Page 1

ΕΙ∆ΙΚΗ ΕΚ∆ΟΣΗ / ∆ΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ∆ΩΡΕΑΝ / ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013

Ελληνικό σινεµά

Claire Simon

Βαλκανική µατιά

Αργεντινή

www.egnatiapost.gr

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΙΝΑΙ Η∆Η Ε∆Ω...


www.egnatiapost.gr 3

Βούγιας ■ Βούρος ■ Γκροσδάνης ■ ∆ερµεντζόγλου ■ Ζέρβας ■ Ζήκος ■ Καραντινάκης Κερσανίδης ■ Κεχαγιάς ■ Κουλουζάκης ■ Λυκουρέσης ■ Μαζωµένος ■ Μπαλή ■ Μπουτάρης

Νάνου ■ Ξιφιλίνος ■ Παπαδόπουλος ■ Πέγκας ■ Πουλάκος ■ Ρέτζιος Σακισλόγλου ■ Τσιτσόπουλος ■ Χατζόγλου

γράφουν...

µιλούν...

∆εύτερη σελίδα

Το µέλλον του φεστιβάλ είναι ήδη εδώ

Τάσος Ρέτζιος

tretzios@egnatiapost.gr

ΕΙ∆ΙΚΗ ΕΚ∆ΟΣΗ

Λίγο µνήµες, λίγο σινεφιλία, λίγο εικόνες µιας σύγχρονης εποχής, λίγο πανηγύρι, λίγο γιορτή της πόλης, λίγο πολιτιστική ανάσα, λίγο πρωτοπορία. Λίγα από τα συστατικά µε τα οποία µπολιάζεται κάθε χρόνο το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά ουδέποτε αρκετά. Όχι µόνο γιατί κανείς δεν θα συµφωνήσει ποτέ στην αναλογία, αλλά και γιατί, ό,τι και να προσθέσεις, σε µικρή δόση θα είναι… Άλλοτε πέφτει πολύ καρύκευµα στο πανηγύρι, άλλοτε λείπει το αλάτι από τη σινεφιλία, άλλοτε παραείναι σιγοβρασµένες οι πολιτιστικές ανάσες και άλλοτε έχει κόψει η πρωτοπορία. Θεµιτό: Οι καλύτερες συνταγές είναι αυτές που αφήνουν περιθώριο στη

φαντασία του µάγειρα… Μονάχα που, αυτό το τόσο παλιό Φεστιβάλ Κινηµατογράφου, που κάπως αυτονόητα, κάπως κοπιαστικά και κάπως αναπάντεχα καταφέραµε να στεριώσουµε στην πόλη µας, έχει φτάσει σε ένα κοµβικό σηµείο. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ο κύκλος που άνοιξε το 1992 µε τη διεθνοποίηση έχει κλείσει. Τίποτα δεν οφείλει να αποδείξει το φεστιβάλ, ακόµα κι αν φέρει ή δεν φέρει ονόµατα και σταρ, ακόµα κι αν ακουµπάει ή όχι στην πόλη που (δυστυχώς µόνο) το φιλοξενεί, ακόµα κι αν ενισχύει ή όχι το ελληνικό σινεµά, ακόµα κι αν γίνεται µε λάµψη ή µε σκοτάδια. Αν κάτι πρέπει να κληροδοτήσει στη νέα κινηµατογραφική

γενιά που έρχεται (ήρθε) ορµητικά, είτε τη λες new weird greek cinema, είτε οµίχλη, είτε ξαστεριά, είναι ένα όραµα για το µέλλον. Για το πώς πρέπει να σταθεί το φεστιβάλ στη νέα εποχή, όχι µόνο γιατί ενδεχοµένως τα ευρωπαϊκά κονδύλια που το συντηρούν ακόµα στη ζωή θα στερέψουν, αλλά και γιατί το ίδιο το σινεµά, ο τρόπος παραγωγής και διανοµής του, ακόµα και της ίδιας της πρόσληψής του, το απαιτούν. Κι αφού βρει το όραµα, πρέπει να φτιάξει και το σχέδιο. Έναν σχεδιασµό, όχι για τους επόµενους µήνες και στο πόδι, όπως ελληνικότατα γίνεται ως τώρα και όχι ακολουθώντας τυφλά έναν µπούσουλα. Αλλά µε πραγµατισµό και φαντασία, µε οργάνωση και µε εµπειρία και -κυρίως

∆ιευθυντής: Παναγιώτης Νεστορίδης ∆ιευθυντής σύνταξης: Tάσος Ρέτζιος Αρχισυντάκτες: Αλέκος Πετρίδης, Πέτρος Τανανάκης Art Director: Γιώργος Κόβες Ιδιοκτησία: Ανεξάρτητο ∆ίκτυο Ενηµέρωσης Κοιν. Σ. Επ. Βαλαωρίτου 20 (4ος όροφος), 54625, Θεσσαλονίκη Τηλ.: 2310 501306-7 Fax: 2310 501586 e-mail: info@egnatiapost.gr

www.egnatiapost.gr

αυτό- χωρίς προαπαιτούµενα και αποκλεισµούς. Ένα σχέδιο που, ακόµα κι αν πολλοί δεν θα το ήθελαν, θα το φέρει ως επιτακτική ανάγκη η ίδια η ζωή και ο χρόνος που τρέχει πια διαφορετικά. Και καλό θα ήταν να µην έρθει έτσι, γιατί είδαµε πώς η ελληνική κοινωνία και η ελληνική πολιτική διαχειρίζονται τέτοιες εξελίξεις… Σε αυτήν τη δεύτερη έντυπη έκδοση της EgnatiaPost, αποκλειστικά για το παρόν και το µέλλον του Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης, τούτο το όραµα που πρέπει να σχεδιαστεί προσπαθήσαµε να ψηλαφήσουµε. Και νοµίζουµε, διαβάζοντας κάποια από τα κείµενα που δηµοσιεύονται, ότι θα καταλάβετε πως το µέλλον του φεστιβάλ είναι ήδη εδώ… •

Συντακτική οµάδα: Τάσος Αποστόλου, Xρήστος Βήττας, Γιώργος Γιακουµίδης, Κωνσταντίνος ∆. Γουσίδης, Παύλος Ιωαννίδης, Τατιάνα Κερασίδη, ∆ήµητρα Κεχαγιά, Ρωµανός Κοντογιαννίδης, ∆ηµήτρης Κουγιουµτζόπουλος, Γιώργος Κυρούσης, Λεωνίδας Λιάµης, Χριστίνα Λιόλιου, Βασίλης Μόσχου, Κάκη Μπαλή, ∆ώρα Νεστορίδου, Βασίλης Πεκλάρης, ∆ηµήτρης Σπιτσέρης, Νίκος Σπιτσέρης, Μίλτος Τρούµπαλος, Ίων Τσώχος, Γιώργος Χατζηδηµητρίου ∆ιόρθωση κειµένων: ∆ηµήτρης Τσιχλάκης

Εκτύπωση: Λιθογραφία Ι. Αντωνιάδης - Θ. Ψαρράς

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013

Συνέντευξη

ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ: «∆ΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Ο ∆ΗΜΑΡΧΟΣ ΠΡΟΕ∆ΡΟΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ» Κάκη Μπαλή

kbali@egnatiapost.gr

Για τον πρόεδρο του ∆ιεθνούς Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, υπάρχει ακόµη πολλή δουλειά να γίνει. «Πιστεύω ότι το φεστιβάλ πρέπει, τα επόµενα χρόνια, να εξελιχθεί σε δύο κατευθύνσεις», δηλώνει στην EgnatiaPost. Η µία είναι η καλλιτεχνική, η δεύτερη η εµπορική. «Καλό θα ήταν να αποκτήσει περιφερειακό στόχο το φεστιβάλ, να επικεντρωθεί στα Βαλκάνια και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο», λέει ο δήµαρχος Θεσσαλονίκης. Εκτίµησή του είναι ότι το φεστιβάλ θα µπορούσε να γίνει το σηµαντικότερο κινηµατογραφικό ραντεβού αυτής της ταραγµένης περιοχής. «Μπορείτε, µήπως, να φανταστείτε να παρουσιάζονται νέες ταινίες στη ∆αµασκό, αυτή την εποχή;» αναρωτιέται. Όσο για το εµπορικό τµήµα, που αυτή τη στιγµή δεν υφίσταται, ο κυρ-Γιάννης έχει ελπίδες. «Θα µπορούσε, στο πλαίσιο αυτού του φεστιβάλ, να πουλιούνται και να αγοράζονται ταινίες. ∆εν θα γίνουµε, βέβαια, Κάννες, αλλά πάντα υπάρχουν περιθώρια για περιφερειακές αγορές. Ας τις στήσουµε εµείς, πριν το κάνει το Βελιγράδι ή η Αθήνα», λέει.

www.egnatiapost.gr

∆εν κατάφερα να φέρω τους ανθρώπους του φεστιβάλ εδώ… Η Αθήνα έχει, ούτως ή άλλως, αναλάβει από καιρό την ουσιαστική διοργάνωση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης -ο κύριος κορµός του κατοικοεδρεύει στο κλεινόν άστυ. Στο ερώτηµα της EgnatiaPost γιατί δεν κατάφερε ο Μπουτάρης να µεταφέρει την έδρα τού φεστιβάλ στον τόπο του, όπως είχε δεσµευτεί, η απάντησή του είχε κάτι από… παραίτηση. «Αντιλαµβάνοµαι ότι η έδρα τού φεστιβάλ είναι µόνο τύποις στη Θεσσαλονίκη. Αλλά δεν κατάφερα να φέρω τους ανθρώπους, ειδικά από το τµήµα επιλογής των ταινιών, εδώ. Οι αντιστάσεις τους ήταν µεγάλες, κι ακόµη µεγαλύτερη η δύναµη της αδράνειας», παραδέχεται. Ταυτόχρονα, επισηµαίνει ότι, στα χρόνια της κρίσης, ο δήµαρχος έχει πιο σηµαντικές προτεραιότητες. «∆εν πρέπει να µείνει ο δήµαρχος πρόεδρος του φεστιβάλ», είναι η άποψή του, «αλλά κάποιος από τη δηµαρχιακή διοίκηση που να µπορεί να ασχολείται πιο συστη-

µατικά, να κάνει την υπόθεση του φεστιβάλ προτεραιότητά του». Είναι µια έµµεση δήλωση παραίτησης; Για την ώρα, όχι, αλλά ο Μπουτάρης ένα πράγµα θέλει: Το φεστιβάλ να µείνει στην πόλη του, αλλά κι ο καθένας να κάνει τη δουλειά του: «Αυτός που διαµορφώνει την εικόνα του φεστιβάλ είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής του», υπενθυµίζει. Και τι θα ήθελε να προσφέρει το φεστιβάλ στην πόλη, πέρα από τη δυνατότητα στους κινηµατογραφόφιλους -και µη- να έρθουν σε επαφή µε νέες ταινίες, κυρίως σε αυτές που δεν θα

βρουν ποτέ τον δρόµο προς τις εµπορικές αίθουσες; «Έχουµε σχολή Κινηµατογράφου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο. Θα µπορούσαµε να συµβάλλουµε ώστε να εκπαιδεύονται στην πόλη µας όλοι εκείνοι οι επαγγελµατίες που χρειάζονται στο σινεµά και την τηλεόραση. Όχι µόνο σκηνοθέτες και σεναριογράφοι, αλλά και οπερατέρ, µοντέρ, µακιγιέρ, φωτιστές κλπ. Αυτή τη στιγµή, όµως, δεν υπάρχει τίποτε στην πόλη µας για να κάνουν αυτοί οι αυριανοί επαγγελµατίες την πρακτική τους. ∆εν λέω να γίνουµε Μπόλιγουντ, ούτε καν Θόλιγουντ, αλλά θα µπορούσαµε κάποια στιγµή να δώσουµε κίνητρα, είτε ως κράτος είτε ως δήµος, για να δηµιουργηθούν στη Θεσσαλονίκη χώροι κινηµατογραφικής παραγωγής», ονειρεύεται ο κ. Μπουτάρης. •


6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013

Ελληνικό Miss Violence

Ο Χειµώνας

ΟΚΤΩ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΙΝΕΜΑ Χρύσα Νάνου

xnanou7@gmail.com

Για καιρό συνδεµένες µε µία ιδιότυπη σχέση αγάπης-µίσους µε το ∆ιεθνές Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης, οι ελληνικές ταινίες κερδίζουν, φέτος, τη θέση τους στη διοργάνωση µε το σπαθί τους και όχι µέσα από κάποιο ιδιαίτερο καθεστώς προνοµίων. Το ελληνικό σινεµά ακολουθεί σταθερά ανοδική πορεία τα τελευταία χρόνια, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση -µια βόλτα από τη Θεσσαλονίκη είναι απαραίτητη.

www.egnatiapost.gr

Με οκτώ ελληνικές ταινίες που θα παρουσιαστούν, σε πρώτη προβολή, στο επίσηµο πρόγραµµά του, το 54ο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης προτείνει στο κοινό ένα αντιπροσωπευτικό δείγµα της πρόσφατης εγχώριας παραγωγής. Πέντε χρόνια αφότου έκανε το ντεµπούτο του στο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης (µε το «Without»), ο Αλέξανδρος Αβρανάς επιστρέφει, αυτή τη φορά µε το φορτωµένο βραβεία ψυχολογικό θρίλερ Miss Violence (Αργυρός Λέοντας καλύτερης σκηνοθεσίας και Κύπελλο Βόλπι ανδρικής ερµηνείας για τον Θέµη Πάνου στο Φεστιβάλ Βενετίας). Η πολυσυζητηµένη ταινία τού Αβρανά διεισδύει στα εσώτερα µιας οικογένειας, για να ερευνήσει τα σκοτεινά µυστικά της. Ανήµερα στα γενέθλιά της, ύστερα από την τούρτα και τις ευχές, η 11χρονη Αγγελική πέφτει από το µπαλκόνι του σπιτιού της. Αυτοκτονία; Ατύχηµα; Η αστυνοµία ερευνά την υπόθεση, ενώ η οικογένεια κλείνει

σαν στρείδι µέσα της το τραγικό γεγονός. Μια ταινία για την ενδοοικογενειακή βία, αλλά και για τη βία σε όλες της τις µορφές. Παίζουν ακόµη η Ελένη Ρουσσινού και η Ρένη Πιττακή. Η βία που κρύβεται πίσω από µια φαινοµενικά ήσυχη καθηµερινότητα είναι το θέµα που προσεγγίζει και η ταινία Να κάθεσαι και να κοιτάς, του Γιώργου Σερβετά. Φόντο της ιστορίας η ελληνική επαρχία. Ηρωίδα η Αντιγόνη, που επιστρέφει σε µια µικρή πόλη, ύστερα από απουσία πολλών ετών. Εκεί συναντά µια ζωή πιο περίπλοκη από όσο περίµενε και πολλά, πολλά προβλήµατα. Παίζουν: Μαρίνα Συµέου, Γιώργος Καφετζόπουλος, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Νίκος Γεωργάκης.

Ένας τηλεοπτικός αστέρας που φοβάται πως η καριέρα του παίρνει την κατιούσα είναι ο κεντρικός ήρωας στην ταινία Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά, της Ελίνας Ψύκου. Πρόκειται για µία µαύρη κωµωδία, που σαρκάζει τη σύγχρονη ελληνική πραγµατικότητα, µε αφορµή την υπαρξιακή κρίση του τηλεπαρουσιαστή, τον οποίο υποδύεται ο Χρήστος Στέργιογλου. Προσπαθώντας να παραµείνει δηµοφιλής, ο ήρωας σκηνοθετεί την απαγωγή του. Στους βασικούς ρόλους παίζουν ακόµη η Μαρία Καλλιµάνη, η Θεοδώρα Τζήµου και ο Σύλλας Τζουµέρκας. Ένα επίκαιρο κοινωνικό σχόλιο και από τον Γιάννη Σακαρίδη, µε την ταινία Wild Duck


Ελληνικό

www.egnatiapost.gr 7

Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά

Wild Duck

Να κάθεσαι και να κοιτάς

Ο Προφήτης

Η τελευταία φάρσα

Goldfish

(προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ του Τορόντο). Στο επίκεντρο της ιστορίας ένας µηχανικός τηλεπικοινωνιών µε σοβαρά οικονοµικά προβλήµατα που αναλαµβάνει την εξιχνίαση µιας υπόθεσης υποκλοπών και βρίσκεται να παρακολουθεί καθηµερινά τη ζωή µιας πολυκατοικίας. Στους κεντρικούς ρόλους η Θέµις Μπαζάκα, ο Αλέξανδρος Λογοθέτης, ο Γιώργος Πυρπασόπουλος και ο Γιάννης Στάνκογλου. Ελληνοβρετανική συµπαραγωγή γυρισµένη κατά µεγάλο µέρος στη Σιάτιστα είναι Ο Χειµώνας, του πρωτοεµφανιζόµενου Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα. Ο Νίκος, ένας έλληνας συγγραφέας, ζει στο Λονδίνο και αποφασίζει λόγω κρίσης να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του, τη Σιάτιστα. Ο ήρωας εγκαθίσταται στο εγκαταλειµµένο αρχοντικό τού

...κι άλλο ελληνικό σινεµά

16ου αιώνα των παιδικών του χρόνων, στοιχειωµένο από µυστικά του παρελθόντος και µία σειρά µυστήριους θανάτους. Ο Νίκος, ο οποίος αποφασίζει να ξεδιαλύνει το µυστήριο του θανάτου τού πατέρα του, θα µπλεχτεί σε µία µεγάλη περιπέτεια. Σε βασικό ρόλο εµφανίζεται ο Βαγγέλης Μουρίκης ενώ τη µουσική της ταινίας υπογράφουν οι Active Member. Στην πρώτη µεγάλου µήκους ταινία του, Ο Προφήτης, ο ∆ηµήτρης Πούλος αφηγείται τη µοναχική περιπέτεια στην οποία παρασύρεται ο ήρωάς του, ένας στρατιώτης ο οποίος κατά τη διάρκεια πόλεµου καταφτάνει σ’ ένα εγκαταλειµµένο µοναστήρι αναζητώντας τον πατέρα του. Κατά τη διάρκεια της παραµονής του εκεί, ο ήρωας αρχίζει να αντιλαµβάνεται ότι οι επισκέπτες του µοναστηριού ίσως

γνωρίζουν κάτι για τον πατέρα του. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο εµφανίζεται ο Γιώργος Χρανιώτης. Μία σκοτεινή κωµωδία δράσης, το Goldfish, γύρισε ο 28χρονος Θάνος Τσαβλής, µε φόντο την Ελλάδα στο µέλλον, λίγα χρόνια µετά την επίσηµη χρεοκοπία της χώρας. Ένας µοναχικός άντρας που κρύβεται από το σκοτεινό παρελθόν του συναντά µια κοπέλα η οποία αναζητά τον µεγάλο έρωτα. Παράλληλα, δύο αδέλφια αναλαµβάνουν να ξαναστήσουν την «επιχείρηση» του νεκρού πατέρα τους. Η συγκυρία θα τα φέρει ώστε να συναντηθούν όλοι αυτοί οι ήρωες. Ο Θάνος Τσαβλής επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, δύο χρόνια αφότου συµµετείχε στο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου µε την ταινία πολεµικών τεχνών «FLS». Παίζουν: Φένη Μπένου,

Θάνος Τσαβλής, Λουκία Τζωρτζοπούλου. Η ταινία, Η τελευταία φάρσα, του Βασίλη Ραΐση, παρακολουθεί τέσσερις νέους επιστήµονες που έχουν ένα ασυνήθιστο χόµπι: κάνουν φάρσες-αποκαλύψεις σε µέντιουµ, πνευµατιστές κλπ. Τα πράγµατα αλλάζουν, όταν ένας από αυτούς µπαίνει κρυφά στην οµάδα ενός ψευδοθεραπευτή, µε στόχο να αποκαλύψει, όπως υπολογίζει, την απάτη. Όµως τα πράγµατα δεν θα εξελιχτούν όπως τα είχε σχεδιάσει, και ο ήρωας θα βρεθεί σύντοµα µπλεγµένος σε ένα ηθικό δίληµµα. Παίζουν Μαρίνα Καλογήρου, Νικόλας Πιπεράς, Γιώτα Αργυροπούλου. Η πρώτη µεγάλου µήκους ταινία τού Ραΐση ήταν το «Τελευταίο Τραγούδι του Έλβις», που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2009.

Εκτός από τις ταινίες που θα πραγµατοποιήσουν πρεµιέρα στη Θεσσαλονίκη, στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αγοράς του 54ου ΦΚΘ θα ενταχθούν 22 ελληνικές ταινίες, δίνοντας την ευκαιρία στους δηµιουργούς να προωθήσουν το έργο τους και να έρθουν σε επαφή µε επαγγελµατίες του διεθνούς κινηµατογραφικού χώρου. Παράλληλα, στο 9ο Φόρουµ Συµπαραγωγών Crossroads της Αγοράς συµµετέχουν πέντε κινηµατογραφικά σχέδια από την Ελλάδα, και στο τµήµα Agora Works in Progress τέσσερις ελληνικές ταινίες. •

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


∆ιεθνές

8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013

Το γαλάζιο πουλί

Οι αισιόδοξοι

Καληνύχτα

Ένα βήµα την ηµέρα

∆ΙΕΘΝΕΣ ∆ΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

ΣΤΟΝ ∆ΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΑΛΕΞΑΝ∆ΡΟ Χρύσα Νάνου

xnanou7@gmail.com

∆εκατέσσερις πρώτες ή δεύτερες ταινίες µυθοπλασίας σκηνοθετών απ’ όλο τον κόσµο συµµετέχουν στο ∆ιεθνές ∆ιαγωνιστικό του 54ου Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης.

Οι ταινίες αυτές, επιλογές του καλλιτεχνικού διευθυντή τού Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης ∆ηµήτρη Εϊπίδη, θα διεκδικήσουν τον Χρυσό, τον Αργυρό και τον Χάλκινο Αλέξανδρο - Ειδικό βραβείο επιτροπής για πρωτοτυπία και καινοτοµία, καθώς και πέντε ακόµη βραβεία (σκηνοθεσίας, σεναρίου, ανδρικής ερµηνείας, γυναικείας ερµηνείας, καλλιτεχνικού επιτεύγµατος). Τα βραβεία θα απονείµει διεθνής κριτική επιτροπή, την οποία απαρτίζουν ο Αλεξάντερ Πέιν, ως πρόεδρος, ο Σκοτ Φούντας (κριτικός κινηµατογράφου του περιοδικού Variety), η ρουµάνα παραγωγός Άντα Σόλοµον, ο Εντουάρ Ουαϊντρόπ, καλλιτεχνικός διευθυντής στο «∆εκαπενθήµερο των σκηνοθετών» του Φεστιβάλ των Καννών, και ο έλληνας µουσικός Κωνσταντίνος Βήτα.

Οι ταινίες Οι αισιόδοξοι, του Τάε-γκον Κιµ (Νότια Κορέα, 2012). Στην Κορέα της δεκαετίας του ’90, δύο νεαροί επισκέπτονται έναν φίλο τους, ο οποίος υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία, για να του παραδώσουν ένα γράµµα χωρισµού από την αγαπηµένη του. Σε λιγότερο από 48 ώρες, ανάµεσα σε γέλια, αναµνήσεις, ανατροπές και άφθονο αλκοόλ, οι τρεις φίλοι θα συνειδητοποιήσουν πόσο έχουν αλλάξει οι ίδιοι και οι ζωές τους σε έναν µόλις χρόνο, αφότου τέλειωσαν το σχολείο. Γλυκόπικρη ταινία, εµποτισµένη µε νοσταλγία και λεπτό χιούµορ, προσεγγίζει τη νεανική φιλία και τη µετάβαση των ηρώων στην ενήλικη ζωή, µαζί µε µία αλληγορική υπόµνηση για την πορεία της Νότιας Κορέας, που, τη δεκαετία του ’90, χρειάστηκε να βρει τη θέση της στον σύγχρονο κόσµο. Ένα βήµα την ηµέρα, της Χάλα Λόφτι (Αίγυπτος - ΗΑΕ, 2012). Σε ένα στενάχωρο διαµέρισµα του Καΐρου, ζει η νεαρή Σοάντ, που φροντίζει τον άρρωστο πατέρα

της, ενώ η µητέρα της εργάζεται ως νοσοκόµα. Η ηρωίδα, λίγο µετά τα τριάντα, ζει µοναχικά, εγκλωβισµένη στο σκοτεινό της σπίτι και στις οικογενειακές της υποχρεώσεις, ενώ έξω, στους δρόµους της αιγυπτιακής πρωτεύουσας, συµβαίνουν συναρπαστικά γεγονότα. Πρώτη ταινία από την 40χρονη αιγύπτια δηµιουργό Χάλα Λόφτι, που χρειάστηκε πάνω από πέντε χρόνια για να ολοκληρώσει αυτό το πρότζεκτ της. Το γαλάζιο πουλί, του Λανς Έντµαντς (ΗΠΑ - Σουηδία, 2013). Σε µια µικρή πόλη του Μέιν, στις βορειοανατολικές ΗΠΑ, µέσα στον βαρύ χειµώνα και στην οικονοµική παρακµή, ένα παράξενο πουλί γίνεται η αφορµή για να αφαιρεθεί η οδηγός ενός σχολικού λεωφορείου, στο τέλος της βάρδιας της, παραµελώντας τα τυπικά της καθήκοντα. Κι αυτό που θα µπορούσε να είναι ένα µικρό λάθος -ένα αγόρι ξεµένει στο λεωφορείο- γίνεται η αφορµή για µια τραγωδία που αλλάζει τις ζωές µιας αλυσίδας ανθρώπων. Ούτε η οδηγός του

Μελάσα

Χάλια µαλλί

Πρόβατο

www.egnatiapost.gr

λεωφορείου ούτε η αµελής µητέρα, αλλά και ένα σωρό ακόµη άνθρωποι του στενού τους περίγυρου, δεν θα συνεχίσουν να ζουν όπως πριν. Η πρώτη ταινία τού Λανς Έντµαντς, µε τους Τζον Σλέιτερι και Έιµι Μόρτον στους βασικούς ρόλους, είναι ένα υποβλητικό δράµα, που θα θυµίσει σε πολλούς το «Γλυκό πεπρωµένο», του Ατόµ Εγκογιάν. Καληνύχτα, του Σον Χ.Α. Γκάλαχερ (ΗΠΑ, 2013). Για τα 29α γενέθλιά της, η Λι (Έιντριεν Μίσλερ) µαζί µε τον σύζυγό της Γουίνστον (Τζόνι Μαρς) έχουν καλέσει εννέα φίλους τους στο καινούργιο τους σπίτι. Κι ενώ η ατµόσφαιρα αρχίζει σιγά σιγά να ζεσταίνεται, η Λι κάνει µία ανακοίνωση που αφήνει τους πάντες γύρω της άφωνους. Μετά το αρχικό σοκ, η βραδιά παίρνει τον δρόµο της, µε πολύ αλκοόλ, τσιγάρα και χορό, αναπάντητα ερωτήµατα και θολωµένες σκέψεις. Η ταινία προβάλλεται σε ευρωπαϊκή πρεµιέρα. Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά, της Ελίνας Ψύκου (Ελλάδα - Τσεχία, 2013).

