Page 1

Τεύχος # 5 2011 Μαχητική εφημερίδα για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας σελίδα 7

Cοsmote: Απολύσεις, ψέματα και «συνδικαλισμός»

Κέντρα Αγώνα και Δράσης παντού!

Η

σφοδρή επίθεση κράτους και κεφαλαίου προς τον κόσμο της εργασίας αναπαράγεται και εδραιώνεται λόγω της έλλειψης επαναστατικής κοινωνικής πρότασης και κινήματος. Με δεδομένο ότι για την Αριστερά η επαναστατική ανατρεπτική λύση και απάντηση είναι ανύπαρκτη ή με ονειρώξεις μετατίθενται σε ένα αβέβαιο μέλλον, όπου η γη της επαγγελίας και ο επαναστατημένος άνθρωπος θα δημιουργηθούν αυτόματα σε μια νύχτα, η επαναδιατύπωση της προβληματικής για ένα απειλητικό επαναστατικό εργατικό και κοινωνικό κίνημα είναι ιδιαίτερα επιτακτική και επίκαιρη. Προτεραιότητα ενός τέτοιου κινήματος είναι η δημιουργία εργατικών και κοινωνικών αντιθεσμών, Κέντρων Αγώνα, Δράσης, και Αντιπληροφόρησης που ανταποκρίνονται περισσότερο στο χαρακτήρα και στις απαιτήσεις των κοινωνικών και εργατικών αγώνων της εποχής μας, ως η πιο θεμελιώδης μορφή αδιαμεσολάβητης λαϊκής έκφρασης και θέλησης των ίδιων των εργαζομένων. Συγκεκριμένα, το εργατικό και κοινωνικό Κέντρο Αγώνα, Δράσης και Αντιπληροφόρησης θα αποτελεί ένα αντιϊεραρχικό σώμα εργασίας που αποφασίζει και εκτελεί τις αποφάσεις (εκτελεστικό και αποφασιστικό), κόντρα στις εξουσιαστικές σχέσεις αυτών που αποφασίζουν (κράτος, κόμματα, καπιταλιστές, καθεστωτικά συνδικάτα) και αυτών που εκτελούν (εργαζόμενοι, αποκλεισμένοι, μετανάστες, νεολαίοι). Ενάντια δηλαδή στις σχέσεις κυριαρχίας και εξουσίας διευθυνόντων-διευθυνόμενων, καταπιεστών-καταπιεζόμενων, εκμεταλλευτών-εκμεταλλευόμενων. Το εργατικό και κοινωνικό Κέντρο Δράσης, Αντιπληροφόρησης και Αγώνα αποτελεί τη λειτουργική δύναμη της διαδικασίας της κοινωνικοποίησης και της επιτιθέμενης δράσης. Συμβάλλει στη δημιουργία και διάρθρωση νέων μαχητικών εργατικών και κοινωνικών αγώνων στη βάση των αναγκών, των επιθυμιών και του επαναστατικού γίγνεσθαι. Στοιχεία του είναι η συλλογική και ατομική αυτενέργεια και χειραφέτηση. Προσανατολισμός του το κοινό συμφέρον, όχι το ατομικό βόλεμα. Μέτρο του είναι η κοινωνία, όχι το κράτος, το κεφάλαιο και η εξουσία. Σκοπός του είναι η κοινωνική και εργατική απελευθέρωση και χειραφέτηση. Να πάρουν δηλαδή οι εργαζόμενοι και η κοινωνία τους αγώνες και την υπόθεση στα χέρια τους. Ώστε με την προώθηση ανώτερων μορφών πολιτικοποίησης, συμμετοχής, συναπόφασης, μαχητικότητας και με λογικές αυτοοργάνωσης, αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, αντιϊεραρχικής οργάνωσης των αγώνων, να συμβάλλουμε στην επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας και της ζωής από όλους εμάς, για εμάς και με τα δικά μας χειραφετημένα μέσα, που θα συνενώνουν ανέργους, επισφαλείς εργαζόμενους, εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, μετανάστες, νεολαίους, πέρα κι έξω από τη σφαίρα επιρροής κράτους και κεφαλαίου.

Συγχωνεύσ​εις και «νέο» σχολείο -9 σελίδα 8

σελίδα 11

Ολυμπία οδός:

Οι εργαζόμενοι απολύονται, τα διόδια μένουν

efimeridadrasi@gmail.com

Κερατέα: Η κρατική καταστολή μπορεί να νικηθεί 3 σελίδα 1

ΖΩΗ, ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ Αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη, ελευθερία, χειραφετημένη δράση, με τη δημιουργία τώρα των δικών μας κοινωνικών και εργατικών αντιθεσμών, αντικαθεστωτικών φορέων συλλογικής σύγκρουσης και επίθεσης


τεύχος #5 2011

Σε πείσμα των καιρών και των ισχυρών...

Σ

τη μολυσμένη ατμόσφαιρα ενός συστήματος που πνέει τα λοίσθια και προσπαθεί να σωθεί διαλύοντας ότι κατακτήθηκε εκείνο το Μάη στο Σικάγο, ο αγώνας για μια άλλη, πραγματική και όχι εικονική ζωή, είναι επιτακτική ανάγκη. Μέσα σε ένα χρόνο, η εργασιακή πραγματικότητα επέστρεψε στα δεδομένα του 19ου αιώνα, ενώ σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι βρέθηκαν στο δρόμο. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, η κοινωνική ασφάλιση μπαίνει για μια ακόμη φορά στο κρεβάτι του Προκρούστη και η παιδεία μετατρέπεται σε επιχείρηση, η υγεία γίνεται εμπόρευμα. Ακόμη και ο αέρας που αναπνέουμε αποτελεί αντικείμενο αισχρού εμπορίου στην Κερατέα και στη Φυλή, και ποιος ξέρει πού αλλού. Μια χούφτα καθάρματα οχυρωμένα πίσω από τον κατασταλτικό στρατό τους, κάνουν τα πάντα για να διασώσουν κέρδη και προνόμια, να διατηρήσουν τις θέσεις εξουσίας τους και να διαφυλάξουν με κάθε τρόπο τα ιερά και τα όσια του σάπιου συστήματος που τους εκτρέφει. Κι όμως, υπάρχουν ρωγμές στο τείχος της καταστροφής και της απελπισίας που χτίζει μεθοδικά η εξουσία. Η ελπίδα υπάρχει στα οδοφράγματα, στις καινούργιες μορφές κοινωνικής συγκρότησης, στην αναζήτηση άλλων τρόπων ζωής μακριά από τη δήθεν καταναλωτική ευημερία. Από την αντίσταση των απλών ανθρώπων της Κερατέας που υπερασπίστηκαν τον αέρα που αναπνέουν, μέχρι τους

καθημερινούς αγώνες στα εργασιακά κάτεργα για την υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας των ανθρώπων του μόχθου, διακρίνεται το καινούργιο που γεννιέται, ίσως επώδυνα, ενδεχομένως δύσκολα, αλλά υπάρχει. Σε πείσμα των καιρών και των ισχυρών, η ιστορία δεν τελειώνει έτσι εύκολα και η ζωή δεν μπορεί να βγει στα παζάρια των αγορών.

Συναντώντας τη Η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ » είναι μια διμηνιαία μαχητική εφημερίδα λόγου και δράσης, που διανέμεται δωρεάν σε εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους και απευθύνεται σε όλο τον κόσμο της εργασίας. Η βάση της λειτουργίας της είναι οι ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις, όπου καθένας -μιά ενδιαφερόμενος- η καλείται να συμμετάσχει και να συνεισφέρει σ’ αυτό το εγχείρημα. Ο στόχος της είναι να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πολύμορφου μαζικού χειραφετημένου κινήματος του κόσμου της εργασίας, αποτελώντας παράλληλα φωνή αντιπληροφόρησης από τους χώρους εργασίας, άμεσης έκφρασης των εμπειριών και επικοινωνίας όλων των αόρατων από τους καθεστωτικούς πολιτικούς και συνδικαλιστικούς θεσμούς και φορείς, ενότητας των εργαζομένων-ανέργων-νεολαίων-αγροτών-μεταναστών και μαχητικής παρέμβασής τους σε κάθε πρόβλημα της καθημερινότητας σε κάθε χώρο εργασίας. Αλλά και ανοιχτό βήμα έμπρακτων μορφών αλληλεγγύης και συσπείρωσης, ώστε ο κόσμος της εργασίας να πάρει την υπόθεσή του και τους αγώνες στα χέρια του για ν’ αλλάξει τη ζωή του.

...

Δεν υπάρχουν αδιάβατοι δρόμοι. Οι δρόμοι γίνονται περπατώντας...

Θέλει να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πραγματικού αντίπαλου δέους του κόσμου της εργασίας στην επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους, στους «ειδικούς», στους επαγγελματίες «σωτήρες», σε όλο το φάσμα του καθεστωτικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΕΣΑΣΕ, κ.λπ.) ή τύπου ΠΑΜΕ και ΠΑΣΥ. Ενός μαχητικού και ακηδεμόνευτου κινήματος βάσης, ανεξάρτητου από κράτος, αφεντικά, καθεστωτικό συνδικαλισμό, χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες, που θα αφορά την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας, την αδιαπραγμάτευτη διεκδίκηση των αναγκών και των επιθυμιών μας και την ανάπτυξη αμεσοδημοκρατικών -μη κρατικών, μη καπιταλιστικών- μορφών εργατικής και κοινωνικής συσπείρωσης, αλληλεγγύης, αντίστασης, αγώνα και δράσης. Η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ» αναδεικνύει και ενισχύει κινηματικές παρεμβάσεις και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, που απαλλαγμένες από φοβίες, κλισέ και δόγματα, θα προβάλλουν σήμερα ένα απελευθερωτικό αξιακό πρόταγμα, επιθετικό προς το κυρίαρχο, στους δρόμους της επαναστατικής ανατροπής και της ελευθερίας. Ώστε οι αγώνες του κόσμου της εργασίας να βάλουν φραγμό στην εξατομίκευση, στην ηττοπάθεια, στον

κατακερματισμό, στην αλλοτρίωση, στο συντεχνιασμό και στην υποταγή. Σήμερα ο κόσμος της εργασίας δέχεται έναν ολομέτωπο πόλεμο από κράτος και κεφάλαιο με ανεργία, καταστολή, επισφαλή εργασία, εργασιακές σχέσεις λάστιχο, εργοδοτική τρομοκρατία, εκμετάλλευση και καταπίεση. Στο βαθμό που της αναλογεί, η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ» ενώνει τη φωνή της με τα πραγματικά συμφέροντα όλου του κόσμου της εργασίας, με τις συλλογικότητες και τα κοινωνικά κινήματα που αντιτάσσουν το δικό τους πόλεμο για την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την άμεση δημοκρατία, τις εργατικές και κοινωνικές συνελεύσεις βάσης και την άμεση συλλογική αντίσταση και δράση. Για την καθολική απελευθέρωση και χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας. Για τη ριζική επαναστατική κοινωνική αλλαγή.

Για επικοινωνία, άρθρα, καταγγελίες, ανταποκρίσεις: τηλ.: 6957 147310

email: efimeridadrasi@gmail.com, http://efimeridadrasi.blogspot.com


εν δράσει... εν δράσει... σχόλια

σελίδα

1η Μάη 2011 Από την εξέγερση της συνείδησης στην επιτιθέμενη δράση

Της απεργοσπασίας το συρματόπλεγμα... Η συνομοταξία του απεργοσπάστη, αναλύεται πολλαπλά:

Από ανθρώπινο φόβο στο "αφεντικό", ανασφάλειες, απελπισία για τα "χαμένα" μεροκάματα...Υπάρχουν και οι γκάγκαρα αντιδραστικοί απεργοσπάστες, οι εργοδοτικοί - αυτοί είναι πιο "εφευρετικοί". Στις περιφρουρήσεις της απεργίας στα Μ.Μ."Ε." αντιμετωπίσαμε (ευγενέστατα, ομολογουμένως...) πολλές παρελάσεις φουκαραδοσύνης που ...ικέτευαν να "περάσουν", στέκονταν μετά απέναντι μπας και από κανά παράθυρο αναγνωρίσουν οι διευθυντάδες ότι ήταν "καλά παιδιά", μα οι "κακοί" στην πόρτα τους εμπόδιζαν. Είδαμε ...καταδρομικές, να πηδάνε συρματοπλέγματα, μηχανοκίνητα μαρσαρίσματα στα σώματα απεργών στις εισόδους... Είχαμε και "απολαυστικά". Ένας, δηλώνοντας "αγωνιστής" με θητεία παλιότερα σε αριστερή οργάνωση, συμπεραίνει "μάπα οι απεργίες, τον ταξικό εχθρό τον αντιμετωπίζεις με το καλάσνικοφ". Με τέτοια εμπειρία ...αντάρτικου, έκανε το γύρο του τετράγωνου, βρήκε τρύπα και χώθηκε ο πόντιξ! Άλλος ματσό, με αυτοκινητάρα, πετάει το σούπερ "συνάδελφοι, ένα λεφτάκι, πάω να δω τα μέηλ μου". Πισί σπίτι δεν έχεις Καραμήτρο; Περιμένουμε το πιο ενδιαφέρον, τι διάολο θα πει ο άλλος, πλήρους 4ήμερης απεργοσπασίας, πλην αντιπρόεδρος ενός από τα 16 Σωματεία που κήρυξαν την απεργία!..

Θ.Γ.Κ.

Θαυμαστός πυρηνικός κόσμος Τυφώνες έπληξαν τη Βιρτζίνια των ΗΠΑ πριν

λίγες μέρες, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 43 άνθρωποι και να προκληθούν πολλές υλικές ζημιές. Ανάμεσα στα κτίρια που υπέστησαν ζημιές ήταν και το πυρηνικό εργοστάσιο της περιοχής. Η Dominion Virginia Power ανακοίνωσε ότι δύο πυρηνικοί αντιδραστήρες στα νοτιοανατολικά της πολιτείας έκλεισαν αυτόματα, το σύστημα ψύξης λειτούργησε και ευτυχώς δεν υπήρξε διαρροή ραδιενέργειας. Στις ΗΠΑ, το 2010, σημειώθηκαν 14 ατυχήματα σε πυρηνικά εργοστάσια και αποφεύχθηκε η διαρροή στο παρά πέντε, στη Γαλλία τρία ατυχήματα επιπέδου 2, τα οποία αφορούσαν «σε σημαντικές ελλείψεις στα συστήματα ασφαλείας» και περίπου 1000 «ανωμαλίες». Το ίδιο, φυσικά, γίνεται στην Ισπανία και στη Σουηδία, ενώ τα πυρηνικά εργοστάσια σε Ρουμανία, Βουλγαρία και Αρμενία είναι αρκετά παλιά και αυτό αυξάνει την ανησυχία για τις επιπτώσεις ενός ατυχήματος. Παρ' όλα αυτά, οι σχεδιασμοί για καινούρια εργοστάσια συνεχίζονται. Ως πότε; Χ.Μ.

Η "ευγενής" ορολογία της οικονομικής επιστήμης Οι οικονομικοί όροι, μαζί με τα νέας κοπής επιστήμη για την ανεργία, διότι, ξέρετε, στα αγγλικούλια, αποτελούν πάντα βολικότατο φερετζέ "σοβαρότητας" και "υπευθυνότητας" για πολιτικούς διαχειριστές, εργοδότες, δημοσιογραφικά παπαγαλάκια... Είναι και τρόπος να μας επιβάλουν ...ενοχές! Δε φτάνει ότι "μαζί τα φάγαμε", πρέπει να νοιώσουμε και καθυστερημένοι βλάκες, διότι δεν καταλαβαίνουμε από σουάπς ή σπρεντς, δεν πιάνουμε τα υψηλά νοήματα μικροοικονομίας και μακροοικονομίας (παρεμπιπτόντως και οι φοιτητές των σχετικών ΑΕΙ, αυτά τα μαθήματα τα περνάνε με την τρίτη ή τέταρτη, με 6άρι... κι αν!). Δείτε όμως τι λέει η ...ουδέτερη οικονομική

είδη της ανεργίας υπάρχει και η "εκούσια": Τα άτομα "δεν εργάζονται γιατί δε συμφωνούν με το ύψος του μισθού ή το είδος της δουλειάς που τους 'προτείνεται'.."! Ακόμα χειρότερα, φουντώνει ως "κλασσική ανεργία", όταν "ο μισθός, λόγω της πίεσης των εργατικών ενώσεων, είναι υψηλότερος εκείνου που προσδιορίζουν οι δυνάμεις προσφοράς και ζήτησης (τα αφεντικά) ". Μπερδευτήκατε; Μπα!.. Είναι η "επιστημονική" τεκμηρίωση αυτού που μας πετάνε χυδαία οι εργοδότες "τα 'θελε ο κώλος σας, απολύεστε".

Θ.Γ.Κ.

