Page 26

συνέντευξη ΚΩΝΣΤΑΝΤIΝΟΣ ΒHΤΑ

26

συνέντευξη στην Παυλίνα Εξαδακτύλου, pavlinaex@gmail.com

«Ελεύθερος σε μια άδεια λεωφόρο σαν καλοκαίρι» αμορφώνουν εγωιστικές στάσεις ζωής και καθοδηγούνται από μια πλάνη που τους οδηγεί αργά αργά στην καταστροφή. Αυτό ακριβώς περιγράφω και στο τραγούδι «διάνοια». Αντί να αφήνουμε πίσω μας ζωή, αφήνουμε στάχτες. Αυτοί οι πάγοι είναι τα κενά μας.

«Οταν περνάς γίνομαι ένα παιδί, κάθε σταθμός κι ένας δρόμος φυγής, τα όνειρά μου εσύ κουβαλάς». Μπορείς να ξαναζωντανέψεις το παιδί που πέθανε μέσα σου;

«Ενας κόσμος σιωπηλός, ένας τοίχος φωτεινός τη σκιά σου εκεί παγώνει». Σε τι στέκεστε σιωπηλός σήμερα; Κι αλήθεια, η σιωπή είναι ένωση ή εξορία;

Ενα καινούριο άλμπουμ που μιλάει για ένωση και εξορία και μια συνέντευξη που δε χρειάζεται απολύτως κανέναν πρόλογο.

Συνήθως προτιμώ να στέκομαι σιωπηλός απέναντι στα πράγματα, τα αφήνω να ωριμάζουν μέσα μου και μετά τα φιλτράρω, καθαρίζω τις σκέψεις μου για να διακρίνω καθαρά, είναι μια διαδικασία που εμπεριέχει τη σιωπή. Οι συνθήκες της ζωής δεν έχουν σχέση με την ποίηση. Η ποίηση είναι μια σιωπηλή παράλληλη ζωή στην καθημερινή ζωή ενός ανθρώπου που δημιουργεί ή φτιάχνει κάτι τέλος πάντων. Η καθημερινότητα είναι πολύ σκληρή. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Πιστεύω πως η σιωπή είναι και ένωση και εξορία, κάθε τι έχει μια διπλή όψη. Τα πάντα έχουν μία διπλή όψη. Η σιωπή είναι ένας τρόπος κατανόησης, εμβάθυνσης. Πολλές φορές μου αρέσει να σιωπώ, γιατί η σιωπή δημιουργεί προεκτάσεις, ανοίγει δρόμους για να βγεις στις ακτές της αλήθειας και η αλήθεια είναι κάτι που μέσα στην ιστορία του κόσμου έχει στρέψει κάποιους ανθρώπους σε μια εσωτερική εξορία. Στην εξορία της αλήθειας που πολλοί άνθρωποι φοβούνται να αντικρίσουν.

«Εχω κάνει τόσα λάθη, όλη μου τη νιότη στάχτη, ένα διάτρητο τοπίο, ένας κόσμος από κρύο». Τι υπάρχει που μπορεί να λιώσει τους πάγους που φτιάχνει ο καθένας μέσα του;

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

18.12.09

Η φωνή της ψυχής μας. Αυτή που χρόνια υπάρχει από τη γέννησή μας και που κάποια στιγμή μετά την εφηβεία την απομακρύνουμε σ’ ένα κουτί μέσα μας, δίνοντας προτεραιότητα στην επιπολαιότητα, στη διάνοια, στη φαντασίωση, στο πώς πρέπει να είμαστε εξωτερικά και όχι τόσο εσωτερικά. Στο φαίνεσθαι, στις τάσεις που έχουν τεράστια σημασία στον κόσμο ανέκαθεν. Η πτώση του ανθρώπου ξεκινά από τη στιγμή που καλωσορίζει μέσα του το ψέμα και όλα τα αρνητικά στοιχεία που μπαίνουν από την ανοιχτή πόρτα και μας κάνουν να πιστεύουμε πως είμαστε άτρωτοι, όμως αφήνουν ένα κενό μέσα μας. Ζούμε δηλαδή για μεγάλο μέρος της ζωής μας με κενά που μας οδηγούν φυσικά στο κενό. Οι άνθρωποι γοητεύονται από αυτό που είναι πιο εύκολο, λιγότερο κοπιαστικό και επικίνδυνο από το να προσεγγίσουν την πραγματική αλήθεια. Eχουν φτάσει στο σημείο να πιστεύουν ότι η αλήθεια δεν υπάρχει. Eτσι δι-

Ο καθένας θάβει μέσα του αυτό που τον συμφέρει να θάψει, όμως η αθωότητά μας είναι σίγουρο πως δεν πεθαίνει ποτέ. Απλά αν την θάψεις βαθιά θέλει χρόνο μετά για να την τραβήξεις από το βυθισμένο πλοίο. Νομίζω πως το παιδί που έχουμε μέσα μας, είναι η φλόγα της ουσιαστικής αγάπης. Είναι ο εαυτός μας που τον απομακρύναμε για να γίνουμε κάτι άλλο. Oλοι «σκοτώνουμε» αυτό το παιδί, αλλά όταν αφήσουμε τη φλόγα να ανάψει, μπαίνουμε σε ένα άλλο επίπεδο σκέψης, ποιότητας και ζωής. Oλοι εμείς που ζούμε εκτός φυλακών έχουμε κάνει αρκετά μικροεγκλήματα απέναντι στον διπλανό μας, στους φίλους, σ’ αυτούς που νομίσαμε ότι αγαπήσαμε, στη γη, στη φύση. Κάθε φορά που κάνουμε το κακό απλά θάβουμε το παιδί που είμαστε, πιο βαθιά.

«Είμαι ελεύθερος, η λεωφόρος είναι άδεια σαν καλοκαίρι, όλα κάποτε τελειώνουν». Πώς γίνεται να νιώθεις ελεύθερος όταν πια δεν υπάρχει τίποτε γύρω και δίπλα σου; Eίναι μια φυλακή κι η αγάπη; Το τραγούδι μιλάει για την εσωτερική εξορία, αυτή την πορεία προς την αναζήτηση της αλήθειας. Νομίζω ότι είναι το πιο σκληρό τραγούδι του δίσκου, αλλά μόνο αυτά τα λόγια βρήκα για να περιγράψω αυτή την πορεία. Ο ήρωας σ’ αυτό το τραγούδι είναι ελεύθερος γιατί πέταξε από πάνω του όλα τα ψέματα, τα βάρη, την πλάνη, τη διαστρέβλωση της αλήθειας, τους φόβους και στο τέλος βγαίνει από αυτή τη φυλακή που ο ίδιος είχε κλείσει τον εαυτό του. Είναι η στιγμή της συνειδητοποίησης των

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ 328  

ΤΕΥΧΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ 328

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ 328  

ΤΕΥΧΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ 328