Page 1

Τεύχος # 8 2012 Μαχητική εφημερίδα για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΙΛΚΙΣ Κατάληψη και προοπτικές αυτοδιαχείρισης σελίδα 7

Η μικροπολιτική της εξουσίας

Ο

ι εκλογές θεωρείται ότι είναι η κορυφαία εκδήλωση της πολιτικής. Κι όμως, σήμερα αποδεικνύεται πόσο λάθος είναι να πιστεύεις ότι μια ψήφος μπορεί να αλλάξει τα πράγματα ή να δημιουργήσει ρωγμές στην εξουσία. Πόσο λάθος είναι να πιστεύεις ότι το παιχνίδι παίζεται στο κοινοβούλιο. Δε θέλουμε, λοιπόν, να παίξουμε στο γήπεδο του αντίπαλου. Δεν αναγνωρίζουμε ούτε το γήπεδο, ούτε τη διαιτησία, ούτε τους κανόνες της. Η δική μας μπάλα είναι στα δικά μας χέρια και παίζουμε για να ανοίξουμε τα γήπεδα και να ξεχυθούν επιτέλους όλοι στις αλάνες. Παίζουμε γιατί μόνο έτσι ζούμε και χαιρόμαστε. Εκτός κανόνων και βλέποντας κατάματα την πραγματικά θλιβερή ζωή που μας επιβάλλουν. Τις πολλαπλές αυτοκτονίες που παραμερίζονται γρήγορα ...λόγω εκλογικής ενασχόλησης. Τις απολύσεις που συνεχίζουν με αμείωτο ρυθμό. Την πείνα που θερίζει ολοένα και περισσότερους. Σε αυτήν την κατάσταση σοκ και δέους που ζούμε, η πάλη για τη ζωή που ονειρευόμαστε δεν μπορεί να περνάει από τις εκλογές. Γι' αυτή τη ζωή, που θα καθορίζεται από τις πράξεις που αποφασίζουν οι ζωντανές συνελεύσεις συλλογικοτήτων τοπικών και εργατικών, σε συνεργασία μεταξύ τους, με έμφαση στην ισότητα των ατόμων, οι χρυσές αλυσίδες της απάθειας και της ανάθεσης δεν μας ταιριάζουν. Την κατάληψη και αυτοδιαχείριση εργασιακών χώρων που ονειρευόμαστε δεν τις ορίζουν οι εκλογές. Την ελεύθερη και δωρεάν διάδοση των αγαθών επιβίωσης που με αργά και σταθερά βήματα αρχίζει να χτίζεται δεν την ορίζουν οι εκλογές. Την οργάνωση και παροχή της δωρεάν υγείας και παιδείας δεν την ορίζουν οι εκλογές. Την παραγωγή ενέργειας με σεβασμό στη φύση και την ισότιμη και δωρεάν διανομή της δεν την ορίζουν οι εκλογές. Τη ζωή μας, έτσι όπως τη θέλουμε, μπορούμε μόνο εμείς να τη χτίσουμε, χωρίς το αστικό κοινοβούλιο. Όλη αυτή η πάλη δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμπυκνωθεί σε απλά κουκιά, που νομιμοποιούν τους δολοφόνους, οικονομικούς και μη, και, ακόμα χειρότερα, δημιουργούν τις προϋποθέσεις να αποφασίζουν άλλοι για μας χωρίς εμάς. Υ.Γ.: «Που λέτε φίλοι, εγώ το βρίσκω να 'ναι πολύ πολιτικό, να 'μαι πουλί μαύρο σε τοίχους κι όχι καράβι σε έρημο ντοκ».

σελίδα 8

Ανάπτυξη της κοινωνίας ή αύξηση του ΑΕΠ;

Ανανεώνοντας το πρόταγμα της αυτονομίας σελίδα 9

efimeridadrasi@gmail.com 2 σελίδα 1

Κατάργηση ΣΣΕ: Ήττα ή πρόκληση;

ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ τη ζωή μας

Ένας ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ είναι ήδη εδώ


τεύχος #8 2012

editorial

Ας τους διευκολύνουμε να καταποντιστούν

Π

άνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι, χιλιάδες λιμοκτονούντες εργαζόμενοι - σύγχρονοι σκλάβοι της μιας μέρας, των λίγων ωρών ή του απλήρωτου δεκάωρου, που πουλάνε τα χέρια και το μυαλό τους για ένα εξευτελιστικό χαρτζιλίκι. Νέοι που ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και φεύγουν με το δεύτερο, μεταπολεμικά, μεγάλο κύμα μετανάστευσης. Οι φορείς του συστήματος εξουσίας πασχίζουν με κάθε τρόπο να σώσουν το τομάρι τους και τα στηρίγματά τους. Δανείζονται για να στηρίξουν τις τράπεζες, τον μεγαλύτερο ληστρικό μηχανισμό. Βάζουν πάλι χέρι στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων που παραπαίουν για να κλείσουν τρύπες του προϋπολογισμού της καταστροφής και να ξεπληρώσουν τα δάνεια που παίρνουν. Ακόμη και όταν το σύστημα εξουσίας κατακρημνίζεται, η οικονομική ελίτ και οι γλοιώδεις πολιτικοί της εκφραστές δεν λησμονούν την παλιά τους συνήθεια. Αρπάζουν ό,τι βρουν κι ό,τι προλάβουν. Λεφτά ασφαλισμένων, κονδύλια δημόσιων νοσοκομείων και πανεπιστημιακών σχολών. Οικειοποιούνται και διοχετεύουν στους ομοίους τους πόρους για την εκπαίδευση και την πρόνοια. Από τη λαίλαπα των περικοπών εξαιρούνται μόνο η προμήθεια στρατιωτικών και κατασταλτικών εξοπλισμών. Άλλωστε εκεί έχει μίζες, ενώ δεν μπορεί να μην είναι εφοδιασμένοι κατάλληλα οι μισθοφόροι που υπηρετούν το καθεστώς. Δεν είναι, εξάλλου, τυχαίο ότι ο μόνος

τομέας στον οποίο δημιουργούνται θέσεις εργασίας είναι της καταστολής. Χιλιάδες ανεγκέφαλοι πωρωμένοι ράμπο προσλαμβάνονται για να στελεχώσουν τις ένστολες και μη συμμορίες του συστήματος. Σε αυτό το σκηνικό και με έτοιμο το νέο πακέτο εξόντωσης που θα τεθεί σε εφαρμογή μετά τις 6 Μαΐου, ο συρφετός της εξουσιαστικής μηχανής εμφανίζεται αμέτοχος στο έγκλημα και υπόσχεται καλύτερες μέρες. Προφανώς αυτές που ονειρεύεται ο Χρυσοχοΐδης, με κυνήγι κεφαλών μεταναστών και ανυπάκουων που αρνούνται να είναι υπήκοοι. Η εξουσία επιστρατεύει ακόμη και τα σιχαμένα φασιστικά κατάλοιπα του ναζισμού, του μίσους και της ξενοφοβίας για να κρατηθεί στη θέση της. Παράλληλα, αξιοποιεί την συνένοχη και ακίνδυνη αριστερά που δίνει το απαραίτητο δημοκρατικό άλλοθι στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό καλώντας σε ανώδυνους αγώνες υπό κηδεμονία. Η επόμενη πράξη της παράστασης «Ο σώζων εαυτόν σωθείτο» είναι έτοιμη. Θα ανέβει μόλις πέσει η αυλαία των εκλογών, αποκαλύπτοντας νέα επαχθέστερα μέτρα σε βάρος των πολλών, καινούργια προνόμια για τους λίγους.

Συναντώντας τη Η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ » είναι μια διμηνιαία μαχητική εφημερίδα λόγου και δράσης, που διανέμεται δωρεάν σε εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους και απευθύνεται σε όλο τον κόσμο της εργασίας. Η βάση της λειτουργίας της είναι οι ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις, όπου καθένας -μιά ενδιαφερόμενος- η καλείται να συμμετάσχει και να συνεισφέρει σ’ αυτό το εγχείρημα. Ο στόχος της είναι να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πολύμορφου μαζικού χειραφετημένου κινήματος του κόσμου της εργασίας, αποτελώντας παράλληλα φωνή αντιπληροφόρησης από τους χώρους εργασίας, άμεσης έκφρασης των εμπειριών και επικοινωνίας όλων των αόρατων από τους καθεστωτικούς πολιτικούς και συνδικαλιστικούς θεσμούς και φορείς, ενότητας των εργαζομένων-ανέργων-νεολαίων-αγροτών-μεταναστών και μαχητικής παρέμβασής τους σε κάθε πρόβλημα της καθημερινότητας σε κάθε χώρο εργασίας. Αλλά και ανοιχτό βήμα έμπρακτων μορφών αλληλεγγύης και συσπείρωσης, ώστε ο κόσμος της εργασίας να πάρει την υπόθεσή του και τους αγώνες στα χέρια του για ν’ αλλάξει τη ζωή του.

Από την δεύτερη εβδομάδα του Μαΐου δρομολογούνται νέες απολύσεις, κι άλλο τσεκούρωμα μισθών, μεγαλύτερες περικοπές κοινωνικών παροχών, ξεπούλημα δημόσιων χώρων, ένταση της καταστολής και της καταπίεσης. Ας τους χαλάσουμε τα σχέδια. Ας τους διευκολύνουμε να καταποντιστούν μια ώρα αρχύτερα.

Η ζωή είναι μακριά από τις κάλπες. Είναι στα χέρια μας.

αδιάβατοι δρόμοι. ... Δεν Οιυπάρχουν δρόμοι γίνονται περπατώντας...

Θέλει να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πραγματικού αντίπαλου δέους του κόσμου της εργασίας στην επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους, στους «ειδικούς», στους επαγγελματίες «σωτήρες», σε όλο το φάσμα του καθεστωτικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΕΣΑΣΕ, κ.λπ.) ή τύπου ΠΑΜΕ και ΠΑΣΥ. Ενός μαχητικού και ακηδεμόνευτου κινήματος βάσης, ανεξάρτητου από κράτος, αφεντικά, καθεστωτικό συνδικαλισμό, χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες, που θα αφορά την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας, την αδιαπραγμάτευτη διεκδίκηση των αναγκών και των επιθυμιών μας και την ανάπτυξη αμεσοδημοκρατικών -μη κρατικών, μη καπιταλιστικών- μορφών εργατικής και κοινωνικής συσπείρωσης, αλληλεγγύης, αντίστασης, αγώνα και δράσης. Η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ» αναδεικνύει και ενισχύει κινηματικές παρεμβάσεις και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, που απαλλαγμένες από φοβίες, κλισέ και δόγματα, θα προβάλλουν σήμερα ένα απελευθερωτικό αξιακό πρόταγμα, επιθετικό προς το κυρίαρχο, στους δρόμους της επαναστατικής ανατροπής και της ελευθερίας. Ώστε οι αγώνες του κόσμου της εργασίας να βάλουν φραγμό στην εξατομίκευση, στην ηττοπάθεια, στον

κατακερματισμό, στην αλλοτρίωση, στο συντεχνιασμό και στην υποταγή. Σήμερα ο κόσμος της εργασίας δέχεται έναν ολομέτωπο πόλεμο από κράτος και κεφάλαιο με ανεργία, καταστολή, επισφαλή εργασία, εργασιακές σχέσεις λάστιχο, εργοδοτική τρομοκρατία, εκμετάλλευση και καταπίεση. Στο βαθμό που της αναλογεί, η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ» ενώνει τη φωνή της με τα πραγματικά συμφέροντα όλου του κόσμου της εργασίας, με τις συλλογικότητες και τα κοινωνικά κινήματα που αντιτάσσουν το δικό τους πόλεμο για την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την άμεση δημοκρατία, τις εργατικές και κοινωνικές συνελεύσεις βάσης και την άμεση συλλογική αντίσταση και δράση. Για την καθολική απελευθέρωση και χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας. Για τη ριζική επαναστατική κοινωνική αλλαγή.

Για επικοινωνία, άρθρα, καταγγελίες, ανταποκρίσεις:

email: efimeridadrasi@gmail.com, http://efimeridadrasi.blogspot.com


σελίδα

Αντίο σύντροφε Σάββα Αγαπημένε μας συνάδελφε, σύντροφε και συνοδοιπόρε στον καθημερινό αγώνα του επαγγελματικού και κοινωνικού στίβου, πολύτιμε φίλε, Σάββα μας. Λέμε και γράφουμε για σένα, προσπαθώντας να βρούμε απάντηση, στο γιατί της μοναχικής σου πράξης. Γιατί εσύ, ένας άνθρωπος τόσο βαθιά πολιτικοποιημένος, έχοντας για χρόνια δώσει σκληρούς αγώνες, μέσα από το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα, επέλεξες να βαδίσεις με απόλυτα μοναχικό τρόπο, το δρόμο μακριά από τη σκληρή πραγματικότητα, που όλοι βιώνουμε. Ήταν η βαθιά ευαισθησία σου αγαπημένε μας συνάδελφε, απέναντι στα προβλήματα που καθημερινά τα δυο τελευταία χρόνια διογκώνονταν και των οποίων ο ίδιος γινόσουν αποδέκτης, μέσω των γονέων και των μαθητών σου, καθώς και η άρνησή σου ν’ αποδεχτείς ότι είσαι και είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ ένα άδικο και σκληρό παρόν, που έγινε ίσως η αιτία που σε οδήγησε να δώσεις μ’ αυτόν τον δραματικό τρόπο, την τελευταία σου μάχη, αυτή της προσωπικής σου επιλογής; Μακάρι, να’ χαμε διαισθανθεί κάτι και να μπορούσαμε ν’ αλλάζαμε αυτή σου την απόφαση και τώρα να ’σουν εδώ, μαζί μας, στο χώρο που με υπευθυνότητα, αγάπη, διάθεση, δρούσες και μοχθούσες καθημερινά στο σχολείο. Σάββα, η παρουσία σου ήταν πολύτιμη στους μαθητές σου που γι’ αυτούς διαρκώς έτρεχες και μιλούσες, ανησυχούσες και πάλευες. Ήθελες να τους μεταδώσεις όχι μόνο γνώσεις αλλά και τρόπους για να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και αισιοδοξία για το μέλλον.

