Issuu on Google+

Φραγκίσκα Μεγαλούδη: «Την Ελλάδα, την κουβαλώ μέσα μου» ΕΡ: Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το ρεπορτάζ, ενώ έχετε τόσο σημαντική εμπειρία σε ακαδημαϊκό επίπεδο; ΑΠ: Έγραφα ως πανεπιστημιακός, είχα δημοσιεύσει άρθρα, είχα γράψει ένα βιβλίο, απλώς, ένιωθα πως αυτά που έγραφα στην επιστήμη μου, ήταν όχι αδιάφορα, αλλά εξειδικευμένα, ειδικά η ανάλυση της γεωργίας από τα αρχαία χρόνια. Ήθελα να ασχοληθώ με θέματα που αφορούν την κοινωνία, που μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή των ανθρώπων, όσο γίνεται, χωρίς να έχω την αυταπάτη ότι γράφοντας κάτι εγώ θα αλλάξει η ζωή των άλλων και κυρίως επειδή ταξίδευα, έβλεπα γύρω μου τι συμβαίνει, ένιωθα ότι είμαι αποκομμένη ως ακαδημαϊκός, ότι ζω σε μία φούσκα. Αυτός ήταν ένας λόγος που ήθελα να ασχοληθώ με την έρευνα, με κοινωνικά θέματα, ανθρωπιστικού τύπου ρεπορτάζ. ΕΡ: Έχετε δραστηριοποιηθεί στο εξωτερικό, εκεί είναι και η βάση σας; ΑΠ: Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Βόρεια Κορέα. Εργάζομαι για το Irin News, το ανθρωπιστικό πρακτορείο ειδήσεων των Ηνωμένων Εθνών, έχουμε έξι γραφεία - με βάση τη Μπανγκόνγκ, καλύπτουμε 13 χώρες στη ΝΑ Ασία και κάνουμε ανάλυση θεμάτων που αφορούν ανθρωπιστικές κρίσεις στην περιοχή μας, καλύπτουμε θέματα υποσιτισμού, βίας κατά των γυναικών, κρουσμάτων HIV κ.α. ΕΡ: Η εικόνα που έχουν οι άνθρωποι στις ξένες χώρες για την Ελλάδα; ΑΠ: Αναλόγως τη χώρα. Εδώ που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή τα τελευταία δύο – τρία χρόνια λόγω της κρίσης, είναι λίγο χειρότερη. Επειδή ενημερώνομαι πάρα πολύ, προσπαθώ να έρχομαι στην Ελλάδα, όντως στο εξωτερικό από μία άποψη είναι χειρότερη από αυτό που βλέπεις ερχόμενη στη χώρα. Πέρυσι για παράδειγμα, πίστευα ότι θα έρθω και θα έχουν διαλυθεί τα πάντα. Δεν ήταν έτσι ακριβώς. Όχι ότι δεν εμφανίζονται σημάδια διάλυσης, απλά φανταζόμουν κάτι πολύ χειρότερο. Το αίσθημα που δεν προσλαμβάνω έξω είναι της κατήφειας, ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Το ένιωσα εδώ, το είδα γύρω μου στους δρόμους...


