Page 1

Τεύχος # 7 2012 Μαχητική εφημερίδα για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας ΜΙΣΘΩΤΟΙ - ΑΝΕΡΓΟΙ: σελίδα 6 Ενωμένοι για τη χειραφετημένη ζωή που μας ανήκει

Άμεση συλλογική αντεπίθεση τώρα!

Α

πολύσεις, εκ περιτροπής εργασία, μη καταβολή δεδουλευμένων, καταστρατήγηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών και συντάξεων, περικοπή των επικουρικών και του εφάπαξ, ανύπαρκτη υγειονομική περίθαλψη, περικοπές στα φάρμακα, χαράτσια επί χαρατσιών, καθημερινή κρατική τρομοκρατία, αποτελούν την παρατεταμένη επίθεση κράτους-κεφαλαίου-κυβέρνησης απέναντι στον κόσμο της εργασίας. Το αποτέλεσμα αυτής της επίθεσης είναι βαθιά χαραγμένο στα απεγνωσμένα τραχιά πρόσωπα και στις πύλες της κολάσεως των εργοστασίων, στους πεινασμένους μαθητές που λιποθυμούν στα σχολεία, στους σακατεμένους εργάτες, σε αυτούς που παθαίνουν κατάθλιψη και μελαγχολία, στους άστεγους και στους φτωχούς. Την ίδια στιγμή, η πολιτική αλητεία των κρατούντων έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Συναγωνίζονται ποιος θα προτείνει τις ακόμα περισσότερο καταστροφικές πολιτικές για τους εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και την κοινωνία, αποφασίζοντας από την ασφάλεια που τους παρέχουν η κοινοβουλευτική ασυλία, τα υπουργεία τους, οι μπάτσοι φύλακές τους, οι δικαστές και η ζεστασιά των χλιδάτων παλατιών τους. Γελιούνται όμως, αν νομίζουν ότι θα συνεχίσουν να τη βγάζουν καθαρή στις δημόσιες εμφανίσεις τους, αυτοί που δημιούργησαν τις συνθήκες της κοινωνικής βαρβαρότητας που ζούμε και που είναι οι κατεξοχήν κύριοι υπεύθυνοι για τον εφιάλτη της φτώχειας και της εξαθλίωσης που ζουν μεγάλα κοινωνικά στρώματα, και για τα χιλιάδες οικογενειακά δράματα που έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Είναι όλοι τους στο κοινωνικό στόχαστρο, καθώς επίσης και τα πάσης φύσεως αφεντικά και τεχνοκράτες, που με αντανακλαστικές κινήσεις πλήρως εναρμονισμένες με αυτές του Παπαδήμου, κάνουν πάρτυ μαζικών απολύσεων, εκβιάζουν και λοιδορούν τους εργαζόμενους για ένα κομμάτι ψωμί, και για ολόκληρους μήνες δεν καταβάλλουν τα δεδουλευμένα. Αλλά και οι προστάτες τους. Μπάτσοι και δικαστικός μηχανισμός, που σε δεδηλωμένη δημόσια ταύτιση, χωρίς προσχήματα, χτυπούν ανελέητα, διασπείρουν το φόβο και ποινικοποιούν τη μαχητική αγωνιστική δράση νεολαίων, διαδηλωτών, απεργών, καταληψιών. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, στα χέρια των εργαζομένων είναι, ο φόβος και η απειλή να αλλάξουν στρατόπεδο. Κι αυτό θα γίνει αν πάρουμε θαρρετά πρωτοβουλίες, συντονιστούμε και οργανώσουμε τις δικές μας μορφές εργατικής και κοινωνικής αντεπίθεσης και απειλής απέναντι σε όλο τον κόσμο της εξουσίας. Ανταποδίδοντας τα χτυπήματα του κράτους και των αφεντικών, με τη δημιουργία μαχητικών επιτροπών δράσεων σε εργοστάσια, γειτονιές, περιοχές και καταλαμβάνοντας την παραγωγή, επανακτώντας τον κοινωνικό πλούτο.

Συμπεράσματα από τον αγώνα στον ALTER

σελίδα 8

«Εθνική Οικονομία »: η μεγάλη απάτη

efimeridadrasi@gmail.com

Κρίση και εργοστασιακοί αγώνες

σελίδα 7

σελίδα 9

ΜΠΟΡΟΥΜΕ χωρίς αφεντικά, κράτος, κυβερνήσεις

Κατάληψη και αυτοδιαχείριση της παραγωγής


editorial

τεύχος #7 2012

Κι όμως υπάρχει διέξοδος... Η

ανεργία διογκώνεται με ρυθμούς που ξεπερνούν την πιο πλούσια φαντασία. Οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται εφιαλτικά και στοιχειώνουν τους δρόμους των πόλεων τις νύχτες, πολλοί απ’ αυτούς πεθαίνουν από το κρύο. Οι εργαζόμενοι βιώνουν τον καθημερινό εξευτελισμό της υποτίμησης του κόπου τους καθώς η κάθε δόση του δανείου συνοδεύεται με νέα μέτρα συντριβής κάθε κατάκτησης των προηγούμενων δεκαετιών. Η παιδεία και η υγεία μετατρέπονται σε προϊόντα εμπορίου. Ο δημόσιος και κοινωνικός πλούτος εκχωρείται με συνοπτικές διαδικασίες. Τα ποτάμια, τα δάση, οι ελεύθεροι χώροι, ακόμη και ο ήλιος και τα νερά πουλιούνται όσο όσο. Η πλειονότητα της κοινωνίας -όχι η δράκα των βολεμένων του συστήματος και η αυλή τους- καταδικάζεται σε ασφυξία, αφού της στερούν τη δυνατότητα αξιοπρεπούς επιβίωσης, ακόμη και τον αέρα που αναπνέει. Σωτήριο έτος 2012. Στην καρδιά της κρίσης. Ποιάς κρίσης όμως; Μιας κρίσης που με κάποιο μαγικό τρόπο δεν επηρέασε στο ελάχιστο καίριους κλάδους της υποτίθεται υπό κατάρρευση οικονομίας, αντίθετα διευκολύνει τον ακόμη μεγαλύτερο πλουτισμό. Το αποδεικνύει η ιστορική αύξηση κατά 18,3% των εξαγωγών, η αξία των οποίων αγγίζει και ίσως ξεπερνά τα 20 δις ευρώ το 2011. Η αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων με το πρόσχημα της χαμηλής παραγωγικότητας και άλλα μυθεύματα καταρρίπτονται, καθώς η Ελλάδα είναι η χώρα με την υψηλότερη παραγωγικότητα και τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρωζώνη.

Σε αυτούς τους δίσεκτους καιρούς, η απάντηση δεν μπορεί να αναζητηθεί σε θεωρίες επιδιόρθωσης των κακώς κειμένων και «ξεπεράσματος της κρίσης» για να επανέλθει το προηγούμενο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον. Ούτε φυσικά στην αναζήτηση καινούργιων δυναστών μέσα από εκλογικά πανηγύρια. Η απάντηση βρίσκεται μέσα στη δημιουργία νέων δομών από τα κάτω. Η κοινωνία δεν χρειάζεται φωτισμένους ηγέτες και θεοποιημένους αρχηγούς. Τα εργοστάσια, οι βιοτεχνίες, οι επιχειρήσεις μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς αφεντικά, τα χωράφια να καλλιεργηθούν χωρίς μεγαλοκτηματίες και τα αγαθά να διακινηθούν χωρίς μεσάζοντες και μεταπράτες. Η μισθωτή εργασία, συνώνυμο της εκχώρησης της μυϊκής και πνευματικής δύναμης του ανθρώπου για να εξαγοράσει το αυτονόητο δικαίωμά του να υπάρχει, δεν απελευθερώνει, καθυποτάσσει, εξαθλιώνει και ισοπεδώνει. Αυτό το αρρωστημένο μοντέλο μπορεί να αντικατασταθεί από τη χαρά της δημιουργικότητας και την αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων μεταξύ τους και με τη φύση. Η αλληλεγγύη, ο σεβασμός και οι συνεργατικές προσπάθειες μπορούν να αντικαταστήσουν τον χυδαίο ανταγωνισμό, τον ατομισμό και την υποταγή στα κελεύσματα του κάθε ισχυρού που δηλητηριάζουν σήμερα την καθημερινότητά μας. Ήδη, η αρχή έγινε. Τα πρώτα εγχειρήματα ελευθερίας είναι πραγματικότητα και δείχνουν ότι υπάρχει δυνατότητα να αλλάξει η ζωή με τους δικούς μας όρους. Αρκεί να το τολμήσουμε...

Συναντώντας τη Η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ » είναι μια διμηνιαία μαχητική εφημερίδα λόγου και δράσης, που διανέμεται δωρεάν σε εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους και απευθύνεται σε όλο τον κόσμο της εργασίας. Η βάση της λειτουργίας της είναι οι ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις, όπου καθένας -μιά ενδιαφερόμενος- η καλείται να συμμετάσχει και να συνεισφέρει σ’ αυτό το εγχείρημα. Ο στόχος της είναι να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πολύμορφου μαζικού χειραφετημένου κινήματος του κόσμου της εργασίας, αποτελώντας παράλληλα φωνή αντιπληροφόρησης από τους χώρους εργασίας, άμεσης έκφρασης των εμπειριών και επικοινωνίας όλων των αόρατων από τους καθεστωτικούς πολιτικούς και συνδικαλιστικούς θεσμούς και φορείς, ενότητας των εργαζομένων-ανέργων-νεολαίων-αγροτών-μεταναστών και μαχητικής παρέμβασής τους σε κάθε πρόβλημα της καθημερινότητας σε κάθε χώρο εργασίας. Αλλά και ανοιχτό βήμα έμπρακτων μορφών αλληλεγγύης και συσπείρωσης, ώστε ο κόσμος της εργασίας να πάρει την υπόθεσή του και τους αγώνες στα χέρια του για ν’ αλλάξει τη ζωή του.

...

Δεν υπάρχουν αδιάβατοι δρόμοι. Οι δρόμοι γίνονται περπατώντας...

Θέλει να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πραγματικού αντίπαλου δέους του κόσμου της εργασίας στην επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους, στους «ειδικούς», στους επαγγελματίες «σωτήρες», σε όλο το φάσμα του καθεστωτικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΕΣΑΣΕ, κ.λπ.) ή τύπου ΠΑΜΕ και ΠΑΣΥ. Ενός μαχητικού και ακηδεμόνευτου κινήματος βάσης, ανεξάρτητου από κράτος, αφεντικά, καθεστωτικό συνδικαλισμό, χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες, που θα αφορά την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας, την αδιαπραγμάτευτη διεκδίκηση των αναγκών και των επιθυμιών μας και την ανάπτυξη αμεσοδημοκρατικών -μη κρατικών, μη καπιταλιστικών- μορφών εργατικής και κοινωνικής συσπείρωσης, αλληλεγγύης, αντίστασης, αγώνα και δράσης. Η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ» αναδεικνύει και ενισχύει κινηματικές παρεμβάσεις και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, που απαλλαγμένες από φοβίες, κλισέ και δόγματα, θα προβάλλουν σήμερα ένα απελευθερωτικό αξιακό πρόταγμα, επιθετικό προς το κυρίαρχο, στους δρόμους της επαναστατικής ανατροπής και της ελευθερίας. Ώστε οι αγώνες του κόσμου της εργασίας να βάλουν φραγμό στην εξατομίκευση, στην ηττοπάθεια, στον

κατακερματισμό, στην αλλοτρίωση, στο συντεχνιασμό και στην υποταγή. Σήμερα ο κόσμος της εργασίας δέχεται έναν ολομέτωπο πόλεμο από κράτος και κεφάλαιο με ανεργία, καταστολή, επισφαλή εργασία, εργασιακές σχέσεις λάστιχο, εργοδοτική τρομοκρατία, εκμετάλλευση και καταπίεση. Στο βαθμό που της αναλογεί, η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ» ενώνει τη φωνή της με τα πραγματικά συμφέροντα όλου του κόσμου της εργασίας, με τις συλλογικότητες και τα κοινωνικά κινήματα που αντιτάσσουν το δικό τους πόλεμο για την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την άμεση δημοκρατία, τις εργατικές και κοινωνικές συνελεύσεις βάσης και την άμεση συλλογική αντίσταση και δράση. Για την καθολική απελευθέρωση και χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας. Για τη ριζική επαναστατική κοινωνική αλλαγή.

Για επικοινωνία, άρθρα, καταγγελίες, ανταποκρίσεις: τηλ.: 6957 147310

email: efimeridadrasi@gmail.com, http://efimeridadrasi.blogspot.com


εν δράσει... εν δράσει... σχόλια

σελίδα

Άι χάσου ανθρωπάκι...

Πρωθυπουργικοί «συνδαιτυμόνες» καταδικασμένοι σε θάνατο! Από ΜΜΕ και «ιθύνοντες της πολιτείας» ξαναφούντωσε το «ενδιαφέρον» και πάει το δάκρυ κορόμηλο, αλλά οι άστεγοι εξακολουθούν να ξεψυχούν τόσο ασήμαντα δίπλα μας. Σε παγκάκι, στο κέντρο των Χανίων -πλατεία δημοτικής αγοράς- πέθανε επαύριο των Φώτων 62χρονος, «μη καταγεγραμμένος»(!) κατά μία κα αντιδήμαρχο. Τουλάχιστον αυτός, μετά θάνατον «αξιώθηκε» καταγραφής και «δημοσιότητας». Άλλοι τρεις, στην αχανέστερη Αθήνα, «αξιώθηκαν» επίσης, διότι έσβησαν μέσα στις γιορτές. Οι υπόλοιποι έχουν «έξοδο» παραπλήσια των πεινασμένων της Κατοχής, του κάρου της Δημαρχίας. Η δε Δημαρχία των Αθηναίων και του, πρώην, συνήγορου του πολίτη -όχι του άστεγου πολίτη, βεβαίως!- μόλις ανέβηκε η νυχτερινή θερμοκρασία από τους 4 βαθμούς Κελσίου, κλείδωσε το κολυμβητήριο όπου έβρισκαν καταφύγιο. Άλλωστε, Καμίνης και Παπαδήμος τούς «έζησαν» ...παρακαθήμενοι σε γεύμα με άστεγους την Πρωτοχρονιά. Ε, αφού πάρα ...κάθησαν, ο πρωθυπουργός βρήκε «όμορφη την ατμόσφαιρα» και δήλωσε «ικανοποιημένος». Μπα, το κράτησε και δεν είπε «μα τι εξωτικά ζωάκια είναι αυτά»... το κτήνος! Θ.Γ.Κ.

Οι άθλιοι των καναλιών Το τελευταίο διάστημα, λόγω και των χαμηλών θερμοκρασιών, οι άστεγοι μπήκαν για μια ακόμη φορά στα σαλόνια μας μέσα από τα κανάλια και τις εφημερίδες, με αφορμή και τους θανάτους λόγω του κρύου. Την τελευταία φορά ήταν αφορμή ο θάνατος στην σκουπιδιάρα. Έγιναν αφιερώματα, γράφτηκαν άρθρα, μίλησαν και οι δημάρχοι, χορτάσαμε φιλανθρωπία και ευαισθησία, η ζωή και ο θάνατος έγιναν ασήμαντοι. Οι άστεγοι, όμως, δεν είναι εικόνα, σαν αυτές που βλέπαμε στις αμερικάνικες σειρές όταν ήμασταν παιδιά, δεν είναι ήρωες μυθιστορήματος, δεν είναι αριθμοί. Είναι άνθρωποι. Πριν, λοιπόν, αρχίσουμε να αναλύουμε το «φαινόμενο των αστέγων» ή τον «ανθρωπολογικό τύπο», τώρα, που είναι ακόμη νωρίς, ας κάνουμε κάτι λιγότερο δραματικό. Ας βρούμε στέγη. Τόσα άδεια κτήρια έχει το Δημόσιο... Όλο για ξεπούλημα θα πάνε; Και να αφήσουμε τον Ουγκώ στην ησυχία του. Χ.Μ

ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ: Γιατί με σκοτώνεις με το άρθρο 99 σύντροφε; Όταν βράδυ, Παρασκευής 29 Γενάρη κυκλοφόρησε ως «δημοσιογραφική πληροφορία», κατόπι ανέβηκε στα διάφορα «tromaktika» μπλογκς και στο «Βήμα» , κάναμε «λίγο κράτει», καθώς οι ίντριγγες στα «κεντρικά πολιτικά» και στα σκέτα επιχειρηματικά παράγουν «ειδήσεις» φόλες-πολύ περισσότερο όταν προέρχονται από το μαγαζί του Ψυχάρη. Ωστόσο αληθεύει!.. Η «Τυποεκδοτική» του «σπιτιού» της «λαϊκής οικογένειας», δηλώνει πτώχευση με τον χείριστο αστικό- θεσμικό τρόπο, την υπαγωγή στο «άρθρο 99». Η «κόκκινη» επιχείρηση , που τα απαίσια εργασιακά και τις απολύσεις της έκανε σημαία στη βουλή ο ...Γ.Α.Π., μπρος στην Αλέκα, συγκρίνοντας ως ...φιλάνθρωπη τη δική του πολιτική, αφήνει απλήρωτους τους πιστωτές της. Βασικό κομμάτι, αυτών που οι νόμοι αποκαλούν «πιστωτές» είναι εκατοντάδες εργαζόμενοι, που βλέπουν δουλειά, μισθούς, αποζημιώσεις να παγώνουν χειρότερα και από τη Σιβηρία. Το ότι δε θα πάρουν μία, θα το κρίνει η αστική «δικαιοσύνη», κατόπιν αιτήματος του κόμματος της «εργατικής τάξης»!.. Εφόσον δε στην Τυποεκδοτική, μετά πολλαπλές εκκαθαρίσεις έμειναν να δουλεύουν σχεδόν μόνο μέλη του ΚΚΕ... είναι τόσο επίκαιρο το παλιό, τραγικό «γιατί με σκοτώνεις σύντροφε;». Θ.Γ.Κ.

Τα απόπαιδα του «πάρτυ» Όταν γράφονταν αυτό το σημείωμα, η «υπόθεση PSI» πήγαινε «καλά». Μέρκελ, Σόιμπλε και λοιποί Νταλάρες έκαναν δανειακές «γέφυρες» με τόκο νέους εργασιακούς και λοιπούς ακρωτηριασμούς. Τα «χαρμόσυνα» προεξοφλούσαν οι «αγορές», με αρματοδρομία στο χρηματιστήριο. Το μέγα πανηγύρι, πάντως, δεν κρύβει πώς «χαρτιά» που πριν πέντε χρόνια «άξιζαν» 25-28 ευρώ, έγιναν χαρτοπόλεμος των 28 σεντς! Όποιος φραγκάτος θέλει, πουλάει το κότερό του, γλυτώνει τα τεκμήρια και ψωνίζει μισή τράπεζα σε μετοχές... Τις ίδιες μετοχές που σαν όπιο στο Σημιτιστάν αγόραζαν οι «μάζες» σκοτώνοντας πατρικά χωράφια και σπίτια. Παρεμπιπτόντως, χιλιάδες παιδιά, τότε, φόρεσαν κοστουμάκι για να πιάσουν δουλειά στις περιβόητες «ΕΛΔΕ». Οι ελάχιστες εκατοντάδες που απέμειναν, με γκρίζα μαλλιά πια, απολύονται κι αυτές, αφού παρά τα νεόκοπα «πάρτυ» (..και) οι «Χρηματιστηριακές» (δηλώνουν ότι..) «περάνε κρίση». Θ.Γ.Κ.