Με αφορμή και άλλοθι την κρίση, κράτος και κεφάλαιο καταστρατηγούν όλα τα κοινωνικάατομικά-εργασιακά δικαιώματα, που κατακτήθηκαν με αίμα και θυσίες. Εκατόν εικοσιπέντε χρόνια μετά την εργατική εξέγερση της 1ης Μάη του 1886 στο Σικάγο, η παραγωγή συνεχίζει να στηρίζεται στο εμπορευματικό κέρδος, η εργατική δύναμη παζαρεύεται, πουλιέται και υπολογίζεται μέσα σ’ αυτό. Ενώ οι ειδικοί της εξουσίας καλούν τoυς εργαζόμενους να αντιμετωπίσουν την κρίση με σύνεση, ο λόγος των εργαζομένων μετράει μόνο στην αύξηση της παραγωγικότητας, ενώ το κράτος δεν διστάζει να τρομοκρατεί διαδηλωτές, απεργούς και κατοίκους -όπως στην Κερατέαπου σηκώνουν κεφάλι, και να βάφει τους δρόμους κόκκινους. Η τωρινή εξαθλίωση μεγάλων πληθυσμιακών κοινωνικών ομάδων, η νέα φτώχεια, η ανεργία είναι η άλλη όψη του πλούτου, που ακόμα και εν μέσω κρίσης, συνεχίζει να ξεχειλίζει. Είναι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στην ιδιοποίησή της από τα αφεντικά. Αυτό είναι κομβικό ζήτημα μορφής και περιεχομένου της 1ης Μάη για τη ριζική επαναστατική αλλαγή, που δεν τελειώνει όσο δεν ταυτίζεται με την επίκληση της πολιτικής εξουσίας και των καθεστωτικών συνδικάτων για διέξοδο από την κρίση με την αναδιάρθρωση του καπιταλισμού. Το μεγάλο διακύβευμα σήμερα είναι η μετατροπή της κρίσης σε κρίση του συστήματος της κοινωνικής λεηλασίας, με την ανάπτυξη της εργατικής και κοινωνικής αυτοάμυνας και επίθεσης στο κεφάλαιο, στην κυβερνοαντιπολίτευση, στο κράτος, στον κοινοβουλευτισμό, που θα βασίζεται στην αυτοοργάνωση, στην αντιϊεραρχία, στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των εργατικών και κοινωνικών αντιθεσμών (κέντρα δράσης, αντιπληροφόρησης και αγώνα) και στο συντονισμό τους. Με διεύρυνση της κοινωνικoπολιτικής κινηματικής παρέμβασης και δράσης, που απαλλαγμένη από φοβίες, κλισέ και δόγματα, θα προβάλλει ένα συνολικό αντίπαλο αξιακό πρόταγμα, επιθετικό προς το κυρίαρχο, κινούμενη στις διαδρομές της ανατροπής, της αυτοδιεύθυνσης και της κοινωνικής απελευθέρωσης και χειραφέτησης. Υψώνοντας παράλληλα ένα αντίπαλο δέος-αξιακό πρόταγμα στην εξατομίκευση, στην απομόνωση, στον κατακερματισμό, στην αλλοτρίωση. Μια λογική χειραφέτησης και αυτενέργειας, που υπάρχει και αναπτύσσεται στις συνειδήσεις και στη συλλογική δράση των εργαζομένων, των φοιτητών, των μαθητών, των άνεργων, των μεταναστών, των κοινωνικά και οικονομικά αποκλεισμένων από τα «Δεκεμβριανά του 2008», αποτελώντας τον εγκάρσιο κοινωνικοπολιτικό αγώνα έξω από τις λογικές και τις νοοτροπίες του καθεστώτος. Που δεν είναι άλλος παρά ο συνεχής αγώνας της ελευθερίας εναντίον της εξουσίας. Θοδωρής Θεοδωρόπουλος


τεύχος #5 2011

Η άποψή μας η αποψή μας

Με τις Πρωτομαγιές των εξεργέσεών μας ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ μαι εχθρός της Επαναλαμβάνω ότι εί σήμερα και τάξης που επικρατεί την πολεμήσω με επαναλαμβάνω ότι θα ις, όσο μπορώ ακόμα όλες μου τις δυνάμε εχθάνομαι! να ανασαίνω.. Σας απ σας, τους νόμους Απεχθάνομαι την τάξη ς που στηρίζεται σας, την εξουσίας σα γι' αυτό! στη βία. Κρεμάστε με ΝΓΚ

ΛΟΥΙΣ ΛΙ του Σικάγο, Αναρχικός εργάτης νατο. καταδικάστηκε σε θά

Α

πό την Αίγυπτο, την Τυνησία, το Μπαχρέιν, τη Συρία, τη Λιβύη, μέχρι το Λονδίνο, εκατομμύρια καταπιεσμένοι, εργαζόμενοι και νέοι αμφισβητούν, διαδηλώνουν και εξεγείρονται, ενάντια στα καθεστώτα της εκμετάλλευσής τους, αρνούμενοι να αποδεχθούν την απολυταρχία και το δεσποτισμό των ντόπιων και υπερεθνικών ελίτ και τη συνεχιζόμενη εξαθλίωσή τους. Με τις ίδιες τους τις ζωές ξαναγεννούν τις ελπίδες για τη δυνατότητα στην εποχή μας να γίνουν πράξη τα απελευθερωτικά οράματα ως επίδικα του τώρα, οι καθημερινές ανατροπές ως αναγκαιότητα για το χειραφετημένο μέλλον. Η βαθιά συστημική κρίση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού βρίσκει την εργαζόμενη πλειοψηφία -ελλήνων και μεταναστών- αντιμέτωπη με μια ολοκληρωτική επίθεση της άρχουσας τάξης, των πολιτικών της εκπροσώπων και των διεθνών της συμμάχων για την ανασυγκρότηση των άμεσων και στρατηγικών της επιλογών. Η πρωτοφανής λεηλασία της εργασίας προς όφελος μιας μόνιμης αναδιανομής υπέρ του κεφαλαίου φτωχοποιεί και στέλνει στο περιθώριο μεγάλα τμήματα εργαζομένων και νεολαίων, στο όνομα της αποτροπής μιας "εθνικής χρεωκοπίας", με προαπαιτούμενο την καπιταλιστική ανάπτυξη με κινέζικο πρόσημο και την υποταγή της κοινωνίας στους κατασταλτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς της εξουσίας. Το διαρκώς αναθεωρούμενο μνημόνιο Τρόικας, κυβέρνησης, αφεντικών, σπέρνει το φόβο για το πετσόκομμα στα εναπομείναντα πενιχρά εισοδήματα των μισθών, το ξεχαρβάλωμα στις εργασιακές σχέσεις, τον εφιάλτη της ανασφάλειας. Η ασυδοσία των αφεντικών φέρνει τον εκβιασμό για μεσαιωνικού τύπoυ συμβάσεις εργασίας, τα καθεστωτικά ΜΜΕ την αποχαύνωση και την υποταγή, οι πραιτοριανοί

του κράτους τον τρόμο για την αποτροπή των εξεγέρσεων που έρχονται. Με το συνδικαλισμό της συνδιαχείρησης να στέκεται ανάχωμα στις εκρήξεις των αγώνων, τα εκφυλισμένα όργανά του να ενισχύουν την αναποτελεσματικότητα και την αναμονή, την Αριστερά της υπευθυνότητας και των ποσοστών να "οργανώνει" λογιστικούς ελέγχους και λαϊκές οικονομίες, η γενικευμένη απόγνωση και η κοχλάζουσα αγανάκτηση ψάχνει δρόμους έκφρασης στα μονοπάτια της αυτοοργάνωσης στον αγώνα της Κερατέας, του δεν πληρώνω στους δρόμους, στις συνελεύσεις, επιτροπές και καταλήψεις, στους ανεξάρτητους αγώνες στους χώρους δουλειάς, στην αναγκαιότητα των μορφών αυτοδιαχείρισης της ζωής, για την κατάκτηση του τώρα σαν προοπτική για το επαναστατικό αύριο.

Μπορούμε να τους νικήσουμε! Με την παρακαταθήκη της εξέγερσης του Δεκέμβρη, το πάθος των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων, την οργή των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων και νεόπτωχων, που δημιουργεί το σύστημα της λεηλασίας και της ταξικής κυριαρχίας, ας υψώσουμε αντεπίθεση μαζικής και γενικευμένης ανυπακοής παντού, έξω και κόντρα στους θεσμούς του καθεστώτος της βίας -κόμματα εξουσίας, κατασταλτικούς μηχανισμούς, κρατικά και εργοδοτικά συνδικάτα, τις διαμεσολαβήσεις, τις δομές και τα όργανα- που εξουσιάζουν τη ζωή και το είναι μας. Να οικοδομήσουμε αδελφικούς δεσμούς με τους κατατρεγμένους εργάτες μετανάστες στη βάση της αλληλεγγύης και με μορφές ταξικής συνοχής ενάντια στις κυρίαρχες λογικές του αποκλεισμού και της εξαίρεσης. Για ένα κόσμο δίχως σύνορα. Για μια ζωή χωρίς αφέντες.

Χειραφετημένη σύγκρουση και επίθεση απέναντι στο καθεστώς

Γ

ια τους εργαζόμενους που ζουν κάτω από την εξουσία του καπιταλισμού, οι διαθέσεις τους χαρακτηρίζονται ολοένα και πιο πολύ απ’ τον κυνισμό και την απελπισία, και είναι φοβερά επικίνδυνες για όλες τις αποχρώσεις της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Στο πλαίσιο αυτό, η επαναδιατύπωση της προβληματικής για ένα απειλητικό επαναστατικό εργατικό και κοινωνικό κίνημα είναι ιδιαίτερα επιτακτική και επίκαιρη. Προτεραιότητα της οποίας είναι η δημιουργία των δικών μας εργατικών και κοινωνικών χειραφετημένων μέσων, ανεξάρτητων από κράτος και κεφάλαιο, που θα προσδιορίζουν τις δικές μας αυτοτελείς ανάγκες, τις δικές μας επιδιώξεις, τις δικές μας επιθυμίες. Προτεραιότητα είναι το τι ΕΜΕΙΣ θέλουμε, τι περιμένουμε, ποιους σκοπούς έχουμε σαν εργαζόμενοι, πού διαμορφώνουμε και οικοδομούμε αυτόνομα και ανεξάρτητα πεδία κοινωνικού μετασχηματισμού -φορείς εργατικής και κοινωνικής αντιεξουσίας, πέρα και έξω από την επικράτεια του κράτους και του κεφαλαίουτις δικές μας «καταστάσεις ζωής», πολιτισμού, αλληλεγγύης και συνεργασίας σε μια κοινωνία της οποίας ο προσανατολισμός είναι πολύ διαφορετικός απ’ αυτόν που έως σήμερα γνωρίσαμε. Κοινή διαπίστωση είναι ότι οι αγώνες διαχέονται και κομματιάζονται σ`ένα πλήθος από μερικούς συντεχνιακούς αγώνες από τον καθεστωτικό συνδικαλισμό, ενώ από την άλλη πλευρά ο πολιτικός αγώνας διεξάγεται όχι από τους ίδιους τους εργαζόμενους μέσα από τη συλλογική δράση, αλλά μέσω της αντιπροσωπευτικής οδού και των πολιτικών ιερατείων. Μ’ αυτό το δεδομένο πρέπει να προχωρήσουμε από την άρνηση όλων των μηχανισμών ενσωμάτωσηςεκπροσώπησης στη δημιουργία ανοιχτών εργατικών δομών δράσης, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες για όλους τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους μετανάστες, που ο σκοπός τους είναι να ενοποιούν τις αντιστάσεις των εργαζόμενων, ελλήνων και μεταναστών (δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, επισφαλών, ελαστικά απασχολούμενων κλπ.) με κοινές απαιτήσεις. Υλοποιώντας τον αντικυριαρχικό συντονισμό των αγώνων και της δράσης, μέσω ενιαίων εργατικών κοινωνικών συνελεύσεων βάσης, σε κέντρα αγώνα και δράσης εργαζομένων. Σήμερα ένας ολόκληρος κύκλος πάλης έκλεισε και ένας νέος καινούριος κύκλος πρέπει να ανοίξει, ώστε να διερευνηθούν και επιθετικές μορφές πάλης και σύγκρουσης απέναντι στο καθεστώς, που θα αυξάνουν τις συμμετοχικές διαδικασίες για τη χειραφέτηση και απελευθέρωση. Γιατί η πραγματική βελτίωση της θέσης του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας θα προκύψει μόνο από ένα απειλητικό και επικίνδυνο εργατικό κοινωνικό κίνημα χειραφέτησης που θα μετατρέψει την κρίση σε κρίση συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του καθεστώτος, εφόσον αντιλαμβανόμαστε πλέον ότι δεν υπάρχει καμιά επιστροφή στην προ της κρίσης κατάσταση. Ως το πραγματικό αντίπαλο δέος απέναντι στην καθεστωτική νομιμότητα, τον κοινοβουλευτισμό, τη «δημοκρατική ομαλότητα», την «κοινωνική, εργασιακή ειρήνη» και σε όλους τους πολιτικούς εκφραστές του καθεστώτος.


πολιτική πολιτική

σελίδα

Αναδιάρθρωση της ζωής, όχι του χρέους Πέρα από τη ...λογιστική Αριστερά της δραχμής ή του ευρώ

Τ

α απανωτά κύματα σαρωτικής επίθεσης σε όλους τους όρους εργασίας και ζωής δεν αφήνουν πια καμιά αμφιβολία: αυτό που οικοδομείται είναι ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς, που ...έρχεται για να μείνει, ακόμη κι αν η «κρίση» παρέλθει κάποια στιγμή. Στην ουσία, και τα δύο βάθρα του μεταπολεμικού καπιταλισμού, η έννοια του πολίτη με τα εγγυημένα τυπικά πολιτικά δικαιώματα, και η έννοια του εργαζόμενου με τους εγγυημένους όρους αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης, σαρώνονται από την προσπάθεια του κεφαλαίου και του κράτους να ανασυστήσουν την εκμετάλλευση και την κυριαρχία πέρα από κάθε κοινωνικό και φυσικό όριο και φραγμό. Το «κοινωνικό συμβόλαιο» εμφανίζεται πλέον γυμνό, χωρίς το περιτύλιγμα της ελεύθερης δήθεν σύμπραξης, ως αυτό που είναι κάθε αστικό συμβόλαιο: ωμή ισχύς, εξαναγκασμός, βία και επιβολή του ισχυρού. Τα αφεντικά αγοράζουν εργασία όπως θέλουν, όπου θέλουν, για όσο θέλουν. Το κράτος δεν εγγυάται τίποτα, παρά μόνο ότι η θέληση των αφεντικών θα γίνει νόμος. Αυτή η «απομάγευση» της δημοκρατίας και της εργασίας μάς φέρνει αντιμέτωπους με μια κατάσταση όπου δίπλα στην κατάρρευση των υλικών όρων της ζωής καταρρέει και το συμβολικό σύμπαν που μέχρι σήμερα τροφοδοτούσε την ομαλή ένταξη στους καπιταλιστικούς μηχανισμούς αναπαραγωγής της ζωής και της κοινωνίας. Δεν υπάρχουν πια «προσχήματα». Οι μόνοι που εξακολουθούν να ...τηρούν τα

προσχήματα και να τα παίρνουν ακόμη σοβαρά είναι το εργατικό κίνημα και η Αριστερά. Μιλούν ακόμη για επιστροφή σε μιαν ειδυλλιακή κατάσταση όπου (είτε μέσω μιας αντινεοφιλελεύθερης ΕΕ, είτε μέσω της εξόδου από την ΕΕ και της επιστροφής στη δραχμή, είτε μέσω της λαϊκής εξουσίας-οικονομίας) ο καπιταλισμός θα ξαναφορέσει τα καλά ρούχα της «ανάπτυξης», της «εργασίας για όλους» και της «δημοκρατίας». Υιοθετούν την κυρίαρχη αφήγηση για την κρίση (λέγοντας ότι είναι κρίση ανταγωνιστικότητας, κρίση υπερτροφίας του χρηματιστικού και τραπεζικού κεφαλαίου εις βάρος του παραγωγικού, κρίση αποδιάρθρωσης της παραγωγικής βάσης της χώρας, κ.λπ.) και σπεύδουν να προτείνουν τρόπους για να ενισχυθεί το «εθνικό» κεφάλαιο (με την επιστροφή στη δραχμή θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα, με εθνικοποιήσεις και παραγωγικές επενδύσεις θα ενισχυθεί η

παραγωγική βάση της χώρας, κ.λπ.). Αναζητούν αντιμνημονιακά «εθνικά μέτωπα» απέναντι στην «ξένη κατοχή», τη στιγμή που κατοχή έχει κάνει ο εθνικός ΣΕΒ στην κοινωνία, τα ελληνικά ΜΑΤ στην Κερατέα, οι ελληνικές τράπεζες στα Βαλκάνια και ο ελληνικός στρατός στις χώρες επέμβασης του ΝΑΤΟ... Όσο δε για το ζήτημα του χρέους, η Αριστερά, πάντα ...λελογισμένη, συστήνει επιτροπή λογιστικού ελέγχου, για να εξακριβώσει πόσο ακριβώς είναι το απεχθές και πόσο είναι το δίκαιο. Το ότι κάτι πρέπει να πληρώσουμε, προφανώς θεωρείται δεδομένο... Έτσι, ενώ ο καπιταλισμός επιχειρεί μια επανεκκίνηση ανασυγκροτώντας σε νέες, πιο βάρβαρες, βάσεις τις συνολικές συνθήκες συσσώρευσης και αναπαραγωγής του, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα παραμένουν δέσμια ενός κοινωνικού φαντασιακού συγκροτημένου στην προηγούμενη εποχή, στον ορί-

Μάθε παιδί μου γράμματα...

Σ

τις αρχές του χρόνου, δασκάλα βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσήλωσή της στο καθήκον, την εθνοπρεπή της στάση και την αυταπάρνησή της κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας της στο Μεγάλο Δέρειο του Έβρου. Η ίδια δήλωσε κατά τη βραβευσή της: “Εν έτει 2010, όπου η Ελληνική Κυβέρνηση αφαιρεί τον όρο Εθνική από το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και περιθωριοποιεί ως ακραίους εθνικιστές τους απλούς Έλληνες που αγαπούν το Έθνος και την Πατρίδα τους, ευχαριστώ θερμά την Ακαδημία Αθηνών που στο πρόσωπό μου παρασημοφορεί τη Φιλοπατρία, και τη διαμόρφωση Θρησκευτικής αλλά κυρίως Εθνικής συνείδησης στους μαθητές μου, η οποία για όλους τους Έλληνες περιλαμβάνει την σκλαβωμένη Βόρειο Ήπειρο, την Κύπρο, την Θράκη και τους ελεύθερους πολιορκημένους Έλληνες που ζουν

στον Άγιο Παντελεήμονα”. Χειροκρότημα... Η ίδια πολλές φορές και στο παρελθόν είχε εκφράσει απόψεις όπως ότι τα μειονοτικά σχολεία πρέπει να καταργηθούν, οι Πομάκοι είναι Έλληνες, οι μουσουλμάνοι είναι πράκτορες των Τούρκων, κ.ά. Όλα αυτά βέβαια δεν εμπόδισαν τη βράβευσή της. Το ερώτημα που προκύπτει σε αυτή την περίπτωση, είναι για ποιες ακριβώς διδακτικές ικανότητες βραβεύτηκε; Σε αυτή, αλλά και σε πλήθος άλλων περιπτώσεων, μπορούμε να δούμε το σκληρό πρόσωπο του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Η εκπαίδευση των αλλοδαπών στην Ελλάδα ακολουθεί το θολό πλαίσιο αυτού που ονομάζεται “μεταναστευτική πολιτική”. Αφού πέρασε από τα στάδια της “πολυπολιτισμικής”, “αντιρατσιστικής”, και προσέγγισε τελευταία αυτό της “διαπολιτισμικής” εκπαίδευσης, έχει καταφέρει να είναι ένα ασαφές

ζοντα, δηλαδή, των διεκδικήσεων κρατικής προστασίας και αναδιανομής του πλούτου. Την ίδια στιγμή που το κράτος είναι ο βασικός οργανωτής και διεκπεραιωτής της αντικοινωνικής αναδιάρθρωσης, αυτοί ζητούν να τα πάρει όλα στα χέρια του το κράτος! Και την ίδια στιγμή που εκτυλίσσεται η μεγαλύτερη ιστορικά αναδιανομή πλούτου από τους πολλούς στους λίγους, αυτοί ζητούν απλώς πίσω ένα μέρος από τα κλεμμένα! Όμως η θηλιά του κεφαλαίου και του κράτους πάνω στο κοινωνικό σώμα δεν μπορεί να χαλαρώσει, μπορεί μόνο να αφεθεί να μας στραγγαλίσει ή να κοπεί. Η μεγαλύτερη δύναμη που διαθέτει αυτή η θηλιά είναι η απόλυτη εξάρτηση της ζωής μας από την αγορά, το χρήμα, την ιδιοκτησία και το κράτος. Η ασφυξία δεν θα επέλθει από την καταστολή, αλλά από την αδυναμία μας να οργανώσουμε και να φανταστούμε την ικανοποίηση των αναγκών και των επιθυμιών μας με άλλους τρόπους από αυτούς που μας μετατρέπουν καθημερινά σε πειθήνιους εργαζόμενους, μαζικούς καταναλωτές, ναρκωμένους τηλεθεατές και υπηκόουςψηφοφόρους, δηλαδή σε «δωρητές» πλούτου και δύναμης προς τους πάνω. Η θηλιά, επομένως, δε θα κοπεί με μια ...έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα ή από μια νέα εξουσία, αλλά οργανώνοντας την απεξάρτησή μας από την κυριαρχία των εμπορευμάτων και της μεγαμηχανής του κράτους, ανοικοδομώντας τη ζωή μας με τα δικά μας ανεξάρτητα μέσα, με κοινότητες αγώνα, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, ελευθερίας και συνεργατικής δημιουργίας. Υπερασπιζόμενοι τα «κοινά», απελευθερώνοντάς τα από τις περιφράξεις της ιδιοκτησίας και της εξουσίας, επαναδημιουργώντας τα συλλογικά και ισότιμα ως ελεύ-θερα δημόσια αγαθά για όλους. Ας κινηθούμε σήμερα σε αυτό το δρόμο, κάνοντας τη χειραφέτηση τρόπο ζωής· καμιά φωτισμένη «στρατηγική» και «τακτική» ας μην περιμένουμε να μας σώσει... Κώστας Χαριτάκης