Όλοι εμείς οι συνάδελφοι και φίλοι σου, νιώθουμε πολύ τυχεροί που σε είχαμε δίπλα μας όλο αυτό το διάστημα και ανταλλάξαμε μέσα από τις ατελείωτες συζητήσεις, τις ανησυχίες, τους φόβους, τις ευαισθησίες, το θυμό, τις επιθυμίες μας, που μοιραστήκαμε το γέλιο, τις μικροχαρές και τις μικρολαχτάρες της καθημερινότητας. Ο Νέστος σε κέρδισε τελικά κοντά του κι εμείς θα σε κρατήσουμε ζωντανό, στο μυαλό και στην καρδιά μας. Παρά το μεγάλο πόνο και παρόλο που μας είναι δύσκολο ν’ αποδεχτούμε τον τρόπο φυγής σου, θα συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε, με πίστη ότι θα καταφέρουμε ν’ αλλάξουμε αυτή την κοινωνία και ότι θα δώσουμε πάλι στο μέλλον την κλεμμένη του αισιοδοξία. Οι φίλοι και συνάδελφοί σου στο 38ο και 120ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

Ένας ακριβός μας σύντροφος, συνάδελφος και φίλος, ο Σάββας Μετοικίδης, έθεσε τέλος στη ζωή του, σήμερα, Σάββατο 21 Απριλίου. Ο αγαπημένος μας Σάββας, από νέο παιδί πάντα ήταν μπροστά στους αγώνες και στις απεργίες, πάντα φιλότιμος, ευαίσθητος και αλτρουιστής, πάντα κοντά στους συντρόφους του, δίπλα στους συναδέλφους του, κοντά σε κάθε παιδί του σχολείου του. Είχαμε την τιμή να τον γνωρίσουμε και να συμπορευτούμε μαζί του τα τελευταία εννιά χρόνια. Μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, πρωταγωνιστής στην απεργία του 2006, μάχιμος δάσκαλος και άνθρωπος. Δεν του άρεσαν τα μεγάλα λόγια του Σάββα, ήταν άνθρωπος της πράξης. Μέσα από τα κείμενά του στον Αντίλογο, μέσα από το γέλιο που μας χάρισε με τη συμμετοχή του στη θεατρική ομάδα του Συλλόγου, τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας που με δική του - και άλλων συναδέλφων - προσωπική εργασία και αφοσίωση πρόσφερε για πέντε χρόνια σε μετανάστες, την καθημερινή παρουσία του στους αγώνες και το κίνημα. Οι σύντροφοι και συντρόφισσες του Σάββα από την Εκπαιδευτική Παρέμβαση αποχαιρετάμε τον ακριβό μας σύντροφο και υποσχόμαστε να βαδίσουμε στους ίδιους δρόμους που περπατούσαμε μαζί του τόσα χρόνια, στις διαδηλώσεις και τους αγώνες για ένα καλύτερο σχολείο και ένα καλύτερο αύριο. Πιο μόνοι. Πιο αποφασισμένοι... Εκπαιδευτική Παρέμβαση Α΄ Συλλόγου Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε

ΒΙΑ είναι να δουλεύεις 40 χρόνια για ψίχουλα και να αναρωτιέσαι αν ποτέ θα βγεις στη σύνταξη. ΒΙΑ είναι τα ομόλογα, τα κλεμμένα ασφαλιστικά ταμεία, η χρηματιστηριακή απάτη. ΒΙΑ είναι να αναγκάζεσαι να παίρνεις ένα στεγαστικό δάνειο που τελικά το πληρώνεις χρυσό. ΒΙΑ είναι το διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη να σε απολύει όποια στιγμή θέλει. ΒΙΑ είναι η ανεργία, η προσωρινότητα, τα 700 ευρώ με ή χωρίς ένσημα. ΒΙΑ είναι τα εργατικά «ατυχήματα», επειδή τα αφεντικά περιορίζουν τα εξόδά τους εις βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων. ΒΙΑ είναι να παίρνεις ψυχοφάρμακα και βιταμίνες για να ανταπεξέλθεις στα εξαντλητικά ωράρια. ΒΙΑ είναι να είσαι μετανάστρια, να ζεις με το φόβο ότι θα σε πετάξουν ανά πάσα στιγμή έξω από τη χώρα και να βιώνεις μια διαρκή ανασφάλεια. ΒΙΑ είναι να είσαι ταυτόχρονα μισθωτή, νοικοκυρά και μάνα. ΒΙΑ είναι να σου πιάνουν το κώλο στη δουλειά και να σου λένε «Χαμογέλα ρε τι σου ζητάμε;» Αυτό που ζήσαμε εγώ το ονομάζω εξέγερση. Κι όπως κάθε εξέγερση μοιάζει με πρόβα εμφυλίου, μυρίζει καπνιά, δακρυγόνα και αίμα. Δεν τιθασεύεται εύκολα και δεν καπελώνεται. Πυρπολεί συνειδήσεις, αναδεικνύει και πολώνει αντιθέσεις, υπόσχεται στιγμές, έστω, συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Ιχνηλατεί ατραπούς για την κοινωνική απελευθέρωση. Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στις μητροπόλεις του χάους! Βάλτε πόρτες ασφαλείας και συστήματα συναγερμού στα σπίτια σας, ανοίξτε την tv και απολαύστε το θέαμα. Η επόμενη εξέγερση θα είναι σίγουρα σφοδρότερη, όσο θα προχωράει η σαπίλα αυτής της κοινωνίας... Ή βγείτε στους δρόμους δίπλα στα παιδιά σας, απεργήστε, τολμήστε να διεκδικήσετε τη ζωή που σας κλέβουν, να θυμηθείτε ότι κάποτε υπήρξατε νέοι που θελήσατε ν’ αλλάξετε τον κόσμο. Σάββας Μετοικίδης, για τον Δεκέμβρη του ’08


τεύχος #8 2012

η άποψή μας η απο ψη μας Ένας άλλος κόσμος είναι ήδη εδώ

Αλλάζουμε τη ζωή μας Ε χει ξεκινήσει μια διαρκής αναζήτηση τρόπων έκφρασης της λαϊκής δυσαρέσκειας και οργής, αλλά και διεξόδων από το ασφυκτικό περιβάλλον στο οποίο μας έχουν φέρει τα μνημόνια και η γενικότερη πολιτική υφαρπαγής του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου (συντάξεις, υγεία, παιδεία, ασφαλιστικά ταμεία, αποταμιεύσεις) προς όφελος των ντόπιων και διεθνών αφεντικών. Οι κινητοποιήσεις στο πεδίο της εργασίας, της παιδείας και του περιβάλλοντος, είναι πλέον καθημερινότητα. Καθώς το καθεστώς επιτίθεται σε όλα τα μέτωπα, η κοινωνία αντιστέκεται στην επιβαλλόμενη εξαθλίωση και αναζητά νέες αυτοοργανωμένες μορφές έκφρασης, δημιουργίας και αλληλεγγύης. Στο χώρο της εργασίας απαντάμε με απεργίες διαρκείας, εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, κολλεκτίβες εργασίας, επιτροπές ανέργων και σωματεία βάσης. Στη διαχείριση της καθημερινότητάς μας δημιουργούμε κοινωνικά εστιατόρια, αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα, κοινωνικά ιατρεία, κινήματα χωρίς μεσάζοντες, εναλλακτικά νομίσματα. Αυτές είναι λίγες από τις δικές μας αντιδομές, στην προσπάθειά μας για κοινωνική χειραφέτηση και αυτοοργάνωση. Στη χώρα μας, τους τελευταίους μήνες, περάσαμε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, η οποία επιχείρησε να θέσει στο περιθώριο τις ζωντανές κοινωνικές διεργασίες, σε μια ύστατη προσπάθεια του συστήματος να αναπαράξει τον παραδο-

Ο τελευταίος χρόνος ίσως να ήταν από τους πιο

σημαντικούς στην Ελλάδα, αλλά και στην υπόλοιπη

Ευρώπη, σε ό,τι αφορά την έξαρση της αμφισβήτησης του κυρίαρχου κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Από το κίνημα των πλατειών, πριν ένα περίπου χρόνο, τις μαζικές και μαχητικές απεργίες και διαδηλώσεις μέχρι και τον περασμένο Φλεβάρη, η κοινωνία βρίσκεται στο δρόμο, δείχνοντας ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. σιακό και ξεπέρασμένο τρόπο άσκησης της πολιτικής. Στόχος του είναι να παραμείνει η δυνατότητα διαχείρισης της ζωής των ανθρώπων προνόμιο των αφεντικών. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η διέξοδος από την κρίση είναι θέμα των ειδικών, των ίδιων που μας έφεραν ως εδώ. Χρησιμοποιώντας εκβιαστικά ψευδή δίλημματα, όπως ευρώ ή εθνικό νόμισμα, χρεοκοπία ή μνημόνια, αστυνομοκρατία ή ανασφάλεια, εκλογές ή χάος, προσπαθούν να αποσπάσουν

κοινωνική συναίνεση ενώ παράλληλα παράγουν αδικία και ακραία ανισότητα. Μας υποσχέθηκαν αλλαγή μέσα από τις εκλογές, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούν να απορροφήσουν την κοινωνική δυσαρέσκεια και να αποκαταστήσουν στη συνείδηση του κόσμου τη χαμένη ''νομιμοποίηση'' του κοινοβουλευτισμού. Κράτος και αφεντικά συσπειρώνονται ενάντια σε διαδηλώσεις, καταλήψεις, επιτίθενται σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια, καταστρατηγούν τα δικαιώματά μας. Καλλιεργούν κλίμα φόβου ενάντια στους μετανάστες, οι οποίοι ήταν πάντα ο εύκολος στόχος, κάθε φορά που το κράτος ήθελε να διχάσει κα να αποπροσανατολίσει την κοινωνία. Σε αυτή τους την πολιτική έχουν, όπως είχαν πάντοτε την αγαστή συνεργασία των ΜΜΕ, τα οποία καλλιεργούν συνεχώς το φόβο και την ανασφάλεια. Η πραγματικότητα, όμως, για τον κόσμο της εργασίας δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Η γενικευμένη επισφάλεια, η ανεργία που ιλλιγγιωδώς αυξάνεται, οι χιλιάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες που παραμένουν απλήρωτοι για μήνες και το καθεστώς τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς, αποτελουν τη σύγχρονη καθημερινότητα. Όλοι έχουμε αντιληφθεί ότι η λύση στα προβλήματα αυτά μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από τους ίδιους τους εργαζόμενους, οι οποίοι με ακηδεμόνευτους και αδιαμεσολάβητους αγώνες θα μπορέσουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

Σε αυτή την προσπάθεια δεν είμαστε μόνοι. Παντού στον κόσμο οι λαοί εξεγείρονται και στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης. Γνωρίζουμε καλά ότι το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι παγκόσμιο. Το ίδιο μοντέλο που εφαρμόζεται τώρα στην Ελλάδα, έχει εφαρμοστεί πριν λίγα χρόνια στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και θα εφαρμοστεί και στς υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, αν απο κοινού δεν το σταματήσουμε. Για αυτό το λόγο είναι απαραίτητος ο συντονισμός και η σύμπραξη με τα κινήματα στις άλλες χώρες, ώστε να μπορέσουμε να ανταλλάξουμε εμπειρίες, αλλά κυρίως να μπορέσουμε να οργανώσουμε κοινές δράσεις. Χρειάζεται τώρα να καταρρίψουμε και τους διαχωρισμούς περί δήθεν καλών και εργατικών βορείων και τεμπέληδων και διεφθαρμένων νοτίων ή κακών γερμανών, οι οποίοι χρησιμοποιούνται από την εξουσία για να παραπλανήσουν τους εργαζόμενους, στις υπόλοιπες χώρες, δημιουργώντας ένα νέο κύμα ξενοφοβίας. Σε αυτόν το νέου τύπου λαϊκισμό συμβάλλουν κομμάτια τόσο της δεξιάς, όσο και της αριστεράς, αποσιωπώντας το γεγονός ότι το μνημόνιο αποτελεί στρατηγική επιλογή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Σε αυτή την προσπάθεια, θα πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να ενισχύσουμε και να αναδείξουμε όλα τα χειραφετητικά εγχειρήματα της εποχής μας. Να πάρουμε ακόμη περισσότερες πρωτοβουλίες μέσα από τις οποίες θα ανακτήσουμε τον έλεγχο της ζωής και της καθημερινότητάς μας. Όλα όσα δημιουργούνται απο εμάς για εμάς, δεν είναι μόνο η άμυνά μας, αλλά το ζωντανό παράδειγμα του κόσμου στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε.


πολιτικη πολιτική

σελίδα

Ας καταλάβουμε την Ευρώπη! Αυτόνομες αντιδομές πέρα από το έθνος-κράτος και τη φυλακή της Ε.Ε.

Τ

ο ερώτημα “ευρώ ή δραχμή”, “Ε.Ε. ή ανεξάρτητο εθνικό κράτος” (με όποιο λαϊκό, εργατικό ή σοσιαλιστικό πρόσημο) προβάλλεται κυρίαρχα τόσο από τις αστικές δυνάμεις όσο και από τμήματα της αριστεράς ως το πραγματικό δίλημμα της κοινωνίας και των εργαζομένων, ως την κύρια διαχωριστική γραμμή της κοινωνικής διαπάλης στις σημερινές συνθήκες της κρίσης. Μήπως, όμως, πρόκειται για ένα ερώτημα εξαρχής βολικό για τις καθεστωτικές δυνάμεις, καθώς όλες οι απαντήσεις του μας οδηγούν ξανά στον περίκλειστο παλιό κόσμο της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας; Μήπως η προσπάθεια να οριοθετηθεί κατ' αυτόν τον τρόπο ο κοινωνικός ανταγωνισμός είναι ακριβώς η προσπάθεια να παραμείνουμε στο έδαφος του αντίπαλου, σε ένα στημένο παιχνίδι όπου νικητής είναι πάντα ο ίδιος: το κεφάλαιο και το κράτος; Δε θα έπρεπε να προσπεράσουμε εύκολα αυτά τα ερωτήματα, πολύ περισσότερο με την αλαζονεία της “μόνης αντικαπιταλιστικής γραμμής”, γιατί η σωστή διατύπωση του προβλήματος είναι το ...ήμισυ της λύσης του. Καταρχήν, ο ίδιος ο τρόπος που θέτει το πρόβλημα η αστική τάξη και το προσωπικό της είναι αρκετά αποκαλυπτικός: δίνει τη μάχη του ευρώ και της Ε.Ε. στο όνομα της “ευρωπαϊκής πορείας της χώρας” και της “ανάπτυξης”, ενώ την ίδια στιγμή αρκετές δυνάμεις του κεφαλαίου “ερωτοτροπούν” με (αλλά και προετοιμάζονται και σχεδιάζουν) την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ως εφαλτήριο για εκτίναξη της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και βελτίωση της θέσης της στην παγκόσμια αγορά. Η στρατηγική και στις δύο τακτικές (είτε με ευρώ είτε με δραχμή) είναι ίδια: με όχημα την τρομοκρατία της κρίσης και του χρέους, να υπάρξει μια βίαιη “επανεκκίνηση” της συσσώρευσης από μηδενική, για τη θέση και τα δικαιώματα των εργαζομένων, βάση. Το ότι, μέχρι τώρα, η ηγεμονική τακτική είναι η παραμονή στο ευρώ, συνδέεται περισσότερο με τις τεράστιες δυνατότητες πολλαπλασιασμού της δύναμης επιβολής του κεφαλαίου εντός της χώρας που προσφέρει η ευρωζώνη και η Ε.Ε. εν γένει, και όχι με το ότι μια άλλη τακτική εκτός ευρωζώνης δεν θα μπορούσε να προωθήσει εξίσου ή και καλύτερα αυτόν το στρατηγικό στόχο (παραδείγματα, εξάλλου, υπάρχουν πολλά διεθνώς).

Από την άλλη πλευρά, η διατύπωση του ίδιου ερωτήματος από την αριστερά συσκοτίζει και διαστρεβλώνει τον πραγματικό χαρακτήρα της κρίσης και των απαντήσεων που θα μπορούσαν να βγάλουν την κοινωνία και τον κόσμο της εργασίας από το φαύλο κύκλο της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας: αντί να αντιμετωπίζει τη στρατηγική του κεφαλαίου, αντιμετωπίζει την τακτική του κάθε φορά, αφήνοντας ανοιχτό το έδαφος σε εναλλακτικές που το ίδιο το σύστημα επε-

ξεργάζεται, ενώ καλλιεργεί αυταπάτες για επιστροφή σε έναν καπιταλισμό “κράτους πρόνοιας” και “δημοκρατικού συμβολαίου”. Όπως και με τα περί “κατοχής” έτσι και εδώ, στη θέση του αντίπαλου, αντί για την καταστροφική κυριαρχία της εκμεταλλευόμενης εργασίας, του χρήματος, του εμπορεύματος, της ιδιοκτησίας και του πολιτικού συστήματος του αντιπροσωπευτικού ολοκληρωτισμού, τοποθετεί τον τύπο του νομίσματος, τη μορφή της διεθνικής συνεργασίας των κεφαλαι-

ακών δυνάμεων, την έξωθεν επιβολή και τη “δημοκρατική εκτροπή”. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι όλα τα αριστερά προγράμματα “εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε.” περιλαμβάνουν μεταρρυθμίσεις αναστήλωσης της “εθνικής οικονομίας”, με κεντρικό ρόλο του κράτους (εθνικοποιήσεις) και με “αναδιανομή του πλούτου”. Έτσι, το κράτος και η αναδιανομή, τα βασικά δηλαδή συστατικά του ιστορικού σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος, αναγορεύονται σε κεντρικά στοιχεία της (αντικαπιταλιστικής, λαϊκής, εργατικής ή/και σοσιαλιστικής) απάντησης στην κρίση. Στο πλαίσιο αυτό, ακόμη κι αν η έξοδος από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. αντιμετωπίζεται ως “κρίκος” μιας αντικαπιταλιστικής πορείας, επικεφαλής της μάλλον ...βαδίζει ο ίδιος ο εχθρός μας, ο καπιταλιστικά παραγόμενος πλούτος και η κρατική εξουσία. Γι' αυτό ακριβώς, εξάλλου, παρά τους εξορκισμούς, αυτό το πρόγραμμα επικοινωνεί με το πνεύμα των συντηρητικών “αντιμνημονιακών” προγραμμάτων και επιτρέπει αυτήν την πρωτοφανή ρευστότητα προς πλειάδα εθνικιστικών αντιλήψεων που αξιοποιεί η ακροδεξιά.