Για τον πρωθυπουργό ο λόγος. Για τον κ. Παπαδήμο. Ναι γι' αυτόν που οι περιβόητες δημοσκοπήσεις τον είχαν μετατρέψει σε άτομο των 80%. Τον μεγαλύτερο Βοναπάρτη στην ιστορία του βοναπαρτισμού. Κι απ' τον ίδιο τον Ναπολέοντα μεγαλύτερο. Μπορεί να μην είχε καταγωγή στρατηλάτη, μπορεί να μην έδωσε πολέμους, μπορεί να μην μοιάζει με ένα αλτάι που ανοίγει τα φτερά του και καμιά ενοχή δεν το εμποδίζει να πετάξει ψηλά και με ορμή να πέσει πάνω στο ψοφίμι, και βεβαίως ούτε με δήμιο που κοιτάζει με νόημα τα σκυλιά και καταλαβαίνουν σε ποιον ανήκει η δουλειά. Για σύνελθε ρε φίλε. Ναι, ναι. Λοιπόν, ο κ. Παπαδήμος, ένας απλός άνθρωπος από καλούς και ευκατάστατους γονείς. Καλός μαθητής (διάβασε), καλός φοιτητής (και εκεί διάβαζε), μεταπτυχιακό, διδακτορικό (εκεί να δεις διάβασμα). Το διάβασμα και η σεμνότητα είναι το ασφαλές αντίτιμο της επιβράβευσης. Τι χρηματιστήρια, τι κερδοσκοπίες, τι τράπεζες ελληνικές και ευρωπαϊκές υπηρέτησε! Ναι, υπηρέτησε, δεν ήταν ο ίδιος τζογαδόρος. Υπάλληλος ήταν. Σαν τον υπεύθυνο σύνταξης του Γκανιάν. Γιατί σπούδασε και εξειδικεύθηκε στην μακροοικονομία. Για όσους ξέρουν, η μακροοικονομία θεωρείται απάτη, όπως και η μίκρο, βεβαίως, αλλά εκεί είναι πιο εξόφθαλμη η απάτη. Η αξία του προϊόντος κ.λ.π., καταλαβαίνετε τώρα το βαθυστόχαστο του πράγματος! Αυτόν τον άνθρωπο, ή μάλλον τον ανθρωπολογικό τύπο (γιατί είναι πολλοί αυτοί) επέλεξαν για να σώσει την πατρίδα. Όταν η πατρίδα κινδυνεύει, τέτοιους βρίσκουν μυστηριωδώς. Και μυστηριωδώς αυτοί δέχονται. Γιατί όχι, θα πείτε. Μπάτλερ μια φόρα, μπάτλερ για πάντα. Αυτός ο μπάτλερ βρήκε συνδαιτυμόνες τους πιο πεινασμένους και ανόητους, δεν τους βρήκε όλους. Κατά τον μπάτλερ και οι συνδαιτυμόνες. Την εφεδρεία του ελληνικού καπιταλισμού, με λίγα λόγια τους απόγονους των μαυραγοριτών, των επεν δυτών της ούντρα, των σοσιαληστών και των ταγματασφαλιτών. Τι συμμαχία εθνική !!! Πώς να μην αποκατασταθεί ο Ζαχαριάδης; Άγγελος αγνότητας μπροστά τους. Ο Βορίδης νομιμοποιεί το ανθρωπάκι αυτό, και όχι το αντίστροφο, τον βάζει στο παιχνίδι και ας μην έχει φέρει ούτε τη μπάλα (δεν του αγόραζαν οι γονείς του, ήταν μορφωμένοι). Ενώ ο Βορίδης κρατούσε παλούκι, παρότι λαγός, έτσι έπρεπε να ήταν τότε, λαγός με παλούκι. Αυτό το εθνικό τσούρμο, που το 1947 ήταν ακριβώς το ίδιο, είναι αδύναμο όπως ήταν τότε. Μόνο που τώρα δεν υπάρχουν αμερικάνοι. Οι αμερικάνοι είναι μέσα μας. Η απάθεια είναι. Και η πρόταση. Και ο Παπαδήμος στη χλεύη και στη λύπηση, όχι που είναι στη ζωή, μα για τη χαμένη του ζωή. LUTHER BLISSET


πολιτική πολιτική

τεύχος #7 2012

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ «Τόλμησε να αγωνιστείς, τόλμησε να νικήσεις!»

Ρωγμή στον κόσμο του κέρδους

Σ

ήμερα η εργασία είναι μια πραγματική τρομοκρατία των αφεντικών και του κράτους, που χτίζουν το κοινωνικό συμβόλαιο-κανιβαλισμό του «αποδέξου ή ψόφα». Οι απολυμένοι, οι νεόφτωχοι, οι απλήρωτοι, οι περιθωριοποιημένοι είναι το αποτέλεσμα αυτής της μορφής μονοπωλιακής βίας των καταπιεστών και του κράτους, που την υφίστανται συνολικά τα κοινωνικά υποκείμενα σε όλο το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων. Στον αντίποδα, ο σύγχρονος κοινωνικός ανταγωνισμός που αναπτύσσεται ενάντια στη βίαιη προλεταριοποίηση εργαζομένων, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, είναι ένα «ένστικτο ζωής», μια διαρκής σύγκρουση που πηγάζει από την αντίθεση κράτους-κοινωνίας και βρίσκεται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης και όλων των αντιπαραθέσεων. Αλλά με όρους διαφορετικούς από το παρελθόν, που έχουν να κάνουν κυρίως με τη βίαιη ανάπτυξη της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης. Δεν έχει να κάνει με τον σικ «ριζοσπαστισμό» αυτών που στα σαλόνια της εξουσίας παραχαράσσουν την ανεξαρτησία και αυτονομία του κόσμου της εργασίας, φωνασκώντας υπέρ της κρατικής πολιτικής. Ούτε έχει να κάνει απλά με την ανεξαρτησία και αυτονομία από τα κόμματα και τον κρατικό συνδικαλισμό, αλλά αντικατοπτρίζει το κίνημα απελευθέρωσης και χειραφέτησης του ίδιου του κόσμου της εργασίας. Πρόκειται για μια μαχόμενη διαδικασία ρήξης με την πολιτική εξουσία (κράτος, κόμματα, δικαστήρια, φυλακές), με τα κρατικά συνδικάτα, με τους καπιταλιστικούς μηχανισμούς παραγωγήςδιανομής, με τους καθεστωτικούς πολιτιστικούς και κανονιστικούς θεσμούς. Μια πολιτική απειλητική διαδικασία, όπου οι πολιτικά αδύναμοι είναι οι επιτιθέμενοι απέναντι στους κρατούντες και όπου οι εξεγερμένοι-ανυπότακτοι είναι οι δημιουργοί κυτταρικών δομών αντιεξουσίας-ζωνών ελευθερίας στην παραγωγή και στην κοινωνική ζωή, χωρίς αφεντικά. Κι επειδή οι «αιώνιες» αλήθειες και τα δογματικά πολιτικά τροπάρια τελείωσαν, η αναζήτηση και το νόημα του άμεσου κοινωνικού μετασχηματισμού και της θεώρησής του, βρίσκεται όχι μόνο εκτός των ορίων του συστήματος, αλλά και σύμπασας της αριστεράς των διακηρυκτικών πολιτικών φλυαριών και των ανώδυνων διαδηλώσεων-περιπάτων. Ούτε υπάρχει, ούτε εξαντλείται στις όποιες ενδοαριστερές πολιτικές αντιθέσεις τους που χρησιμοποιούνται για τη διαίρεση του κόσμου της εργασίας, τον ιδεολογικισμό και τον αγωνιστικό αφοπλισμό των εργαζόμενων. Διότι ριζοσπαστική ρήξη με το σύστημα και αντικαθεστωτική κοινωνική πολιτική των από κάτω, σημαίνει μαζική αντεπίθεση στην καρδιά της εξουσίας, στις εμπροσθοφυλακές των αφεντικών που δεν καταβάλλουν τα δεδουλευμένα, στους υπεύθυνους των μαζικών απολύσεων και της ολοένα μεγαλύτερης εξαθλίωσης, στους υπεύθυνους για την αυξανόμενη κρατική τρομοκρατία σε διαδηλωτές, απεργούς, μετανάστες, νεολαία, στους κρατικούς αξιωματούχους για τα πολιτικά και οικονομικά εγκλήματα που διαπράττουν σε βάρος της κοινωνίας.

Β

ρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόσο κραυγαλέος βίαιος διαχωρισμός ανάμεσα στα συσσωρευμένα πλούτη και τη φτώχεια. Ωστόσο, η αγωνιστική και δημιουργική μορφή του κοινωνικού ανταγωνισμού θα ’πρεπε να είναι στην ίδια αντικαθεστωτική ταχύτητα. Ενώ δημιουργούνται συνεχώς κυτταρικές δομές και μορφές κοινωνικής αντιεξουσίας (τοπικά ανταλλακτικά συστήματα, τράπεζες χρόνου και δίκτυα παραγωγών-καταναλωτών, συνεργατικές ενώσεις, ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι, αυτοοργανωμένοι αγροί, κ.λπ.), η αγωνιστική μορφή παραμένει ακόμα στο επίπεδο της απλής διαμαρτυρίας, της λειτουργικής συμβολικής κατάληψης και των πορειών χωρίς αντίκρισμα, ακόμα και στην θεαματική-συμβολική συγκρουσιακή μορφή τους. Προφανώς, οι λόγοι είναι πολλοί. Ο πιο σημαντικός, όμως, είναι ότι η πραγματική αγωνιστική και δημιουργική μαζική σύγκρουση απαιτεί ανάληψη ευθύνης και κυρίως υπευθυνότητα και αποφασιστικότητα.

Ένα παράδειγμα αγώνα που θα μπορούσε να υπερβεί τα εσκαμμένα και εξακολουθεί να έχει μεγάλη απήχηση είναι η απεργία των Χαλυβουργών. Θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε ανοιχτή αντιπαράθεση και πραγματική σύγκρουση με τον Μάνεση, αν υπήρχε η στοιχειώδης ριζοσπαστική πολιτική βούληση, να καταλάβουν οι εργαζόμενοι το εργοστάσιο και να επανακινήσουν την παραγωγή σε κοινωνική βάση, χωρίς αφεντικά. Τώρα είναι που ο κόσμος της εργασίας πρέπει να μπλοκάρει την κρατική μηχανή, να επανακτήσει τον κοινωνικό πλούτο, να καταλάβει την παραγωγή, τα εργοστάσια και τις «δημόσιες»-κρατικές υπηρεσίες. Να μετασχηματίσει το περιεχόμενο και την ίδια την παραγωγική διαδικασία με μη κρατικούς, μη καπιταλιστικούς όρους. Με αντιεραρχικές συλλογικές μορφές διεύθυνσης, χωρίς αφεντικά. Με δωρεάν σε όλους δημόσια κοινωνικά αγαθά, που παράγονται και διαχειρίζονται στο πλαίσιο της συνεργασίας, της ισοτιμίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Καταστρέφοντας τις εμπορευματικές σχέσεις και το κέρδος, με κοινωνικά δίκτυα παραγωγής-διανομής, ώστε να καλυφθούν όλες οι κοινωνικές ανάγκες. Η εποχή επιτάσσει τη δημιουργία ζωνών ελευθερίας, όπου η κοινωνική ζωή θα ορίζεται στη βάση της χειραφέτησης και της αμεσοδημοκρατικής συμμετοχής και η υπεράσπισή της θα γίνεται στο πλαίσιο της κοινωνικής αυτοάμυνας. Ας σηκώσουμε τη σημαία του πραγματικού αγώνα και ας προχωρήσουμε από την απόγνωση στην ελπίδα.

Ο «ξεκρέμαστος» κόσμος της εργασίας

Α

κόμα και τα πιο μαζικά συλλαλητήρια ή συγκεντρώσεις δεν μπορούν να απαντήσουν στον ολοκληρωτικό χαρακτήρα της κρατικής πολιτικής και στη βίαιη μετατροπή των εργαζομένων σε εξαθλιωμένη μάζα. Συνεπώς, τα διδάγματα και η εμπειρία των προηγούμενων αγώνων και της εξέλιξής τους, πρέπει να ενώνονται ολικά με την ανάπτυξη της άμεσης συλλογικής δράσης και την αποφασιστικότητα του κόσμου της εργασίας να απαλλαγεί από τους μαγαζάτορες και τους καντηλανάφτες όλων των πολιτικών ιερατείων. Σε κάθε ζωντανή χειραφετημένη κίνηση του κόσμου της εργασίας είναι επιτακτικό να σπαστεί το πολιτικό εμπόριο των μεν και οι λιτανείες των δε, για να επαναδημιουργηθεί η οργανική σχέση θεωρίας και δράσης. Είναι περισσότερο η θέληση για αυτενέργεια και χειραφετημένη δράση όλων αυτών των εργαζομένων που είναι «ξεκρέμαστοι» και που στην πραγματικότητα είναι οι εν δυνάμει φορείς του κοινωνικού μετασχηματισμού. Όχι με την έννοια του εργάτη-πρωτοπορία ή του εργάτημάζα, αλλά του «φτωχοποιημένου» εργαζόμενου,

ως κοινωνικού υποκειμένου που πλήττεται από την κοινωνική και οικονομική κρίση. Είναι προφανές ότι η ανασυγκρότηση των αγώνων του κόσμου της εργασίας δεν μπορεί να γίνει με τις ίδιες αγωνιστικές και οργανωτικές μεθόδους του παρελθόντος. Ακόμα χειρότερα, αυτές οι μέθοδοι γίνονται τροχοπέδη που επιδεινώνουν περισσότερο την κοινωνικοοικονομική ανασφάλεια και τη ζωή των εργαζομένων. Πιο συγκεκριμένα, ο κόσμος της εργασίας δεν θα κινηθεί σε ριζοσπαστική κατεύθυνση μόνο μέσα από μια διαδικασία απεργιών ή εξαιτίας μιας ανατρεπτικής συνδικαλιστικής πολιτικοποίησης γενικώς, αλλά κυρίως σε συνδυασμό με την ανάπτυξη σε μαζική κλίμακα της άμεσης συλλογικής δράσης και συνολικά της αντιπαράθεσης με το καθεστώς της κοινωνικής βαρβαρότητας, γκρεμίζοντας τα εμπόδια και τα όρια του κομματικού και κρατικού συνδικαλισμού που στέλνουν ακατάπαυστα τους αγώνες μέσα στο πλαίσιο και στους κανόνες του καθεστώτος. Θοδωρής Θεοδωρόπουλος


πολιτική

πολιτική

σελίδα

Ευρώ ή Δραχμή;

Εκκενώνοντας το πολιτικό νόημα των καιρών μας Το δίλημμα και η από τα πάνω επιβολή του

Ο

λο και συχνότερα ακούμε από επίσημα χείλη και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ότι η κοινωνία μας έρχεται σήμερα αντιμέτωπη με ένα ιστορικό δίλημμα και πρέπει να επιλέξει μεταξύ της παραμονής στο Ευρώ και στην ΕΕ ή της εξόδου και της επιστροφής στη δραχμή, αν δεν συναινεί σε κάθε νέο γύρο κρατικών μέτρων εξαθλίωσης και υποταγής. Στους καιρούς της κατάργησης κάθε προσχήματος κοινωνικής συναίνεσης, το σύστημα εξουσίας, εγχώριο και διεθνές, έχει επινοήσει αυτή τη μέθοδο εκβιασμού, για να επιβάλλει τις επιλογές του, να ορίζει το πλαίσιο του δημοσίου διαλόγου και της λήψης των πολιτικών αποφάσεων και να αποδίδει πολιτικό νόημα στις σημερινές κρίσιμες κοινωνικές συνθήκες. Το δίλημμα «Ευρώ/ΕΕ ή Έξοδος από ΕΕ/δραχμή», όπως επιβάλλεται από τα πάνω στην κοινωνία, δεν είναι τυχαίο αλλά αντανακλά τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις απέναντι στις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η αστική τάξη της χώρας και τις απαντήσεις που αυτή καλείται να δώσει για τη διαιώνιση της κυριαρχίας της. Έτσι λοιπόν, το κυρίαρχο κομμάτι της αστικής τάξης της χώρας, κυρίως το πιο εξωστρεφές και ισχυρό, δεν έχει σταματήσει να ταυτίζει τα συμφέροντά του με την

πρόσδεση της χώρας στο άρμα της ΕΕ, ακόμη και αν κάτι τέτοιο φέρνει στα όριά του την κοινωνική αναπαραγωγή. Ένα άλλο κομμάτι, που μεγεθύνεται διαρκώς, αυτό της κρατικοδίαιτης και εσωστρεφούς επιχειρηματικότητας, που ανάβλυσε από τη σήψη της μεταπολίτευσης, αντιλαμβάνεται πλέον ως όρο επιβίωσης την περιχαράκωση στο οικονομικό παρελθόν της μεταπολιτευτικής περιόδου. Συγκροτεί λοιπόν συμμαχίες με την πολιτική ελίτ της χώρας και ετοιμάζει τη διάδοχη κατάσταση της κοινωνικής αναπαραγωγής σε μία αντεστραμμένη εικόνα της μεταπολίτευσης, όπου τα ποντίκια της εξουσίας θα πάρουν τις παλιές τους θέσεις, εντούτοις ο κόσμος της

εργασίας και η κοινωνική πλειοψηφία θα έχουν απολέσει κάθε δημοκρατικό δικαίωμα και αξιοπρέπεια.

Η Θέση της Αριστεράς Η Αριστερά, κοινοβουλευτική ή μη, ανακυκλώνει ανάμεσα στις τάξεις της, με επαναστατικό περιτύλιγμα, το παραπάνω δίλημμα του αστικού συστήματος εξουσίας και το αναδεικνύει σε δήθεν κεντρική πολιτική επιλογή των καιρών μας, αναλισκόμενη σε κοκορομαχίες παλαιού τύπου που δεν αφορούν πλέον κανέναν. Τα στελέχη της αντιλαμβάνονται ότι η έξοδος από το Ευρώ δεν είναι μόνο όρος για τη διάσωση της καπιταλιστικής οικονομικής αναπαραγωγής της χώρας αλλά και

απαραίτητος όρος και για την επιβίωση και ανασύσταση του συστήματος εξουσίας που γέννησε η μεταπολίτευση. Το σύστημα αυτό εξουσίας συνήθισε να απολαμβάνει τη διαρκώς διογκούμενη οικονομική φούσκα της μεταπολίτευσης σε βάρος της συντριπτικής κοινωνικής πλειοψηφίας, εξασφαλίζοντας μία σχετική κοινωνική συναίνεση μέσα από τον αθρόο διορισμό της μικροαστικής τάξης στο δημόσιο και την αντίστοιχη διόγκωση του κρατικού μηχανισμού αλλά και μέσα από την προώθηση ψίχουλων της πίτας, με τα δίκτυα πελατειακών σχέσεων που διέθετε μέσα στο κοινωνικό σώμα. Η σημερινή Αριστερά, με πραγματικά ελάχιστες εξαιρέσεις, αντιλαμβάνεται ακόμη τη θέση της μέσα στον κοινωνικό σχηματισμό της μεταπολίτευσης. Είναι λοιπόν επόμενο να θέτει ως κεντρικό πολιτικό ζήτημα των καιρών το εκβιαστικό δίλημμα του συστήματος εξουσίας, η απάντηση στο οποίο γι' αυτή μεταφράζεται ως αναγκαία προϋπόθεση για την αναπαραγωγή της μεγάλης εγχώριας μικροαστικής τάξης και της τεράστιας κάστας των δημοσίων υπαλλήλων. Οι συζητήσεις περί του παραπάνω διλήμματος επενδύονται με τον ψευδεπίγραφο μανδύα των απαραίτητων δόσεων επαναστατικής ρητορικής, μπας και αποκρύψουν από τον αδαή θεατή την απουσία πολιτικού νοήματος και περιεχομένου που το διακατέχει.