Suzanne


∆ιεθνές

www.egnatiapost.gr 9 Κελί από χρυσάφι

Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά

Tο ποτό του ∆ιαβόλου Ένας δηµοφιλής παρουσιαστής της ελληνικής τηλεόρασης, ο Αντώνης Παρασκευάς, νιώθει πως η καριέρα του έχει πάρει την κατιούσα και αποφασίζει να σκηνοθετήσει την «απαγωγή» του, προκειµένου να κάνει το κοινό να τον θυµηθεί. Αποσύρεται σε ένα εγκαταλειµµένο ξενοδοχείο και παρακολουθεί, µέσω της τηλεόρασης, όλα τα νέα σχετικά µε την εξαφάνισή του. Κι ενώ περιµένει την κατάλληλη στιγµή για να επιστρέψει, ο ήρωας διαπιστώνει πως, σιγά σιγά, το όνοµά του περνάει στη λήθη. Η ταινία συνδυάζει τη µαύρη κωµωδία, το δράµα και τα µουσικά ιντερλούδια, µε τον Χρήστο Στέργιογλου, τη Θεοδώρα Τζήµου και τον Σύλλα Τζουµέρκα στους βασικούς ρόλους. Tο ποτό του ∆ιαβόλου, του Ιγνάσιο Ροδρίγες (Χιλή, 2012). «Το ποτό του ∆ιαβόλου» είναι ένα αλκοολούχο, το οποίο παρασκευάζει ένας ηλικιωµένος, ο Ελάδιο, σε ένα παλιό εργοστάσιο. Παλαιότερα, το ποτό αυτό το έπιναν οι στρατιώτες για να νικούν στη µάχη. Ο ήρωας, ξεκοµµένος από την οικογένειά του, προσπαθεί να κρατήσει το εργοστάσιο, το οποίο διεκδικεί µια µεσιτική εταιρεία. Η άφιξη του εγγονού του, ο οποίος αποφασίζει να δουλέψει µαζί του, δίνει στον Ελάδιο την ευκαιρία να σώσει την παλιά µονάδα, αλλά και να αποκτήσει µία ανθρώπινη σχέση. Η ταινία (Βραβείο FIPRESCI, CinéLatino FF, 2013, Γαλλία) σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός ηλικιωµένου που παλεύει µε το παρελθόν και το παρόν, το παλιό και το νέο. Κελί από χρυσάφι, του ∆ιέγο Κεµάδα-∆ίες (Μεξικό - Ισπανία, 2013). Τρία δεκαπεντάχρονα παιδιά, ο Χουάν (Μπράντον Λόπεζ), η -µεταµφιεσµένη σε αγόρι- Σάρα (Κάρεν Μαρτίνεζ) και ο Σαµουέλ (Κάρλος Καζόν), ξεκινούν από τη Γουατεµάλα για να διασχίσουν το Μεξικό, και από εκεί να περάσουν στις ΗΠΑ. Στη διαδροµή συναντούν

ανθρώπινου είδους. τον Τσαούκ, έναν συνοµήλικό τους Χάλια µαλλί, της Μαριάνας ΡονΙνδιάνο, ο οποίος δεν µιλάει καν δόν (Βενεζουέλα, 2013). O Τζούισπανικά. Και οι τέσσερις είναι νιορ, ένα όµορφο σγουροµάλλικο σκληραγωγηµένοι, όµως η διαδροαγόρι, ονειρεύεται να ισιώσει τα µή µπροστά τους είναι δύσκολη, µαλλιά του. Η Μάρτα, η µητέρα γεµάτη παγίδες. του, ανησυχεί µήπως η συµπεριΜελάσα, του Κάρλος Λετσούγα φορά του υποδηλώνει οµοφυλο(Κούβα - Γαλλία - Παναµάς, 2012). φιλία κι ενοχλείται, ενώ η γιαγιά Η Μόνικα είναι η µοναδική υπάλλητου δεν δείχνει να έχει πρόβληµα. λος ενός παλιού εργοστασίου ζάχαΚαι οι δύο γυναίκες φορτώνουν µε ρης σε µια µικρή πόλη της Κούβας. τύψεις τον Τζούνιορ προκαλώντας Ο σύζυγός της, Άλντο, διδάσκει σε του σύγχυση, στην προσπάθειά του παιδιά πώς να κολυµπούν σε µια να ανακαλύψει τον εαυτό του. Γυπισίνα χωρίς νερό. Οι δυο τους ρισµένη στις εργατικές πολυκατοιζουν σε ένα µικρό σπίτι µαζί µε κίες του Καράκας, η την 8χρονη κόρη της, ταινία, βραβευµένη Μόνικα, και τη γιαγιά Τα βραβεία στο Φεστιβάλ του της. Τα πρωινά υπεθα απονείµει Σαν Σεµπαστιάν, είνοικιάζουν το σπίτι σε ναι ρεαλιστική και παράνοµα ζευγάρια διεθνής κριτική κρύβει τρυφερότητα για να ενισχύσουν το επιτροπή, προς τους ήρωές εισόδηµά τους, ενώ ο µε πρόεδρο της. Άλντο προσπαθεί να Suzanne, της Κατέλ πουλήσει κρέας, κάτι τον σκηνοθέτη Κιγιεβερέ (Γαλλία, που απαγορεύεται Αλεξάντερ 2013). Στην οθόνη στην Κούβα. Ο σκηΠέιν. ξετυλίγονται 25 χρόνοθέτης παρουσιάζει νια από τη ζωή της τη δεινή οικονοµική χαοτικής και απρόβλεπτης Σουζάν κατάσταση και την αποµόνωση, (Σάρα Φορεστιέ). Από παιδί, η Σουτα χαµένα όνειρα µιας νέας γενιάς ζάν είναι το µαύρο πρόβατο της που προσπαθεί να επιβιώσει σε οικογένειάς της, µια µόνιµη πηγή αντίξοες συνθήκες. Η ταινία πήρε ανησυχίας για τον χήρο πατέρα και το Βραβείο Καλύτερης Λατινοαµετη µικρότερη αδελφή της. Ωστόσο, ρικανικής Ταινίας στο Φεστιβάλ της η οικογένεια παραµένει ενωµένη. Μάλαγα το 2013. Η σκηνοθέτιδα ενσωµατώνει την Πρόβατο, των Μαριάν Πιστόν ευαίσθητη γυναικεία µατιά της σε και Ζιλ Ντερού (Γαλλία, 2013). ένα επιτυχηµένο κράµα κοινωνικού Με µινιµαλισµό και ακρίβεια στον ρεαλισµού και λυρικών στιγµιόχειρισµό της κάµερας, οι δηµιουρτυπων, χωρίς να ηθικολογεί ή να γοί ακολουθούν έναν νεαρό, µε το κρίνει. Σκιαγραφεί θαυµάσια τους όνοµα Ορελιέν και το ψευδώνυµο χαρακτήρες και αποσπά εξαιρετικές «Mouton» (πρόβατο). Η Πρόνοια ερµηνείες, που δίνουν πνοή στους αποφασίζει να τον αποµακρύνει ήρωές της. Η Σουζάν διψά να λάβει από την αλκοολική µητέρα του, και να δώσει αγάπη, πληρώνοντας ενώ στη συνέχεια γίνεται βοηθός κάθε φορά το τίµηµα. Μέχρι να πέσεφ σε ένα παραθαλάσσιο εστισουν οι τίτλοι τέλους, µε το οµώατόριο. Ξαφνικά, µία βίαιη σκηνή νυµο τραγούδι του Λέοναρντ Κόεν, σπάζει τη συµβατική αφήγηση και ίσως καταφέρει να λυτρωθεί. αλλάζει όλη τη ροή της ταινίας. Εµείς, της Μανί Μασεράτ (ΣουηΒραβευµένη στο Φεστιβάλ του Λοδία, 2013). Η Ίντα (Άννα Άστρεµ) κάρνο, η ταινία πραγµατεύεται την πιάνει δουλειά σε ένα σχολείο. αβεβαιότητα, τον αέναο κύκλο της Αµέσως, τραβά την προσοχή του ύπαρξης και την παραδοξότητα του

Εµείς

συναδέλφου της Κρίστερ (Γκούσταφ Σκάρσγκαρντ), ο οποίος δεν διστάζει να την υπερασπιστεί µέσα στην τάξη όταν εκείνη αντιµετωπίζει προβλήµατα µε τους µαθητές της. Σύντοµα, θα βγουν στο πρώτο ραντεβού, θα αποφασίσουν να συγκατοικήσουν, θα ανταλλάξουν όρκους αιώνιας αγάπης. Σταδιακά, ο Κρίστερ γίνεται ζηλιάρης και απρόβλεπτος στις αντιδράσεις του, ενώ η Ίντα, ανασφαλής και µε ροπή στα ψέµατα, χρησιµοποιεί το σεξ προκειµένου να αποφύγει τις δυσκολίες και την αλήθεια. Ένα αποκαλυπτικό, σκληρό πορτρέτο της ερωτικής σχέσης και των περίπλοκων διεργασιών της. Wild Duck, του Γιάννη Σακαρίδη (Ελλάδα, 2013). Ο ∆ηµήτρης, στην προσπάθειά του να βγει από το οικονοµικό αδιέξοδο, αναλαµβάνει την εξιχνίαση µιας υπόθεσης υποκλοπών και βρίσκεται να παρακολουθεί τη ζωή των ενοίκων µιας πολυκατοικίας. Την προσοχή του κλέβει η Παναγιώτα, ένοικος του επάνω ορόφου. Η σχέση του µε την Παναγιώτα, αλλά και τα στοιχεία που ανακαλύπτει, τον οδηγούν στη βίαιη συνειδητοποίηση της παραβίασης της ιδιωτικής ζωής και της ασφάλειας. Παίζουν: Θέµις Μπαζάκα, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Έφη Τσαπαρέλη, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Ηλίας Λογοθέτης, Γιάννης Στάνκογλου. Θαύµα, του Γιουράι Λέχοτσκι (Σλοβακία - Τσεχία, 2013). Η Έλα, µια σκυθρωπή έφηβη, εξαναγκάζεται από τη µητέρα της να µπει σε σωφρονιστικό ίδρυµα. Όταν το σκάει από εκεί, συναντά τον φίλο της, έναν ναρκοµανή τριαντάρη σεκιουριτά, ο οποίος την κακοµεταχειρίζεται. Η επαναστατικότητα και ανυπακοή της Έλα αναλώνονται στον θυµό της απέναντι στη µητέρα της, απέναντι στον κόσµο και σε οποιαδήποτε µορφή καταπίεσης δέχεται, όµως παράλληλα η κοπέλα δεν παύει να ονειρεύεται. •

Θαύµα

Wild Duck

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Αφιέρωµα

10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΝ ΓΚΙΡΟΝΤΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΛΕΡ ΣΙΜΟΝ

ΜΕ ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΥΘΑ∆ΕΙΑ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

∆ύο ξεχωριστοί γάλλοι δηµιουργοί, ο Αλέν Γκιροντί και η Κλερ Σιµόν, είναι οι πρωταγωνιστές στα αφιερώµατα του 54ου Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης.

Χρύσα Νάνου

xnanou7@gmail.com

«Κάνω σινεµά για να δείξω πράγµατα που δεν βλέπει εύκολα κανείς από µόνος του», λέει o Αλέν Γκιροντί, από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του νεότερου γαλλικού κινηµατογράφου. Με πολλές διακρίσεις στην καριέρα του, ο γάλλος σκηνοθέτης κινείται ανάµεσα στο πραγµατικό και το φανταστικό, µέσα από µία αντισυµβατική, αυθάδικη προσέγγιση.

Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός, ο Αλέν Γκιροντί απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στο τµήµα «Ένα Κάποιο Βλέµµα» του 66ου Φεστιβάλ Καννών για την ταινία «Ο άγνωστος της λίµνης». Ο Γκιροντί δεν σπούδασε κινηµατογράφο. Ξεκίνησε την καριέρα του ως συγγραφέας. Έκανε το ντεµπούτο του στο σινεµά το 1990 µε τη µικρού µήκους ταινία «Les heros sont immortels». ∆εν άργησε να τον ανακαλύψει η κριτική, βρίσκοντας στο πρόσωπό του έναν τολµηρό δηµιουργό που στρέφει την πλάτη του στα στερεότυπα. Στις ταινίες του εκκινεί από προσωπικά βιώµατα, για να πλάσει ιστορίες -συχνά χιουµοριστικές αλλά και σκοτεινές- που φλερτάρουν µε την παραδοξότητα και την καθηµερινότητα. Η σεξουαλικότητα, η οµοφυλοφιλία, οι ανθρώπινες σχέσεις, η γαλλική επαρχία -παιδί της οποίας είναι και ο ίδιος-, αλλά και η εργατική τάξη, συγκροτούν τον πυρήνα των θεµάτων που τον ενδιαφέρουν, τα οποία συχνά ντύνει µε φιλοσοφικούς και πολιτικούς στοχασµούς. Η πρόσφατα βραβευµένη ταινία του «Ο άγνωστος της λί-

54Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝ

ΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕ

µνης» (L’ inconnu du lac, 2013) θα κάνει πρεµιέρα στο 54ο ΦΚΘ. Πρόκειται για µια ιστορία µε φόντο τις όχθες µιας λίµνης όπου συνηθίζουν να µαζεύονται για καµάκι και ερωτικές συναντήσεις τα µέλη της γκέι κοινότητας. Ο Φρανκ περνά εκεί το καλοκαίρι του συζητώντας µε τον µοναχικό Ανρί, πρόσφατα διαζευγµένο, που ψάχνεται σεξουαλικά. Παράλληλα, ο Φρανκ έλκεται ερωτικά από τον γοητευτικό κι επικίνδυνο µε µουστάκι «Τοµ Σέλεκ» Μισέλ. Σταδιακά, η ιστορία εξελίσσεται σε θρίλερ: Ένας φόνος συµβαίνει στη λίµνη, και

ο Φρανκ συµβαίνει να είναι αυτόπτης µάρτυρας. Όµως δεν είναι το µυστήριο αυτό που απασχολεί τον Γκιροντί. Η ταινία, αντιπροσωπευτικό δείγµα του queer cinema, διερευνά τον οµοφυλοφιλικό τρόπο ζωής, αλλά και τα όρια του σαρκικού πόθου, ανεξαρτήτως φύλου, περιέχει δε ιδιαίτερα αποκαλυπτικές, για µη πορνογραφικό σινεµά, ερωτικές σκηνές. Το κωµικό στοιχείο και οι έντονες αντιθέσεις είναι κυρίαρχα στοιχεία ήδη από τις πρώτες, µεσαίου µήκους δουλειές τού κινηµατογραφιστή, που επίσης θα παρουσιαστούν στο αφιέ-

54Ο

ΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ο άγνωστος της λίµνης

www.egnatiapost.gr

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΛΕΝ ΓΚΙΡΟΝΤΙ

Ο βασιλιάς της φυγής


Αφιέρωµα ρωµα: Το σουρεαλιστικό νεογουέστερν «Λιακάδα για τους απατεώνες» (Du soleil pour les gueux, 2001), η ιστορία µιας κοµµώτριας, ενός βοσκού και ενός ληστή, καθώς και το ουµανιστικό «Αυτό το παλιό όνειρο που σαλεύει» (Ce vieux reve qui bouge, 2001), µε θέµα τον έρωτα ανάµεσα σε δύο εργάτες ενός εργοστασίου που πάει για κλείσιµο -ένα κοινωνικό σχόλιο που ο Γκοντάρ ξεχώρισε ως την καλύτερη ταινία του 54ου Φεστιβάλ Καννών. Η πρώτη µεγάλου µήκους ταινία τού Γκιροντί, «Καµία ανάπαυση για τους γενναίους» (Pas de repos pour les braves, 2003), εκτυλίσσεται µε φόντο τη γαλλική επαρχία. Ονειρική και διασκεδαστική, η ταινία αφηγείται µέσα από διαδοχικές ανατροπές την περιπέτεια ενός νεαρού, του Μπαζίλ, ο οποίος φοβάται ότι θα πεθάνει εάν κοιµηθεί ακόµη µία φορά. Για να το αποφύγει αυτό, αποφασίζει να πάρει τους δρόµους. Κάποια στιγµή, ανακαλύπτει την ιστορία του ένας δηµοσιογράφος. Η φύση γίνεται το σκηνικό και στην ταινία «Ήρθε ο καιρός» (Voici venu le temps, 2005), ένα κοινωνικοπολιτικό παραµύθι που εκτυλίσσεται σε µία φανταστική χώρα, όπου ένας µισθοφόρος καταδιώκει τους απαγωγείς της κόρης ενός πλούσιου γαιοκτήµονα. Στο φιλµ «Ο βασιλιάς της φυγής» (Le Roi de l’ evasion, 2009), ένας 45άρης µοναχικός οµοφυλόφιλος σε υπαρξιακή κρίση ερωτεύεται µια ατίθαση έφηβη. Οι δυο τους εγκαταλείπουν τα πάντα για να ζήσουν ελεύθερα τον έρωτά τους σε ένα δάσος, ενώ τους κυνηγούν ο πατέρας του κοριτσιού και η αστυνοµία.

Καµία ανάπαυση για τους γενναίους

www.egnatiapost.gr 11

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΚΛΕΡ ΣΙΜΟΝ Η Κλερ Σιµόν, δηµιουργός µε βαθιά ουµανιστική προσέγγιση, παρακολουθεί και καταγράφει ανθρώπινες ιστορίες, δηµιουργώντας ταινίες που ισορροπούν ανάµεσα στο ντοκιµαντέρ και τη µυθοπλασία. 54Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝ

ΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕ

Gare du Nord

Μοιρασµένη ανάµεσα στο ντοκιµαντέρ και τη µυθοπλασία, η Κλερ Σιµόν υιοθετεί τη ντοκιµενταρίστικη µατιά σε όλες τις δηµιουργίες της: Η πραγµατικότητα είναι αυτή που τροφοδοτεί ακόµη και τα φιλµ µυθοπλασίας της, ενώ η κινηµατογραφική της γλώσσα είναι λιτή, άµεση, αντιπροσωπευτική του σινεµά ντιρέκτ. Αυτοδίδακτη, µε σπουδές εθνολογίας, η Κλερ Σιµόν ξεκίνησε την καριέρα της στο σινεµά τη δεκαετία του ’70 ως µοντέζ, για να δουλέψει στη συνέχεια ως σεναριογράφος, ηθοποιός, διευθύντρια φωτογραφίας και σκηνοθέτιδα πολλών ταινιών

Ca Brule

Τα γραφεία του Θεού

µικρού και µεγάλου µήκους, ντοκιµαντέρ και µυθοπλασιών, µε συχνά δυσδιάκριτα τα όρια ανάµεσα στα δύο είδη. Η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων είναι ένα από τα αγαπηµένα θέµατά της, όπως και τα προβλήµατα των γυναικών, των εφήβων, των µεταναστών. Στο 54ο ΦΚΘ θα προβληθούν τέσσερις ταινίες-σταθµοί της δηµιουργικής της πορείας. Στην τελευταία ταινία της, «Gare du Nord» (2013), µείγµα ντοκιµαντέρ και µυθοπλασίας, η Κλερ Σιµόν επιχειρεί να συγκρίνει τον χρόνο µας στη Γη µε το πέρασµα από έναν σταθ-

54Ο

ΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

µό. Μια ερωτική συνάντηση, µε φόντο τον σταθµό Gare du Nord του Παρισιού, δίνει την αφορµή να ξεδιπλωθεί µία σειρά από ιστορίες που καθρεφτίζουν το σύγχρονο πολυπολιτισµικό προφίλ της Γαλλίας. Χιλιάδες ζωές διασταυρώνονται καθηµερινά στον σταθµό. Ο Ισµαήλ νιώθει διαρκώς θαµπωµένος, γοητευµένος από την ασταµάτητη κίνηση. Στην πλατφόρµα του RER βλέπει τη Ματίλντα, για πρώτη φορά, και την ερωτεύεται. Οι δυο τους συναντούν τη Σάσα που ψάχνει την κόρη της, αλλά και την Τζόαν που περνά τη ζωή της σ’ αυτόν τον σταθ-

Simon

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Αφιέρωµα

12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013 µό, µεταξύ της Λιλ, του Λονδίνου και του Παρισιού. Ο πολύβουος σταθµός µοιάζει µε σταυροδρόµι, απ’ όπου περνούν καθηµερινά Γάλλοι, µετανάστες, ταξιδιώτες, φαντάσµατα. Ένα σταυροδρόµι από το οποίο κάθε ζωή περνάει γρήγορα και εξαφανίζεται. Γυρισµένη το 1997, η πρώτη ταινία µυθοπλασίας µεγάλου µήκους της Κλερ Σιµόν, «∆ιαφορετικά, ναι (Sinon, oui)» είναι εµπνευσµένη από µια αληθινή ιστορία. Ηρωίδα είναι µια νεαρή γυναίκα που εφευρίσκει µια εγκυµοσύνη για να σώσει, όπως νοµίζει, τον γάµο της. Στη συνέχεια όµως, και προκειµένου να µην αποκαλύψει το ψέµα της στον σύζυγό της αλλά και στον κοινωνικό της περίγυρο, φτάνει στα άκρα. Ουσιαστικά, όπως εξηγεί η ίδια η σκηνοθέτιδα, «στην ταινία εκτυλίσσεται η ζωή ενός ψέµατος: η κυοφορία του, η γέννησή του, τα παιδικά του χρόνια, η ενηλικίωση, ο θάνατος». Στην ταινία «Θα καείς» (Ca brule, 2006), η δηµιουργός ανατρέχει σε ένα από τα αγαπηµένα της θέµατα, την εφηβική ψυχοσύνθεση -και, µαζί, την ανεµελιά των νεανικών χρόνων, τη σεξουαλική σύγχυση, το ερωτικό πάθος. Στη Νότια Γαλλία, ένα 15χρονο κορίτσι, η Λίβια, αναρρώνει από µια σοβαρή πτώση από το άλογό της και ερωτεύεται τον πυροσβέστη που την έσωσε. Το κορίτσι θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει αυτόν τον µεγαλύτερο άντρα, µε τον οποίο ανακαλύπτει ότι είναι παθιασµένη. Ο έρωτάς της σταδιακά µετατρέπεται σε εµµονή που την παρασύρει σε επικίνδυνα µονοπάτια, σ’ ένα απειλητικό παιχνίδι µε τη φωτιά. Τι είναι καλύτερο; Να αποκτήσεις παιδί ή όχι; Στην ταινία «Τα γραφεία του Θεού» (Les bureaux de Dieu, 2008) ασχολείται µε το θέµα του οικογενειακού προγραµµατισµού, σε µία ταινία που δύσκολα κατατάσσεται ξεκάθαρα στη µυθοπλασία ή στο ντοκιµαντέρ. Οι ηρωίδες της είναι σύµβουλοι οικογενειακών σχέσεων που παρέχουν υποστήριξη σε γυναίκες διαφόρων εθνικοτήτων και ηλικιών, σ’ ένα γραφείο το οποίο στεγάζεται στον τελευταίο όροφο µιας ψηλής πολυκατοικίας, µε θέα τις στέγες του Παρισιού. Μια απ’ τις κοπέλες που επισκέπτονται το κέντρο θέλει να πάρει αντισυλληπτικά, µια άλλη σκέφτεται ότι είναι ώρα να αποκτήσει παιδί, µια πόρνη ετοιµάζεται να κάνει έκτρωση. Τρυφερή και σκληρή µαζί, η ταινία βασίστηκε σε έρευνα και συνεντεύξεις της σκηνοθέτιδας µε εργαζόµενους και επισκέπτες σε κέντρα οικογενειακού προγραµµατισµού. Στο φιλµ πρωταγωνιστούν µερικές από τις πιο γνωστές γαλλίδες ηθοποιούς -η Ναταλί Μπέι, η Νικόλ Γκαρσιά, η Ιζαµπέλ Καρέ και η Μπεατρίς Νταλ- ενώ δίπλα τους εµφανίζονται και ερασιτέχνες ηθοποιοί. Η ταινία προβλήθηκε στο ∆εκαπενθήµερο των Σκηνοθετών, στις Κάννες, το 2008.

www.egnatiapost.gr

54Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝ

ΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕ

54Ο

ΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Claire Simon Interview Τάσος Ρέτζιος

tretzios@egnatiapost.gr

Το σινεµά σας είναι βασισµένο στην πραγµατικότητα, στα όρια του ντοκιµαντέρ. Γιατί επιλέγετε αυτόν τον τρόπο αφήγησης; Όλες οι ταινίες βασίζονται στην πραγµατικότητα. Επειδή ο κινηµατογράφος συνδέεται µε την πραγµατικότητα. Είκοσι τέσσερις φορές το δευτερόλεπτο, είπε Godard. Μου αρέσει περισσότερο η αίσθηση ότι µια ιστορία βγαίνει από την πραγµατικότητα, από µια ιστορία που φαίνεται ως µια προβολή της πραγµατικότητας. Μου αρέσει η εντύπωση ότι τα πράγµατα, τελικά, δηµιουργούν µια ιστορία, αλλά που δεν ήταν γραφτό να τη δηµιουργήσουν. ∆εν είµαι βέβαιη ότι η επιθυµία ενός ατόµου κάνει µια ιστορία -αυτό συνδέεται και µε άλλους, µε µεγαλύτερα συστήµατα, όπως η ιστορία και η γεωγραφία.