Αγωνιστικός και δημιουργικός συντονισμός της “Ευρώπης των κάτω”

Ο

κόσμος της εργασίας, της επισφάλειας, της ανεργίας, της μετανάστευσης, δεν έχει τίποτα να περιμένει από την αναδίπλωση στο εθνικό αστικό κράτος. Πρώτα απ' όλα, γιατί δεν ξέφυγε ποτέ από αυτό. Η Ε.Ε. δεν είναι μια ξένη κατοχική δύναμη αλλά ο σύμμαχος του εθνικού αστικού κράτους στην κοινή τους εκστρατεία κοινωνικής λεηλασίας, ενεργητική σύμπραξη για την εμπέδωση, δια πυρός και σιδήρου, των συμφερόντων του πλούτου, της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας. Και παραπέρα, γιατί η Ευρώπη δεν ταυτίζεται με το απολυταρχικό οικοδόμημα της Ε.Ε. Υπάρχει η “Ευρώπη των κάτω”, των πλατειών, των εργατικών απεργιών, των αυτοδιαχειριστικών εγχειρημάτων, της

άμεσης αντικαπιταλιστικής πράξης, που είναι ανάγκη να βρει το δικό της κοινό αγωνιστικό βηματισμό απέναντι στη διεθνοποιημένη εξουσία του χρήματος και της εκμετάλλευσης, δημιουργώντας και επιβάλλοντας τις δικές της αντιδομές αγώνα, αλληλεγγύης και συνεργατικής δράσης. Αυτές οι αντιδομές συγκρούονται φυσικά με τη “φυλακή των λαών” της Ε.Ε., την αντιπαλεύουν και επιχειρούν να τη διαλύσουν, όχι όμως για να επιστρέψουμε στη θαλπωρή μιας εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης αλλά για την εξάπλωση της αυτοοργάνωσης και της άμεσης δημοκρατίας πέρα από το έθνος-κράτος και τις διεθνικές καπιταλιστικές ενώσεις. Ας καταλάβουμε την Ευρώπη! Ας συντονιστούμε οριζόντια και από τα κάτω, έξω από κρατικούς και γραφειοκρατικούς θεσμούς, σε αντιπαράθεση τόσο με το εθνικό όσο και με το ευρωενωσιακό κράτος, χωρίς ευρώ ούτε δραχμή, με τα δικά μας αυτόνομα μέσα συνεργασίας και κοινής δημιουργίας.

Κώστας Χαριτάκης


τεύχος #8 2012

εργασία εργασια

ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ, ΑΝΕΡΓΙΑ

Άμεση κοινή δράση για τις ανάγκες μας Αν θέλουμε να μιλήσουμε με αριθμούς, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας και του ΟΑΕΔ, το 2012, το ποσοστό της ανεργίας θα ανέλθει στο 22%, που σημαίνει ότι οι επίσημα εγγεγραμμένοι άνεργοι θα φτάσουν το 1.200.000 και αναμένεται περαιτέρω αύξηση. Η εικόνα είναι δραματικότερη για τις γυναίκες και για τους νέους. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος, όπως και μία στις τέσσερις γυναίκες.

Α

ρα όπως προκύπτει από τα στοιχεία, ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της εργατικής τάξης ωθείται καθημερινά στην ανεργία και περιθωριοποίηση, αδυνατεί να εξασφαλίσει τα απαραίτητα για τη διαβίωσή του, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι άστεγοι και να πληθαίνουν οι ουρές των συσσιτίων. Ο ξεπουλημένος συνδικαλισμός και οι εργατοπατέρες, που πληρώνονται όλα αυτά τα χρόνια από τον κρατικό μηχανισμό, προτείνουν την "υποταγή" υποστηρίζοντας ότι δεν φταίνε οι εργοδότες και οι επιχειρηματίες για την οικονομική κρίση αλλά μόνο η Τρόικα. Για να διατηρήσουν τη θέση τους και το μισθό τους, υιοθετούν και αναπαράγουν αυτά που ακούμε

εδώ και καιρό να λέγονται από τους κρατούντες: Να συμβάλουμε όλοι μαζί για τη "σωτηρία του έθνους". Για τους εργαζόμενους, πλέον, δεν θα υπάρχει κατώτερος μισθός, ούτε ασφάλιση. Ο εργοδότης θα πληρώνει όποτε αυτός κρίνει, θα απολύει όποτε θεωρήσει ότι οι εργαζόμενοι είναι "ακριβοί" σε σχέση με τις οικονομικές και ανταγωνιστικές συνθήκες και σε σχέση με τους στόχους του. Θα στοχοποιούνται όσοι θα αντιστέκονται προς παραδειγματισμό, και όπου δεν υπάρχει ταξική συνείδηση και συλλογικοποίηση των εργαζομένων, θα γίνει καθεστώς η επισφάλεια, η ανεργία, η ανέχεια, η φτώχεια, η σκλαβιά. Η κατάσταση τείνει να χειροτερέψει όσο επιτρέ-

πουμε να κυριαρχούν τα αφεντικά και το κράτος πάνω στους εργαζόμενους και τους ανέργους. Όλοι εμείς, εργαζόμενοι, άνεργοι, μετανάστες, υποαπασχολούμενοι, απλήρωτοι, σταθερά αντίθετοι στις υπάρχουσες συνθήκες, δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα από "σωτήρες", εξουσίες ή εξωτερικές δυνάμεις, αλλά να δημιουργήσουμε το δικό μας πλαίσιο αγώνα, να βρούμε οι ίδιοι τους τρόπους δράσης, που σημαίνει να βγούμε από την ηττοπάθεια και την παραίτηση, που μας υποβιβάζει και μας καθιστά εθελούσιους σκλάβους. Απέναντι στον ατομικισμό, να προτάξουμε τη συγκρότηση και τη δημιουργία οριζόντιων μαζικών οργανώσεων των εργα-ζομένων και ανέργων, να βρούμε τρόπους αντίστασης που γεννιούνται μέσα από τη μαχητικότητα και αντιστοιχούν στις αναγκαιότητες του σήμερα. Αυτό θα επιτευχθεί μέσα από τη ζύμωση, τη διαμόρφωση, τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, την άμεση δράση, όπως καταλήψεις των μέσων παραγωγής και διαχείριση των προιόντων σύμφωνα με τις ανάγκες μας. Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε ανάγκη κανένα αφεντικό και διαμεσολαβητή, που μας έχουν επιβάλλει οι θεσμοθετημένες ιεραρχίες. Να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στον ευατό μας και να μην αναθέτουμε σε άλλους αυτά που μπορούμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Να δημιουργήσουμε εστίες αντίστασης στους εργασιακούς χώρους με συνελεύσεις εργαζομένων, καταλήψεις

δημόσιων χώρων, λαικές συνελεύσεις στις γειτονιές, επιτροπές εργαζομένων, πρωτοβουλίες και σωματεία βάσης ανέργων, που οι αποφάσεις θα παίρνονται αμεσοδημοκρατικά, και θα αποτελέσουν ένα μέσο εναντίωσης στα αφεντικά, διαπαιδαγώγησης και προπαγάνδας, η οποία θα αποβλέπει σε ένα μελλοντικό ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό. Ήδη, τα τελευταία χρόνια, στην Ελλάδα, έχουν εκδηλωθεί διάφορες μορφές πάλης που έφεραν στο προσκήνιο προτάγματα όπως αλληλεγγύη και ισότητα. Σημειώθηκαν μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις στο χώρο της υγείας, των Μ.Μ.Ε., στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Ο αγώνας των χαλυβουργών, των ανέργων, το κίνημα των πλατειών, η άρνηση πληρωμής των χαρατσιών, τα εγχειρήματα εναλλακτικής και αλληλέγγυας οικονομίας, είναι δράσεις ανυπακοής και μετωπικής ρήξης απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Βασική προϋπόθεση είναι να αποποιηθούμε τις προκαταλήψεις που μας έχει περάσει η άρχουσα τάξη, να αποκτήσουμε επίγνωση και την πεποίθηση ότι μέσα από τη συνεργασία, την κοινή δράση, την ανάληψη ευθυνών, την αλληλεγγύη, θα επιτύχουμε τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, συμβατές με την ύπαρξη του καπιταλιστικού συστήματος, στοχεύοντας, όμως, στη δημιουργία μια κοινωνίας χωρίς τάξεις, καταπίεση, εκμετάλλευση, ρατσισμό, ταπείνωση. Μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων που ο καθένας θα απολαμβάνει τη ζωή του. Ε.Π. Μέλος του ΣΩΒΑ (Σωματείο βάσης ανέργων και επισφαλών εργαζομένων)

Για την απεργία των ναυτικών

Γ

ια άλλη μια φορά ο κρατικοδίαιτος-κομματικόςεργοδοτικός συνδικαλισμός, και στους ναυτεργάτες, αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων. Δείχνει ότι ο συντεχνιακός αγώνας, ο ξεκομμένος από τους αγώνες της κοινωνίας και από την αλληλεγγύη της, δεν έχει καμία προοπτική για νίκες. Ο ρόλος των συνδικαλιστών, ακόμη και σε αυτές τις δύσκολες στιγμές για τον κόσμο της εργασίας, λειτουργεί ως μοχλός χειραγώγησης, που αρκείται στο να συμπεριφέρονται οι εργαζόμενοι ως χειροκροτητές τους και οπαδοί των κομμάτων τους, παρά ως υπεύθυνα άτομα τα οποία αμεσοδημοκρατικά μπορούν να επανακαθορίζουν οι ίδιοι, τους στόχους και τη μορφή του αγώνα τους. Από την άλλη, το εφοπλιστικό κεφάλαιο, τα κόμματα και μεγάλο μέρος των ΜΜΕ εξαπέλυσαν έναν ανηλεή πόλεμο απέναντι στην απεργία των ναυτεργατών την Μ. Τρίτη και Μ. Τετάρτη. Οι διαδοχικές συναντήσεις τόσων ημερών με την υπουργό Ανάπτυξης Διαμαντοπούλου είχαν φτάσει πλέον σε αδιέξοδο, με την αμετάκλητη στάση της για τη μη δέσμευση και επίλυση των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι ναυτεργάτες. Τα ΜΜΕ και ο γ.γ της ΠΝΟ πληροφορούσαν για δήθεν εξεύρεση λύσεων στα αιτήματα των ναυτεργατών, έτσι ώστε να προκαλέσουν

σύγχυση και να καμφθεί η αποφασιστικότητα για άμεση απεργία. Γνώριζαν πολύ καλά ότι η αλλαγή ημερομηνίας της απεργίας ήταν αδύνατη, μιας και την Τρίτη 17/4 ψηφιζόταν στη Βουλή η ένταξη του Οίκου Ναύτου στον ΕΟΠΥΥ, ένα από τα βασικά αιτήματα των ναυτεργατών, οι οποίοι ζητούσαν την αυτοτέλειά του, καθώς και τη μη άρση του καμποτάζ, την άμεση λήψη μέτρων για την ανεργία-προστασία των άνεργων ναυτικών, η οποία έχει φτάσει σχεδόν το 38%, καθώς και την άμεση υπογραφή των ΣΣΕ και την υλοποίηση των συμβάσεων αυτών από τις εταιρείες. Σε όλους αυτούς τους υποκριτές που παρουσιάστηκαν στα ΜΜΕ να κόπτονται για τα δικαιώματα των απλών πολιτών, των νησιωτικών αγροτών, του τουρισμού,

τους θυμίζουμε ότι είναι αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους φαρδιά πλατιά για την αύξηση των εισιτηρίων στα πλοία κατά 25%. Είναι αυτοί που τόσα χρόνια πλούτιζαν κάνοντας πλιάτσικο στα ασφαλιστικά ταμεία καθώς και στο ΝΑΤ, με αποτέλεσμα σήμερα εργαζόμενοι και συνταξιούχοι ναυτικοί να στερούνται τη στοιχειώδη περίθαλψη για την οποία οι ίδιοι έχουν πληρώσει. Είναι αυτοί που ξέρουν να ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα όταν γίνεται κάποιο ναυάγιο, βγάζοντας πύρινους λόγους και μιλώντας για απόδοση δικαιοσύνης μπροστά στα ΜΜΕ, και μετά από λίγο, σφυρίζοντας αδιάφορα, κατορθώνουν, με νόμους που οι ίδιοι έχουν ψηφίσει και τα «παραθυράκια» που εντέχνως βάζουν, να αθωώνουν τους κύριους υπεύθυνους. Είναι αυτοί οι ηθικοί αυτουργοί που δολοφονούν χιλιάδες πολίτες μας οδηγώντας τους στην αυτοκτονία, μη μπορώντας να αντέξουν τη μιζέρια και την ανέχεια στην οποία τους έχουν οδηγήσει οι πολιτικές επιλογές τους. Άρα, για πιο δημόσιο συμφέρον κόπτονται; Ξεχνούν, όμως, ότι όταν αυτοί προτάσσουν με υποκρισία το δημόσιο συμφέρον απέναντι στις απεργίες και τους κοινωνικούς αγώνες, αυτό λοιπόν το δημόσιο συμφέρον, τους χλευάζει και κάποια στιγμή θα τους συντρίψει. Μάγδα Μάντζου


εργασία εργασια

σελίδα

Κατάληψη και αντίσταση Το παράδειγμα του νοσοκομείου Κιλκίς και οι προοπτικές της αυτοδιαχείρισης

Η

κατάληψη ενός νοσοκομείου είναι μια πολιτική πράξη που δε συμβαίνει κάθε μέρα, ή τουλάχιστον δε συνέβαινε μέχρι σήμερα. Αυτός είναι και ο λόγος που η κατάληψη του Γενικού Νοσοκομείου του Κιλκίς πήρε μεγάλη δημοσιότητα. Όμως είναι μάλλον παράδοξη η σπανιότητα αυτού του φαινομένου, διότι ένα νοσοκομείο είναι ένας μάλλον προνομιακός τόπος κατάληψης και αντίστασης. Όπως μας λέει ο σύντροφος συνθέτης Σπύρος Ραυτόπουλος, «ο χώρος του νοσοκομείου είναι ένας γόνιμος χώρος αντίστασης καθώς οι απόπειρες καταστολής σκοντάφτουν στο άβατο των χώρων περίθαλψης χωρίς ιατρική άδεια, σκοντάφτουν στις δικαιοδοσίες και διακριτικές ευχέρειες του ιατρικού προσωπικού, σκοντάφτουν σε θεμελιώδεις εγγυήσεις για την ανεμπόδιστη άσκηση των ιατρικών καθηκόντων, σε ζητήματα που άπτονται των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των ατομικών δικαιωμάτων, του κώδικα ιατρικής δεοντολογίας κ.τ.λ.». Το ανατρεπτικό περιεχόμενο αυτής της σκέψης λειτούργησε καταλυτικά στην απόφασή μας να αντισταθούμε στην απαξίωση του Γ.Ν. Κιλκίς και του ΕΣΥ γενικότερα, με τρόπο δυναμικότερο από αυτόν των στερεότυπων μορφών αντίστασης (απεργιών, στάσεων εργασίας, πορειών, διαμαρτυριών κ.τ.λ.). Η κατάληψη απέδειξε ότι ένα νοσοκομείο μπορεί κάλλιστα να παραμείνει απολύτως λειτουργικό όταν ελέγχεται από τους εργαζόμενους σε αυτό, να ανταποκρίνεται άριστα στις ανάγκες περίθαλψης των πολιτών, παρέχοντας σε όλους τους πολίτες αδιακρίτως δωρεάν και σωστές ιατρικές υπηρεσίες, αλλά και ότι μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο αντίστασης προκαλώντας συσπείρωση της κοινότητας και ευαισθητοποίηση της κοινωνίας γύρω από ένα ανεκτίμητο κοινωνικό αγαθό που καλείται να υπερασπιστεί, τη δημόσια δωρεάν υγεία. Η ανταπόκριση του κόσμου τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων υπήρξε εξαιρετική. Πήραμε πάμπολλα

μηνύματα συμπαράστασης από άλλα νοσοκομεία, από συναδέλφους, από πανεπιστήμια, από συλλογικότητες, από ομογενείς, από πολίτες της Ευρώπης, των ΗΠΑ, της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας, της Αυστραλίας, από όλον τον κόσμο. Ο κόσμος ήθελε να μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε, αρκετοί σχεδόν μας παρακαλούσαν να το κάνουμε με κάθε τρόπο, να μην υποχωρήσουμε, μας πρόσφεραν την αλληλεγγύη τους, την αγάπη τους και ήθελαν να μας προσφέρουν και υλική βοήθεια την οποία όμως αρνηθήκαμε ευγενικά. Τους ζητήσαμε απλώς να σκεφτούν μήπως μπορούν να κάνουν κι εκείνοι το ίδιο. Αρκετοί μας ζητήσανε και μας ζητάνε να τους πούμε αναλυτικά την εμπειρία μας, μας ζητάνε συμβουλές, θέλουν να μιλήσουμε στις συνελεύσεις τους, κάποια νοσοκομεία του εξωτερικού σκέφτονται να μας προτείνουν να προχωρήσουμε σε αδελφοποίηση. Ακόμα λοιπόν κι αν τίποτε άλλο δεν καταφέραμε, αυτό που καταφέραμε είναι να προκαλέσουμε ένα ενδιαφέρον για τις δυνατότητες πρακτικής αντίστασης στη λαίλαπα του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού, αποδεικνύοντας ότι αντίσταση μπορεί να γίνεται με πολλούς τρόπους και σε πολλούς