ΕΡ: Το ρεπορτάζ, ή έρευνα για το θάνατο στους δρόμους της Αθήνας πως προέκυψε; ΑΠ: Όταν ξεκίνησε η κρίση, παρόλο που ήμουν έξω, σε συνεργασία με τον φωτορεπόρτερ Δημήτρη Μπούρα, είχα ξεκινήσει ένα ρεπορτάζ, με ενδιέφερε αν καταγράψω το πώς έχει επηρεάσει τους καθημερινούς ανθρώπους. Πηγαίνοντας στο κέντρο της Αθήνας, είδα ανθρώπους εγκαταλελειμμένους. Ανθρωποι πεταμένοι στα σκουπίδια, αόρατοι από την κοινωνία, την πολιτεία και χωρίς να είμαι πολιτικός, ή να θέλω να κάνω πολιτική, αυτό που έχω να πω είναι ότι περικοπές, χωρίς αξιολόγηση, μπακάλικα όπως γίνονται στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, οδηγούν σε αυτή την κατάσταση. Είναι μία καταστροφή και το βλέπεις. Στο κέντρο, στους ανθρώπους, δεν είναι εικόνα ευρωπαϊκής πρωτεύουσας αυτό που βλέπουμε στην Αθήνα, δεν μπορεί το ιστορικό κέντρο να είναι έτσι, δεν μπορείς να «καθαρίζεις» το ιστορικό κέντρο πετώντας τους ανθρώπους λίγο πιο δίπλα, πιστεύοντας ότι πρόβλημα θα εξαφανιστεί ως διά μαγείας χωρίς να έχεις κάνει καμία προσπάθεια να βοηθήσεις, να μην έχεις πολιτική, εθνική στρατηγική αντιμετώπισης. Η κρίση θα ξεσπούσε, την ξέραμε, τί κάναμε για τις ευπαθείς ομάδες, μελέτες υπήρχαν, όταν μιλούσαμε με το ΚΕΘΕΑ, είχαν εκπονήσει ολόκληρη μελέτη. Τι θα γίνει, τι πρέπει να γίνει. Τίποτε... Αλλά αυτό το συναίσθημα της εγκατάλειψης, είναι τραγικό. Εχω δει εικόνες στο κέντρο της Αθήνας, που συναντάς σε τριτοκοσμικές χώρες. Αυτή η εικόνα των χρηστών να βαράνε ενέσεις παντού, δεν τη βλέπεις σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, στη μέση της ημέρας, με τις οικογένειες να περνούν, να κοιτάνε και να προσπερνούν. Το θεωρώ απαράδεκτο και πρέπει η πολιτεία κάποια στιγμή να πάρει μέτρα, όχι αστυνομικά, να αξιολογήσει τις περικοπές. Δεν μπορείς να πετάς τον πληθυσμό σου έτσι. Δεν μπορείς. ΕΡ: Πως κρίνετε το ακαδημαϊκό επίπεδο στην Ελλάδα; ΑΠ: Θεωρώ ότι είναι λίγο – υπάρχουν αξιόλογοι συνάδελφοι, άνθρωποι με δημοσιεύσεις, πανεπιστημιακοί, πάρα πολύ καλοί αλλά και πάρα πολύ κακοί. Θεωρώ ότι το σύστημα δεν είναι καλό. Για παράδειγμα, οι θεσμοί, υπάρχουν οι εκβιαστικές περίφημες προσυμβάσεις όπου κάποιος μπορούσε να είναι διδάσκων στο βαθμό του λέκτορα για τρία χρόνια και μετά ήσουν σε ένα καθεστώς ομηρίας. Να προσπαθείς δηλαδή να ευχαριστείς τον ανώτερό σου, κάνοντας χάρες – εννοώ τη δουλειά του πολλές φορές, ώστε να παραμείνεις στη θέση σου και να ανανεωθεί η σύμβαση σου. Πιστεύω ότι η ευθύνη είναι και στους φοιτητές και στους καθηγητές. ΕΡ: Αν σας ρωτούσε κάποιος νέος που να δραστηριοποιηθεί, εδώ η στο εξωτερικό; ΑΠ: Τις πρώτες σπουδές, τα προπτυχιακά στην Ελλάδα, γιατί δεν θεωρώ ότι είναι σωστό κάποιος που δεν έχει ζήσει το ελληνικό σύστημα να έρθει να διδάξει μετά. Μεταπτυχιακές σπουδές αναλόγως. Φαντάζομαι