Οι ταινίες σας ακουµπάνε στον άνθρωπο και διακρίνονται από έναν ουµανισµό. Βλέποντας την άνοδο ρατσιστικών και φασιστικών πολιτικών δυνάµεων σε όλη την Ευρώπη, πιστεύετε πως το σινεµά έχει τη δύναµη να σταµατήσει αυτήν την πορεία; Μια ταινία είναι επίσης µια εµπειρία της σκέψης. Μπορεί ο κινηµατογράφος να µην είναι ένα όπλο κατά της βλακείας, αλλά η εκπροσώπηση είναι σηµαντική. Στο «Gare du Nord», οι άνθρωποι µπορεί να κάνουν λάθος για τους υπόλοιπους που προσπερνούν στο πλήθος, σκέφτηκα λοιπόν ότι ήταν σηµαντικό να δώσω πίσω µερικά λόγια από την πραγµατικότητα κατά των προκαταλήψεων. Ίσως κάποιοι στην Ευρώπη να θέλουν να ταυτιστούν µε την εξουσία -δεν έχει σηµασία από πού προέρχεται, από τα χρήµατα ή από το έγκληµα, για παράδειγµα-, ώστε να θεραπεύσουν την πικρία τους, τη ζήλια. Ίσως θέλουν το µέλλον να µοιάζει µε το παρελθόν, όπως κάνουν µερικοί ηλικιωµένοι. Είµαι βέβαιη ότι αυτό δεν µπορεί να διαρκέσει. Χρειαζόµαστε ένα άγνωστο και επιθυµητό µέλλον.

Από πού αντλείτε την έµπνευση για τις ταινίες σας; Είναι κάποιο πραγµατικό γεγονός που την προκαλεί; Μπορεί να είναι ένα πραγµατικό γεγονός της ζωής, ένα συναίσθηµα, µια τοποθεσία. Κάτι το οποίο είναι µυστήριο για µένα και προσπαθώ να το καταλάβω κάνοντας την

ταινία. Μου αρέσει, επίσης, ένα θέµα το οποίο έχει µια ισχυρή τοπογραφική πλευρά, εάν το θέµα, η ιστορία, είναι µυστηριωδώς τµήµα του τόπου. Αυτό συµβαίνει στο «Gare du Nord», αλλά και σε άλλες ταινίες µυθοπλασίας και σε ντοκιµαντέρ µου.

Πιστεύετε ότι το ευρωπαϊκό σινεµά έχει κάποια κοινή ταυτότητα, κάποια ιδανικά που θα έπρεπε, ειδικά τώρα, στην εποχή της κρίσης, να τα διαφυλάξει και να τα προωθήσει; Φυσικά, είναι πολύ σηµαντικό το γεγονός ότι υπάρχουν ευρωπαϊκές ταινίες, και θα πρέπει να είναι όλο και πιο σηµαντικές, όσον αφορά την ποιότητα και τον αριθµό τους. Αλλά δεν βλέπω ταινίες, όσο -γενικά- συµπτώµατα των µεγάλων φορέων. Αλλά κάθε φορά που υπάρχει µια σηµαντική αλλαγή σε µια χώρα, ο κινηµατογράφος µας λέει γι’ αυτό και εφευρίσκει µια νέα µορφή. Ίσως η ερώτησή σας προέρχεται από µια ανησυχία, ότι µόνο το αµερικανικό σινεµά θα είναι σε θέση να διατηρηθεί στον κόσµο. Βλέπω το µονοπώλιο ως ένα σηµάδι της τροµοκρατίας και της φτώχειας.

Εργάζεστε µε συγκεκριµένο σενάριο ή το δηµιουργείτε κατά τη διάρκεια των γυρισµάτων; ∆ουλεύω όσο µπορώ το σενάριο όταν το γράφω και δεν το αλλάζω πολύ κατά τη διάρκεια των γυρισµάτων. ∆εν υπάρχει σχεδόν καθόλου αυτοσχεδιασµός στους διαλόγους, αλλά υπάρχει πολύς στην κινηµατογραφία. Μπορώ να αναµορφώνω το σενάριο κατά τη διάρκεια της γνωριµίας µου µε τους ηθοποιούς.

Η τελευταία σας ταινία είναι ένα µωσαϊκό φυλών, εθνοτήτων και ανθρώπων. Θα µπορούσαµε να πούµε ότι είναι και κάτι σαν δήλωση για τις σκοτεινές µέρες που ζούµε; Προσπάθησα να δείξω πώς οι άνθρωποι αγωνίζονται για τη ζωή τους, µε τον δικό τους τρόπο. Κάνοντας αυτό, µπορούν να είναι όπως οι ποιητές, που χρησιµοποιούν τα δικά τους λόγια για να περιγράψουν αυτό που αισθάνονται.

Τι άποψη έχετε για το νέο weird greek cinema, όπως έχει ονοµαστεί; Βλέπω τις ταινίες µία προς µία, όχι ως κοµµάτια ενός κινήµατος... •


Φεστιβάλ

www.egnatiapost.gr 13

ΤΑΙΝΙΕΣ, ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ, ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΖΙΜ ΤΖΑΡΜΟΥΣ ΣΤΟΝ... ΠΑΝΟ ΜΟΥΖΟΥΡΑΚΗ Βαµπιρική έναρξη µε Τζιµ Τζάρµους, λήξη µε Αλεξάντερ Πέιν

Ο Τζιµ Τζάρµους, ο «ποιητής» του αµερικανικού ανεξάρτητου κινηµατογράφου, είναι ο µεγάλος προσκεκληµένος του 54ου Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης. Ο αµερικανός σκηνοθέτης έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για να παρουσιάσει τη νέα ταινία του Μόνο οι εραστές µένουν ζωντανοί (Only Lovers Left Alive), µε την οποία ανοίγει η αυλαία του φεστιβάλ, την Παρασκευή 1η Νοεµβρίου, στο «Ολύµπιον». Στην ταινία, δύο γοητευτικοί κι εκλεπτυσµένοι βρικόλακες, η Ιβ (Τίλντα Σουίντον) και ο Άνταµ (Τοµ Χίντλεστον), περιπλανώνται µε αµηχανία στον σύγχρονο κόσµο. Μέσα από τους δύο αυτούς ασυνήθιστους αντιήρωες, ο Τζάρµους βρίσκει την ευκαιρία να µιλήσει για το ερωτικό πάθος, τη συντροφικότητα, την τέχνη. Την αυλαία του 54ου ΦΚΘ θα κλείσει η ταινία Nebraska, του Αλεξάντερ Πέιν, το Σάββατο 9 Νοεµβρίου, στο «Ολύµπιον», παρουσία του ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη. Στη Νεµπράσκα (γενέτειρα του Πέιν) καταφτάνουν ένας πατέρας µε τον γιο του, για να εισπράξουν τα κέρδη λαχείου. Στον ρόλο του πατέρα εµφανίζεται ο Μπρους Ντερν, σε µια ερµηνεία που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ των Καννών. Η ταινία είναι ένα road movie, που αποτυπώνει εικόνες µιας ελάχιστα οικείας µας Αµερικής. Βραβείο LUX Στο πλαίσιο της διοργάνωσης, θα προβληθούν οι τρεις ταινίες που διαγωνίζονται φέτος για το βραβείο LUX, το οποίο απονέµει κάθε χρόνο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πρόκειται για τις ταινίες Μέλι (Honey), της Βαλέρια Γκολίνο (Ιταλία-Γαλλία), Ραγισµένα όνειρα (The Broken Circle Breakdown), του Φέλιξ φαν Γρούνινγεν (Βέλγιο), και Ο εγωιστής γίγαντας (The Selfish Giant), της Κλίο Μπάρναρντ (Βρετανία). Με την ευκαιρία της προβολής της ταινίας της, η Βαλέρια Γκολίνο θα δώσει το «παρών» στο φεστιβάλ.

Ειδική προβολή

Ο αριστουργηµατικός ∆εκάλογος, του Κριστόφ Κισλόφσκι, θα προβληθεί στο σύνολό του, σε µία ειδική προβολή της φετινής διοργάνωσης, έπειτα από 18 χρόνια από την πρώτη προβολή του στις αίθουσες του φεστιβάλ. Πρόκειται για τα δέκα επεισόδια που απαρτίζουν το έργο τού σπουδαίου πολωνού δηµιουργού, µία πρωτότυπη σειρά που αναπαριστά τις βιβλικές ∆έκα Εντολές.

Ανοιχτή συζήτηση

Με αφορµή την προβολή του ντοκιµαντέρ Ενδιάµεσος Σταθµός, του Καβέ Μπαχτιαρί (Ανοιχτοί Ορίζοντες), θα πραγµατοποιηθεί ανοιχτή συζήτηση, µε τίτλο «Λάθος Προορισµός», την Κυριακή 3 Νοεµβρίου, στις 12:45, στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, µε θέµα το µεταναστευτικό ζήτηµα. Στη συζήτηση, την οποία συντονίζει η Έλενα Χρηστοπούλου, θα συµµετάσχουν ο σκηνοθέτης της ταινίας Καβέ Μπαχτιαρί, ο επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας του ∆ικαίου του ΑΠΘ Ανδρέας Τάκης και ο αναπληρωτής καθηγητής στη σχολή Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήµιο Μακεδονίας Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης.

Ηµέρα Γαλλοφωνίας

Την Παρασκευή 8 Νοεµβρίου, θα φιλοξενηθεί η Ηµέρα Γαλλοφωνίας, που πραγµατοποιείται σε συνδιοργάνωση από το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης, το TV5 MONDE, το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και την Unifrance. Θα προβληθούν έξι γαλλόφωνες ταινίες, που περιλαµβάνονται στο πρόγραµµα της διοργάνωσης, µεταξύ των οποίων ταινίες των αφιερωµάτων στους Αλέν Γκιροντί και Κλερ Σιµόν.

Ταινίες για νέους και παιδιά

Εννέα ταινίες µυθοπλασίας και κινουµένων σχεδίων για µαθητές πρωτοβάθµιας και δευτεροβάθµιας εκπαίδευσης περιλαµβάνει το εκπαιδευτικό πρόγραµµα Νεανική Οθόνη (4-8 Νοεµβρίου, αίθουσα Σταύρος Τορνές, αποθήκη 1). Επίσης, θα προβληθούν πέντε ταινίες από τη ∆ανία για παιδιά κι εφήβους, καθώς και µία σειρά ταινιών για µαθητές της πρωτοβάθµιας και της δευτεροβάθµιας εκπαίδευσης, σε συνεργασία µε το Goethe-Institut.

Συναυλίες

Στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του 54ου ΦΚΘ, ο Κωνσταντίνος Βήτα (µέλος της διεθνούς κριτικής επιτροπής) θα παρουσιάσει το έργο του Μετασχηµατισµοί / Transformations live, σε µουσική Μάνου Χατζιδάκι, σε δύο συναυλίες στο Βασιλικό Θέατρο, τη ∆ευτέρα 4 και την Τρίτη 5 Νοεµβρίου. Το µουσικό µέρος παρουσιάζεται µε τη συνοδεία ενός video art έργου που σχεδίασε και σκηνοθέτησε ο Γιώργος Θεωνάς. Επίσης, το συγκρότηµα χάλκινων πνευστών Fanfara Transilvania θα δώσει συναυλία την Πέµπτη 7 Νοεµβρίου, 22:30 (αποθήκη Γ΄, λιµάνι). Η είσοδος θα είναι ελεύθερη. Στο πλαίσιο της τελετής λήξης του 54ου ΦΚΘ, ο Πάνος Μουζουράκης παρουσιάζει το «The Big Band Project», το Σάββατο 9 Νοεµβρίου, στις 23:30 (αποθήκη Γ΄, λιµάνι), µε σουίγκ, φανκ, σόουλ και ροκ ρυθµούς από τη νέα δισκογραφική δουλειά του «Στόχος». Είσοδος µε προσκλήσεις.• 54Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑ

54Ο

ΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Βαλκάνια

14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013

Αθωότητα

Η βελανιδιά

Μην κρέµεστε απ’ το παράθυρο

Το χωριό

ΤΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

20 ΧΡΟΝΙΑ

ΜΕ ΒΛΕΜΜΑ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ Το τµήµα «Ματιές στα Βαλκάνια» διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1994, δίνοντας την ευκαιρία στο κοινό τού φεστιβάλ να ανακαλύψει αντιπροσωπευτικά δείγµατα της κινηµατογραφικής παραγωγής των γειτονικών χωρών, ελάχιστα γνωστής µας µέχρι τότε. «Σήµερα, ο κινηµατογράφος “της γειτονιάς µας” δεν είναι µόνο οικείος αλλά και αγαπητός, έχοντας ξεχωρίσει για την πολυµορφία και τη δηµιουργικότητά του», σηµειώνει ο υπεύθυνος του τµήµατος ∆ηµήτρης Κερκινός. Στο πλαίσιο του αφιερώµατος, θα έρθουν στη Θεσσαλονίκη πέντε σηµαντικοί βαλκάνιοι σκηνοθέτες: οι Ρουµάνοι Κορνέλιου Πορουµπόιου και Κρίστι Πούιου, ο Τούρκος Ρεχά Ερντέµ, ο Κροάτης Βίνκο Μπρέσαν και ο Βούλγαρος Λιουντµίλ Τοντόροφ.

Χρύσα Νάνου

xnanou7@gmail.com

Τα είκοσι χρόνια του γιορτάζει φέτος το τµήµα «Ματιές στα Βαλκάνια», του Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης, και διοργανώνει ένα µεγάλο αφιέρωµα µε ταινίες που σφράγισαν τη διαδροµή τού κινηµατογράφου των βαλκανικών χωρών όλο αυτό το διάστηµα.

54Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝ

Αφιέρωµα «Ματιές στα Βαλκάνια 1994-2013»

ΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕ

Το αφιέρωµα για τα 20χρονα του τµήµατος «Ματιές στα Βαλκάνια» περιλαµβάνει 17 ταινίες που φέρουν την υπογραφή σπουδαίων δηµιουργών από όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Το κοµµουνιστικό παρελθόν της Ρουµανίας αποτελεί τον άξονα στην ταινία Η βελανιδιά (Ρουµανία - Γαλλία, 1992), του Λουτσιάν Πιντιλίε, εκπρόσωπου της παλαιότερης γενιάς των ρουµάνων δηµιουργών. Η Μάγια Μόργκενστερν υποδύεται µια νεαρή δασκάλα που, µετά τον θάνατο του πατέρα της, πρώην αξιωµατικού της Σεκουριτάτε, παίρνει µετάθεση στην επαρχία. Εκεί γνωρίζει έναν γιατρό και τον ερωτεύεται. Μην κρέµεστε απ’ το παράθυρο (Ρουµανία - Γαλλία,1993), του Νάε Καρανφίλ.

California Dreamin’

www.egnatiapost.gr

54Ο

ΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Τρεις διαφορετικές εκδοχές της ίδιας ιστορίας µέσα από τη µατιά των τριών ηρώων που τη βιώνουν. Εγκλήµατα, κλοπές και σεξουαλικές αναζητήσεις σε µια µαύρη κωµωδία, µε κοινωνικοπολιτικούς υπαινιγµούς για την πτώση του κοµµουνιστικού καθεστώτος στη Ρουµανία. Αθωότητα (Τουρκία, 1997), του Ζέκι Ντεµιρκουµπούζ. Ο Γιουσούφ βγαίνει από τη φυλακή, ύστερα από δέκα χρόνια, ερωτεύεται µια τραγουδίστρια σε νυχτερινό κέντρο και µπλέκει σε ένα ερωτικό τρίγωνο. Όταν η κοπέλα εξαφανίζεται, ο ήρωας την αναζητά από πόλη σε πόλη. Πολυβραβευµένη σε διεθνή φεστιβάλ ταινία για τη ζωή ανθρώπων στο περιθώριο, την απώλεια, τον έρωτα, την ήττα. Το χωριό (Τουρκία, 1998),

Γάλα

του Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν. Η πρώτη ταινία που γύρισε ο µεγάλος τούρκος σκηνοθέτης είναι ένα ασπρόµαυρο δράµα σε τέσσερα µέρη που καταγράφει τη ζωή µιας οικογένειας σε µια µικρή πόλη της Τουρκίας. ∆ύο παιδιά παρατηρούν τα µυστήρια της φύσης γύρω τους και ακούν τις συζητήσεις των ενηλίκων. Συνθήµατα (Αλβανία - Γαλλία, 2001), του Γκιέργκι Τζουβάνι. Η ταινία εκτυλίσσεται τη δεκαετία του ’70 στην Αλβανία του Χότζα και αφηγείται την ιστορία ενός δασκάλου που διορίζεται σε αποµακρυσµένο χωριό. Όταν αναλαµβάνει µε τους µαθητές του να γράψουν ένα πολιτικό σύνθηµα µε πέτρες στην πλαγιά ενός βουνού, αρχίζει µια περιπέτεια. Η ταινία απέσπασε το Βραβείο Νεότητας

Από τάφο σε τάφο

Άσπρος, άσπρος κόσµος


Βαλκάνια

www.egnatiapost.gr 15

Η οδύσσεια του κ. Λαζαρέσκου

Συνθήµατα

Σεράγεβο, σ’ αγαπώ

Όνειρο χειµωνιάτικης νύχτας στο Φεστιβάλ Καννών, το 2001. Όνειρο χειµωνιάτικης νύχτας (Σερβία - Μαυροβούνιο, 2004), του Γκόραν Πασκάλιεβιτς. Ο Λαζάρ γυρίζει στην πόλη του, ύστερα από δέκα χρόνια στη φυλακή, και βρίσκει δύο πρόσφυγες από τη Βοσνία, µία γυναίκα µε την αυτιστική κόρη της, να έχουν καταλάβει το σπίτι του. Με πάνω από 30 ντοκιµαντέρ και 16 ταινίες µεγάλου µήκους, ο Πασκάλιεβιτς είναι ένας απ’ τους σηµαντικότερους δηµιουργούς της δεύτερης µεταπολεµικής γενιάς στη Σερβία. Η οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου (Ρουµανία, 2005), του Κρίστι Πούιου. Ο 63χρονος χήρος Λαζαρέσκου, που ζει µόνος παρέα µε τις γάτες του, µεταφέρεται µια νύχτα από νοσοκοµείο σε νοσοκοµείο. Ένα αιχµηρό σχόλιο πάνω στον πόνο, τη µοναξιά και την αδιαφορία που συχνά περιβάλλει τις ανθρώπινες σχέσεις Η ταινία κέρδισε το βραβείο του τµήµατος «Ένα κάποιο βλέµµα» στο Φεστιβάλ Καννών το 2005. Σεράγεβο, σ’ αγαπώ (Βοσνία - Ερζεγοβίνη - Αυστρία Γερµανία - Κροατία, 2006), της Γιασµίλα Ζµπάνιτς. Βραβευµένη µε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 2006, η ταινία καταγράφει την ιστορία µιας ανύπαντρης µητέρας η οποία ζει µε την εντεκάχρονη κόρη της στο Σεράγεβο. Όταν το κορίτσι χρειάζεται να µάθει ποιος ήταν ο πατέρας της, η µητέρα της θα αναγκαστεί να της αποκαλύψει το επώδυνο µυστικό που έκρυβε για χρόνια. California Dreamin’ (endless) (Ρουµανία, 2007), του

Κριστιάν Νεµέσκου. Η πλοκή βασίζεται σε αληθινή ιστορία που συνέβη το 1999, κατά τη διάρκεια των βοµβαρδισµών του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία. Ένα τρένο που µετέφερε αµερικανικό εξοπλισµό πέρασε από τη Ρουµανία και σταµάτησε για τέσσερις µέρες σε ένα χωριό, επειδή έλειπαν κάποια έγγραφα εκτελωνισµού. Η ταινία, µε πρωταγωνιστή τον Αρµάν Ασάντε, απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο στο τµήµα «Ένα Κάποιο Βλέµµα» του Φεστιβάλ Καννών το 2007. Την προηγούµενη χρονιά, ο Νεµέσκου είχε σκοτωθεί σε τροχαίο. Γάλα (Τουρκία - Γαλλία - Γερµανία, 2008), του Σεµί Καπλάνογλου. Ο 18ρονος Γιουσούφ γράφει ποίηση και δουλεύει µε τη χήρα µητέρα του στην τοπική γαλακτοβιοµηχανία. Η µητέρα του, νέα και όµορφη, έχει σχέση µε τον σταθµάρχη της πόλης. Ο Γιουσούφ προσπαθεί να διαχειριστεί το ζήτηµα αυτό καθώς οδεύει προς την ενηλικίωση. Το δεύτερο µέρος της τριλογίας τού Καπλάνογλου «Αυγό - Γάλα - Μέλι», είναι ένα σχόλιο πάνω στις αλλαγές στα ήθη και στις συνήθειες στην τουρκική κοινωνία. Άσπρος, άσπρος κόσµος (Σερβία - Γερµανία - Σουηδία, 2010), του Όλεγκ Νόβκοβιτς. Ο ήρωας της ταινίας, πρώην πυγµάχος, έχει µπαρ σε µικρή πόλη της Σερβίας. Ζει µοναχικά, αποµονωµένος από τους πάντες. Όταν, ένα βράδυ, γνωρίζει µια κοπέλα, δεν µπορεί να φανταστεί σε ποια περιπέτεια οδηγείται. ∆ραµατικό µιούζικαλ που σχολιάζει την προσπάθεια των

Σέρβων να προσαρµοστούν στη νέα πραγµατικότητα µετά την πτώση του κοµµουνισµού. Από τάφο σε τάφο (Σλοβενία, Γιαν Τσβίτκβοβιτς, 2005). Ήρωας της ταινίας είναι ένας 35χρονος που γράφει επικήδειους για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, αλλά παρασύρεται από το συγγραφικό ταλέντο του και αυτοσχεδιάζει. Ζει µε την αδελφή του, τον γαµπρό του, έναν παππού ο οποίος είναι αποφασισµένος να αυτοκτονήσει και τα δύο του ανίψια. Αυτό που αρχικά φαίνεται να είναι µία σειρά διασκεδαστικών επεισοδίων, παίρνει τροµακτική τροπή. Ήταν ή δεν ήταν; (Ρουµανία, 2006), του Κορνέλιου Πορουµπόιου. Σε τηλεοπτική εκποµπή επαρχιακού καναλιού γίνεται αναδροµή στο χρονικό της κατάρρευσης του καθεστώτος Τσαουσέσκου. Έξυπνη πολιτική κωµωδία, που απέσπασε τη Χρυσή Κάµερα στις Κάννες και µία σειρά άλλων βραβείων σε διεθνή φεστιβάλ, µεταξύ των οποίων και το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης το 2006. Η εποχή των ψευδαισθήσεων (ΠΓ∆Μ - Αυστρία, 2004), του Σβετοζάρ Ριστόφσκι. Ένα αγόρι δέχεται τις κοροϊδίες της αδερφής του στο σπίτι και των συµµαθητών του στο σχολείο, κι ελπίζει κάποια στιγµή να ξεφύγει. Πιστεύει ότι η µεγάλη ευκαιρία γι’ αυτόν είναι να νικήσει σε έναν διαγωνισµό ποίησης, όµως τα πράγµατα δεν έρχονται όπως τα περιµένει. Οι φίλοι της Εµίλια (Βουλγαρία, 1996), του Λιουντµίλ Τοντόροφ. Σπονδυλωτή ταινία

Η εποχή των ψευδαισθήσεων

Ήταν ή δεν ήταν;

που αποτελείται από επτά ιστορίες, βασισµένες σε διηγήµατα του Τοντόροφ. Κάθε µία από τις ιστορίες ασχολείται µε µια παράδοξη ανθρώπινη συµπεριφορά. Κεντρικό πρόσωπο η Εµίλια, µια γυναίκα που περιπλανιέται τη νύχτα στους δρόµους της Σόφιας. Η ταινία είναι ένα σχόλιο πάνω στις αλλαγές στην ψυχολογία και στις συνήθειες του λαού στη σύγχρονη Βουλγαρία. Πώς άρχισε ο πόλεµος στο νησί µου (Κροατία, 1996), του Βίνκο Μπρέσαν. Στις αρχές του 1991, ο γιουγκοσλαβικός στρατός δεν αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της Κροατίας και εξακολουθεί να κατέχει µερικούς στρατώνες στη χώρα. Ο πατέρας ενός φαντάρου ταξιδεύει σ’ ένα νησί, στο οποίο υπάρχει ακόµη κροατικός στρατός, για να πάρει τον γιο του από εκεί. Όµως ο διοικητής της φρουράς απειλεί να ανατινάξει το νησί. Η ταινία έγινε εµπορική επιτυχία στην Κροατία και απέσπασε πολλά βραβεία σε φεστιβάλ. Το πέρασµα του χρόνου (Τουρκία, 2006), του Ρεχά Ερντέµ. Οι κάτοικοι ενός ορεινού χωριού σε περιοχή της Βορειοανατολικής Τουρκίας ζουν µια σκληρή πραγµατικότητα. Τρία παιδιά, στην αρχή της εφηβείας τους, έχουν πολλά να υποµείνουν, πέρα από τις δυσκολίες που αντιµετωπίζουν οι γονείς τους. Μαθαίνουν τι σηµαίνει να είσαι το δεύτερο καλύτερο, τι σηµαίνει να είσαι γυναίκα σε έναν ανδροκρατούµενο κόσµο, ή να είσαι ο γιος που δεν είναι το αγαπηµένο παιδί του πατέρα σου.

