μάθει στα δύσκολα και δεν θα αργήσουν να (ξανά) βρουν το δρόμο προς τη κορυφή.


Αν κάνατε µια ερώτηση στους Έλληνες µέλη του www.ellines.com ποια θα ήταν αυτή; Να αναλογιστούν όχι µόνο αυτό που κάνει η πατρίδα για αυτούς, αλλά και το τι κάνουν αυτοί για την πατρίδα. Και εγώ πολλές φορές παρασύροµαι και λέω «αχ αυτό η Ελλάδα, εκείνο η Ελλάδα», αλλά πάντα σκέφτοµαι και στο κάτω, κάτω της γραφής, η Ελλάδα είναι η ταυτότητα µου, είµαι εγώ. Οπότε πρέπει να κάνω και εγώ πράγµατα για την Ελλάδα χωρίς να ζητάω πάντα ανταπόδοση, οπότε θα ήθελα να τους ρωτήσω αυτό: Αυτοί τι κάνουν για την Ελλάδα;


- Interview

in English -

How did you decide to become a photo journalist? I was first inspired by a Life magazine encyclopedia on photography, a gift from a friend around 1984-85. I liked the idea that photography is a dual form of expression, a form of both art and technique and I was interested in both at that time and I still am. So, that’s how I began. I joined the only photography school operating in Greece back then and soon later I started working as an assistant in a photography studio. I had also seen the movie Under Fire, starring Gene Hackman and Nick Nolte, a film based on a true story, both romantic and inspiring and I decided that it was exactly what I wanted to do, to become a photojournalist and cover wars and major events. What does it mean to be a photojournalist with a world news agency? Working as a Chief Photographer for an international news agency like Reuters it mainly means stress more than anything! It means that more than one billion people share your piece of information every day. You have to be cautious, legitimate, and ethical, to not get involved, to not let your feelings guide you towards the one or the other direction. You’re literally the eyes of one billion people every day! The term work schedule does not exist in your jargon. That means you’re always standing by, ready to travel at any time? I have a small storage at home, cluttered with suitcases and work equipment etc. It’s true that working hours do not apply in our case. Even when I don’t work, I’m actually working. I’m cabled 24/7. It’s like a disease! You have had the opportunity to witness violent situations, like in Chechnya, Kosovo, Afghanistan, Sierra Leone, Jerusalem and the Arab Spring and also during the Greek crisis. What are the major events that have etched your memory? I don’t feel like naming the difference between any of these events. Still, for me, all events are major and crucial, both extreme and international, or even the events that have reached our doorsteps. Currently, I’m not requested to travel, as one of the major issues globally is the eurozone crisis and the top of the iceberg is Greece. Well, I would say that some major events crossing my mind are the latest here, in Greece, unfolding everywhere around us. During the last years, we


have witnessed a battlefield of Constitution. Yet, even bigger is the common fact that I see friends and relatives close to me suffer from the crisis. Occasionally, we have seen extreme violence in your photos. How does it feel to be a war photojournalist, to experience violent events in the historical centre of your homeland? It’s not at all inspiring. I used to say that I had wished to avoid any war coverage in Greece, as it would be painful to work as detached and unaffected as possible opposite the events. Currently, I make a huge effort to remain detached from the events by just covering everything as it happens. However, to see fellow reporters doing the same job and not being paid for their work, it’s very discouraging. It’s a hard thing to do. What’s your opinion about the current status of our country? You and your workmates, like other people in Greece, are undergoing some serious hassles, as you have mentioned. Do you see any light at the end of the tunnel? If we didn’t see the light at the end of the tunnel, we would all be struck by sorrow and we wouldn’t be able to get through it all! This crisis persuaded indifferent people to care about others in need and join civilian or organizational causes by offering spare clothing and food or even money. That’s a proof that Greeks have not lost contact with their feelings of compassion. And that’s quite an important thing, for me. You have found yourself in the middle of dangerous conflicts; you have been injured, and even risked your life. The possibility of quitting the job has ever crossed your mind? No, never. I still feel strong in my body and brave in my heart and I will continue for as long as I can. Your photos have travelled the world and thousands of people have related with your work; they have smiled or have even shed some tears. Can a photo tell you more than news on the event itself? Through my photos, I try to make people think twice before pulling the trigger, metaphorically speaking. I also try to make people offer their money or lend a hand to the suffering or needy; and to realize how lucky they are to live in a country free of civil wars or hunger and to be grateful for what they have and try not to lose it. I’m happy I create photos that inspire people.


In the past, you have received awards for your work over and over again, like being named The Photographer of the Year. What’s your favourite award? In a 2002 contest, some of my photos on the liberation of Kabul were voted as the Best War Photos of the Year by veterans of the Normandie Debarquement, that is by people aged over 80-85 years, which touched me the most. You have made your own family. Do they follow you everywhere? Does the fact that they get stressed about your safety affect you and your work? We have talked things through. My family -that is my wife, as my daughter is still too young- understands what I do and respects it, as I respect what she does. Well, we don’t face this type of problems. In general, I would say they are used to the conditions of my job or even to the idea of trying not to worry too much. What does Greece mean to you? I believe Greece is a source of inspiration for me and for the rest of the world and that is and will always be a certainty. Now, the fact that we are currently undergoing difficult times is just due to the recycling of history. In the past, we have seen it again and again but Greeks have learned to survive in difficult circumstances and they will soon find their way towards the top!

What is your top question to the members of www.ellines.com? I would suggest that they consider not only what our fatherland does for them but also what they do for our fatherland. I myself get carried away and moan about one thing or the other and then I realize that at the end Greece is my identity, Greece is me. So, I have also the duty to do things for Greece without compensation. Well, I would ask your members, “What do you do for Greece?”.


Ο Γιάννης Μπεχράκης μιλά αποκλειστικά στο ellines.com  

O Γιάννης Μπεχράκης γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα, είναι ένας από τους κορυφαίους φωτορεπόρτερ στον κόσμο και διευθυντής του φωτογραφικού τμή...

Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you