Page 1

Τεύχος # 6 2011 Μαχητική εφημερίδα για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας -6 σελίδες 5

Άμεση δημοκρατία στην οικονομία και εργατικό κίνημα

Εμπειρίες και σκέψεις από τις πλατείες -10 σελίδες 7

σελίδα 12

Για ένα αυτόνομο κοινωνικό πανεπιστήμιο

efimeridadrasi@gmail.com

INTERLINGUA Η νίκη της αλληλεγγύης 3 σελίδα 1

Για την κοινωνική αντι-εξουσία Δημιουργία αμεσοδημοκρατικών και συνεργατικών αντιθεσμών παντού. Ανάδειξη της άμεσης δημοκρατίας στους κοινωνικούς και εργασιακούς χώρους, ως το αντίπαλο δέος απέναντι στον κοινοβουλευτισμό, το κράτος, τα κόμματα, το κεφάλαιο. Λειτουργία λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά, πλατεία και πόλη, χώρο δουλειάς, στην παιδεία και την υγεία, ως τα κυρίαρχα και αποφασιστικά σώματα λήψης των αποφάσεων. Οριζόντιος συντονισμός τους σε τοπικό, περιφερειακό, πανελλαδικό επίπεδο. Επανάκτηση του κοινωνικού πλούτου από κράτος και κεφάλαιο και απόδοσή του στην κοινωνία. Ούτε ιδιωτικοποίηση, ούτε κρατικοποίηση/εθνικοποίηση: όλα τα δημόσια κοινά αγαθά στα χέρια της κοινωνίας. Όλα για όλους. Κατάληψη των ιδιωτικοποιημένων και υπό ιδιωτικοποίηση «δημόσιων» οργανισμών και επιχειρήσεων από τους εργαζόμενους και την κοινωνία, και λειτουργία τους έξω από την αγορά για τις κοινωνικές ανάγκες. Κατάληψη και αυτοδιαχείριση εργοστασίων που κλείνουν, απολύουν μαζικά ή δεν πληρώνουν, και δημιουργία δικτύου αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων σε σύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες. Οργάνωση ανεξάρτητων δικτύων διανομής προϊόντων που θα λειτουργούν χωρίς κέρδος, στη βάση της αλληλεγγύης, της κοινωνικής οικολογίας, της συνεργασίας, των ανθρώπινων αναγκών. Κατάληψη κρατικών και εκκλησιαστικών κτιρίων για τη στέγαση ανέργων, μεταναστών και όσων έχουν ανάγκη στέγης. Δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων αγρών σε δημόσιους χώρους (π.χ. Ελληνικό) για την επίλυση με τα δικά μας μέσα του επισιτιστικού προβλήματος. Συλλογικές κουζίνες και χώροι χαρίσματος και ανταλλαγών, σε σύνδεση με τα δίκτυα των αυτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων. Δημιουργία δομών απελευθερωτικής λαϊκής αυτοεκπαίδευσης, της κριτικής σκέψης και δημιουργίας, πέρα από το κρατικό και ιδιωτικό εκπαιδευτικό σύστημα. Δημιουργία αυτόνομων δομών κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, λαϊκής υγείας, κοινωνικών ιατρείων, φαρμακείων, χώρων φροντίδας παιδιών και ηλικιωμένων. Υπεράσπιση και προστασία των δομών κοινωνικο-πολιτικής αντι-εξουσίας από την κρατική βία και τρομοκρατία, με αυτοοργανωμένες δομές αυτοάμυνας σε κάθε γειτονιά και πόλη.