χώρους, σε χώρους εργασίας, σε χώρους δημόσιους και ιδιωτικούς, χρειάζεται μόνο αλληλεγγύη, φαντασία και πίστη στις δυνατότητες ανατροπής από τα κάτω αυτού του απάνθρωπου συστήματος. Τα προβλήματα του ΕΣΥ ασφαλώς δεν λύθηκαν, ούτε η επίθεση των βαρβάρων σταμάτησε. Αλλά πλέον διαπιστώνουμε ότι είμαστε κι εμείς δυνατοί, ότι έχουμε χιλιάδες τρόπους αντίστασης, θα βρούμε κι άλλους, κάθε μέρα η αντίσταση θα μεγαλώνει. Η αντίσταση στις γειτονιά, στη συνοικία, στο εργοστάσιο, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, στις πλατείες, στους δημόσιους χώρους θα γιγαντώνεται. Θα δώσουμε μεγάλες μάχες στον τομέα της αλληλοενημέρωσης έξω από τα κανάλια της επίσημης προπαγάνδας. Εμείς θα στήσουμε μια κοινωνία ελευθερίας ισότητας και δικαιοσύνης κι ας λένε ό,τι θέλουν τα παπαγαλάκια του συντηρητισμού! Είναι απαραίτητο να νικήσουμε τις ενοχές και το φόβο των ανθρώπων που τα έχουν χαμένα μετά από αυτές τις αντικοινωνικές επιθέσεις που δέχτηκαν τα τελευταία 2 χρόνια, όπου ήταν σαν να στέκονται πάνω σε κινούμενη άμμο, χωρίς καμιά εργασιακή και οικονομική σταθερά και με τα εργασιακά και ανθρώπινα δικαιώματά τους να καταργούνται μέρα με τη μέρα. Θα χρειαστεί να πείσουμε τα μέλη αυτής της κοινωνίας να σταματήσουν να είναι νομοταγείς υπήκοοι στο βασίλειο της ανθρώπινης εκμετάλλευσης, να τους προσκαλέσουμε να γίνουν ανυπάκουοι προς την εξουσία, να σηκωθούν από την πολυθρόνα τους και τον καναπέ τους, να κλείσουν την τηλεόραση, να ενημερωθούν από εναλλακτικές πηγές ενημέρωσης, να σκεφτούν, να συζητήσουν με άλλους ανθρώπους, να αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη κάθε επιμέρους επιλογής τους, να συνεχίσουν και να εντείνουν τον αγώνα τους στους χώρους δουλειάς και τις πλατείες, ακηδεμόνευτα, χωρίς κομματικούς προστάτες, χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες.

Επανανακαλύπτοντας τη σημασία της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης

Ε

μείς προσπαθήσαμε και προσπαθούμε να συμβάλουμε με τις αποφάσεις και τη δράση μας εντός και εκτός νοσοκομείου στην ενεργοποίηση όχι μόνο του κλάδου αλλά και της ευρύτερης κοινότητας, την ενίσχυση της διάθεσης της κοινωνίας για δράση συλλογική, με αλληλεγγύη και αυτοπεποίθηση. Μαζί με τους συντρόφους μας στα νοσοκομεία όλης της χώρας, με τους συντρόφους μας στα κινήματα πολιτών, στις καταλήψεις χώρων, στις συνοικιακές συνελεύσεις, στα πρωτοβάθμια συνδικάτα, με τους άνεργους, με τους απλήρωτους εργαζόμενους σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και τον κρατικό τομέα, με τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους, με τους μετανάστες και με κάθε καταπιεζόμενο, θα ξαναανακαλύψουμε την πραγματική σημασία των λέξεων "συντροφικότητα" και "αλληλεγγύη" που ξεχάστηκαν εδώ και χρόνια, μέσα στην επικίνδυνη

ανεμελιά της πρόσκαιρης ευμάρειας, μέσα στην καπιταλιστική αχλή και τις ψευδαισθήσεις του αμερικανικού ονείρου. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος προς την ισότητα και την ελευθερία από το δρόμο της δημοκρατίας. Ας σταματήσουμε την επέλαση της κομματοκρατίας καταδεικνύοντας τη χρεωκοπία και επικινδυνότητα της διαμεσολάβησης. Κανείς δεν είναι πραγματικά ελεύθερος όταν αποφασίζουν άλλοι για αυτόν. Ας καταγγείλουμε την παρωδία του υπαρκτού κοινοβουλευτισμού και ας σταματήσουμε να του παρέχουμε νομιμοποίηση. Οι εκλογές δεν πρόκειται να σώσουν κανένα λαό, όπως μέχρι σήμερα δεν έσωσαν κανέναν, διότι απλούστατα στηρίζουν την ιεραρχία. Οι πραγματικοί πολίτες αποφασίζουν για όλα μόνοι τους. Χρειαζόμαστε αυτοοργάνωση παντού, χρειαζόμαστε αυτοδιακυβέρνηση. Χρειαζόμαστε νέο δημο-

κρατικό πολίτευμα και σύνταγμα της χώρας, νέα δημοκρατικά συντάγματα παντού, χρειαζόμαστε διεθνή συνεργασία λαών και όχι αυταρχικών κυβερνήσεων. Στο Κιλκίς, οι γιατροί αποφασίσαμε να προχωρήσουμε άλλη μια φορά μπροστά και να εκθέσουμε την κυβερνητική αναλγησία στα μάτια του κόσμου. Σύντομα οι συμπολίτες μας θα ανακαλύψουν ότι το νοσοκομείο μας που «εξυγιαίνει» η κυβέρνηση θα λειτουργεί μόνο 15 μέρες το μήνα, γιατί τόσο μόνο του επιτρέπουν να λειτουργεί οι αποφάσεις και τα κονδύλια τους, και όποιος έχει την ατυχία να αρρωστήσει ή να τραυματιστεί στο δεύτερο δεκαπενθήμερο θα πρέπει να τρέξει σε άλλο νοσοκομείο πολλά χιλιόμετρα μακριά, με κίνδυνο της υγείας και της ζωής του. Αυτή την εξυγίανση ονειρεύονται. Μπαίνουμε μπροστά, λοιπόν, στον αγώνα αλλά δεν μπορούμε να τον

κερδίσουμε μόνοι μας. Οι πολίτες πρέπει να ενεργοποιηθούν αν θέλουν να εξακολουθήσουν να έχουν νοσοκομείο και δωρεάν δημόσια υγειονομική φροντίδα. Πρέπει να έρθουν δίπλα μας, όπως εμείς είμαστε δίπλα τους, πρέπει να αντιδράσουμε όλοι από κοινού, πρέπει να ξαναπάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας και να την κάνουμε ακόμα καλύτερη από όσο ήταν πριν. Εμείς υποσχόμαστε ότι δεν πρόκειται να σταματήσουμε τον αγώνα. Η τελευταία ομόφωνη απόφαση της ΕΝΙΚ δεν είναι ούτε η αρχή αλλά ούτε και το τέλος των προσπαθειών μας. Θα είμαστε διαρκώς στην πρώτη γραμμή του μετώπου μαζί με τα πιο προοδευτικά κομμάτια της κοινωνίας μας, μαζί με τους αγωνιστές συντρόφους μας, που όλο και πληθαίνουν. Λέτα Ζωτάκη Πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Κιλκίς


τεύχος #8 2012

κοινωνιες σε

κοινωνίες σε κρίση

Ανα μέσα από αλ

Δ Ανάπτυξη της κοινωνίας ή αύξηση του ΑΕΠ;

Δ

εν έχουν περάσει ούτε τέσσερα χρόνια από την εποχή που ζούσαμε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, το ΑΕΠ ανέβαινε, οι αριθμοί ευημερούσαν και οι πολίτες αυτής της χώρας ατένιζαν το μέλλον με μια αφελή σιγουριά. Σπουδές, εργασία, σπίτι, οικογένεια ήταν, ή πιστεύαμε ότι ήταν, μια εύκολη (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά και όχι απαραίτητα επιθυμητή) επιλογή για τον καθε ένα και την καθεμία από εμάς. Ωστόσο, χρειάστηκαν λίγοι μόνο μήνες οικονομικής κρίσης, για να καταρριφθούν οι παραπάνω και οι λοιπές βεβαιότητές μας και να βρεθούμε σε έναν κυκεώνα αυστηρών οικονομικών μέτρων, καταστολής, ανεργίας, επισφάλειας και γενικευμένης ανασφάλειας. Σε όλο αυτό το διάστημα, ζήσαμε πολλά και καταλάβαμε ακόμη περισσότερα. Ένα από τα πράγματα που καταλάβαμε, αν όχι το σύνολο σίγουρα ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού, είναι ότι και πριν τα πράγματα μάλλον δεν πήγαιναν και τόσο καλά. Η ψευδαίσθηση ευημερίας που είχαμε, είχε ήδη δείξει τη σαπίλα της στην κοινωνική ζωή μας. Αυτή η διαπίστωση, δεν ήταν μόνο κτήμα κάποιων υποψιασμένων, καθώς η κοινωνική πραγματικότητα το έδειχνε μέσα από την ασημαντότητα της καθημερινής διαβίωσης. Την κατάθλιψη, την έλλειψη νοηματοδότησης, τη μιζέρια και τη μοιρολατρία, στοιχεία που χαρακτήριζαν τον τρόπο ζωής πολλών συνανθρώπων μας, τα ζούσαμε, ασχέτως αν είχαμε ή όχι το θάρρος να τα αναγνωρίσουμε. Η μοναξιά, ο ατομισμός, η κρίση αξιών, ήταν εδώ πριν την οικονομική κρίση, και όσο και αν προσπαθούσαμε να την καλύψουμε στην καταναλωτική μας φιέστα, όταν έσβηναν τα φώτα, ήταν εκεί. Το προηγούμενο μοντέλο είχε ήδη φθάσει σε αδιέξοδο. Το στοίχημα είναι πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να το ξεχάσουμε και να ξαναπιστέψουμε στον φαύλο κύκλο της παραγωγής για την παραγωγή, της κατανάλωσης για την κατανάλωση, της ανάπτυξης για την ανάπτυξη. Πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να πιστέψουμε ξανά ότι το πρόβλημα είναι ότι δεν γίνονται επενδύσεις σε αυτόν τον τόπο, ότι δεν είμαστε νεοφιλελεύθεροι αρκετά, αποτελεσματικοί αρκετά, εργατικοί αρκετά, ανταγωνιστικοί αρκετά, συνεπείς, και όλα τα άλλα που με τόση προθυμία μας βαφτίζουνε κάθε φορά που σηκώνουμε το κεφάλι και αμφισβητούμε την κυρίαρχη ιδεολογία. Η ύφεση που ζούμε σήμερα παρουσιάζεται ως

μητέρα όλων των δεινών, ενώ δεν είναι παρά το μοναδικό παιδί του μοντέλου της οικονομικής ανάπτυξης και της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Από τα μεταλλεία του χρυσού στην Χαλκιδική έως τα σχέδια αξιοποίησης του Ελληνικού, το μοντέλο που προτείνεται είναι το ίδιο, εντατικοποίηση, εκμετάλλευση και καταστροφή του περιβάλλοντος, υποβάθμιση της ζωής, κέρδη για πολυεθνικές και εταιρίες κολοσσούς, παραγκωνισμός της τοπικής κοινωνίας. Α, και θέσεις εργασίας. Το γνωστό καρότο, που μπορεί να μετατρέψει έναν εργαζόμενο (με την στολή, μάλιστα, της εταιρίας που εργάζεται) σε τραμπούκο. Το είδαμε και αυτό. Η διέξοδος από τη σημερινή, αληθινά ζοφερή κατάσταση, δεν μπορεί να βρίσκεται στην καραμέλα της ανάπτυξης, που, αλλάζοντας το περιτύλιγμα, μας παρουσιάζουν όλοι οι επίδοξοι διαχειριστές της ζωής μας. Ούτε στην νοσταλγία ενός παρελθόντος που στην ουσία δεν υπήρξε. Δεν μπορεί να βρίσκεται στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και της αξιοπρέπειάς μας. Σήμερα αναδεικνύεται ένα άλλο μοντέλο, το οποίο το φτιάχνουν οι ίδιοι οι πολίτες. Μικροί αγροτικοί συνεργατισμοί, κολλεκτίβες εργασίας, αχρήματα δίκτυα ανταλλαγής υπηρεσιών και προϊόντων, κοινωνικά ιατρεία, αλληλέγγυο εμπόριο, αυτοοργανωμένοι κοινωνικοί χώροι. Ένα μέρος της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας αποκεντροποιείται, η έννοια της εγγύτητας επαναπροσεγγίζεται. Κάτι νέο γίνεται από εμάς για εμάς. Σε αυτό το δρόμο μπορούμε να κάνουμε και το επόμενο βήμα. Έναν επαναπροσδιορισμό των αναγκών, όχι για να μάθουμε να ζούμε με τα λίγα και έτσι να επιβιώσουμε, αλλά για να ζούμε πιο ουσιαστικά. Αυτή την περίοδο ζούμε ένα διττό κίνδυνο. Ένα μεγάλο μέρους του πληθυσμού αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης, και από την άλλη, ακριβώς αυτή η οικονομική αδυναμία αναπαράγει τον οικονομισμό ως καθοριστικό παράγοντα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Το ζητούμενο, ωστόσο, για όσους και όσες με κάποιο τρόπο οραματιζόμαστε την ανάκτηση της ζωής μας, είναι η αποδόμηση του διπόλου παραγωγισμόςκαταναλωτισμός. Αν πρέπει κάτι να αναπτυχθεί είναι η δημιουργικότητά μας, η φαντασία μας και η προσήλωσή μας σε αυτό που επιθυμούμε να φτιάξουμε. Μαριάννα Χούσου

εν βρισκόμαστε σε μια περίοδο που η ζωή μας κυλάει κανονικά, όπου τα ερωτήματα τίθενται από μια συνθήκη όπου έχουν εξασφαλιστεί τα βασικά δεδομένα προβλεψιμότητας του μέλλοντος μιας κανονικής ζωής, αλλά σε μια περίοδο κρίσης όπου πολλά από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα δεν είναι πια δεδομένα. Αυτή η νέα συνθήκη έχει θέσει με καινούργιο τρόπο ένα ερώτημα το οποίο διαμορφώνεται όχι μονάχα στα μυαλά εκείνων που είχαν μια εμπλοκή με το πρόβλημα της ανθρώπινης χειραφέτησης και προσπαθούσαν με τον ένα ή άλλο τρόπο να το αρθρώσουν σε μια πολιτική, αλλά και στα μυαλά εκείνων που αυτό τους φαινόταν πολύ μακρινό ή αδιάφορο. Το ερώτημα αυτό είναι: μπορούμε, με τις συνθήκες που ζούμε, εμείς οι

Σ

τη Λατινική Αμερική ανακάλυψαν ένα δίκτυο σκέψεων και κοσμοαντιλήψεων που μπορεί και να βρίσκεται σε έναν άλλο κόσμο ήδη θεμελιωμένο,ένανκόσμοπουοδυτικός πολιτισμός περιφρόνησε, διέλυσε, καταπάτησε, κατέστρεψε, στον κόσμο της ιθαγενικής σοφίας κάποιων κοινοτήτων οι οποίες υπάρχουν ακόμα. Έναν τρόπο σκέψης ο οποίος επιβιώνει όλης αυτής της περιόδου της αρπακτικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, ο οποίος συμπυκνώνεται στη φράση buen vivir. Το buen vivir σημαίνει, σε ελεύθερη μετάφραση, ευ ζην ή το να ζεις καλά, αλλά δεν πρόκειται για τη συνέχιση μιας στωϊκής ή επικούρειας συζήτησης για τη


κοινωνίες σε κρίση κριση

σελίδα

νεώνοντας το πρόταγμα της αυτονομίας ληλέγγυες συλλογικές πρακτικές επιβίωσης ίδιοι να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας; Είναι δυνατό, καθώς αδιαφορεί πλέον το κράτος, ως μηχανή αναπαραγωγής της κοινωνίας, για τη ζωή μας, να ρυθμίσουμε εμείς αυτή τη ζωή; Βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, και στη Λατινική Αμερική αυτό το έχουν ζήσει εδώ και πολλές δεκαετίες, σε μια συνθήκη όπου ολόκληρα τμήματα της κοινωνίας, σε εξαιρετικά μεγάλη κλίμακα (όπως στις μεγαλουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, αλλά και στην Αθήνα πλέον), τίθενται σχεδόν εκτός κοινωνίας. Υπάρχουν δύο εξαιρετικά κομβικά ζητήματα από τα οποία εξαρτιέται η αναπαραγωγή των ανθρώπων (με όρους ένταξης και υπαγωγής σε ένα σύστημα ζωής που να μπορεί να επιδέχεται μια στοιχειώδη προβλεψιμότητα και να έχει νόημα),

γύρω από τα οποία έχουν αρθρωθεί και αντίστοιχες πρακτικές και αντιδράσεις. Είναι το πρόβλημα της στέγης και το πρόβλημα της διατροφής. Γύρω από αυτά υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας πολύ έντονος προβληματισμός στα κινήματα και τις μορφές αυτοοργάνωσης που έχουν ξεπηδήσει με πολλούς τρόπους σε κοινωνίες σε κρίση. Οι σύντροφοι στο Μεξικό, σε ένα πολύ ενδιαφέρον συνέδριο στο οποίο βρέθηκα πρόσφατα, προβληματίζονται πάνω στο θέμα της αυτονομίας με τέτοιους όρους, δηλαδή με όρους υλικής αναπαραγωγής εκείνων που βρίσκονται μπροστά σε προβλήματα επιβίωσης. Λένε κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση: δεν μπορούμε να φανταστούμε καμιά μορφή αυτονομίας, δηλαδή χειραφέτησης από τους μηχανισμούς της εξουσίας και

του κράτους, εάν αυτή η μορφή δεν περιλαμβάνει μορφές διατροφικής αυτονομίας. Εάν, δηλαδή, δεν μπορεί το ίδιο το υποκείμενο που

επιχειρεί να χειραφετηθεί από τους μηχανισμούς που ελέγχουν τη ζωή του να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη που χρειάζεται για την επιβίωση.

