Issuu on Google+

Μπιλάλη Έφη

υθεία Γραµµή Ευθεία


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

2


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Κοίτα! Όσο µακραίνει ο ουρανός τόσο µικραίνουν οι λέξεις!

Μου στέλνεις παιχνίδια και δώρα µα εγώ δεν είχα παίξει ούτε παιδί.

Μπιλάλη Έφη

3


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Συνώνυµα Από τα εντός της έσβησε τα φώτα η νύχτα. ∆ίχως νυστέρι και αναισθητικό εγχειρώ, πρώτα τον ένα κι ύστερα τον άλλο µου µαστό. Γέρνει στα δέντρα ο αέρας και η φωνή µαζί, τρέµει χωρίς ευχή το σώµα, πάγωσε στο πρόσωπο αιωρούµενη η βροχή. Αγάπη, το συνώνυµό της, κτήση. Το κτήµα και ο ιδιοκτήτης. Χωρίς τίτλο, ούτε καν µνήµη. Χωρίς εγώ, ούτε καν αγκαλιά. Χωρίς εσύ, ούτε καν αύριο. Κι έρχεται µια άνοιξη καλή, µα θα ‘σαι άραγε εκεί για να µε περιµένεις;

4


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Αντανάκλαση Η φωνή σου γελάει και σκάει στον καθρέφτη. Γεµίζει το δωµάτιο ψιθύρους, πρώτα χαριεντίζονται κι ύστερα χάνονται. Στην αντανάκλασή µου δακρύζουν τα µάτια σου. Κουνάω το χέρι µου και µε πλησιάζει το δικό σου. Κάνω πως γελάω και µε ακουµπούν τα χείλη σου. Περπατώντας, σκοντάφτω σε κάτι αποξεχασµένες µέρες ευτυχίας που στον καιρό τους δυστυχούσαν. Κι όπως τροµαγµένη µε σηκώνεις, στην παλάµη σου χαράζεται η γραµµή που στους αιώνες ενώνεται µε τη φθορά µου.

5


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Κατακόρυφη απόκλιση Εσύ. Σε βλέπω. Εσύ… Η κατακόρυφή σου απόκλιση. Εσένα και το παράλληλό σου είδωλο. Το βλέπεις. Εγώ. Σταµάτησε ο αέρας κι όπως δεν αναπνέουν οι αισθήσεις ενστικτώδικα πριν γκρεµιστείς κρατιέσαι απ’ το αρχέγονο. ΕΣΥ εκεί κι ΕΓΩ. Όπως ποτέ δεν θα σε έχω.

6


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Χαραµάδα Είναι ανοιχτή η χαραµάδα του καιρού. Καθίσαµε απέναντι ευάλωτοι, σχεδόν σαν ξένοι. Στο τραπέζι ανάµεσα έχουν από χρόνια κοιµηθεί ενοχές µαζί και όνειρα κι έχουν πια εξαϋλωθεί.

7


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Τα συµφραζόµενα Με πόνους στο σώµα πια σε ορίζω. Σαν λέξη άγνωστη από τα συµφραζόµενα – σαν ορισµός χαµόγελου: ελαφρά σύσπαση των µυών περί του στόµατος, µη εµφανής οδοντοστοιχία, χείλη που στοχεύουν ανοδικώς την άκρα βλεφαρίδα. Όποτε το οικείο ορίζει τα συµφραζόµενα – σαν ορισµός δακρύου: υγρού, υφάλµυρου, που χρόνια τώρα διαβρέχει το παρόν σου πρόσωπο. Έτσι πια σ’ αναγνωρίζω. Παραλλήλως εκτεινόµενη, κοιτάζοντας από το άπειρο το σηµείο τοµής του οικείου µε τα συµφραζόµενα.

8


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Στην άδεια γωνιά Σε κοιτώ, πίσω από τα µαύρα γυαλιά. Σε βλέπω, βρέχει µα εσύ δεν βρέχεσαι. Μούσκεµα εγώ και µια ανταύγεια ξανθή. Περπατώ, γύρω µου παρακµή. Μια γενιά απαίδευτων ζητιάνων σέρνεται στα πόδια µου. Κάποτε ήταν µαθητές µου. Μου µιλούν µα δε γυρνώ το βλέµµα. Βλέπω µια άδεια γωνιά κι εκεί ξαπλώνω και κοιµάµαι.