Κoινωνική

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Αλληλέγγυα Συνεργατική Οικονομία

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ


τεύχος #6 2011

Δεν υπάρχει επιστροφή... Τ

ο σάπιο σύστημα καταρρέει και προσπαθεί να συμπαρασύρει ότι άφησε όρθιο έως τώρα, από τις ελάχιστες εργατικές κατακτήσεις έως και την ίδια την καθημερινότητα μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Στο όνομα του χρέους και της έξωθεν βοήθειας, η υγεία παραδίδεται στα χέρια πολυεθνικών ή μεγαλοεπιχειρηματιών, η παιδεία διαλύεται και τα παιδιά που πλέον δεν έχουν ούτε βιβλία καλούνται να μάθουν πως θα γίνουν καλοί υπήκοοι και υπάκουοι υπάλληλοι ενταγμένοι στους νόμους της αγοράς. Οι σχέσεις εργασίας μετατρέπονται σε σχέσεις που θυμίζουν έντονα συνθήκες δουλείας, με εργαζόμενους σε πλήρη εργασιακή ανασφάλεια, οι οποίοι προσφέρουν τον κόπο τους για ένα κομμάτι ψωμί, χωρίς ασφάλιση και κανένα δικαίωμα. Το τελευταίο χτύπημα στο ήδη αποδιαρθρωμένο εργασιακό πλαίσιο δίνει η κατάργηση των συμβάσεων, αφού πλέον η εργοδοσία κρίνει πόσο θα είναι το μεροκάματο του εργαζόμενου ο οποίος είναι έρμαιο στις διαθέσεις των αφεντικών. Την ίδια ώρα, η ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων ενισχύεται από την ραγδαία αύξηση της ανεργίας που αποτελεί εφιάλτη για την κοινωνία και όπλο στα χέρια της εξουσίας και της πλουτοκρατίας προκειμένου να εκβιαστεί η ανοχή στις αντεργατικές πολιτικές που εφαρμόζουν.

Τα αφεντικά και το κράτος βολεύονται από την ανασφάλεια που προκαλεί η απειλή της ανεργίας, τα ασφαλιστικά ταμεία όμως καταρρέουν καθώς η έλλειψη εισφορών τούς στερεί πόρους και, σε συνδυασμό με την αφαίμαξη των αποθεματικών και της περιουσίας τους επί χρόνια, βρίσκονται ακόμη ένα βήμα πιο κοντά στη διάλυση. Η ολομέτωπη επίθεση της κυριαρχίας που εξελίσσεται από τις αρχές της χρονιάς δεν αφήνει αλώβητους ούτε τους εργαζόμενους στο δημόσιο, οι οποίοι ξαφνικά βρέθηκαν στον αέρα, βλέποντας τις αποδοχές τους να εξανεμίζονται κάθε μήνα λόγω συνεχών περικοπών, ενώ ήδη ετοιμάζονται περισσότερες από 30.000 απολύσεις και έπεται συνέχεια. Η δοκιμασία από την κρίση του συστήματος δεν αφορά, πάντως, όλη την κοινωνία. Τραπεζίτες, μπάτσοι και παρατρεχάμενοι δεν επηρεάζονται από την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του υπόλοιπου πληθυσμού. Άλλωστε, το καθεστώς μπορεί να κλείνει σχολεία και

Συναντώντας τη Η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ » είναι μια διμηνιαία μαχητική εφημερίδα λόγου και δράσης, που διανέμεται δωρεάν σε εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους και απευθύνεται σε όλο τον κόσμο της εργασίας. Η βάση της λειτουργίας της είναι οι ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις, όπου καθένας -μιά ενδιαφερόμενος- η καλείται να συμμετάσχει και να συνεισφέρει σ’ αυτό το εγχείρημα. Ο στόχος της είναι να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πολύμορφου μαζικού χειραφετημένου κινήματος του κόσμου της εργασίας, αποτελώντας παράλληλα φωνή αντιπληροφόρησης από τους χώρους εργασίας, άμεσης έκφρασης των εμπειριών και επικοινωνίας όλων των αόρατων από τους καθεστωτικούς πολιτικούς και συνδικαλιστικούς θεσμούς και φορείς, ενότητας των εργαζομένων-ανέργων-νεολαίων-αγροτών-μεταναστών και μαχητικής παρέμβασής τους σε κάθε πρόβλημα της καθημερινότητας σε κάθε χώρο εργασίας. Αλλά και ανοιχτό βήμα έμπρακτων μορφών αλληλεγγύης και συσπείρωσης, ώστε ο κόσμος της εργασίας να πάρει την υπόθεσή του και τους αγώνες στα χέρια του για ν’ αλλάξει τη ζωή του.