Μεταπολίτευση τέλος - Το διακύβευμα για την κοινωνία σήμερα

Ε

να τέτοιο, όμως, δίλημμα είναι τελείως ξένο σε σχέση με τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις προθέσεις της συντριπτικής κοινωνικής πλειοψηφίας. Η επιστροφή στο σάπιο καθεστώς της μεταπολίτευσης, με την κοινωνία τσακισμένη και τα δίκτυα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας ανέπαφα, ευτυχώς δεν συγκινεί κανέναν. Το διακύβευμα σήμερα δεν είναι ο αγώνας για την επιστροφή σε κάποιο ηττημένο παρελθόν. Αντιθέτως, το διακύβευμα σήμερα είναι να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, απαντώντας στις κεντρικές αντιφάσεις των ριζοσπαστικών κινημάτων (βλ. κρατικό ≠ δημόσιο, πρωτοπορία ≠ κίνημα, γραφειοκρατία ≠ δημοκρατία), με πρωτόγνωρους τρόπους που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες και στις επιθυμίες μας. Να τσακίσουμε παντού τα δίκτυα εξουσίας της μεταπολίτευσης, από τα κόμματα εξουσίας και τα στεγανά στο δημόσιο, μέχρι τα ΜΜΕ και την ταξική πάλη στην οικονομία. Και να φτιάξουμε δομές άμεσης δημοκρατίας στην παραγωγή, στις κοινωφελείς υπηρεσίες, στα κοινωνικά εγχειρήματα, να προχωρήσουμε στον ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό της κοινωνικής ζωής. Μετά το τέλος των καπιταλιστικών υποσχέσεων και την πτώση του κρατισμού το διακύβευμα σήμερα

είναι να ζήσουμε πλέρια και με αξιοπρέπεια. Σε αυτά τα πλαίσια, η έξοδος από το Ευρώ και την ΕΕ μπορεί να ιδωθεί μόνο ως δευτερεύων στόχος τακτικής για την πάλη μας από καλύτερες θέσεις μέσα στον κοινωνικό ανταγωνισμό και ως μία από τις αναγκαίες συνθήκες για να λάβουν χώρα ριζοσπαστικοί κοινωνικοί μετασχηματισμοί.

Στρατηγικές για την καταστροφή του έθνους κράτους Η συζήτηση περί εξόδου από το Ευρώ και την ΕΕ στους κόλπους της Αριστεράς φλερτάρει έντονα και με τις λογικές της επιστροφής στο έθνος-κράτος ως απαραίτητου μοχλού για την εξασφάλιση μίας σχετικής εθνικής κυριαρχίας και μίας αναζωπύρωσης του κοινωνικού κράτους της Βόρειας Ευρώπης των περασμένων δεκαετιών (που στην Ελλάδα, ούτως ή άλλως, δεν ήρθε ποτέ). Η επιστροφή στο έθνος-κράτος για εργαλειακούς σκοπούς είναι άλλη μία επένδυση σκουριασμένων μυαλών στις παραστάσεις του παρελθόντος. Ο παγκόσμιος, όμως, καπιταλισμός του σήμερα δεν είναι αυτός της δεκαετίας του ’60. Τα προβλήματα απέναντι στα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η ανθρωπότητα περισσότερο από ποτέ σήμερα δεν

γνωρίζουν σύνορα. Από οικονομική σκοπιά, η ταξική πάλη έχει σπάσει τα σύνορα των κρατών, με την αστική τάξη να χρησιμοποιεί κάτι τέτοιο ως το κύριο επιθετικό της όπλο. Από οικολογική σκοπιά, ένας καινούργιος κύκλος ταξικής πάλης, που στην καλή περίπτωση θα έφερνε τον κόσμο της εργασίας στο επίπεδο της δεκαετίας του ’60, δεν θα τον φέρει ποτέ, καθώς η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει εξαντλήσει τις αντοχές της βιόσφαιρας. Εκτός αυτού, η επιστροφή στο έθνος-κράτος ως στρατηγική είναι ένα πολύ ωραίο δώρο στο φασισμό, που σε τέτοια περιβάλλοντα παίζει στο φυσικό του γήπεδο. Το έθνος-κράτος ιστορικά δεν έφερε ποτέ περισσότερη δημοκρατία αλλά πολέμους, αποπροσανατολισμό του κόσμου της εργασίας και ολοκληρωτισμό. Την ίδια ώρα που κάποιοι συζητούν με τέτοιες λογικές, μαζικά κοινωνικά κινήματα με κοινό χαρακτηριστικό την άμεση δημοκρατία, την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη σπάνε τα κελύφη των εθνών-κρατών και αλλάζουν τους συσχετισμούς δύναμης σε παγκόσμιο επίπεδο. Τώρα περισσότερο από ποτέ γίνεται φανερό ότι η οικονομική παγκοσμιοποίηση φέρνει και μία παγκόσμια κοινή συνείδηση αντικαπιταλιστικής αντίστασης και ότι το μέλλον είναι στους κοινούς από τα κάτω αγώνες σε παγκόσμια κλίμακα. Αντώνης Μπρούμας


τεύχος #7 2012

κρίση, εργασ

κρίση, εργασία, αγώνες

ΜΙΣΘΩΤΟΙ - ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ - ΑΝΕΡΓΟΙ:

Ενωμένοι και αλληλέγγυοι για τη χειραφετημένη ζωή που μας ανήκει Αυξηθήκαμε και πληθύναμε. Φτάσαμε το ένα εκατομμύριο πια οι άνεργοι, μετρημένοι και πιστοποιημένοι με τη βούλα της κρατικής καταγραφής και την αποδοχή ότι υπάρχουμε και είμαστε το μεγάλο «κοινωνικό» πρόβλημα του συστήματος που κλυδωνίζεται από την πιο μεγάλη και παρατεταμένη κρίση που γνώρισε ποτέ.

Τ

ώρα πια το αποτέλεσμα του σάπιου κόσμου της εκμετάλλευσης, δεν γίνεται να κρυφτεί στο πίσω μέρος της καπιταλιστικής βιτρίνας, να φτιασιδωθεί στους πίνακες των στατιστικών τους στοιχείων, να «εξομαλυνθεί» στα τετράωρα της επισφάλειας και στην γενικευμένη εκ περιτροπής εργασία που μονομερώς αποφασίζουν τα αφεντικά και το κράτος τους και αποδέχονται οι συνένοχοι «κοινωνικοί εταίροι» του εργατοπατερισμού. Η διαρκώς ογκούμενη στρατιά των νεόπτωχων και εξαθλιωμένων εργατών, στερούμενη ακόμη και το «δικαίωμα» της μισθωτής επιβίωσης στα κάτεργα της ταξικής εκμετάλλευσης, εκτός από

μια άνευ προηγουμένου ανθρώπινη δυστυχία, μπορεί να γίνει το ακαριαίο μείγμα που μαζί με τα άλλα τμήματα του κοινωνικού αποκλεισμού και τη μαχόμενη εργατική βάρδια θα αποτελέσει τον πυροκροτητή για τις εξεγέρσεις που έρχονται και τις κοινωνικές ανατροπές που όσο ποτέ άλλοτε είναι επίκαιρες και μπορούν να πραγματοποιηθούν. Αν θέλαμε με απλό τρόπο να περιγράψουμε την κατάσταση, θα λέγαμε ότι στην Ελλάδα των 10.700.000 κατοίκων, οι εργαζόμενοι είναι 4 εκατομμύρια, κι απ’ αυτούς 920.000 είναι εγγεγραμμένοι άνεργοι, και έπεται συνέχεια...

Καθημερινά πολλές παραγωγικές μονάδες κλείνουν ή απολύουν εργαζόμενους, πετώντας τους στο δρόμο απλήρωτους, ενώ τα αφεντικά «εξαφανίζονται». Σήμερα πια είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες οι πολυεθνικές-μονοπωλιακές, μεσαίες ή μικρές, επιχειρήσεις που δεν έχουν απολύσει εργαζόμενους. Μηδέ εξαιρουμένου και αυτού που συνηθίσαμε να λέμε δημόσιο τομέα (μόνο ο υπουργός ασφάλειας έκανε προσλήψεις μπάτσων). Για χιλιάδες πλέον εργαζόμενους δεν υπάρχει ούτε κατώτατος μισθός, ούτε ωράριο, ούτε ασφάλιση. Στο όνομα της οικονομικής κρίσης, οι εργαζόμενοι πλη-

ρώνονται κατά τη βούληση του αφεντικού, εργάζονται όποτε και όπως αποφασίσει το αφεντικό, απολύονται με συνοπτικές διαδικασίες, όπου δεν υπάρχει η στοιχειώδης ταξική συγκρότηση, αποδέχονται τις μειώσεις των μισθών και υπογράφουν ατομικές συμβάσεις. Η ογκούμενη ανεργία έρχεται να λειτουργήσει σαν πολιορκητικός κριός για τους εργαζόμενους και να τους κάνει ακόμα πιο ευάλωτους στις ορέξεις των αφεντικών, στα σχέδιά τους για τις δουλοκτητικού τύπου σχέσεις εργασίας που ετοιμάζουν και υλοποιούν. Για να γίνουμε ακόμη πιο σαφείς, στην Ελλάδα θα οδηγούνται, μέρα τη μέρα, σε παρατεταμένη ανεργία, δηλαδή στην καταστροφή, πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι, και όσοι θα εργάζονται θα παίρνουν το πολύ 500 ευρώ, σε συνθήκες γαλέρας. Αυτό που αποτελούσε πρόβλεψη πριν λίγο καιρό είναι πια πραγματικότητα. Εμείς, εργάτες, άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, εργαζόμενοι σε μαύρες εργασίες, «μπλοκάκιδες», απλήρωτοι, φτωχοί αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι και νέες, μετανάστες, είναι η στιγμή που χρειάζεται να συντονίσουμε τη δράση μας και να απαντήσουμε στην κυβέρνηση, στα αφεντικά και το κράτος τους άμεσα.

Θα τους αφήσουμε να μας καταστρέψουν ή θα τους ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ;

Σ

τη δική τους μοναδική διέξοδο, που είναι η καταστροφή χιλιάδων ανθρώπων, είναι η στιγμή να προτάξουμε τη δική μας μοναδική λύση, που είναι η κατάργησή τους, γιατί αξίζει και μπορούμε μέσα από το συλλογικό αγώνα να πραγματώσουμε το χειραφετημένο όραμα, να ζήσουμε τη ζωή που μας ανήκει. Στη μίζερη, φτωχή, ψεύτικη ζωή, που θέλουν να μας επιβάλουν, τώρα να απαντήσουμε παίρνοντας τη ζωή μας στα χεριά μας. Δίνοντας άμεσο πρακτικό, υλικό περιεχόμενο σε αυτό το σύνθημα που παλιότερα το χρησιμοποιούσαμε σαν σύνθημα ζύμωσης και που ως προϋπόθεση έχει: Να παλέψουμε για να καταργήσουμε τα αφεντικά. Κάθε είδους και τύπου αφεντικά και διαμεσολαβητές που μας επιβάλουν οι θεσμοθετημένες εξουσίες και ιεραρχίες. Γνωρίζουμε καλά τις ανάγκες μας και μπορούμε να πάρουμε τα μέσα παραγωγής στα χεριά μας, να αποφασίζουμε εμείς τι θα παράγουμε, πώς θα το παράγουμε και πώς θα το διαθέτουμε. Είμαστε ικανοί να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις υποθέσεις μας και να μην αναθέτουμε τις λύσεις των προβλημάτων μας σε κάποιους επαΐοντες που ανεξέλεγκτοι και ερήμην μας θα αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Είναι η στιγμή που απαιτείται να ενώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, σε τοπικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο,

για να φτιάξουμε ένα πολύμορφο κίνημα που δεν θα στοχεύει μοναχά σε κάποιες παρηγορητικές παροχές απ’ τους καπιταλιστές προς τα φτωχά και εξαθλιωμένα θύματά τους, αλλά θα θέτει το κυρίαρχο ζήτημα της εποχής που είναι: Θα μας καταστρέψουν κατά χιλιάδες πετώντας μας στα σκουπίδια; Ή θα τους ανατρέψουμε και θα τους στείλουμε για πάντα στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας; Ήδη από πολλές πλευρές φτάνουν μηνύματα που μας δείχνουν το δρόμο και μας πείθουν ότι οι εργαζόμενοι αυτού του τόπου δεν θα σκύψουν το κεφάλι. Μπορεί προς το παρόν να μην έχουμε τα αναμενόμενα αποτελέσματα και κάποιες στιγμές να νοιώθουμε ότι ξανά οδηγούμαστε στην ήττα, αλλά τα δυο τελευταία χρόνια το κίνημα στην Ελλάδα έδωσε μάχες, αντιστάθηκε, δημιούργησε ρήγματα στο μέτωπο των αντιδραστικών δυνάμεων, έφερε στην επιφάνεια τα επίκαιρα προτάγματα της εποχής: την ισοτιμία, την αλληλεγγύη και την άμεση δημοκρατία ως προϋπόθεση για την πραγματοποίηση του απελευθερωτικού και αταξικού μέλλοντος που μας ανήκει. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις του περασμένου χρόνου με τους χιλιάδες απεργούς, οι άλλες πολύμορφες κινητοποιήσεις, το κίνημα των πλατειών, οι καταλήψεις των δημόσιων χώρων, η άρνηση πληρωμής των χαρατσιών, η δημιουργία συλλογικο-

τήτων, κινήσεων και συνελεύσεων στις γειτονιές, οι επιτροπές για την οργάνωση των ανέργων, οι προσπάθειες να λειτουργήσουν συνελεύσεις των εργαζόμενων στους τόπους δουλειάς κόντρα στους εργατοπατέρες και στους πράκτορες της εργοδοσίας, τα πρώτα φύτρα για το χτίσιμο δικτύου ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης, οι αγώνες των χαλυβουργών, των εργαζομένων στην υγεία, των ανέργων, των εργαζομένων στα μ.μ.ε, τα πρώτα πειράματα εναλλακτικής και αλληλέγγυας οικονομίας, δείχνουν το δρόμο. Πρέπει και μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα ανακαλύπτοντας τη «νέα» ταξικότητα της εποχής μας στην ολική αντιπαράθεση με τον απαρχαιωμένο και σάπιο κόσμο που αναπαράγουμε με τον ιδρώτα, το αίμα μας και την υποταγή στους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Να γενικεύσουμε τη ρήξη παντού, προτάσσοντας σαν επίκαιρο και εφικτό στόχο την ανάκτηση των κοινωνικών αγαθών που παράγουμε και μας ανήκουν, μη αποδεχόμενοι τις ιδιότητες του μισθωτού σκλάβου, του ανέργου, του επισφαλούς και του απλήρωτου, αλλά του αγωνιζόμενου ανθρώπου που έρχεται να κατακτήσει τη χειραφέτησή του. Ηλίας Φωτιάδης, Βασίλης Διαμάντης άνεργοι από το Περιστέρι


σία, αγώνες

Κρίση, εργασία, αγώνες

σελίδα

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ τ/σ ΑLTER

Κοινός αγώνας για συνολική ρήξη με τους εργοδότες, η μοναδική νικηφόρα διέξοδος

Ο

ι μαζικές απολύσεις, οι μειώσεις μισθών με την ταυτόχρονη επιβολή ατομικών συμβάσεων εργασίας είναι στόχοι οι οποίοι έχουν εδώ και καιρό εξαγγελθεί. Συνεπώς η μάχη για την καταβολή των δεδουλευμένων δεν μπορεί να είναι ασύνδετη με το εργασιακό τοπίο της επόμενης ημέρας. Δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός και σε περίπτωση που στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων πέσουν χρήματα, εάν ταυτόχρονα δεν υπάρξουν οι απαραίτητες εγγυήσεις για το μέλλον των 650 εργαζομένων του σταθμού. Εγγυήσεις οι οποίες θα διασφαλίζουν όχι μόνο ότι δεν θα επιβληθεί καθεστώς γαλέρας σε επίπεδο μισθών και εργασιακών σχέσεων, αλλά ταυτόχρονα θα διαμορφώνουν προϋποθέσεις άσκησης εργατικού ελέγχου τόσο στις δομές του καναλιού όσο και στο περιεχόμενο αυτό καθαυτό της ενημέρωσης. Βεβαίως, οι στόχοι αυτοί είναι απολύτως συνδεμένοι με το γενικότερο πολιτικό γίγνεσθαι και με την κατάσταση που επικρατεί συνολικά στο χώρο του Τύπου. Εδώ βρίσκεται και η καρδιά του ζητήματος. Για να μπορέσει να τελεσφορήσει νικηφόρα ο αγώνας τόσο στο Άλτερ

όσο και στα υπόλοιπα ΜΜΕ που βρίσκονται ή θα βρεθούν σύντομα στην ίδια κατάσταση χρειάζεται η αποφασιστική και συνολική σύγκρουση με τις πολιτικές του μνημονίου. Σε έναν κλάδο της παραγωγής όπου οι ιδιοκτήτες δεν φέρουν μόνο τη διαχρονική ευθύνη για τη διαμόρφωση και τη διόγκωση των φαινομένων που οδήγησαν στη χρεωκοπία, αλλά είναι οι ίδιοι που παρέχουν αμέριστη στήριξη στην κυβέρνηση, την τρόικα και την εν γένει πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Μπορούμε να νικήσουμε; Τ

ο ερώτημα που αβίαστα προκύπτει είναι αν μπορεί μετά από ένα τρίμηνο συνεχών κινητοποιήσεων να υπάρξει αυτή η νικηφόρα κατάληξη στον αγώνα του Άλτερ. Η αγωνιστικότητα και η διάρκεια του αγώνα δικαίως δίνουν στο Άλτερ το χαρακτηρισμό μιας «Χαλυβουργίας του Τύπου». Υπάρχει θετικό κεκτημένο καθώς από την έναρξη των κινητοποιήσεων εδώ και 22 μήνες, με τη δράση των πιο αγωνιστικών και πρωτοπόρων τμημάτων των εργαζομένων επιτεύχθηκε η ενότητα στη δράση και στη διεκδίκηση των βασικών στόχων. Η άρση των διαχωρισμών και των ανταγωνισμών μεταξύ δημοσιογράφων–τεχνικών–διοικητικών επιτεύχθηκε μετά κόπων και βασάνων στο έδαφος ενός κοινού αδιεξόδου και φυσικά δεν έχει παγιωθεί ακόμη ως συνολική αντίληψη. Εντούτοις, όλες αυτές οι προσπάθειες έχουν ενισχύσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη συλλογικότητα και την εσωτερική αλληλεγγύη, γεγονός που αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη για την επόμενη μέρα. Το σημα-