και αόριστο καθεστώς, το οποίο σκόπιμα συντηρεί μια κατάσταση ανασφάλειας για τα παιδιά των μεταναστών, αναγκάζοντάς τα να βρίσκονται σε ένα καθεστώς μη ορατότητας. Σύμφωνα με το σύνταγμα άλλωστε, στόχος της παιδείας είναι “η ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης”. Η εκπαίδευση παραμένει εθνοκεντρική, η σχολική ύλη και οι σχολικοί θεσμοί ανεπαρκείς να ικανοποιήσουν τις ανάγκες όσων δεν είχαν την “τύχη” να γεννηθούν στην Ελλάδα και να μιλούν ελληνικά. Αυτό που μας έδειξε η ιστορία της παραπάνω δασκάλας είναι ότι οι διαχωρισμοί και οι κοινωνικοί αποκλεισμοί αναπαράγονται και μέσα από τη σιωπή. Το «νέο» σχολείο που ευαγγελίζεται η υπουργός παιδείας δεν βρίσκεται στις αίθουσες των 30 μαθητών, αλλά στην άρση των αποκλεισμών και των διαχωρισμών ανάμεσα στους μαθητές. Αυτοί είναι νέοι, και το εκπαιδευτικό σύστημα παλιό. Μαριάννα Χούσου


τεύχος #5 2011

εργασία εργασία

Απεργία στα ΜΜΕ Το χρονικό 48 + 48 + 6 ωρών μάχης στις φάμπρικες της "ενημέρωσης" Κείμενα: Θανάσης Γ. Κάππος

Π

αρασκευή 1η Απρίλη οριστικοποίησε το "Διασωματειακό" 16 κλάδων εργαζομένων στα ΜΜΕ, δύο συνεχόμενες 48ωρες απεργίες "από 6 π.μ. Πέμπτης, 7 Απριλίου, έως 6 π.μ. της Δευτέρας…". Κάτι η πρωταπριλιά, περισσότερο η ανυποληψία αρκετών "Σωματείων", ελάχιστοι πίστεψαν ότι θα ολοκληρώνονταν τετραήμερο. Κάποιες γραφειοκρατίες, γρήγορα θα τα μάζευαν. "Έκπληξη"; Σχεδόν όλες οι φυλλάδες (…μαζί, με "δικαιολογίες", ορισμένα αριστερά έντυπα) κυκλοφόρησαν τα σαββατοκυριακάτικά τους πακέτα από την Πέμπτη. Οι ιδιοκτήτες διαμήνυαν σε συμμάχους τους "συνδικαλιστές"… "εντάξει το πυροτέχνημά σας, εκλογές έχετε σε λίγο (π.χ. ΕΣΗΕΑ), κοιτάξτε να ξαναβγείτε. Εμείς γλιτώνουμε τέσσερα μεροκάματα, βγάζουμε τα απεργοσπαστικά πακέτα κι όλα ωραία". Έλα ντε, όμως, που η "χαρούμενη ατμόσφαιρα" στράβωσε… Δεν πιάστηκαν κότσοι οι πιο σκληρά εκμεταλλευόμενοι, οι πιο νέοι, μαζί με κάτι …ακούραστα παλληκάρια, και αυτοί που άφηνε ακάλυπτους η διακήρυξη της απεργίας! Τι ζήταγε το Διασωματειακό; "Ικανο-

ποιητικές ΣΣΕ (δηλαδή… μηδέν αυξήσεις, αλλά όχι και το μείον 17% που ήδη επιβάλλουν με ατομικές συμβάσεις οι εργοδότες)… Να μη γίνουν απολύσεις". Περιφρούρηση στις εισόδους των Μ.Μ."Ε.", απέναται σε στημένους μηχανισμούς απεργοσπασίας (ΟΚ η φωτοβολίδα σας σύμμαχοι "συνδικαλιστές", αλλά εμείς με ενεργά λογιστήρια και λοιπούς τομείς, ενώ θα δουλεύουν κείμενα οι δημοσιογράφοι), ήταν μαζί με μισθωτούς τόσος κόσμος ντιπ εκτός "πλαισίου". "Μαύροι", μπλοκάκηδες, απολυμένοι, χρόνιοι άνεργοι, μη μέλη "εκλεκτικών" σωματείων, ο … ανθός δηλαδή των Σ.Σ.Ε. και του "όχι απολύσεις". Εφόσον οι περιφρουρήσεις χάλαγαν τη δουλειά, φτάνει στα κινητά SMS για σούπερ συγκέντρωση, διαδήλωση κάτω στην ΕΣΗΕΑ, για πότε; …Δώδεκα μεσημέρι Παρασκευής, όταν στα "μαγαζιά" κρίνονταν το "δεν περνάει της απεργοσπασίας". Μάλιστα, κάποιοι αριστεροί από τις 11 διέλυσαν ένα μπλόκο για παραταξιακή μόστρα στη "διαδήλωση". Ωστόσο, ανεξάρτητοι εργαζόμενοι και

άνεργοι, όπως και από αριστερές και αυτόνομες συλλογικότητες, συνάδελφοι της "παλιάς" κατάληψης ΕΣΗΕΑ, μα και φοιτητές κι εργαζόμενοι άλλων κλάδων ενίσχυσαν περισσότερο την περιφρούρηση των "Αττικών εκδόσεων" του μπαράζ απολύσεων -μεταξύ των οποίων και η εκδικητική απόλυση της συνδικαλίστριας Ιωάννας Κ. Παρόμοιος κόσμος, ταυτόχρονα, στην Ακαδημίας, μαζεύτηκε λίγες εκατοντάδες μεν, ματαίωσε δε την "πορεία"κηδεία σκυλοβρίζοντας Σόμπολο και… συναφείς, υποχρεώνοντας το Διασωματειακό σε πρόσθετη στάση εργασίας πρωί-μεσημέρι της 11ης Απρίλη, οπότε προγραμμάτιζαν να κυκλοφορήσουν το …απόγευμα Δευτεριάτικα φύλλα, τουλάχιστο τα "Νέα" και "Έθνος". Μαθαίνοντας τα αφεντικά τη μεγακασκαρίκα των καλών τους γραφειοκρατών, καταλαβαίνοντας ότι Κυριακή, ξημέρωμα Δευτέρας, εκατοντάδες "ανυπάκουοι" εργαζόμενοι στα ΜΜΕ κι όχι μόνο, θα περικύκλωναν τα συγκρο τήματά τους, δεν εξέδωσαν!.. Αυτό, αν και τι "περίεργο"; Η "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη κήρυξε την πρόσθετη στάση "καταχρηστική"…

Από τον "κοινωνικό" στον εκδοτικό και μεγαλο"δημοσιογραφικό" αυτοματισμό

Σ

ε κάθε κινητοποίηση εργαζομένων, οι καθεστωτικοί παπαγάλοι χώνουν φυτίλια "κοινωνικού αυτοματισμού". Απεργούν εκπαιδευτικοί, δημοτικοί υπάλληλοι, ναυτεργάτες, οποιοιδήποτε …και να οι τσιρίδες για τα "δεινά" που προξενεί στον "απλό πολίτη"- "καταναλωτή" η αποχή από τη δουλειά των "βολεμένων". Συχνά το κόλπο πιάνει. Ωστόσο, στην 4ήμερη στις φάμπρικες της "ενημέρωσης", με τη "σιωπή" των Μ.Μ."Ε." , μάλλον η κοινωνία δεν ένιωσε δα ότι έχασε η Βενετιά βελόνι!… Μόνοι που στεναχωρήθηκαν, για τη βαρυσήμαντη "έλλειψή" τους ήταν γνωστές ραδιοτηλεοπτικές μούρες, έντυποι φιρμάτοι και οι φαμπρικάριοι καναλάρχες-εκδότες. Οι τελευταίοι μάλιστα την πάτησαν με τα Σαββατοκυριακάτικα φύλλα χρυσωρυχεία διαφημιστικών πακέτων. Εν όψει απεργίας, οι εργαζόμενοι εξαναγκάστηκαν να δώσουν "κυριακάτικη" ύλη από αρχές βδομάδας και από Τετάρτη απόγευμα Σαββατοκυριακάτικες "σακούλες" πουλιόνταν σε Σύνταγμα, Σταδίου και Ομόνοια… Τζίφος!.. Ο ίδιος ο καπιταλισμός εκδικήθηκε τους καπιταλιστές, καθώς έφτασε το μπουγιουρντί των διαφημιστών: Τα φύλλα σας δεν πούλησαν, οι διαφημίσεις πάτωσαν, μπρος επιστρέψτε μας το 60% των φράγκων που σας σκάσαμε!… Μηδενικές και οι τηλεθεάσεις των προγυ-

ρισμένων "δημοσιογραφικών εκπομπών" και επαναλήψεων. Το "τηλεοπτικό κοινό", άμα του περίσσευε κανένα ευρώ την έκανε για έξω (επιτέλους, λίγη χαρά σε ταβερνιαρέους και μπαράκια), μαζεύτηκε παρέες στα σπίτια, ενώ προσδοκάται σε εννέα μήνες "baby boom"!.. Θα επιβεβαιωθεί ότι η μόνιμη παρουσία Πρετεντέρηδων, Καψήδων, Χατζηνικολάου, Αυτιάδων και λοιπών ξινών, καθιστά ολόκληρη χώρα ανοργασμική. Άρα, τεράστια η ευθύνη τους στο …δημογραφικό και ασφαλιστικό ζήτημα!… Η 4ήμερη σιωπή σε αυτές τις "δημοσιογραφικές" καρακάξες και η ζημιά των εργοδοτών, αποτέλεσαν παράπλευρες επιτυχίες της απεργίας στον Τύπο, κοινωνικής αποδοτικότητας τέτοιας, ώστε τα ακριβοπληρωμένα καθεστωτικά ηλεκτρονικά και έντυπα μεγαλοπούλια, να κλαψολαλάνε κατόπιν ότι …επλήγη η ελευθερία του τύπου!.. Ξύδι!…

"…Μια ετερόκλητη αλλά απολύτως διακριτή συµµαχία ακραίων κοµµατικών χώρων, περιθωριακών ακτιβιστών και επιτηδείων, θεώρησε ότι η κρίση µπορεί να µετατραπεί σε ευκαιρία. (…) Αισιοδοξώ ότι το σχέδιο θα αποτύχει. Όχι µόνο διότι αντιδρούν τα υγιή τμήµατα της δηµοσιογραφίας, αλλά επειδή θα αντιδράσει η ίδια η κοινωνία….". Προβληματισμό, με επίκληση υγιών (sic) αντανακλαστικών εξέφραζε τη μεταπεργιακή Τετάρτη γνωστή his master voice μεγαλογραφίδα. Τα αντανακλαστικά είχαν ήδη βάλει μπρος ορδές προϊσταμένων, εργοδοτικών, αλλά και φοβισμένων, με επικλήσεις … δημοκρατίας "να ψηφίζουμε εμείς εδώ αν θα απεργούμε και να μη μας 'επιβάλλονται' τα Σωματεία", απόπειρες στημένων "συνελεύσεων", εκβιασμοί για αντιαπεργιακές υπογραφές και προπλάσματα επιχειρησιακών "σωματείων". Ομολογουμένως ορισμένοι κώλωσαν, ενώ στο "Έθνος" συνεχίστηκαν οι "αυτόβουλες" περικοπές μισθών. Στον πρώτο διδάξαντα, τον ΣΚΑΪ, αποδείχτηκε πως και υποταγμένοι, υπογράψαντες την απόλυση δεν τη γλύτωσαν. Η "υγιής" γραφίδα, πάντως "κάτι" αντιλήφτηκε, εξ ου προσπερνάει τους συνδικαλιστές και Συριζαίους, που σαν τον Πάγκαλο βρίσκει κάτω από κάθε πέτρα. Δείχνει αλλού: Πράγματι, πρωτοβουλιακά συγκροτούνται και ανοίγονται μέτωπα και δράσεις εργαζομένων (και) στα ΜΜΕ. Σταδιακή απελευθέρωση από τις γραφειοκρατίες, ακόμα και από "ολίγον μαχητικούς" πλην "ρεαλιστές" συνδικαλιστές, άμεση δημοκρατία, οργή και ταξικότητα είναι στο επίκεντρό τους. Απελευθερώνονται και από άλλους "ρεαλισμούς" τους οποίους αποδέχονται και κάποιοι αριστεροί: Ότι τα εγχώρια ΜΜΕ είχαν υπεργιγαντωθεί και με κρίση ή άνευ "έπρεπε" να μειωθούν. Γραμμένοι εκεί που δεν πιάνει μελάνι, για τον κόσμο της δουλειάς, οι αστικοί "εξορθολογισμοί", το "ρυθμιστικό χέρι" της αγοράς. Καμία απόλυση, αξιοπρεπείς απολαβές-μισθολόγιο για όλους, εγγραφή στο σωματείο-ασφάλιση από την πρώτη μέρα δουλειάς, εργατικός έλεγχος στην ενημέρωση είναι η πραγματικά ρεαλιστική απάντηση.


εργασία εργασία CΟSΜΟΤΕ:

Απολύσεις, ψέματα και"συνδικαλισμός"

Σ

ε μια οικονομικά εύρωστη επιχείρηση, που κατά το 25% ανήκει στο κράτος, αποφασίστηκε να απολυθούν 120 εργαζόμενοι (δεν θα μιλήσω εδώ για τους 150 της «Γερμανός»), και αυτό που επί της ουσίας έγινε ήταν μια 48ωρη απεργία και μερικές άτυπες καταλήψεις κτιρίων. Ούτε η διοίκηση ούτε ο σύλλογος εργαζομένων μπήκαν στον κόπο να απαντήσουν τα πολλά και εύλογα γιατί. Και καλά, η διοίκηση κάνει τη δουλειά της, η οποία είναι να εξασφαλίζει τα κέρδη των μετόχων, χρησιμοποιώντας πότε το μαστίγιο και πότε το καρότο, αλλά το σωματείο μας, που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να δουλεύει για τους εργαζόμενους, πού ήταν και τι έκανε; Η αίσθηση που έχω -και όχι μόνο εγώ απ' όσο ξέρω- είναι ότι παρά τις ρητορικές κορώνες των πρώτων ημερών για «συνεχιζόμενες δυναμικές κινητοποιήσεις» και την επιβεβλημένη 48ωρη απεργία, οι συνδικαλιστές του συλλόγου μας «χαθήκαν» και από Τρίτη η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου ήταν στα γραφεία του και εργάζονταν κανονικά, ενώ το HR καλούσε συναδέλφους σε καφετέριες και στο Μέγαρο του ΟΤΕ για να υπογράψουν τις «συναινετικές» αποχωρήσεις. Αυτό που μου έμεινε ήταν η ολιγωρία που είδα, η ασυνέπεια και ασυνέχεια των ενεργειών του σωματείου, με αποτέλεσμα οι κινητοποιήσεις να ξεφουσκώσουν και τελικά να χάσουν τη δυναμική τους. Έτσι, η πλειοψηφία των συναδέλφων που είχαν προγραφεί από τη διοίκηση, οι οποίοι, είτε γιατί δεν είχαν πείρα από εργατικές κινητοποιήσεις είτε γιατί θεώρησαν την υπόθεση χαμένη, ήραν την εμπιστοσύνη τους στο σύλλογο και προτίμησαν το

«πακέτο», εγκαταλείποντας τη μάχη και τη θέση εργασίας τους. Κανένας εργαζόμενος από μόνος του δεν μπορεί να τα βάλει με την Cosmote -ή την όποια εταιρίακαι να έχει ελπίδες να κερδίσει. Αντίθετα, με συλλογικούς αγώνες και με συσπειρωμένους τους εργαζόμενους απέναντί της η διοίκηση της Cosmote είναι αυτή που δεν θα είχε καμιά ελπίδα, διότι η εταιρία είναι στον όμιλο ΟΤΕ που είναι κατά το 25% κρατικός, άρα και πιο ευαίσθητος σε πολιτικές πιέσεις, ενώ συμβάλλει αποφασιστικά στην κερδοφορία του ομίλου ΟΤΕ και η ενδεχόμενη αποσταθεροποίηση της εύρυθμης λειτουργίας της κοστίζει στους μετόχους παρά πολλά χρήματα.