9


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Βέβηλα Στην άδεια στιγµή του χρόνου. Στη µια και µόνη σου λέξη. Εκεί, σ’ εκείνο το γύρισµα της µατιάς κοκκίνιζε η µέρα. Ίσως αυτό το κενό ανάµεσα στο στήθος, πληρωθεί απ’ το ανασκάλεµα στον παρελθόντα χρόνο. Θυµάµαι τη µυρωδιά του κορµιού σου καθώς πέρναγες. Κι όπως βέβηλα σ’ αγάπησα για να εξαγνιστώ. Αυτή η δυσκολία στην αναπνοή και το µούδιασµα στα µέλη, η έλλειψή σου είναι.

10


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Κάπως έτσι Κάπως έτσι µένουν τελικά µόνο στη σκέψη δύο. Κάπως έτσι όπως παίρνει ο αέρας τα φύλλα ξερά, παίρνει ο χρόνος ό,τι χωρίς υγρασία γερνάει και πέφτει. Κάπως έτσι, µένει στο τέλος η αγάπη πικρή και µοναξιά. Κάπως έτσι, σε βαφτίζω ζωή γιατί για σένα νιώθω. Κι όσα κρύβω απ’ το φιλί, άµυνα, επίθεση ή είναι που από παιδί πίστευα πως µου αξίζει να πεθάνω; Κι αντί για λέξεις κρύβοµαι πίσω απ’ τη σιωπή γιατί προδίδει ο λόγος και φοβάµαι. Και κάπως έτσι, µένει στο τέλος η αγάπη πικρή και µοναξιά.

11


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Αέναα Εδώ στην ακίδα στιγµή τη ζώσα στο χρόνο αέναα, που την πλήξη κάνει ζωή, το χρώµα από τα µάτια σου βάφει κόσµο και πέλαγα. Είναι που από τις λέξεις, έχω πιάσει µόνο το νόηµα και πασχίζω όταν θέλεις και µατώνω και δακρύζω, µα η σιωπή ακούγεται πια γνώριµα. Κάτι κάθε φορά ακυρώνει το τέλος σαν ωδίνες να γεννούν φως.

12


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Ποντάρω Στο πολύ σου ποντάρω κερδίζω ή χάνω. Με στίχους έφηβους κοπάζω ήχους ψεύτικους. Πέφτει η βροχή σπασµένο γυαλί, είναι η ψυχή σου στον γκρίζο του πόθου τον ίσκιο. Στο πολύ σου ποντάρω κερδίζω ή χάνω. Είναι στιγµή και φθείρεται ανάσα και πνίγεται.

13


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Παραπλανητικώς ∆ιορθώσεις µε κόκκινο στυλό στο περιθώριο των σκέψεων σαν δοκίµιο Α’ Λυκείου. Κόκκινα λόγια αγάπης, στο περιθώριο διορθώσεις, λάθη ορθογραφικά, έλλειψη τόνων, κοµµάτων και λοιπών στοιχείων στίξης, αδυναµίες σύνταξης, ατοπήµατα έρωτος παραλλήλως κρυφού τεµνόµενου δια των οφθαλµών, παραπλανητικώς, σε σηµείο κοντινό. Έµπροσθεν. Παραπλανητικώς.

14


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Η µνήµη Σε ρίµες και σ’ αισθήµατα κλείστηκε ο χρόνος κι έγινε µνήµη. Πέρασε ο καιρός, έµειναν οι ρίµες, σβήσαν κι αισθήµατα και πόθοι. Η µνήµη, παρθένα κόρη στα χέρια πρόστυχου εραστή. Αντήχηση σκόρπια λόγια χωρίς ειρµό, µε φόντο εικόνες ξεθωριασµένες κι ένα αίσθηµα στα χέρια παγωνιάς. Στο σώµα, το αίσθηµα της επιβίωσης. Στα µάτια, οι άνθρωποι και οι τόποι πίσω από τζάµι θολό και οι κουβέντες, ήχοι εκκωφαντικοί σε αµβλεία γωνία µε µια βουτιά κάτω απ’ το νερό. Στην ψυχή, η έλλειψή σου µοιάζει µοναξιά.

