Page 20

στιγμές

20

σε καρτ ποστάλ

Μέχρι οι χιονάνθρωποι να λιώσουν της Παυλίνας Εξαδακτύλου, pavlinaex@gmail.com

«Μα οι πραγματικοί ταξιδευτές είναι μονάχα εκείνοι που φεύγουν για να φύγουν. Ανάλαφρες καρδιές, που μοιάζουν με μπαλόνια. Από τη μοίρα τους ποτέ δεν ξεφεύγουν και δίχως να ξέρουν το γιατί, πάντοτε λεν: Εμπρός!». (Σαρλ Μπωντλέρ)

New Year’s Resolutions. Μόλις λίγες ημέρες πριν έμαθα ότι υπάρχει τέτοιος όρος. Τα κορίτσια στο γραφείο μου εξήγησαν ότι με αυτό εννοούμε τις αποφάσεις που συνηθίζουμε να παίρνουμε στην αρχή κάθε νέας χρονιάς. Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως είναι εντελώς ψυχαναγκαστικό να φτιάχνεις μέσα στο μυαλό σου μια λίστα με όσα θέλεις να κάνεις και με όλα εκείνα που θέλεις να αποφύγεις. Συνήθως οι αποφάσεις αυτές αφορούν πράγματα που μπορείς να τα πιάσεις ή να τα δεις. Θα γίνω πιο αδύνατος. Θα φοράω μόνο τζιν. Θα αγοράσω ένα καινούριο αμάξι. Θα βάψω τα μαλλιά μου κόκκινα. Θα αγοράσω, θα καταναλώσω, θα δείξω.

Μια μέρα στη μέση του χρόνου, θα ξυπνήσεις πνιγμένος από τα λάπτοπ, τα κινητά, τα μοδάτα ρούχα, τα γκάτζετ, τα παππούτσια. Θα νιώσεις ότι πνίγεσαι και θα αναρωτιέσαι γιατί πνίγεσαι αφού εσύ τα αγόρασες όλα αυτά με σκοπό να μην πνίγεσαι. Ελα όμως που πνίγεσαι. Μήπως φέτος να βάλουμε αλλιώτικους στόχους; Μήπως να βάλουμε αλλόκοτους στόχους;

Οι αλλιώτικοι στόχοι. Στόχος νούμερο πενήντα τέσσερα: Κάθε βράδυ θα τρώμε παγωτό βανίλια και θα σκάμε σαν αστέρια στο έδαφος, γλιστρώντας επάνω στις τσουλήθρες. Κάθε φορά που θα γκρεμιζόμαστε στο έδαφος, μια ανθρώπινη ευχή θα πραγματοποιείται. Στόχος νούμερο εβδομήντα επτά: Κάθε βράδυ θα σκαρφαλώνουμε στις ταράτσες των οικοδομών και θα μπαίνουμε μέσα στις σαπουνόφουσκες που θα φτιάχνουμε. Μετά θα πετάμε και θα πέφτουμε στη Γη μόνο όταν τα πουλιά μας σκάνε τις φούσκες. Στόχος εκατόν ογδόντα τέσσερα: Τα μεσημέρια θα μαζεύουμε κοχύλια απ’ τους δρόμους της πόλης και θα τα βάζουμε κρυφά στις τσέπες των περαστικών. Εχεις βάλει ποτέ στο αυτί σου κοχύλι; Μπορείς να ακούσεις όλα τα πλάσματα της θάλασσας να χορεύουνε στους βυθούς. Στόχος επτακόσια τρία: Θα τρυπώνουμε κάθε Κυριακή στα ζαχαροπλαστεία και βάζουμε τις μύτες μας στις κρέμες και τη σαντυγί. Θα μοιάζουμε με χιονάνθρωπο που ψάχνει λίγη ζέστη για να λιώσει.

Στόχος δύο χιλιάδες δέκα. Μαζεύουμε όλα τα σκουπίδια του κόσμου και ανάβουμε μια φωτιά στο δάσος με τα χιόνια. Οι χιονάνθρωποι λιώνουν και τη θέση τους παίρνουν άνθρωποι που κινούνται, μιλούν, υπάρχουν. Κι αν όχι, τη θέση τους παίρνουν δέντρα. Για να μας θυμίζουν πάντα ότι εκεί κάποτε ζούσε ένας άνθρωπος που μετά έγινε χιονάνθρωπος κι όταν έλιωσε, έγινε δέντρο.