Πώς άρχισε ο πόλεµος στο νησί µου

Οι φίλοι της Εµίλια

Το πέρασµα του χρόνου

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Βαλκάνια

16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013 Φωτίζεις τη νύχτα

Σπίτι κανενός

Τζιν

Μεταβολισµός

Βαλκανικό Πρόγραµµα Εκτός από το αφιέρωµα, οι «Ματιές στα Βαλκάνια» παρουσιάζουν, όπως κάθε χρόνο, και την ενότητα για τη σύγχρονη βαλκανική παραγωγή, που φέτος περιλαµβάνει νέες ταινίες αναγνωρισµένων δηµιουργών αλλά και ανερχόµενων ταλέντων. Ο Ρουµάνος Κορνέλιου Πορουµπόιου υπογράφει το Όταν βραδιάζει στο Βουκουρέστι ή Μεταβολισµός. Ήρωας του φιλµ ο Πολ, ένας σκηνοθέτης που βρίσκεται στη διαδικασία γυρισµάτων µιας ταινίας. Η φίλη τού Πολ, η Αλίνα, είναι ηθοποιός και παίζει έναν µικρό ρόλο στην ταινία. Ο Πορουµπόιου, από τους πιο σηµαντικούς σύγχρονους ρουµάνους σκηνοθέτες, έχει βραβευτεί στις Κάννες δύο φορές (το 2006 µε τη Χρυσή Κάµερα για την ταινία «Ήταν ή δεν ήταν;» και το 2009 µε το βραβείο της επιτροπής για την «Αστυνοµία»). Ο τούρκος σκηνοθέτης Ονούρ Ινλί παρουσιάζει το ασπρόµαυρο φιλµ Φωτίζεις τη νύχτα, µια σουρεαλιστική ερωτική ιστορία, µε φόντο µια µικρή πόλη της Ανατολίας. Εκεί, ο ουρανός έχει δύο ήλιους και τρία φεγγάρια, και οι άνθρωποι είναι αθάνατοι -κάποιοι µπορούν να παγώνουν τον χρόνο, άλλοι να βλέπουν µέσα από τοίχους. Όµως, ακόµα και σ’ αυτή τη µαγική πόλη, όπως και στον υπόλοιπο κόσµο, δεν λείπουν τα προβλήµατα, το άγχος της καθηµερινότητας, οι ασθένειες. Αντιπολεµικά και οικολογικά είναι τα µηνύµατα στην ταινία

Γιουρτζίου, βασικό θέµα είναι Τζιν, του Τούρκου Ρεχά Ερη µοναξιά. Ένας ηλικιωµένος, ντέµ, ένα σύγχρονο παραµύπου έµεινε χήρος, συναντά θι, µε ηρωίδα µία έφηβη που ξανά, ύστερα από 20 χρόνια, δραπετεύει από µια οµάδα τον γιο του ο οποίος ζει στην κούρδων ανταρτών και περιΙαπωνία. Φεύγοντας, ο γιος πλανιέται στα βουνά, µε στόχο αφήνει στον πατέρα του έναν να φτάσει στην πόλη. Όµως, αν ιαπωνικό σκύλο-ροµπότ. Πρότα δάση και τα ζώα της συµπακειται για την πρώτη µεγάλου ραστέκονται, οι άνθρωποι είναι µήκους ταινία τού νεαρού ρουπιο επικίνδυνοι, κι έτσι το ταξίδι µάνου σκηνοθέτη. της Τζιν δεν θα είναι εύκολο. Η Αγρυπνία (Γερµανία Από την Τουρκία είναι και η Μολδαβία), πρώτη ταινία Σπίτι καΣτο πλαίσιο του µεγάλου µήκους νενός, της πρωταινία της Άνναςτοεµφανιζόµενης αφιερώµατος, Φελίτσια ΣκουτέλΝτενίζ Ακτσάι. θα έρθουν στη νικου, προσεγγίζει Μετά τον θάναΘεσσαλονίκη το θέµα του πέντο του πατέρα πέντε σηµαντικοί θους και του τρότης οικογένειας, η µητέρα και τα βαλκάνιοι σκηνο- που µε το οποίο το βιώνουν οι κάτρία παιδιά δυσκοθέτες: οι Ρουµάτοικοι ενός χωριού λεύονται να προνοι Κορνέλιου της Μολδαβίας. σαρµοστούν στις Πορουµπόιου και Με αφορµή τον νέες συνθήκες Κρίστι Πούιθάνατο µιας ηλικιτης ζωής τους. Οι ωµένης, ο φακός καταπιεστικές σχέου, ο Τούρκος καταγράφει τα σεις και η έλλειΡεχά Ερντέµ, ο µοιρολόγια, την ψη επικοινωνίας Κροάτης Βίνκο αγρυπνία στο σπίτι δυναµιτίζουν την Μπρέσαν και ο της νεκρής το βράπροσπάθεια να διατηρηθεί συµπαΒούλγαρος Λιου- δυ πριν από την κηδεία, το θλιβερό γής η οικογένεια. ντµίλ Τοντόροφ. κατευόδιο προς το Στην Εξαφάνιση τελευταίο ταξίδι. (Σερβία - Ελβετία), του Μίλος Η σάτιρα Τα παιδιά του ιεΠούσιτς, εκτυλίσσεται η σχέση ρέα (Κροατία - Σερβία), του µιας µητέρας και του γιου της. Βίνκο Μπρέσαν, θίγει τα ζητήΟ Γιάνκο επιστρέφει στο χωριό µατα της θρησκευτικής ηθικής του, έχοντας ζήσει χρόνια στο και των σεξουαλικών συµπεριΒελιγράδι, και αποφασίζει να φορών. πουλήσει την περιουσία του για \Ένας καθολικός ιερέας κι ένας να φύγει στην Ελβετία. Όµως η φαρµακοποιός κάνουν ό,τι µητέρα του έχει διαφορετική µπορούν για να µποϋκοτάρουν γνώµη και κάνει ό,τι µπορεί για τις µεθόδους αντισύλληψης σε να τον κρατήσει στο χωριό. ένα νησί στις δαλµατικές ακτές, Στον Ιαπωνικό σκύλο, του µε απρόβλεπτα αποτελέσµατα. Ρουµάνου Τουντόρ Κριστιάν

Εξαφάνιση

Αγρυπνία

Ιαπωνικός σκύλος

www.egnatiapost.gr

Τα παιδιά του ιερέα

Μικρού µήκους Οι µικρού µήκους ταινίες του βαλκανικού προγράµµατος δίνουν την ευκαιρία στο κοινό τού φεστιβάλ να ανακαλύψει µερικά από τα νέα ταλέντα της βαλκανικής χερσονήσου. Ταινία χωρίς διαλόγους, Ο θρήνος (Τουρκία), του Αϊντίν Κετενά, προσεγγίζει την απώλεια και τον θρήνο, αλλά και τη σχέση τού ανθρώπου µε τη φύση, παρακολουθώντας την προσπάθεια τεσσάρων ηρώων να συνέλθουν από τον θάνατο ενός νεαρού άντρα. Η σουρεαλιστική κωµωδία Κόλακ Μίρκοβιτς (Κροατία), τελευταία ταινία του Νικόλα Ιβάντα, που πέθανε στα 37 του χρόνια, καταγράφει τον έρωτα ενός 65χρονου για µία γυναίκα που µόλις έχασε τον άντρα της. Το φιλµ Μπαλκόνι (UNMI, Κόσοβο), της Λεντίτα Ζετσίραϊ, παρακολουθεί ένα αγοράκι που κάθεται στην άκρη ενός µπαλκονιού, στον τέταρτο όροφο πολυκατοικίας, µε κίνδυνο να πέσει. Η ταινία κινουµένων σχεδίων µε πλαστελίνη Κουνελοχώρα (Σερβία), των Άννας Νεντελίκοβιτς και Νικόλα Μαϊντάκ Τζούνιορ, είναι µια πικρή αλληγορία για τη σηµασία των εκλογών σε µια δηµοκρατία. Η ταινία Η µπλε ταυτότητα (Γερµανία - Τουρκία), του Μουµίν Μπαρίς, ακολουθεί δύο κούρδους πρόσφυγες, µε µπλε διαβατήριο, στο Βερολίνο. Η Κοκκινοσκουφίτσα Ίκα (Ρουµανία - Γερµανία), της Εύας Περβολόβιτσι, καταγράφει το σεξουαλικό ξύπνηµα ενός κοριτσιού. Το φιλµ Η σκιά ενός σύννεφου, του βραβευµένου στο Σάντανς και στην Μπερλινάλε Ρουµάνου Ράντου Ζούντε, παρακολουθεί έναν ιερέα που διαβάζει µια προσευχή στο πλευρό µιας ετοιµοθάνατης. •


Ορίζοντες

www.egnatiapost.gr 17

54Ο

54Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑ

ΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η Αφροδίτη µε τη γούνα

Πατέρας και γιος

Τα χειρόγραφα δεν καίγονται

Ida

ΟΙ «ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ» ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΚΠΛΗΞΕΩΝ

Ο ΠΟΛΑΝΣΚΙ, Ο ΠΑΒΛΙΚΟΦΣΚΙ, Ο ΖΑΪΝΤΛ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ... Χρύσα Νάνου

xnanou7@gmail.com

Πρωτοπόροι δηµιουργοί του ανεξάρτητου παγκόσµιου κινηµατογράφου παρουσιάζουν και φέτος τη δουλειά τους στους «Ανοιχτούς Ορίζοντες», ένα από τα πιο δηµοφιλή τµήµατα του Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης.

Ανάµεσά τους, πολλά µεγάλα ονόµατα, όπως ο Ροµάν Πολάνσκι, ο Ούλριχ Ζάιντλ, ο Πάβελ Παβλικόφσκι, ο Χιροκάζου Κόρε-Έντα και η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, καθώς και πολλοί πρωτοεµφανιζόµενοι δηµιουργοί που, σύµφωνα µε τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΦΚΘ ∆ηµήτρη Εϊπίδη, «αξίζουν την προσοχή µας». Γιατί, όπως έχει δείξει η ιστορία, οι πιο δυνατές στιγµές των «Ανοιχτών Οριζόντων» κρύβονται συνήθως στις εκπλήξεις του προγράµµατός τους. Φέτος, εκτός από τις Ειδικές Προβολές και το Κυρίως Πρόγραµµα, οι «Ανοιχτοί Ορίζοντες» αποκτούν και µια νέα ενότητα, µε τίτλο «Currents» / «Ρεύµατα», που περιλαµβάνει ταινίες πειραµατικού ύφους. Στις Ειδικές Προβολές θα παρουσιαστεί η νέα ταινία του Ρόµαν Πολάνσκι, µε τίτλο Η Αφροδίτη µε τη γούνα, στην οποία εκτυλίσσεται ένα σκοτεινό ερωτικό παιχνίδι για δύο πρόσωπα. ∆ιασκευάζοντας το οµότιτλο θεατρικό του Αµερικανού Ντέιβιντ Άιβς -που µε τη σειρά του διασκεύασε το µυθιστόρηµα του Λέοπολντ φον Μαζόχ-, ο Πολάνσκι παρακολουθεί τα παιχνίδια εξουσίας και υποταγής ανάµεσα σε µια ηθοποιό (Εµανουέλ Σενιέ) κι έναν σκηνοθέτη (Ματιέ Αµαλρίκ), µε φόντο µια θεατρική αίθουσα. Η τελευταία σκηνή τού φιλµ είναι εµπνευσµένη από τις «Βάκχες» του Ευριπίδη, ενώ η µουσική, γραµµένη από τον ελληνικής καταγωγής Αλεξάντερ Ντεσπλά, βασίζεται σε ελληνικά µοτίβα. Ο Χιροκάζου Κόρε-Έντα, από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του σύγχρονου ιαπωνικού σινεµά, αγαπηµένος του Σπίλµπεργκ, υπογράφει το οικογενειακό δράµα Πατέρας και γιος (βραβείο κριτικής επιτροπής και βραβείο οικουµενικής επιτροπής - Ειδική µνεία στο Φεστιβάλ των Καννών). ∆ύο ζευγάρια ανακαλύπτουν ότι, από λάθος των γιατρών σε ένα

µαιευτήριο, βρέθηκαν να µεγαλώνουν οι µεν το παιδί των δε, και το αντίστροφο. Όµως ποιοι είναι οι οικογενειακοί δεσµοί και ποιο πραγµατικά το «λάθος» παιδί; Οι απαντήσεις δεν θα δοθούν εύκολα σε αυτό το ευφυές, βαθιά συγκινητικό φιλµ. ∆ηµιουργός µε αιχµηρό πολιτικό λόγο, ο ιρανικής καταγωγής Μοχάµαντ Ρασούλοφ παρουσιάζει το πολιτικό θρίλερ Τα χειρόγραφα δεν καίγονται (βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Καννών). Βασισµένη σε πραγµατικά γεγονότα, η ταινία καυτηριάζει τις διώξεις και τις δολοφονίες καλλιτεχνών και διανοουµένων από το ιρανικό καθεστώς το διάστηµα 19881998. Το φιλµ παρακολουθεί την ιστορία ενός συγγραφέα, τα αποµνηµονεύµατα του οποίου πρέπει να καταστραφούν πάση θυσία. Τα γυρίσµατα πραγµατοποιήθηκαν κάτω από µυστικότητα και µε ανώνυµο συνεργείο, καθώς και ο ίδιος ο Ρασούλοφ βρίσκεται υπό απαγόρευση της σκηνοθετικής του δραστηριότητας και εξόδου από τη χώρα. «∆εν θεωρώ τον εαυτό µου πολιτικό πρόσωπο. ∆εν ξέρω τίποτα για την πολιτική. Κάνω ταινίες για την κατάσταση του

ανθρώπου. Αλλά η πραγµατικότητα είναι ότι, σε µια δικτατορία, τα πάντα είναι πολιτική», λέει ο Ρασούλοφ. Ο πολυβραβευµένος Πάβελ Παβλικόφσκι στο ασπρόµαυρο δράµα Ida (βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ του Τορόντο, βραβείο καλύτερης ταινίας στο 57ο Φεστιβάλ του Λονδίνου) περιπλανιέται στο τραυµατικό παρελθόν της Πολωνίας, τη γερµανική κατοχή και το Ολοκαύτωµα. Ηρωίδα του φιλµ, µια νεαρή καλόγρια που ψάχνει τις εβραϊκές ρίζες της και έρχεται αντιµέτωπη µε ένα σκοτεινό οικογενειακό µυστικό από την περίοδο του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου. Στην ταινία Παράδεισος της Ελπίδας, που ολοκληρώνει την τριλογία του «Παραδείσου», ο Αυστριακός Ούλριχ Ζάιντλ διεισδύει στον κόσµο της εφηβικής σεξουαλικότητας και στις διάφορες µορφές καταπίεσης. Ηρωίδα του, µια υπέρβαρη δεκατριάχρονη, η οποία περνά τις καλοκαιρινές διακοπές της παρέα µε συνοµήλικους της σε µια κατασκήνωση αδυνατίσµατος στην αυστριακή εξοχή. Από τις πιο οξυδερκείς φωνές του αµερικανικού ανεξάρτητου

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Ορίζοντες

18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013

54Ο Υ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

54Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Currents, η νέα ενότητα Στη νέα ενότητα των Ανοιχτών Οριζόντων, «Currents» / «Ρεύµατα», θα προβληθούν πειραµατικής τεχνοτροπίας ταινίες, όπως: Η βραβευµένη ροµαντική κοµεντί Χανκ και Άσα, του Τζέιµς Ε. Νταφ (ΗΠΑ), που αφηγείται την ιστορία µιας νεαρής Ινδής κι ενός µοναχικού Νεοϋορκέζου οι οποίοι ερωτεύονται µέσω ίντερνετ.

Το µοντέρνο βωβό φιλµ Η φωνή των άφωνων, πρώτη ταινία µυθοπλασίας του Μαξιµόν Μόνιχαν (ΗΠΑ), που αφηγείται µια ιστορία σύγχρονης σκλαβιάς µε τη συµµετοχή ερασιτεχνών ηθοποιών. Το µυστικιστικό Ένα ξόρκι για να διώξεις το σκοτάδι, των Μπεν Ράσελ και Μπεν Ρίβερς (ΗΠΑ), που παρακολουθεί έναν ήρωα ο οποίος περιπλανιέται στη Σκανδιναβία. Το βραζιλιάνικο Η άσκηση του χάους, του Φεντερίκο Μασάντο, µε ήρωες τα µέλη µιας οικογένειας που ζει χωρίς µητέρα σε µια αγροτική περιοχή (διεθνής πρεµιέρα).

54Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑ

Η Σκληρή νύχτα

Ένας πύργος στην Ιταλία

Παράδεισος της Ελπίδας

54Ο

ΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η Βικ + η Φλο είδαν µια αρκούδα

www.egnatiapost.gr

Tom At the Farm

Κινήσεις στο σκοτάδι σινεµά, η Κέλι Ράιχαρτ συµµετέχει µε το πολιτικό - κοινωνικό θρίλερ Κινήσεις στο σκοτάδι (βραβείο στο Φεστιβάλ της Ντοβίλ). Το φιλµ προσεγγίζει τα ζητήµατα της υπερκατανάλωσης, της καταστροφής των φυσικών πόρων και της ηθικής και κοινωνικής επανάστασης, µε επίκεντρο µια οµάδα οικολόγων-ακτιβιστών οι οποίοι αναλαµβάνουν ένα παράτολµο εγχείρηµα στην περιοχή του ποταµού Όρεγκον, στις ΗΠΑ. Στους κεντρικούς ρόλους εµφανίζονται οι Τζέσε Άιζενµπεργκ, Ντακότα Φάνινγκ και Πίτερ Σάρσγκαρντ. Στη δραµατική κοµεντί Ένας πύργος στην Ιταλία, η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι ανατρέχει σε προσωπικά της βιώµατα, καθώς καταγράφει την ιστορία µιας µεγαλοαστικής ιταλικής οικογένειας που βυθίζεται στην οικονοµική και κοινωνική παρακµή. Η ταινία, στην οποία η ίδια η σκηνοθέτρια κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, µιλά για τον έρωτα, την οικογένεια και τον θάνατο, σκιαγραφώντας το τέλος µιας ολόκληρης εποχής. Ο Καναδός Ξαβιέ Ντολάν παρουσιάζει το ψυχολογικό θρίλερ

Tom At the Farm, βασισµένο στο οµότιτλο θεατρικό έργο του Μισέλ Μαρκ Μπουσάρντ. Η ταινία παρακολουθεί έναν νεαρό που ταξιδεύει στην ύπαιθρο του Κεµπέκ, για να παραστεί στην κηδεία τού πρόσφατα εκλιπόντος φίλου του. Εκεί συνειδητοποιεί ότι η οικογένεια του φίλου του δεν γνώριζε ότι ο γιος τους ήταν γκέι. Σταδιακά, ο ήρωας µπλέκει σε ένα σκοτεινό παιχνίδι γεµάτο ένταση, σαδισµό και σεξουαλικότητα. Η Σκληρή νύχτα, της Πίργιο Χονκασάλο, αφηγείται µια ονειρική οδύσσεια στο Ελσίνκι, κατά τη διάρκεια µιας νύχτας, µε ήρωες έναν 14χρονο και τον µεγαλύτερο αδερφό του, ο οποίος, την επόµενη µέρα, θα µπει στη φυλακή, για να εκτίσει την ποινή του. Καθώς τριγυρνούν στο Ελσίνκι, τα αδέλφια γίνονται µάρτυρες περιστατικών που θα προτιµούσαν να µην είχαν δει. Η Ιστορία του θανάτου µου, του Καταλανού Αλµπέρ Σέρα, έχει ως ήρωα τον Καζανόβα, ο οποίος προσλαµβάνει έναν νέο υπηρέτη, για να γίνει µάρτυρας των τελευταίων στιγµών της ζωής του και τελικά συναντά τον… ∆ράκουλα! Η ται-

νία καλύπτει τη διαδροµή από τον ∆ιαφωτισµό στη Ροµαντική περίοδο, καθώς παρουσιάζει το πορτρέτο µιας κοινωνίας σε µετάβαση. Στο Χαεουόν, κανενός η κόρη, του Χογκ Σαγκ-Σου (Νότια Κορέα), µια φοιτήτρια διατηρεί κρυφή ερωτική σχέση µε έναν καθηγητή της, και µια µέρα η σχέση τους αυτή αποκαλύπτεται. Ο καθηγητής τής προτείνει να φύγουν µαζί, και η κοπέλα ονειρεύεται την απόδραση, ενώ παράλληλα η µητέρα της ετοιµάζεται να µεταναστεύσει στον Καναδά. Οκτώβριος-Νοέµβριος είναι ο τίτλος της ταινίας του Γκετς Σπίλµαν (Αυστρία), που εκτυλίσσεται µε φόντο ένα παλιό ξενοδοχείο σε ένα χωριό στις αυστριακές Άλπεις. Εκεί µεγάλωσαν δύο αδελφές. Η µία έχει γίνει επιτυχηµένη ηθοποιός, σταρ της τηλεόρασης, ενώ η µεγαλύτερη αδερφή της δεν έφυγε ποτέ απ’ το χωριό και ζει µε την οικογένειά της στο παλιό ξενοδοχείο. Ο πατέρας των αδελφών ζει κι αυτός εκεί. Όταν η µικρότερη αδερφή επιστρέφει στο χωριό, έρχονται στο φως παλιά, κρυµµένα µυστικά.

Το κυρίως πρόγραµµα Με σηµαντικά βραβεία από µεγάλα διεθνή φεστιβάλ φτάνουν στη Θεσσαλονίκη ταινίες που συµµετέχουν στο κυρίως πρόγραµµα των Ανοιχτών Οριζόντων. Ανάµεσά τους, τα φιλµ Η Βικ + η Φλο είδαν µια αρκούδα, του Ντενί Κοτέ (βραβείο Alfred Bauer στο Φεστιβάλ του Βερολίνου), µε ηρωίδες δύο γυναίκες που ξεκινούν µια νέα ζωή

ως ζευγάρι, και Αγόρια απ’ τα ανατολικά, του Ροµπέν Καµπιγιό (βραβείο Οριζόντων στο Φεστιβάλ της Βενετίας), το οποίο καταγράφει τις περιπέτειες µιας παρέας νεαρών ανδρών απ’ την Ανατολική Ευρώπη που περνούν τον καιρό τους τεµπελιάζοντας ή ψάχνοντας πελάτες στον σιδηροδροµικό σταθµό Γκαρ Ντι Νορ του Παρισιού. Η ταινία Όταν σε είδα, της

Ανµαρί Τζασίρ (βραβείο του τµήµατος Works in Progress της Αγοράς του 52ου ΦΚΘ, βραβείο NETPAC στο Φεστιβάλ του Βερολίνου), εκτυλίσσεται µε φόντο την Ιορδανία, το 1967, και ήρωες έναν 11χρονο µε τη µητέρα του που βρίσκονται ανάµεσα στους πρόσφυγες οι οποίοι µπαίνουν στη χώρα από την Παλαιστίνη και καταλήγουν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Ο σκύλος µου ο Κίλερ

Όταν σε είδα

Το µεγάλο τετράδιο

Ενδιάµεσος σταθµός


Ορίζοντες Χαεουόν, κανενός η κόρη

Η Ιστορία του θανάτου µου Στους «Ανοιχτούς Ορίζοντες» θα προβληθούν και δύο ταινίες που αποτελούν τις επίσηµες προτάσεις των χωρών τους για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Πρόκειται για τα φιλµ Το µεγάλο τετράδιο, του Γιάνος Σας (Ουγγαρία), µε ήρωες δύο παιδιά που προσπαθούν να επιβιώσουν λίγο πριν από το τέλος του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου, και Ο σκύλος µου ο Κίλερ, της Μίρα Φορνάι (Σλοβακία), το οποίο παρακολουθεί τη ζωή ενός 18χρονου ανάµεσα σε έναν κύκλο ρατσιστών στα σύνορα Σλοβακίας και Μοραβίας. Την κινηµατογραφική του επανεµφάνιση κάνει ο τσέχος σκηνοθέτης Γιαν Χρέµπεϊκ (γνωστός από τα φιλµ «Παιχνίδια διχασµού και εγκυµοσύνης» και «Κάθε ψέµα κρύβει µια αλήθεια») µε την ταινία Μήνας του µέλιτος, στην οποία ένας απρόσκλητος καλεσµένος διαταράσσει τη φαινοµενική γαλήνη στον γάµο ενός ζευγαριού. Το ντοκιµαντέρ Ενδιάµεσος σταθµός, του ιρανικής καταγωγής Καβέ Μπαχτιαρί, γυρίστηκε σε µεγάλο µέρος στην Αθήνα και καταγράφει την περιπέτεια µιας οµάδας παράνοµων µεταναστών που ελπίζει, µέσω της Ελλάδας, να διαφύγει σε άλλες χώρες της ∆ύσης, ενώ ο Μίκαελ Νόερ, στο Βορειοδυτικά, περιπλανιέται σε έναν κόσµο ναρκωτικών, βίας και πορνείας σε µία από τις πιο υποβαθµισµένες συνοικίες της Κοπεγχάγης. Τις εύθραυστες ισορροπίες στους κόλπους της οικογένειας αποτυπώνει η ταινία Τα δάκρυα, πρώτη µεγάλου

µήκους δηµιουργία, του 27χρονου Μεξικανού Πάµπλο ∆ελγάδο Σάντσες, µε ήρωες δύο αδέρφια που ζουν τη διάλυση του κόσµου τους. Το ζήτηµα της οικογένειας απασχολεί και τον Αµερικανό Ματ Πόρτερφιλντ ο οποίος, στην ταινία Παλιά, ζούσα στο σκοτάδι, παρακολουθεί πώς οι οικογενειακοί δεσµοί δεν αρκούν για να κρατήσουν τους ανθρώπους κοντά, αλλά και την Αυστριακή Κατερίνα Μικστάιν, που αφηγείται, στην ταινία Ταλέα, την επανασύνδεση ενός κοριτσιού µε τη βιολογική µητέρα της. Ο Ντόναλντ Μουγκίσα, από την Ουγκάντα, και ο Κάσπερ Μπίσγκαρντ, από τη ∆ανία, συνυπογράφουν την ταινία Ιστορία στην Καµπάλα, µε θέµα µια σκληρή ιστορία ενηλικίωσης, στην Καµπάλα, πρωτεύουσα της Ουγκάντας. Μια ιστορία επιβίωσης εκτυλίσσεται και στην ταινία Ο Αλί µε τα γαλάζια µάτια, του Κλάουντιο Τζοβανέζι, η οποία καταγράφει µία εβδοµάδα από τη ζωή ενός νεαρού Αιγύπτιου που γεννήθηκε και ζει στη Ρώµη. Θέµατα όπως η σεξουαλικότητα και η εγκληµατικότητα προσεγγίζουν οι ταινίες Μια δασκάλα, της Χάνα Φιντέλ (ΗΠΑ), που παρακολουθεί τη σταδιακή κατάρρευση µιας καθηγήτριας λυκείου όταν κάνει σχέση µε έναν µαθητή της, και Έξι πράξεις, του Τζόναθαν Γκουρφίνκελ (Ισραήλ), που έχει ως ηρωίδα µια έφηβη η οποία µπλέκει σε αλλεπάλληλες ερωτικές περιπέτειες µε αγόρια από το καινούργιο σχολείο της. •