“Υπάρχω εάν υπάρχεις”

βελτίωση του εαυτού, αλλά ίσα ίσα για θεμελίωση του ερωτήματος της αξίας που έχει η ζωή πάνω στην αξία της συλλογικής αναφοράς, της κοινότητας. Η ουσία του buen vivir είναι η διατύπωση «υπάρχω εάν υπάρχεις». Υπάρχω όχι ως αυτοτελής αξία, αλλά υπάρχω εφόσον υπάρχεις. Δηλαδή, εξαρτάται η ύπαρξή μου, η δυνατότητά μου να υπάρχω, από το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχεις και εσύ. Το buen vivir, λοιπόν, θέτει στο πλαίσιο του καινούργιου προβληματισμού για την αυτονομία ένα ακόμη ερώτημα: εάν στοχάζομαι στον ορίζοντα του άλλου, εάν ενεργώ με την προϋπόθεση ότι υπάρχει ο άλλος,

με ποιες αξίες, με ποιες αρχές μπορώ να εκφράσω αυτή τη συνλειτουργία στην προοπτική της κοινής μας επιβίωσης; Ξεχώρισαν τρεις αρχές οι οποίες προέρχονται από αυτό το κοσμοθεωρητικό σύμπαν αλλά χειρονομούν προς έναν νέο ορισμό της κοινότητας. Η πρώτη αρχή είναι να μη σκοτώνεις τον άλλον. Η δεύτερη αρχή είναι να μην κλέβεις. Και η τρίτη είναι να μην σταματάς να δουλεύεις. Μπορεί να φαίνονται λίγο εχθρικές προς αυτά που μπορεί να σκεφτόμαστε, δείτε, όμως, την ερμηνεία τους. Το γιατί δεν πρέπει να φονεύεις τον άλλον είναι μάλλον προφανές, δεν μπορεί η δυνατότητα του φόνου να είναι ο ορίζοντας θεμελίωσης της κοινότητας. Το να μην κλέβεις σημαίνει ότι, επειδή ακριβώς η συλλογική αναφορά στα αγαθά επιβίωσης της κοινότητας προϋποθέτει έναν σεβασμό της συμμετοχής καθενός σε αυτά τα αγαθά, οποιαδήποτε πράξη κλοπής, δηλαδή ατομικής ιδιοποίησης, είναι ναι στην ουσία μια ενέργεια κατά της κοινωνίας. Το τρίτο και πιο περίεργο, το μη σταματάς να δουλεύεις, σημαίνει στη δική τους λογική ότι, επειδή η δουλειά δεν είναι καταναγκαστική εργασία, δεν είναι αυτό που σου επιβάλλεται για να μπορέσεις να αναπαραχθείς ατομικά με αντίτιμο κάποιου είδους μισθό, αλλά η διαρκής σχέση μετασχηματισμού και αρμονίας με το φυσικό περιβάλλον,

το να σταματάς να δουλεύεις σημαίνει ότι παραιτείσαι από αυτή τη διαρκή ανταλλαγή, ότι αποσύρεσαι από το κοινωνικό, είσαι αντικοινωνικός. Το ερώτημα είναι, αν θέσει κανείς με αυτούς τους όρους το ζήτημα της αυτονομίας, πώς μπορεί αυτή η αυτονομία να οριστεί ή να τεθεί σε έναν ορίζοντα θεωρητικό ως πολιτικό πρόταγμα. Εκεί υπάρχει άλλη μια πτυχή αυτής της συζήτησης για το buen vivir που αναφέρεται στους τρόπους με τους οποίους λαμβάνονται στο εσωτερικό των κοινοτήτων οι αποφάσεις ή παράγονται μορφές διαβούλευσης με στόχο να βρεθεί ο καλύτερος δυνατός τρόπος για να εξασφαλιστεί το buen vivir ως συλλογική συνθήκη. Μπροστά, λοιπόν, στην παράδοση αυτού του τρόπου σκέψης υπάρχει ξανά το πρόβλημα της οργάνωσης, το πρόβλημα της απόφασης, και το πρόβλημα της σχέσης ανάμεσα σε αυτούς που μετέχουν σε μια κοινότητα. Υπάρχει, εντέλει, το πρόβλημα της δημοκρατίας και το πρόβλημα της εξουσίας. Το πρόβλημα της δημοκρατίας, σε αυτόν τον ορίζοντα, σημαίνει αναγνώριση αυτού που ο Ρανσιέρ αποκαλεί «δημοκρατικό παράδοξο». Δηλαδή, όχι μονάχα δημοκρατία για να γίνουμε ίσοι, αλλά ασκούμε τη δημοκρατία στο όνομα του ότι είμαστε προκαταβολικά όλοι ίσοι. Ταυτόχρονα, λοιπόν, στόχος και προϋπόθεση της δημοκρατίας είναι η

ισότητα. Αυτό είναι ένα στοιχείο της συνθήκης της νέας διατύπωσης της αυτονομίας. Ένα δεύτερο στοιχείο αυτής της συνθήκης είναι, επειδή αυτό το «δημοκρατικό παράδοξο» είναι μια μηχανή που πρέπει να είναι σε διαρκή λειτουργία, με ποιο τρόπο μπορούμε να εξασφαλίσουμε αυτή τη μηχανή απέναντι σε αυτό που μπορεί να την καταστρέψει. Η εξασφάλιση είναι, κοντολογής, να εφεύρουμε τρόπους, μέσα από αυτές τις πρακτικές της επιβίωσης που δίνουν νόημα συλλογικά στη ζωή, να καταστρέφουμε τις δυνατότητες συσσώρευσης εξουσίας. Να καταστρέφουμε τη δυνατότητα κάποιων να οικειοποιούνται τον κοινωνικό πλούτο και την κοινωνική γνώση προς όφελός τους. Η κοινωνική αλληλεγγύη, λοιπόν, η οποία μπορεί να στηρίζεται σε ένα τέτοιο πρόταγμα αυτονομίας μέσα από τη δημοκρατία, χρειάζεται διαρκώς την εφεύρεση μηχανών που καταστρέφουν τη συσσώρευση της εξουσίας. Σταύρος Σταυρίδης Καθηγητής ΕΜΠ Από την τοποθέτησή του στην εκδήλωση-συζήτηση: Άμεση δημοκρατία, αυτοδιαχείριση, αλληλέγγυα συνεργατική οικονομία, που διοργάνωσε η εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ στο Κοινωνικό Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα, στις 29 Μαρτίου 2012.


τεύχος #8 2012

Ξ

εργασια εργασία

Ανεργία και άγρια εκμετάλλευση για να σωθεί το σύστημα

επέρασαν το ένα εκατομμύριο οι άνεργοι, ενώ τους αμέσως επόμενους μήνες αναμένεται νέο κύμα απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, στις ΔΕΚΟ και στο δημόσιο στο πλαίσιο της συμφωνίας που έχουν ήδη συνάψει οι διαχειριστές του συστήματος εξουσίας με τους δανειστές και θα τεθεί σε ισχύ μετά τις εκλογές. Επίσημα πλέον αναγνωρίζεται ότι οι άνεργοι στα τέλη του Δεκεμβρίου 2011 ανήλθαν σε 1.033.507 άτομα. Ο δείκτης ανεργίας, σύμφωνα με την στατιστική αρχή, το ίδιο διάστημα εκτινάχθηκε στο 21% από 20,9% τον Νοέμβριο του 2011 και έφθασε στα υψηλότερα επίπεδα από τότε που ξεκίνησε η στατιστική καταγραφή των ανέργων. Στους μήνες που μεσολάβησαν, εξάλλου, από την τελευταία καταγραφή και με δεδομένες τις καταιγιστικές εξελίξεις στο εργασιακό τοπίο, εκτιμάται ότι οι άνεργοι αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο. Τη δραματική αύξηση της ανεργίας επιβεβαιώνουν και τα στοιχεία του ΟΑΕΔ, σύμφωνα με τα οποία, τον Μάρτιο οι εγγεγραμμένοι άνεργοι έφθαναν το ένα εκατομμύριο. Αναλυτικά, τον τρίτο μήνα του 2012

•Πάνω από ένα εκατομμύριο, και επίσημα, οι άνεργοι •Τσεκούρι στους μισθούς με ατομικές συμβάσεις και εργασία λάστιχο

οι άνεργοι που έχουν εγγραφεί στα μητρώα του Οργανισμού ήταν 968.227 άτομα. Θλιβερή πρωτιά στις λίστες των ανέργων εξακολουθούν να κατέχουν οι γυναίκες με

ποσοστό 56,31% έναντι 43,69% των ανδρών, ενώ το 63,17% είναι ηλικίας 30-54 ετών. Το συρρικνωμένο επίδομα ανεργίας λαμβάνουν μόλις 302.331 εγγεγραμμένοι

άνεργοι, ενώ οι υπόλοιποι είναι άγνωστο πως επιβιώνουν. Τα ολέθρια αποτελέσματα των επιλογών του ντόπιου και διεθνούς κατεστημένου επιβεβαιώνει και η πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στην οποία καταγράφεται αύξηση της μακροχρόνιας ανεργίας και διπλασιασμός της ανεργίας των νέων τα τελευταία δύο χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα πρώτα τρία τρίμηνα του 2011 χάθηκαν 370.000 θέσεις εργασίας, ενώ από τις μετρήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προκύπτει εκτίναξη του ποσοστού μακροχρόνιας ανεργίας, με το 50% των ανέργων να μην εργάζεται πάνω από ένα χρόνο. Παράλληλα, η ανεργία των νέων έχει διπλασιαστεί τα δύο τελευταία χρόνια και έφτασε το 48% στα τέλη του 2011. Στην έκθεση καταγράφεται, ακόμη, μείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών και αύξηση του πληθυσμού που ζει στα όρια της φτώχιας. Αποτέλεσμα της οικονομικής εξαθλίωσης είναι και η αύξηση κατά 25% των αστέγων που βρίσκουν κατάλυμα σε πυλωτές κτιρίων, πάρκα και πλατείες της Αθήνας και άλλων πόλεων.

Μισθοί πείνας στην εργασιακή ζούγκλα

Η

απειλή της ανεργίας και η επίκληση των επι-ταγών των εκάστοτε μνημονίων, αποτελούν τον βαρύ οπλισμό κράτους και εργοδοσίας με στόχο τον αφανισμό κάθε κατάκτησης και την επιστροφή στις προσφιλείς για τους εξουσιαστές συνθήκες δουλείας. Οι ατομικές συμβάσεις επιβάλλονται στην πλειονότητα των εργαζομένων, ενώ επικρατούν οι κάθε είδους μορφές απασχόλησης-λάστιχο. Μέσα σε ενάμιση μήνα, έχουν υπογραφεί 33.133 ατομικές συμβάσεις σε 7.825 επιχειρήσεις, με μειώσεις μισθού της τάξης του 22%, που σε ορισμένες περιοχές, έφθασαν το 28%. Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις, η μείωση μισθού ξεπερνά και το 50%. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΣΕΠΕ, από τις 14 Φεβρουαρίου έχουν υπογραφεί 171 επιχειρησιακές συμβάσεις οι οποίες αφορούν 4.533 εργαζομένους, ενώ την περίοδο Οκτωβρίου 2011-Φεβρουαρίου 2012 είχαν υπογραφεί 65 επιχειρησιακές συμβάσεις. Η μέση μείωση μισθών μέσω των επιχειρησιακών συμβάσεων κυμαίνεται από 22,35% έως και 40%. Μετά το εκλογικό καρναβάλι έρχονται και νέες περικοπές, καθώς από τις 14 Μαΐου οι εργοδότες μπορούν μονομερώς να μειώσουν τις αποδοχές των εργαζομένων εφόσον έως τότε δεν έχει υπογραφεί νέα κλαδική σύμβαση.

Από τον Φεβρουάριο, άλλωστε, ο κατώτατος μισθός μειώθηκε κατά 22% και οι μηνιαίες αποδοχές διαμορφώθηκαν στα 586,08 ευρώ και στα 26,18 ευρώ το ημερομίσθιο, ενώ για τους νέους κάτω των 25 ετών η μείωση φθάνει το 32%. Έτσι, οι νέοι πρέπει να δουλεύουν για μισθό 510,95 ευρώ και ημερομίσθιο 22,83 ευρώ. Σημειώνεται ότι τα νούμερα αυτά αντιστοιχούν στις μεικτές αποδοχές, που συρρικνώνονται επιπλέον μετά τις κρατήσεις. Το εξοργιστικό, πάντως, είναι ότι η συμμορία των εξουσιαστών, την ώρα που αποφασίζει και διατάσσει τσεκούρωμα αποδοχών για τους πολλούς, στα τσιράκια της –συμβούλους και στελέχη που πλαισιώνουν υπουργούς– δίνει αυξήσεις της τάξης του 26%. Το εργασιακό τοπίο αλλάζει ραγδαία προς το χειρότερο και το πρώτο δίμηνο του 2012 οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης που μετατράπηκαν σε μερικής αυξήθηκαν κατά 42% σε σχέση με το ίδιο διάστημα του 2011, ενώ η αύξηση της εκ περιτροπής εργασίας με μονομερή απόφαση του εργοδότη ήταν της τάξης του 149%. Αύξηση κατά 6% παρουσιάζουν, επίσης, οι νέες συμβάσεις για μερική απασχόληση, ενώ αυξημένες κατά 28% είναι και οι συμβάσεις για εκ περιτροπής εργασία. Η άγρια εκμετάλλευση και η εξαθλίωση του

μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού αποτελούν τα βασικά συστατικά της συνταγής για τη σωτηρία μιας χούφτας πλουτοκρατών και των πολιτικών τους εκπροσώπων κάθε τύπου και χρώματος που μετέχουν στο εκλογικό πανηγύρι. Η δική μας απάντηση θα δοθεί μακριά από τις κάλπες, στους δρόμους, στις πλατείες, στα εγχειρήματα και τις δομές αλληλεγγύης και ελευθερίας, χωρίς ιεραρχίες, σωτήρες και αντιπροσώπους. Μαρία Γερογιάννη