...

νοσοκομεία, αλλά σχεδιάζει να χτίσει νέες φυλακές, απολύει δημόσιους υπαλλήλους, ωστόσο προσλαμβάνει μισθοφόρους για την αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού. Το ζήτημα έχει πια τεθεί. Επιστροφή σε συνθήκες ήπιου καπιταλισμού δεν υπάρχει. Ο μόνος ανοιχτός δρόμος είναι αυτός που οδηγεί στην πλήρη καταστροφή αυτού του συστήματος και στην οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας που θα αποφασίζει η ίδια για την τύχη της και θα διαχειρίζεται με δική της επιλογή τον φυσικό πλούτο και τα δημόσιακοινωνικά αγαθά.

Δεν υπάρχουν αδιάβατοι δρόμοι. Οι δρόμοι γίνονται περπατώντας...

Θέλει να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πραγματικού αντίπαλου δέους του κόσμου της εργασίας στην επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους, στους «ειδικούς», στους επαγγελματίες «σωτήρες», σε όλο το φάσμα του καθεστωτικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΕΣΑΣΕ, κ.λπ.) ή τύπου ΠΑΜΕ και ΠΑΣΥ. Ενός μαχητικού και ακηδεμόνευτου κινήματος βάσης, ανεξάρτητου από κράτος, αφεντικά, καθεστωτικό συνδικαλισμό, χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες, που θα αφορά την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας, την αδιαπραγμάτευτη διεκδίκηση των αναγκών και των επιθυμιών μας και την ανάπτυξη αμεσοδημοκρατικών -μη κρατικών, μη καπιταλιστικών- μορφών εργατικής και κοινωνικής συσπείρωσης, αλληλεγγύης, αντίστασης, αγώνα και δράσης. Η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ» αναδεικνύει και ενισχύει κινηματικές παρεμβάσεις και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, που απαλλαγμένες από φοβίες, κλισέ και δόγματα, θα προβάλλουν σήμερα ένα απελευθερωτικό αξιακό πρόταγμα, επιθετικό προς το κυρίαρχο, στους δρόμους της επαναστατικής ανατροπής και της ελευθερίας. Ώστε οι αγώνες του κόσμου της εργασίας να βάλουν φραγμό στην εξατομίκευση, στην ηττοπάθεια, στον

κατακερματισμό, στην αλλοτρίωση, στο συντεχνιασμό και στην υποταγή. Σήμερα ο κόσμος της εργασίας δέχεται έναν ολομέτωπο πόλεμο από κράτος και κεφάλαιο με ανεργία, καταστολή, επισφαλή εργασία, εργασιακές σχέσεις λάστιχο, εργοδοτική τρομοκρατία, εκμετάλλευση και καταπίεση. Στο βαθμό που της αναλογεί, η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ» ενώνει τη φωνή της με τα πραγματικά συμφέροντα όλου του κόσμου της εργασίας, με τις συλλογικότητες και τα κοινωνικά κινήματα που αντιτάσσουν το δικό τους πόλεμο για την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την άμεση δημοκρατία, τις εργατικές και κοινωνικές συνελεύσεις βάσης και την άμεση συλλογική αντίσταση και δράση. Για την καθολική απελευθέρωση και χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας. Για τη ριζική επαναστατική κοινωνική αλλαγή.

Για επικοινωνία, άρθρα, καταγγελίες, ανταποκρίσεις: τηλ.: 6957 147310

email: efimeridadrasi@gmail.com, http://efimeridadrasi.blogspot.com


εν δράσει... εν δράσει... σχόλια

σελίδα

Ποιος ταΐζει τους "αντικρατιστές»; «Για δες ποιος μιλάει!» (από γνωστό, διαχρονικό σουξέ)