Ποδηγέτηση και κομματικοί μηχανισμοί

Μ

έχρι τώρα, με δεδομένα την υψηλότατη κερδοφορία της εταιρίας και το γεγονός ότι η Cosmote ανήκει εξ ολοκλήρου στον ΟΤΕ, ο οποίος με τη σειρά του είναι κατά το ένα τέταρτο κρατικός, θεωρούσαμε (όχι όλοι μας βέβαια) ότι εφόσον εργαζόμαστε με ζήλο και είμαστε παραγωγικοί, οι δουλειές μας ήταν σε ένα μεγάλο βαθμό εξασφαλισμένες. Έτσι θεωρούσαμε ότι είμαστε σε λίγο καλύτερη μοίρα από τους εργαζόμενους στον αμιγώς ιδιωτικό τομέα. Αυτή η συνθήκη ίσχυε μέχρι πριν κάποιο διάστημα, αλλά το πρόβλημα φυσικά είναι ότι δεν καταλάβαμε πότε έπαψε να ισχύει, κι εδώ είναι που λέω ότι ο σύλλογος εργαζομένων δεν έπαιξε το ρόλο που του αναλογούσε. Στις συνελεύσεις που έγιναν την περίοδο των απολύσεων, είδα πολλούς συναδέλφους να κατηγορούν ευθέως το Δ.Σ. του συλλόγου ότι ενώ γνώριζε ότι επίκειντο απολύσεις, δεν βγήκε να το πει επίσημα. Αποδείξεις, βεβαίως, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν εφόσον επρόκειτο απλά για πρόθεση, αλλά οι ενδείξεις ήταν πολλές, εξ ου και οι φήμες που κυκλοφορούσαν επί μήνες, και εντέλει ο κόσμος πιάστηκε ανενημέρωτος, στον ύπνο. Ο Σύλλογος Εργαζομένων της Cosmote είναι μέλος της ΟΜΕ-ΟΤΕ και αριθμεί 1.600 περίπουεγγεγραμμένα μέλη, από τα οποία, αν και όλοι πληρώνουν συνδρομή, ζήτημα είναι αν 100–200 συμμετέχουν τακτικά στις διαδικασίες του. Πρόκειται για ένα θεσμό απαξιωμένο στα μάτια των εργαζόμενων, που ποτέ δεν στάθηκε στα αλήθεια δίπλα τους, αλλά κύριο μέλημά του ήταν να στήσει και

να συντηρεί ένα μηχανισμό από πράσινα, γαλάζια και ροζ παιδιά, που ψηφίζουν σύμφωνα με τις κομματικές επιταγές, εξασφαλίζοντας έτσι το «δικαίωμα» του προνομιακού συνομιλητή με τη διοίκηση. Έχοντας ως δεδομένο ότι οι συνδικαλιστικές παρατάξεις που κατεβαίνουν στις εκλογές του συλλόγου είναι κομματικά παραμάγαζα και λειτουργούν με τις πλάτες και τις μεθόδους των αστικών κομμάτων, αμφισβητώ τον θεσμικό ρόλο του Δ.Σ. του συλλόγου και προτάσσω την από τα κάτω οργάνωση των εργαζομένων, και την ενεργή συμμετοχή του κάθε ενός στις διαδικασίες και στις μάχες. Προτάσσω τη δημιουργία μιας διαρκούς επιτροπής αγώνα, η οποία θα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά -αδιαμεσολάβητα, και που ως σκοπό θα έχει την ενημέρωση και την οργάνωση κινητοποιήσεων και δράσεων ενάντια στις αντεργατικές επιλογές της διοίκησης της εταιρίας και ενάντια στο Δ.Σ. του συλλόγου που έχει στόχο του να ποδηγετήσει τους εργαζόμενους και να τους καταστήσει πελάτες κομμα-τικών μηχανισμών. Το τι θα συμβεί στις επόμενες εκλογές του συλλόγου δεν θα προσπαθήσω να το προβλέψω, πολύ δε περισσότερο να το προδικάσω, μια και εκεί, λόγω του μηχανισμού που ανέφερα παραπάνω, είναι το δικό τους γήπεδο. Αυτό που ξέρω πολύ καλά, όμως, είναι ότι στους αγώνες και στις κινητοποιήσεις θα μας βρίσκουν μπροστά μπροστά, να τους έχουμε ξεπεράσει. Όσο για τις συνελεύσεις, Ε! και σ' αυτές εκεί θα είμαστε να τους ξεμπροστιάζουμε… Νίκος Θωμάς Εργαζόμενος στην Cosmote

σελίδα

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ Νέος κύκλος περικοπών Ακόμη μια επίθεση στις ασφαλιστικές κατακτήσεις των εργαζομένων ετοιμάζει η κυβέρνηση, αυτή τη φορά με αφορμή την οικονομική κρίση και τα σκληρά μέτρα που επιβάλλει η τρόικα. Στο στόχαστρο βρίσκονται οι επικουρικές συντάξεις που αναμένεται να μειωθούν σε πρώτη φάση κατά 6,5%, ενώ σχεδιάζονται μεγάλες περικοπές στις δαπάνες περίθαλψης και στις κοινωνικές παροχές. Η αρχή θα γίνει από το ΙΚΑ ΕΤΕΑΜ, καθώς ολοκληρώθηκε η αναλογιστική μελέτη για την οικονομική κατάσταση του μεγαλύτερου επικουρικού ταμείου. Τα συμπεράσματα της μελέτης για αύξηση των δαπανών για την καταβολή των συντάξεων της τάξης του 0,7% του ΑΕΠ έως το 2060 και οι επιταγές του μνημονίου για περιορισμό των αυξήσεων της χρηματοδότησης των ασφαλιστικών οργανισμών στο 2,5% του ΑΕΠ την ίδια περίοδο, ανοίγουν καινούργιο κύκλο δυσμενών μεταβολών στο ασφαλιστικό. Οι περικοπές στις επικουρικές συντάξεις θα δρομολογηθούν στις αρχές του 2012 προκειμένου να ολοκληρωθούν οι μελέτες για σαράντα φορείς επικουρικής ασφάλισης. Στο αμέσως επόμενο διάστημα, αναμένεται η δημοσιοποίηση των μελετών για το Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων και για το Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Δημοσίων Υπαλλήλων (ΤΕΑΔΥ). Τα πορίσματα των μελετών πάντως είναι αμφισβητήσιμα, δεδομένου ότι βασίζονταιστα στοιχεία του 2009 τα οποία δεν καταγράφουν τη σημερινή δυσμενή εξέλιξη στα οικονομικά των φορέων ασφάλισης. Η ραγδαία αύξηση της ανεργίας και της ανασφάλιστης εργασίας, οι μειωμένοι μισθοί καθώς και η μείωση του ΑΕΠ, δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες για τα ταμεία. Τα αδιέξοδα των πολιτικών που μέχρι τώρα ακολουθήθηκαν στο ασφαλιστικό θα κληθούν να τα πληρώσουν οι ασφαλισμένοι. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις από το ψαλίδι στις επικουρικές συντάξεις θα θιγούν και οι σημερινοί συνταξιούχοι εφόσον από επικουρικά τους έχουν συντάξιμες αποδοχές που ξεπερνούν τα 500 ευρώ.

Σχέδια για ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης Εμπλοκή των ασφαλιστικών εταιριών στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δρομολογούν οι ιθύνοντες του υπουργείου Απασχόλησης και, μάλιστα, δια στόματος Ροβέρτου Σπυρόπουλου προαναγγέλλονται νέες τροποιήσεις του νόμου 3029/2002, με τον οποίο τότε ο ίδιος ισχυριζόταν ότι λύθηκε οριστικά το ασφαλιστικό πρόβλημα. Ο Σπυρόπουλος, σήμερα διοικητής του ΙΚΑ, φαίνεται αποφασισμένος να υλοποιήσει το παλιό σχέδιο που είχε εκπονήσει ως υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης στις αρχές της δεκαετίας επί υπουργίας Ρέππα για τη σύσταση επαγγελματικών ταμείων τα οποία σταδιακά θα υποκαταστήσουν τα επικουρικά. Τα επαγγελματικά ταμεία θα συστήνονται, μετά τις αλλαγές στον 3029, με λιγότερα από εκατό άτομα και οι επαγγελματικοί φορείς ασφάλισης θα προσφεύγουν στις υπηρεσίες ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών. Έως τα τέλη της άνοιξης μάλιστα, θα κληθούν τα θεσμικά συνδικάτα και οι εργοδοτικοί φορείς σε διάλογο για τα επαγγελματικά ταμεία, καθώς η κυβέρνηση έχοντας δεδομένη τη συναίνεση των κομματικών εντολοδόχων στο συνδικαλιστικό κίνημα προσδοκά από την επόμενη χρονιά να λειτουργήσει το ιδιωτικοποιημένο πλέον σύστημα ασφάλισης. Μαρία Γερογιάννη


αφιέρωμα Συγχωνεύσ​εις

τεύχος #5 2011

Όχι στους παιδονόμους της Κείμενα: Γιώργος Παπαχριστοδούλου

Συγχωνεύσεις σχολείων κατά της έννοιας της κοινότητας

Ο

ι συγχωνεύσεις, καταργήσεις, υποβιβασμοί σχολείων που προωθεί το υπουργείο Παιδείας, ο «Καλλικράτης» στα σχολεία όπως τις ονοματίζει, αποτελούν μία πτυχή της επίθεσης του κράτους και της ασύδοτης αγοράς στην τοπικότητα και τις όποιες κοινωνικές παροχές απέμειναν. Η χρήση της λέξης «Καλλικράτης», αυτού του συγκεντρωτικού οικοδομήματος της αυτοδιοίκησης, αποτυπώνει το σκεπτικό του υπουργείου: συγκεντρωτισμός, μεγάλα μεγέθη, κατάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού ελέγχου. Αν ο «Καλλικράτης» αποτελεί το τελικό πλήγμα στα όποια ψήγματα αυτοδιοίκησης, αυτός στα σχολεία αποτελεί ένα επιπλέον πλήγμα στην κατ’ επίφαση δημόσια εκπαίδευση στην Ελλάδα, εκπαίδευση από την οποία είναι ευτύχημα που, έστω και μέσα σε αυτό το σύστημα, τα παιδιά μαθαίνουν κάτι. Όπως στον «Καλλικράτη» της αυτοδιοίκησης, έτσι κι εδώ πρόκειται για απόπειρα διάσωσης του συστήματος διδασκαλίας που ντύνεται πλέον τα ρούχα της αγοράς και εννοιών όπως η αυτονομία που τις ξεγυμνώνει από κάθε απελευθερωτικό νόημα. Όπως ο Ραγκούσης μιλά για επιτελικό κράτος, έτσι και η Διαμαντοπούλου μιλά για επιτελικό ρόλο του υπουργείου, το οποίο «δεν μπορεί να συνεχίσει να ασχολείται με εκτελεστικές δράσεις που αφορούν σε ένα μεμονωμένο σχολείο σε μια περιοχή της χώρας ή σε ένα ΤΕΙ». Πριν πάψει να «ασχολείται», εντούτοις (επειδή τράπεζες κι αφεντικά τα θέλουν όλα, επειδή ο ρόλος του κράτους είναι να επεμβαίνει στην κοινωνία και να της αφαιρεί εξουσία), πρέπει να διαλύσει για τα μικρά παιδιά και τη γειτονιά της πόλης.

Το ψεύδος του υπουργείου

Μ

εγάλο το ψεύδος εδώ: ενώ, δήθεν, το υπουργείο παύει να ασχολείται, την ίδια ώρα κατανέμει προϋπολογισμούς, ελαστικοποιεί τις σχέσεις εργασίας των εκπαιδευτικών, διορίζει δικούς του διευθυντές που με το νέο νομοθετικό καθεστώς θα είναι ολότελα μάνατζερ (θα ψάχνουν λεφτά και χορηγούς δηλαδή για να «επιβιώσει» το σχολείο), καταρτίζει και αποφασίζει προγράμματα σπουδών και το σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια, αναθέτει πανάκριβες έρευνες κοινής γνώμης για να «αποδείξει» την ανάγκη για αλλαγές, διαιρεί και βασιλεύει. Οι συγχωνεύσεις οδηγούν σε γιγαντισμό: σε υπερμεγέθη σχολεία, σε τάξεις 25 και πάνω μαθητών, σε απρόσωπα σύνολα. Υψώνουν παράλληλα τείχη σε κοινωνικές ομάδες που βιώνουν τον αποκλεισμό ή την υποαπασχόληση: τι άλλη επιλογή έχει ένας γονιός που επέλεξε να μείνει σε ένα χωριό από το να μεταναστεύσει σε μέρος με περισσότερο πληθυσμό; Τι θα συμβεί με τα παιδιά των μεταναστών που ήδη, πολλές φορές, βιώνουν αποκλεισμό από τις τοπικές κοινωνίες; Η μαθητική διαρροή θεωρείται δεδομένη. Όσο για τη μειωμένη σχολική επίδοση, οι φωστήρες του υπουργείου έχουν έτοιμη τη λύση: φροντιστήρια και ιδιωτική εκπαίδευση της κερδοσκοπίας. Οι συγχωνεύσεις καταργούν το σχολείο της γειτονιάς, επιχειρούν να εξαφανίσουν με θεσμικό τρόπο -στη λογική του «Καλλικράτη»- την έννοια της κοινότητας. Η κοινότητα, όπως και η αλληλεγγύη, είναι όμως κοινωνικές σημασίες, δημιουργίες της κοινωνίας. Συγκροτούνται και βιώνονται κοινωνικά.

Κοινότητες αγώνα Για το λόγο αυτό οι κοινότητες αγώνα μαθητώνεκπαιδευτικών-γονιών-άλλων πολιτών, τα πεδία συνάντησης μεταξύ τους ενάντια στις συγχωνεύσεις των σχολείων αποτελούν μία στάλα κοινωνικής ανυπακοής που τόσο αποστρέφονται οι ιέρακες του αρπαχτικού μνημονίου και των αγορών. Με αυτή την έννοια, το ζήτημα είναι ζήτημα δημοκρατίας, όχι της κατ’ επίφαση δημόσιας διαβούλευσης της κυβέρνησης επί προειλημμένων αποφάσεων. Ούτε αποκλειστικά οικονομικό. Ο «Καλλικράτης» επιδιώκει, όπως είπαμε, να διαλύσει την έννοια της κοινότητας, να απομακρύνει περισσότερα τα κέντρα λήψης αποφάσεων από τον πολίτη, να ισχυροποιήσει

τις τοπικές και υπερεθνικές ελίτ της εξουσίας, να επιβάλλει την «ενός ανδρός αρχή». Εν τέλει, να διασώσει το πολιτικό σύστημα και να διατηρήσει μία κεντρική σημασία για κάθε σύστημα εξουσίας: το διαχωρισμό ανάμεσα σε διευθύνοντες και διευθυνόμενους, σε αυτούς που αποφασίζουν και σε εκείνους που εκτελούν.

«Νέο» Σχολείο Οι κύκλοι του υπουργείου και οι πρόθυμοι συμπαραστάτες τους (στον τύπο και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία) επιχειρούν επάνω στα υλικά του κατεδαφισμένου δημόσιου σχολείου να χτίσουν το «νέο» σχολείο. Τι κρύβεται πίσω από την ιδεολογία του «νέου» σχολείου; Πρόγραμμα σπουδών υπό την αόρατη καθοδήγηση των επιθυμιών των κερδοσκόπων της αγοράς, επιστροφή των εξετάσεων από το παράθυρο (το Λύκειο παραμένει εξεταστικό κέντρο για όσους έχουν την ευκαιρία), επιπλέον φραγμοί στην πρόσβαση στο πανεπιστήμιο, δημιουργία μαθητών δύο και τριών ταχυτήτων (θα δίνει το σχολείο δύο απολυτήρια), αξιολόγηση-πειθάρχηση εκπαιδευτικών (με βάση ποια κριτήρια; Από ποιους; Με τι σκοπό;).

Δια βίου σκλαβιά Η δυνατότητα και τα δικαιώματα του ατόμου γίνονται ...ευκαιρία. Επιχειρείται να μεταβιβαστεί ατομικά η ευθύνη στον κάθε μαθητή για το ότι δεν τελειώνει το σχολείο, επειδή αργότερα δεν παίρνει το πτυχίο του ή, ακόμη χειρότερα, επειδή δεν βρίσκει δουλειά. Και αν μπει στο σύστημα της διά βίου μισθωτής σκλαβιάς θα είναι εκείνος υπεύθυνος για το ότι δεν είναι «παραγωγικός», για ότι δεν πέτυχε τους στόχους, για το ότι τον απέλυσαν ή για το ότι δουλεύει «μαύρα» και ανασφάλιστα. Όλα αυτά με σκοπό να αθωωθούν οι νομοθετικές παρεμβάσεις σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας (μισθοί πείνας, ωράρια κατά βούληση του εργοδότη, αύξηση στα όρια ηλικίας κλπ.). Σε αυτό το πλαίσιο το φθηνό σχολείο του μνημονίου μετατρέπεται σε κυρίαρχο μηχανισμό ιδεολογικής προπαγάνδας ώστε να δικαιολογηθούν οι μύθοι περί «ανίσχυρης Ελλάδας» που οι ισχυροί του πλανήτη (έτσι αφηρημένα) ή αλλιώς οι αγορές την βάζουν στο στόχαστρο για να την εξοντώσουν.


και «νέο » αφιέρωμα σχολείο

σελίδα

αγοράς Καμία ευθύνη δηλαδή για όσους κυβέρνησαν και κυβερνούν, για όσους λαμβάνουν πολιτικές αποφάσεις. Μηχανισμός ιδεολογικής προπαγάνδας, λοιπόν, και πεδίο κερδοφορίας για μεγάλα και μικρά αφεντικά γίνεται το σχολείο. Αφεντικά που, ενώ λχ. θα ρυπαίνουν καθημερινά με τις δραστηριότητες τους τη φύση απομυζώντας τον κόπο χιλιάδων ανθρώπων, θα εξιλεώνονται με δωρεές στο σχολείο των 25 και 30 μαθητών ανά τάξη ή θα καλούν να σβήσουμε τα φώτα μία ημέρα το χρόνο δήθεν για να σωθεί η γη…

Να δεις τι σου 'χω για μετά... Εκπαιδευτικούς αναλώσιμους: τα οργανικά κενά που δημιουργούν οι συγχωνεύσεις θα εξαναγκάσουν χιλιά-δες εκπαιδευτικούς να τρέχουν από το ένα σχολείο στο άλλο για να συμπληρώσουν ώρες. Όπως κάνουν σήμερα οι αναπληρωτές. Εκπαιδευτικός περιπλανώμενος δηλαδή και με αυξημένο ωράριο. Διευθυντές-απόλυτους άρχοντες: Με τον νέο νόμο για τα στελέχη της εκπαίδευσης ο διευθυντής, που τον διορίζει το υπουργείο για να εφαρμόζει την πολιτική του, δεν θα κάνει καν μάθημα. Θα επιτηρεί τους υφιστάμενους, θα αξιολογεί, θα ψάχνει για χορηγούς. Παράλληλα, προωθείται η κατάργηση των αρμοδιοτήτων του συλλόγου διδασκόντων για να διαλυθεί η όποια ψευδαίσθηση συμμετοχής στο σχολικό γίγνεσθαι. Στην ουσία θα πρόκειται για διευθυντές μάνατζερ που θα κυνηγάν σπόνσορες. Γιατί άραγε οι διευθυντές να μην εκλέγονται από το σύλλογο διδασκόντων; Δεν είναι με την αποκέντρωση εξουσιών το υπουργείο; Σχολικές επιτροπές μακριά από τους γονείς: ο «Καλλικράτης» της αυτοδιοίκησης ενοποιεί σε μία όλες τις υπάρχουσες σχολικές επιτροπές σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια αντίστοιχα. Όλα τίθενται υπό κεντρική διαχείριση, με το γονιό και τους μαθητές να μην ξέρουν πού να απευθυνθούν για το ρεύμα, το νερό, τη θέρμανση, τη μεταφορά στο σχολείο. Προώθηση της ελιτίστικης αντίληψης της αριστείας, της ιδεολογίας που διαχωρίζει τεχνητά τους μαθητές, τους φοιτητές, σε «έξυπνους» και σε «ανόητους», αποκρύπτοντας ότι η μάθηση δεν είναι κούρσα ντοπαρισμένων αλόγων στον ιππόδρομο. Σε αυτή την αντίληψη προωθούνται τα πειραματικά σχολεία. Μέντορες για τον νεοδιοριζόμενο εκπαιδευτικό, ο οποί-

ος αν δεν πειθαρχεί στο πρόγραμμα θα είναι στο έλεος του σύγχρονου επιθεωρητισμού. Γονείς που θα αναγκάζονται να πληρώνουν για να πάει το παιδί τους σχολείο. Για να διδαχτεί τι; Την άχρηστη γνώση, την κατευθυνόμενη από τα συμφέροντα των κερδοσκόπων και της εξουσίας.