15


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Ευθεία γραµµή Αναρριχώµαι χρόνια τώρα. Πότε έφτασα στην κορυφή; Πότε κατέβηκα; Αναρριχώµαι. Χρόνια τώρα. Πόσες φορές έφτασα στην κορυφή; Πόσες την κατέβηκα; Ούτε που θυµάµαι. Εσκεµµένα, δεν παρατηρούσα τη διαδροµή, για να µην πλήττω. Έχω ανάγκη τώρα να θυµηθώ πού είµαι. Σύµφωνα µε την κλίση και το γεγονός ότι πονούν τα δάχτυλά µου, κατεβαίνω. Από την κούραση και το ύψος του ήλιου πάνω από το κεφάλι µου, συµπεραίνω ότι κατεβαίνω από καιρό. Τούτο απ’ όσο µπορώ να θυµηθώ είναι το δυσκολότερο απ’ όλα. Μπροστά είναι η ευθεία. Από εκεί ξέρω. Θα πάρει καιρό αλλά θ’ ανέβω. Έχει ανήφορο, µα έχει και κορφή. Είναι σαν τις ωδίνες. Πάντα τις ξεχνάς

16


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

όταν κρατάς στα χέρια το παιδί σου. Κι ούτε κλαδί υπάρχει, ούτε σκιά. Ούτε καπέλο θυµήθηκα να πάρω. Πρέπει να είναι το σηµείο, όπου πάντα λιποθυµώ. Ώσπου να πέσει η νύχτα θα συνέλθω. Θα πιάσω ευθεία µέχρι να ξηµερώσει. Θα ξαποστάσω και θα ξεκινήσω. Ύστερα θα γεράσω και θα µείνω εκεί και θα πεθάνω.

17


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Κυνήγι µε το χρόνο Μεσηµέρι, ώρα 3. Ανοίγω... Κλείνω... Ανοίγω τα µάτια, απόγευµα. Η µέρα για τους έξω, η επόµενη, η µέρα για τους µέσα, ίδια. Τόσες ίδιες µέρες. Τόσος ίδιος χρόνος. Κάθε µέρα που γερνάς. Κάθε νύχτα που κουρνιάζεις. Κι όλα ίδια και όλα, -αν ζουµάρειςόλα, έχουν αλλάξει.

18


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Άνοιξη Κάνει επίθεση αυτή η Άνοιξη και δεν αντέχω Κάνει επίθεση µ’ όλο το φως το ηλιακό µε φεγγάρια πανσέληνα µε τιτιβίσµατα και χάχανα µ’ όλο το πράσινο που βαστούν τα µάτια Τόση Άνοιξη και δεν την αντέχω.

19


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Αναστεναγµός Από τα µέσα µου ακούγεσαι, εσύ κι ο αναστεναγµός στο λαιµό, στο µέτωπό µου, απ’ την καρδιά ανεβαίνεις, εσύ κι ο αναστεναγµός Ένα πρωί, θ’ ανοίξω τα µάτια, µπροστά σε µια θάλασσα γαλανή κι εκεί θα είσαι µόνο εσύ Ένα πρωί, θα κοιτώ στα µάτια σου τις ανακλάσεις του ήλιου και µε τις αισθήσεις µου θα σε αγγίζω. Για εκείνο το πρωί µονάχα υπάρχω.

20


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Ανταύγεια Έτσι, όπως η µελένια ανταύγεια της µατιάς σου στάλαξε κι έγιανε ο χρόνος. Ντύθηκε η νύχτα τα ρούχα του έρωτα κι απ’ όλα έβγαλε τα µαύρα πρώτα. Να κλέβω απ’ το α ως το ω τ’ όνοµά σου να σχηµατίζω λέξεις να λέω σ’ αγαπάω.

21


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

∆ίχτυ Έρχεται η φωνή παλµός σε λαιµό µητρικό κι ακούω να µιλάω εγώ. Γέρνει η νύχτα σε µαξιλάρι χρυσό. Παραµιλάει όπως µε το σκοτάδι παίζει κρυφτό. Κι απλώνω ένα δίχτυ λαχτάρες να σηκώσει χίλιες και τα λέπια να γυαλίζουν του χρόνου. Κι αφήνω ένα δίχτυ λαχτάρες να κολυµπούν χίλιες και στη βουή επιστρέφω του δρόµου.

22


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Άτιτλο Παρανοώ. Πάντα όταν τα αισθήµατα έκπτωτα µε θέτουν προ εαυτού αδειανή.