ότι υπάρχουν καταπληκτικά μεταπτυχιακά προγράμματα στην Ελλάδα, δεν μπορώ να τα ισοπεδώσω όλα, όμως με την έλλειψη κονδυλίων, με τις περικοπές σε διδακτικό προσωπικό, με τους μισθούς που γίνονται όλο και λιγότεροι, πιστεύω ότι και οι ίδιοι οι διδάσκοντες χάνουν την όρεξή τους, πέφτει το επίπεδο. Θα έλεγα ότι για μεταπτυχιακές σπουδές και διδακτορικό θα έπρεπε κάποιος να πάει στο εξωτερικό. Εκεί όταν είσαι υποψήφιος διδάκτορας, σε αντιμετωπίζουν σαν επιστήμονα, όχι σαν χαμάλη του καθηγητή. Σου επιτρέπουν δημοσιεύσεις με το όνομά σου, βρίσκεσαι αξιοκρατικά σε ερευνητικά προγράμματα, μπορείς να πας και να μιλήσεις σε συνέδρια. Στην Ελλάδα, αυτά σπάνια επιτρέπονται , έως ποτέ, με εξαίρεση κάποιους καθηγητές που δεν έχουν αυτά τα κόμπλεξ και έχουν βοηθήσει - αλλά δυστυχώς είναι λίγοι. Ακούγεται σκληρό, αλλά έτσι είναι. ΕΡ: Τι σημαίνει για εσάς Ελλάδα; ΑΠ: Επιστροφή θα έλεγα. Ναι. Πάντα επιστρέφω. Γιατί θεωρώ ότι γυρνώ σε αυτό που είμαι. Τη χώρα σου την κουβαλάς μέσα σου, όπου και να πας. Είναι αυτό που είσαι, σε προσδιορίζει. Δεν θα μπορούσα να είμαι κάτι άλλο από ελληνίδα. Ειλικρινά. Ούτε το έχω αρνηθεί ποτέ, ή είναι κάτι που ντρέπομαι γι αυτό. Όσο άσχημη και να είναι η κατάσταση στη χώρα, πάντα θέλω να γυρίζω και πάντα στεναχωριέμαι και πολλές φορές απογοητεύομαι και ξανάρχομαι. ΕΡ: Εάν μπορούσατε να κάνετε εσείς μία ερώτηση, ποια θα ήταν αυτή; ΑΠ: Ανάλογα το ακροατήριο. Αν είχα μπροστά μου φοιτητές, μία ερώτηση που θα έκανα ήταν πως ονειρεύονται τη ζωή τους τα επόμενα χρόνια και τις κάνουν γι αυτό, για να γίνει πραγματικότητα. Θα ήθελα να ξεκινήσω μία συζήτηση πάνω σε αυτό. Εάν είχα μπροστά μου πολίτες από διαφορετική κοινωνική διαστρωμάτωση, Γιατί δεν αντιδρούν... Τι περιμένουν, τι άλλο;


-

INTERVIEW IN ENGLISH -

Fragkiska Megaloudi: “I carry Greece inside me” -Can you tell us how did you decide to be involved in reporting while you have such an important experience in an academic level? FM: As an academic I wrote a lot, published articles, I even wrote a book – I just felt that what I was writing about my field was, not uninteresting, but I would say too specialized, like for example the evolution of agriculture since the ancient years. I realized that what I deeply wanted was to deal with social related topics that could affect peoples’ lives – to the extent possible and without having the illusion that through my writing something will change in peoples’ lives. In fact, traveling around the world and witnessing what was happening around me, I felt, detached as an academic, like I live in a bubble. That was the reason why I wanted to do research on social issues and be involved in what we call humanitarian reporting. - You have worked abroad –is there your exact basis of work? FM: Currently I am based in North Korea, where I work for Irin News, the humanitarian news agency of the United Nations, which maintains a total of six offices worldwide. We are based in the Bangkok office, researching and reporting on humanitarian issues from thirteen countries in South East Asia. We’re doing reports and analyses regarding the humanitarian crises in those countries and in a variety of topics including malnutrition, HIV, violence against women. - Can you tell us about the opinion that people have abroad about Greece? FM: It depends on the country. I can tell you that, in the last two- three years due to the crisis the perception of Greece is a little worse compared to previous years. I constantly keep myself updated with what happens and I am trying to visit Greece as much as I can. The truth is that there such a bad image of Greece abroad that you believe that Greece is going to collapse. Even myself –when I visited Greece a year ago- I expected to see signs of a total collapse. Well, that wasn’t the case, though it is true that there is a feeling of no hope about the future among the Greeks. I felt it here, I saw it on peoples’ faces. - How did you come up with the idea for your reportage “Rising death in the Streets of Athens: The Human Toll of the Greek Tragedy”?