Πέρα από το δίλημμα ιδιωτικό-κρατικό Ιδιωτική ή κρατική παιδεία; Λιγότερο ή περισσότερο κράτος; Πλαστά διλήμματα που δεν αγγίζουν τη φύση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, δεν θέτουν το ερώτημα: παιδεία από ποιον, για ποιον; Για ποιον σκοπό; Για το κέρδος, τον ανταγωνισμό («υγιή» τον βαπτίζουν ανερυθρίαστα), την «επαγγελματική αποκατάσταση», την παραγωγή άχρηστων και ρυπαρών προϊόντων, την υποταγή, την πειθαρχία, την υπακοή; Ή παιδεία για ελεύθερη κοινωνία, καλλιέργεια του ατόμου, γνώση ελεύθερη και προσβάσιμη σε όλους, με πρακτικό αντίκρισμα, αμφισβήτηση, ελεύθερη ανάδυση των ιδεών; Είναι σαφές πως οι συγχωνεύσεις αποτελούν μία μόνο όψη του θέματος της παιδείας. Ο απεγκλωβισμός της κοινωνίας από πλαστά διλήμματα του τύπου κρατικό-ιδιωτικό μπορεί να επιχειρηθεί με την επανανοηματοδότηση του δημόσιου, ελεύθερου, κοινωνικού, μέσα από έναν γενικευμένο σύγχρονο διαφωτισμό απελευθέρωσης από το περιβάλλον της αγοράς, της κατανάλωσης, της εμπορευματοποίησης, του ιεραρχικού διαχωρισμού που παράγει όλο το οικοδόμημα της εκπαίδευσης. Άλλο ο ελεύθερος άνθρωπος κι άλλο ο εκπαιδευόμενος. Δημόσιο για όλους, με δικαίωμα απόφασης και συμμετοχή στο σχεδιασμό και λόγο για το περιεχόμενο της γνώσης. Κοινωνικό, σε διαρκή αλληλεπίδραση με την κοινωνία Ανοιχτό, με ελεύθερη και χωρίς όρους πρόσβαση του καθενός στη γνώση. Για όλη την κοινωνία. Με σχολεία ελεύθερης κοινωνικής μάθησης. Ένας τρόπος να σωθούν τα σχολεία είναι να ανοιχτούν στην κοινωνία, να αλληλοτροφοδοτηθούν, να έρθουν σε επαφή με τις ανάγκες της κοινωνίας. Με προγράμματα που θα διαμορφώνονται με τη συμμετοχή των πολιτών έξω από την κρατική κηδεμονία και την κερδοσκοπική βούληση.

Η εποχή των υποσχέσεων τέλειωσε Μπουκωμένο το σύστημα αφού η Ιδεολογία της «προόδου» και της «ανάπτυξης» έδειξε τα όριά της. Αφού οι υποσχέσεις για ευημερία και πλούτο κατέρρευσαν, επιχειρεί μία βίαιη αναδιάταξη των όρων ισχύος. Στην εργασία, στην παιδεία, την υγεία,

τα δημόσια αγαθά. Το κράτος ιδιωτικοποιείται, βασικές του λειτουργίες που διασφάλιζαν το ρόλο του εγκαταλείπονται, το πολιτικό προσωπικό μειώνεται, η μεσαία τάξη εξωθείται στο περιθώριο. Το περίφημο «κοινωνικό κράτος» το οποίο τόσο ύμνησε η Αριστερά. Απομένουν η καταστολή σε βάρος των κοινωνικών αντιστάσεων και η διαχείριση της φτώχειας και της μιζέριας. Σε αυτά τα ερείπια της πολυδιάστατης κρίσης σε όλα τα επίπεδα, η υπεράσπιση του παλιού, είτε κρατικού είτε ιδιωτικού, δεν έχει νόημα από τη σκοπιά της ανθρώπινης απελευθέρωσης. Η ζωντάνια των μαθητών από το Δεκέμβρη του 2008 και μετά, οι αμεσοδημοκρατικές αναζητήσεις στο κοινωνικό πεδίο από μαχόμενους εκπαιδευτικούς και πολίτες για αυτοκυβέρνηση της κοινωνίας και αυτοδιαχείριση στα δημόσια αγαθά είναι ελπίδα.

Και τώρα τι; Το «όχι» στις συγχωνεύσεις σχολείων λέγεται όχι για να υπερασπιστούμε το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα των καταναγκασμών (απουσίες, αποβολές, τιμωρία), της βαθμοθηρίας, της κρατικής εκπαίδευσης, των εθνικών μύθων, της χειραγώγησης της σκέψης, της δεξιότητας και όχι της ολικής σκέψης, των σχολείωνφυλακών, της επιχειρηματικότητας. Απέναντι στην κρατική και ιδιωτική εργολαβία της γνώσης και την ιδιωτική κερδοσκοπία στην εκπαίδευση, μπορεί να υψωθεί ένα μάχιμο εκπαιδευτικόκοινωνικό κίνημα που θα αντισταθεί στους παιδονόμους της αγοράς, στην επιστροφή του επιθεωρητισμού. Θα πει «όχι» στη «δια βίου μάθηση» που ταυτίζεται με το κυνήγι δεξιοτήτων και προσόντων ενός ευέλικτου εργατικού δυναμικού, έτοιμου να υπηρετήσει το αφεντικό, αλλά αδύναμου να κριτικάρει το αντικείμενο της εργασίας και το περιεχόμενο της γνώσης. Θα ζητήσει κατάργηση των ιεραρχικών καταναγκασμών (βαθμοί, εξετάσεις, ιεραρχία στο σχολείο), θα διεκδικήσει ολική γνώση, παιδαγωγική ελευθερία, ελεύθερα σχολεία κοινωνικής μάθησης για όλους, ελεύθερη παιδεία.


πολιτική πολιτική

τεύχος #5 2011

ΚΟΜΜΟΥΝΑ 1871:

Ρωγμή του χρόνου... Υπάρχει μια μόδα στην Αριστερά να αναζητάει πάντα έτοιμες λύσεις για το σήμερα από το παρελθόν και, όλως τυχαίως, να τις βρίσκει πάντα στις επαναστάσεις που “νίκησαν” και ποτέ σε αυτές που “έχασαν”.

Σ

ίγουρα, η Κομμούνα του Παρισιού συγκαταλέγεται στις χαμένες υποθέσεις, και αυτό γιατί, όπως τη χαρακτήρισε ο Μαρξ, ήταν “η εξουσία που αρνείται τον εαυτό της”. Και τι άλλο παρά τέτοια θα ήταν μια εξουσία που αρνείται τον εθνικό πόλεμο που της επιβάλλουν και χαράζει ένα δρόμο μοναδικό, πέρα από κάθε φαντασία. Χωρίς καμιά διάθεση άνισης σύγκρισής της με τη σημερινή μας ζοφερή κατάσταση, θα ενστερνιζόμασταν σίγουρα τα λόγια της Έλλης Παππά ότι η Κομμούνα του Παρισιού είναι το “σημείο εκκίνησης” των επαναστάσεων του 20ού αιώνα. Τα προτάγματά της, τα “σωστά” και τα “λάθη” της αποτελούν και ξεδιπλώνουν στο σήμερα την πιο σημαντική και μεγάλη ατζέντα που είναι αναγκαία για την ολική ρήξη με την αστική εξουσία. Αν, κατά τον Μαρξ, η Κομμούνα ήταν όντως ο “ανεφάρμοστος” και εντέλει πραγματικός κομμουνισμός (“...ήταν μια κυβέρνηση της εργατικής τάξης, το γέννημα της πάλης της τάξης των παραγωγών εναντίον της τάξης των σφετεριστών, η πολιτική μορφή που επιτέλους ανακαλύφθηκε με την οποία μπορεί να επιτευχθεί η οικονομική απελευθέρωση της εργασίας [...] ήταν μια τελείως ανοιχτή πολιτική μορφή, ενώ όλες οι προηγούμενες μορφές διακυβέρνησης ήταν έντονα κατασταλτικές”), το άκρως αντίθετο της αυ-

τοκρατορίας, τότε σήμερα τι έχουμε να αντιπαραβάλουμε απέναντι στον καπιταλισμό που μας δείχνει τα δόντια του; Χρειαζόμαστε σίγουρα, σε αναλογία στο σήμερα, μια εργατική τάξη που δεν θα πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή για να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς. Μια εργατική τάξη που την κρίσιμη στιγμή δεν θα επιλέξει να υλοποιήσει απλώς τις φιλεργατικές μεταρρυθμίσεις μιας «δίκαιης» κυβέρνησης, ούτε προωθώντας ένα αδιόρατο “μεταβατικό” στάδιο προς μια “ονειρώδη” κατάσταση,

αλλά θα αλλάξει όλο το κοινωνικό και πολιτικό τοπίο φτάνοντας στη ρίζα του προβλήματος: η κατάργηση της ιδιοκτησίας που μετατρέπει την εργασία των πολλών σε πλούτο των λίγων, η μεταβολή των μέσων παραγωγής από μέσα υποδούλωσης και εκμετάλλευσης της εργασίας, σε όργανα της ελεύθερης συνεταιρισμένης εργασίας. Το μοντέλο που ήταν η θέληση και η προσπάθεια της Κομμούνας να γίνει πραγματικότητα, θα είναι υπόδειγμα όχι μόνο για κάθε μητροπολιτικό κέντρο αλλά μέχρι το τελευταίο χωριό.

Το κοινοτικό καθεστώς δίνει τέλος στη συγκεντρωτική και τελικά γραφειοκρατική διακυβέρνηση, και δίνει τη θέση της στην αυτοκυβέρνηση των παραγωγών με πολιτική μορφή τις συνελεύσεις της Κομμούνας. Η προσπάθεια λόγω της ήττας της Κομμούνας να παρουσιαστεί το μοντέλο αυτό ως κάτι ανέφικτο και ουτοπικό κρατεί καλά μέχρι σήμερα, 140 χρόνια μετά. Οι απόψεις για τους λόγους της ήττας δε συμφωνούν πάντα. Έφταιγε το ότι ο καπιταλισμός στο Παρίσι δεν είχε ωριμάσει; Ο Ένγκελς μας πληροφορεί αναλυτικά για την ιδιαίτερα αναπτυγμένη καπιταλιστική μηχανή του Παρισιού. Έφταιγε το ότι δεν κυνηγήθηκε ο Θιέρσος και οι δυνάμεις του την ώρα που έπρεπε, με αποτέλεσμα να ανασυνταχθούν και να επιτεθούν; Αν καταλογίσουμε αυτό στους Παριζιάνους επαναστάτες, να το κάνουμε με τη γνώση ότι έδωσαν πλήρη και απόλυτη προτεραιότητα στην πολιτική τους οργάνωση και στη μέχρι υπερβολής αφοσίωσή τους στην εξαντλητική συζήτηση και της τελευταίας ανησυχίας. Και αυτό γιατί η άμεση δημοκρατία τους έπρεπε να διασφαλίσει ότι κανένας δεν θα μείνει ανικανοποίητος στην Κομμούνα. Ίσως οι κοινωνικές τομές που έκανε η Κομμούνα στην εξασφάλιση στέγης και τροφής έπρεπε να είχαν γίνει νωρίτερα και πιο αποφασιστικά, όπως το να πάρουν στα χέρια τους το θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας της Γαλλίας, το χρήμα που τους έκλεψε η αυτοκρατορία. Το σίγουρο είναι ότι η Κομμούνα δεν έχασε, όσο χάνουμε εμείς την ευκαιρία να την ολοκληρώσουμε στο σήμερα. Καμιά επανάσταση, καμιά εξέγερση και κανένα κίνημα δεν θεωρείται χαμένο, όσο δεν μπαίνουν στην “κινηματική ζυγαριά”, κατανοώντας έτσι ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, γράφεται στους δρόμους που δεν έχουμε πάρει ακόμα. Δήμητρα Κωσταγιώργου

300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΙ ΠΕΙΝΑΣ

Ρήγμα στο τείχος της κοινωνικής λεηλασίας και του καθεστώτος εξαίρεσης

Ο

αγώνας των 300 μεταναστών απεργών πείνας κατάφερε ένα σημαντικό ρήγμα στην πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας και της επιβολής καθεστώτος εξαίρεσης για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων. Με την αποφασιστική τους στάση, οι “αόρατοι” επέβαλλαν να γίνουν ορατοί και εξανάγκασαν όλο το πολιτικό και συνδικαλιστικό σύστημα, αλλά και κάθε άνθρωπο, να πάρει θέση, να πάψει να κάνει «πως δεν βλέπει», να απαντήσει γιατί κράτος και αφεντικά τούς αρνούνται το στοιχειώδες. Ίσως γι' αυτό, επειδή χάλασαν το κυρίαρχο θέαμα της υποταγής, εισέβαλλαν απρόσκλητοι στο πολιτικό σκηνικό, ανέτρεψαν την «ατζέντα» των κομμάτων και των συνδικάτων, και «εκβίασαν» με όρους κινήματος μια λύση εδώ και τώρα, δέχτηκαν τη λυσσαλέα επίθεση όλου του συρφετού της καθεστηκυίας τάξης, κράτους, ΜΜΕ, πρυτανείας, κομμάτων, κατασυκοφαντώντας τον αγώνα τους και φτάνοντας μέχρι τη βίαιη εκδίωξή τους από έναν χώρο ασύλου. Η ρωγμή στο δήθεν αήττητο του κράτους και της κυβέρνησης έγινε κατορθωτή γιατί ο αγώνας αυτός είχε ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που μπορούν να

λειτουργήσουν ως παράδειγμα για ολόκληρο το εργατικό και κοινωνικό κίνημα: - Έδωσαν τη μάχη εξ αρχής ως αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού κινήματος, ως μετανάστες εργάτες όπως οι ίδιοι είπαν, προτάσσοντας το κοινό δίκαιο του εργάτη, του άνεργου και του μετανάστη απέναντι σε εθνικές ή θρηκευτικές ταυτότητες και διαρέσεις. - Αυτοοργανώθηκαν οι ίδιοι ως αγωνιστικό υποκείμενο, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και συνελεύσεις, τις οποίες κατάφεραν να διατηρήσουν ακόμη και στις δύσκολες συνθήκες της απεργίας πείνας. - Ο αγώνας τους, παρά τις προσπάθειες κομμάτων, οργανώσεων και ατόμων εντός και εκτός της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης να αναλάβουν ρόλους μεσολάβησης και εκπροσώπησης, ήταν και έμεινε ως το τέλος αδιαμεσολάβητος, με τους ίδιους τους μετανάστες να αποφασίζουν για όλες τις πτυχές και την εξέλιξη του αγώνα. - Η μάχη που έδωσαν είχε τα χαρακτηριστικά της εδώ και τώρα επιβολής με κινηματικούς όρους όλων όσων δικαιούνται, με ορίζοντα και πλαίσιο το “νομιμοποίηση όλων χωρίς προϋποθέσεις”, που αφορούσε και ενοποιούσε όλους τους μετανάστες και όχι απλά κάποιες ομάδες

τους, ενάντια σε ηττοπαθείς λογικές του κινήματος που θεωρούν την αποφασιστικότητα “τυχοδιωκτισμό” και ό,τι ξεφεύγει από τα όρια του συστήματος “ουτοπικό” και “μαξιμαλιστικό”. - Η βοήθεια της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης και του ευρύτερου κινήματος αλληλεγγύης ήταν πολύ σημαντική και, παρότι δεν κατάφερε να ξεπεράσει ορισμένα όρια, ανέδειξε τις μεγάλες δυνατότητες στήριξης αποφασιστικών αγώνων και αναμέτρησης με το κράτος και την κυβέρνηση. Το πιο εκμεταλλευόμενο και αποκλεισμένο τμήμα εργατών της χώρας μας έθεσε με μαζικούς όρους το συνολικό θέμα της μετανάστευσης, ως κεντρική διάσταση του “κοινωνικού προβλήματος”. Έκαναν με αυτοθυσία αυτό που ούτε θέλει ούτε μπορεί να κάνει ο καθεστωτικός συνδικαλισμός αλλά και η Αριστερά. Ο αγώνας συνεχίζεται. Σήμερα που γινόμαστε βίαια όλοι «χωρίς χαρτιά», χωρίς δικαιώματα, χωρίς συμβάσεις, χωρίς μισθούς, είμαστε όλοι μετανάστες, και κάθε νίκη των μεταναστών δεν μπορεί παρά να είναι νίκη όλων μας. Από την ανακοίνωση της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ


εργασία εργασία

σελίδα

Ιόνια και Ολυμπία οδός

Οι εργαζόμενοι απολύονται, οι κοινοπραξίες και τα διόδια μένουν Συζήτηση με τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στη Vinci "Η Γαλαρία", Θόδωρο Τσελεπή

Μ

ε την κατασκευή της γέφυρας Ρίου-Αντίρριου, η γαλλική μεγαλοκατασκευαστική Vinci παρουσιάστηκε ως αξιόπιστη, ασφαλής, "κοινωνικά ευαίσθητη" και παγκόσμιου κύρους τεχνική εταιρία. Συμμετείχε με πλειοψηφικό πακέτο 57,45% στην ανάδοχο κοινοπραξία, μαζί με εγχώριους μεγαλοεργολάβους και, βέβαια, στην τωρινή "Γέφυρα Α.Ε." με τα τα πανάκριβα διόδια. Πήρε το "πράσινο φως" συμμετέχοντας με άλλους "εθνικούς" και διεθνείς εργολάβους στην κατασκευή του "Δυτικού οδικού άξονα", την "Παραϊόνια" από τη Μεσσηνία έως Πάτρα-Αντίρριο, παρακάμψεις πόλεων (Αγρίνιο, Άρτα, κλπ.), Γιάννενα, Εγνατία, Κακαβιά… Το Πελοποννησιακό Τμήμα, ανέλαβε η Ολυμπία Οδός Α.Ε., με πρώτο ρόλο (29,9%), φυσικά, στη Vinci Concessions S.A.S. που δηλώνει "η μεγαλύτερη εταιρία λειτουργίας έργων παραχώρησης υποδομών στην Ευρώπη και ηγετική εταιρία παγκοσμίως …". Οι λοιποί εταίροι: Η Hochtief PPP Solutions GmbH (17%), του αεροδρομίου των Σπάτων. Και έπονται κάποιες επίσης "γνωστές" μας. Ο όμιλος J&P-Άβαξ Α.Ε. (17%), η Άκτωρ Παραχωρήσεις Α.Ε. (17%), η ΓΕΚ Τέρνα Α.Ε. (17%) και η Αθηνά ΑΤΕ (2,1%). Τους τελευταίους μήνες, στο άνω του Αντίρριου τμήμα, μόνο κάποιες διανοίξεις τούνελ προχωρούσαν, ενώ στην "Ολυμπία", το έργο έχει ουσιαστικά διακοπεί. Οι "ανάδοχοι" απομυζούν κανονικά τα διόδια που τους "ανατέθηκαν" σε άλλα σημεία της χώρας, ενώ οι απολύσεις πάνε σκούπα και τα "ατυχήματα" πολλαπλασιάζονται.