ντικότερο ίσως θετικό στοιχείο που προέκυψε ήταν ο κοινωνικός αντίκτυπος, η «προστιθέμενη αξία» σε κοινωνικό επίπεδο που δημιούργησαν τα μηνύματα των καρτών, τα απεργιακά δελτία, το άνοιγμα της συχνότητας στους αγωνιζόμενους κλάδους και επιχειρήσεις και τα ανάλογου περιεχομένου βίντεο που παίζουν όλο αυτό το διάστημα αποκαλύπτοντας πτυχές της νέας βαρβαρότητας του μνημονίου στους εργασιακούς χώρους του Τύπου αλλά και πολύ πέραν αυτού. Η διαδικασία αυτή πραγματικά κινήθηκε σε πρωτοποριακό επίπεδο, πρωτοφανές για τα ελληνικά ηλεκτρονικά ΜΜΕ, και αποτελεί την «τροχιοδεικτική βολή» για ένα μέλλον στο οποίο οι εργαζόμενοι θα κατέχουν τα μέσα παραγωγής και θα τα διαχειρίζονται οι ίδιοι. Εξίσου σημαντική πλευρά συνδεμένη σε μεγάλο βαθμό με τα προηγούμενα, είναι η ανάπτυξη ενός πρωτοφανούς κύματος αλληλεγγύης και συμπαράστασης σε υλικό και ηθικό επίπεδο, γεγονός που συνέβαλε στη διάρκεια και τη μακροημέρευση

Ο αγώνας των εργαζομένων του τηλεοπτικού σταθμού Άλτερ, έχει περάσει στην πλέον κρίσιμη φάση του. Ειδικότερα μετά τον ορισμό προσωρινής νέας διοίκησης, τα μέλη της οποίας είναι της απολύτου εμπιστοσύνης του μεγαλομετόχου Γ. Κουρή, οι προοπτικές για την εξεύρεση λύσης μόνο ως ευοίωνες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Αφενός διότι θεωρείται δεδομένη η άρνηση της ιδιοκτησίας να ικανοποιήσει τα οικονομικά αιτήματα των εργαζομένων με την καταβολή των δεδουλευμένων, αφετέρου διότι αν τελικά υπάρξει επόμενη ημέρα με τους όρους του Γ. Κουρή, το μέλλον προδιαγράφεται εξαιρετικά ζοφερό.

της κινητοποίησης και έδωσε ένα σημαντικό παράδειγμα για το πώς πραγματώνεται στην πράξη η αλληλεγγύη σε κάθε εργατικό αγώνα. Ωστόσο, όλα αυτά αποτελούν τις αναγκαίες αλλά όχι απαραιτήτως και ικανές συνθήκες για τη νικηφόρα κατάληξη του αγώνα. Αυταπάτες για επιστροφή σε μια κατάσταση με τα χαρακτηριστικά της «ευημερίας» του άμεσου παρελθόντος έστω και κάπως κουτσουρεμένα, η κόπωση και η παθητικότητα μετά από ένα τόσο μεγάλο διάστημα αγώνων αποτελούν ασφαλώς ανασχετικούς παράγοντες. Η βασική τροχοπέδη, ωστόσο, εντοπίζεται στην αδυναμία των πλέον ενεργών και πρωτοπόρων δυνάμεων να δώσουν ένα συνολικό χαρακτήρα στην αντιπαράθεση με τους ιδιοκτήτες. Να κάνουν το αποφασιστικό βήμα συγκρότησης ενός μετώπου απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία ώστε να μετατραπεί ένας κατά βάση αμυντικός αγώνας σε αγώνα προοπτικής με σαφή χαρακτηριστικά ενίσχυσης των εργατικών θέσεων. Σε έναν αγώνα που θα διαμηνύει σε εκδότες και καναλάρχες ότι όπως θα υπάρχουν ΜΜΕ την επόμενη ημέρα έτσι θα υπάρχουν και οι εργαζόμενοι ως προυπόθεση για τη

λειτουργία των ίδιων των Μέσων. Εργαζόμενοι οι οποίοι δεν θα είναι μίας χρήσης, ανασφαλείς και ελαστικά απασχολούμενοι, αλλά εργαζόμενοι με πλήρη δικαιώματα και αξιοπρεπείς μισθούς. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, χρειάζεται άμεσα και αποφασιστικά το άνοιγμα του αγώνα και ο συντονισμός με τους υπόλοιπους αγωνιζόμενους κλάδους και φυσικά όσα ΜΜΕ βρίσκονται σε αγωνιστικό αναβρασμό για την ανακοπή της επίθεσης από κυβέρνηση και τρόικα. Το κρίσιμο και ζητούμενο από τις επαναστατικές δυνάμεις του χώρου είναι να μπορέσουν να δώσουν σε αυτή τη μάχη, εκτός από συνολικά χαρακτηριστικά, το πνεύμα της ολικής ρήξης και ανατροπής τόσο στο μερικό των χώρων εργασίας όσο και στο γενικό που αφορά τους συνολικούς πολιτικούς συσχετισμούς. Ως προς αυτή την κατεύθυνση υπάρχει πολύς δρόμος να διανυθεί και πολλές αδυναμίες και λάθη να διορθωθούν. Αξίζει τον κόπο, πάντως, να κάνουμε την προσπάθεια σε μια εποχή όπου όλα τα επίδικα κοινωνικά ζητήματα είναι ανοιχτά και ζητούν ρηξικέλευθες απαντήσεις. Μάκης Γεωργιάδης Δημοσιογράφος, εργαζόμενος στο Άλτερ


τεύχος #7 2012

Κρίση, εργα

Κρίση, εργασία, αγώνες

ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ "ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ"

Η μεγάλη απάτη Σ

την καρδιά της οικονομικής κρίσης υπάρχουν κλάδοι της ελληνικής οικονομίας που αναπτύσσονται ραγδαία, ενώ ταυτόχρονα το βιοτικό επίπεδο της πλειονότητας των πολιτών υποβαθμίζεται δραματικά και η μισθωτή εργασία μετατρέπεται σε σύγχρονη δουλεία έναντι πινακίου φακής. Ο παραλογισμός του συστήματος εξουσίας που πασχίζει να μετακυλήσει το δικό του δομικό πρόβλημα κατά κύριο λόγο στους πιο αδύναμους κρίκους, είναι μια παλιά ιστορία που σήμερα βιώνουμε σε μια πιο μοντέρνα αλλά το ίδιο βάρβαρη εκδοχή. Από επίσημα στοιχεία πάντως, αποκαλύπτεται ότι οι «τεμπέληδες» δουλεύουν περισσότερο από όλους τους συναδέλφους τους στην Ε.Ε. και η παραγωγικότητα αυξάνεται συνεχώς, αντίθετα με τους μισθούς που συρρικνώνονται έως εξαφανίσεως...

Αύξηση ρεκόρ των εξαγωγών το 2011 Η πολυθρύλητη κρίση της οικονομίας δε φαίνεται να επηρεάζει σημαντικούς οικονομικούς κλάδους όπως ο εξαγωγικός καθώς καταγράφονται θεαματικές αυξήσεις στα ποσοστά και στην αξία των εξαγωγών σύμφωνα με τα στοιχεία του Κέντρου Εξαγωγικών Ερευνών και Μελετών. Είναι ενδεικτικό ότι τον περασμένο Οκτώβριο κι ενώ επικρατούσε αβεβαιότητα για την τύχη της δόσης του δανείου, η συνολική αξία των εξαγωγών ανήλθε στο ποσό των 1.775,8 εκατ. ευρώ έναντι 1.605,3 εκατ. ευρώ τον αντίστοιχο μήνα του έτους 2010, παρουσιάζοντας αύξηση 10,6%. Από το Νοέμβριο του 2010 έως τον Οκτώβριο του 2011, παρά την κρίση, η αξία των εξαγωγών προϊόντων εκτός πετρελαιοειδών αυξήθηκε κατά 15,2%, ενώ συμπεριλαμβανομένων των πετρελαιοειδών η αύξηση υπολογίζεται στο 18,3% σε σχέση με το προηγούμενο δωδεκάμηνο. Αυξημένη κατά 47% ήταν η συνολική αξία των εξαγωγών και το διάστημα λήψης των σκληρών μέτρων, από τον Ιανουάριο έως το Σεπτέμβριο 2011, φθάνοντας στα 16,6 δις ευρώ, έναντι 11,2 δις ευρώ την ίδια περίοδο του 2010. Από τα παραπάνω στοιχεία εκτιμάται -δεν δημοσιοποιήθηκε ακόμη η ετήσια καταγραφή- ότι έως το τέλους του προηγούμενου έτους σημειώθηκε ιστορικό ρεκόρ εξαγωγών συνολικής αξίας άνω των 20 δις ευρώ. Σημειώνεται ότι από τις αρχές του 2011 έως το Σεπτέμβριο, καταγράφηκε μείωση των εισαγωγών κατά 9,9% γεγονός που σε συνδυασμό με την αύξηση των εξαγωγών, οδήγησε στη μείωση του εμπορικού ελλείμματος σε 15.995,6 εκ ευρώ έναντι 24.901,7 εκ ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2010 (-35,8%).

Θεαματική αύξηση της αξίας της εξαγωγικής δραστηριότητας Δραματική συρρίκνωση των αποδοχών και του εργατικού κόστους Εκτίναξη του δείκτη παραγωγικότητας

Σημαντικά αυξημένες ήταν οι εξαγωγές προς τις χώρες των Βαλκανίων (23,2%), την Κοινοπολιτεία των Ανεξάρτητων Κρατών (52,7%), τη Νοτιοανατολική Ασία (358,5%), τις χώρες ΟΟΣΑ (112,7%), τη Λατινική Αμερική (52,1%), τις χώρες της Αφρικής (40,4%), ενώ μικρότερες αυξήσεις σημειώθηκαν προς την ΕΕ (14,8%). Τετραπλασιάστηκαν και οι εξαγωγές που αφορούν τον ανεφοδιασμό πλοίων με τρίτες χώρες φθάνοντας στα 944, 4 εκατ ευρώ, ενώ μείωση της τάξης του 20% καταγράφεται μόνο προς μια χώρα, την Ελβετία.

Αυξημένες εξαγωγές σε όλους τους κλάδους Εν μέσω κρίσης εξάλλου, τους πρώτους εννέα μήνες του 2011 αυξήθηκαν οι εξαγωγές σε όλες τις κατηγορίες προϊόντων σε σχέση με το ίδιο διάστημα του 2010. Αύξηση ρεκόρ 379% κατέγραψε ο κλάδος των καυσίμων με εξαγωγές αξίας 4.904,7 εκ ευρώ, από 1.023,9 εκ ευρώ το 2010. Κατά 16,1% αυξήθηκαν οι εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων και η αξία τους έφθασε στα 7.555 εκ ευρώ από 6.505,9 εκ ευρώ το 2010. Αυξήσεις καταγράφηκαν επίσης, σε μηχανήματα και υλικά μεταφορών (18%), ενώ αυξημένες κατά 2,4% και 2,8% ήταν οι εξαγωγές σε χημικά προϊόντα και διάφορα βιομηχανικά είδη, αντίστοιχα, ενώ αυξήθηκαν κατά 6,4% και οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων. Αύξηση της τάξης του 67,7% σημειώθηκε και στις εξαγωγές της κατηγορίας που αποτυπώνεται επίσημα ως είδη και συναλλαγές μη ταξινομημένα.

Περί εργατικού κόστους και άλλων μυθευμάτων Τα προϊόντα που εξάγονται ωστόσο, κάποιοι τα παράγουν και σίγουρα αυτοί δεν είναι οι βιομήχανοι, ούτε φυσικά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι. Τα παράγουν εκείνοι που σύμφωνα με πρόσφατες μετρήσεις της Εurostat

δουλεύουν περισσότερο από όλους τους ευρωπαίους εργαζόμενους, με τις χαμηλότερες αποδοχές στην Ευρωζώνη. Το επιβεβαιώνει και ο ΟΟΣΑ πανηγυρίζοντας για το κατόρθωμα του πολιτικού και οικονομικού συμπλέγματος να συρρικνώσει τις αποδοχές σε επίπεδα ρεκόρ για τα δεδομένα της Ευρωζώνης, αυξάνοντας έτσι την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Έρευνα του ΟΟΣΑ μάλιστα, καταρρίπτει και το μύθο του τάχα υψηλού κόστους εργασίας, το οποίο παρουσιάζει τη μεγαλύτερη μείωση (2,8%) στη ζώνη του ευρώ. Πολύ μικρότερη μείωση της τάξης του 1,3% καταγράφεται στην Ιρλανδία, ενώ ρυθμούς μείωσης 0,7% και 0,6% σημειώνονται στην Ισπανία και την Ολλανδία όταν σε όλες τις άλλες χώρες υπάρχει έστω και μικρή αύξηση. Αν και ο αριθμός των εργαζομένων μειώνεται σταθερά εξαιτίας της εκτίναξης της ανεργίας που έφθασε επίσημα πάνω από 18% (στην πραγματικότητα έχει ξεπεράσει το 23%), η παραγωγικότητα όσων ακόμη δεν απολύθηκαν έχει αυξηθεί στο 2,4% φέρνοντας την Ελλάδα στην πρώτη θέση, ενώ η Ιρλανδία, η Ουγγαρία, η Γερμανία και η Πολωνία εμφανίζουν αύξηση μόλις 1%.

Τα φάγανε μαζί… Η οικονομία και η κερδοφορία καλά κρατούν, το εργατικό κόστος είναι αμελητέο, από πού προέρχονται τα ελλείμματα και προς τι τόσα δάνεια; Η απάντηση βρίσκεται αρκετά χρόνια πίσω και την γνωρίζουν πολύ καλά οι εν ζωή συνδαιτυμόνες στο μεγάλο φαγοπότι που συνεχίζεται και στις μέρες μας και μάλιστα με ιδιαίτερο ζήλο. Ας πούμε την εποχή των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης όταν οι πρώτες κυβερνήσεις του «εθνάρχη» Κ.Καραμανλή και στη συνέχεια του Αβέρωφ και του Ράλλη κατάφεραν μέχρι τον Οκτώβριο του 1981 να αυξήσουν κατά 312,7% το δημόσιο χρέος. Τότε ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ «της αλλαγής» και από το 1982 έως το 1989 φρόντισε

για αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 782% (έπρεπε να τα δώσει όλα στους ημέτερους). Επί κυβέρνησης Μητσοτάκη την περίοδο 1990–1993 μπορεί να έκλεισαν δέκα εργοστάσια στην Αττική και άλλα έντεκα στην Εύβοια, να έγιναν χιλιάδες απολύσεις, να μπήκε φουρνέλο στο σύστημα ασφάλισης, αλλά το χρέος αυξήθηκε 179,6%. Τη σκυτάλη ξαναπήρε το ΠΑΣΟΚ του Α.Παπανδρέου αυξάνοντας σε ένα χρόνο το χρέος κατά 35,77%. Ακολούθησε ο Κώστας Σημίτης, ο εκσυγχρονιστής με την «ισχυρή Ελλάδα», την τρομολαγνεία και την ματωμένη Ολυμπιάδα. Η εκσυγχρονιστική συμμορία του Σημίτη λοιπόν, για να επιτελέσει το έργο της αύξησε το δημόσιο χρέος κατά 109,17% την περίοδο 1996-2004. Από το 2004 που ανέλαβε πάλι την κυβέρνηση η ΝΔ, αυτή τη φορά με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή, έως το 2009, έβαλε με τη σειρά της ένα χεράκι για περεταίρω αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 53,10%. Μετά ήρθε ο ΓΑΠ που διακήρυσσε ότι «λεφτά υπάρχουν», αλλά πήρε χαμπάρι ότι «έχουμε κρίση» και μείωσε τις αποδοχές, επέβαλε κεφαλικούς φόρους και πετσόκοψε ότι απέμενε από το λεγόμενο κοινωνικό κράτος, στο όνομα της σωτηρίας της οικονομίας. Αφού τα ρήμαξε όλα λοιπόν, αποχώρησε ελπίzoντας ότι θα αποφύγει την δίκαιη οργή των πολλών που αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσει και παρέδωσε σε ένα συνονθύλευμα με φασιστική εσάνς και επικεφαλής έναν -γνωστό για τις απάνθρωπες απόψεις του- μεγαλοτραπεζίτη. Όλα αυτά τα χρόνια οι αποδοχές βουλευτών, δικαστικών και χρυσών παιδιών του συστήματος αυξήθηκαν προκλητικά, το κόστος των στρατιωτικών εξοπλισμών και της προμήθειας μέσων καταστολής διογκώθηκε, ενώ οι προσλήψεις μπάτσων όλων των τύπων πολλαπλασιάστηκαν. «Ο εχθρός λαός» οδηγήθηκε σε μια ανοιχτή φυλακή και βιώνει συνθήκες εξαίρεσης πολιορκημένος από κατασταλτικούς μηχανισμούς και τον εφιάλτη της αδυναμίας της επιβίωσης, την ανεργία και τη νέα φτώχεια. Τίποτα, όμως, δεν τελείωσε. Αντίθετα, τώρα αρχίζουν όλα. Ο επίλογος αυτής της ιστορίας θα γραφτεί στους δρόμους…. Μαρία Γερογιάννη


Κρίση,αγώνες εργασία, αγώνες ασία,

σελίδα

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΥΣ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Κρίση αναπαραγωγής του κεφαλαίου και της εργατικής τάξης

Α

υτό που στη σημερινή πραγματικότητα έχει αναδειχθεί και το βιώνουμε πλέον όλο και πιο έντονα είναι η αντίφαση ανάμεσα στην ωρίμανση των αντικειμενικών–υλικών συνθηκών, που μας επιτρέπουν να περάσουμε σε μία κοινωνία της ελευθερίας και στην καθυστέρηση του υποκειμενικού παράγοντα που μας καθηλώνει σε ένα κοινωνικό σύστημα σάπιο, που μαζί του καταστρέφονται ο πλανήτης και η ανθρωπότητα. Έτσι δεν οξύνεται η ταξική πάλη και δεν ωριμάζει η επαναστατική μας συνείδηση. Αντιθέτως, μέχρι τώρα βάθαινε η ενσωμάτωσή μας σε τέτοιο βαθμό που μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ήμασταν μια τάξη χωρίς ταυτότητα, με αδυναμία να αρνηθούμε τον εαυτό μας ως τάξη στη δικαιοδοσία του κεφαλαίου και να κινηθούμε εναντίον του. Στην ιστορική περίοδο που διανύουμε αυτό που επίσης συμβαίνει είναι ότι σε παγκόσμιο επίπεδο το κεφάλαιο δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί επαρκώς την εργατική τάξη και συνεπώς η ίδια η εκμεταλλευτική σχέση δεν αναπαράγεται. Λιγοστεύουν οι κερδοφόρες επενδύσεις, δεν επανατοποθετούνται τα κέρδη στην παραγωγή και μοιραία προκύπτει αδυναμία αναπαραγωγής και της ίδιας της εργατικής τάξης. Αυτή η αδυναμία προκάλεσε και την αποδέσμευση του μισθού από την κατανάλωση. Έτσι μπόρεσε και χρησιμοποιήθηκε το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο για την υποθήκευση του μέλλοντος με τα καταναλωτικά δάνεια. Δεν είναι τυχαίο που η κρίση πρωτοεμφανίστηκε ως κρίση χρέους των νοικοκυριών στις ΗΠΑ. Μετατράπηκε στη συνέχεια σε κρίση χρέους κρατών για να σωθούν οι τράπεζες και κατά τα φαινόμενα έχουμε κρίση νομισμάτων.