Έξι πράξεις

Βορειοδυτικά

Ο Αλί µε τα γαλάζια µάτια


Γνώµες

20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

Να στηριχτεί η εθνική κινηµατογραφία

Γρηγόρης Καραντινάκης

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ, ΓΕΝΙΚΟΣ ∆ΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Τα φεστιβάλ είναι ο καλύτερος κοινωνός του κινηµατογραφικού έργου τέχνης, από τη µία προς τους θεατές και από την άλλη προς τους επαγγελµατίες της κινηµατογραφικής αλυσίδας. Αν θα ήθελα να δω κάτι από το φεστιβάλ, θα ήταν αυτό που βλέπω και σε άλλα διεθνή φεστιβάλ. Ποιο είναι αυτό; Μαζί µε την κινηµατογραφική πανσπερµία από το διεθνές στερέωµα, που είναι πραγµατικά πετυχηµένη, θα ήθελα και την αµέριστη στήριξη της εθνικής κινηµατογραφίας! Σήµερα, ο ελληνικός κινηµατογράφος, όλο και περισσότερο, µε τις επιτυχίες του στα διεθνή

φεστιβάλ, κατακτά µία από τις πρώτες θέσεις στο κάδρο των ξένων φεστιβάλ. Οι έλληνες δηµιουργοί, ανάµεσα σε δεκάδες συναδέλφους τους από το διεθνές κινηµατογραφικό στερέωµα, στέκονται ισότιµα και αρθρώνουν τον καλλιτεχνικό τους λόγο. Λόγος που αντιµετωπίζεται µε ενδιαφέρον και σεβασµό. Το ∆ιεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης θα µπορούσε να είναι η αρχή του «διαλόγου» των ελληνικών ταινιών µε τη διεθνή κινηµατογραφική κοινότητα. Από την άλλη, θα µπορούσε (αν είναι εφικτό) το φεστιβάλ να γίνεται εποχιακά νωρίτερα, ώστε να «κυκλοφορεί» στην πόλη µε

µικρές προβολές επιλεγµένων ταινιών στις πλατείες της (προκειµένου να ενεργοποιηθούν και άλλα κοµµάτια της Θεσσαλονίκης), καθώς και να αυξηθούν οι µεταµεσονύκτιες προβολές, που έχουν ένα ειδικό νεανικό κοινό που τις στηρίζει. Μιας και µιλάµε για ταινίες πρωτοεµφανιζόµενων σκηνοθετών (που πολλές από τις ταινίες µπορεί να είναι και διπλωµατικές τους εργασίες), καλό θα είναι να γίνουν αφιερώµατα σε µεγάλες κινηµατογραφικές σχολές µε το άνοιγµα (µαζί µε το Ελληνικό Κέντρο Κινηµατογράφου) ενός ακόµα διαλόγου για την κινηµατογραφική παιδεία. •

Το µέλλον του... παρελθόντος

Αλέξης Ν. ∆ερµεντζόγλου ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

www.egnatiapost.gr

«Και για το µέλλον, ποιος νοιάζεται;» «Το µέλλον είναι τώρα». Σκόρπιες φράσεις, φθινοπωρινά φύλλα από αγαπηµένες ταινίες, θραύσµατα, φλασάκια, και η µία φράση να είναι ο κυνηγός: «Μια ζωή σε θυµάµαι να φεύγεις». Να υποχωρείς, να γλιστράς, να µην µπορώ να σε «παγιδεύσω», το µέλλον σου… να το βλέπω µόνον ως παρελθόν, ως απελθόντα χρόνο. Κατά τον Τζέιµσον, την ευτυχία ποτέ δεν τη βιώνουµε ως τώρα αλλά ως παρελθόν, Amarcord, µια ύπουλη νοσταλγία ρέει υπόγεια, ως µια ρετρό ανάκληση µιας απώλειας που, στο τότε της, ήταν θριαµβικό γεγονός. Το µέλλον τού Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης, ως εκ τούτου, το αντιµετωπίζω ως παρελθόν. Τίποτε το διορθωτικό, τίποτα το καινοτόµο δεν µπορεί να το «επιστρέψει». Κι αν, µε κάποιο µαγικό τρόπο, κάποιος «µαέστρος» το πετύχει, θα µοιάζει µε Disneylant, µε οµοίωµα, µε αναπαλαίωση. Το φεστιβάλ και η πόλη… αλλά ποια πόλη; Και τη Θεσσαλονίκη, πώς τη φανταζόµαστε στο µέλλον; Το φεστιβάλ στο λιµάνι, καλά εγκλωβισµένο, περιχαρακωµένο, για να προβάλλει τις σύγχρονες ταινίες; Μα για ποιες ταινίες µιλάµε, τώρα; ∆εν θα αµφισβητήσω την αξία και τα «αστέρια» τους, αλλά τη δυνατότητα να εκπροσωπήσουν την

προτάσεις, αλλά ο θεσµός θα τεράστια αποθήκη τού φανταπαραµένει µουµιοποιηµένος, σιακού (µου). Και, φυσικά, για εκτός της «γλυκιάς εποχής» ποιο σύγχρονο σινεµά µιλάµε, που, για τη Θεσσαλονίκη, είόταν ο εκπληκτικός τηλεοπτιναι ο ένατος µήνας. Κι ακόµα, κός Hannibal (δείτε τον τώρα το φεστιβάλ θα καθηλώνεται, στη NOVA) ισοδυναµεί µε δέκα όσο το διεθνές σινεµά υποχωαριστουργηµατικά φιλµ µαζί; ρεί και η τηλεόΑν επαναφεύρουµε ραση το κερδίζει το φεστιβάλ, πρέπει Το θέµα δεν κατά κράτος. Όσο να ανασυγκροτήείναι οι γεµάτες για την πόλη, αν σουµε το παρελθόν αίθουσες, αλλά ζηλεύει τον τίτλο του, τους χώρους µια ευρύτερη της πρωτεύουσας του και τα γεγονότων… Βαλκανίων, τα, τουλάχιστον κάπολιτική που θα βρει µια διαδιποιων θεσµών του. θα απλώνει τα κασία νέας σύζευΜε κάποιον τρόπο, φτερά της όλον ξης µαζί του. Το θα υπάρχει πάντα τον χρόνο µε θέµα δεν είναι οι µέσα στη Θεσσαλογεµάτες αίθουσες, νίκη, της οποίας τη νέες ιδέες. αλλά µια ευρύτερη µελλοντική µορφή πολιτική που θα απλώνει τα δεν µπορούµε να φανταστούµε. φτερά της όλον τον χρόνο µε Κι αν επανασυγκροτήσουµε το νέες ιδέες, που µπορεί να είναι παρελθόν, πώς θα επέµβουµε και παλιές, µε παρελθούσα τεστα οράµατα δηµιουργών και χνική, που η ωρίµαση µπορεί να θεατών; Πάντα θα προτιµώ τον τις µετατρέψει σε νεωτερικές. θεσµό ως ένα λούνα παρκ, ως Φεστιβάλ, Θεσσαλονίκη, µέλµια περιήγηση, χωρίς βαρύλον. Το τελευταίο το άρπαξε ο γδουπες ταινίες ή υπερβολικές νέος τρόπος ζωής (µας) και το συζητήσεις. Οι αναγκαίες συνµετέτρεψε σε µια σπαζοκεφαθήκες να προελάσει λίγο προς λιά, σε έναν διαγωνισµό που χώρους που διεξαγόταν παλιά, ανταγωνίζεται τον εαυτό του. να «σκηνοθετήσει» έριδες στο Μια πλεύση σε άγνωστα νερά ελληνικό διαγωνιστικό τµήµα, µε γνωστά υλικά, µια διαρκής και ακόµα να εκµεταλλευτεί αποχώρηση όπου κάθε αντίρδηµιουργικά την επικαιρότητα. ρηση δεν θα έχει αντίκρισµα, ∆εν υπάρχουν θαυµατοποιοί γι’ αυτό (θα) είναι δύσκολο να που να διορθώσουν τη βλάβη υλοποιηθεί. Τίποτα δεν (θα) τού φαντασιακού, ως εκ τούτεκµηριώνεται, και όλα θα πατου, να βελτιωθεί το φεστιβάλ. ραµένουν αµφίσηµα. • Κάποιος µπορεί να κάνει νέες


Γνώµες ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

www.egnatiapost.gr 21 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

Τι είµαστε, λοιπόν;

Νέστορας Πουλάκος

ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ Τι είµαστε, λοιπόν; Κριτικοί ταινιών ή κριτικοί κινηµατογράφου; Προτείνουµε, σχολιάζουµε, παρεµβαίνουµε σε θέµατα που αφορούν τις ταινίες, ή εµµένουµε στην κινηµατογραφική φόρµα αυτή καθαυτή αδιαφορώντας για το πλαίσιο; Κόντρα στους καιρούς της στείρωσης και της απογύµνωσης των πάντων, αλλά και της απώλειας των κεκτηµένων, οι κριτικοί οφείλουν να ασχολούνται µε την κινηµατογραφική κοινότητα και τη σινεφιλία. Και ανέκα-

θεν µια τέτοια όσµωση ιδεών νει, είναι ίδια και στοχευµένη. «αγκάλιαζε» κάθε χρόνο το Όµως για τι να µιλήσεις; Για Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, χώρο τα «ορφανά» του Γερουλάνου; προνοµιακό για τη συνάντηση, Του υπουργού µε τους «περίερτον διάλογο και την ανταλλαγή γους» συµβούλους που κατάαπόψεων των ανθρώπων του φερε να περάσει τον πλέον διχώρου, µε βασικό του άξονα χαστικό νόµο στην ιστορία του την επισκόπηση της ελληνιελληνικού κινηµατογράφου; κής παραγωγής του Όπου εκατό νοµαέτους. ∆υστυχώς, ταίοι χωριστήκανε σε Αντιµετωτίποτε από τα παραδύο στρατόπεδα για πίζουµε πάνω δεν έχει αποτο ποιος θα µοιράσει φίµωση, µείνει, πλέον, στο την πίτα; Και τότε, προληπτική «event της Βόρειας το 2010, οι κριτικοί, Ελλάδας». που δεν είναι συνδιλογοκρισία, ∆εν γκρινιάζουµε, καλιστές, για να εξηφασίζουσα παρεµβαίνουµε. γιόµαστε, βρέθηκαν νοοτροπία, Όπως γινόταν στα απέναντι στον νόµο, διαλογή χρόνια του µικροκαι σήµερα, το 2013, «αρεστών». µεγαλισµού και του βρίσκονται εκτός ανεξήγητου γιγαντιΦεστιβάλ Θεσσαλοσµού του φεστιβάλ, που δεν νίκης, γιατί αποφασίστηκε από έγινε ποτέ «οι Κάννες των Βαλτο Σύστηµα Φεστιβάλ ότι δεν κανίων». Οι τότε υπερασπιστές ταιριάζουν στη γιορτή. του «event» είναι τώρα θιασώΜιλάµε πάντα για τους κριτες του ανθελληνισµού του. τικούς που συµµετείχαν στην Κοινός άξονας: η Πανελλήνια οργάνωση του αντι-Φεστιβάλ, Ένωση Κριτικών Κινηµατογράκόντρα στο τότε υπουργείο φου έχει άδικο. Τι κι αν δικαικαι στις απαράδεκτες πολιτιωνόµαστε; Η επίθεση παραµέκές του. Αλλά και στον αγώνα

τους για τη διεθνοποίηση του φεστιβάλ, που, εντέλει, πέτυχε το 1992. Ακόµη και µετά από τέτοιες «νίκες», πάντοτε µε γνώµονα την καλύτερη θέση της ταινίας, ελληνικής και ξένης ισοµερώς, στο πρόγραµµά του, η ΠΕΚΚ δεν έπαψε να επιβραβεύει τα καλώς αλλά και να στηλιτεύει τα κακώς κείµενα τόσο της κοινότητας όσο και του θεσµού. Αυτή η αναγνώριση έφτασε στη βράβευση των κριτικών, µε αφορµή τα 50 χρόνια του Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης. Κι όχι µόνον. Τι οξύµωρο; Μόλις τρία χρόνια µετά, αντιµετωπίζουµε φίµωση, προληπτική λογοκρισία, φασίζουσα νοοτροπία (ώστε να συνάδει µε την ακραία στροφή της ίδιας της χώρας), διαλογή «αρεστών» δηµοσιογράφων και αποκλεισµό άλλων. Με άλλα λόγια, φτάσαµε στο σηµείο να «βλέπουµε µε το κιάλι» µέχρι και τη διαπίστευση για να κάνουµε τη δουλειά µας… Άλλα ήθη, νέες εποχές, όντως. •

Το φεστιβάλ που ονειρεύοµαι

ΦΒ

Γιάννης Γκροσδάνης ∆ΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Από την Μπερλινάλε µέχρι το Σάντανς, το Πουσάν και το Κάρλοβι Βάρι, η υφήλιος γιορτάζει καθηµερινά τον κινηµατογράφο, µε δεκάδες φεστιβάλ πάσης φύσεως να τρέχουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Το ίδιο ισχύει και στη Θεσσαλονίκη. Η φαντασία του καθένα από εµάς σκέφτεται το ιδανικό φεστιβάλ κινηµατογράφου µε το δικό της «µάτι». Αν ρωτήσετε κάποιον παλαίµαχο, ασπροµάλλη θεατή των πρώτων χρόνων, θα σας πει ότι φεστιβάλ σηµαίνει ελληνικές ταινίες, Τζέιµς Πάρις, Κανελλόπουλος, Β΄ Εξώστης και ∆οξόµπους. Κάποιος που τώρα πατάει µε άνε-

ση τα 40+, θα θυµάται τα πάρτι των ’90s, το «Ανατολικό Παλάτι, ∆υτικό Παλάτι» και τους Νέους Ορίζοντες, τον Κιαροστάµι και την Ντάναγουεϊ. Και κάποιος νεότερος θα θυµάται σίγουρα τον Όλιβερ Στόουν, τον Φράνσις Φορντ Κόπολα και τον γλωσσοδέτη Απιτσατπόγκ Βερασετάκουν. Και να που φτάσαµε ως το σήµερα, ραίνοντας το κόκκινο χαλί µε πλήθος διασηµοτήτων και ταινιών, σε µία απόλυτα µεταβατική φάση, κοιτώντας µε απορία το µέλλον που θα οδηγήσει το φεστιβάλ είτε στην πλήρη απαξίωση είτε σε µια νέα δηµιουργική εποχή. Η αλήθεια είναι πως το ΦΚΘ έχει παρουσιάσει µια ανοµοιόµορφη ταυτότητα προσπαθώντας να αναδείξει τη δυναµική του. Από την εποχή των προτάσεων νέων και ανεξάρτητων δηµιουργών, πέρασε σε µια glam εποχή, θέλοντας να ισορροπήσει το κόκκινο χαλί των σταρ µε τους indie καλλιτέχνες, και τώρα προσπαθεί, ξανά, να συνδυάσει την ανάγκη οικονοµίας (λόγω κρίσης) µε µια

ψευδαίσθηση «αναβίωσης» της οι έλληνες σκηνοθέτες, πλέροµαντικής εποχής των Νέων ον, δύσκολα εµπιστεύονται τη Οριζόντων. Κι αυτό δεν είναι Θεσσαλονίκη για την προβολή κακό, όµως το φεστιβάλ έχει του έργου τους. Ακόµη περισπολλά περισσότερα να δείξει σότερο, ένα φεστιβάλ που θέπρος τα έξω. Γιατί, µπορεί η λει να έχει αξιώσεις οφείλει ραχοκοκαλιά του να είναι ένα να ενισχύσει όσο µπορεί την διεθνές διαγωνιστιΑγορά συνδυάζοκό για πρωτοεµφαΕίναι αφάντα- ντάς την µε τα αντίνιζόµενους δηµιστοιχα εκπαιδευτικά στα δηµιουρ- προγράµµατα. Και, ουργούς, ωστόσο η γικό να βάζεις επιπλέον, νιώθω πως οργανωτική δοµή, η θετική εκτίµηση των ακόµη περισ- είναι αφάνταστα δηεπισκεπτών του και µιουργικό να βάζεις σότερο την η γεωγραφική θέση ακόµη περισσότερο πόλη και τους την πόλη και τους που κατέχει του δίνουν την ευκαιρία να κατοίκους της κατοίκους της στο παίξει σε πολλά ακόπαιχνίδι της γιορτής στο παιχνίδι µα θεµατικά επίπεδα. για το σινεµά βοητης γιορτής. Καθόλου τυχαία, θώντας µε τις δράεδώ και 20 χρόνια σεις σου την τοπική το φεστιβάλ προέβαλλε, ανέανάπτυξη. Εντάξει, το παραδέχοµαι. Είναι µάλλον καλό να δειξε και πρότεινε µία σειρά αφήσουµε τα όνειρα στη σκοδηµιουργούς από τα Βαλκάνια, τεινή κινηµατογραφική αίθουσα σηµείο που φέτος τιµάται µε την ώρα µιας προβολής. Γιατί ιδιαίτερο τρόπο στο πρόγραµείναι ωραίο να ονειρεύεσαι, µά του. ∆ιαχρονικά, αποτέλεσε αλλά ακόµη καλύτερο είναι να το καταλληλότερο βήµα προδιεκδικείς και να δηµιουργείς βολής και υποστήριξης των και να θέτεις τις βάσεις για κάτι ελλήνων δηµιουργών, κίνηση καλύτερο και πιο δηµιουργικό. • που δυστυχώς ατόνησε, αφού

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Γνώµες

22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

Ας είµαστε η γενιά που θα δηµιουργήσει και θα κάνει την πόλη περήφανη

Κωνσταντίνος Ζέρβας ΑΝΤΙ∆ΗΜΑΡΧΟΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΖΩΗΣ ∆ΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου είναι, για τη Θεσσαλονίκη, η πιο ολοκληρωµένη και εξωστρεφής προσπάθεια στον χώρο του πολιτισµού, µε πανελλήνια και διεθνή εµβέλεια. Είναι πολύ σηµαντικό το γεγονός ότι κάθε χρόνο συγκεντρώνονται εδώ οι άνθρωποι του χώρου, ότι

γίνεται µια όσµωση γύρω από το αντικείµενο και τις εξελίξεις στον κινηµατογραφικό τοµέα, στον ελληνικό και διεθνή χώρο. Το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου έχει πλέον ενηλικιωθεί, στελεχώνεται από ικανούς ανθρώπους οι οποίοι το διαχειρίζονται µε επιτυχία ακόµη και στη δύσκολη εποχή µας, πορεύεται τον µεγάλο του δρόµο. Σηµαντικότερο όµως είναι ότι οι Θεσσαλονικείς, και ιδιαίτερα οι νεολαίοι, το νιώθουν δικό τους, και η συµµετοχή τους µε πολλούς τρόπους το καταξιώνει και το ισχυροποιεί. Η Θεσσαλονίκη όµως είναι και «πρωτεύουσα της µουσικής». Εδώ ο Τσιτσάνης έγραψε τα µεγαλύτερα τραγούδια του, εδώ ιδρύθηκε και καρποφορεί η κορυφαία συµφωνική ορχήστρα της χώρας, η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλο-

νίκης. Έχω την τύχη και την τιµή να αποτελώ κι εγώ κοµµάτι της οικογένειας της ΚΟΘ. Και όντας µέλος αυτής της οµάδας, αλλά και θεωρώντας ότι ένα από τα σηµαντικότερα στοιχεία της πόλης µας είναι ο πολιτισµός που παράγει, ονειρεύοµαι ένα φεστιβάλ διεθνούς εµβέλειας που θα περιλαµβάνει από ρεµπέτικο µέχρι όπερα, και συναυλίες που θα µαγνητίζουν κόσµο όχι µόνο από τη Θεσσαλονίκη αλλά από τη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Ένα φεστιβάλ-εργαλείο ανάπτυξης, σε µια πόλη που εδώ και δεκαετίες υποφέρει από την άνιση σχέση µε το κέντρο της χώρας. Η πόλη µας διαθέτει πλέον τις απαραίτητες υποδοµές για να φιλοξενήσει οποιοδήποτε σχήµα. Οι ανοιχτοί χώροι πολιτισµού, σε συνδυασµό µε το ελληνικό καλο-

καίρι, µπορούν να γεννήσουν ένα φεστιβάλ αντίστοιχο µε το Ελληνικό Φεστιβάλ. Μια διοργάνωση που θα γεµίσει την πόλη µουσική και επισκέπτες! ∆εν µας λείπουν οι δηµιουργικές δυνάµεις. Μας λείπει ίσως η πίστη ότι µπορούµε να τα καταφέρουµε µόνοι µας. Αλλά ας µην ξεχνάµε, οι πιο δύσκολες περίοδοι γέννησαν και τα πιο όµορφα πράγµατα. Όπως το Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού, στα χρόνια του ’60, αλλά και το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου, που γεννήθηκε πριν από 54 χρόνια, σε µια εποχή οικονοµικής φτώχειας, όταν η Ελλάδα ακόµη αγωνιζόταν να συνέλθει από τις πληγές παγκόσµιου και εµφύλιου πόλεµου. Ας είµαστε η γενιά που θα δηµιουργήσει κάτι που θα κάνει την πόλη περήφανη τα επόµενα χρόνια. •

Εν λειτουργία, ναι... αλλά λειτουργικό;

Σωτήρης Ζήκος

ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Από τότε που το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης απέκτησε, επίσηµα, ως θεσµός, διεθνή χαρακτήρα, ανέλαβε να επιτελέσει δύο λειτουργίες. Η πρώτη ήταν να συµµετέχει στο παγκόσµιο δίκτυο των φεστιβάλ κινηµατογράφου, το οποίο λειτουργεί ως εναλλακτικό κύκλωµα διανοµής και προβολής ταινιών που δίνει ευκαιρίες παρουσίασης και βράβευσης σε ανεξάρτητους δηµιουργούς, νεότερους και παλαιότερους, και, εντέλει, ανοίγει οδούς πρόσβασης και προς το εµπορικό κύκλωµα, όχι µόνο των αιθουσών αλλά και της διανοµής σε DVDs, και στην τηλεόραση. Και να δηµιουργήσει µια πρώτη «αγορά», µε την ευρύτερη έννοια του όρου, ως ένα θεσµοθετηµένο πεδίο γνωριµίας και ανταλλαγών

www.egnatiapost.gr

µεταξύ των ανθρώπων τού κινηµατογράφου όλων των κατηγοριών µέσω ενός προγράµµατος προβολών, το οποίο, πέρα από το διαγωνιστικό του τµήµα, να περιλαµβάνει αφιερώµατα σε κινηµατογραφιστές και εθνικές κινηµατογραφίες, πανοράµατα από τη νέα σοδειά του ανεξάρτητου κινηµατογράφου, βραβευµένες ταινίες σε άλλα φεστιβάλ, συζητήσεις, συνεντεύξεις κλπ. Η δεύτερη, συµπληρωµατική της πρώτης, ήταν να πληροφορήσει το κοινό της πόλης και των προσκεκληµένων τού φεστιβάλ για κάποιες νέες αισθητικές τάσεις και αναζητήσεις του παγκόσµιου σινεµά, και να λειτουργήσει ακόµα και παιδευτικά, εξοικειώνοντας τους θεατές µε κάποιες άλλες αισθητικές ποιότητες αλλά και θέµατα διαφορετικά, πιο «σοβαρά», που δεν αποσκοπούν µόνο στην ψυχαγωγία. Και επίσης, µε τη συµµετοχή των ελληνικών ταινιών της πιο πρόσφατης παραγωγής κάθε φορά, µε δύο εξ αυτών και στο ∆ιεθνές ∆ιαγωνιστικό και τις υπόλοιπες σε ένα πανόραµα, να δίνει την ευκαιρία στους έλληνες κινηµατογραφιστές να δουν και να δείξουν, να συνυπάρξουν και να συνοµιλήσουν, είτε κυριολεκτικά είτε µεταφορικά, µε τους οµότεχνούς τους από όλον τον κόσµο. Ως προς την πρώτη λειτουργία, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κατάφερε, µε τις µέχρι τώρα επιλογές

του, να εξελιχθεί και να καθιερωθεί διεθνώς ως ένα αξιόλογο φεστιβάλ, πάντα βέβαια στην κατηγορία του και το µέγεθός του. (Όπως και κατάφερε βέβαια στην πόλη και στη χώρα να γίνει µόδα.) Τα τελευταία χρόνια όµως το διεθνές κινηµατογραφικό περιβάλλον έχει αλλάξει. Το κοινό που αντιστοιχεί σε τέτοιου είδους ταινίες, «φεστιβαλικές», έχει συρρικνωθεί στις νεότερες γενιές θεατών (οι οποίες είναι σε σχεδόν πλήρη απασχόληση µε τις δικές τους οθόνες). Λίγοι και όλο και λιγότεροι «εναλλακτικοί» κινηµατογραφιστές συνεχίζουν το έργο τους σε µία σταθερή πορεία αισθητικής και/ή θεµατικής αναζήτησης, όπως οι παλιοί δηµιουργοί τού σινεµά. Οι περισσότεροι, µετά από κάποιες διακρίσεις σε φεστιβάλ, ή αναλαµβάνουν να σκηνοθετήσουν κάποιες λιγότερο «ανεξάρτητες» παραγωγές που θα κάνουν εισιτήρια ή επιλέγουν να εργάζονται αποκλειστικά για την τηλεόραση ή, ακόµα χειρότερα, «χάνονται». Μετά το κύµα του Ιρανικού Κινηµατογράφου και την Άνοιξη του Ρουµάνικου Σινεµά, οι εθνικές κινηµατογραφίες µε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά δεν φαίνεται να υπάρχουν πια όπως παλιά, καθώς οι επιρροές των νεότερων κινηµατογραφιστών είναι παγκοσµιοποιηµένες κι αυτές. Το αποτέλεσµα είναι οι δηµιουργοί, νεότεροι και παλιοί, να ανα-