Ο

πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στη Vinci "Η Γαλαρία", Θόδωρος Τσελεπής, παραθέτει σημαντικές πληροφορίες, για την εταιρία, την κοινοπραξία, το έργο και τη στάση του Δημοσίου. • Για τις απολύσεις: "Στη Vinci είμαστε 360 εργαζόμενοι και έχουμε μείνει 240. Έχει απολυθεί το 1/3 των εργαζομένων. Στο έργο δουλεύανε 2.800, με στοιχεία που μπορώ να γνωρίζω εγώ, γιατί στα υπόλοιπα εργοτάξια επικρατεί ομερτά. Έχουν απολυθεί πάνω από 1.000 εργαζόμενοι. Η χρηματοδότηση σταμάτησε από το Νοέμβριο. Οι τράπεζες, σε απόλυτη συνεργασία με τους κατασκευαστές, σταμάτησαν παράνομα να χρηματοδοτούν, τα εργοτάξια έχουν παγώσει, ο κόσμος απολύεται και αν δε βρεθεί λύση το έργο θα σταματήσει. Όχι μόνο η Ιόνια, αλλά και οι πέντε μεγάλοι άξονες".

• Ποιος πληρώνει; "Το έργο πάγωσε από τις τράπεζες με τη δικαιολογία ότι είναι ανασφαλές οικονομικά. Ωστόσο χρηματοδοτείται ως εξής: 32% από τα διόδια, 20% από κρατικά και κοινοτικά κονδύλια, 41% από τραπεζικά δάνεια που έχουν συνάψει οι κατασκευάστριες εταιρίες και θα αποπληρωθούν πάλι από τα διόδια. Μόλις το 7% βάζουν οι κατασκευαστές. Αυτό αποτελεί από μόνο του το πρώτο σκάνδαλο". • Για τα στελέχη "πίσω από τις συμβάσεις": Η σύμβαση που φτιάχτηκε προέβλεπε ότι μέσα σ' ένα χρόνο θα ολοκληρώνονταν οι απαλλοτριώσεις. Κάτι αδύνατο. Δηλαδή από την πρώτη στιγμή άνοιγε η πόρτα για διεκδικήσεις των εργολάβων. Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου, επί Σουφλιά, που συνέταξε τις συμβάσεις, είναι σήμερα στέλεχος στην Ολυμπία οδό. Ο τωρινός γραμματέας των συγχρηματοδοτούμενων έργων του Ρέππα είναι ο προηγούμενος διευθυντής της Εγνατίας και της Ιόνιας οδού. Τα ίδια πρόσωπα εναλλάσσονται ανάλογα με το ποιο κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση. Όχι ότι έχουν κόμμα αυτοί, απλά αλλάζουν για να μη νιώθουν μονοτονία. • Εργατικά "ατυχήματα": "Η Vinci, είτε διαφήμιζε κάλπικα τον εαυτό της, μέσω της κατασκευής της γέφυρας Ρίου-Αντίρριου, ως ασφαλή κατασκευαστική, είτε -το πιο πιθανό- έχει πολύ καλούς έλληνες συμβούλους που την κατάντησαν χειρότερη και από τη χειρότερη ελληνική. Όχι ότι έχει καμιά διαφορά … τελικά ίδια είναι τα αφεντικά ελληνικά και γαλλικά". Τα "ατυχήματα" ακολουθούν αυξητικό ρυθμό από χρόνο σε χρόνο, φτάνοντας στα 10 πέρυσι. "Συνάδελφος καταπλακώθηκε, υποβλήθηκε σε εγχειρήσεις, επέστρεψε κουτσαίνοντας. Έπεσε κομμάτι, ένα κυβικό μέτρο, από σκεπή, κατά τύχη δεν ήταν άνθρωποι από κάτω… Ανατρέπονται μηχανήματα…". Οι εργάτες που προσλαμβάνονται για ένα αντικείμενο, πρέπει να κάνουν τα πάντα. Ο οξυγονοκολλητής, για παράδειγμα, χωρίς να ξέρει, πρέπει να χειρίζεται βαριά μηχανήματα και αυτοκίνητα… • Η Vinci ως εργοδότης: "Συμπεριφέρονται με το χειρότερο τρόπο, απέλυσαν ακόμα και εκλεγμένη συνδικαλίστρια. Αφαιρούν από την "ατζέντα" θέματα που τους ενοχλούν, την υγιεινή και ασφάλεια των εργαζομένων, το ζήτημα ενός γαλλομαροκινού εργολάβου που φέρονταν βάναυσα. Ο γάλλος διευθυντής μας είπε ότι κάνει μπάνια, να μην τον ενοχλούμε. Κρύβεται από συνδικαλιστές, από βουλευτές. Έφυγε από την πίσω πόρτα και πήγε να πατήσει συνάδελφο απολυμένο. Διαμαρτυρόμαστε, κάνουμε

παρεμβάσεις, όπως για το τι εκρηκτικά χρησιμοποιούν, και μας απειλούν με μηνύσεις, αγωγές, ξυλοδαρμούς. Η επιθεώρηση εργασίας αποτελείται από δύο άτομα για όλη την Αχαΐα. Κάναμε 24ωρες απεργίες - το καλό είναι ότι το Εργατικό Κέντρο Πάτρας δε βγήκε να μας … καταγγείλει. Είναι μόνο στο πλευρό της εργοδοσίας". Ο Θεόδωρος Τσελεπής, πάντως, μιλάει για άλλο κόσμο που έχει σταθεί στους αγώνες του σωματείου, όπως τα πρωτοβάθμια σωματεία, συλλογικότητες, αντιεξουσιαστές… Κάνει επίσης λόγο και για θεσμούς ελέγχου του έργου, που εξαρτώνται από την κοινοπραξία. Ο χρηματοδοτούμενος "ελέγχει" το χρηματοδότη. • Τι είναι η Vinci: Ο προηγούμενος πρόεδρός της δικάζεται στη Γαλλία για γαϊτανάκι παρανομιών. Είχε απολύσει όλο το προσωπικό μισθοδοσίας για να ανεβάσει το μισθό του. Τώρα ο 70χρονος ζει στη Γενεύη, ενώ τον ψάχνει στη Γαλλία η εισαγγελία. Η κατασκευαστική απασχολεί 160.000 ανθρώπους. Εδώ κατασκεύασε τη γέφυρα Ρίου-Αντίρριου, αλλά δε μας λένε τον όρο που υπάρχει στη σύμβαση για το πότε είναι υποχρεωμένοι να παραδώσουν το έργο στο ελληνικό Δημόσιο. Δε δίνουν λογαριασμό πόσα βγάζουν και πόσα στοιχίζει η συντήρηση... Συνεχίζουν όμως να εισπράττουν 12,90 ευρώ σε κάθε διέλευση. • Τους χαρίζει και άλλα το κράτος: "Αυτοί δεν είναι επενδυτές, είναι νταβατζήδες. Το 50% των κρατικών κονδυλίων έχει μπει, τα διόδια εισπράττονται από την πρώτη μέρα της σύμβασης το 2008, το μόνο που μένει είναι να βάλλουν οι τράπεζες τα λεφτά. Υποτίθεται ότι είναι σε διαπραγματεύσεις, έρχεται το κράτος και τους "πιέζει" και στις 23 Μαρτίου τους χαρίζει άλλα 30 δις. Εάν δεν τους "πίεζε" δηλαδή τι άλλο θα τους έδινε; Με τα δικά τους στοιχεία, σε 15 χρόνια θα έχουν κάνει απόσβεση - δηλαδή άλλα 15 χρόνια θα κερδίζουν σε βάρος μας. Τώρα το κράτος θα τους δώσει κι άλλα 10 χρόνια εκμετάλλευσης του έργου που δε θα φτάσει πέρα από την Πάτρα. Θα απολυθούν όλοι οι εργαζόμενοι για να επανέλθουν μετά με ατομικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις ή θα συνεχίσουν με υπεργολάβους και απλήρωτους και ανασφάλιστους. Δηλαδή αυτό που έχει πληρώσει ο λαός θα το πληρώσει ακόμα ακριβότερα. Αυτή είναι η πορεία του έργου. Από τη συνέντευξη του Θόδωρου Τσελεπή στον Σπύρο Καλογεράκη, που έγινε στο ελεύθερο κοινωνικό ραδιόφωνο Κοκκινοσκουφίτσα


τεύχος #5 2011

Ένας βαριά άνεργος μεταλλεργάτης

Ε

δώ και 2.500 χρόνια μάθαμε να φτιάχνουμε καράβια. Εμείς φτιάξαμε την Αργώ που εξερεύνησε και άνοιξε καινούριους δρόμους πολιτισμού. Φτιάξαμε τα καράβια που έφεραν κοντά τους λαούς της Μεσογείου, αλλά και τα πλοία που σταμάτησαν στη Σαλαμίνα τους Πέρσες από τα χέρια μας πήραν μορφή. Οι πυρπολητές του '21 με δικά μας πλοία πολέμησαν για λευτεριά και τα καΐκια του ΕΛΑΝ εδώ φτιάχτηκαν. Επίσης, τα πλοία μας μετέφεραν εξόριστους, μετανάστες, αλλά και τους απόκληρους της Σπιναλόγκα. Η ιστορική αναδρομή θα μπορούσε να είναι τεράστια, αλλά ποιος θέλει να ξέρει ιστορία; Σήμερα με τα πλοία που φτιάχνουμε μεταφέρονται καύσιμα, τρόφιμα, εμπορεύματα για να ζεσταινόμαστε, να κινούμαστε, να παράγουμε ...και τα πλοία μας μεταφέρουν τα καλοκαιρινά όνειρα στις γαλάζιες παραλίες των παρατημένων νησιών μας. Αλλά ποιος να ξέρει για εμάς; Μετά από 2.500 χρόνια τεχνογνωσίας και πάθους να κάνουμε τα παλιοσίδερα να επιπλέουν και να οργώνουν τις θάλασσες, η ελληνική ναυτιλία, μια από τις μεγαλύτερες του κόσμου, καρφώνει πάλι τον Προμηθέα στους βράχους να τον κατασπαράξουν τα όρνια. Για τη συνεισφορά μας, λοιπόν, στην ιστορία του τόπου, ανταμειφτήκαμε με τον τρόπο που η Ελλάδα μόνο ξέρει να αμείβει όσους κοπιάζουν. Βγήκαμε στο περιθώριο, την απραξία, στην ανεργία. Με τα χέρια άχρηστα και το μυαλό μουδιασμένο, σας λέω πως, όχι λοιπόν, δεν είμαι περήφανος για αυτή την πατρίδα, δεν θα υπερασπιστώ αυτή τη σημαία όσο στον ίσκιο της κρύβονται ακούραστοι κλέφτες και ηδονοβλεψίες της μιζέριας μας. Όχι, δεν είμαι περήφανος για τη ναυτιλία σας όταν εξοστρακίζει αυτούς που την ανέβασαν τόσο ψηλά, τους ναυτικούς και τους εργάτες

της. Για μας, ένα είναι το αναγνωρίσιμο οικονομικό μέγεθος: κάθε ευρώ που δεν φέρνει η ναυτιλία στον τόπο θα λείπει συνεχώς από τις οικογένειές μας. Κρατήστε λοιπόν τα πλοία για να κάνετε γαμήλια πάρτι με τις πουτανίτσες σας. Λέω, λοιπόν, σε όλους πως πια δεν θα με βρείτε δίπλα στη θάλασσα να φτιάχνω καράβια, δεν θα με βρείτε πάνω σε πλοίο να φεύγω μετανάστης, θα με βρείτε, όμως, θυμωμένο και αποφασισμένο να τα αλλάξω όλα. Θέλω να είστε δίπλα μου όπως θα είμαι κι εγώ σε όποιον ζητάει το δίκιο. Το όπλο μας η αλληλεγγύη. Α. Β. Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος

ανεργία ανεργία Αυξάνονται οι στρατιές των ανέργων Στο βωμό της διατήρησης της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, που παραμένει σε υψηλά επίπεδα παρά την κρίση, θυσιάζονται χιλιάδες θέσεις εργασίας και οι άνθρωποι πετιούνται στο δρόμο ή γίνονται αντικείμενο άγριας εκμετάλλευσης προκειμένου να ευημερούν τα αφεντικά και οι πολιτικοί υπηρέτες τους.

Τ

α πρόσφατα στοιχεία για τις εξελίξεις στο μέτωπο της ανεργίας είναι αποκαλυπτικά για το παιχνίδι που παίζεται σε βάρος των πολλών για να σωθούν οι λίγοι. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι είναι άνεργοι ή ημιαπασχολούμενοι με αποδοχές που δεν ξεπερνούν τα 500 ευρώ, ενώ επίσημα ο αριθμός των ανέργων ξεπερνά πλέον τα 800.000 άτομα, ενώ οι εργαζόμενοι εκ περιτροπής ή περιστασιακά που επιβιώνουν με μισθούς πείνας υπολογίζεται ότι αριθμούν πάνω από 450.000 άτομα. Από τα πρόσφατα στατιστικά στοιχεία προκύπτει ότι μόνο τον Ιανουάριο κάθε μια ώρα 145 εργαζόμενοι έχαναν τη δουλειά τους, ενώ υπολογίζεται ότι το Φεβρουάριο και το Μάρτιο απολύθηκαν 50.000 εργαζόμενοι. Στην εποχή του μνημονίου, η θέση των εργαζομένων επιδεινώνεται δραματικά, καθώς στην ανεργία οδηγήθηκαν μέσα σε ένα χρόνο 190.000 άτομα, ενώ περισσότεροι από 80.000 αναγκάστηκαν να δουλεύουν με ελαστικές μορφές απασχόλησης και να υποστούν σημαντικές μειώσεις στις αποδοχές τους. Από τα επίσημα στοιχεία των Επιθεωρήσεων Εργασίας προκύπτει μεγάλη αύξηση της μερικής απασχόλησης, καθώς σήμερα οι μερικά απασχολούμενοι φθάνουν σε 340.000 άτομα από 272.000 το 2009, ενώ 90.000 εργάζονται εκ περιτροπής από 57.000 πριν δύο χρόνια. Με ψαλιδισμένες αποδοχές απασχολούνται, εξάλλου, περισσότεροι από 50.000 εργαζόμενοι που εντάχθηκαν στα προγράμματα επιδότησης των ασφαλιστικών εισφορών που

υλοποιούνται αυτό το διάστημα. Οι προβλέψεις για την εξέλιξη της ανεργίας είναι δυσοίωνες καθώς εκτιμάται ότι το φθινόπωρο ο δείκτης θα εκτοξευθεί στο 17% και οι άνεργοι θα αριθμούν 1,2 εκατ., ενώ στα τέλη του έτους το ποσοστό των ανέργων θα σπάσει κάθε ρεκόρ φθάνοντας στο 22%. Η ανεργία πλήττει κυρίως τη Δυτική Μακεδονία όπου ο δείκτης έχει ανέβει στο 22,7%. Αποτέλεσμα της δραματικής αύξησης της ανεργίας είναι 4 στους 10 νέους να μην βρίσκουν δουλειά και το ποσοστό των ανέργων φτάνει στο 37% (από 30,4% το 2010) για την ηλικιακή ομάδα 15-24 ετών. Ακολουθούν με 21,3% (14,6%) οι ηλικίες 25-34 ετών, με 12,6% (9,7%) οι 35-44 ετών, και 10,5% (8,4%) οι ηλικίες 45-54 ετών. Σε μονοψήφια νούμερα κινείται η ανεργία για τις ηλικίες 55-64 ετών, στο 6,9% (4,6%), και για 6574 ετών το 1,1% (2%). Παράλληλα, 2 στις 10 γυναίκες έμειναν χωρίς δουλειά, με το ποσοστό ανεργίας να φτάνει στο 18,8% έναντι 14,9% πέρυσι. Σε υψηλά επίπεδα κινείται η ανεργία και στους άνδρες, στο 12,4% από 8,7% πέρυσι. Σε υψηλά επίπεδα φθάνει η ανεργία στο Νότιο Αιγαίο με 20,2% έναντι 15,3%, η Ανατολική Μακεδονία-Θράκη με 19,3% έναντι 10,9%, η Κεντρική Μακεδονία 17,1% έναντι 12,2%, η Στερεά Ελλάδα 17% έναντι 11,8%, τα Ιόνια 17% έναντι 19,1%, η Αττική 14,6% έναντι 10,7%, η Κρήτη 14,6% έναντι 12,1%, η Ηπειρος 13,7% έναντι 12,6%, η Θεσσαλία 12% έναντι 10%, η Δυτική Ελλάδα 11,7% έναντι 9,7%, η Πελοπόννησος 10,3% έναντι 9% και το Βόρειο Αιγαίο 7,1% έναντι 3%. Μαρία Γερογιάννη


είμαστε παντού είμαστε παντού Α Ε Τ ΕΡΑ

Κ

σελίδα

Δεν είναι μόνο ότι μας φέρνουν τα σκουπίδια, αλλά ότι μας φέρονται σαν σκουπίδια Συζητάμε με τον Σωτήρη Ιατρού, από τα μπλόκα της Κερατέας, τη στιγμή που η ΕΛ.ΑΣ. ανακοίνωνε ότι ο «πόλεµος της Κερατέας» έχει κοστίσει περί τα 2,5 εκατοµµύρια ευρώ στους φορολογούμενους. Και η κρίση; Όταν πρόκειται για την προστασία των αφεντικών και την επιβολή του κράτους λεφτά υπάρχουν... Από την άλλη, και μόνο αυτό το στοιχείο θα αρκούσε για να φανεί ότι κάτι σοβαρό διακυβεύεται εκεί, κάτι που σίγουρα ξεπερνά τα τοπικά σύνορα και τα όρια των συνηθισμένων αγώνων.

- Είστε ήδη στον τέταρτο μήνα αγώνα. Εντυπωσιάζει η αντοχή που έχετε δείξει, όπως και το γεγονός ότι μια «συντηρητική» κοινωνία προχώρησε σε τόσο προωθημένες μορφές αντίστασης. - Η υπόθεση έχει ξεκινήσει από το Δεκέμβρη του 1995. Από τότε συγκροτήθηκε η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα κατά της χωματερής. Όλα αυτά τα χρόνια έγιναν θεσμικές και νομικές παρεμβάσεις και αναπτύχθηκε η ενημέρωση της κοινωνίας για το θέμα, με αποτέλεσμα να υπάρχει καλή γνώση του προβλήματος και συναίσθηση του δίκαιου του αγώνα μας. Από κει και πέρα, δύο πράγματα έχουν συντελέσει στα χαρακτηριστικά του αγώνα. Το πρώτο είναι ότι ο αγώνας δεν έχει καπελωθεί από κανέναν, από παρατάξεις, κόμματα, κλπ., και γίνεται ό,τι πει ο ίδιος ο κόσμος. Και το δεύτερο είναι τα χαρακτηριστικά της τοπικής κοινωνίας, μια κοινωνία όχι απρόσωπη, όπου όλοι γνωριζόμαστε. Όταν, λοιπόν, δέχεται αυτή η κοινωνία μια τέτοια επίθεση, όταν χτυπάνε το φίλο σου, τη μάνα σου, τον παππού σου, το γείτονά σου, τότε δε μπορείς παρά να βγεις στους δρόμους. Όταν έχεις απέναντί σου την αδικία και την εξαθλίωση, αντιδράς ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Και ειδικά σε αυτή τη φάση του αγώνα, της υψηλής έντασης και των συμπλοκών, οι δημοτικές αρχές είναι πίσω από τους κατοίκους. Οι κάτοικοι πλέον δείχνουν το δρόμο και επιβάλλουν αυτό που πρέπει να γίνει.