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

18.12.09

&

διορθώσεις με κόκκινο

της Χριστίνας Μπατσίλα, chmpatsila@ekdotiki.gr

Τα Φαντάσματα των Χριστουγέννων Στη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Καρόλου Ντίκενς, που γνώρισε πολλές διασκευές , ήρωας είναι ο Εμπενίζερ Σκρουτζ. Γκρινιάρης, τσιγκούνης και μίζερος, δεν απολαμβάνει καθόλου τα Χριστούγεννα. Μέχρι που μια παραμονή Χριστουγέννων τον επισκέπτεται το φάντασμα του νεκρού πρώην συνεργάτη του, προαναγγέλοντας την άφιξη και άλλων… συναδέλφων του. Μπροστά στα μάτια του Εμπενίζερ περνάνε διαδοχικά τα φαντάσματα των Χριστουγέννων του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, θυμίζοντάς του ποιο ήταν το παρελθόν και το παρόν του και δίνοντάς του μια ιδέα για το μέλλον του. Οσα βλέπει είναι αρκετά για να τον κάνουν να αλλάξει ριζικά συμπεριφορά και να γίνει καλύτερος άνθρωπος, αφήνοντας για πάντα πίσω του τη γκρίνια και τη μιζέρια. Με αφορμή την ιστορία αυτή, έχει επικρατήσει να αποκαλούνται όσοι δεν μπαίνουν τόσο εύκολα ή τόσο έντονα στο κλίμα των Χριστουγέννων Σκρουτζ, γκρινιάρηδες και μίζεροι. Τα τελευταία χρόνια όμως αυτοί που δεν πολυσυμπαθούν τα Χριστούγεννα και το εκδηλώνουν γίνονται όλο και περισσότεροι – ή απλά δεν φοβούνται πλέον να το πούνε. Και δεν τους αδικώ κιόλας ως ένα βαθμό. Η γιορτή των Αγγέλων που αρχίζει θεωρητικά την εορταστική περίοδο μπορεί να προκαλέσει ατέρμονες συζητήσεις περί αισθητικής και καλλιτεχνικού αποτελέσματος, το αποτέλεσμα με τα δέντρα, τα καράβια, τα σπιτάκια, τα ζωάκια, τα εκατοντάδες χιλιάδες φωτάκια μπορεί να χαρακτηριστεί πολύ άνετα στα όρια του κιτς. Τα χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια που από τα τέλη Νοεμβρίου σχεδόν σε καταδιώκουν παντού, μαζί με τις στολισμένες βιτρίνες και τα αγιοβασιλάκια που εμφανίζονται σε όλες τις άσχετες θέσεις μπορούν πολύ εύκολα να σε οδηγήσουν στην παράνοια. Γιατί μπορεί εμπορικά να εξυπηρετεί το χριστουγεννιάτικο κλίμα από νωρίς, όταν όμως όλα ξεκινάνε σχεδόν ένα μήνα πριν τις ημέρες που όλοι παίρνουν τις άδειές τους, ενώ οι δουλειές και τα προβλήματα συνεχίζουν να τρέχουν, πόσες φορές να ακούσεις το Ρούντολφ το ελαφάκι σε όλες τις γλώσσες πριν αρχίσεις να τσιρίζεις; Ωραίες είναι οι μέρες των Χριστουγέννων, όταν τις περνάς με την οικογένεια και τους φίλους, όταν βρίσκεις το χρόνο και τη διάθεση να αποσυμπιεστείς, κάνεις ταξίδια, αγοράζεις, αλλά και δέχεσαι δώρα και πάντα έχεις την ελπίδα ότι η νέα χρονιά θα φέρει κάτι καλύτερο, καταπνίγοντας τον κυνισμό μέσα σου με βασιλόπιτα και σαμπάνια. Αλλά ας μην κρίνουμε τόσο άδικα τον Εμπενίζερ και τους φίλους του. Είναι κάποιες μέρες που δε θες να ακούς τίποτα, να μη βλέπεις άνθρωπο, απλά δεν μπορείς να είσαι χαζοχαρούμενος χωρίς λόγο. Και τότε τα λαμπάκια και τα τραγουδάκια δε φέρνουν τη χαρά των Χριστουγέννων – μάλλον δολοφονικές διαθέσεις.

ΥΓ: Η ταινία «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Ρόμπερτ Ζεμέκις, με τον Τζιμ Κάρεϊ στο ρόλο του Σκρουτζ, αλλά και των τριών φαντασμάτων θα προβάλλεται από τις 24 Δεκεμβρίου.

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ 328  

ΤΕΥΧΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ 328

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ 328  

ΤΕΥΧΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ 328