Issuu on Google+


หญิงงาม กาลครั้งหนึ่ง มีเจ้าหญิงโฉมงามถูกแม่มดขังในประสาทสูงที่ไร้ทางออก ด้วยความที่นางรักเจ้าหญิงมากจึงไม่อยากให้ ลำบาก ไม่ว่าเจ้าหญิงประสงค์สิ่งใด แม่มดจะหามาให้เสมอ วันหนึ่ง เจ้าชายรูปงามผ่านมาเห็นเจ้าหญิง พระองค์ตกหลุมรักเจ้าหญิงทันที จนเกิดความปรารถนาที่จะขึ้นไปบน ปราสาทหมายยลโฉมใกล้ ๆ แต่ไม่สามารถเข้าไปได้ เพราะมีเพียงแม่มดเท่านั้นที่สามารถเข้าออกปราสาทนี้ได้ เจ้าชายขอร้องให้แม่มดมอบเจ้าหญิงให้แก่ตน แม่มดรู้ว่าเจ้าหญิงหลงรักเจ้าชายเช่นกัน จึงตกปากรับคำจะยกเจ้าหญิง ให้หากพระองค์สามารถพาตัวเจ้าหญิงลงมาจากปราสาทได้ เจ้าชายจึงออกเดินทางไปหาเครื่องมือเพื่อพาเจ้าหญิงลงมาจากปราสาท จนพบกับหญิงชาวบ้านผู้หนึ่ง นางตกหลุมรัก เจ้าชาย เพราะความเป็นสุภาพบุรุษและความอ่อนโยน มิใช่ยศถาอันใด นางจึงขอติดตามเจ้าชายไปด้วยเพื่อคอยให้ความช่วยเหลือ ในยามที่พระองค์ต้องการ หญิงชาวบ้านและเจ้าชายช่วยกันคิดหาสารพัดวิธี เพื่อพาเจ้าหญิงลงมาจากปราสาทสูง แม้หญิงชาวบ้านจะเหน็ดเหนื่อย นางกลับไม่เคยปริปากบ่น มีเพียงรอยยิ้มที่คอยให้กำลังใจเจ้าชายเสมอ เจ้าชายลองใช้วิธีแล้ววิธีเล่าเพื่อพาตัวเจ้าหญิงออกจาก ปราสาท แต่เจ้าหญิงก็ปฏิเสธทุกครั้ง เพราะเห็นว่าลำบากเกินไป ในที่สุด หญิงชาวบ้านเสนอให้สร้างบันไดอิฐ โดยนางอาสาไปเกณฑ์กำลังชาวบ้าน และหาเครื่องมือที่จำเป็นทุกอย่าง เมื่อเวลาผ่านไปสองวัน นางกลับมาพร้อมชาวบ้านหลายคนและเครื่องมือครบถ้วน เจ้าชายรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของนางอย่างมาก บันไดอิฐเสร็จสมบูรณ์ภายในเวลาอันรวดเร็ว เจ้าหญิงจึงเดินลงมาจากปราสาทได้อย่างปลอดภัย ก่อนเดินทางกลับเมือง เจ้าชายต้องการไปส่งหญิงชาวบ้านและคนอื่น ๆ ก่อน เจ้าหญิงปฏิเสธที่จะร่วมเดินทางไปด้วยเพราะกลัวความลำบาก จึงตรัสขอ เป็นฝ่ายรอเจ้าชายมารับหลังพระองค์เสร็จภารกิจ เจ้าชายทรงเสียพระทัยอย่างยิ่งเมื่อได้ยินดังนั้น พระองค์ทรงใคร่ครวญอย่างจริงจัง ในที่สุดจึงตรัสกับเจ้าหญิงผู้เลอโฉม ว่า “แม้ข้าจะรักเจ้าเพียงใด หากมีเพียงข้าตามลำพังที่ทุ่มเทพยายามเพื่อความรัก ความรักของเราย่อมมิอาจดำเนินต่อไปได้ ข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาไม่ใช่ผู้วิเศษ จักต้องมีสักวันที่พละกำลังของข้าไม่สามารถตอบสนองความต้องการทั้งหมดของเจ้าได้” แล้วเจ้าชายก็กล่าวอำลาเจ้าหญิงและดำเนินจากไป ขณะรอนแรมส่งชาวบ้านในหมู่บ้านต่าง ๆ เจ้าชายตรัสกับหญิงชาวบ้านว่า “เจ้ารู้ไหมว่า เหตุใดข้าจึงไม่อภิเษกกับเจ้าหญิง โฉมงาม” หญิงชาวบ้านส่ายหน้า เจ้าชายมองลึกเข้าไปในดวงตานางแล้วตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทว่ามั่นคงว่า “ รูปโฉมภายนอก นั้นเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา แต่ความงามภายในจิตใจนั้นจะคงอยู่ตลอดไป คนที่เหมาะสมจะเป็นเจ้าหญิงของข้าต้องมีจิตใจ งดงามไร้ที่ติเช่นเจ้า แม้ข้าไม่ได้หลงรักเจ้าเมื่อแรกพบ แต่จิตใจแสนดีของเจ้าเป็นความงดงามที่จะทำให้ข้ารักเจ้าตลอดไป” เจ้าชายพาสาวชาวบ้านกลับไปยังเมืองของพระองค์ ทั้งสองอภิเษกสมรสและครองคู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป


beautiful-woman(70-71)