συγκεκριμένος καταμερισμός. Εκεί στα μπλόκα γίνονταν και οι συνελεύσεις όπου συζητούνταν και αποφασίζονταν όλα. - Γιατί, παρ' όλα αυτά, η κυβέρνηση επιμένει στον αυταρχικό της δρόμο; - Από την πρώτη μέρα θα έπρεπε να είχαν φύγει από την Κερατέα. Δεν το έκαναν για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι για να μη φανεί ότι ηττάται το κράτος. Φοβούνται το μήνυμα του να χάνει η κυβέρνηση και το κράτος από μια πόλη 15.000 κατοίκων. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι έχουν στο κεφάλι τους τον «εθνικό εργολάβο». Αν χαθεί η Κερατέα γι' αυτόν, αυτομάτως αμφισβητείται η μέθοδος και η τεχνολογία που θέλει να επιβάλει, ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου για ό,τι πλασάρει στη διαχείριση απορριμμάτων. Η περίφημη βιοξήρανση είναι μια αποτυχημένη, τόσο από οικολογική όσο και από οικονομική άποψη, μέθοδος. Αλλά το θέμα δεν είναι μόνο αυτό. Είναι, γενικότερα, ότι προωθείται η ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των απορριμμάτων, κάτι που σημαίνει 4 δισ ευρώ κόστος για τον πολίτη και αντίστοιχα όφελος για τον ιδιώτη. Έτσι, το πρόβλημα της Κερατέας είναι μεν τοπικό, γιατί προσβάλει το περιβάλλον και την ιστορία αυτού του τόπου, αλλά αφορά όλους, γιατί η οικονομική επιβάρυνση αφορά όλους τους πολίτες. Αν καταφέρουν και κάνουν αυτό το έργο στην Κερατέα, αυτομάτως θα αρχίσουν να κάνουν σε

- Πόσο βοήθησε η αυτοοργάνωση των κατοίκων στην αντοχή και τη δύναμη του αγώνα; - Πριν από την αυτοοργάνωση υπήρξε προετοιμασία και οργάνωση. Όταν ο κόσμος άκουσε τις σειρήνες, ήξερε ότι δεν έγινε πόλεμος αλλά ότι είχαν έρθει τα ΜΑΤ. Από κει και πέρα, επειδή οι περισσότεροι δεν είχαμε έρθει ποτέ σε επαφή με τις κατασταλτικές δυνάμεις, υπήρχε κόσμος που δεν ήξερε καν τι πάει να πει δακρυγόνο, και τον πρώτο καιρό τα ΜΑΤ μας διέλυαν, αναπτύχθηκαν αυθόρμητες μορφές αντίστασης και συγκρότησης για να μπορέσουμε να κρατήσουμε. Παρά την αγριότητα των ΜΑΤ που δεν άφηναν τίποτα όρθιο στο πέρασμά τους, βρήκαμε τον τρόπο να ανασυγκροτούμαστε γρήγορα και να βγαίνουμε ξανά μπροστά τους. Αυτό ήταν αυτοοργάνωση, δεν έδινε κάποιος εντολή να ξανασυγκεντρωθούμε, ο κόσμος γύρναγε μόνος του πάλι στα μπλόκα, τα ξαναέστηνε και ξεκίναγε ξανά τη μάχη. Κι αυτό ήταν εξουθενωτικό για τις δυνάμεις καταστολής, γιατί εκεί που πίστευαν ότι είχαν τελειώσει, μας ξανάβρισκαν μπροστά τους. Και ακόμη και στις συγκρούσεις, έβλεπες, καθώς δεν είμαστε ...τακτικός στρατός, ότι χωρίς να υπάρχουν εντολές από κανέναν, υπήρχε μια αυτοεκπαίδευση του κόσμου, πήραμε μαθήματα από την εμπειρία. Αυτοοργάνωση υπήρχε, επίσης, καθημερινά στα μπλόκα, όπου ο καθένας συνέβαλε, από το φαγητό μέχρι τα υλικά, χωρίς να υπάρχει κάποιος

τις χωματερές αλλά και από τις βιομηχανίες που βρίσκονται εκεί. Δεν συμφωνούμε, όμως, με την τεχνητή ένταση που επιχειρείται να δημιουργηθεί μεταξύ δυτικής και ανατολικής Αττικής. Θέλουν να μας βάλουν να τσακωνόμαστε μεταξύ μας, ενώ στην ουσία το πρόβλημα αφορά τα σκουπίδια όλου του λεκανοπέδιου. Υπάρχει, όμως, και τεράστια υποκρισία των δημοτικών αρχών των περιοχών αυτών, καθώς στην ουσία αυτό που προτείνουν είναι απλώς να μεταφερθεί η καταστροφή που έχουν υποστεί και αλλού. Δυστυχώς, οι τοπικοί άρχοντες ανέχονται αυτή την κατάσταση, γιατί έχουν οικονομικά οφέλη από αυτήν. Η Φυλή και τα Λιόσια δέχονται αυτή τη στιγμή 9 με 9,5 χιλιάδες τόνους απορριμμάτων ημερησίως, εκ των οποίων οι 3 χιλιάδες έρχονται από την Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα. Επομένως, δεν θα πάρουν κάποια ανάσα, αν γίνουν τα έργα στην Κερατέα και το Γραμματικό. Πρέπει να δούμε το θέμα συνολικά. - Πώς βλέπετε την προοπτική ενός κοινού μετώπου με τους κατοίκους των Δυτικών και γενικότερα ενός κινήματος που θα αναδείξει συνολικά το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων; - Εμείς είμαστε μαζί με τους κατοίκους των περιοχών αυτών. Στηρίζουμε το αίτημά τους να κλείσει η χωματερή της Φυλής. Μας έχουν επιβάλλει το ερώτημα τι θα τα κάνουμε, πού θα τα πάμε τα σκουπίδια. Ενώ αυτό θα έπρεπε να είναι το τελευταίο ερώτημα. Πριν φτάσουμε σε αυτό θα έπρεπε να σκεφτούμε την πρόληψη, τις καταναλωτικές συνθήκες, την τυποποίηση των προϊόντων, την ανακύκλωση, την επαναχρησιμοποίηση, όλα αυτά που θα έπρεπε να τα ελέγξουμε ώστε να μειωθούν τα απορρίμματα πριν αναρωτηθούμε τι θα τα κάνουμε. Είναι ευκαιρία τώρα να αναδειχθεί και να προωθηθεί ένα άλλο μοντέλο διαχείρισης των απορριμμάτων που θα δίνει έμφαση στα προηγούμενα στάδια πριν την τελική εναπόθεση των υπολλειμμάτων. - Τελικά, τι διακυβεύεται στη μάχη της Κερατέας;

όλη την Ελλάδα αντίστοιχα έργα. Μιλάμε για ένα σύστημα που θα το διαχειρίζεται αποκλειστικά ένας επιχειρηματικός όμιλος και για το οποίο θα πληρώνουμε όλοι τρεις και τέσσερις φορές παραπάνω απ' ό,τι θα πληρώναμε για άλλους τρόπους διαχείρισης των απορριμμάτων. - Ναι, αλλά, λένε τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, με το μπλοκάρισμα στην Κερατέα επιβαρύνονται οι μονίμως ριγμένοι, η δυτική Αττική... - Προφανώς δεν εθελοτυφλούμε και δεν λέμε ότι η σημερινή κατάσταση με τη διαχείριση των απορριμμάτων είναι ρόδινη. Η δυτική Αττική έχει μεγάλη περιβαλλοντική επιβάρυνση, όχι μόνο από

- Ο αγώνας της Κερατέας δεν αφορά μόνο τα απορρίμματα, αλλά μια στάση ζωής για ολόκληρη την κοινωνία. Το πρόβλημά μας είναι το πρόβλημα όλης της ελληνικής κοινωνίας: μας φέρονται σαν σκουπίδια, πλασάρουν ό,τι θέλουν, ποντάροντας στο λήθαργο της κοινωνίας και τρομοκρατώντας όσους καταλαβαίνουν τι γίνεται. Το μήνυμα που έχει περάσει ο αγώνας της Κερατέας είναι ότι όταν υπάρχει ενότητα, μια συμπαγής δύναμη, η κρατική τρομοκρατία δεν μπορεί να περάσει. Η μεγάλη ευθύνη που έχουμε είναι προς τα νέα παιδιά, που σήμερα έχουν κάποια πολύ σκληρά βιώματα. Θέλουμε να μπορέσουν να επιβάλλουν έναν άλλο πολιτικό πολιτισμό και να μη γίνουν σαν αυτούς που φέραν τα ΜΑΤ και τα χημικά μέσα στα σπίτια τους. Στη συζήτηση πήραν μέρος οι Βασίλης Διαμάντης και Κώστας Χαριτάκης


τεύχος #5 2011

προεκτάσεις... προεκτάσεις...

Φουκουσίμα αγάπη μου! Το ιαπωνικό θαύμα

Ένα πολύ δημοφιλές μάνγκα στην Ιαπωνία, ο Astroboy είναι ένα αγόρι-ρομπότ που πολεμάει τους κακούς. Έχει, όμως, πυρηνική καρδιά και το ιαπωνικό του όνομα είναι Τετσουάν Ατόμου, δηλαδή «ισχυρό άτομο».

Η

Ιαπωνία κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να συνέλθει απο τους πολεμικούς βομβαρδισμούς και να γίνει πρότυπο ανεπτυγμένης χώρας, τρίτη σε παραγωγή πυρηνικής ενέργειας. Σύμφωνα με τον Ζαν Μαρί Μπουτσού, μελετητή της ιστορίας της Ιαπωνίας, «η χώρα αυτή είχε πάντα εμμονή με την ανεξαρτησία της. Καθώς είναι αρχιπέλαγος, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το εξωτερικό, και η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης αποτελούσε πάντα ένα στρατηγικό στόχο, τόσο στρατιωτικά όσο και οικονομικά. Δεδομένου ότι η χώρα δεν έχει σχεδόν κανέναν πόρο, η πυρηνική ενέργεια ήταν από ενεργειακή άποψη η πιο λογική επιλογή». Βέβαια, για την επιλογή αυτή δεν ρωτήθηκε ο λαός. H βιομηχανία, από την άλλη, επέλεξε για την εγκατάσταση των εργοστασίων υποβαθμισμένες περιοχές, όπου οι κάτοικοι υποδέχθηκαν την πυρηνική ενέργεια με ανοιχτές αγκάλες. Όπως και στη Δύση, έτσι και στην Ιαπωνία, η πυρηνική ενέργεια είναι στα χέρια τεράστιων εταιρικών και οικονομικών λόμπι, τα οποία έχουν τη δύναμη να ελέγχουν τον Τύπο και τους πολιτικούς.

..και ο ιαπωνικός εφιάλτης Ο πρόσφατος σεισμός στην Ιαπωνία και το τσουνάμι που ακολούθησε, παρ' όλη τους την ισχύ, θα εξαντλούσε το ενδιαφέρον του κοινού στα ανθρωπιστικά αντανακλαστικά, αν δεν το διαδεχόταν η συνεχής διαρροή ραδιε-

νέργειας. Τα πράγματα πήραν έτσι διαφορετική τροπή και ακόμα εξελίσσονται. Και αν έχουμε αποφύγει το μεγάλο μπαμ, η συνεχής διαρροή διαταρράσει τον φιλήσυχο ύπνο μας και η Φουκουσίμα είναι το Τσέρνομπιλ του νέου αιώνα. Οι πληροφορίες, βέβαια, που παίρνουμε για το ατύχημα και τις συνέπειές του είναι συγκεγχυμένες και ασαφείς, σε μια προσπάθεια προφανώς να μην προκληθούν μαζικές αντιδράσεις. Και ενώ έχει ξεκινήσει η κουβέντα γύρω απο το εργοστάσιο και την ορθότητα ή μη της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας, αυτή δεν θα πρέπει να γίνει ξέχωρα από μια βαθύτερη και ουσιαστικότερη συζήτηση για το αν μπορεί το υπάρχον σύστημα να συνεχίσει την καταστροφική ανάπτυξή του και η ανθρωπότητα να στηρίζει την υπαρξή της στην πλήρη και αδιέξοδη εκμετάλλευση των πόρων του πλανήτη. Σε μια περίοδο, μάλιστα, που η ιδεολογία της ανάπτυξης και της

αύξησης του ΑΕΠ παρουσιάζεται σαν η μόνη διέξοδος από την κρίση, ενώ στην πραγματικότητα είναι η αιτία της καταστροφής του περιβάλλοντος αλλά και της συνεχούς υποβάθμισης της ποιότητας ζωής για όλους. Η Ιαπωνία ενσάρκωσε το μεσσιανικό πρόταγμα της ανάπτυξης, έγινε ο παράδεισος του καπιταλισμού και τώρα ζει την κόλασή του. Όταν ο Ρενέ γύριζε την ταινία για τη Χιροσίμα, οι μνήμες από την ατομική βόμβα ήταν προσφατες, ο ψυχρός πόλεμος στην κορύφωσή του και ο φόβος μιας ενδεχόμενης πυρηνικής καταστροφής πλανιόταν σαν φάντασμα στον ουρανό του λεγόμενου “ανεπτυγμένου κόσμου”. Καθώς, όμως, η ζωή συνεχίστηκε, η λήθη διαδέχτηκε τη μνήμη και οι αντιστάσεις κάμφθηκαν. Στο μεσοδιάστημα, και ενώ τα πυρηνικά εργοστάσια απλώθηκαν σαν τα μανιτάρια, η πυρηνική ενέργεια έγινε “ανάγκη” και “καθαρή”. Η χρήση της γενικεύθηκε, είναι κυρίαρχη πια

και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, και συνεχίζει να επεκτείνεται, παρ’ όλα τα ατυχήματα που έχουν κατά καιρούς συμβεί. Αυτό συμβαίνει γιατί η πυρηνική ενέργεια προωθείται ως μια μορφή καθαρής ή πράσινης ενέργειας, η οποία θα μπορέσει να αντικαταστήσει τις παραδοσιακές πηγές ενέργειας (πετρέλαιο, άνθρακας κ.λπ.). Το γεγονός, βέβαια, ότι με τα υπερσύγχρονα συστήματα απόθεσης των πυρηνικών αποβλήτων στα βάθη των θαλασσών, αυτά είναι μη ορατά δεν σημαίνει ότι είναι και καθαρά ή ακίνδυνα... Επιπλέον, οι παραδοσιακές μορφές ενέργειας έχουν αρχίσει να εξαντλούνται ενώ οι λεγόμενες «πράσινες» ή ανανεώσιμες δεν μπορούν, για διάφορους λόγους (υψηλό κόστος, τεχνολογική ανωριμότητα κ.λπ.), να τις αντικαταστήσουν. Η κριτική βέβαια αναπόφευκτα στρέφεται και στο μοντέλο της κοινωνίας το οποίο βασίζεται στην κατανάλωση και τη σπατάλη, με αποτέλεσμα να εξαντλούνται τα όποια αποθέματα ενέργειας και να υπάρχει συνεχής αναζήτηση για νέες πηγές. Σήμερα, η παραγωγική διαδικασία, η οποία, όπως πρόσφατα πληροφορηθήκαμε, έχει ήδη καταναλώσει ολόκληρο τον πλανήτη και αυτή τη στιγμή "τρώει" επιπλέον έναν μισό, χρειάζεται να αμφισβητηθεί και να τεθεί υπό κοινωνικό έλεγχο. Το αίτημα για κατάργηση των πυρηνικών θα πρέπει να τεθεί από τα κάτω και με όρους νίκης. Για να είναι η Φουκουσίμα, το τελευταίο “ατύχημα λόγω τεχνικών ατελειών του συστήματος” μιας θλιβερής σειράς επαναλαμβανόμενων καταστροφών. Μαριάννα Χούσου

Συμβασιούχοι Δήμου Ιωαννιτών: Από την ομηρία στην απόλυση

Ο

ι συμβασιούχοι κάθε μορφής και ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης αποτελούν τα θύματα του συγκεντρωτικού «Καλλικράτη» των μεγάλων υποσχέσεων. Στο Δήμο Ιωαννιτών, η δημοτική αρχή Φίλιου (παλιό στέλεχος της αριστεράς - εξελέγη με στήριξη…βαθέος και αβαθούς ΠΑΣΟΚ, Δημοκρατικής Αριστεράς, Οικ. Πράσινων) προχώρησε στην απόλυση 128 συμβασιούχων της πρώην αναπτυξιακής επιχείρησης. Αρχές Ιανουαρίου οι πρώην συμβασιούχοι προχώρησαν σε αποκλεισμό του δημαρχείου. Η κατάληψη έληξε με συμφωνία των δύο πλευρών ώστε να εξεταστούν οι συμβάσεις, αλλά εν συνεχεία οι συμβασιούχοι επέστρεψαν στην κατάληψη του κτιρίου. Τελικά, αρχές Απριλίου και με τη συνδρομή των ΜΑΤ, η δημοτική αρχή έσπασε την κατάληψη και με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου προχώρησε

στη λύση της αναπτυξιακής, χωρίς να μεταφέρει στην καινούρια δημοτική επιχείρηση τους συμβασιούχους. Επιχείρημά της ότι οι συμβάσεις τους ήταν άκυρες διότι υπογράφονταν κυριολεκτικά στο πόδι από την προηγουμένη δημοτική αρχή της τοπικής δεξιάς. Σε συμπαράσταση των εργαζομένων έσπευσε το ΠΑΜΕ με σκοπό να προσποριστεί κομματικά οφέλη και με τον απομονωτικό του τρόπο σχεδόν

«χαντάκωσε» την υπόθεση. Όμηροι επί χρόνια της προηγούμενης δημοτικής αρχής οι συμβασιούχοι, πολλοί από τους οποίους εργάζονταν πέντε κι έξι χρόνια, πληρώνουν το τίμημα των επισφαλών σχέσεων εργασίας που επί χρόνια έχουν δημιουργηθεί στους Δήμους όλης της χώρας. Πρόσχημα για τις απολύσεις τους το γεγονός ότι μερίδα των 128 φέρεται να αποτελούσε «προσωπικό στρατό» της πρώην δημαρχίας. Την ίδια ώρα, βάσει και του «Καλλικράτη» που δήθεν θα καταργούσε τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, ο νέος δήμος θα προσλάβει διμηνίτες στα ΚΑΠΗ και τους παιδικούς σταθμούς και οκταμηνίτες στην καθαριότητα! Ούτε κουβέντα, ούτε ψέλλισμα διεκδίκησης για μόνιμες και σταθερές σχέσεις εργασίας, για έναν Δήμο εύρωστο, που να προσφέρει ουσιαστικές υπηρεσίες στους δημότες. Στο πλαίσιο