23


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Κούκλα Στολισµένη κούκλα στη βιτρίνα, πλαστική, µε µάτια µεγάλα, και µαλλιά κατσαρά ενίοτε και ίσια, εφόσον το προστάζει η µόδα. Αλλάζεις στάση να µην πιάνεσαι, το βλέµµα σου πάντα ίδιο κι άδειο. Μ’ ένα αχνό µειδίαµα στα χείλη στέκεσαι και επιδεικνύεσαι, κάποτε ακόµα και γυµνή, αν τύχει και τα ρούχα σου αρέσουν σε κάποια πολύ και τ’ αγοράσει. ∆εν σοκάρουν τα άφυλά σου σκέλη, ούτε τα µικρά σου στήθη, χωρίς αισθήµατα εσύ, χωρίς φωνή, όλοι προσπερνούν δίχως να σε προσέχουν και µόνο που ανατριχιάζεις πού και πού απ’ τον αέρα που τρυπώνει απ’ τη χαραµάδα και σου παγώνει τα πόδια.

24


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Έκλειψη Έκλειψη. Και κύκλοι µαύροι γύρω απ’ τα µάτια. Εκλείπουν κι αυτά. Στη ζυγαριά του χρόνου πάντα νικάει η φθορά.

25


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Τα δάχτυλά σου Εκεί στη σιωπή που τρέφει χίµαιρες. Στη σιωπή που αφήνει τις σκέψεις σκίτσα παιδικά και τα τραγούδια να βάζουν το χρώµα να φτιάχνουν παραµύθια. Και δεν είναι η µοναξιά είναι η µνήµη και ο φόβος που προβάλλουν µάγισσες και δράκους στο οδόστρωµα να τους πατάνε διερχόµενα οχήµατα. Κι εκεί τα δάχτυλά σου να φτάνουν µ’ ένα χάδι, µια σταγόνα δάκρυ σκαλωµένο σε µια ακίδα χαµόγελου και να στεγνώνουν.

26


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Ο τηλεφωνητής Σ’ ένα καράβι θα µπω. Θα ταξιδεύω χρόνια. ∆εν θα σε δω ξανά ούτε θα σε ακούσω. Μια µέρα από κάπου µακριά θα σε πάρω τηλέφωνο. Κι ίσως απαντήσει ο τηλεφωνητής ίσως κι εσύ.

27


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Χαίρω πολύ Σε αναπόληση χάνεις απ’ τ’ όλο κι όλο µισεύεις. Σαν να µακραίνεις. Μια γραµµή, µια τόση δα γραµµούλα, από αµηχανία γίνεται το πρόσωπό σου. Στην αναγνώριση είχες πει χαίρω πολύ.

28


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Αιώρηση Υγρή αιώρηση. Απόγευµα. Κίνηση. Απόγευµα. Παρασκευή. Ψυχρή υγρή αιώρηση. Παρασκευή απόγευµα, κίνηση. Ακίνητη η µορφή σου στέκει µες στην υγρασία. Πιάνω νερό και στο πετάω στο πρόσωπο. Να σαλέψει, µια έκφραση έστω να πάρει η υγρή σου µορφή. Μα σε χαλάω. ∆εν έχεις σχήµα. Αιώρηση στέκεσαι πάνω απ’ τα σπίτια. Κάθεσαι υγρή πάνω στα φύλλα των δέντρων. Κι έρχεται η νύχτα. Στάλα στάλα τη νύχτα αποκτάς σώµα. Μα εγώ τη νύχτα δε βγαίνω… γιατί… Φοβάµαι… εγώ… τη νύχτα… Μένεις εσύ ακίνητη αιώρηση κι εγώ να αποµακρύνοµαι µέσα στην κίνηση και αντίστροφα, τη νύχτα.

29


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Η νύχτα Τη µυρωδιά σου φέρνει ο αέρας µυστικός συνένοχος της νύχτας θύτης η νύχτα, θύµα ένα υγρό φιλί στο µάγουλο, όπως η προδοσία. Η καρδιά, ξεµυαλισµένη ερωµένη του άπιαστου. Σαλεµένη µήτρα ονείρων. Ένα ανοιγοκλείσιµο στα βλέφαρά σου. Το τσιγάρο καθώς ακουµπάει τα χείλη σου. Όλα ανακατεµένα στο πάτωµα µαζί µε κάτι κουρασµένες Κυριακές.