παι παιδεία δεια Η παιδεία ως πράξη

Θέλω να μιλήσω για το ωράριο που τα εξαντλεί.Οκτώ και δέκα ξεκινούν το μάθημα, έως τις δύο το μεσημέρι - τα πιο τυχερά.Πολλά απ΄ αυτά -και τα πρωτάκια- μένουν ως τις τέσσερις και τέταρτο. Κάποια φέρνουν μαζί τους μαγειρεμένο φαγητό, τ΄ άλλα τη βγάζουν με τυποποιημένα σάντουιτς και κρουασάν. Αν έχουν χρήματα μαζί τους. Από μια ώρα και μετά, αρχίζουν τις φωνές, τους καυγάδες μεταξύ τους, πέφτουν, τραυματίζονται. Τα μικρότερα βάζουν τα κλάμματα, ζητούν τους γονείς τους.Τα μεγαλύτερα χτυπιούνται μεταξύ τους. Θέλω να μιλήσω για τις τσιμεντένιες αυλές που τους σκίζουν τα γόνατα, για το πετραδάκι που κλωτσούν στο διάλειμμα, αντί για μπάλα, για το κρύο στις αίθουσες, για τα βιβλία που δεν έχουν, για τα λουλούδια στις γλάστρες μας που μαραίνονται γιατί δεν τα βλέπει ο ήλιος... Θέλω να μιλήσω για την ανιαρή διαδικασία του μαθήματος που δεν τους δίνει καμιά χαρά, για το παραμύθι που ζητάνε να τους διαβάσω και πρέπει να φέρω απ΄ το σπίτι, για τις επιβαλλόμενες σχολικές γιορτές, που το λιγότερο που τους προκαλούν είναι ανία και πλήξη. Για τα παιδιά που έρχονται δαρμένα στο σχολείο και για το βλέμμα που ρίχνουν στις μητέρες τους όταν τις αποχαιρετούν - στις μητέρες τους που είναι και αυτές δαρμένες. Για τα παιδιά που δεν μπορούν να πληρώσουν το εισιτήριο των εκπαιδευτικών εκδρομών, και για εκείνα, που την ώρα της χριστιανικής προσευχής, σκύβουν το κεφάλι τους, αμήχανα... Θέλω να μιλήσω για το παιδί εκείνο που δεν έχει δει ποτέ παπαρούνα στη ζωή του και για το άλλο που ρώτησε "τι έχει μέσα ένα ποτάμι" και για το άλλο που καθυστερεί να φέρει διαβήτη και χάρακα, και που στο τέλος, εξομολογείται ότι δεν έχουν χρήματα

σελίδα

απελευθέρωσης

Θέλω να μιλήσω για τα παιδιά του δημοτικού σχολείου. Θέλω να μιλήσω γι αυτά που βλέπω στα μάτια τους, για τις ερωτήσεις που μου κάνουν, για τη "φασαρία τους", τις επιθυμίες τους, τις δυσκολίες τους, ...για το βλέμμα τους που δραπετεύει ύστερα με τους γονείς τους. Και ότι τους από ώρες και ώρες δασκάλους τους, τους εκβιάζουν "διδασκαλίας". για να υπακούσουν, αλλιώς τους διώκουν, δηλαδή τους τιμωρούν. Για τη νευρικότητα Και ότι τώρα, περισσότερο από πριν, που τους προξενεί η οι δάσκαλοί τους θα φοβούνται παραμονή στην καρέκλα να μιλήσουν ελεύθερα, αφού θα χάνουν τη δουλειά τους. -θέλουν δε θέλουν-, για Και θέλω να τους πω ότι υπάρχουν τις εκκλήσεις τους να πολλές θρησκείες και για το ρόλο βγουν στο προαύλιο και που έχουν παίξει αυτές στην πορεία της ανθρωπότητας και να συζητήσω να παίξουν ΕΛΕΥΘΕΡΑ. μαζί τους για τους ανορθολογισμούς

οι γονείς του επειδή έχασαν τη δουλειά τους... και για το άλλο που ρώτησε γιατί είναι τόσο λυπημένη ...και ότι και αυτό είναι λυπημένο επειδή μαλώνει συνέχεια ο μπαμπάς με τη μαμά... και όλο για τα λεφτά...

στο μάθημα των Θρησκευτικών και πάντως ότι τη ζωή μας δεν πρέπει να την ελέγχει ο φόβος. Και ότι στο σχολείο όλοι πρέπει να λένε την άποψή τους και εννοείται και τα παιδιά και όλοι μαζί να αποφασίζουν για αυτά που τους αφορούν γιατί όπως είχε πει κάποτε ένας μαθητής, δεν πρέπει να υπάρχουν "ειδικοί της απόφασης".

Και σα δασκάλα τους, ξέρετε τι

Και θέλω να τους μιλήσω για την

θέλω να τους πω, για να μη χάσω τον αυτοσεβασμό μου; Ότι αυτό το σχολείο δεν τους αξίζει. Θέλω να τους πω, ότι άλλα παιδιά, που οι γονείς τους είναι πλούσιοι, έχουν όμορφα σχολεία με ζέστη στις τάξεις τους και αυλές όπου δε σκίζονται τα γόνατα, έχουν και βιβλία και χρήματα για να πληρώνουν τις εκπαιδευτικές επισκέψεις και μπάλες να παίζουν αντί για πέτρες...

Θέλω να τους πω ότι ελάχιστες είναι οι αλήθειες που μαθαίνουν στο σχολείο, ότι "άλλοι" αποφασίζουν τι θα μάθουν και πώς θα το μάθουν, ότι άλλοι έχουν προκαθορίσει το μέλλον τους, όπως το έκαναν και

καταστροφή του περιβάλλοντος -όχι γενικά και αόριστα- αλλά να τους πω ότι "κάποιοι" ευθύνονται για το μολυσμένο αέρα που αναπνέουμε, για τα ακατάλληλα τρόφιμα που καταναλώνουμε, για τη δηλητηριασμένη γη που "καλλιεργούμε". Και ότι αυτοί οι "κάποιοι" έχουν όνομα...

Μα πάνω απ' όλα θέλω να τους μιλήσω για τους "καλούς" που και αυτοί έχουν όνομα. Για αυτούς που αγωνίζονται για να μην τους σκίζουν τα γόνατα οι τσιμεντένιες αυλές, για τη ζέστη στις αίθουσες, για το μάθημα που οφείλει να τους δίνει χαρά, για τις "ελεύθερες ώρες" που

πρέπει να γίνουν πολλές, για τη σκέψη που πρέπει να είναι ελεύθερη, για το σχολείο που διδάσκει αλήθειες και τρόπους να τις ανακαλύπτουν... για τους ανθρώπους που παλεύουν για γη και ελευθερία...

Και γιατί θέλω να τους μιλήσω για

όλα αυτά; Επειδή «δεν υπάρχει ουδέτερη παιδεία, και όσοι υποστηρίζουν τη θέση της ουδέτερης παιδείας είναι εκείνοι που φοβούνται μη χάσουν τα προνόμιά τους, επειδή η παιδεία είναι ''άσκηση ελευθερίας'', δεν είναι απλή μεταβίβαση γνώσεων, πολιτισμού ή τεχνικών γνώσεων, ούτε πρέπει να λειτουργεί ως όργανο για να διευκολύνει την αφομοίωση της νέας γενιάς μέσα στη λογική του τρέχοντος συστήματος... επειδή η παιδεία πρέπει να απελευθερώνει τους ανθρώπους και όχι να τους σκλαβώνει...» (Πάουλο Φρέιρε). Υ.Γ. Στα πλαίσια του αγώνα των δασκάλων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, για ένα σχολείο που σέβεται τους μαθητές του, πετύχαμε φέτος τη μη εφαρμογή πιλοτικών προγραμμάτων στην Αττική, που κρίναμε ότι σε καμιά περίπτωση δεν ήταν προς όφελος των μαθητών μας. Ο αγώνας συνεχίζεται. Νατάσσα Ντεμίρη Δασκάλα


τεύχος #8 2012

κοινωνία κοινωνια

Κατάργηση κλαδικών ΣΣΕ Ήττα της εργατικής τάξης ή πρόκληση για μια άλλη προοπτική κοινωνικής χειραφέτησης;

Σ

ήμερα οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα βιώνουν έναν από τους χειρότερους πολέμους της ιστορίας: εξαθλίωση, πείνα, αυτοκτονίες, ξεπούλημα δημόσιας γης, κρατική και εργοδοτική καταστολή. Η Τρόικα και οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν την Κυβέρνηση του Τραπεζίτη Παπαδήμου, με το πρόσχημα της "σωτηρίας" της χώρας, λεηλατούν τη ζωή μας, ποδοπατούν τις ατομικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες, καταλύουν την παιδεία, τη δημόσια υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, το δημόσιο πλούτο. Καταργούν, σε μία νύχτα, τα ελάχιστα εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα, μέσα στους αιώνες, ευνοώντας την μαύρη εργασία. Συνένοχη σε αυτή την κατακρεούργηση είναι η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που δρα στο παρασκήνιο προς όφελος του κεφαλαίου και της εργοδοσίας. Τα νέα μέτρα περνούν αμαχητί και αποτελούν ένα είδος πανηγυριού για τα αφεντικά. Το πρώτο μνημόνιο υπονόμευσε την μέχρι τότε διαδικασία σύναψης κλαδικής ΣΣΕ (ν. 3899/2010 και 4024/2011) και ισχυροποίησε τις επιχειρησιακές συμβάσεις, ενώ το δεύτερο (ν.4046 /2012) οδήγησε στην οριστική κατάργηση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής

κής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) μειώνοντας τα όρια μισθών και ημερομισθίων κατά 22%, και για τους νέους κάτω των 25 ετών κατά 35%, χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο η κυβέρνηση, τον Ιούνιο, να πάρει σκληρότερα μέτρα ώστε να εξοικονομηθούν περίπου 6 δισεκατομμύρια για να περισωθούν τράπεζες, κεφάλαια και αριθμοί. Αναστέλλεται κάθε αύξηση μισθών και ημερομισθίων που προέρχεται από την αύξηση της προυπηρεσίας (επίδομα πολυετίας, επίδομα χρόνου εργασίας, τριετίας, πενταετίας) μέχρι το ποσοστό της ανεργίας να μειωθεί κάτω του 10%. Η προσφυγή στη διαιτησία περιορίζεται αποκλειστικά στον καθορισμό του βασικού μισθού ή ημερομισθίου και δεν επιτρέπεται να περιλαμβάνει κανένα άλλο ζήτημα

αλλά ούτε τις ρήτρες που διατηρούν κανονιστικούς όρους προηγούμενων ΣΣΕ ή διαιτητικών αποφάσεων. Η κυβέρνηση, εφαρμόζοντας τις μεταρρυθμίσεις, δηλώνει ότι η προσαρμογή είναι προαιρετική από τον εργοδότη χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων, που σημαίνει ότι όλοι θα γίνουμε έρμαια "της καλής θέλησης" των εργοδοτών, οι οποίοι, όπως είναι γνωστό, θα πιέσουν τους εργαζομένους να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις με χαμηλότερες αμοιβές, εκβιάζοντάς τους με απόλυση αν αρνηθούν. Από την άλλη, με την ποινικοποίηση του συνδικαλισμού, οι εργαζόμενοι, μετά τη λήξη της σύμβασης, με την ελπίδα να τους ανανεωθεί για άλλους τέσσερις ή έξι μήνες ή ακόμα για δύο ή τρία χρόνια, θα δέχονται οποιαδήποτε εργασιακή συνθήκη όσο ταπεινωτική και εξευτελιστική να είναι σε ανθρώπινα και οικονομικά πλαίσια. Είναι φανερό ότι με τις τεράστιες μειώσεις των μισθών, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα, και με τη διόγκωση της ανεργίας, οι εργαζόμενοι θα οδηγηθούν σε μαζική εξαθλίωση με τραγική συνέπεια να μην δύνανται να καλύψουν ούτε τις βιοποριστικές ανάγκες τους, γεγονός που προκαλεί κοινωνικό αναβρασμό και συσσώρευση οργής, που αν ξεσπάσει δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι

τα αποτελέσματα. Παρ' όλα αυτά, θα ήταν υποκριτικό να υποστηρίξουμε ότι δεν γνωρίζαμε τα σχέδια της εξουσίας, αφού εδώ και καιρό ακούμε να λένε οι κυβερνήσεις ότι για την "αναζωογόνηση" της εθνικής οικονομίας και προκειμένου να γίνει πιο ανταγωνιστική, η αγορά εργασίας πρέπει να καταστεί πιο ευέλικτη, με άλλα λόγια, πιο επισφαλής. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι μειώσεις των μισθών δεν έγιναν στο όνομα της ανάπτυξης, γιατί σε όσες χώρες επιβλήθηκε αυτή η πολιτική, για παράδειγμα στη Βουλγαρία, δεν έγιναν πιο ανταγωνιστικές από τη Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία, Ολλανδία όπου οι μισθοί είναι υψηλοί. Επειδή οι κρατούντες φοβούνται ότι μπορεί να επαναληφθούν τα εκτεταμένα γεγονότα του περσινού Ιουνίου, προκήρυξαν εκλογές μέσα στον Μάιο. Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι αυτές δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση λύση, γιατί τα μέτρα που έχουν ήδη αποφασιστεί είναι δεσμευτικά για όλες τις κυβερνήσεις. Μέσα σε αυτό το παιχνίδι της κοινοβουλευτικής "σωτηρίας" πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει και η αριστερά, η οποία δίνει την εντύπωση ότι έχει έτοιμες λύσεις διάσωσης, αλλά ουσιαστικά ο ρόλος της περιορίζεται στο να κατευνάσει οποιαδήποτε αγωνιστική διάθεση της κοινωνίας για την ανατροπή αυτού του συστήματος.

Ήρθε η ώρα να βγούμε από την ηττοπάθεια

Κ

αταγράφοντας τα γεγονότα, θεωρώ ότι όλοι πρέπει να αναρωτηθούμε ποιος ευθύνεται για την κατάντια μας. Σίγουρα φταίνε τα αφεντικά και το κράτος, αλλά μεγάλο μέρος ευθυνών αναλογεί και σε εμάς ως άτομα, εργαζόμενοι, άνεργοι. Όταν ο κρατικός μηχανισμός έκανε περικοπές επιδομάτων στον δημόσιο τομέα, οι υπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα αδιαφόρησαν και, μάλιστα, η πλειοψηφία αυτών ένοιωσε να παίρνει μια γλυκιά "εκδίκηση" απέναντι στους "βολεμένους" στον δημόσιο τομέα. Η στάση αυτή διευκόλυνε τους χειρισμούς των καταπιεστών μας να περάσουν αναίμακτα τα σχέδια τους. Αντί να αναγνωρίσουμε τον πραγματικό εχθρό, στραφήκαμε ο ένας εναντίον του άλλου ενισχύοντας το συντεχνιακό παιχνίδι και υπερασπίζοντας το δικαίωμα της μισθωτής σκλαβιάς: Οι νοσοκομειακοί εναντίον των απεργών της ΔΕΗ και αντίστροφα, εναντίον των δασκάλων, των οδοκαθαριστών, έλληνες εργάτες εναντίον μεταναστών εργατών και εργαζόμενοι εναντίον ανέργων. Είναι θέμα συνείδησης, και το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε όλοι μας είναι ως πότε θα περιμένουμε παθητικά βιώνοντας την εξαθλίωση και τη μιζέρια; Ως πότε θα καθόμαστε μπροστά στην τηλεόραση ακούγοντας τα παπαγαλάκια της εξουσίας να μας τρομοκρατούν ότι αν δεν υποταχθούμε στις αποφάσεις της κυβέρνησης θα χρεοκοπήσουμε,

υποθηκεύοντας τις ζωές μας και το μέλλον μας; Μήπως ήρθε η ώρα να βγούμε από την ηττοπάθεια, και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να οργανωθούμε, επιλέγοντας την μορφή αντίστασης που μπορούμε, προτάσσοντας τα δικά μας αιτήματα και συνθήματα; Δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις, ούτε το ζήτημα είναι να επινοήσουμε ένα κοινωνικό μοντέλο αλλά να αναζητήσουμε οξυγόνο στην ιδέα της ουτοπίας. Να δημιουργήσουμε τις δικές μας αντιθεσμίσεις, που θα οδηγήσουν στην αποσύνθεση της τρελής πορείας προς το κέρδος και την αυτοκτονία, και τις δικές μας δομές, όπως καταλήψεις δημόσιων και εργασιακών χώρων που θα λειτουργούν αντιεραρχικά, αυτοοργανωμένα και με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες προς όφελος της κοινωνίας. Η αντίσταση σε οτιδήποτε υποβαθμίζει τον άνθρωπο και την εκμετάλλευσή του από τον άνθρωπο, την υποδούλωση, την ταπείνωση, την περιφρόνηση, να τροφοδοτείται από την έμπνευση για μια καλύτερη κοινωνία, δίκαιη, που χτίζεται μέρα με τη μέρα. Μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος και η φύση να βρίσκονται στο κέντρο. Βασική προυπόθεση, καθώς επίσης και προσωπική ηθική ευθύνη, είναι να αλλάξουμε πρώτα τον ευατό μας, ώστε να δημιουργήσουμε όλοι μαζί τις συνθήκες για μια κοινωνία ισότιμη και ελεύθερη,

από εμάς για εμάς. Αρκεί πρώτα να το αντιληφθούμε και κυρίως να το επιθυμήσουμε. Έφη Πανοτοπούλου Εργαζόμενη στην Interlingua


κοινωνία κοινωνια

Αύρα ελευθερίας και αγώνα Δύο χρόνια μνημόνιο, δύο χρόνια αγώνες και μια σκληρή κοινωνική πραγματικότητα που βασίζεται στη βίαιη αλλαγή των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων, στην περιθωριοποίηση μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων και την εξώθηση των πιο αδύναμων κοινωνικά ανθρώπινων ζωών στην εξαθλίωση, στη φτώχεια, στην δια βίου ανεργία, στον αργό θάνατο και στις αυτοκτονίες-καθεστωτικές δολοφονίες στην ουσία.