ζητούν τις ευκαιρίες για κάποια διάκριση και δηµοσιότητα που προσφέρουν τα µεγάλα φεστιβάλ κινηµατογράφου, συµµετέχοντας ίσως µετά, κατά κατιούσα κλίµακα, στα υπόλοιπα, σαν ένα «πέρασµα» απλώς. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγµα των δικών µας κινηµατογραφιστών που συµµετείχαν και/ή διακρίθηκαν στα µεγάλα φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια. Τι θα µπορούσε να τους προσφέρει πλέον µια συµµετοχή ή, ακόµα, και διάκριση στο δικό µας φεστιβάλ; Άσε, δε, που ακόµα και αυτή η συµµετοχή και η διάκριση στα µεγάλα φεστιβάλ δεν είχαν καµιά πρακτική ανταπόδοση, πέρα από την πρόσκαιρη «εθνική περηφάνια», καθώς κάθε σύστηµα χρηµατοδότησης/επένδυσης σε νέες κινηµατογραφικές παραγωγές στην Ελλάδα έχει ουσιαστικά διαλυθεί. Οπότε, η δεύτερη λειτουργία του δικού µας φεστιβάλ, που αφορά τους έλληνες κινηµατογραφιστές, εκ των πραγµάτων δεν υφίσταται πια. Άρα τι µένει; Ένα καθιερωµένο φεστιβάλ εν λειτουργία, αλλά όχι πια και τόσο λειτουργικό; Νοµίζω ότι, πέρα από την ανάγκη διατήρησης των ποιοτικών επιλογών του προγράµµατος προβολών, έχει προκύψει εκ των πραγµάτων και η ανάγκη για σταδιακή αναπροσαρµογή στα νέα δεδοµένα ως προς τις λειτουργίες του θεσµού. •


Γνώµες ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

www.egnatiapost.gr 23 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

Μια νύχτα στον κόσµο

Στέφανος Τσιτσόπουλος ∆/ΝΤΗΣ ΠΕΡΙΟ∆ΙΚΟΥ SOUL

Το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου είναι το πιο κοσµοπολίτικο πράγµα που διαθέτει η Θεσσαλονίκη. Εντάξει, τώρα που το καλοσκέφτοµαι, το ίδιο κοσµοπολίτισσα είναι και η ∆ιεθνής Έκθεση Βιβλίου, αλλά, µε τον Τζιµ Τζάρµους φετινό καλεσµένο, ο ενθουσιασµός µου πήγε στο φουλ. Το περιµένω πώς και πώς. Και ξέρω ανθρώπους που κατά τη διάρκειά του κάνουν χρήση της άδειάς τους για να ζήσουν τον πυρετό του απερίσπαστοι. ∆εν τη φυλάνε ούτε για τα Χριστούγεννα ούτε για το καλοκαίρι, µόνο κρατάνε και µερικές µέρες για το Φεστιβάλ

Ντοκιµαντέρ, αφού οι ταινίες είναι το χούι τους. Το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου το γλεντάω. Κάνω πρόγραµµα, µαρκάρω ταινίες, βγάζω τα µάτια µου, αφού υπάρχουν µέρες που στο σερί βλέπω τέσσερις µε πέντε, ξενυχτάω, συχνάζω στα πάρτι του, στήνω αυτί όταν «οι του χώρου» ανταλλάσσουν κουτσοµπολιά, προγνωστικά, αστεία ή κακίες. Από την πλευρά των σινεφίλ, η διοργάνωση λίγο απέχει από την έννοια του παράδεισου. Εντάξει, ως δηµοσιογράφος που συµβαίνει να ξέρει πρόσωπα, καταστάσεις και παρασκήνιο, πέρα από τα όσα γνωρίζει ο µέσος όρος των καλόπιστων θεατών, τα τελευταία χρόνια έγινα µάρτυρας ίντριγκας και σασπένς, καθώς καλλιτεχνικοί διευθυντές εναλλάσσονταν φροντίζοντας ο ένας να βγάζει τα άπλυτα του άλλου στη φόρα, θηριωδίες ως προς το κόστος κάποιων διοργανώσεων αποκαλύφθηκαν -αν ήταν δυνατόν, κάτι που είναι άµεσα συνδεδεµένο µε το ελληνικό κράτος και ειδικότερα το υπουργείο Πολιτισµού, να

ση. Κι έχει µια τρελή ισορροπία είναι άσπιλο και αθώο. Προτιµώ η Θεσσαλονίκη τις µέρες που όµως, τέτοιες µέρες, να τα βλέδιαρκεί το πανηγύρι, ειδικά η πω όλα υπό τη ροµαντική µατιά πλατεία Αριστοτέλους, καθώς οι τού σινεµανιακού. Να στήνοµαι στις ουρές, να κοιτώ τις κοµψές φυλές είναι µοιρασµένες. Οι αιώνιοι φραπεδαριστές, αλλά και ηλικιωµένες κυρίες µετά των απέναντί τους οι άλλοι, οι «πευπέργηρων συνοδών τους να ρίεργοι», οι «ονειροσχολιάζουν, να ονειπαρµένοι», που ψάρεύοµαι πως κάποια Έχει µια τρελή χνουν αλήθειες πέρα µέρα κι εγώ, στα 70 ισορροπία από τις αυτονόητες µου, µόνο έτσι θα περνάω τη ζωή µου: η Θεσσαλονίκη που προσφέρει αυτή η πόλη και αυτή η µε σκηνοθέτες και τις µέρες χώρα. Αυτό σηµαίνει σενάρια επί του παπου διαρκεί κοσµόπολις, κατ’ εµέ: νιού. Επικεντρώνω το πανηγύρι. ευκαιρίες, ερεθίσµαστους εθελοντές και τα, εικόνες και ενδιατους µεταφραστές, φέροντα για όλους. Και για αυστους δηµιουργούς που µετά τούς που αγαπούν τα σκυλάδικα την ταινία στήνουν κουβέντα µε του Παντελίδη αλλά και για τους την πιτσιρικαρία. Σε αυτή την άλλους που λατρεύουµε τους πόλη, την µπαγιάτισσα, την πεβρυχηθµούς του Τοµ Γουέιτς. ρίκλειστη, τη γεµάτη µιζέρια και Το έγραψα και πιο πάνω, πως φθόνο, είναι µεγάλο πράγµα να δηλαδή ο φετινός καλεσµένος είσαι φοιτητής και νεολαίος, και Τζιµ Τζάρµους, όχι µόνο για το να επιµορφώνεσαι, να βλέπεις «Down by the Law» και το «Μια πώς είναι ο κόσµος πέρα από τα νύχτα στον κόσµο» αλλά συνοΜάλγαρα, να έχεις µια ευκαιρία λικά, µε κάνει να ανατριχιάζω να πίνεις καφέδες, αλλά και να και να περιµένω πώς και πώς να πιάνεις κάποιου άλλου είδους κλείσουν τα φώτα. Καλές προσυζητήσεις, πέρα από ΠΑΟΚ, βολές, αδέλφια. • γούστα, κλαµπάκια και τηλεόρα-

Το «να υπάρχει» δεν είναι λίγο...

Άκης Σακίσογλου ∆ΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ

∆εν θυµάµαι ποια χρονιά παρακολούθησα, για πρώτη φορά, το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου. Το 3 είχε µπροστά η αρίθµηση... Θυµάµαι το µυηµένο κοινό να τα παρατά όλα και να κλείνεται για δέκα µέρες στις αίθουσες, κι όλους εµάς τους υπόλοιπους να ψάχνουµε τον «Εξώστη», την «Παράλλαξη», τα πάρτι και τα καλλιτεχνικά στέκια. Ήταν η καλύτερη περίοδος του χρόνου για τη Θεσσαλονίκη: φθινόπω-

ρο, νεολαία, συζητήσεις, ζυµώσεις, δηµιουργική διαχείριση του χρόνου µας, της φτώχειας µας... Μετά ήρθαν οι παχυλές χρηµατοδοτήσεις και η «διεθνής καριέρα»: επώνυµοι καλεσµένοι, λιµουζίνες, µπερεκέτια και (µωρο)φιλοδοξίες. Πράγµατα παράταιρα µε την κουλτούρα της πόλης και την οικονοµική της κατάσταση. Ευτυχώς τελείωσαν νωρίς... Κι ερχόµαστε στο σήµερα... Το στραπατσαρισµένο, αµακιγιάριστο σήµερα που θέλει το 54ο (Τάσο Ρέτζιο, γερνάς...) Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης να αποτελεί µια σύνθεση αυτοοργάνωσης, εθελοντισµού και ροµαντισµού από όλους τους συντελεστές του, µε στόχο, πλέον, όχι το να διακριθεί και να µπει στο κάδρο των µεγάλων διεθνών θεσµών, αλλά το «να ζήσει», να υπάρξει... απλά!

Μην το γελάτε, δεν είναι λίγο αυτό. Σε µια χώρα χωρίς υγεία και παιδεία, χωρίς κρατική χρηµατοδότηση και µε βοµβαρδισµένο όλον τον οικονοµικό και κοινωνικό ιστό, το να υπάρχει στη συµπρωτεύουσα ένα φεστιβάλ κινηµατογράφου είναι πράξη γενναία και επαναστατική, είναι µια µικρή πολυτέλεια που πρέπει να προφυλαχτεί σαν κόρη οφθαλµού. Και φυσικά αυτό θα γίνει αποκλειστικά και µόνον από εµάς τους ίδιους... Μην περιµένετε βοήθεια από κανέναν. Η ίδια η πόλη θα το σώσει το φεστιβαλάκι της. Θα γεµίσει τις αίθουσες, θα στηρίξει οικονοµικά µέσω των επιχειρήσεων που θα διαφηµιστούν, θα διεκδικήσει µεγαλύτερη κρατική χρηµατοδότηση... Το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου και το Φεστιβάλ Ντοκιµαντέρ είναι και πρέπει να παραµείνουν ζωντανά και

πρωτοπόρα, για να τονώσουν το πεσµένο ηθικό του απλού κόσµου που αγκοµαχά αλλά προοπτική δεν βλέπει. Κι αν το σκεφτείς, είναι µεγάλη µαγκιά, ρε καρντάσια Θεσσαλονικείς, εν µέσω τέτοιας απίστευτης λαίλαπας, να έχουµε στην πόλη µας τον Τζιµ Τζάρµους. Να έχουµε ένα λιµάνι καταπληκτικό, αναπλασµένο, να σφύζει από ζωή... Είναι πολυτέλεια και καµποϊλίκι και µπράβο µας που θα πάρουµε τις οικογένειες και θα κατέβουµε στα καλντερίµια του λιµανιού για δέκα ολόκληρες µέρες. Θα χαζέψουµε τα δωρεάν περιοδικά, θα δούµε τις ταινίες µας, θα πιούµε τον καφέ µας και, αν κάτσει και κανένα καλό παρεάκι, θα συνεχίσουµε σε κάποιο εστιατόριο του κέντρου για λίγο κρασί και φαγητό, γιατί... η απελπισία µας θέλει καλοπέραση και γιατί «Γερµανοί δεν θα γίνουµε ποτέ», αδέλφια. •

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Γνώµες

24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΙΝ EDIT THESSALONIKI (Music From The Backstage)

Κωνσταντίνος Κουλουζάκης ∆ΙΕΥΘΥΝΤΗΣ PARENTHESIS Οι µέρες τού φεστιβάλ κινηµατογράφου φτάνουν και, αντί για να καταστρώνω µε φίλους, όπως συνηθίζαµε, το πλάνο για να δούµε όσες περισσότερες ταινίες µπορούµε, ετοιµάζω τις βαλίτσες µου για µια άλλη κινηµατογραφική γωνιά της Μεσογείου, προκειµένου να επισκεφτώ το φεστιβάλ µουσικού ντοκιµαντέρ, IN EDIT BEFEATER BARCELONA. Πρόκειται για το µεγαλύτερο ίσως φεστιβάλ µουσικού ντοκιµαντέρ παγκοσµίως. Καλύπτοντας γεωγραφικά δύο ηπείρους, µετά τη Βαρκελόνη από όπου ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια, πλέον υλοποιείται στο Βερολίνο (Γερµανία), το Μπουένος Άιρες (Αργεντινή), το Σάο

Πάολο (Βραζιλία), το Σαντιάγκο (Χιλή) και το Μέξικο Σίτι (Μεξικό). Η Parenthesis, έχοντας εξασφαλίσει την αποκλειστικότητα του φεστιβάλ στην Ελλάδα, θα το παρουσιάσει στο κοινό της Θεσσαλονίκης την επόµενη άνοιξη, επιδιώκοντας να καταστήσει την πόλη εκπρόσωπο του φεστιβάλ στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Αναφερόµαστε σε ένα διεθνές και ισχυρό brand που στηρίζεται στα δύο ισχυρότερα κοµµάτια της πολιτιστικής βιοµηχανίας παγκοσµίως, τη µουσική και τον κινηµατογράφο. Στη διάρκειά του, θα παρουσιαστούν µουσικά ντοκιµαντέρ πρώτης προβολής ενώ συναυλίες και παράλληλες δράσεις θα πλαισιώσουν το γεγονός. Οι ελληνικές παραγωγές, που θα αποτελούν ξεχωριστό διαγωνιστικό τµήµα τού φεστιβάλ, έχουν σκοπό την ενίσχυση και την προβολή της εγχώριας καλλιτεχνικής παραγωγής. Βασιζόµενοι στη φιλοσοφία της πολιτιστικής ανταλλαγής µεταξύ των εµπλεκόµενων χω-

χαρακτηρίζει µια πόλη. Αλλά, ρών, και σε συνδυασµό µε τη όπως οι άνθρωποι, έτσι και οι δυναµική εικόνα του φεστιβάλ πόλεις πρέπει να έχουν ποικίλα παγκοσµίως, στοχεύουµε στη και πλούσια χαρακτηριστικά. δηµιουργία ενός φρέσκου και, Πηγαίνοντας να διαλέξουµε αν θέλετε, λίγο ποπ γεγονότος ταινίες και να προχωρήσουµε που θα κινητοποιήσει ένα πιο τη συνεργασία µας µε το IN ευρύ ακροατήριο. Παράλληλα, EDIT BEEFEATER, θα χάσουµε η φιλοξενία τέτοιων, παγκόσµιτις πρώτες µέρες τού φεστιας αναγνώρισης, γεγονότων βάλ. Θα επιστρέψουµε όµως ενισχύει τόσο την εσωτερική µε ένα καινούργιο, όσο και την εξωτεριδιαφορετικό στις Όπως κή εικόνα της πόλης. αποσκευές µας και Η Θεσσαλονίκη τον οι άνθρωποι, µε µεγάλη διάθεση τελευταίο καιρό έτσι και για συνέργειες. Η παρουσιάζει αξιοοι πόλεις πρέ- µουσική που ακούσηµείωτα σηµάδια πει να έχουν γεται στο ραδιόεξωστρέφειας, και, φωνο είναι από το κόντρα στην κρίση, ποικίλα και τα προβλήµατα και πλούσια χαρα- ντοκιµαντέρ που κέρδισε πέρυσι το την γκρίνια, είδαµε κτηριστικά. πρώτο βραβείο στη φίλους και συνερΒαρκελόνη, το «Searching the γάτες να κάνουν πράγµατα που sugar man». Ο Rodrigez κλείτο κοινό ήταν εκεί να τα υπονει το τραγούδι των τίτλων στηρίξει. Έδειξε ο κόσµος ότι η τραγουδώντας: πόλη αντέχει και ίσως έχει ανά«Sugar man met a false friend γκη από νέες προτάσεις που θα On a lonely dusty road συµπληρώσουν την ήδη υπάρLost my heart when I found it χουσα πολιτιστική παραγωγή. It had turned to dead black Το φεστιβάλ κινηµατογράφου coal». απέδειξε και συνεχίζει να αποδεικνύει όλα αυτά τα χρόνια Καλή αντάµωση στο φεστιβάλ.• πως ένα γεγονός µπορεί να

Win, win, lose

Σπύρος Πέγκας

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ∆ΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΟ ∆Σ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ. ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ∆ΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ, ∆ΗΜΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

www.egnatiapost.gr

Σε µια εποχή που έχουν γκρεµιστεί θεσµοί, έχουν παύσει τη λειτουργία τους φορείς, κυρίως πολιτισµού, και έχουν σταµατήσει να υπάρχουν σταθερές στην πολιτιστική ζωή του τόπου, το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου δείχνει µία απαράµιλλη ανθεκτικότητα. Εµείς, σαν Θεσσαλονικείς, δεν µπορούµε να φανταστούµε την πόλη µας χωρίς το σηµαντικότερο φεστιβάλ της. ∆εν ισχύει, όµως, το ίδιο ούτε για το εθνικό κέντρο αποφάσεων σε θέµατα πολιτιστικής πολιτικής, το υπουργείο Πολιτισµού -ή όπως αλλιώς λεγόταν τα τελευταία χρόνια της κακοποίησής του-, ούτε βέβαια για τους αλλοδαπούς εταίρους µας στους µηχανισµούς λήψης αποφάσεων οικονοµικής πολιτικής. Έτσι, πιστέψτε µε, αρκετές φορές κινδύνεψε τα τε-

το τελευταίο νοµοσχέδιο για λευταία δύο χρόνια να µη γίνει τον ελληνικό κινηµατογράτο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου. φο, δεν εκπληρώνονταν ποτέ. Χρειάστηκαν αφανείς πιέσεις, κυρίως από τον πρόεδρο του Υπήρχαν υπέρογκα χρέη και παράλογες υποφεστιβάλ, προς τα χρεώσεις προς «κέντρα εξουσίας» Η οικονοµική και ανυπέρβλητο τρίτους. Και καθώς διαχείριση δεν ζούµε την εποχή ψυχικό σθένος των έχει έρθει στη των αναταράξεων, εµπλεκοµένων, και Θεσσαλονίκη, υπήρξαν µικρές κυρίως του καλκαι, αν και η διαδηλώσεις, µελιτεχνικού παύλα διοικητικού παύλα γάλες διαµαρτυκαρδιά του ρίες, γκρίνιες και οικονοµικού διευφεστιβάλ είναι θυντή του, ώστε να προσπάθειες διαεδώ, το µυαλό κοπής προβολών. µπορέσει η Θεσσακαι το σώµα του Μια ωραία κινηµαλονίκη να διατηρήσει τον σηµαντικότογραφική ατµόβρίσκονται σφαιρα! Κι όµως, τερο πολιτιστικό στην Αθήνα. θεσµό της. το φεστιβάλ επέΟι χρηµατοδοτήσεις δεν έρχοζησε και µπαίνει δυναµικά στον νταν κανονικά ή και δεν έρχο54ο χρόνο ζωής του. Και αυτό είναι µία νίκη. νταν ποτέ. ∆εν υπήρχε κεντριΤο πιο ενδιαφέρον στοιχείο κή διοικητική µέριµνα, και τα προβλεπόµενα θεσµικά µέτρα, των τελευταίων δύο χρόνων όπως αυτά προβλέπονταν από είναι τα ποιοτικά και ποσοτι-


Γνώµες ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

www.egnatiapost.gr 25 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

Ο καλός ο σκύλος όλα τ’ αντέχει

Βασίλης Κεχαγιάς

ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

κά χαρακτηριστικά τού φεστιβάλ. Η επισκεψιµότητα και τα εισιτήρια αυξήθηκαν. Πολλές προβολές είναι sold out. Η ποιότητα των ταινιών, παρ’ όλα τα περιορισµένα οικονοµικά µέσα, παραµένει υψηλή. Σηµαντικά πρόσωπα του παγκόσµιου σινεµά, αλλά και εµπορικά αστέρια, ήρθαν και έρχονται αυτές τις µέρες στην πόλη µας, ενώ βρίσκεται σιγά σιγά και ο δρόµος συνεννόησης µε τη νέα και ελπιδοφόρα ελληνική κινηµατογραφική παραγωγή. Το εύρος τού ύφους των ταινιών, ταινίες δηλαδή που πρέπει να έχει ένα φεστιβάλ για να θεωρείται διεθνές και αναγνωρίσιµο, έχει διευρυνθεί. Οι εθελοντές είναι εκεί και προσφέρουν µε την ίδια πάντα ορµή, και το κοινό αγκαλιάζει, µε τη σταθερή του λατρεία ή τη σταθερή του σχέση, «λατρεύω να µισώ», το φεστιβάλ. Και αυτό είναι µία ακόµα µεγάλη νίκη.

τον τσαλαπατάει. «Κάνε τούτο, Πάνε είκοσι δύο χρόνια κάνε κείνο» τον είχε, του σούτώρα που ο γερο-Έιπ έσερνε βλιζε συνεχώς την περηφάνια βαριεστηµένα τα πόδια του, και τον ανδρισµό -η στριγγιά κάθε Νοέµβριο, στη σκηνή του φωνή της καινούργιας αφε«Ολύµπιον», για να ξεκλειδώντικίνας ήταν χειρότερη από σει το Φεστιβάλ Κινηµατογράεφιάλτη. Έσκυψε το κεφάλι κι φου. Παλιά, δούλευε µε αφεέκανε υποµονή. ντικά που ένα ένα Την έβλεπε να γλεφύγαν, δίνοντας Ο γερο-Έιπ ντοκοπάει, να σπατη θέση τους στην ξαφνικά ένιωσε ταλάει τα χρήµατα αφεντιά του. Στην να βαραίνει. Οι µε τους ξένους φίαρχή, ήταν ο γαλδυνάµεις του λους της, κι αυτός λο-Μισέλ, που τον σώπαινε και ζητούείχαν φέρει οι κριείχαν αρχίσει σε απλά ένα µερίτικοί φίλοι του για να τον εγκαταδιο για την υπακοή να δώσει νέα πνοή λείπουν. Τόση του. Ήξερε ότι ο στις τότε κουραπροσπάθεια, καλός ο σκύλος σµένες προβολές, όλα τ’ αντέχει... και είχε πάρει τον τόση µοναξιά... Γνώριζε επίσης ότι γερο-Έιπ σαν βοηοι ανέµοι άλλαζαν συχνά στα θό. ∆ούλεψε εκείνα τα χρόνια, µέρη που δούλευε και ότι, αν ο µουστάκιας από το Κεµπέκ, συνέχιζε έτσι, δεν ήταν µακριά τα ’βγαλε τα λεφτά του, ώσπου η µέρα που θα τον έφερνε κλειάρχισαν ν’ αλλάζουν οι ανέµοι δούχο στο µαγαζί µε τις ταινίκαι να σκέφτεται πώς θα εξαες. Πράγµατι, ένα πρωί τα νέα σφαλίσει το βιός του άµα φύγει από την πόλη είπαν ότι κάποιος ο γαλλο-Μισέλ, µην τυχόν και Πολ, ψηλός και ωραίος άντρας, µείνει µόνος και αβοήθητος. είχε αναλάβει το γενικό πρόΚούρνιασε, λοιπόν, σε µια γωσταγµα στην περιοχή. Άκουσε νιά και περίµενε... Και όταν ότι λεφτά υπάρχουν, γάβγισε κάποτε έφυγε η ογκώδης σκιά ενάντια στην πρώην αφεντιπου τον πλάκωνε, πριν προλάκίνα του, που δεν είχε αφήσει βει ν’ ανασάνει, είδε την ψωνιούτε κοκαλάκι, και βρέθηκε να σµένη, ξανθιά, σαν Αµερικάνα, παίρνει µορφή και ύφος µανα στέκεται επάνω του και να

ντρόσκυλου. Τώρα, το µεγάλο αφεντικό ήταν ο Πολ, αυτός έβγαζε τους νόµους για τις ταινίες. Συµφώνησε να φύγουν οι ελληνικές ταινίες απ’ το µαγαζί, πούλησε υπάρχοντα κι αξιοπρέπεια στον πρώτο περαστικό παλιατζή, όπως έκανε όλη η χώρα, και στρογγυλοκάθισε στο γραφείο των αποφάσεων. Κατέβασε µερικές γουλιές απ’ το ουίσκι του, βγήκε στη σκηνή τού «Ολύµπιον» και άρχισε να πυροβολεί τους αντιπάλους του, κανονικά και µε τον νόµο. Ο γερο-Έιπ ξαφνικά ένιωσε να βαραίνει. Οι δυνάµεις του είχαν αρχίσει να τον εγκαταλείπουν. Τόση προσπάθεια, τόση µοναξιά... Είδε πίσω από τις κουίντες να σαλεύουν κάτι σκιές που δεν µπορούσε να τις ξεχωρίσει. Ήταν φίλοι που έπαιζαν τον ίδιο ρόλο που έπαιξε αυτός κάποτε, ήταν µια αόρατη απειλή, κάτι σαν πρόσκληση σ’ έναν άγνωστο κόσµο; «Όλα µάταια, µάταια και περιττά», ψέλλισε, αφήνοντας να του ξεφύγει ένα πονεµένο γρύλισµα.