αυτό με το μνημόνιο να έχει κόψει ήδη 500 εκατ. ευρώ ετησίως από τους Δήμους, η ιδιωτικοποίηση βασικών λειτουργιών είναι προ των πυλών: όχι μόνο στο Δήμο Ιωαννιτών, αλλά και τους υπόλοιπους. Δεν απέχουμε ίσως από την εποχή που θα ακούσουμε το «ο Δήμος δεν μπορεί να κάνει τον σκουπιδιάρη» ή το «ο Δήμος δεν μπορεί να φυλάει τα παιδιά στον παιδικό σταθμό». Στο ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο του «Καλλικράτη», η δημιουργία αυτοθεσμιζόμενων δομών για βασικές κοινωνικές λειτουργίες στους Δήμους μέσα από αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και η αντίσταση στη μετατροπή τους σε κατασταλτικά σώματα επιβολής της κυρίαρχης πολιτικής των απολύσεων, της υποαπασχόλησης και του μνημονίου, είναι μία κάποια λύσις… Γιώργος Παπαχριστοδούλου


διεθνή διεθνή

σελίδα

ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ

H απρόσμενη εισβολή του πλήθους στο πολιτικό γίγνεσθαι

Ο

ι εξεγέρσεις στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Υεμένη, τα Εμιράτα κ.ά. πρέπει να ειδωθούν, παρά τις ιδιαιτερότητές τους, ως μέρη της ίδιας διαδικασίας; Ποιας; Μιας διαδικασίας αραβικής; Μουσουλμανικής; Μπορεί σήμερα να ξεδιπλωθεί στη Μέση Ανατολή μια επαναστατική διαδικασία η οποία θα τείνει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της περιοχής; Ή μήπως οι εξεγέρσεις αυτές έρχονται να προκαλέσουν την επιτάχυνση της διαδικασίας προσαρμογής των εν λόγω χωρών στον καπιταλισμό της παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς και, επίσης, να διεκδικήσουν εκ παραλλήλου την αναβάθμισή τους σε αυτά τα πλαίσια; Οι ανάγκες προσαρμογής στη νέα περίοδο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και ενδογενείς δυναμικές οδηγούν στην ωρίμανση των συνθηκών για βαθιές αλλαγές στην περιοχή. Η δυναμική λαϊκή παρέμβαση έρχεται να δρομολογήσει την αντικατάσταση των παλιών καθεστώτων που γεννήθηκαν σε μια περίοδο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που πλέον έχει παρέλθει. Ο εκδημοκρατισμός των αραβικών καθεστώτων, ο κοινωνικός έλεγχος, η δρα-

στηριοποίηση του πλήθους θα δώσουν νέες δυνατότητες για μια δυναμική ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Μέση Ανατολή. Η θέση της περιοχής ενδεχόμενα θα αναβαθμιστεί μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Το πλήθος έχει πάρει στα χέρια του την υπόθεση του (αστικού) εκσυγχρονισμού των αραβικών κοινωνιών. Θα τα καταφέρει; Δεν υπάρχει καμία αναγκαία ιστορική κίνηση που να οδηγεί σ’ ένα λίγο πολύ ομοιόμορφο εκσυγχρονισμό κάθε

γωνιάς του πλανήτη. Δεν είναι ιστορική νομοτέλεια να τείνει να γίνει κάθε χώρα Ευρώπη ή ΗΠΑ. Η νίκη των εξεγέρσεων, έστω και αν περιοριστούν στα καθαρά εκσυγχρονιστικά τους καθήκοντα, δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση δεδομένη. Οι δυνάμεις οι οποίες θέλουν να διατηρηθεί το «στάτους κβο» στην περιοχή είναι ακόμα πολύ ισχυρές. Τα παλιά καθεστώτα έχουν ακόμα κοινωνική γείωση και στηρίζονται σε εκτεταμένα δίκτυα

πελατειακών σχέσεων τα οποία συντηρούν με τα έσοδα από το πετρέλαιο και διά του ελέγχου του κράτους. Ένα μεγάλο μέρος της υπερεθνικής ελίτ φαίνεται ότι προτιμάει τον αποικιοκρατικής μορφής σταθερό έλεγχο των πρώτων υλών της περιοχής από τις επενδυτικές ευκαιρίες που θα προσέφερε η δυναμική ανάπτυξη των τοπικών καπιταλισμών. Μια τέτοια ανάπτυξη, άλλωστε, θα υποβάθμιζε τη σημασία του Ισραήλ και θα αμφισβητούσε τη θέση του ως προνομιακού συμμάχου της Δύσης. Πολλοί όταν αναφέρονται στις εξεγέρσεις αυτές κάνουν λόγο για το «αραβικό 1848» υπαινισσόμενοι τον αστικό-δημοκρατικό χαρακτήρα αυτών των επαναστάσεων. Ωστόσο, το αίτημα του εκδημοκρατισμού πρέπει να ειδωθεί στο φως της σημερινής εποχής που μικρή σχέση έχει με εκείνη του 1848 (και τα αστικοδημοκρατικά της αιτήματα). Ό,τι υποστρώνει τις αραβικές εξεγέρσεις και εμπνέει τα δημοκρατικά τους αιτήματα είναι μια αντικρατική, αντιιεραρχική διάθεση. Παρά την «διαταξικότητά»της, αυτή η διάθεση αντιστοιχεί σε πολύ διαφορετικά, συγκρουόμενα προτάγματα.

Αντικρατισμός, εργατική αφύπνιση και άμεση δημοκρατία

Ο

αντικρατισμός θα μπορούσε να συσχετισθεί με την απελευθέρωση για τις δυνάμεις της αγοράς μιας ζώνης υπηρεσιών η οποία ως τώρα ήταν υπόθεση της κρατικής διοίκησης. Αυτή η επέκταση της αγοράς δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τα «δικαιώματα του ανθρώπου», παρμένα στην πιο στενή τους έννοια ως τα δικαιώματα του ιδιώτη, του μέλους της κοινωνίας των ιδιωτών, του εγωιστή ανθρώπου. Η αγοραία απελευθέρωση ενός μεγάλου μέρους του κρατικού τομέα δεν είναι χωρίς συνέπειες για τα αυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα, των οποίων οι ιεραρχικές και πειθαρχικές δομές αμφισβητούνται επίσης από την όλη εξέλιξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής (ευελιξία, οργάνωση σε οριζόντια δίκτυα, ελαστικές ιεραρχίες, συνεχής διαφοροποίηση των οργανωτικών δομών και των προϊόντων, αυξημένος ρόλος της πληροφόρησης κ.τλ.). Μια ιδιωτικοποίηση του κράτους συντελείται επίσης μέσω της διαφθοράς και των άτυπων αγορών που ανοίγει η δράση του οργανωμένου εγκλήματος. Όμως, η αυθαιρεσία, η ευνοιοκρατία, οι τεράστιες περιουσίες που συγκεντρώ-

νουν στα χέρια τους οι οικογένειες των δικτατόρων (του Μπεν Αλί, του Μουμπάρακ, του Καντάφι, κ.ά.) εξοργίζουν ένα μέρος του κεφαλαίου που έχει αποκλειστεί από τις δουλειές, το οποίο και μάχεται για τη «δημοκρατία» (δηλαδή εν τέλει για την αποκατάσταση των «στρεβλώσεων» της αγοράς που θίγουν τα συμφέροντά του). Αυτός ο αντικρατισμός του κεφαλαίου είναι μία μόνο από τις πολλές δυναμικές που εκδηλώνονται μέσα στις αραβικές εξεγέρσεις. Τα συνδικάτα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξέγερση της Τυνησίας.

Αυτή τη στιγμή, η εργατική τάξη στην Αίγυπτο οργανώνεται ιδρύοντας συνδικάτα, κάνοντας απεργίες και επιβάλλοντας ένα είδος εργατικού ελέγχου στις επιχειρήσεις. Στην πρωτοπορία των εξεγέρσεων βρίσκεται μια μορφωμένη νεολαία η οποία δεν διαφέρει σε πολλά από εκείνη που διαδηλώνει (και συγκρούεται) στους δρόμους της Αθήνας, του Παρισιού, του Λονδίνου αλλά και σιγά σιγά στους δρόμους των μεγαλουπόλεων της Κίνας. Η άμεση δημοκρατία, η ίδια η αυτοργάνωση των εξεγερμένων, βρίσκεται στον αντίποδα του

κοινοβουλευτισμού, της αγοραίας απελευθέρωσης και του αντικρατισμού του κεφαλαίου. Οι αραβικές εξεγέρσεις οργανώθηκαν από οριζόντια δίκτυα χωρίς ηγετικά κέντρα. Οι παραδοσιακές οργανώσεις μπορούσαν να συμμετέχουν στο δίκτυο αλλά όχι να το καθοδηγήσουν. Ούτε αυτές ούτε τα ΜΜΕ θα καταφέρουν να επιβάλλουν ηγέτες στην εξέγερση. Η «αυτοργάνωση ενός σκεπτόμενου λαού» αποδείχθηκε ανώτερη από την καθοδήγηση του ηγέτη ή την ηγεμονία μιας κομματικής οργάνωσης, η οποία θα υπονόμευε τη δυναμική της εξέγερσης και θα περιόριζε το εύρος των κοινωνικών δυνάμεων που θα μπορούσε να κινητοποιήσει. Μήπως, όπως πολύ σωστά επισημαίνουν οι Νέγκρι και Χαρτ, με παρόμοιους τρόπους δεν οργανώθηκαν όλες οι λαϊκές εξεγέρσεις τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία (Σιάτλ, Μπουένος Άιρες, Κοτσαμπάμπα, κ.ά.); Άμεση δημοκρατία ή η ολιγαρχία των δυνάμεων της αγοράς; Αυτό είναι το δίλημμα των ημερών. Γιώργος Λιερός Το κείμενο αυτό αποτελεί συντόμευση ευρύτερου κειμένου του συγγραφέα.


τεύχος #5 2011

ΡΑΣΕΛ ΤΖΑΚΟΜΠΥ

Η ήττα ενδέχεται να εμπερικλείει μελλοντικές νίκες «Πεπρωμένο» είναι βαρυφορτωμένη λέξη· περιλαμβάνει την κρίση. Όποιοι καταλήγουν στην κορυφή γράφουν τις ιστορίες και απονέμουν τα μετάλλια. Το ότι οι νικητές γίνονται χορηγοί μουσείων και εγχειριδίων για να τιμήσουν τον εαυτό τους δεν είναι πια πρωτοτυπία· έχει καθοδηγήσει μεγάλο μέρος της «αναθεωρητικής» ιστορίας που έχει διασώσει τους εξαναγκασθέντες σε σιωπή και τους ηττημένους. Αλλά σπάνια έχουμε δει όλα όσα συνεπάγεται αυτή η άποψη. Γιατί οι ηττημένοι έχουν θυματοποιηθεί όχι μόνον από τους νικητές αλλά και από τον εαυτό τους. Παίρνουν και οι ηττημένοι μαθήματα· και από τα μαθήματά τους βγαίνει ένα ήθος προσφιλές στους νικητές, το ήθος της επιτυχίας.

Ε

πιτυχία: καπιταλιστές και μαρξιστές μιλούν τη γλώσσα της. Πρόεδροι τραπεζών και επαναστάτες απονέμουν τις ύψιστες τιμές στους επιτυχημένους. Οι εκμεταλλευτές και οι υπό εκμετάλλευση επαινούν τους νικητές τους.[...] Η επιτυχία γλυκαίνει την πικράδα των καθημερινών δυσκολιών και προσβολών. Εν τούτοις, η απόσταση ανάμεσα στο τιμώ και στο φετιχοποιώ είναι και μισό βήμα και ένα χάσμα. Λίγοι έχουν το θάρρος να μην ταυτίζουν επιτυχία και αλήθεια· λίγοι αντιστέκονται στη μαγεία αυτής της ταύτισης. Η επιτυχία επικυρώνει την αλήθεια της θεωρίας· η ήττα είναι από μόνη της καταδίκη. Η αποτυχία σημαίνει εσφαλμένη θεωρία. Στο κάτω μέρος στο λογιστικό τεφτέρι του μαρξισμού, ο λενινισμός δείχνει καθαρό κέρδος. Για επενδυτή και για επαναστάτη, η επιτυχής απόδοση είναι η καλύτερη απόδειξη.[...] Ο καπιταλισμός κατασκεύασε το μύθο της ατομικής επιτυχίας· οι μαρξιστές έριξαν στην αγορά το δικό τους είδος επιτυχίας. Φόρμουλα και έμπνευση ήταν ενσωματωμένες σ' αυτό. Οι οδηγίες χρήσεως ήταν απλές: μίμηση.[...] Το ξαναλέω: η ήττα δεν καθαγιάζει τον ηττημένο· δείχνει μόνον ότι η άλ-λη πλευρά ήταν ισχυρότερη. Η ήττα ενδέχεται να εμπερικλείει μελλοντικές νίκες. Αντιστρόφως, η προσπάθεια ν' αντιγράψουμε νίκες μακρινές -σε χώρο και σε χρόνο- ενδέχεται μόνο να διαιωνίσει ένα παρελθόν ηττών. Αν παραλειφθούν η δομή και ο φόρος της κυριαρχίας, η ιστορία εξωραΐζεται. «Έτσι, μια ''ιστορία από τα πάνω'' -του περίπλοκου μηχανισμού της ταξικής κυριαρχίαςδεν είναι λιγότερο ουσιαστική από μια ''ιστορία από τα κάτω'': πράγματι, χωρίς αυτήν, η δεύτερη γίνεται τελικά μονόπλευρη (έστω και από την καλύτερη

πλευρά)» [Perry Anderson, Lineages of the Absolutist State (London, 1974), σ. 11, ελλ.έκδ: Το απολυταρχικό κράτος].

Για εκείνους που φαντάζονται ότι η διαλεκτική συνίσταται στο ν' αντιπαρατάσσουμε μαθηματικά αντίθετα, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Από τη μια υπάρχει η κυριαρχία, από την άλλη αντίσταση. Ο Μονοδιάστατος άνθρωπος του Μαρκούζε χλευάστηκε κανονικά ως αντι-διαλεκτικό βιβλίο. Ο Μαρκούζε ξέχασε ότι η κοινωνία είχε δύο διαστάσεις· η κυριαρχία πάντα προκαλεί αντίσταση. Αυτή είναι η Επίσημη Μαρξιστική Ερμηνεία των Πάντων ή η δύναμη της θετικής σκέψης για μαρξιστές. Κάθε υποδήλωση της νίκης του κράτους ή της αστικής κουλτούρας αντικρούεται με τον τονισμό της νίκης των εργατικών τάξεων και της κουλτούρας τους. Κάθε αρνητική δήλωση έχει ως απάντηση μία θετική. Αποτέλεσμα μηδέν. Αυτή η μαθηματική ερμηνεία της ιστορίας απολήγει σε μια εικόνα δυνάμεων της απελευθέρωσης που μάχονται τις δυνάμεις της κυριαρχίας. Αν αυτό είναι ανεπαρκές για την πραγματική σύγκρουση, αποτυγχάνει και ως μοντέλο για να εξηγήσει την ύπαρξη και τη συνεχιζόμενη επιβίωση του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός δεν στηρίζεται απλώς στη διαρκή στρατιωτική καθυπόταξη. Γι' αυτό οποιαδήποτε σκέτη αντιπαράταξη της «ιστορίας από τα πάνω» με την «ιστορία από τα κάτω» απειλεί να καταλήξει σε δίτομα έργα, με λιγοστές αποχρώσεις. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η σχέση μεταξύ των δύο ιστοριών.[...] Η ανάγκη να τονίζουμε τις νίκες των καταπιεσμένων είναι βαθιά ριζωμένη και ουμανιστική, αλλά κακομεταχειρίζεται το υποκείμενό της όταν οι αντικειμενικές ήττες και συνθηκολογήσεις, πολιτικές και ψυχολογικές, εξαλείφονται και παραμένουν μη αναγνωρισμένες και ακατανόητες.

Ας μην υπάρξει καμία παρεξήγηση: η εικόνα των μη ανθιστάμενων θυμάτων που δίνουν ο κοινωνικός λειτουργός ή ο φιλάνθρωπος δεν είναι καλύτερη. Είναι μια στατική θέαση της ιστορίας ή το διοικητικό όραμα του κόσμου. Πρέπει ν' αποφύγουμε και την εφαρμογή του διαλεκτικού «σχήματος» που εκφυλίζεται σε μπηχεβιοριστική ψυχολογία: το ερέθισμα προκαλεί μια απόκριση, ή η καταπίεση οδηγεί σε εξέγερση. Και οι δύο οπτικές εκφυλίζονται σε μύθους.[...] Μια θεωρία της ταξικής έλλειψης συνείδησης δεν έχει γραφεί ακόμη και πιθανόν δεν μπορεί να γραφεί· πιθανόν να σχετίζεται με πάρα πολλές ιστορικές εμπειρίες και ασύνδετες καταστάσεις.[...] Η απουσία ταξικής συνείδησης εξηγείται με την εργατική αριστοκρατία, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό κτλ. Αυτές οι επιμέρους εξηγήσεις θυμίζουν μάλλον την προ-κοπερνίκεια αστρονομία: κάθε νέα παρατήρηση εντάσσεται σ' έναν ουσιαστικά εσφαλμένο χάρτη με την προσθήκη κύκλων. Αλλά η ουσία είναι να συλλάβουμε εκ νέου το όλο εγχείρημα.[...] Η ταύτιση της ταξικής συνείδησης με την επιτυχία, και της απουσίας της με την ήττα, δεν έχει χάσει το θέλγητρό της· έχει ενθαρρύνει τη μίμηση των επιτυχών πολιτικών αγώνων. Εν τούτοις, μια ήττα δεν ταυτίζεται με την απουσία ταξικής συνείδησης· ούτε μια σιωπηλή κοινωνική τάξη είναι αναγκαστικά τάξη χωρίς συνείδηση. Το τουφέκι και τα βασανιστήρια είναι δοκιμασμένα μέσα για την πειθάρχηση μιας ανυπότακτης κοινωνικής τάξης: αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνούμε.[...] Παρ' όλ' αυτά, η εξουσία/ισχύς της κοινωνίας βρίσκεται πέρα από τη φονική βία· διαμένει μες στις κοινωνικές και ανθρώπινες σχέσεις. [...] Ο μύθος ότι το προλεταριάτο απλώς κερδίζει χρόνο, ότι παρ' όλα τα φαινόμενα είναι επαναστατικό στην καρδιά και στο μυαλό, έχει αποκοιμίσει για πάρα πολύ καιρό τους μαρξιστές.[...] Δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε ατελεύτητα τον πλήρη διαχωρισμό ανάμεσα στην οικονομική πραγματικότητα και στην πολιτική επίφαση· σ' ένα ορισμένο σημείο, η απουσία πολιτικής και ταξικής συνείδησης μας αναγκάζει να ξανασκεφτούμε τις οικονομικές και εξω-οικονομικές πηγές της. Η ταξική έλλειψη συνείδησης δεν μπορεί να εξηγηθεί απλώς με την ψευδή συνείδηση ή τον υψηλότερο μισθό. Η διαλεκτική μέθοδος είναι να τα κρατούμε όλα μπροστά στα μάτια μας. Μια μονόφθαλμη θεωρία της ταξικής έλλειψης συνείδησης είναι ακόμη μισότυφλη.

Αποσπάσματα από το βιβλίο Διαλεκτική της ήττας του Ράσελ Τζάκομπυ, μετάφραση Β. Τομανάς, Εκδόσεις Νησίδες

Εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ -Τεύχος 5ο  

Μαχητική εφημερίδα για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you