Η εμφάνιση του φαύλου κύκλου και του ορίου είναι αναπόφευκτη Στη συνέχεια, η όλη κατάσταση αναγκάζει το κεφάλαιο να συνεχίσει να εφαρμόζει την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού ως μοναδική απάντηση στην κρίση. Για να διατηρήσει σε υψηλό επίπεδο το ποσοστό κέρδους, δεν έχει άλλη επιλογή από το να επιτεθεί στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και στην περιουσία του κράτους. Αυτή όμως η κερδοφορία είναι πρόσκαιρη, δεν αναπαράγεται η εκμεταλλευτική σχέση μακροπρόθεσμα και καθολικά παρά σε περιπτώσεις που μπορεί ακόμη να εξασφαλίζεται ο ανταγωνισμός. Το αποτέλεσμα δεν αργεί να είναι η γενίκευση της αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου και το βάθεμά της λόγω φαύλου κύκλου. Προκύπτει μεγαλύτερη μείωση μισθού, περισσότερη ανεργία, λιγότερη επιδότηση, λιγότερο κοινωνικό κράτος. Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί και το όριο της ιστορικής φάσης της αναδιάρθρωσης που διανύουμε, και την επέκταση αυτού του ορίου χρονικά θα μπορούν πλέον να αναλάβουν μόνο οι δυνάμεις καταστολής. Στη χώρα μας βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο και όλοι παρακολουθούν τι θα κάνουμε οι εργαζόμενοι, πώς θα αντιδράσουμε, για να εκτιμήσουν διεθνώς την κατάσταση. Οι δε τοκογλύφοι ανταγωνίζονται για το ποιος θα αναλάβει την εκμετάλλευση της χώρας και των εργαζομένων.

Τι είναι αυτό που μπορεί να αλλάξει την κατάσταση; Βλέπουμε καθαρά την απογύμνωση της πραγματικότητας από το μανδύα της πολιτικής και του συνδικαλισμού. Οι κοινοβουλευτικοί δρόμοι και οι επιλογές της Αριστεράς αναδεικνύουν απλά και μόνο το αδιέξοδο. Από δω και ύστερα, με τους αγώνες μας θα διεκδικούμε

την αναπαραγωγή της ζωής μας, όπως στην πραγματικότητα συμβαίνει και με τους Χαλυβουργούς στον Ασπρόπυργο. Οι μέχρι τώρα πολιτικές και συνδικαλιστικές μεσολαβήσεις έχουν αποδειχθεί ανεπαρκείς, και αναγκαστικά οι εργαζόμενοι θα στραφούμε σε άμεσες δράσεις. Πιθανόν ο αγώνας μας να διεθνοποιηθεί και με τους άλλους λαούς της Ευρώπης και να καταργήσουμε την ΕΕ και να πορευτούμε καθαρά σε μια άλλη κατεύθυνση αντικαπιταλιστικού περιεχομένου. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η κρίση του κεφαλαίου θα συνεχιστεί και οι συνέπειες για μας θα είναι όπως αυτές ενός παγκοσμίου πολέμου. Σαν μόνη λύση για την ανθρωπότητα σήμερα προβάλλει η αναπαραγωγή της ζωής με προοπτική την αμφισβήτηση του πυρήνα του συστήματος που είναι η καταναγκαστική εργασία και η εμπορευματοποίηση των πάντων. Δηλαδή, ο άμεσος αγώνας μας να συνδεθεί και με ένα όραμα μίας μελλοντικής κοινωνίας για λογαριασμό δικό μας και όλης της ανθρωπότητας. Η διεκδίκηση της ζωής μας να σημαίνει αγώνας από σήμερα για να επέλθει το τέλος της αποξένωσης και της αλλοτρίωσης, της οικονομίας και των τάξεων, του κράτους και των εθνοτήτων, μα κυρίως της καταναγκαστικής εργασίας.

Με μεσολαβήσεις ή χωρίς; Στην παρούσα φάση βλέπουμε ότι το κεφάλαιο για να συνεχίσει να υπάρχει, επιλέγει να εγκαταλείψει τη λογική της ενσωμάτωσης, αναιρεί τους οικονομικούς και ιδεολογικούς όρους που την εξασφάλιζαν και επιτίθεται στο ψαχνό. Το ερώτημα που προβάλει είναι αν αυτή η επιλογή του αρκεί για την αφύπνιση της εργατικής τάξης και την ωρίμανση του υποκειμενικού παράγοντα χωρίς τις γνωστές μεσολαβήσεις. Είναι αλήθεια ότι ο συνδικαλισμός από

τη μεταπολίτευση και μετά πήρε όλες τις δυνάμεις της κοινωνίας και τις πρόσφερε στις κυβερνήσεις, στα κόμματα ή στην εργοδοσία. Δεν αγωνιστήκαμε ποτέ σαν συνδικαλιστικό κίνημα υπέρ του πραγματικού εργατικού δικαιώματος. Έχουμε αποδεχθεί τον όρο της υπεραξίας του προϊόντος αλλά ποτέ την εργατική τάξη ως κεφαλαιούχο, αφού κατέχει τόσο χειρωνακτικό όσο και πνευματικό κεφάλαιο που χωρίς τη συμμετοχή του καμία παραγωγή δεν μπορεί να προκύψει. Είναι αθέμιτη, λοιπόν, η θεσμοθέτηση του εργοδοτικού δικαιώματος, όπως και η ιδιοποίηση της παραγόμενης αξίας από τον εργοδότη, αλλά οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν προσανατολίζονται ποτέ από αυτό. Οι γραφειοκράτες και τα κόμματά τους μας αφήνουν συνειδητά στο παρασκήνιο, καταστρέφουν την ιστορική συνέχεια των αγώνων, μας προσφέρουν αποξένωση, αλλοτρίωση, και η έλλειψη εμπειρίας είναι χαρακτηριστική. Σήμερα μπορούμε σιγά-σιγά να αυτοδραστηριοποιηθούμε και με βασικό μέσο τη δημοκρατία των Γενικών Συνελεύσεων να αναχαιτίσουμε το συνδικαλιστικό κατεστημένο. Σαν κατεστημένο θα πρέπει να χαρακτηρίζεται ό,τι προβαίνει σε ενέργειες που εμποδίζουν την ελεύθερη κίνησή μας και ό,τι αντικαθιστά την ελεύθερη δραστηριότητά μας με προκατασκευασμένες στάσεις των συνδικαλιστικών παρατάξεων και των κομμάτων τους. Πρέπει, επιτέλους, να αφεθεί, ή να βοηθηθεί εν μέρει, η εργατική τάξη, ώστε να παίξει στο προσκήνιο της ζωής. Από εδώ ξεκινάει και ο υποβοηθητικός ρόλος της Αριστεράς στο βαθμό που είναι απαλλαγμένη από λογικές πρωτοπορίας, καθοδήγησης μαζών και χειραγώγησης της κοινωνίας. Μιας Αριστεράς που οι ιδέες και οι αξίες της αναδεικνύονται μέσα στους αγώνες και που στοχεύουν στην αποδυνάμωση της ιδεολογικής ηγεμονίας της αστικής τάξης, κάτι που λόγω κρίσης γίνεται πιο εύκολα. Εν κατακλείδι, πρέπει να προτάξουμε την πρωτοβουλία μας και τη δραστηριότητά μας μέσα στα εργοστάσια, με σκοπό να προκύψουν νέα όργανα εκπροσώπησης, ανακλητά και ελεγχόμενα, να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να κατακτή σουμε τη δυνατότητα να αποφασίζουμε και να πράττουμε τα δέοντα από θέση χειραφέτησης, με συλλογικές προσπάθειες και για λογαριασμό όλης της κοινωνίας. Να καταργήσουμε κάθε σχέση εκμετάλλευσης και καταναγκαστικής εργασίας. Ο δρόμος για την κοινωνία της απόλυτης ελευθερίας έχει ήδη ανοίξει. Ν.Π. Εργαζόμενος στο Θριάσιο


τεύχος #7 2012

κρίση, εργασ

Κρίση, εργασία, αγώνες

ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών Η ιδιωτική εκπαίδευση υπάρχει από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, έχοντας μετατρέψει γονείς και μαθητές σε καταναλωτές ενός αγαθού που γίνεται εμπόρευμα και επιφέρει κέρδη σε όσους επενδύουν σε αυτό. Οι καθηγητές που εργάζονται στα φροντιστήρια, και ιδιαίτερα στα ξενόγλωσσα, βιώνουν εδώ και πολλά χρόνια την πιο σκληρή επίθεση των πολιτικών και οικονομικών εξουσιών, όπως εξάλλου και όλος ο κόσμος της εργασίας συνολικά.

Μ

ε τους μαθητές δημιουργούνται πελατειακές σχέσεις, με αποτέλεσμα η μάθηση να εντάσσεται στη λογική του κέρδους και παράλληλα οι καθηγητές να πειθαρχούν στις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις και αξίες, έχοντας μετατραπεί σε πειραματόζωα όπου οι εργοδότες εφαρμόζουν επάνω τους τις απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες, με στόχο αυτές να θεσπιστούν σε ολόκληρο τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Πρόκειται για έναν κλάδο με χιλιάδες εργαζόμενους που εργάζονται με ελαστικές σχέσεις εργασίας, πολλές φορές ανασφάλιστοι, με λίγες ώρες εργασίας που δεν καλύπτουν ούτε ΙΚΑ ούτε το ταμείο ανεργίας τη θερινή περίοδο αφού οι συμβάσεις είναι ορισμένου χρόνου, μέχρι τα τέλη Μαΐου. Μέσα σε αυτή την κατάσταση επισφάλειας, οι έμποροι της ξενόγλωσσης εκπαίδευσης ιδρύουν το 2004 το ψευδοσωματείο εργαζο-

Πέρα από το συνδικαλισμό της ενσωμάτωσης και της χειραγώγησης

Α

πό την άλλη, οι καθηγητές στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών, δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο τις χουντικές μεθοδεύσεις της εργοδοσίας, τον κυβερνητικό συνδικαλισμό της ΟΙΕΛΕ, αλλά και τον καιροσκοπισμό της ΑΣΚ-ΠΑΜΕ που ελέγχει το σωματείο Βύρωνα των καθηγητών ξένων γλωσσών φροντιστηρίων και σχολών. Τα μέλη του σωματείου, στην πλειοψηφία τους, καταψήφισαν την πρόταση της Ενωτικής Πρωτοβουλίας να προβούν σε καταγγελία της εργοδοτικής σύμβασης, με τη δικαιολογία ότι έτσι και αλλιώς θα καταργηθούν οι ΣΣΕ. Στην προκείμενη φάση οικονομικής κρίσης, δεν θεωρούν πρωταρχικό ζήτημα την ύπαρξη και υπεράσπιση μιας γνήσιας ΣΣΕ αλλά προτείνουν με πίστη και ευλάβεια τη συσπείρωση των εργαζόμενων κάτω από τις εντολές του ΠΑΜΕ. Δεν έχουν προτάσεις, γιατί το ΠΑΜΕ ως συνδικαλιστικός φορέας του ΚΚΕ αποτελεί και αυτό μέρος της εξουσίας που πρέπει να κρατήσει τις ισορροπίες, οδηγώντας τους καθηγητές ξένων γλωσσών στο "σφαγείο" όπου μοιρολατρικά πρέπει να περιμένουν πότε ο Περισσός θα αποφασίσει να δράσει. Συνεπώς, δεν διαφέρουν πολιτικά και

συνδικαλιστικά από τα κυβερνητικά σωματεία που αποκαλούν πουλημένα. Ο ρόλος, όμως, των σωματείων δεν αποσκοπεί στην ανατροπή αυτού του συστήματος αλλά στη διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας μέσα από ένα κοινωνικό σύστημα που εκφράζεται από διάφορες μορφές εξουσίας που στην ουσία κάνουν μεταρρυθμίσεις και θεσμοθετούν χωρίς όμως να αλλάξουν τίποτα. Ειδικότερα σήμερα που διανύουμε μια περίοδο οικονομικής και πολιτικής κρίσης, είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθούν ανταγωνιστικές δομές στις κυρίαρχες, που να προτάσσουν την αυτοδιαχείριση και τη δημιουργία μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης. Βασική προϋπόθεση είναι να πάρουμε την ζωή στα χέρια μας και να μάθουμε να ζούμε ελεύθερα και ανθρώπινα. Να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε ανάγκη κανένα αφεντικό. Να βγούμε από την απομόνωση και την ηττοπάθεια. Να αμφισβητήσουμε το σύστημα όπως λειτουργεί σήμερα. Να αμφισβητήσουμε τη φύση της εξαρτημένης εργασίας. Μόνο τότε θα βαδίσουμε προς την ευτυχία.

μένων στα κέντρα ξένων γλωσσών Ν. Αττικής, το οποίο αποτελείται από συγγενείς μελών του Europalso, με πρόεδρο την Αρτ. Κυπριώτου και με την κυβερνητική κάλυψη του Βερβεσού (αντιπρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Αθηνών και συνδικαλιστής της ΠΑΣΚΕ) και του γνωστού πολιτικού της Ν.Δ. Λυκουρέζου. Διεξάγουν εκλογές με παρουσία μπράβων και τραμπούκων και με την τρομοκράτηση εργαζομένων για να τους βάλουν σε λίστες ψηφισάντων. Έκτοτε το στημένο αυτό σωματείο υπογράφει συλλογικές συμβάσεις εργασίας με τα αφεντικά του Europalso και του σωματείου ιδιοκτητών των ξενόγλωσσων φροντιστηρίων Ομήρου νομού Αττικής και προσπαθεί να τις επιβάλλει, μειώνοντας τον ήδη πενιχρό κατώτατο ωρομίσθιο σε ποσοστό που ξεπερνάει το 50%60% (8,50 ευρώ μικτά) σε σχέση με τις ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις που εφαρμόζονται στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών όλης της χώρας (Δ.Α 5/2011) από την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών (ΟΙΕΛΕ). Με αυτή τη σύμβαση, οι εργοδότες προσπαθούν να επιβάλλουν σειρά αντεργατικών μέτρων, όπως να ακυρώσουν απολαβές που αντιστοιχούν σε μηνιαίο μισθό και πλήρη απασχόληση, μη πληρωμή αργιών και διακοπών Χριστουγέννων και Πάσχα, κατάργηση επιδομάτων για μεταπτυχιακά και διδακτορικά, να άρουν τις ρυθμίσεις που προστατεύουν στοιχειωδώς τη μητρότητα και την εγκυμοσύνη, να απολύουν ελεύθερα και να υπερδιπλασιάσουν την προϋπηρεσία για την καταβολή του επιδόματος πολυετίας. Όσοι καθηγητές αρνούνται να υπογράψουν τη σύμβαση οδηγούνται στην ανεργία ως μοναδική προτεινόμενη λύση του συστήματος. Οι έμποροι της γνώσης, για να αυξήσουν τα κέρδη τους και να δικαιολογήσουν τα αυξανόμενα δίδακτρα, φτιάχνουν φανταχτερές και πανάκριβες διαφημίσεις, με φωτογραφίες που απεικονίζουν μια τάξη με χαμογελαστούς εκπαιδευτικούς και μαθητές που εγγυώνται "ποιοτική εκπαίδευση", δηλαδή ένα μηχανισμό χειραγώγησης και υποταγμένων ανθρώπων που διακατέχονται από φόβο, άγχη και ανταγωνιστικότητα. Έφη Πανοτοπούλου Εργαζόμενη στην Interlingua


σία, αγώνες

Κρίση, εργασία, αγώνες

Τα τελευταία κομμάτια από το παζλ που ονόμασαν κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα διαλύονται. Στην Ελλάδα, βέβαια, πραγματικό κοινωνικό κράτος δεν υπήρξε ποτέ. Υπήρξε μόνο πελατειακό κράτος. Για εδραίωσή του και ύστερα από αιματηρούς εργατικούς αγώνες, αναγκάστηκε ο ελληνικός καπιταλισμός να παραχωρήσει δικαιώματα, παίρνοντας σε αντάλλαγμα τη σιωπή του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο

μερτά, λοιπόν. Και η ομερτά στον τραπεζικό χώρο είναι πιο εκκωφαντική από οπουδήποτε αλλού. Γιατί αν οι χαλυβουργοί ονομάζουν τις πύλες του εργοστασίου της Χαλυβουργίας τους (το “τους” ...γιατί θα έπρεπε να 'ναι δικιά τους) «πύλες της φωτιάς», τότε κι εμείς πρέπει να ονομάσουμε τις τράπεζες «πύλες του χρήματος». Από αυτές τις πύλες έχει περάσει από το 2008 και μετά (από το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα) ένας απίστευτος πακτωλός χρημάτων. Είναι ο κόπος και ο ιδρώτας των εργαζομένων. Είναι οι κομμένοι μας μισθοί, τα κομμένα επιδόματα, τα κομμένα δώρα, οι μειωμένες εργοδοτικές εισφορές. Είναι όλα αυτά που γίνανε για “μας” χωρίς εμάς. Απλά με νομοθετικές ρυθμίσεις, αντιασφαλιστικούς και αντεργατικούς νόμους, με ευτελισμό της κάθε μορφής σύμβασης. Πρέπει να αντικρίσουν κάποια στιγμή και οι τραπεζικοί υπάλληλοι την πραγματικότητα. Γιατί οδηγηθήκαμε εδώ;

σελίδα

ΤΡΑΠΕΖΕΣ: Για τη διάσωσή μας, άμεση κατάργηση των Δ.Σ.!