διοικητική και οικονοµική µέριµνα. Οι άνθρωποι, δηλαδή, που δουλεύουν για τους πολιτιστικούς θεσµούς µιας πόλης και ορίζουν την οικονοµική πολιτική είναι το ανθρώπινο δυναµικό της πόλης. ∆εν υπάρχει περίπτωση να γίνεται ένα µεγάλο φεστιβάλ µιας πόλης και ολόκληρη η διοικητική του µέριµνα να βρίσκεται 500 χιλιόµετρα µακριά. Μία από τις τελευταίες κινήσεις του υπουργού Πολιτισµού Γερουλάνου ήταν να προσπαθήσει να αλλάξει αυτό το παράδοξο του Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης. Έτσι, όρισε ένα διοικητικό συµβούλιο µε ανθρώπους της πόλης, τοποθετώντας στην κορυφή του τον δήµαρχο Θεσσαλονίκης. Ο στρατηγικός σχεδιασµός των αποφάσεων αυτών προέβλεπε µεταφορά του κέντρου βάρους αποφάσεων και µεριµνάς του φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη. Ο καλλιτεχνικός

διευθυντής αγόρασε µόνιµο χώρο στην πόλη και ετοιµαζόµασταν για τη µεταφορά των γραφείων -εκτός των απαραίτητων ελάχιστων υποδοµώνστην πλατεία Αριστοτέλους. Όµως η µετακίνηση αυτή δεν υλοποιήθηκε ποτέ. ∆εν υπήρξε µια οργανική σύνδεση του φεστιβάλ µε το τοπικό δυναµικό, µε το τµήµα Κινηµατογράφου του ΑΠΘ, µε το Film Commission Office του δήµου, µε τη µικρή εναποµείνασα κινηµατογραφική κοινότητα της πόλης. Το απασχολούµενο δυναµικό της Θεσσαλονίκης είναι λίγο ή, αλλιώς, περιστασιακό και βοηθητικό. Η οικονοµική διαχείριση δεν έχει έρθει στη Θεσσαλονίκη, και, αν και η καρδιά του φεστιβάλ είναι εδώ, το µυαλό και το σώµα του βρίσκονται στην Αθήνα. Και αυτό είναι µία ήττα. Για εµάς, τα µέλη του δσ, αλλά και για την πόλη µας. •

Πρόσφατα, κυκλοφόρησε ένα άρθρο για τη δυνατότητα της πόλης να καθοδηγεί και να ορίζει µόνη της, µε το δικό της ανθρώπινο δυναµικό, τους πολιτιστικούς της θεσµούς. Στην αρχή, συµφώνησα µε το άρθρο που υποστήριζε, µε πικρία, την άποψη ότι µπορεί, ότι έχει δηλαδή τους κατάλληλους ανθρώπους, αλλά αυτοί δεν επιλέγονται από τα κέντρα αποφάσεων. Μετά, σκέφτηκα όµως ότι αυτή είναι µια επαρχιώτικη και µη κοσµοπολίτικη αντίληψη, για το ποιος οφείλει καλλιτεχνικά να διευθύνει µεγάλους καλλιτεχνικούς φορείς. Όλα τα µεγάλα θέατρα, τα παγκοσµίου επιπέδου φεστιβάλ, τα µουσεία και τα καλλιτεχνικά σχήµατα έχουν µη ντόπιους καλλιτεχνικούς διευθυντές. Και αυτό είναι στοιχείο του πλούτου τους και της ευρείας απήχησής τους. Αυτό, όµως, που παράλληλα έχουν είναι τοπική

ΥΓ.: Όπως σε κάθε ταινία, πάσα οµοιότητα µε πρόσωπα και γεγονότα είναι εντελώς συµπτωµατική. •

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Γνώµες

26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

Festival über alles

Βασίλης Μαζωµένος ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

Όταν µου ζητήθηκε από την EgnatiaPost ένα κείµενο για το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης, τις προοπτικές και το µέλλον του, σκέφτηκα πως είναι πολύ δύσκολο να το αποσυνδέσω αυτό από την ίδια τη σηµερινή κατάσταση του ελληνικού κινηµατογράφου. Ο ελληνικός κινηµατογράφος είναι αλήθεια πως τα τελευταία

χρόνια βρίσκεται στο προσκήνιο, αποτέλεσµα των διεθνών επιτυχιών, στα ξένα φεστιβάλ, ταινιών κυρίως πρωτοεµφανιζόµενων σκηνοθετών. Αυτές οι επιτυχίες προέρχονται από το ταλέντο των σκηνοθετών τους, τις θυσίες των συντελεστών τους και τις καλές δηµόσιες σχέσεις των παραγωγών τους. Το κράτος δεν έχει καµία συµµετοχή σε αυτές. Και φυσικά δεν αναφέροµαι στα φυσικά πρόσωπα που, από τη διευθυντική τους θέση, µπορούν να… βοηθήσουν εδώ ή εκεί αλλά στους θεσµούς. Το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης, εδώ και αρκετά χρόνια, έχει πάρει κάποιες θεσµικές πρωτοβουλίες µιας εξωστρέφειας (Agora κλπ.), που όµως υπονοµεύονται από τις σχέσεις των υπευθύνων

εθνικής του ταυτότητας, αν τους µε συγκεκριµένους πακαι είµαι υποστηρικτής τού διραγωγούς και σκηνοθέτες, και έτσι στερούνται διαφάνειας. εθνούς του χαρακτήρα. Κατά Εκτός της ολοφάνερης υποβάθτη γνώµη µου, πρέπει να αναµισης του «ελληνισχεδιαστεί η φιλοκού τµήµατος», στο σοφία τού θεσµού, Το µέλλον όνοµα του διεθνούς όχι µε βάση τις του φεστιβάλ δεν κινηµατογραφικές χαρακτήρα τού φεστιβάλ, η διεύθυνσή απόψεις της διεύβρίσκεται στην του µοιάζει αµήχαθυνσής του ή τις απώλεια της νη στη διαχείριση διεθνείς δηµόσιες εθνικής του συνόλου της σχέσεις της. ελληνικής παραγωΈνα διεθνές φετου ταυτότητας, γής, µε αποτέλεσµα στιβάλ οφείλει, όχι αν και είµαι να προκύπτει, από µόνο να µας γνωυποστηρικτής τη µία, ένας ηλικιρίζει το… άγνωστο ακός… ρατσισµός ή να προβάλλει τού διεθνούς και, από την άλλη, η το αναµενόµενο, του χαρακτήρα. προώθηση συγκεαλλά να δηµιουρκριµένης αισθητιγεί ανοιχτές προκής και θεµατικής κατεύθυνσης ϋποθέσεις κινηµατογραφικών ταινιών. συναντήσεων, χωρίς αποκλειΤο µέλλον του φεστιβάλ δεν σµούς και προσωπικά γούστα. βρίσκεται στην απώλεια της Και κάτι τέτοιο δεν γίνεται. •

Φεστιβάλ, ποιο φεστιβάλ;

Στράτος Κερσανίδης

ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ Προεδρεύοντος του δηµάρχου Μπουτάρη, ο οποίος προεδρεύει όταν δεν δηλώνει περισσότερο πασόκος από τους πασόκους και όταν δεν ποτίζει την Ελιά, που, όπως διατείνεται, την έχει φυτέψει στη Θεσσαλονίκη από τις προηγούµενος δηµοτικές εκλογές, πολύ πριν από τους 58, και αντιπροεδρεύοντας του Γιάννη Σµαραγδή, ο οποίος αντιπροεδρεύει όταν δεν σερβίρει στον Θεό χαβιάρι και όταν δεν συγγράφει µαντινάδες για τον πρωθυπουργό της χώρας, ξεκινά το 54ο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου της Θεσσαλονίκης. Ένας από τους µεγαλύτερους και πιο σηµαντικούς πολιτιστικούς θεσµούς της χώρας, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έπεσε

www.egnatiapost.gr

θύµα κι αυτό της οικονοµικής κρίσης και προσπαθεί να επιβιώσει ανάµεσα στις συµπληγάδες του νεοφιλελευθερισµού και της µνηµονιακής κυβερνητικής πολιτικής. Την οποία πολιτική, παρεµπιπτόντως, υποστηρίζουν οι κ. Μπουτάρης και Σµαραγδής, πρόεδρος και αντιπρόεδρος -επαναλαµβάνω- ενός θεσµού που πλήττεται από την κρίση! Βεβαίως ουδεµία λέξη αρθρώνουν για την ταµπακιέρα, ουδεµία διεκδίκηση, παρά µόνον ευχολόγια και διάφορες αρλούµπες, του τύπου «Η κρίση είναι ευκαιρία». Τώρα φταίω εγώ που δεν µπορώ να αντιληφθώ -ο ανόητος- τι ευκαιρία µπορεί να είναι για τον άνεργο που χάνει τη δουλειά του στα πενήντα του, για τον νέο που δεν ξέρει τι να κάνει το πτυχίο του και αναγκάζεται να ξενιτευτεί, για τον συνταξιούχο που αδυνατεί να δώσει χαρτζιλίκι στα εγγόνια του, για τον καρκινοπαθή που αδυνατεί να πληρώσει τα φάρµακά του, για τον ανασφάλιστο που δεν έχει πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, για τον µαθητή που δεν έχει δασκάλους, για τον φτωχό που προσεύχεται να µην εί-

τογράφου ο λόγος. Τι κάθεσαι ναι βαρύς ο χειµώνας, για τον και γράφεις;». Ορθώς, αλλά µε άστεγο που κοιµάται στις γωνίσυγχωρείτε, ποιος νοιάζεται για ες; Ποιος ξέρει, µπορεί να ανήγιορτές στην εποχή µας; Πώς κω στην κατηγορία εκείνη των µπορεί µια πόλη να γιορτάσει ανθρώπων που γκρινιάζουν και κάτω από τέτοιες συνθήκες; δεν βλέπουν τις λαµπρές προΛυπάµαι, ήθελα να γράψω για οπτικές που ανοίγονται για τη το φεστιβάλ. Έχω χώρα, χάρη στις άποψη, έχω προάοκνες προσπάθειΟι εικόνες της τάσεις, έχω ανηες της πάλαι ποτέ πραγµατικότητας συχίες. Άλλωστε τρικοµµατικής και είναι δεδοµένη η εν συνεχεία δικοµπου βιώνω αγάπη µου τόσο µατικής κυβέρνηκαθηµερινά για τον θεσµό όσο σης. Μπορεί… διαθέτουν πολύ Βέβαια µια απλή και για τον κινηπερισσότερη µατογράφο. Αλλά βόλτα στην πόλη δεν µπορώ! Οι δεν µπορεί να δύναµη από τις εικόνες της πραγκρύψει την εικόνα κινηµατογραφικές µατικότητας που της καταστροφής µυθοπλασίες. που έφερε αυτήν βιώνω καθηµερινά διαθέτουν πολύ η πολιτική, την περισσότερη δύναµη από τις οποία στηρίζουν -επιµένω- οι κινηµατογραφικές µυθοπλασίκ. Μπουτάρης και Σµαραγδής. ες. Το σινεµά µπορεί να είναι Να πω για τα λουκέτα στα καβγαλµένο από τη ζωή αλλά η ταστήµατα; Να πω για τους καταναλωτές -είδος εν ανεπαρπραγµατική ζωή είναι αλλού! Και πριν βρεθούµε όλοι µας κεία, πλέον- που περιφέρονται αλλού και για να µπορούµε να χωρίς να ψωνίζουν; Να πω για γιορτάζουµε πραγµατικά και την κατακόρυφη αύξηση των όχι µε φορεµένα χαµόγελα, µία ανθρώπων που ζητιανεύουν λύση υπάρχει: Η ανατροπή της και ψάχνουν στα σκουπίδια; Και τώρα, ευλόγως θα µποκυβέρνησης. Σας χάλασα, ε; Λυπάµαι, αλλά ρούσατε να µου πείτε: «Μα, κι εγώ χαλασµένος είµαι! • καλά, για το Φεστιβάλ Κινηµα-


Γνώµες ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

www.egnatiapost.gr 27 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

Φεστιβάλ και πόλη: Η µοιραία σχέση

Σπύρος Βούγιας

ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΑΠΘ Η Θεσσαλονίκη ήταν πάντοτε και παραµένει και σήµερα, παρά την κρίση, µια πόλη κινηµατογραφική. Κάτι συµβαίνει µε τους ανθρώπους και τα πράγµατα, και όλα µοιάζουν να κινούνται σε φιλµικό χώρο και χρόνο. Κυριαρχεί η ψευδαίσθηση µιας καθηµερινότητας όπου µόνο τα προβλήµατα είναι πραγµατικά: λουκέτα, κυκλοφοριακό, σκουπίδια, µολυσµένη θάλασσα, µίζερα πάρκα, στενά πεζοδρόµια, ελάχιστο πράσινο. Αυτοί που επίσης δεν αλλάζουν εύκολα είναι οι Θεσσαλονικείς.

Παραµένουν, δικαιολογηµένα, µελαγχολικοί και σεµνοί, κάπως αφηρηµένοι, και διατηρούν (παρά τα µεγάλα οικονοµικά προβλήµατα και τη µοναξιά της κοινωνικής δικτύωσης) τη γλυκιά διάθεση της επικοινωνίας και της ζωντανής επαφής, καθώς και την ευχαρίστηση να µπορούν να κοιτούν τη θάλασσα τη µέρα και να βλέπουν σινεµά τη νύχτα. Στην εικόνα και την αίσθηση αυτής της πόλης και των κατοίκων της, σηµαντικό ρόλο έχουν προφανώς παίξει τα 54 χρόνια του Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης. Έχοντας διανύσει όλες τις φάσεις της νεότερης ελληνικής ιστορίας (µετεµφυλιακή δηµοκρατία, δικτατορία, µεταπολίτευση, Αλλαγή, εκσυγχρονισµός, διάψευση), το φεστιβάλ αποτύπωσε την αντίστοιχη πορεία τού ελληνικού κινηµατογράφου αλλά και της χώρας αναζητώντας απεγνωσµένα τη δική του ταυτότητα. Οι απότοµες και συχνές αλλαγές σε θεσµικό και οργανωτικό επίπεδο, αλλά και η έλλειψη ενδιαφέροντος για την παρουσία και την ποιότητα

ευθυντή τον ∆ηµήτρη Εϊπίδη, των ελληνικών ταινιών, δεν το η Θεσσαλονίκη νοσταλγεί τις άφησαν να κατασταλάξει µε σιηµέρες της έντονης παρουσίγουριά σε ένα σταθερό σηµείο ας τού σύγχρονου ωριµότητας. Όµως, από την ελληνικού κινηΗ Θεσσαλονίκη µατογράφου στις πρώιµη ψευδοκονοσταλγεί οθόνες και την σµοπολίτικη φάση τις ηµέρες πόλη. Ταυτόχρονα, του και την έντονα της έντονης απαιτεί να αλλάπολιτικοποιηµένη συνέχειά του ξει αυτή η παράπαρουσίας µέχρι τη µετααξενα µακρόχρονη του σύγχρονου και γλυκά αρρωνανεωτερική και ελληνικού στηµένη, σχεδόν κατακερµατισµένη κινηµατογράφου µοιραία, σχέση. σε πολλά τµήµατα στις οθόνες ∆ιατηρώντας στο σηµερινή απόληξή του, το φεστιβάλ σπίτι της το φεστικαι την πόλη. βάλ όλο τον χρόνο, κινηµατογράφου θα µπορέσει να αποκτήσει µια αποτελεί, παραδοσιακά, έναν σταθερή, δηµιουργική και ισόθεσµό που συγκινεί και επητιµη σχέση µε τον θεσµό και ρεάζει έντονα, για λίγες, έστω, τα πρόσωπα που το διοικούν. µέρες τον χρόνο, την πόλη. Όταν όλη τη χρονιά θα γίνοΗ Θεσσαλονίκη, µε τη σειρά νται εκδηλώσεις, αφιερώµατα, της, ανταποκρίνεται βιωµατιή ακόµη και παραγωγή ταινικά, ζώντας και αναπνέοντας ών, τότε η πόλη θα αποκτήσει στον ρυθµό του φεστιβάλ, θέτην κινηµατογραφική παιδεία τοντας απαιτήσεις, όρους και που αρµόζει στη µοναδική της ερωτήµατα, σαν µια γυναίκα ατµόσφαιρα και θα απολαύσει που υποδέχεται µία φορά τον ώριµα και ολοκληρωµένα τη χρόνο τον άνδρα της που λείπει σχέση της όχι µόνο µε το φεταξίδι για δουλειές. στιβάλ αλλά και µε την ίδια τη Στην τελευταία περίοδο της µαγική τέχνη τού κινηµατογράεναλλακτικής διεθνικής πρωφου. • τοπορίας του φεστιβάλ, µε δι-

Θέλω ένα φεστιβάλ που θα το αγκαλιάζει όλη η πόλη

Γιάννης Βούρος

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ∆/ΝΤΗΣ ΚΘΒΕ Το Φεστιβάλ Κινηµατογράφου είναι σίγουρα ένας από τους πιο εξωστρεφείς πολιτιστικούς θεσµούς της χώρας. Στα 54 χρόνια του, διατηρεί µια φρεσκάδα που την οφείλει στους δηµιουργούς και στις ταινίες. Είναι στη φύση τού σινεµά η διαρκής ανανέωση που αποτυπώνεται στις ταινίες και στους εκάστοτε συντελεστές.

Η Θεσσαλονίκη έχει κερδίσει πολλά από το φεστιβάλ. Κάθε χρόνο, για µία εβδοµάδα, γίνεται το επίκεντρο της καλλιτεχνικής ζωής της χώρας. Χιλιάδες επισκέπτες έρχονται στην πόλη για να το παρακολουθήσουν. Η πόλη έχει ταυτιστεί µε το σινεµά, κι αυτό είναι κάτι που µόνο οφέλη µπορεί να της αποφέρει. ∆εν θα ήθελα να κάνω κάποια κριτική στο φεστιβάλ. Το µόνο που θέλω να ευχηθώ, εκπροσωπώντας πλέον έναν άλλο κορυφαίο φορέα της πόλης και της χώρας, το ΚΘΒΕ, είναι να υπάρχει περισσότερο από ποτέ εξωστρέφεια και συνεργασία µεταξύ των φορέων της πόλης, µεταξύ ηµών, δηλαδή -οι φορείς δεν είναι απρόσωποι.

µε τον αριθµό των θεατών, Είναι εποχή των συνεργασιών, κάτι που είναι προϋπόθεση όχι της διχόνοιας και της κότης καλλιτεχνικής πράξης. Να ντρας. Όχι µόνο γιατί οι προπολλαπλασιάσουµε τον κόσµο ϋπολογισµοί είναι πλέον συρπου έρχεται σε επαρικνωµένοι, αλλά φή µε τον πολιτισµό, κυρίως γιατί µόνο Είναι το θέατρο, το σινεµά. µε συνεργασία µποεποχή των Κι αυτό είναι κάτι ρούµε να πετύχουµε συνεργασιών, που θα το πετύχουσπουδαία πράγµατα. όχι της µε µόνο µε συνερΚάνουν λάθος όσοι διχόνοιας και γασίες, µε ιδέες, µε πιστεύουν ότι αµδράση, µε κίνηση, µε φισβητούνται µόνο της κόντρας. δυναµικές επιλογές. οι πολιτικοί και η Πείθοντας τον κόσµο ότι µποπολιτική. Καθετί θεσµικό που ρεί να ποντάρει πάνω σε µας, έρχεται από την… παλιά Ελλάότι µπορεί να πάρει δύναµη δα τίθεται υπό αµφισβήτηση. από την τέχνη. Εποµένως, απαΓι’ αυτό ακριβώς πρέπει, τώρα, ντώντας ευθέως πλέον στην να αλλάξουµε νοοτροπία, να ερώτησή σας, θα έλεγα ότι θα επαναπροσδιορίσουµε µε ειλιήθελα ένα φεστιβάλ που θα το κρίνεια και επάρκεια τη σχέση αγκαλιάζει όλη η πόλη! • µας µε το κοινό. Να αυξήσου-

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Γνώµες

28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

Πάµε ξανά για γιορτή!

Χάρης Παπαδόπουλος ΠΡΟΕ∆ΡΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ

Έχουν περάσει αρκετά (µα απελπιστικά αρκετά) χρόνια που η ελληνική ταινία στο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου της Θεσσαλονίκης έχει µπει στο περιθώριο, εξαιτίας της «πολιτιστικής επανάστασης» των ψευτοκουλτουριάρηδων ψευτοεκσυγχρονιστών. Οι οποίοι, µαϊµουδίζοντας την πολλά «υποσχόµενη» παγκοσµιοποίηση, προχώρησαν ακόµα παραπέρα: Επικήρυξαν την ελληνική ταινία από το φεστιβάλ και από την πόλη της Θεσσαλονίκης! Από τη χαρά της συλλογικότητας, τον πολιτισµικό διάλογο ηλικιών και σχολών, την αγωνία για το ελληνικό τοπίο και τη µέριµνα της ελληνικής ιδιαιτερότητας, περάσαµε στη σούπα του απάνθρωπου διεθνισµού. Από το πρόσωπο του δηµιουργού, ξεπέσαµε στο άτοµο της χρεοκοπηµένης νεωτερικότητας. Το «διαίρει και βασίλευε» εξυπηρέτησε τους εξωθεσµικούς παράγοντες και τα εξουσιολάγνα παράσιτα του ελληνικού κινηµατογράφου. Έτσι το φεστιβάλ κατάντησε µία ακόµα στάση της νέας τάξης υπερεθνικών περιφερόµενων φεστιβαλιστών (ψευτοσχολιαστών ταινιών, τάχα µου, στελεχών φεστιβάλ, ψευτοπαραγωγών, δήθεν δηµοσιογράφων) οι οποίοι κάνουν εναλλάξ διακοπές στα ανά τον κόσµο φεστιβάλ. Τζάµπα εισιτήρια, τζάµπα διαµονή, εξτρά δώρα κλπ. Και, ενδιάµεσα, βλεφαρίζουµε καµιά ταινία, έτσι, για να γράψουµε κάτι, δικαιολογώντας τη µεγαλοψυχία των οικοδεσποτών… Φυσικά γεννήθηκε το αποπνικτικό έκτρωµα: Ο έλληνας πολίτης να χρηµατοδοτεί

www.egnatiapost.gr

τον ελληνικό κινηµατογράφο, αλλά, αν θέλει να δει σε κλίµα γιορτινό την ταινία του Λάνθιµου ή του Αβρανά, να πρέπει να µεταναστεύσει στις Κάννες, τη Βενετία ή το Λος Άντζελες! Οι έλληνες δηµιουργοί έχασαν τη µαγεία της µέθεξης στα κοινά όνειρα (τώρα συναντιούνται µόνο σε καµιά διαδήλωση), και οι Θεσσαλονικείς απορούν για το τι κάνουν όλοι αυτοί οι ξένοι που πληµυρίζουν µπαράκια και ταβέρνες για δέκα µέρες κάθε χρόνο. ∆ιεθνές Φεστιβάλ; Φυσικά, ναι. Αλλά σαν άθληµα γνωριµίας έργου και επικοινωνίας δηµιουργών και κοινού. Κι όχι σαν µέσο περιθωριοποίησης και καταγέλασης του ελληνικού κινηµατογράφου. Αυτός ο τόπος έχει ιστορία χιλιάδων χρόνων, και συνάµα µοναδικό και ύψιστο παράδειγµα πολιτισµού, και γι’ αυτό του αξίζει σεβασµός. Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πρέπει να λειτουργεί σαν εκκλησία συνάντησης, ανάδειξης και γονιµοποίησης της ελληνικότητας. Ο Έλληνας µόνο µέσα από την ταυτότητά του µεγαλούργησε. Να ξαναγυρίσει επιτέλους µε τις δάφνες της δικαίωσης η κυρίαρχη παρουσία τού ελληνικού κινηµατογράφου, µε όποια µορφή επιλεχτεί έπειτα από αληθινό διάλογο. Να αναστηθεί η υγιής άµιλλα του συναγωνισµού. Οι δηµιουργοί, οι παραγωγοί και οι τεχνικοί πρέπει να αναδεικνύονται και να επιβραβεύεται ηθικά και υλικά ο µόχθος τους. Να ξαναφορέσουµε τα γιορτινά µας (και τις πανοπλίες µας), να ξανακερδίσουµε την οικειότητά µας, να προβάλλονται οι νέοι οι οποίοι θα νιώθουν τη ζεστή φιλοξενία των δοκιµασµένων «παλιοσειρών», αλλά και τη θαλπωρή του Κανελλόπουλου, του ∆αλιανίδη, του Κακογιάννη, του Αγγελόπουλου, του Κούνδουρου… Να ανθίσουν οι παρέες, να επιστρέψει η κατάνυξη απ’ τα ξενύχτια, να µάθει ο ένας τον άλλον, και να κλειστούν συναντήσεις, να ζωντανέψουµε απ’ τη γονιµότητα των καβγάδων. Να νικήσουν πάλι τα ανθρώπινα αισθήµατα, ρε γαµώτο. Πρέπει να αρχίσει ξανά η γιορτή. •

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

Όχι στην υποβάθµιση του εθνικού κινηµατογράφου

Τώνης Λουκουρέσης

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ, ΠΡΟΕ∆ΡΟΣ ∆Σ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ Στο Φεστιβάλ Κινηµατόγραφου Θεσσαλονίκης προβλήθηκε πάντα ο εθνικός µας κινηµατογράφος. Η αγωνία της ύπαρξής του, οι προσδοκίες του, η δυναµική του, δίπλα σε διεθνή δείγµατα της τέχνης του. Αυτό δεν θέλω να υποβαθµιστεί, καθώς βλέπω να κλιµακώνεται µία διαχειριστική απαξίωσή του µέσα στο όλο και πιο πυκνό πρόγραµµα των εκδηλώσεων… Σήµερα, στην ανοιχτή κρίση ενός κυριάρχου πια νεανικού κοινού, η αντίστοιχη δηµιουργική φωνή των κινηµατογραφιστών, νέων και αυτών ως επί το πλείστον, πρέπει να εντείνει την παρουσία της και να αναζητήσει τους υποστηρικτές της, τονίζοντας σε

όλους τους θεατές και λοιπούς φεστιβαλιστές της Θεσσαλονίκης πως η τέχνη τού κινηµατόγραφου στην Ελλάδα ανεβάζει πάντα ψηλά τον πήχη µε τόλµη και έµπνευση και πως διεκδικεί µε όλα τα µέσα προβολής να παρασύρει στη γοητεία της ποικίλης αφήγησής της τα αισθήµατα και την κρίση του κοινού. Χρειαζόµαστε λοιπόν αυτή την επώνυµη πλατφόρµα στήριξης της Θεσσαλονίκης σε όλο της το εύρος. Το φεστιβάλ, µια πολυεθνική ανοιχτή οθόνη, πρέπει να είναι η κυρίαρχη δηµόσια αφορµή συνεύρεσης και σύγκρισης όλου του ελληνικού κινηµατογραφικού προϊόντος µε τα αντίστοιχα δείγµατα της παγκόσµιας παραγωγής. Οι αντιθέσεις, οι συγκρίσεις, ο διάλογος, οι επιδράσεις, µέσα από την παράλληλη προβολή του έλληνα κινηµατογραφιστή µε το επιλεγµένο πάντα πρόγραµµα της παγκόσµιας παραγωγής, παράγουν τη διαπίδυση του βλέµµατος και της γραφής που διεκδικούµε όλοι. Οι ταινίες γεννηθήκαν για να ταξιδεύουν αέναα, και το φεστιβάλ οφείλει να παροτρύνει και να διαχειρίζεται, µε τη διεθνή καταξίωσή του και τη δεδοµένη δυναµική της λειτουργιάς του, αυτό το αίτηµα των εικόνων µας και των λέξεων που τις συνοδεύουν. •