FM: When the crisis began, despite the fact that I lived abroad, I -in collaboration with the photojournalist Dimitri Boura- had started working on a reportage trying to find out how crisis had actually affected peoples’ lives. Visiting the centre of Athens, I saw people that were completely abandoned. People totally excluded from society, abandoned from the state, and despite that I am not a politician what I would like to say is that austerity measures that are decided without being evaluated, and are been done offhandedly as they are done in Greece are dead end and have catastrophic results in the Greek society. The center of Athens doesn’t look like the center of a European city, a historic city center cannot look like that, you can’t “clean” a historic center by throwing people a few steps away, believing that the problem will magically disappear and without having a national strategic plan to face this huge problem, this humanitarian crisis in fact. We knew that the crisis was coming, but we have done nothing for the vulnerable populations-there was research conducted for example by KETHEA (Therapy Center for Dependent Individuals) they had done a full study about what will happen and what needs to be done. Absolutely nothing. I witnessed things in the heart center of Athens that you can only see in third world countries. For example watching drug addicts in daylight making injections in front of the kids and families, is not seen in any other European city. I think it is outrageous and urgent measures should be taken for the protection of the population, and certainly not by cutting down budgets or with the intervention of police. - What’s your opinion on the level of academics in Greece? FM: I really don’t think is satisfactory. There are of course really good colleagues with important publications and others that are not good at all. I think that the system doesn’t work properly. A typical example is that of the pre-contracts according to which someone could be a lecturer for three years. After that period, they stayed in a state of hostage, meaning that they were in a way obliged to please their superiors in order to have their contract renewed. Furthermore, I believe that both the students and professors are responsible for the bad situation in the Greek universities. - If a young man came to ask you, would you recommend them to leave abroad or stay in Greece? FM: I believe that it is the right thing for someone to earn their first degree in Greece because one should have lived the Greek system in order to come back and teach in it. As far as the postgraduate studies are concerned, it depends.. I can imagine there are really good graduate programs in Greece but with the limited funding, the cuts in faculty’s salaries and staffing, I believe that faculty members lose their interest in teaching, and the academic level drops. Regarding postgraduate and doctoral studies, I would recommend to someone to leave and study abroad. If you are a doctoral candidate abroad, you are treated as a respected scientist and not like the professor’s assistant, you publish under your own name, you take part in scientific programs and


you can participate in conferences. In Greece, a doctoral candidate hasn’t access to such things except for some professors that are willing to help and unfortunately they are very few. It sounds harsh, but it’s the truth. - What does Greece mean to you? FM: One word I would say: Return. Yes, I always come back. Because I believe that I come back to what I really am. Wherever you are, you carry your country inside you. It is who you are, your country of origin defines you. I am Greek and I couldn’t have been anything else really. Honestly, I‘ve never denied it nor am I ashamed of it. No matter how bad things are for Greece right now, I always want to come back and I always get upset and sometimes disappointed but I always return. - If you could ask a question, what would it be? FM: It depends on the audience. For example, if I had students in front of me, one question that I would ask them would be how do they dream their lives the next years and what they’re doing to make their dreams come true. I would really like to start a discussion on that. If I had citizens in front of me from different social groups, I would simply ask them: Why don’t you react? What else are you waiting for?


Η Φραγκίσκα Μεγαλούδη μιλά στην ομάδα του ellines.com