Στην καταγγελία επιχειρησιακών συμβάσεων (Εμπορική και Γενική), στο κόψιμο μισθών (Πειραιώς, Αγροτική), στην εκ περιτροπής εργασία (Πειραιώς), στο κλείσιμο καταστημάτων και στις απολύσεις (Citibank, Eurobank, Millenium, BNP Paribas, American Express), στις αναιδείς απαιτήσεις των απανταχού τραπεζιτών για συμφωνία τώρα στο κόψιμο 15-25% του μισθού μας; Όλα αυτά συνέβησαν όχι μόνο γιατί η εκάστοτε συνδικαλιστική γραφειοκρατεία έπαιζε το ρόλο της μαφίας του εργατικού κινήματος, εξασφάλιζε, δηλαδή, την ομερτά έναντι πινακίου φακής. Συνέβησαν επειδή και οι τραπεζοζοϋπάλληλοι δεν έκαναν τίποτα για να αποτινάξουν αυτή τη λέρα από πάνω τους. Και η λύση βρίσκεται στο να αποδυναμωθούν πλήρως αυτά τα εργοδοτικά Δ.Σ., των οποίων η πρώτη προτεραιότητα είναι η Ανάπτυξη της Τράπεζας που περνάει πάνω από τα δικά μας δικαιώματα, μισθούς και συντάξεις. Μην το σκεφτόμαστε, λοιπόν, πολύ·

ο δρόμος για τη δικιά μας εργατική απελευθέρωση δεν περνάει από τις γελοίες συνεδριάσεις τέτοιων Δ.Σ. Ο αγώνας των χαλυβουργών, όπως και οι άλλοι αγώνες που ξεπηδάν από τις φλόγες, δεν είναι υπόθεση απλά ενός Δ.Σ., ενός γραφειοκρατικού μορφώματος. Είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων που συνειδητοποιούν τη ζοφερή κατάσταση. Είναι όλοι αυτοί που «δεν τη βγάζουν» ούτε για να ψωνίσουν τα απαραίτητα, είναι όλοι αυτοί που δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο ή τη δόση του σπιτιού τους, είναι αυτοί που εκβιαστικά τους προστάζουν να πληρώνουν κάθε μέρα τα χαράτσια και αυτοί που βλέπουν τα παιδιά τους άνεργα, χωρίς μόρφωση, χωρίς υγεία και ασφάλεια, χωρίς μέλλον. Το σύστημα μάς απαντάει, λοιπόν, με τις μειώσεις μισθών και τις απολύσεις του. Μας λέει ότι είμαστε περιττοί. Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί από τους εργαζόμενους στις τράπεζες είναι

αν μπορούν να παλέψουν με γνώμονα το κοινωνικό όφελος πλέον, και όχι να κάνουν έναν αγώνα συντεχνιακό, για «τα μάτια του κόσμου», καταδικασμένο να πεθάνει. Άλλωστε, ένας καθολικός και ανυποχώρητος αγώνας στις τράπεζες δεν μπορεί παρά να γίνει αγώναςσύμβολο ενάντια στο χρήμα, ενάντια στις αγορές που δυναστεύουν την κάθε κοινωνία. Αυτό, όμως, το γεγονός, που θα μπορούσε να σημάνει τις καμπάνες του πολέμου, μπορεί να γίνει μόνο ύστερα από επίπονες διαδικασίες συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς, τέτοιων συνελεύσεων που θα δηλώνουν την πλήρη αντίθεσή τους στα σχέδια τραπεζιτών, κυβέρνησης και ΕΕ, αλλά και στα σχέδια των συνδικαλιστών-υποτακτικών, και παράλληλα θα οργανώνουν τις μορφές πάλης μπλοκαρίσματος της λειτουργίας των τραπεζών. Στα σκοτάδια της κρίσης, αναδεικνύονται τώρα οι λίγες φωνές που παλεύουν για κοινωνική δικαιοσύνη. Οι φωνές που μαζεύονται και συζητάνε ουσιαστικά στο χώρο δουλειάς τους, ακόμη κι αν πάντα βρίσκεται κάποιος νταβάς να πει «στις δουλειές σας γρήγορα». Είναι αυτές οι φωνές που κάνουν την αλληλεγγύη πραγματικότητα. Είναι αυτές οι φωνές που χαράζουν το σημερινό συντακτικό της ανυπακοής, σε αντίθεση με το συνολικό προσκύνημα. Ο καθένας μας, λοιπόν, ας γίνει μια τέτοια φωνή. Πριν μας ρωτήσουν τα παιδιά μας «τι έκανες εσύ στον πόλεμο;» κι εμείς απαντήσουμε μόνο με σκυμμένα κεφάλια. Δήμητρα Κωσταγιώργου εργαζόμενη σε τράπεζα

ΦΟΥΡΛΗΣ: Ο εργοδοτικός εκβιασμός δε θα περάσει!

Η

αλυσίδα παιδικών ρούχων DPAM, με παραρτήματα σε όλη τη χώρα, υποχρέωσε τους εργαζόμενους να δουλεύουν υπερωριακά τις ημέρες των γιορτών χωρίς να τις πληρωθούν,

και χωρίς να τους δίνει ρεπό για τις ώρες αυτές ή να τις υπολογίζει ως χρωστούμενες. Ο όμιλος ΦΟΥΡΛΗ, στον οποίο ανήκει αυτή η αλυσίδα καταστημάτων, επέλεξε τις γιορτές και αυτή την περίοδο, χρησιμοποιώντας το φόβο της ανεργίας, να εκμεταλλευτεί ακόμη περισσότερο τους ήδη χαμηλόμισθους υπαλλήλους του. Να σημειωθεί ότι ο όμιλος FOURLIS είναι ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς ομίλους στην Ελλάδα, καθώς μέσω της Trade Status τού ανήκουν οι επιχειρήσεις IKEA-DPAM-INTERSPORTNEW LOOK-GENERAL ELECTRIC-LIEBHERR-KORTING. Η επιχειρηματική του δραστηριότητα έχει εξαπλωθεί στη Βουλγαρία, με καταστήματα ΙΚΕΑ, και στην Τουρκία με τα καταστήματα INTERSPORT. Παρ' όλα αυτά (ή ίσως γι' αυτό), με πρόσχημα την κρίση, όπως και όλοι οι εργοδότες, προσπαθεί

να δημιουργήσει ένα μοντέλο κινεζοποιημένου εργαζόμενου που να είναι φτηνός, χειραγωγημένος και ταυτόχρονα παραγωγικός, επιβάλλοντας στους εργαζόμενους όρους εργασιακής σκλαβιάς και εξωθώντας τους στην εξαθλίωση και στη φτώχεια. Όμως, υπολογίζουν χωρίς ...τον ξενοδόχο. Μια πρώτη απάντηση δόθηκε με κινητοποίηση διαμαρτυρίας στο εμπορικό κέντρο στο Περιστέρι, όπου βρίσκεται και κατάστημα της συγκεκριμένης αλυσίδας. Μοιράστηκε κείμενο-καταγγελία της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ, με το χαρακτηριστικό τίτλο “Εσύ θα δούλευες χωρίς να πληρώνεσαι;”, σε εργαζόμενους των καταστημάτων και σε “καταναλωτές”, και φωνάχτηκαν συνθήματα κατά της εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Κανένας εργαζόμενος και καμιά εργαζόμενη δε θα μείνει μόνος/η απέναντι στα αφεντικά!


τεύχος #7 2012

Δρόμοι και

Δρόμοι και πλατείες

Μία συνάντηση που περιμέναμε καιρό

Τ

ο Σάββατο 14-01-2012 έγινε στην Πάντειο συνάντηση συνελεύσεων και επιτροπών κατοίκων από όλη την Αττική. Στη συνάντηση αυτή πήραν μέρος πάνω από 40 συνελεύσεις, οι οποίες αφού παρουσίασαν τον εαυτό τους, κατέθεσαν προτάσεις τόσο στο πεδίο των πιθανών συντονισμένων κοινών δράσεων, όσο και στο πεδίο της μορφής του συντονισμού καθεαυτόν. Στη συνάντηση αυτή ήταν πάνω από 600 άτομα από διάφορες περιοχές της Αττικής. Όσον αφορά την ιστορία των συνελεύσεων αυτών, κάποιες από αυτές ήταν αρκετά παλιές, κάποιες δημιουργήθηκαν μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του '08, ενώ πολλές είναι αποτέλεσμα

του κινήματος των πλατειών. Πέρα από την πολυθεματικότητα των επιμέρους συνελεύσεων και τις διαφοροποιήσεις τους, αναδείχθηκαν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Καταρχάς όλες οι λαϊκές συνελεύσεις μίλησαν για τις οριζόντιες και αντιιεραχικές δομές τους, για τον ακομμάτιστο χαρακτήρα τους και τόνισαν τη σημασία της αυτονομίας τους. Πολλές από τις συνελεύσεις που δημιουργήθηκαν με αφορμή τις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων» το Μάιο αναφέρθηκαν στη Λ.Σ. της πλατείας Συντάγματος, της οποίας υιοθέτησαν τη δομή και τα προτάγματα, αλλά και στην μαζικότητα που είχαν το πρώτο διάστημα. Επίσης, πολλές μίλησαν

για την πρόθεσή τους να συνεχίσουν να δρουν τοπικά, σε μια προσπάθεια τακτικής και αποτελεσματικής παρέμβασης και ταυτόχρονα ενίσχυσης της μαζικότητάς τους. Όσον αφορά τον ίδιο τον συντονισμό μεταξύ τους, η γενική αίσθηση είναι ότι αυτός θα πρέπει να είναι «χαλαρός», έτσι ώστε να διασφαλίζεται η αυτονομία της κάθε συνέλευσης. Ένα από τα στοιχεία που έχει σημασία σε αυτή την πρώτη συνάντηση, πέρα από ότι είχε πολύ κόσμο και αυτό είναι από μόνο του ελπιδοφόρο, είναι ότι επικράτησε και ένα πνεύμα συνεργασίας και διάθεσης για συνεννόηση που σπανίως το συναντάμε. Επιπλέον, η αναφορά στην πλατεία Συντάγματος όπως την ζήσαμε το καλοκαίρι, από πολλές συνελεύσεις, μας δείχνει ότι αυτό είναι ίσως το επόμενο ώριμο βήμα, αυτό που καιρό τώρα περιμέναμε να γίνει. Σχεδόν 9 μήνες από τις πρώτες μεγάλες συγκεντρώσεις και συνελεύσεις στο Σύνταγμα, ο ακομμάτιστος χαρακτήρας, η οριζοντιότητα, η αντιιεραρχία και η άμεση δημοκρατία, στοιχεία που αναδείχθηκαν έντονα τότε, είναι εδώ. Αν αναλογιστούμε, μάλιστα, ότι και στην ίδια την πλατεία Συντάγματος είχε επιχειρηθεί αρκετές φορές, και είχε γίνει κάποιες, μια συνέλευση των συνελεύσεων, χωρίς όμως να ξεπε-

ραστεί το επίπεδο της γνωριμίας, μπορούμε να πούμε ότι τώρα είχαμε μια ποιοτική αναβάθμιση στην διαβούλευση που έγινε. Αυτό καταρχάς οφείλεται στο ότι οι συνελεύσεις που βρέθηκαν, οι ίδιες πρωτοβουλιακά οργάνωσαν τη συνάντηση αυτή, επιτυγχάνοντας, μάλιστα, να εξασφαλίσουν και τις συνθήκες μιας ισότιμης συζήτησης. Δεύτερον, αν και βρισκόμαστε στην περίοδο μετά το κίνημα των πλατειών, η εμπειρία των ανοιχτών συνελεύσεων, η διαβούλευση, η συμμετοχή σε αυτές ως άτομα, και όχι ως μέλη κομματικών ή άλλων ιδεολογικών σχηματισμών, παρά τις αδυναμίες που υπήρξαν, έχουν αρχίσει να φανερώνουν τη δυναμική τους. Τέλος, όσες συνελεύσεις μίλησαν στην Πάντειο δεν απευθυνόντουσαν σε κάποιο κοινό, όπως πιθανότατα ένιωθαν ότι έκαναν στο Σύνταγμα, αλλά αντίθετα συμμετείχαν σε μια συζήτηση σε ισότιμη βάση και με σαφή στόχο. Σε μια τέτοια κατάσταση, η ευθύνη της εύρυθμης αλλά και αποτελεσματικής διαδικασίας μεταφέρθηκε στις ίδιες, και στο παρευρισκόμενο σώμα, και πέτυχε γιατί όλοι σχεδόν ήθελαν και βοήθησαν στο να πετύχει. Μένει να δούμε αν η επόμενη συνάντηση θα έχει καταρχάς την ίδια μαζικότητα και σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί. Μαριάννα Χούσου

Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας “Συν-Αλλοις"

Ο

Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας “ΣυνΑλλοις”, είναι μια προσπάθεια που ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη του 2011, με κύριο στόχο τη διάδοση της πρακτικής και της ιδέας του εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου. Το εγχείρημά μας γεννήθηκε από τον Συνεταιρισμό “Ο Σπόρος”, μέσω του οποίου έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια ένα διευρυνόμενο δίκτυο διακίνησης του καφέ των ζαπατιστικών συνεταιρισμών της Τσιάπας του Μεξικού, ζάχαρης και μάτε από το Kίνημα των Χωρίς Γη (MST) της Βραζιλίας και άλλων προϊόντων από συλλογικά οργανωμένους παραγωγούς του παγκόσμιου Νότου. Καθώς οι λειτουργικές απαιτήσεις της όλης διαδικασίας είχαν ξεπεράσει τα όρια της εθελοντικής προσφοράς, η συνέλευση του Σπόρου αποφάσισε μετά από πολύμηνη συζήτηση τη δημιουργία ενός παράλληλου εργασιακού σχήματος. Στον πυρήνα, λοιπόν, του Συν-Αλλοις βρίσκεται μια εργασιακή κοοπερατίβα 5 ατόμων, που επιμελείται των πρακτικών ζητημάτων της διακίνησης των προϊόντων (εισαγωγές, αποθήκευση, αποστολές, οικονομική παρακολούθηση κ.ά.). Παράλληλα, ο χώρος μας λειτουργεί και ως σημείο άμεσης διάθεσης των προϊόντων στο κοινό, συμπεριλαμβανομένων και αγαθών από εγχώριους παραγωγούς και συνεταιρισμούς, αλλά και φιλοξενίας εκδηλώσεων και συζητήσεων.

Έχουμε επιλέξει ένα σχήμα απόλυτης ισοτιμίας στην οργάνωση της εργασίας. Συνεισφέραμε ισόποσα στο “κεφάλαιο εκκίνησης” του εγχειρήματος, ενώ αντίστοιχα έχουμε μοιράσει ισότιμα και το χρόνο εργασίας σε αυτό. Αν και υπάρχει ένας βαθμός εξειδίκευσης, ανάλογα με τις γνώσεις, τις δεξιότητες και τις προτιμήσεις του κάθε μέλους, προσπαθούμε να διαχέεται όσο το δυνατό περισσότερο η πληροφορία για το σύνολο της διαδικασίας, και να διεκπεραιώνουμε κάθε δουλειά τουλάχιστον δύο μαζί. Βρισκόμαστε όλοι και όλες μαζί μία φορά τη βδομάδα στη συνέλευσή μας, όπου αλληλοενημερωνόμαστε και λαμβάνουμε από κοινού όλες τις αποφάσεις, μικρότερης και μεγαλύτερης σημασίας. Επιδιώκουμε την ομοφωνία στις σημαντικές αποφάσεις, αλλά τα πιο απλά πρακτικά ζητήματα διευθετούνται και με απλή πλειοψηφία. Ο Συνεταιρισμός μας είναι μη-κερδοσκοπικός, με την έννοια ότι πέρα από την ισότιμη αμοιβή της εργασίας δεν υπάρχει δυνατότητα διανομής κερδών. Στην περίπτωση που μελλοντικά προκύψει κάποιο λειτουργικό κέρδος, ανάλογα με τις συνθήκες θα αποφασίσουμε συλλογικά αν θα επανεπενδυθεί στον συνεταιρισμό, αν θα διευρύνουμε το σχήμα με περισσότερα μέλη, ή αν θα διατεθεί για τη ενίσχυση αντίστοιχων εγχειρημάτων. Το

ζήτημα βέβαια φαντάζει ακόμη κάπως φιλολογικό, καθώς είμαστε στην αρχή και δουλεύουμε για ένα διάστημα χωρίς αμοιβή ώστε να σχηματίσουμε ένα πρώτο αποθεματικό, απαιτούμενο για τη φύση του εγχειρήματος. Οι λίγοι μήνες εμπειρίας μας προφανώς δεν αρκούν για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Είμαστε ακόμη στη φάση που προσαρμοζόμαστε σε αυτή τη νέα συνθήκη εργασίας. Από τη μία έχουμε ήδη γευτεί την ικανοποίηση της ισότιμης συμμετοχής και του συλλογικού αισθήματος. Από την άλλη, συνειδητοποιούμε την αυξημένη ευθύνη και της σημασία που έχουν οι μεταξύ μας σχέσεις όταν δεν υπάρχει αφεντικό. Στις συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης που ζούμε, το άγχος του αν θα αποδειχθεί βιώσιμο το εγχείρημα είναι ίσως η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζουμε. Το μοιραζόμαστε και αυτό, άλλοτε με γκρίνια και άλλοτε με χιούμορ. Απέναντι στις δυσκολίες, μας κινητοποιεί η πεποίθηση ότι η δημιουργία άλλων οικονομικών σχέσεων, βασισμένων στις ανάγκες των πολλών και όχι στο κέρδος των λίγων, είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Ηλίας Ζιώγας, μέλος του Συνεταιρισμού “Συν-Αλλοις” www.synallois.org Νηλέως 35, Θησείο - Τηλ.2103456681


πλατείες

Δρόμοι και πλατείες

σελίδα

Η ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ ΝΕΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Οι πλατείες και η πρόκληση της αντι-εξουσίας*

Ο

,τι δεν κατάφεραν χρόνιες προσπάθειες κομματικών πολιτικών μετώπων και συμμαχιών, το κατάφερε η λαϊκή αυτενέργεια με άμεσο τρόπο, έξω από τα καθιερωμένα πλαίσια της συνδικαλιστικής και πολιτικής αντιπροσώπευσης. Ένα πολύμορφο και πολύχρωμο πλήθος ενώθηκε από τα κάτω, χωρίς τη διαμεσολάβηση κανενός, με μοναδική «συγκολλητική ύλη» όχι κάποια προγράμματα και ιδεολογίες αλλά την κοινή άρνηση της σημερινής πολιτικής τάξης και την κοινή αγωνία για ένα διαφορετικό μέλλον. Η αβυσσαλέα διαίρεση κοινωνίας και πολιτικής έβρισκε τώρα μια χωροταξική αποτύπωση, δημιουργώντας ένα χώρο όπου μπορούσε πλέον να αναζητηθεί συλλογικά και να αποφασιστεί δημοκρατικά μια ανταγωνιστική προς τους «πάνω» πολιτική των «κάτω». Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το πλήθος της πλατείας, που συγκεντρώθηκε αρχικά υπό το κάλεσμα μιας «πραγματικής δημοκρατίας», από τις πρώτες κιόλας μέρες προέκρινε το πρόταγμα της Άμεσης Δημοκρατίας και του «παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας» ως αυτό που μπορούσε να αποτυπώσει την κοινή θέληση, τον προσανατολισμό και τον ορίζοντα της κίνησής του. Πρόκειται για μια θεμελιώδους σημασίας τομή: για πρώτη φορά η απαίτηση του ατομικού και κοινωνικού αυτοκαθορισμού, του κοινού ελέγχου πάνω σε όλες τις συνθήκες της ζωής, καθώς και της ελεύθερης ισότιμης συλλογικής δημιουργίας της κοινής μας ζωής, αναδύεται ως το κεντρικό ζητούμενο μιας μαζικής κοινωνικής και πολιτικής κινητοποίησης, επιχειρώντας να απαντήσει στο «ζήτημα της εξουσίας» με έναν τελείως διαφορετικό από τις παραδοσιακές απαντήσεις τρόπο. Είναι ένας δρόμος απομάκρυνσης από τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και τον κυβερνητισμό, όπως και από τις τακτικές-στρατηγικές «κατάληψης του κράτους» ή της πίεσης προς αυτό. Στο εξής το ερώτημα αντιστρέφεται: δεν είναι πια το ποιο κόμμα-κυβέρνηση-κράτος είναι πιο ικανό να μας αντιπροσωπεύσει και να μας οργανώσει τη ζωή, αλλά το με ποια μέσα, με ποιες κοινωνικές μορφές και δομές μπορούμε να οργανώσουμε εμείς οι ίδιοι τη ζωή μας με ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια.