Γεννήθηκα σινεφίλ

∆ανάη Χατζόγλου ∆ΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Έχω την εντύπωση, πραγµατικά, ότι γεννήθηκα σινεφίλ και ότι το σινεµά κυλά στις φλέβες µου. Την ίδια εντύπωση έχω και για τη λογοτεχνία -δεν θυµάµαι να µη διαβάζω τα πάντα, αλλά η µεγάλη αγάπη ήταν και παρα-

µένει η λογοτεχνία. Για χάρη της έµαθα να διαβάζω γρήγορα, και τώρα, µε τα πολυεστιακά γυαλιά, ταλαιπωρούµαι. Αλλά πώς άρχισε αυτή η σχέση, και γιατί ειδικά η λογοτεχνία και ο κινηµατογράφος, και σε δεύτερη µοίρα οι άλλες τέχνες; Χρόνια ολόκληρα σηκώνεται η τρίχα της κεφαλής πολλών φίλων όταν ακούν ότι διαβάζω την πρώτη και την τελευταία σελίδα ενός βιβλίου πριν αρχίσω µια περιπέτεια µαζί του. Το ίδιο και όταν φανερώνω πως θα ήθελα να βλέπω έξι ταινίες ταυτόχρονα σε έναν µεγάλο τοίχο. Κάτι ανάλογο κάνω στο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου -πέντε έως έξι ταινίες σε µία µέρα. Περιµένω, λοιπόν, τον µεγάλο κατάλογο, που πάντα αργεί, και


Γνώµες ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

www.egnatiapost.gr 29 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΟΝ & ΜΕΛΛΟΝ

Το φεστιβάλ σε κρίση µέσης ηλικίας

Όταν το 1960 διεξαγόταν στη Θεσσαλονίκη η Εβδοµάδα Ελληνικού Κινηµατογράφου, λίγοι φαντάζονταν ότι γεννιόταν ένας από τους µακροβιότερους κινηµατογραφικούς θεσµούς της Ευρώπης. Και αν η πόλη µας δεν έγινε Κάννες, Βενετία ή Βερολίνο, αυτό δεν συνιστά πρόβληµα. ∆ιότι πολύ απλά το πάπλωµά µας δεν έφτανε ποτέ για κάτι περισσότερο! Η Εβδοµάδα ονοµάστηκε σύντοµα Φεστιβάλ, τα χρόνια πέρασαν και το µετέτρεψαν σε πατρίδα του ΝΕΚ, του Νέου Ελληνικού Κινηµατογράφου δηλαδή, που ήρθε -όταν όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά της χούντας- να βγάλει από το τέλµα της επταετίας όλο τον ελληνικό πολιτισµό. Με το κοινό να κραυγάζει την ετυµη-

γορία του για κάθε ταινία, ειδικά µετά το 1973, από τα «ορεινά» της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, τον αγαπηµένο Β΄ εξώστη, περάσαµε στην αποκήρυξη της καλπάζουσας βαριάς κουλτούρας. Τι σήµαινε η διαρκής, δικαιολογηµένη, γκρίνια των θεατών; Ότι το φεστιβάλ, µετά τις «µέρες κρασιού και λουλουδιών» του ’83 και ’84, όταν στην αίθουσα παίζονταν «Ρεµπέτικο» και «Γλυκιά συµµορία», κατέληγε, στο λυκόφως της ίδιας δεκαετίας του ’80, να περιλαµβάνει ελληνικά φιλµ µετρηµένα στα δάχτυλα του ενός χεριού και να µετρά ελάχιστους πιστούς. Χρειαζόταν κάτι νέο... Η πολιτεία, ακούγοντας επιτέλους προτάσεις φορέων του χώρου, µε την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηµατογράφου να πρωτοστατεί, αποφάσισε να εµπλουτίσει το πρόγραµµα του φθίνοντος φεστιβάλ µε ένα πολύ δυνατό, στο ξεκίνηµά του, ∆ιεθνές ∆ιαγωνιστικό Τµήµα, αλλά και παράλληλες ενότητες προβολής του παγκόσµιου (ανεξάρτητου, κατά βάση) σινεµά. Ο ελληνικός κινηµατογράφος όφειλε να προσαρµοστεί, βγαίνοντας από το καβούκι του και τον αυτοεγκλεισµό του, παλεύοντας να κοιτάξει στα µάτια την υπόλοιπη υφήλιο. Ο διευθυντής Μισέλ ∆ηµόπου-

λος, κριτικός κινηµατογράφου Είχε λοιπόν όντως πεθάνει; Θέο ίδιος, έδωσε το στίγµα. Η λουµε να πιστεύουµε πως όχι! αλλαγή ωφέλησε. Οι ΘεσσαΤο λάθος της εγκατάλειψης της λονικείς (και οι φοιτητές που Θεσσαλονίκης από το ελληνικό τούτη η πόλη φιλοσινεµά, αλλά και ξενεί) λάτρεψαν τη του ελληνικού σιΧωρίς την νέα κατάσταση και νεµά από τη Θεσελληνικότητά έδωσαν ώθηση. σαλονίκη, ειδικά Και ύστερα... ήρθαν τώρα, που οι αγετου, ενωµένο οι µέλισσες! Όσοι λάδες αδυνάτισαν, - δυνατό, το είχαν την ονείρωπρέπει να επανορΦεστιβάλ ξη ότι η φτωχοµάθωθεί. Χωρίς την Κινηµατογράφου ελληνικότητά του, να ήταν σε θέση να αντικαταστήσει ενωµένο - δυνατό, Θεσσαλονίκης τις φεστιβαλικές το Φεστιβάλ Κινηχάνει τεράστιο υπερδυνάµεις, έκαµατογράφου Θεσµέρος της ναν µια καθαρά σαλονίκης χάνει δυναµικής του. πολιτική επιλογή: τεράστιο µέρος της Να αφήσουν στην δυναµικής του. άκρη την ποιότητα για την ποΟι απαιτήσεις της εποχής από σότητα. Τον κριτικό λόγο τον τη διοίκηση του φεστιβάλ, είναι διαδέχθηκε η... παραγωγική διααπλές: Να ξαναστήσει τον θεµέδικασία. Το χρήµα έρρεε γενικά λιο λίθο του, το ελληνικό κοµκαι αδιάκριτα, δεξιά και αριστεµάτι. Εξάλλου, δεν έχει πια τις ρά, φαµίλιες προσκαλούνταν ανέσεις, ας εκτιµήσει εποµένως για να προσδώσουν ονειρεµένη αυτό που διαθέτει. Ας επανασυγκλαµουριά, αλλά η κρίση εργκολλήσει το ραγισµένο γυαλί, χόταν. µια που όλα κατατείνουν στο Τότε, µε οµιχλώδη τρόπο, οι έλότι και η άλλη πλευρά (δεν είληνες δηµιουργοί ξέχασαν την ναι πόλεµος, αλλά κόντεψε να κοιτίδα τους. Μεγαλοπιάστηκαν γίνει) θα αναλάβει τις ευθύνες και αυτοί, ορέχτηκαν τα δικά της και θα επανέλθει δριµύτερη, τους Όσκαρ, σκόρπισαν στα εξ αν κληθεί ειλικρινά πίσω. ων συνετέθη το κορµί τού φεΤο φεστιβάλ δυσκολεύτηκε στα στιβάλ, σαν να ήταν τέφρα νεπαιδικά του χρόνια, στην εφηκρού. Και η επόµενη διοίκησή βεία του, στα πρώτα -άντα του. του, παραδόξως, ουδόλως θίΕδώ και αρκετά χρόνια, βιώνει χτηκε, παρατηρώντας αφ’ υψητην κρίση της µέσης ηλικίας. λού τα γεγονότα! Ώρα να την ξεπεράσει! •

διαβάζω τα σενάρια στην περίληψη. Επιλέγω ξανά και ξανά, έως ότου γίνει ρεαλιστικός ο αριθµός των ταινιών. ∆εν µου αρέσουν οι ταινίες που θέλουν σώνει και καλά να µε καθοδηγήσουν, αντίθετα, προτιµώ όσες µε αφήνουν σε εκκρεµότητα και µε τον εαυτό µου και µε τον κόσµο. Φανατικά, λοιπόν, τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ ταινίες υψηλής τεχνολογίας και νέους σκηνοθέτες από τη Βόρεια Αµερική και τη Νοτιοανατολική Ασία (Νότια Κορέα, Ταϊβάν κ.α.) µέχρι εξαντλήσεως. Πώς έγιναν όλα αυτά και ποια µυστήρια φέρνουν από το πουθενά του εαυτού µας αυτό το µοναχικό χαµόγελο; Ο θείος µου Γ.Κ. είχε µια βιβλιοθήκη µε γυάλινα πορτόφυλλα, πάντα κλειδωµένη. Μέσα της ο

θησαυρός: Τα «Εκατό Αθάνατα Έργα», µε πράσινο δέρµα και χρυσά γράµµατα. Μου επέτρεπε να παίρνω ένα βιβλίο τη φορά, µε τη σειρά που ήταν τοποθετηµένα και από πάνω προς τα κάτω, αφού πρώτα επέστρεφα το προηγούµενο, το οποίο, µετά από εξονυχιστικό έλεγχο, έµπαινε στη θέση του, και η βιβλιοθήκη ξανακλείδωνε. Όταν τα τελείωσα όλα, αρχίσαµε πάλι από την αρχή. Από πάνω προς τα κάτω. Πολλά από τα βιβλία τα έχω ξεχάσει, δεν ξέχασα όµως ποτέ την αγωνία µην τρέξει κανένα δάκρυ πάνω στο βιβλίο. Το έπαθα µε τις «Μεγάλες Προσδοκίες», του Ντίκενς, όπου φαίνεται ότι τα δάκρυα ήταν ασυµµάζευτα. Ενώ εξελισσόταν η σχέση µου µε τη λογοτεχνία, στις δεκαετίες ’50-’60, ολόκληρη η Αγίου

∆ηµητρίου, όπου γεννήθηκα και µεγάλωσα, πήγαινε δύο φορές την εβδοµάδα σινεµά και έβλεπε τέσσερα έργα. Ολόκληρο το Χόλιγουντ. Πρώτα, ένα γουέστερν ή ένα πολεµικό και, έπειτα, ένα δράµα ή ένα µιούζικαλ. Παρέες µε γυναικόπαιδα, σάντουιτς από το σπίτι, σπόρια ή πορτοκαλάδα από την καντίνα. Χειµώνα και καλοκαίρι. Προστέθηκαν και οι µεγάλες ταινίες του ιταλικού σινεµά, γαλλικές αστυνοµικές, και πότε πότε, κατά γενική απαίτηση, κανένα ινδικό µε πολύ κλάµα. Η «Αίγλη», στην οποία είµαστε απόλυτα πιστοί, δεν έπαιζε ελληνικές ταινίες. Μπορεί αυτή να είναι η αιτία που δυσκολεύοµαι ακόµα µε τον ελληνικό κινηµατογράφο, ψάχνοντας πάντα το σενάριο που έµαθα να εκτιµώ και στις χειρότερες ταινίες του

∆ηµοσθένης Ξιφιλίνος

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΗΣ «ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ»

αµερικανικού σινεµά. Εκτός από το φεστιβάλ, µε το οποίο συνδέοµαι µε άρρηκτους δεσµούς, ονειρεύοµαι ένα «δηµοτικό σινεµά» (ίσως παραχώρηση κτιρίου του δήµου, κατά προτίµηση κοντά στα πανεπιστήµια) και µερικούς νέους ανθρώπους που θα πάρουν ένα µικρό (;) επιχειρηµατικό ρίσκο και θα δουλέψουν πολύ (και) για ένα καλό µεροκάµατο. Κυριακές µε πρωινό και δύο ταινίες, απογεύµατα µε µουσική και δύο ταινίες, µέρες µε σπουδαίες ταινίες της διαφήµισης και πίτσες. Ταινίες όλων των ειδών από παντού, αφήνοντας το «καλές» ή «κακές» στην κρίση τού ούτως ή άλλως µοναχικού θεατή. Πραγµατικό σινεµά εφ’ όλης της ύλης, σε µια πόλη που επίσης κυλά στις φλέβες µας. •

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Αργεντινή

30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013 Los Duenos

La Paz

Los Duenos

La Paz

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΙΝΕΜΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ Leones Viola

Leones Viola

Χρύσα Νάνου

xnanou7@gmail.com

Η ίδρυση του Πανεπιστηµίου Κινηµατογράφου του Μπουένος Άιρες το 1991 προκάλεσε έκρηξη των κινηµατογραφικών σπουδών στη χώρα, νέοι σκηνοθέτες εµφανίστηκαν στο προσκήνιο, ενώ, τα τελευταία χρόνια, ολοένα περισσότερες αργεντίνικες ταινίες κάνουν καριέρα στο εξωτερικό, αποσπώντας βραβεία σε µεγάλα φεστιβάλ και επιτυγχάνοντας διεθνή διανοµή.

www.egnatiapost.gr

Ο κινηµατογράφος της Αργεντινής από τα µέσα της δεκαετίας του 1990 µέχρι σήµερα περνά µία περίοδο αναγέννησης. Το 54ο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης πραγµατοποιεί αφιέρωµα στη συναρπαστική αυτή σκηνή, τον Σύγχρονο Αργεντίνικο Κινηµατογράφο, παρουσιάζοντας µία σειρά ταινιών που κάθε µία, µε τον τρόπο της, αποκαλύπτει το πρόσωπο µιας χώρας που αλλάζει. Η πολιτική και οικονοµική κατάσταση της Αργεντινής συνεχίζει να απασχολεί τη διεθνή επικαιρότητα, όµως οι σκηνοθέτες των ταινιών που περιλαµβάνει το αφιέρωµα δεν κάνουν αυτό που θα έλεγε κανείς «πολιτικό σινεµά». Οι περισσότεροι εστιάζουν στον άνθρωπο και προσεγγίζουν ζητήµατα όπως οι κοινωνικές διαφορές, τα προβλήµατα της νεολαίας, η πολυπλοκότητα των ερωτικών σχέσεων, η τάση για επιστροφή στη φύση και η σχέση τέχνης και ζωής. Γιατί να ζηλεύεις αυτό που δεν έχεις; Η ταινία Los Duenos (Ειδική Μνεία στην Εβδοµάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών, το 2013), των Αγκουστίν Τοσκάνο και Εζεκιέλ Ραντούσκι, προσεγγίζει µε ανανεωτικό τρόπο το αιώνιο αυτό ερώτηµα παρακολουθώντας µία ιστορία, µε φόντο τη ζωή στην επαρχία. Η οικογένεια του Σέρτζιο εργάζεται στις εκτάσεις ενός µεγαλοκτηµατία, στη Βόρεια Αργεντινή. Όταν απουσιάζουν τα αφεντικά, οι υπηρέτες εισβάλλουν στο σπίτι τους επιχειρώντας να δανειστούν τον τρόπο

ζωής τους. Μία σκοτεινή, ειρωνική ταινία, που συνδυάζει δραµατικά στοιχεία και έντονο σαρκασµό προσεγγίζοντας τις σχέσεις αφεντικών-εργατών. Οι δύο νεαροί σκηνοθέτες γύρισαν την πρώτη τους ταινία στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, το Τουκουµάν, µία από τις πιο πυκνοκατοικηµένες επαρχίες της Αργεντινής -γενέτειρας και της Μερσέντες Σόσα-, στην οποία είχε να γυριστεί ταινία µεγάλου µήκους εδώ και 30 χρόνια! La Paz, δηλαδή «Ειρήνη», είναι ο τίτλος της ταινίας του

Σαντιάγκο Λόσα. Ειρήνη αναζητά ο νεαρός ήρωας του φιλµ, ο Λίσο, ο οποίος, µετά τη νοσηλεία του σε ψυχιατρική κλινική, επιστρέφει στο πατρικό του. Νιώθει πως οι γονείς του τον καταπιέζουν, προσπαθεί να βγει από το προσωπικό του σκοτάδι και βρίσκει καταφύγιο στη σχέση του µε τη βολιβιανή οικιακή βοηθό τού σπιτιού. Το φιλµ απέσπασε το βραβείο καλύτερης αργεντίνικης ταινίας καθώς και το βραβείο της Ένωσης Κινηµατογραφιστών ACCA (2013), ενώ ο πρωταγωνιστής Λισάντρο Ροντρίγκες πήρε το


Αργεντινή Hawaii

El reloj

Hawaii

El reloj

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΧΩΡΑΣ Noche

Deshora

Noche Deshora βραβείο ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ του Μπιαρίτζ. Ο Μάρκο Μπέργκερ υπογράφει το δράµα Hawaii, που εκτυλίσσεται µέσα σ’ ένα καλοκαίρι στην ύπαιθρο. Μία ταινία για τη φιλία, την αλληλεγγύη, την ερωτική επιθυµία και τα παιχνίδια εξουσίας. Ο Εουχένιο µένει στο εξοχικό τού θείου του προσπαθώντας να τελειώσει το µυθιστόρηµά του. Ο Μαρτίν επιστρέφει στο µέρος όπου µεγάλωσε ζητώντας απεγνωσµένα δουλειά. Ο Εουχένιο του προτείνει να αναλάβει κάποιες εργασίες στο σπίτι. Ανάµεσα στους δύο ήρωες γεννιέται µια φιλική σχέση που σύντοµα δίνει τη θέση της στον πόθο. Όµως η κοινωνική απόσταση, όπως στα µυθιστορήµατα της Τζέιν Όστιν, σηµαδεύει την πορεία της σχέσης. Παίζουν ο Μανουέλ Βινιάου (έπαιζε και στο φιλµ Plan B του ίδιου σκηνοθέτη) και ο πρωτοεµφανιζόµενος ουρουγουανός ηθοποιός Ματέο Κιαρίνο. Με την πρώτη µικρού ταινία του El reloj που διαγωνίστηκε στις και στο Sundance, ο

www.egnatiapost.gr 31

µήκους (2008), Κάννες Μπέρ-

γκερ έκανε αίσθηση. Η πρώτη µεγάλου µήκους ταινία του, Plan B (2009), έκανε πρεµιέρα στο επίσηµο διαγωνιστικό του ∆ιεθνούς Φεστιβάλ Κινηµατογράφου της Ρώµης. Ο Απών (Ausente, 2011), δεύτερη µεγάλου µήκους ταινία του, κέρδισε το βραβείο Teddy στο Φεστιβάλ του Βερολίνου καθώς και το Cóndor de Plata, το πιο διάσηµο βραβείο στην Αργεντινή για καλλιτεχνικά έργα. Η ταινία Viola, του Ματίας Πινιέιρο, βασίζεται σε µεγάλο βαθµό -όµως και µε µεγάλη ελευθερία- σε µία σκηνή από τη «∆ωδέκατη Νύχτα», του Σέξπιρ, προσαρµόζοντας την ελισαβετιανή κωµωδία σε ένα σύγχρονο δράµα, µε φόντο το Μπουένος Άιρες. Οι ηρωίδες τού φιλµ είναι µέλη ενός γυναικείου θιάσου που ανεβάζει αποκλειστικά σεξπιρικά έργα. Ανάµεσά τους η Σεσίλια, η οποία κάνει πρόβες σε αποσπάσµατα της «∆ωδέκατης Νύχτας», και η Σαµπρίνα, που προσπαθεί να βάλει τέλος στη σχέση της µε τον φίλο τους. Στη ζωή τους εµφανίζεται η Βαϊόλα, η οποία είναι κούριερ πειρατικών DVDs. Οι προσωπικές ιστορίες των

νεαρών γυναικών του φιλµ και τα σεξπιρικά κείµενα µπλέκουν, µ’ έναν ιδιότυπο τρόπο, στην οθόνη, σε µία ενδιαφέρουσα προσέγγιση πάνω στις ερωτικές σχέσεις, τις λεπτές ισορροπίες και την εναλλαγή ρόλων. Ο σκηνοθέτης της Viola, Ματίας Πινιέιρο, έχοντας αποσπάσει µία σειρά βραβεία στο κορεατικό φεστιβάλ Jeonju, συστήνεται µε χιούµορ ως αργεντινοκορεάτης σκηνοθέτης, αφού, όπως λέει, η ασιατική χώρα τον έχει χρηµατοδοτήσει σε µεγαλύτερο βαθµό από την ίδια του την πατρίδα. Η 29χρονη Χασµίν Λόπες υπογράφει την ταινία Leones, µε ήρωες πέντε νέους που περιπλανώνται µέσα σ’ ένα δάσος θυµίζοντας αγέλη λιονταριών. Οι νέοι µιλούν µεταξύ τους αλλά δεν κατανοούν ο ένας τον άλλον, παίζουν µε τις λέξεις, τραγουδούν, πηγαινοέρχονται στον χώρο, εγκλωβίζονται σε έναν λαβύρινθο χωρίς τοίχους. Μέχρι που, κάποια στιγµή, η Ιζαµπέλ αντιλαµβάνεται πως κανείς άλλος δεν πεινάει ούτε διψάει, εκτός από αυτήν. Πρόκειται για την πρώτη µεγάλου µήκους ταινία της Λόπες, η

οποία είναι επίσης εικαστική δηµιουργός (έργα της έχουν παρουσιαστεί και στην Μπιενάλε της Κωνσταντινούπολης). Η ταινία -συµπαραγωγή µε τη Γαλλία και την Ολλανδία- προβλήθηκε στο 69ο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου της Βενετίας. Στο Deshora, της Μπάρµπαρα Σαρασόλα-Ντέι, η ιστορία εκτυλίσσεται µε φόντο µια φυτεία καπνού στη Βορειοδυτική Noche Αργεντινή. Ο Ερνέστο και η Ελένα προσπαθούν από χρόνια, χωρίς επιτυχία, να αποκτήσουν παιδί, γεγονός που έχει επηρεάσει τη µεταξύ τους σχέση. Μαζί τους έρχεται να µείνει ο Χοακίν, νεαρός ξάδερφος της Ελένα που µόλις έχει βγει από κέντρο αποτοξίνωσης. Η ταινία πρώτη µεγάλου µήκους δηµιουργία της Μπάρµπαρα Σαρασόλα-Ντέι, προβλήθηκε στο Πανόραµα της 63ης Μπερλινάλε. Στο Noche, του Λεονάρντο Μπρεζίτσκι, έξι φίλοι συγκεντρώνονται σε ένα αγροτικό σπίτι, για να τιµήσουν τη µνήµη ενός φίλου τους που αυτοκτόνησε και να µαζέψουν τα πράγµατά του. Ο νεκρός, απών και παρών µαζί στην ιστορία, στοιχειώνει µε τον τρόπο του τις ζωές των φίλων του. Οι ηχογραφήσεις που έχει αφήσει στο σπίτι µπλέκουν, µε έναν περίεργο τρόπο, το παρελθόν µε το παρόν. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό δράµα που προσεγγίζει θέµατα όπως η φύση, ο θάνατος, η ζωή, αλλά και την παρουσία των ήχων γύρω µας, φυσικών και τεχνητών. Ο σκηνοθέτης Λεονάρντο Μπρεζίτσκι έχει γυρίσει πολλά µικρού µήκους φιλµ που έχουν αποσπάσει διάφορα βραβεία. Ο ίδιος ακολουθεί και καριέρα ηθοποιού. •

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013


Οι νέοι το μέλλον της πόλης Η πόλη το παρόν των νέων

Σε με ζωη τα ρή καθ τρα , ώς της Ε ετ

υργική πόλη των νέων θα ημιο δ ρη χρονιά η Θεσσαλονίκη, η, υχ ολόκλη σ ή αλάβει τον σημαντικό τί α αν α μί αι να αν τλο ε ύ τ ο ω υ γι ζετ ρ σ α Π ί ς Νεο πε οιμά ϊκής λα πα

ρω

ίας

20

υ

Πάνω από 150 διεθνείς και τοπικές εκδηλώσεις για νέους θα απλωθούν σε ολόκληρη την πόλη κατά τη διάρκεια του 2014: Συνέδρια, σεμινάρια, διαγωνισμοί, εργαστήρια, παρουσιάσεις   σε θέματα νεολαίας και πολλές ακόμη δράσεις που προγραμματίστηκαν από τον Δήμο Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ, ΕΕ, ΣτΕ), ιδρύματα και άλλους φορείς  από την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, καθώς και ΜΚΟ της πόλης. Στόχοι του φιλόδοξου προγράμματος, που θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει το κοινό της Θεσσαλονίκης, είναι:

14 .

• να προβάλλει το νεανικό δυναμικό της πόλης • να προωθήσει ταλέντα σε διάφορες θεματικές • να αναδείξει τη Θεσσαλονίκη σε δημοφιλή προορισμό της νεολαίας διεθνώς.

Καθώς το πρώτο εξάμηνο της διοργάνωσης θα συμπέσει με την Ελληνική Προεδρία της ΕΕ, σχεδιάζονται δράσεις για μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά θέματα, που απασχολούν τη νεολαία. Η αυλαία του προγράμματος της Θεσσαλονίκης – Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας 2014 θα ανοίξει στις 31 Δεκεμβρίου 2013 με ένα μεγάλο υπαίθριο πάρτι – μουσική εκδήλωση μπροστά από τον Λευκό Πύργο. Όμως ήδη το κοινό έχει την ευκαιρία να πάρει μία γεύση από το τι ετοιμάζεται για το 2014 χάρη στην πιλοτική φάση που ήδη τρέχει: Οι πρώτες εκδηλώσεις συγκέντρωσαν μεγάλο ενδιαφέρον με χιλιάδες θεατές κάθε ηλικίας.

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης, μαζί με τους νέους και ις οργανώσεις νεολαίας της πόλης, υπέβαλε το 2011 την αίτηση για τον τίτλο της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας 2014. Κατάφερε να τον κατακτήσει μεταξύ δεκάδων άλλων υποψηφιοτήτων. Πρόκειται για ένα νέο ευρωπαϊκό θεσμό, που θεσμοθετήθηκε από το European Youth Forum και ξεκίνησε το 2009 από το Ρότερνταμ (Ολλανδία). Το 2010, τον τίτλο κέρδισε το Τορίνο (Ιταλία), το 2011 η Αμβέρσα (Βέλγιο), το 2012 η Μπράγκα (Πορτογαλία) και το 2013 το Μάριμπορ (Σλοβενία). Μετά τη Θεσσαλονίκη, το 2015 τη «σκυτάλη» θα πάρει η Κλουζ - Ναπόκα (Ρουμανία).

Egnatia post 02  

ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2013

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you