Ο

αγριανθρωπισμός του συστήματος και των κρατούντων με αφορμή την εξελισσόμενη κρίση δεν είναι παρά η καταστροφή της κοινωνικής ζωής: Για να διασωθούν, υφαρπάζουν τον παραγόμενο πλούτο, τον αναδιανέμουν στις τσέπες τους και τις τράπεζές τους και υψώνουν τα σύγχρονα πολεμικά φρούριά τους που δεν είναι άλλα από τις πολυτελείς βίλες και επαύλεις τους, τα κρατικά κυβερνητικά κτίρια, τις κόκκινες ζώνες απαγόρευσης και καταστολής στη δημόσια σφαίρα και στις τοπικές κοινωνίες (Κερατέα, Χαλκιδική, κλπ), τους οπλισμένους σαν αστακούς προστάτες της τάξης τους και της ασφάλειάς τους. Για να νομιμοποιήσουν τη δράση τους, επιστρατεύουν σε διατεταγμένη υπηρεσία όλες τις εφεδρείες τους: τα αργυρώνητα ΜΜΕ, τους δικαστές, τα γλοιώδη πρωτοκλασάτα στελέχη των κομμάτων τους, τα ένστολα γουρούνια-δολοφόνους των ονείρων και των αγώνων του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας, τις κοινοβουλευτικές εκλογές, τους ειδικούς αναλυτές της χειραγώγησης, επιστημονολόγους, εργατολόγους, στατιστικολόγους, τους ειδικούς κοινοβουλευτικούς αγορητές, κρατικοσυνδικαλιστές και κάθε λογής απατεώνες, συνένοχους και συνυπεύθυνους για τη διατήρηση του καθεστώτος της κοινωνικής λεηλασίας και βαρβαρότητας. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω είναι το σύνθημά τους. Βλέπουν την διογκούμενη κοινωνική οργή και παίρνουν τα δικά τους μέτρα προστασίας με θέσεις μάχης σε ατομικό και συνολικό επίπεδο. Εξοπλίζουν τους μπάτσους με υπερσύγχρονα όπλα και τους εκπαιδεύουν για καταστάσεις γενικευμένων εξεγέρσεων, πριμοδοτούν τους δικαστές με νέες υπερεξουσίες και νομικό οπλοστάσιο, καλύπτουν τους καθεστωτικούς που κλέβουν τον κοινωνικό πλούτο -η ζήμενς, το βατοπαίδι τι έγιναν αλήθεια;-, νομιμοποιούν τη δράση φασιστών ενάντια σε μετανάστες, ορθώνουν φράχτες στον Έβρο και σύγχρονα Νταχάου-«κέντρα φιλοξενίας» των μεταναστών, μπουκάρουν όποτε θέλουν σε κοινωνικά στέκια, κέντρα και καταλήψεις, καταστέλλουν όποια διαμαρτυρία είναι επικίνδυνη για το καθεστώς,

ξεμυτίζουν από τα κρατικά κτίρια και μιλούν σε δημόσιες εμφανίσεις τους μόνο με ισχυρή αστυνομική παρουσία ταγΜΑΤασφαλιτών, ομάδων ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ και πολλών μυστικών χαφιέδων ασφαλιτών. Πραγματική αστυνομική δημοκρατία! Η δημοκρατία τους! Η δημοκρατία των ολιγαρχών μανδαρίνων της εξουσίας, που σε κάθε ευκαιρία επικαλούνται και νέες θυσίες, υποταγή και συναίνεση, ώστε ο κόσμος της εργασίας να γίνει ο χρήσιμος υπήκοος για τη σωτηρία της εξουσίας τους, του κράτους και του κεφαλαίου. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία δύο χρόνια δόθηκαν δυναμικοί αγώνες, αποσπασματικοί και ασυντόνιστοι στην πλειοψηφία τους, που κατάφεραν ωστόσο σε πρωτόλειο επίπεδο να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος απέναντι στην κρατική εξουσία, να απειλούν με μαζικούς όρους την κυριαρχία της δημοκρατικής ομαλότητας και ειρήνης, το καθεστώς της πολιτικής και οικονομικής χούντας. Από την 5η Μάη του 2010 έως τις Λαϊκές Συνελεύσεις του 2011 και την 12η Φλεβάρη του 2012, η αγωνία του καθεστώτος για την εξέλιξη της κοινωνικής οργής ήταν και είναι εμφανής. Ο πανικός και ο φόβος των κρατούντων αποτυπώθηκε στην ευαισθησία τους για μερικά κατεστραμμένα άψυχα κτίρια, ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιοι καταστρέφουν χιλιάδες

ανθρώπινες ζωές με την κρίση και την ανάπτυξή τους. Τις ογκώδεις διαδηλώσεις τις έθαψαν και αποσιώπησαν τα ορμητικά ποτάμια διαδηλωτών που επιδοκίμαζαν και συμμετείχαν σε ενέργειες μαζικής και απρόβλεπτης λαϊκής αντιβίας. Μια πρωτόγνωρη κατάσταση που επέκτεινε τα χωροταξικά όρια των μάχιμων ζωνών του κόσμου της εργασίας, όπως τα ζήσαμε το Δεκέμβρη του 2008, στην καρδιά του μητροπολιτικού κέντρου της εξουσίας, στο Σύνταγμα και περιμετρικά του κοινοβουλίου. Κι αυτό κυρίως οφείλεται στον διάχυτο και συνάμα άτυπο συντονισμό του κόσμου της εργασίας στους δρόμους της άμεσης δράσης, που ακύρωναν στην πράξη και ξεπερνούσαν τα στημένα ραντεβού του κρατικού κομματικού συνδικαλισμού. Αλλά ξεπερνούσαν και συνειδησιακά στους δρόμους του αγώνα τις καπιταλιστικές υποσχέσεις για γρήγορη και εύκολη ανέλιξη, τον ατομικισμό, το βόλεμα, επαναφέροντας τη συλλογική δράση στο προσκήνιο, ως μοναδική εγγυήτρια της ατομικής και συλλογικής χειραφέτησης. Το ίδιο ακριβώς σκηνικό παρατηρείται και στην Ευρώπη, αλλά και στην Αμερική, με την αύρα ελευθερίας στα κινήματα που ορθώνουν ανάστημα μα και συγκρούονται με τις αντικοινωνικές πολιτικές των κρατούντων της Ε.Ε., του ΔΝΤ, των τραπεζιτών, των ολιγαρχών.

σελίδα

Για μια ζωή που να την ορίζει η κοινωνία

H

απάντηση του κόσμου της εργασίας, απέναντι στον κόσμο της εξουσίας και της κυριαρχίας και στους σύγχρονους πολιτικούς και οικονομικούς μαυραγορίτες του συστήματος, πλέον υπάρχει και αναπτύσσεται, σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό, σε κάθε πόλη, γειτονιά, εργασιακό και κοινωνικό χώρο. Φτάνει να την αναζητήσουμε ως μια άλλη πρόταση διεξόδου από την κρίση, διαφορετική από τις κυρίαρχες, που κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση ακόμα και με τις προτάσεις της αριστεράς. Μια μαχητική πρόταση που θέλει να συμβάλει και να ανοίξει νέους απελευθερωτικούς δρόμους στο παρόν. Μια πρόταση αγωνιστικής δράσης για την επανάκτηση του κοινωνικού πλούτου από κράτος και κεφάλαιο και δημιουργίας κυτταρικών δομών κοινωνικής και εργατικής αντεξουσίας που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: την κατάληψη ιδιωτικοποιημένων και υπό ιδιωτικοποίηση «δημόσιων» οργανισμών και επιχειρήσεων, υποδομών, νευραλγικών τομέων υπηρεσιών, εργοστασίων που κλείνουν, υπολειτουργούν ή απολύουν, από τους εργαζόμενους και την κοινωνία, την αυτοδιαχείρισή τους και λειτουργία τους έξω από την αγορά για τις κοινωνικές ανάγκες, τη δημιουργία κοινωνικών αμεσοδημοκρατικών και συνεργατικών δομών παντού, αυτοδιαχειριζόμενων αγροτικών συνεργατικών ενώσεων, χώρων φροντίδας παιδιών και γερόντων, τη δημιουργία αυτοοργανωμένων δομών και δικτύων κοινωνικής αυτοάμυνας και συλλογικής επαναστατικής δράσης σε κάθε γειτονιά και πόλη. Προμετωπίδα της πρότασης αυτής είναι: Ούτε ιδιωτικοποίηση – ούτε κρατικοποίηση/εθνικοποίηση: όλα τα δημόσια κοινά αγαθά στα χέρια της κοινωνίας. Όλα για όλους. Δημιουργία τους με ελεύθερο, συνεργατικό τρόπο, ελεύθερη, δωρεάν ισότιμη πρόσβαση σε αυτά από όλους. Κάλυψη όλων των κοινωνικών αναγκών, με μη κρατικούς, μη καπιταλιστικούς όρους. Για μια ζωή που να την ορίζει ο κόσμος της εργασίας και η κοινωνία και όχι το κράτος, η αγορά και η εξουσία. Θοδωρής Θεοδωρόπουλος


τεύχος #8 2012

Τ

κοινωνια κοινωνία...

Συστηματική καλλιέργεια του μιλιταρισμού με εθνοφυλακή - λέσχες εφέδρων

ο πλαίσιο μετατροπής της χώρας σε Ισραήλ των Βαλκανίων προέβλεπε τη δημιουργία Παλλαϊκής Άμυνας. Αργότερα επεκτάθηκε στη δημιουργία Λεσχών Εφέδρων, γιάφκες της ακροδεξιάς, που καλούνται να παίξουν συγκεκριμένο ρόλο σε μια πολεμική αναμέτρηση, στο κυνήγι μεταναστών και στην καταστολή επικίνδυνων για το αστικό σύστημα εξουσίας κοινωνικών αγώνων. Στο πολυνομοσχέδιο για τις Ένοπλες Δυνάμεις που ψήφισαν ΝΔ-ΛΑΟΣ, προβλέπεται χρηματοδότηση, οργάνωση, έλεγχος των Συνδέσμων Εφέδρων από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Η ψήφιση του νομοσχεδίου «Ρυθμίσεις θεμάτων αναπήρων πολέμου, προσωπικού του ΥΠΕΘΑ και άλλες διατάξεις» ουσιαστικά ενσωμάτωσε θεσμικά τη μετονομαζόμενη το 1991 σε Λέσχη Καταδρομέων και Ιερολοχιτών, Λέσχη Ιερολοχιτών που είχε δημιουργηθεί το 1985 από τα «εθνικόφρονα» φασιστικά κατάλοιπα του Εμφυλίου. Το ιδεολογικό δηλητήριο και οι ακροδεξιοί πολεμοκάπηλοι στόχοι τους παρουσιάζονται στην ιδρυτική διακήρυξη της «Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Συνδέσμων Ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων» (15-17/3/1996) καθώς αναλαμβάνουν την: «καταπολέμηση του εφησυχασμού, της

Οι καταγγελίες για τις φασιστικές πολιτοφυλακές πάγωσαν προσωρινά τις διεργασίες αυτού του είδους, αλλά εντείνεται η συστηματική καλλιέργεια του μιλιταρισμού από κράτος, κυβέρνηση και ένοπλες δυνάμεις. Η απόπειρα ξεκινά επί υπουργίας στο ΥΕΘΑ του Α.Τσοχατζόπουλου.

ενδοτικότητας και του ευδαιμονισμού» στοχοποιώντας «όσους παριστάνουν τα λευκά περιστέρια της ειρήνης, τους αστράτευτους, τους αντιρρησίες συνείδησης και τους καρεκλοκένταυρους». Νέα παράμετρο στην εμβάθυνση του μιλιταρισμού και στη κατασταλτική φρενίτιδα αποτελούν τα Τάγματα Εθνοφυλακής που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε Καβάλα, Δράμα κλπ., στο πλαίσιο συντεταγμένης

κατεύθυνσης από τις υπηρεσίες του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Συγκροτούνται μετά το καλοκαίρι του 2011 που χρωματίστηκε από το κίνημα των αγανακτισμένων και τις εργατικές κινητοποιήσεις, ενώ υπάρχει η κατεύθυνση επέκτασης και εφαρμογής αυτού του μέτρου και προς το εσωτερικό της επικράτειας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της τοπικής πρωινής ημερήσιας εφημερίδας «Η ΕΒΔΟΜΗ», περίπου 400

επιλεκτικές προσκλήσεις έχουν αποσταλεί σε πολίτες της περιοχής για τη στελέχωση της τοπικής εθνοφυλακής. Ταυτόχρονα, υπάρχει αδιαβάθμητο έγγραφο της Γ.Γ.Πολιτικής Προστασίας, με ημερομηνία 12/7/2011, το οποίο και τιτλοφορείται Ειδικό Σχέδιο Διαχείρισης Ανθρωπίνων Απωλειών. Το έγγραφο αυτό έχει τη μορφή του κατεπείγοντος προκειμένου να συμπληρωθεί το Γενικό Σχέδιο Πολιτικής Προστασίας Ξενοκράτης. Ωστόσο, στην υποπαράγραφο όπου ορίζονται οι προϋποθέσεις ενεργοποίησης του σχεδίου αυτού, πέρα από τις μέχρι πρότινος τυπικές προϋποθέσεις (φυσική καταστροφή, τεχνολογική καταστροφή, λοιπές καταστροφές, εγκληματική-τρομοκρατική ενέργεια) έχει προστεθεί και «Άλλα συμβάντα που μπορεί να οφείλονται στο πλήθος ή τη διασάλευση της τάξης και στην υπερσυγκέντρωση πλήθους». Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την ΥΑ 3384/2006 για την συμπλήρωση του σχεδίου ΞΕΝΟΚΡΑΤΗΣ με το Ειδικό Σχέδιο «Διαχείριση Ανθρωπίνων Απωλειών», υπόχρεοι κατάρτισης είναι τα υπουργεία: Προστασίας του Πολίτη, Εθνικής Άμυνας, Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σχεδιασμοί για μεγαλύτερη εμπλοκή της νεολαίας και της κοινωνίας με τον στρατό το κείμενο με τίτλο «ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ Σ ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΩΝ ΝΟΜΟΥ ΡΟΔΟΠΗΣ» (kranos.gr) διαβάζουμε: «Μετά την επιβλητική τους

παρέλαση στις πόλεις του νομού Ροδόπης την 25η Μαρτίου, δυναμική και ενθουσιώδης ήταν στη συνέχεια και η εκπαίδευση των Εθνοφυλάκων, στο πεδίο των ασκήσεων. Την Κυριακή 1 Απρ. 12, οι Εθνοφύλακες του νομού Ροδόπης ασκήθηκαν εθελοντικά στις «πρώτες βοήθειες πεδίου μάχης» και στο «πυρ και κίνηση». Όλη η εκπαίδευση, πραγματοποιήθηκε με εύστοχα πραγματικά πυρά και με προσομοίωση των συνθηκών μάχης». Ακόμη όμως πιο επικίνδυνη είναι η Άσκηση Μακεδονομάχος 2012, στην οποία συμμετείχαν πλήθος Λεσχών Εφέδρων και αντίστοιχες ομάδες από την Κύπρο. Αξίζει να θυμόμαστε τη συμμετοχή των Ελλήνων Εφέδρων Καταδρομών στα εγκλήματα πολέμου στη Βοσνία, τη συμμετοχή των Λεσχών Εφέδρων στα καλοκαιρινά πογκρόμ κατά μεταναστών και τις αποκαλύψεις της δημοσιογραφικής ομάδας του ΙΟΥ της

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ για πρόκληση πολεμικού επεισοδίου στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, σε συνεργασία με Ελληνοκύπριους αξιωματικούς και τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στα τέλη του 1993! Οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚΝΔ αποσκοπούν στην ολοένα μεγαλύτερη εμπλοκή της νεολαίας και του συνόλου της κοινωνίας με τον στρατό, όπως διατυπώνονται επίσης στις «σκέψεις» του Α/ΓΕΕΘΑ Κωσταράκου, με την αύξηση της στρατιωτικής θητείας, την αναβάθμιση της πολεμικής εκπαίδευσης των εφέδρων, εμπεριέχοντας τη συστηματική προετοιμασία των στρατιωτικών τμημάτων για

την Καταστολή Πλήθους. Από το νόμο για την πρόσληψη των ΕΠ.ΟΠ. που ψήφισαν ΠΑΣΟΚΝΔ-ΣΥΝ, οι μαχητικοί εργατικοί αγώνες και οι καταλήψεις δημοσιών κτιρίων χαρακτηρίζονται τρομοκρατικές πράξεις και προβλέπεται η χρήση του στρατού ως δύναμη καταστολής για την αντιμετώπιση των εν λόγω «έκτακτων αναγκών»! Άμεση ανάγκη η διάλυση των Λεσχών Εφέδρων και των Εθνοφυλακών. Η ανάπτυξη κινήματος μέσα και έξω από τον στρατό, η δημιουργία ενός αντιπολεμικού-αντιμιλιταριστικού-ανιεθνικιστικού κινήματος με αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΑΣ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΑΣ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ


κοινωνια κοινωνία... Οι «χάκερς» είναι ένα νέο μοντέλο αντίστασης κατά του κατεστημένου, που χωρίς να χρησιμοποιούν βία μπορούν να επιφέρουν αμείλικτα χτυπήματα.