Πέρα από την κομματικοκρατική και κρατοκεντρική πολιτική Αυτή η θεμελιώδης αντιστροφή είναι που αναιρεί όλο το κομματικό οικοδόμημα και την παραδοσιακή πολιτική (καθιστώντας τα έως και εχθρικά) και όχι μια δήθεν «αντι-πολιτική καθυστέ-

ρηση» του πλήθους, όπως έσπευσαν να καταγγείλουν πολλοί εντός της Αριστεράς φοβούμενοι την ακύρωση των δικών τους οργανώσεων και του δικού τους «καθοδηγητικού ρόλου». Γιατί αυτή η αντιστροφή δημιουργεί το πέρασμα (ή μάλλον πολλαπλά περάσματα) προς έναν άλλο τύπο, μια άλλη μορφή και ένα άλλο περιεχόμενο, χειραφετικής πολιτικής. Πρόκειται για την ιστορική πρόκληση της επανένωσης κοινωνίας και πολιτικής στη βάση της αυτοθέσμισης, της ισοελευθερίας, της δημιουργίας, υπεράσπισης και ανάπτυξης των «κοινών» (commons).

Καθώς η καπιταλιστική κρίση μας επαναφέρει βίαια σε μια «γυμνή επιβίωση», η ζωή, με όλες τις ποιότητες, τις σχέσεις και τα νοήματα που την κάνουν άξια να βιωθεί, πρέπει να βρει τους τρόπους να ανασυγκροτηθεί, διαφεύγοντας από τα όρια, τα δεσμά και τη δυναστεία των οικονομικών και πολιτικών μέσων της απογύμνωσης. Για να αναπνεύσει, όμως, αυτή η ζωή, χρειάζεται χώρους αυτόνομους από την κρατική και εμπορευματική κυριαρχία, όπου να μπορούν να αναπτυχθούν σχέσεις κοινότητας, αλληλεγγύης, συνεργασίας και δημιουργίας, έξω, πέρα και

ενάντια προς το εκμεταλλευτικό και αγοραίο πλέγμα. Ή όπως το έχει θέσει προ πολλού ο Λιούις Μάμφορντ, «να προχωρήσουμε από μιαν οικονομία του χρήματος σε μιαν οικονομία της ζωής». Οι πλατείες, με τις δραστηριότητες που φιλοξένησαν και με τις πρωτοβουλίες που πυροδότησαν, ήταν μια διάνοιξη του χώρου προς μια τέτοια κατεύθυνση. Οι λαϊκές συνελεύσεις, ο βασικός αντι-θεσμός των πλατειών, απασχολήθηκαν πολύ λιγότερο με τη σύνταξη γενικών πολιτικών μανιφέστων και πολύ περισσότερο με το σχεδιασμό άμεσων δράσεων και με την αναζήτηση ή και δημιουργία δομών και δικτύων όπου το «παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας» θα μπορούσε να πάρει σάρκα και οστά. Μια βασανιστική διαδικασία επανορισμού της πολιτικής ξετυλίχτηκε εν θερμώ, αφήνοντας αμήχανες ή και εχθρικές τις οργανωμένες δυνάμεις με τα έτοιμα «αιτηματολόγια» και την προαποφασισμένη «πολιτική κατεύθυνση» του αγώνα. Αυτό που βρέθηκε στο επίκεντρο δεν ήταν οι διακηρύξεις αλλά οι πρακτικές της ελευθερίας, όχι η επίκληση αλλά η εξάσκηση στη δημοκρατία, όχι οι συγκεκριμένοι προς κατάκτηση στόχοι αλλά η αλλαγή ενός ολόκληρου τρόπου ζωής.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: γενικευμένη αυτοδιεύθυνση και υπέρβαση της πολιτικής

Τ

α παλιά μοντέλα πολιτικής κινούνται εντός της σφαίρας της κυριαρχίας και αναπαράγουν τις σχέσεις της. Ο άξονας οικονομικό συμφέρον-τάξη-αντιπροσώπευση-κυριαρχία οδηγεί πάντα στο κράτος και στη διεύθυνση. Οι πλατείες και χιλιάδες εγχειρήματα σε όλο τον κόσμο ανασχηματίζουν την πολιτική των κάτω σε μια κατεύθυνση πέρα από αυτόν τον άξονα και εντέλει πέρα από την κατάκτηση της εξουσίας, την ηγεμονία, την κυριαρχία. Μια «πολιτική χωρίς κόμμα» και «σε απόσταση από το κράτος» επιχειρεί να σπάσει το φαύλο κύκλο της αναπαραγωγής της πολιτικής ως αλλότριας και αλλοτριωτικής δύναμης, να την επαναφέρει στα χέρια της κοινωνίας ως άμεσης δραστηριότητας ελέγχου και αλλαγής όλων των συνθηκών της ζωής μας. Η Άμεση Δημοκρατία, ως πρόταγμα που αναδείχθηκε από τις πλατείες, διαγράφει τον ορίζοντα μιας κοινωνικής αντιεξουσίας. Διαμορφώνει το πλαίσιο της άμεσης και ισότιμης συμμετοχής του καθένα στη συζήτηση και την απόφαση για όλα όσα μας αφορούν, για την ανάπτυξη αυτοδιαχειριστικών εγχειρημάτων τόσο στους χώρους παραγωγής όσο και στη γειτονιά, την παιδεία, την υγεία, τον πολιτισμό. Η πρακτική της είναι η κοινωνικοποίηση, η υπέρβαση της ιδιοκτησίας, η από κοινού δημιουργία των αναγκαίων μέσων της ζωής, η ελεύθερη και ισότιμη πρόσβαση όλων στα κοινά αγαθά. Αλλά, ταυτόχρονα, θεμελιώνεται στην αυτονομία και το αυτεξούσιο του ατόμου, στην ανάγκη της αυτοέκφρασης και αυτοπραγμάτωσης, αποφεύγοντας βίαιες και αυταρχικές «ενοποιήσεις» υπαγορευμένες από κεντρικά γραφειοκρατικά σχέδια. Θεμέλιό της είναι η κοινότητα, όχι μια νοσταλγική

και ανεδαφική αναπαράσταση περίκλειστων κοινοτήτων του παρελθόντος, αλλά η «επερχόμενη κοινότητα» αλληλεγγύης και συνεργατικής δημιουργίας που είναι ανοιχτή προς όλους και οριζόντια διασυνδεδεμέ-νη με ανάλογες κοινότητες οπουδήποτε στον κόσμο. Με αυτή την έννοια, διαρρηγνύει τα σύνορα του έθνους-κράτους και ανανεώνει το περιεχόμενο του διεθνισμού, με την έμπρακτη οικοδόμηση σχέσεων αλληλοστήριξης και συνεργασίας που δεν υπόκεινται σε ένα κέντρο αλλά αποτελούν κόμβους ενός οικουμενικού δικτύου. Δημιουργεί, δηλαδή, τους όρους για τη γενικευμένη αυτοδιεύθυνση, και άρα για την υπέρβαση της ίδιας της πολιτικής ως διαχωρισμένης «ειδικής» δραστηριότητας. Δεν πρόκειται πλέον για την επιβεβαίωση και την επέκταση της ισχύος των κοινωνικών ρόλων και των ταυτοτήτων που μας διανέμει το σύστημα (οικονομική τάξη, παραγωγός, διανοούμενος, τεχνικός, κ.λπ.) αλλά για την ίδια την ανθρώπινη χειραφέτηση. Γιατί, όπως το έθετε ήδη ο «πρώιμος» Μαρξ, «Η ανθρώπινη χειραφέτηση πραγματοποιείται (...) μόνο όταν ο άνθρωπος έχει αναγνωρίσει και έχει οργανώσει τις ατομικές του δυνάμεις σα δυνάμεις κοινωνικές και δε χωρίζει επομένως απ' τον εαυτόν του την κοινωνική δύναμη με τη μορφή της πολιτικής δύναμης». Κώστας Χαριτάκης *Τμήμα κειμένου που περιλαμβάνεται στο συλλογικό τόμο Δημοκρατία Under Costruction, Από τους Δρόμους στις Πλατείες, Επιμέλεια: Χρήστος Γιοβανόπουλος, Δημήτρης Μητρόπουλος, Εκδόσεις Α/ΣΥΝΕΧΕΙΑ, Αθήνα 2011


κοινωνία... κοινωνία...

τεύχος #7 2012

Εκδήλωση αλληλεγγύης στους απεργούς χαλυβουργούς οποία σύντροφοι από τον Βοτανικό Κήπο παρέδωσαν την επόμενη μέρα στους απεργούς. Στην πύλη της Χαλυβουργίας συζήτησαν με τους εργάτες και διάβασαν από το μικρόφωνο κείμενο αλληλεγγύης προς τον αγώνα των απεργών. Οι εργάτες της Χαλυβουργίας δήλωσαν αποφασισμένοι να συνεχίσουν μέχρι να δικαιωθούν όλα τα αιτήματά τους και ότι οι αλληλέγγυοι που παραβρίσκονται καθημερινά στο χώρο τους είναι αυτοί που δυναμώνουν την αντίστασή τους απέναντι στους εκβιασμούς της εργοδοσίας. Ακολουθεί το κείμενο αλληλεγγύης που διάβασαν οι σύντροφοι από τον ελεύθερο κοινωνικό χώρο "Βοτανικός Κήπος":

Σ

τις 11Δεκεμβρίου 2011 οργανώθηκε από την εφημερίδα Δράση εκδήλωση αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης στους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας, στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο "Βοτανικός κήπος" στην Πετρούπολη. Στο πλαίσιο ενημέρωσης για τον αγώνα των απεργών μίλησαν ο Νίκος Πετράκης, εργαζόμενος σε εργοστάσιο του Θριάσιου, και ο Βασίλης Διαμάντης, από την εφημερίδα Δράση, και ακολούθησε συζήτηση και τοποθετήσεις από τους παρευρισκόμενους αλληλέγγυους. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ρεμπέτικο γλέντι και συλλογική κουζίνα. Συγκεντρώθηκαν χρήματα και τρόφιμα, τα

Σύντροφοι, συντρόφισσες, Ο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος "Βοτανικός Κήπος" και η εργατική εφημερίδα "Δράση" χαιρετίζουν τους αγωνιστές απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου πήραμε την πρωτοβουλία να διοργανώσουμε μια εκδήλωση ενημέρωσης και οικονομικής ενίσχυσης του αγώνα σας. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο χώρο του Βοτανικού Κήπου στην Πετρούπολη με ιδιαίτερη επιτυχία και συγκεντρώθηκαν χρήματα και τρόφιμα για τους εργάτες, τα οποία σας παραδίδουμε σήμερα σε ένδειξη αλληλεγγύης. Η αλληλεγγύη στον αγώνα σας είναι για εμάς κάτι το αυτονόητο. Για εμάς δεν είναι απλά οι εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας ενάντια στον Μάνεση. Είναι τα αφεντικά ενάντια στους "από κάτω". Και οι από κάτω είμαστε εμείς.

Εμείς που βλέπουμε κάθε μέρα τη ζωή μας να χειροτερεύει. Εμείς που κάθε μέρα βιώνουμε την αυθαιρεσία των αφεντικών και την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων μας. Εμείς που ζούμε σε μια κοινωνία της απομόνωσης και των ατομικών συμφερόντων. Εμείς που βλέπουμε τη μόνη μας ελπίδα στο εμείς. Γιατί η αλληλεγγύη δεν έχει όρια και προϋποθέσεις. Γιατί η αλληλεγγύη είναι το μοναδικό όπλο της κοινωνίας. Είμαστε πεισμένοι ότι ο αγώνας σας αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Πρόκειται για τον αγώνα κάθε εργάτη, κάθε εργαζόμενου ενάντια σε κάθε αφεντικό. Αφορά εργαζόμενους, μαθητές, φοιτητές, συνταξιούχους και άνεργους. Είναι καιρός η φωνή των αγωνιζόμενων απεργών να σπάσει το βουητό της κατευθυνόμενης πληροφόρησης. Θέλουμε το μήνυμά σας να φτάσει στα αυτιά όλων και να επιστρέψει στα αυτιά των αφεντικών σαν μια δυνατή και αποφασιστική απάντηση στα σχέδια τους. Ο αγώνας σας μας δείχνει ότι μπορούμε να πάρουμε την ενημέρωση στα χέρια μας και να σπάσουμε τα τείχη που άλλοι ύψωσαν ανάμεσα μας. Η απεργία σας αποτελεί ήδη μια νίκη, κατάκτηση και παρακαταθήκη για το μέλλον. Γιατί μας θυμίζει ότι τίποτα δε μας χαρίστηκε. Όλα κατακτήθηκαν με θυσίες. Ο αγώνας σας, ας είναι μια αφορμή να θυμηθούμε ξανά την πραγματική έννοια της απεργίας, το τι σημαίνει αλληλεγγύη στην πράξη και τι σημαίνει να νικάμε. Ο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος "Βοτανικός Κήπος" είναι και θα είναι πάντα ανοιχτός για εσάς, ώστε να έρθετε και να μοιραστείτε με την κοινωνία της Πετρούπολης, τις εμπειρίες του αγώνας σας. Ευχόμαστε ολόψυχα νίκη στον αγώνα σας.

Εν Ηπείρω... Το ’χει βρει σύστημα η Praktiker Hellas και απολύει εργαζόμενους με το πρόσχημα «ασήμαντα ταμειακά λάθη». Έτσι, λοιπόν, 9 Γενάρη απέλυσε ταμία 4ωρης απασχόλησης, μητέρα ανηλίκου παιδιού το οποίο μεγαλώνει μόνη της. Πόσα έπαιρνε; 400 ευρώ, αλλά την πέταξαν στον Καιάδα. Όνομα διευθυντή; Παπαδόπουλος. Όπως καταγγέλλει το σωματείο την ίδια δικαιολογία χρησιμοποιούν στα καταστήματα Praktiker σε όλη την επικράτεια σε κάθε απόλυση ταμία (πάνω από 50 το 2011). Καλό «πράσινης απόχρωσης» μαγαζί ο «Ηπειρωτικός Αγών», τοπική εφημερίδα, βγαίνει με δημοσιογράφους στα όριά τους, αλλά τους πρότεινε μείωση μισθών κάτω από τη συλλογική σύμβαση, με υπογραφή ατομικής, επειδή αλλάζει μορφή η εταιρεία. Δεν συμβαίνουν μόνο στην Αθήνα και τη Σαλονίκη αυτά. Ετοιμάζονται μεθοδικά και από τα διαπλεκόμενα του τοπικού τύπου. Σε αντιπροσωπεία αυτοκινήτων η πρώτη επιχειρησιακή σύμβαση στο νομό Ιωαννίνων. Μείωση μισθού 20% και ο εκβιασμός πέρασε. Η εταιρεία Κατσιούλης θα συνεχίσει να μας διαφημίζει

τα τετράτροχα για «να νιώθουμε ελεύθεροι» πατώντας το γκάζι. Η ίδια βάζει το λάδι από αυτό που βγάζει στους εργαζόμενους. Λίγες μέρες μετά ακολούθησε και δεύτερη επιχειρησιακή με μείωση 29%... Μικρή εφημερίδα η «Ενημέρωση» στα Γιάννενα. Βγαίνει με έναν γραφιά, άλλο που στην ταυτότητα γράφει τρεις(!), και κοινοποιήθηκε, εμμέσως, προειδοποίηση κλεισίματος «γιατί δεν θα έχουμε να σε πληρώσουμε από άνοιξη». Κι όμως ανήκει σε όμιλο με κανάλι, πολλές εφημερίδες, ραδιόφωνα και πολλά, μα πολλά έσοδα, που βγαίνουν από τον ιδρώτα δημοσιογράφων και τεχνικών.

Ο Πτηνοτροφικός της Άρτας, πασόκικο μαγαζί γωνία, βγάζει και περιφερειακούς συμβούλους του ρεύματος Β. Αργύρη, βουλευτή -«αγροτάρχη» του ΠΑΣΟΚ στην Ήπειρο, αλλά πολλά χρέη ρε παιδί μου. Η μοίρα των συνεταιρισμών που διοικούν κομματικοί εγκάθετοι δήθεν συνεταιριστές. Απλήρωτοι οι εργαζόμενοι επί μήνες, πήρε τελικά δάνειο το καλοκαίρι και τελικά προσέφυγε, Δεκέμβρη μήνα, στο άρθρο 99. Πού πήγαν τα λεφτά, λοιπόν, και οι εργαζόμενοι είναι ακόμα απλήρωτοι; Όσο για τον Πτηνοτροφικό «Συνεταιρισμό» Πίνδος των Ιωαννίνων, έτερου

περιφερειακού συμβούλου του ΠΑΣΟΚ, έχει απλήρωτους τους εργαζόμενους επί πέντε μήνες, αλλά κατά τα άλλα ο Μιχάλης παραδίδει μαθήματα «συνεταιρισμού και «ανεξαρτησίας» από τα τοπικά μίντια, ενώ στα κοντέινερ μένουν Πακιστανοί και Ινδοί. Δεν φτάνει που δούλευαν οκτώ ώρες και πληρώνονταν για τέσσερις, 6 ημέρες τη βδομάδα για να καθαρίσουν ένα τέρας 25 στρεμμάτων, τις απέλυσαν κιόλας. Επτά απολύσεις καθαριστριών από την εταιρεία καθαρισμού Magic Fresh από το ΙΚΕΑ στα Γιάννενα, το Δεκέμβριο. Τρεις από αυτές ζήτησαν επίδομα τριτέκνων. Απλήρωτες δύο μήνες και χωρίς να πάρουν δώρο Χριστουγέννων οι εργαζόμενες στο τοπικό s/m Παμβώτις. Κι όχι μόνο αυτό, όπως καταγγέλθηκε δουλεύουν και Κυριακές απλήρωτες υπερωρίες φυσικά. Κατά τα άλλα να στηρίξουμε τις τοπικές αλυσίδες (που έχουν και διαφήμιση στον ΠΑΣ Γιάννινα).

Γ.Π.