30


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Παράφρονες Είµαστε εικόνες και θύµησες είµαστε οράµατα φθαρµένα είµαστε σκιές και δεν έχουµε όνοµα στο άπειρο γεννηθήκαµε και γι’ αυτό πασχίζουµε να γίνουµε άπειροι και δεν χωράς δεν χωράω στο κακό δεν σε διαψεύδω συµφωνώ στο καλό αντιστέκοµαι πιστεύω παρόλα αυτά. Κι είναι κάτι παράφρονες στη σειρά κρεµασµένοι εαυτοί από κάτι ανεµιστήρες και µ’ αρέσει πού και πού να τους βάζω σε λειτουργία κι όπως γυρίζουν τα φτερά τους να κάθοµαι να τους χαζεύω.

31


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Ένα καλοκαίρι άπιστο Ούτε για µια στιγµή δεν πίστεψες πως είσαι καλοκαίρι. Κι ας ήσουν ράθυµο και νυσταγµένο. Κι ας ψήθηκε το σώµα σου απ' το αλάτι, ας έγινε η επιδερµίδα σου σταρένια απ' τον ήλιο. Κι ας έβαψες τα µάτια σου µε σκιές ροδαλές και φεγγάρια ολόφωτα πανσέληνα. ∆εν παραδέχτηκες ούτε για µια στιγµή πως είσαι καλοκαίρι.

Έτσι αγύριστο κεφάλι ήσουν πάντα. Με το ζόρι σε κυνηγούσα να φας µια φέτα καρπούζι και να πιάσεις ψηλά τα µαλλιά. Με το ζόρι και να µπεις στο πλοίο για το νησί. Με το ζόρι να βάλεις τα πέδιλα και τ' άσπρα σου όταν πια έλιωνες από τη ζέστη κι ούτε τότε... όχι, δεν είσαι καλοκαίρι.

Και για να 'χουµε καλό ρώτηµα, τι είσαι, αν δεν είσαι καλοκαίρι;

32


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Λευκό Ήρθες. Ντυµένη µε φουστάνι λευκό κι ένα κόκκινο βελάκι στα µαλλιά. Είδα το κόκκινο. Και σε ονόµασα έρωτα. Σε ξεγύµνωσα. Το απαιτούσε το συναίσθηµα. Στάθηκες. Ξυπόλυτη µε τα µαλλιά σου λυµένα. Κανένα χρώµα. Θα σε ντύσω, λέω. Θα σε βάψω, λέω. Θα σου δώσω όνοµα, λέω. Έφυγες. Φωνάζοντας πως έχεις όνοµα. Κι έβαλες το λευκό.

33


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Να φτάνει Γυαλί η φωνή κι έσπασε σ’ όνειρα, µικρά κοµµάτια κι απάνω καθρεφτίζονται άυλα άστρα. Να φτάνει η σκέψη ν’ αγγίξει τα χέρια σου. Να φτάνει η σκέψη να δει τα µάτια σου. Ακούω το άλογο και βάζεις ψύχρα, ναι, σκεπάζοµαι, στην άκρη του µατιού λικνίζεται ένα δάκρυ. Να φτάνει η σκέψη να φιλήσει τα χείλη σου. Να φτάνει η σκέψη να τρυπώσει στο νου σου.

34


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

Σε θέλω Σε θέλω µια στιγµή να βγεις απ’ τ’ όνειρο, σε θέλω ένα λεπτό. Μετράω τέσσερα και πέντε εννιά, στα φακελάκια δε χωράει µε δυο λέξεις η καρδιά και στο γυαλί ούτ’ ένα δάκρυ. Σε θέλω µια στιγµή να ‘ρθεις, σε θέλω µια ρωγµή µετράω. Τέσσερα και πέντε εννιά και βάζω κόµµα, να ‘χει αέρα το µετά από το συν στο στόµα. Σε θέλω µια στιγµή να ‘ρθεις, σε θέλω.

35


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

https://www.facebook.com//efimpilali http://adespotesskepseis.blogspot.gr/ http://efimpilali.wix.com/paintings https://www.youtube.com/user/efimp

Mπιλάλη πιλάλη Έφη 16/4/2014

36


Μπιλάλη Έφη

Ευθεία Γραµµή

37


Έφη Μπιλάλη - Ευθεία Γραμμή