Anonymous: Δεν είμαστε η αιτία, αλλά το σύμπτωμα μιας σάπιας κοινωνίας Οι Ανώνυμοι μπήκαν στο σύστημα του υπουργείου Δικαιοσύνης όπου πέρασαν το εξής μήνυμα: Χαίρε Ελλάδα, είμαστε οι Ανώνυμοι. Αυτό το οποίο συμβαίνει στη χώρα σας είναι απαράδεκτο. Εκλεχτήκατε από τους ανθρώπους της χώρας σας με σκοπό να ενεργείτε γι’ αυτούς, εκφράζοντας τις επιθυμίες τους μα αποτύχατε ταπεινωτικά. Σκοτώσατε το πιο ιερό στοιχείο που η χώρα σας είχε. Τη Δημοκρατία. Ενώ η Δημοκρατία γεννήθηκε στη χώρα σας, τώρα εσείς τη σκοτώσατε. Τι ειρωνεία; Παρακινήσατε τους πολίτες να μην κάνουν τίποτα για να το αποτρέψουν. Μπήκατε στο ΔΝΤ χωρίς την συγκατάθεση των πολιτών της χώρας σας και έτσι εισαγάγατε μια νέα μορφή δικτατορίας στα παιδιά του λαού σας και επιτρέψατε στους τραπεζίτες και τους μονάρχες να τους υποδουλώσουν οικονομικά μα και πολιτικά. Πληρώνουν σκληρά τα λάθη των κυβερνήσεων και επιπλέον κάνατε τους ξένους πολίτες να τους μισούν για κάτι που δεν ευθύνονται. Τι ντροπή. Η αστυνομία αποκτά πλεονεκτήματα από αυτό και επιτίθεται σε πολίτες που διαδηλώνουν στο όνομα της δικαιοσύνης. Διαδηλώνουν εναντίον σας, αλλά δεν θέλετε να ακουστούν οι φωνές τους. Τους στερείτε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, το δικαίωμα της ζωής. Οι αυθαίρετες πράξεις σας πρέπει να τιμωρηθούν με την υπογραφή του νομοσχεδίου ACTA. Σπρώχνετε το λαό σας ακόμα ένα βήμα προς την καταπίεση και τους στερείτε το δικαίωμα για ελευθερία. Ακούσατε τις παρατηρήσεις μας και τώρα εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι. Είμαστε οι Ανώνυμοι, είμαστε λεγεώνα. Δεν συγχωρούμε, δεν ξεχνούμε , να μας αναμένετε. Πολιτικοί, ΜΜΕ, Αστυνομία και Τραπεζικοί της Ελλάδας. Το μήνυμα είναι για όλους.

Σας παρακολουθούμε να γκρεμίζετε το τελευταίο ίχνος δημοκρατίας στη χώρα σας. Σας παρακολουθούμε να υπογράφετε εξωφρενικά συμφωνητικά με το ΔΝΤ και να ξεπουλάτε τις ψυχές του λαού σας για να ικανοποιείτε τους φίλους σας… χρησιμοποιώντας παρακρατικές ομάδες σαν προβοκάτορες, σε ειρηνικές διαδηλώσεις. Σας παρακολουθούμε να επιτίθεστε σε διαδηλωτές με δακρυγόνα, πέτρες και βία…. Τραυματίζοντας τουλάχιστον 500, μέσα σε αυτούς συνταξιούχους. Επί αιώνες η χώρα σας ήταν το περήφανο λίκνο της δημοκρατίας και του πολιτισμού αλλά τώρα μετατρέψατε τη χώρας σας σε παιχνιδότοπο για τους κερδοσκόπους για να πειραματιστούν με το οικονομικό Ράιχ. Αρνηθήκατε συμφωνίες που θα σας έσωζαν, με άλλες χώρες. Δεν ορθώσατε ανάστημα στους Γερμανούς απαιτώντας να επιστρέψουν όσα σας πήραν στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Αποτύχατε πλήρως να προστατέψετε τα συμφέροντα των πολιτών σας ενάντια σε μια τερατώδη οικονομία που είναι αέρας και δίνει πλούτο στους πλούσιους αφήνοντας το μεσοαστό και τον εργάτη φτωχότερο. Επιβάλατε μέτρα λιτότητας που σας αναγκάζουν να συνεχίζετε να αγοράζετε όπλα. Τα ΜΜΕ δαιμονοποίησαν τις διαδηλώσεις. Οι τράπεζες ακόμα κολυμπάνε στο χρυσάφι. Δώσατε τη χαριστική βολή στην οικονομία σας όταν δεχτήκατε και άλλο δάνειο παρά τη διαφωνία του λαού σας. Συγχαρητήρια. Τραβήξατε την προσοχή μας και τώρα είστε ο στόχος στο πόλεμο μας ενάντια στο σάπιο σύστημά σας. Είμαστε Ανώνυμοι. Είμαστε Λεγεώνα. Δεν συγχωρούμε, δεν ξεχνάμε. Να μας περιμένετε. Προειδοποίησαν το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα λέγοντας ότι: Είμαστε ένα αποκεντρωτικό ειρηνικό

κίνημα αντίστασης το οποίο επιδιώκει να αντισταθεί ενάντια στην οργανωμένη εγκληματική σας τάξη. Ο Καθένας από μας βαδίζει στο Δικό του Μονοπάτι, αλλά όλοι έχουμε ένα Κοινό Στόχο, μια ελεύθερη Ανθρωπότητα, Ενωμένοι Αντέχουμε. Μ.Μ.

Χαίρετε Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, είμαστε οι "Ανώνυμοι". Δεν μπορούμε να δεχθούμε αυτό που συμβαίνει ειδικά τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα. Τα ΜΜΕ επηρεάζουν τη συνείδηση του περισσότερου κόσμου που τα εμπιστεύεται. Αυτό το έχουν εκμεταλλευτεί οι μεγαλοεπιχειρηματίες της χώρας που κατέχουν όλα σχεδόν τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Είναι οι ίδιοι που στηρίζουν και στηρίζονται από τα κόμματα που χρηματοδοτούν για να ανεβούν στην εξουσία σε κάθε εκλογές. Εσείς οι δημοσιογράφοι έχετε ξεπουληθεί. Χρόνια τώρα κρύβεται την αλήθεια από το λαό. Τα αφεντικά σας, σας έχουν κάνει φερέφωνα των κομμάτων και των επιχειρηματιών , φοβάστε να ενοχλήσετε αυτούς που σας ταΐζουν. Ενώ στην Ελλάδα πολλοί άνθρωποι έχουν μείνει άνεργοι ακόμη και άστεγοι, τις τελευταίες ημέρες ψηφίστηκε η δεύτερη δανειακή σύμβαση στη Βουλή που προβλέπει ακόμη μεγαλύτερη μείωση των μισθών και υποθήκευση του ελάχιστου δημόσιου πλούτου. Ο λαός εξαγριώθηκε, βγήκε στους δρόμους, χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας έρχονταν σε σύγκρουση ενώ πυρπολούσαν τράπεζες και καταστήματα πολυεθνικών. Το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου που βρίσκονταν στο δρόμο επικροτούσε τις πράξεις αυτές, ενώ ταυτόχρονα αποδοκίμαζε την αστυνομία. Αυτό εσείς το ονομάσατε καταστροφική μανία 200 κουκουλοφόρων. Όπως πάντοτε συκοφαντείτε τους εξαγριωμένους διαδηλωτές προσπαθώντας να αποδείξετε σε όσους σας εμπιστεύονται πως πρόκειται για μειοψηφία που αποτελείται από πλουσιόπαιδα, αλήτες ή ακόμα και προβοκάτορες, και όχι μόνο δικαιολογείτε την αστυνομική βία αλλά ζητάτε και περισσότερη. Δημιουργείτε ένα κλίμα φόβου αποτρέποντας τον κόσμο από το να κατέβει στο δρόμο. Φτάσατε στο σημείο να δημοσιεύετε φωτογραφίες διαδηλωτών ζητώντας από τους τηλεθεατές να γίνουν χαφιέδες της αστυνομίας. Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης, είσαστε πλέον στο στόχαστρο , είμαστε ανώνυμοι, είμαστε λεγεώνα, δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε, να μας περιμένετε.


τεύχος #8 2012

Μάικλ Χαρντ

/

Αντόνιο Νέγκρι

Το κοινό έχει γίνει ο τόπος της εκμετάλλευσης

Η ζωντανή εργασία μπορεί να περιστέλλεται από το κεφάλαιο και να ανάγεται στην εργατική δύναμη που αγοράζεται και πωλείται και η οποία παράγει εμπορεύματα και κεφάλαιο, πάντα όμως υπερβαίνει αυτά τα δεσμά. Οι καινοτόμες και δημιουργικές ικανότητές μας είναι πάντα μεγαλύτερες από την παραγωγική εργασία μας – παραγωγική κεφαλαίου, δηλαδή. Στο σημείο αυτό, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι αυτή η βιοπολιτική παραγωγή είναι αφενός μη μετρήσιμη, επειδή δεν μπορεί να ποσοτικοποιηθεί σε πάγιες μονάδες χρόνου, και αφετέρου πάντοτε υπερβολική σε σχέση με την αξία την οποία μπορεί να εξαγάγει από αυτή το κεφάλαιο, επειδή το κεφάλαιο δεν μπορεί ποτέ να κυριεύσει ολόκληρη τη ζωή. [...]

M

ια θεωρία για τη σχέση μεταξύ εργασίας και αξίας σήμερα πρέπει να βασίζεται στο κοινό. Το κοινό εμφανίζεται και στα δύο άκρα της άυλης παραγωγής, τόσο ως προϋπόθεση όσο και ως αποτέλεσμα. Η κοινή γνώση μας είναι το θεμέλιο κάθε νέας παραγωγής γνώσης· στις υπάρχουσες συναισθηματικές σχέσεις μας βασίζεται κάθε παραγωγή συναισθηματικών επηρειών· και το κοινό μας απόθεμα κοινωνικών εικόνων κάνει δυνατή τη δημιουργία νέων εικόνων. Όλες αυτές οι παραγωγές αυξάνουν το κοινό και χρησιμεύουν από την άλλη ως θεμέλιο νέων παραγωγών. Στην πραγματικότητα, το κοινό εμφανίζεται όχι μόνο στην αρχή και στο τέλος της παραγωγής αλλά και στο μέσο, καθώς και οι ίδιες οι παραγωγικές διαδικασίες είναι κοινές, συνεργατικές κι επικοινωνιακές. Η εργασία και η αξία έχουν γίνει βιοπολιτικές υπό την έννοια ότι η ζωή και η παραγωγή τείνουν να είναι αξεδιάλυτες. Καθ' όσον η ζωή τείνει να επενδύεται πλήρως από πράξεις παραγωγής και αναπαραγωγής, η ίδια η κοινωνική ζωή γίνεται μια παραγωγική μηχανή. Αυτές οι νέες ιδιότητες της αξίας στο παράδειγμα της άυλης και βιοπολιτικής παραγωγής, όπως ο μη μετρήσιμος χαρακτήρας της και η τάση της να είναι κοινή και συμμετοχική, υπονομεύουν όλους τους παραδοσιακούς λογιστικούς μηχανισμούς. Τα καθιερωμένα μέτρα της παραγωγής, της αναπαραγωγής, της κυκλοφορίας, της κατανάλωσης και των επενδύσεων πρέπει να αναθεωρηθούν συλλήβδην. Τέτοιες μέθοδοι

δεν μπορούν, για παράδειγμα, να λάβουν υπόψη τις θετικές εξωτερικότητες και όλες τις άλλες συνεργατικές κοινωνικές μορφές παραγωγής που εκτυλίσσονται έξω από στενά μισθωτές σχέσεις. [...] Ο Μαρξ επιμένει ότι κάθε θεώρηση της εκμετάλλευσης πρέπει να βασίζεται σε μια θεωρία της αξίας. Στον βαθμό λοιπόν που έχει αλλάξει η σχέση μεταξύ εργασίας και αξίας, έτσι πρέπει να αλλάξει και ο τρόπος με τον οποίο κατανοούμε την εκμετάλλευση. Για τον Μαρξ, η εκμετάλλευση αντιστοιχεί στην ποσότητα υπερεργασίας, δηλαδή στο κομμάτι της εργάσιμης μέρας που εκτείνεται πέρα από τον χρόνο που χρειάζεται ο εργαζόμενος για να παράγει αξία ίση με το μισθό που πληρώνεται. Η υπερεργασία και η υπεραξία που παράγεται σε αυτό το χρονικό διάστημα είναι το κλειδί στον ορισμό του Μαρξ για την εκμετάλλευση. Το χρονικό αυτό μέτρο έδωσε στον Μαρξ ένα σαφές και βολικό εννοιολογικό πλαίσιο, κι έκανε επίσης τη θεωρία του άμεσα εφαρμόσιμη, την εποχή εκείνη, στην πάλη των εργατών να μειώσουν τη διάρκεια της εργάσιμης μέρας. Σήμερα, όμως, στο παράδειγμα της άυλης παραγωγής, η θεωρία της αξίας δεν μπορεί να συλληφθεί με όρους μετρούμενων ποσοτήτων χρόνου, κι έτσι η εκμετάλλευση δεν μπορεί να κατανοηθεί με αυτούς τους όρους. Όπως πρέπει να κατανοούμε την παραγωγή αξίας με όρους του κοινού, έτσι πρέπει επίσης να προσπαθήσουμε να συλλάβουμε την εκμετάλλευση ως την απαλλοτρίωση του κοινού. Το κοινό, με άλλα λόγια, έχει γίνει ο τόπος της υπεραξίας. Η εκμετάλλευση είναι η ιδιωτική οικειοποίηση μέρους ή όλης της αξίας που έχει παραχθεί ως κοινή. Οι παραγόμενες σχέσεις και η παραγόμενη επικοινωνία είναι ως εκ της ίδιας της φύσης τους κοινές, κι ωστόσο το κεφάλαιο καταφέρνει να οικειοποιείται ιδιωτικά μέρος του πλούτου τους. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, το κέρδος που εξάγεται από την εργασία συναισθηματικής επιρροής. Το ίδιο ισχύει για την παραγωγή γλωσσών, ιδεών και γνώσεων: ό,τι φτιάχνεται από κοινού γίνεται ιδιωτικό. [...] Στο παράδειγμα της άυλης παραγωγής, στην παραγωγή που βασίζεται στην επικοινωνία και τη συνεργασία, οι «φτωχοί» είναι η πρωταρχική παραγωγική μορφή υπό την έννοια ότι η κοινωνία τείνει να παράγει ως συντονισμένο σύνολο. Οι «φτωχοί» υπογραμμίζουν επίσης την αντιφατική σχέση της παραγωγής με τον κόσμο της αξίας: οι «φτωχοί» αποκλείονται από τον πλούτο, κι ωστόσο περικλείονται στα κυκλώματα κοινωνικής παραγωγής. «Οι φτωχοί» είναι η σάρκα της βιοπολιτικής παραγωγής. Είμαστε οι φτωχοί. Αποσπάσματα από το βιβλίο των Μάικλ Χαρντ και Αντόνιο Νέγκρι Πλήθος – Πόλεμος και δημοκρατία στην εποχή της Αυτοκρατορίας, μετάφραση Γιώργος Καράμπελας, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2011

ΔΡΑΣΗ - Τεύχος 8  

Μαχητική εφημερίδα για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you