κοινωνία κοινωνία Πανευρωπαϊκή ημέρα δράσης ενάντια στον καπιταλισμό Σε διεθνή συνάντηση σωματείων βάσης και αντικαπιταλιστικών συλλογικοτήτων από πολλές χώρες της Ευρώπης, που έγινε στη Φραγκφούρτη το Δεκέμβρη 2011, ξεκίνησε μια προσπάθεια συντονισμού, με πρώτο βήμα τη διοργάνωση μιας «Πανευρωπαϊκής Ημέρας Δράσης ενάντια στον καπιταλισμό», στις 31 Μαρτίου. Η ημέρα θα περιλαμβάνει ταυτόχρονες δράσεις σε όλες τις χώρες, με την ένδειξη «Μ31». Tο κείμενο-κάλεσμα που προτείνεται από τη διεθνή συνάντηση της Φραγκφούρτης (το πλήρες κείμενο και πληροφορίες στο http://march31.net) αναφέρει ανάμεσα σε άλλα:

Η

Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μήνες τώρα η δανειακή κρίση, η οποία είναι ταυτόχρονα και κρίση χρέους, οξύνεται. Σε συνεχείς (δια-) κυβερνητικές συσκέψεις αποφασίζονται νέα μέτρα, τα οποία έχουν ως στόχο να εξυγιάνουν τον καπιταλισμό. Αλλιώς, σύμφωνα πάντα με τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ, απειλούμαστε με κατάρρευση, ύφεση και περαιτέρω εξάπλωση της φτώχειας. Με τη βοήθεια αυτής της καταστροφολογίας επιβάλλονται ακραίες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα καθορίζουν την κοινωνία, αλλά και τις ίδιες μας τις ζωές για τις επόμενες δεκαετίες. Εκτός και αν αντισταθούμε! Τα πρώτα χρόνια της κρίσης μάς έλεγαν ότι ο καπιταλισμός πρέπει να τεθεί υπό έλεγχο. Οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις θα έπρεπε να αναλάβουν ένα μέρος του βάρους, για την δημιουργία του οποίου υπήρξαν άλλωστε συνυπεύθυνες. Κι όμως αυτή τη στιγμή συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: η Ευρώπη, τα κράτη-μέλη της καθώς και τα υποψήφια προς ένταξη κράτη ακολουθούν ένα δρόμο με ακόμη περισσότερο «ανταγωνισμό» συνοδευόμενο από προγράμματα περικοπών, ούτως ώστε να διασφαλίσουν την «εμπιστοσύνη», αλλά και τα κέρδη των αγορών. Έτσι όμως επιβεβαιώνουν την καταστρεπτική λογική του καπιταλισμού. Καπιταλισμός σημαίνει συνεχείς κρίσεις και φτώχεια, σημαίνει μια καθημερινότητα μπροστά στην οποία οι άνθρωποι φαντάζουν ανίσχυροι. Και όλα αυτά εν μέσω πρωτοφανούς ιδιωτικού πλούτου. Ας οργανωθούμε, λοιπόν, για μια καλύτερη κοινωνία!

Συντρίβοντας το καθεστώς της ΕΕ Το 2011 η ευρωπαϊκή δημοσιονομική και νομισματική κρίση κλιμακώθηκε. Κάποια κράτη βρίσκονται λίγο πριν την χρεωκοπία και θέτουν έτσι σε κίνδυνο ακόμη και το ευρώ. Σε μια πρώτη ανάγνωση αυτά τα κράτη «ζούσαν πάνω από τις δυνατότητες τους». Η αλήθεια είναι όμως ότι απλώς προσπάθησαν να βάλουνε μπρος τη μηχανή της καπιταλιστικής ανάπτυξης μέσω δανεισμού. Έκαναν αυτό που κάνουνε όλοι, απλώς με λιγότερη επιτυχία. Η υποστήριξή τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με νέα δάνεια ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ γίνεται υπό επαχθείς ορούς. Ο δραστικός περιορισμός των χρεών στην Ευρώπη έχει ως στόχο «να καθησυχάσει τις αγορές», πάντα όμως εις βάρος των μισθωτών, των ανέργων και των φοιτητών∕φοιτητριών. Από την άλλη, το ιδιωτικό κέρδος δεν πρόκειται να υποστεί μείωση. Αντίστοιχη κατάσταση κυριαρχεί και στις υπό ένταξη χώρες της ανατολικής και νοτιοανατολικής Ευρώπης, στις οποίες η ΕΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν επιβάλει εκτεταμένα προγράμματα περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων. Όλα αυτά τα μέτρα λαμβάνονται με στόχο να στηρίξουν το καθεστώς της ΕΕ, που βρίσκεται σε κρίση, καθώς και τις κυρίαρχες οικονομίες της κεντρικής Ευρώπης. Έτσι, οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας μπορούν και προωθούν σχεδόν ανενόχλητες τα συμφέροντα τους παρά τις επιμέρους πολιτικές διαφορές μεταξύ τους. Χωρίς αμφιβολία σε πολλές χώρες υπήρξαν ευρείες αντιδράσεις, αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες προέκυψαν ώστε να ξεπεραστεί η πολιτική αδράνεια. Μέχρι στιγμής όμως, ακόμη και οι μαζικές απεργίες δεν είχαν αποτέλεσμα. Τα μεγάλα εθνικά συνδικάτα υποστήριξαν σε τελική ανάλυση την κρατική πολιτική της εκάστοτε χώρας κι έτσι δεν υπήρξε μια ουσιαστική διεθνής αλληλεγγύη ανάμεσα στα διάφορα σωματεία. Αν είναι λοιπόν να αλλάξει κάτι, θα πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας.

σελίδα

Αντιδραστικές τομές στο στρατό: ο πόλεμος στοχεύει τους νέους… Μετά την καθησυχαστική επιστολή-απάντηση του ΥΕΘΑ Δ. Αβραμόπουλου στο Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος, στην οποία δήλωνε ότι «δε πρόκειται να προβεί άμεσα σε αύξηση της στρατιωτικής θητείας», είχαμε επισημάνει ότι θεωρούμε τις αντιδραστικές αλλαγές στις Ένοπλες Δυνάμεις δεδομένες, ανεξάρτητα το πότε θα συντελεστούν. Γιατί τις αναδιαρθρώσεις αυτές τις έχει ανάγκη ο εθνικός αστικός στρατός προκειμένου να σταθεί αποτελεσματικά στο νέο γύρο της έντασης του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο με επίδικο τις ΑΟΖ και τα ενεργειακά κοιτάσματα, την υπεράσπιση του ιμπεριαλιστικού ρόλου του ελληνικού κεφαλαίου στα Βαλκάνια που θεωρούνται «ζωτικός χώρος» για τον αστικό κόσμο, και τη συμμετοχή του στις νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΝΑΤΟ και Ευρωστρατού. Ο ελληνικός αστικός κόσμος θα ανασυγκροτήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις του καθιστώντας τες αποτελεσματικές στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό ως κατασταλτική δύναμη εναντίον των κοινωνικών κινημάτων, εφαρμόζοντας τα δόγματα Άμυνας-Ασφάλειας του καθεστώτος εξουσίας. Δίπλα στους νέους πολεμικούς εξοπλισμούς με τα μεταχειρισμένα τεθωρακισμένα ABRAMS και τη πιθανή αναβάθμιση των F16, που στοχεύουν στην πριμοδότηση συγκεκριμένων ξένων βιομηχανιών και Ελλήνων εμπόρων-βιομηχάνων του ολέθρου, στη συνεργασία της εγχώριας ιδιωτικής και μετοχοποιημένης «κρατικής» πολεμικής βιομηχανίας και ξένων πολυεθνικών ώστε να τεθούν οι βάσεις για τις νέες τεράστιες πολεμικές αγορές της περιόδου 2018-2020 (πολεμικό αεροσκάφος, φρεγάτες κλπ), τίθεται θέμα έμψυχου υλικού. Θέμα που το λύνει το αστικό σύστημα εξουσίας με τους εφέδρους: η ανακίνηση ζητήματος αύξησης της θητείας πρέπει να θεωρείται δεδομένη σε συνδυασμό με το κόψιμο των αναβολών και την στράτευση στα 18. Το ΓΕΕΘΑ θέλει σταδιακά να δημιουργήσει μια ενιαία «κουλτούρα» στρατιωτικής εκπαίδευσης, με στόχο να μπορεί να εκμεταλλευτεί περισσότερους εφέδρους και σε περισσότερες ειδικότητες, εφόσον παραστεί ανάγκη. Με το νέο status quo στη στρατιωτική εκπαίδευση, ο στρατός θα αποκτήσει περισσότερες επιλογές στους κόλπους των επίστρατων, όταν μέχρι τώρα περιοριζόταν σε λίγες μόνο ειδικότητες όπως οδηγούς οχημάτων, τραυματιοφορείς και τυφεκιοφόρους. Πλέον, η βασική εκπαίδευση σε ναυτικό και αεροπορία θα περιλαμβάνει αντικείμενα που προβλέπονται στο ΣΠΕΝ του στρατού ξηράς, όπως ρίψη χειροβομβίδων, κίνηση στο πεδίο μάχης, ατομική και ομαδική αντιμετώπιση πυρών Πυροβολικού κ.ά. Στοχεύουν να αποκτήσουν ναύτες και σμηνίτες με προσόντα φαντάρων, ώστε συνολικά να δημιουργηθεί μια δεξαμενή αξιόμαχης εφεδρείας 100.000 ανδρών. Γι' αυτό, ο πρώην ΥΕΘΑ Ευ. Βενιζέλος επέβαλε 6.000 ευρώ χαράτσι σε όσους αποφεύγουν ή εναντιώνονται στο στρατό και 1.000 ευρώ σε όσους δεν πάνε στις ασκήσεις. ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ Τηλ. Επικ. 6932 955437 Diktiospartakos.blogspot.com


τεύχος #7 2012

ΤΖΟΝ ΧΟΛΟΓΟΥΕΗ Ζούμε τον κόσμο που θέλουμε να δημιουργήσουμε

Διαμαρτυρόμαστε, και όχι μόνο. Έτσι κάνουμε και έτσι πρέπει. Αν απλώς διαμαρτυρόμαστε, επιτρέπουμε στους ισχυρούς να ορίσουν το πρόγραμμα. Αν απλώς εναντιωνόμαστε στις πράξεις τους, τότε δεν κάνουμε άλλο παρά να ακολουθούμε τα βήματά τους. Ρήξη σημαίνει να κάνουμε πολύ περισσότερα, σημαίνει να αναλάβουμε πρωτοβουλίες, να ορίσουμε εμείς το πρόγραμμα. Αρνούμαστε, αλλά μέσα από την άρνησή μας γεννιέται μια δημιουργία, ένα άλλο πράτειν, μία δραστηριότητα που δεν ορίζεται από το χρήμα, που δεν διαμορφώνεται από τους κανόνες της εξουσίας. Πολλές φορές, αυτό το άλλο πράττειν προκύπτει από ανάγκη: η λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς δεν μας επιτρέπει να επιβιώσουμε και χρειάζεται να βρούμε άλλους τρόπους για να ζήσουμε, μορφές αλληλεγγύης και συνεργασίας. Πολλές φορές είναι επίσης αποτέλεσμα επιλογής: αρνούμαστε να υποτάξουμε τις ζωές μας στην κυριαρχία του χρήματος, αφοσιωνόμαστε σε ό,τι εμείς θεωρούμε απαραίτητο ή επιθυμητό. Με τον έναν ή άλλον τρόπο, ζούμε τον κόσμο που θέλουμε να δημιουργήσουμε. [...]

Η

μέθοδος της δημιουργίας ρωγμών είναι η μέθοδος της κρίσης: θέλουμε να κατανοήσουμε τον τοίχο όχι μέσα από τη στερεότητά του αλλά μέσα από τις ρωγμές του. Θέλουμε να κατανοήσουμε τον καπιταλισμό όχι ως κυριαρχία, αλλά από τη σκοπιά της κρίσης του, από τις αντιθέσεις και τις αδυναμίες του. Και θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτές οι αντιθέσεις είμαστε εμείς οι ίδιοι. Αυτή είναι η θεωρία της κρίσης, η κριτική θεωρία. Η κριτική θεωρία/ θεωρία της κρίσης είναι η θεωρία της δικής μας μη προσαρμογής. Η ανθρωπότητα (με όλες της τις έννοιες) έρχεται όλο και περισσότερο σε αντίθεση με τον καπιταλισμό. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να προσαρμοστεί κανείς στις επιταγές του κεφαλαίου. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι απλώς δεν χωράνε στο σύστημα. Και όταν όντως καταφέρνουμε να στριμωχτούμε στην όλο και πιο περιοριστική προκρούστεια κλίνη του κεφαλαίου, το κάνουμε αφήνοντας πίσω μας κομμάτια του εαυτού μας, κομμάτια που μας κατατρύχουν. Αυτή είναι η βάση των ρωγμών μας και της αυξανόμενης σημασίας της διαλεκτικής της μη προσαρμογής. [...] Το κεντρικό ζήτημα είναι να αντιπροτείνουμε, εδώ και τώρα, μια λογική σαφώς διαφορετική από τη λογική του καπιταλισμού. Δεν υπάρχει τίποτε το ασυνήθιστο σε αυτό: είναι μέρος της καθημερινότητας. Είναι η αντιλογική αυτού που θεωρούμε ανθρωπιά, εντιμότητα, αξιοπρέπεια· ακόμη και στα φαινομενικά ακίνδυνα παραδείγματα υπάρχει πάντα μια λανθάνουσα ανυποταξία ή μη υποταγή. Η αξιοπρέπεια δεν θα περιμένει: η ρωγμή είναι ανυποταξία εδώ-και-τώρα και όχι οργανωμένο σχέδιο για το μέλλον. Δεν πρόκειται για ένα «μετά την επανάσταση, η ζωή μας δεν θα είναι υποταγμένη στο κεφάλαιο»,

αλλά για ένα «εδώ και τώρα αρνούμαστε να υποτάξουμε τη δραστηριότητά μας στην κυριαρχία του κεφαλαίου: μπορούμε να κάνουμε, θα κάνουμε και ήδη κάνουμε κάτι άλλο». [...] Από τις απαρχές του, ο καπιταλισμός αποτελεί κίνημα περίφραξης, κίνημα που μετατρέπει ό,τι αποτελεί κοινό κτήμα σε ατομική ιδιοκτησία. Το προφανέστερο παράδειγμα από τον πρώίμο καπιταλισμό είναι η περίφραξη της γης, ωστόσο οποιαδήποτε μορφή ατομικής ιδιοκτησίας συνεπάγεται μια περίφραξη, μια ιδιοποίηση, την απόσπαση κάποιου αγαθού από την κοινή απόλαυση ή χρήση. Στη νεοφιλελεύθερη φάση του καπιταλισμού, επιταχύνθηκε αυτή η διαδικασία περίφραξης και πολλαπλασιάστηκαν οι αγώνες για την προάσπιση ή την επέκταση αυτού που θεωρείται κοινό αγαθό. Ο Ντάιερ Γουίδερφορντ υποστηρίζει ότι είναι χρήσιμο να σκεφτούμε τρία είδη κοινών αγαθών εκτός από τη γη: «σήμερα, τα κοινά αναφέρονται επίσης στη πιθανότητα συλλογικής, και όχι ιδιωτικής, ιδιοκτησίας σε άλλα πεδία: οικολογικά κοινά αγαθά (νερό, ατμόσφαιρα, ψαρότοποι και δάση)· κοινωνικά κοινά αγαθά (δημόσιες παροχές για την πρόνοια, την υγεία, την παιδεία και ούτω καθεξής)· διαδικτυωμένα κοινά αγαθά (πρόσβαση στα μέσα επικοινωνίας)». Τα κοινά αγαθά μπορούν να θεωρηθούν εμβρυακή μορφή μιας νέας κοινωνίας: «Αν το κύτταρο του καπιταλισμού είναι το εμπόρευμα, η κυτταρική μορφή μιας κοινωνίας πέραν του κεφαλαίου είναι τα κοινά αγαθά». [...] Το να μιλάμε για τις ρωγμές ως ωθήσεις προς τον αυτοπροσδιορισμό δεν έχει πολύ νόημα αν αυτός ο αυτοπροσδιορισμός δεν αντικατοπτρίζεται στην εσωτερική τους οργάνωση. Η ρωγμή είναι, κατά κύριο λόγο, ρήξη με τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις. Δεν

υπάρχει μοντέλο που να μπορούμε να εφαρμόσουμε, αλλά υπάρχει μία θεμελιώδης αρχή ασυμμετρίας ως προς τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις. Αν το κεφάλαιο είναι η άρνηση του αυτοπροσδιορισμού, τότε η ώθηση προς τον αυτοπροσδιορισμό ή την αυτονομία πρέπει να είναι εντελώς διαφορετική ως προς τις μορφές οργάνωσής της. Αν ο αγώνας μας δεν είναι ασύμμετρος προς το κεφάλαιο ως προς τις μορφές του, τότε απλώς αναπαράγει τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις, όποιο και αν είναι το περιεχόμενό του. Οι ρωγμές, επομένως, είναι εξερευνήσεις της ασυμμετρίας, εξερευνήσεις της αντιπολιτικής της αξιοπρέπειας. [...] Εκεί όπου ο καπιταλισμός μεταχειρίζεται τους ανθρώπους ως μέσα για την επίτευξη κάποιου σκοπού, ως αφηρημένες έννοιες ή ως ομάδες στις οποίες μπορεί να αποδοθεί μια ταμπέλα, η ώθηση προς την αμοιβαία αναγνώριση σημαίνει άρνηση να δεχτούμε τις διακρίσεις βάσει φύλου, έθνους, ηλικίας και όλες τις άλλες πρακτικές που δεν αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως ανθρώπους αλλά ως ενσάρκωση μιας ταμπέλας, ενός ορισμού και μιας ταξινόμησης. [...] Η αξιοπρέπεια είναι άρνηση-και-δημιουργία: άρνηση να συμμετέχουμε στον καπιταλισμό και δημιουργία ενός νέου κόσμου. Σε ένα άρθρο του για το κίνημα στην Οαχάκα, ο Γκουστάβο Εστέβα σχολιάζει: «Χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι θεωρούν ότι έχει πλέον φτάσει η στιγμή να περπατήσουμε στο δικό μας μονοπάτι. Όπως λένε οι Ζαπατίστας, να αλλάξουμε τον κόσμο είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση απαιτεί τη δημιουργία ενός νέου κόσμου. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε τώρα, σαν να είχαμε ήδη κερδίσει». Η δημιουργία ενός νέου κόσμου σημαίνει, βεβαίως, αλλαγή του υπάρχοντος, ωστόσο αυτή η αλλαγή έμφασης έχει καθοριστική σημασία: αντί να εστιάζουμε την προσοχή μας στην καταστροφή του καπιταλισμού, αφοσιωνόμαστε στο να δημιουργήσουμε κάτι άλλο. Πρόκειται για αντιστροφή της παραδοσιακής επαναστατικής προσέγγισης που βάζει σε πρώτη θέση την καταστροφή του καπιταλισμού και σε δεύτερη τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας. Αποσπάσματα από το Ρωγμές στον καπιταλισμό, John Holloway, μετάφραση Άννα Χόλογουεη, εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα 2011

ΔΡΑΣΗ - Τεύχος 7  

Μαχητική εφημερίδα για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you