«Μείνατε ευχαριστημένος; Σας εξυπηρέτησαν καλά;..» «Εν αρχή ήν» το «χαμόγελο» και «παρακαλώ» τόσων εργαζόμενων, σε γραμματείες, «υποδοχές», «εξυπηρετήσεις» επιχειρήσεων, κλινικών, πολυκαταστημάτων, στους «πελάτες»... Επιβεβλημένο εργοδοτικά, μάσκα «φιλικής επιχείρησης» και γι’ αυτό αλλοτριωμένο, ολοφάνερα αδιάφορο... «Αργότερα», με στολή της εταιρίας (μόνο τον ύμνο της δεν τραγουδούν, όπως στην αλήστου μνήμης επιχείρηση τηλεοπτικών πωλήσεων) μπήκαν υποχρεωτικά «απίκο» -μια περατζάδα ή να ψωνίσεις κάτι ψιλό, ο εμποροϋπάλληλος οφείλει να φορέσει το «χαμόγελο», εκφωνώντας τον, πραγματικά, ακάθιστο ύμνο «χαίρετε, πώς μπορώ να εξυπηρετήσω; ...εδώ είμαι, στη διάθεσή σας, ό,τι χρειαστείτε..», ώσπου να σε δει επόμενος, υποχρεωμένος να επαναλάβει τον «ακάθιστο». «Συνηθισμένα πράματα»; Το τελευταίο(;) βήμα: Στο ταμείο, πάλι «χαμόγελο», συν «θα χαρούμε να σας ξαναδούμε» (...ναι κι εγώ θα χαιρόμουν ξαναβλέποντας μια συγκεκριμένη κοπελίτσα ταμία, μα δε νομίζω ότι μου το είπε αίφνης καψουρεμένη..), ακολουθεί ο «ευγενέστατος» κεραυνός: «Μείνατε ευχαριστημένος; Με το προσωπικό μας; Έχετε κάποιο παράπονο να αναφέρετε;.». Από το καταναγκαστικό χαμόγελο, στην εξαναγκαστική αλλοτρίωση συναδελφικού χαφιεδισμού!..

Κάτω οι γραφειοκρατίες, πάνω οι πλατείες! Τρία πράγματα που μου έμαθε το σύνταγμα. Τι αποφάσεις τις παίρνουν και τις εκτελούν οι παρόντες. Οπότε μην γκρινιάζεις αν δεν έγινε αυτό που ήθελες. Αυτές ήμασταν, αυτό γίναμε. Η άμεση δημοκρατία προϋποθέτει την ουσιαστική και υπεύθυνη συμμετοχή. Όχι από το σπίτι, όχι από το κομματικό γραφείο, και όχι ηλεκτρονικά. Το άλλο το λέμε ανάθεση, ίσως συμπάθεια ή απλά δεν ασχολούμαι. Δεκτό, αλλά μην την πέφτεις σε αυτούς που ασχολούνται. Τέλος, στην πλατεία αναδύθηκε η συμμετοχή ως πρόσωπο με πρόσωπο. Χωρίς κομματικές ή ιδεολογικές ταυτότητες. Έρχεσαι, με τις ιδέες και τις πράξεις σου, και κάνεις ό,τι μπορείς. Είναι κολύμπι στα βαθιά... Χ.Μ

Θ.Γ.Κ.

Στατιστικές φόβου και ...δείγματα Στατιστικές «ανησυχίας για την εγκληματικότητα» δημοσιεύονται συνεχώς. Εδώ, πέρα από θεωρητικές προσεγγίσεις για «κατασκευή φόβων» από τα ΜΜΕ κλπ., ας αναγνωρίσουμε ότι σε εποχές κρίσης οι «ποινικοί» πολλαπλασιάζονται, όπως και οι ατομικοί ή κοινωνικοί φόβοι... Φόβοι... πάντα; «Ληστεία τράπεζας στο κέντρο του Αγρινίου. Με 25.000 ευρώ έφυγε ο δράστης...», πληροφορηθήκαμε πρόσφατα. Λοιπόν, διαβάσαμε τα σχόλια αναγνωστών σε τοπικό σάιτ. Υπήρχαν τα αναμενόμενα «τάξης και ασφάλειας», σε... γκρίκλυς, όπως «kai i omada ΔΙΑΣ pou itan...........???!!!!», μα προσέξαμε και άλλα, περισσότερα μάλιστα! «Είναι μια μικρή πολύ μικρή απώλεια για την τράπεζα, σαν ένα τραπεζικό λάθος. Ούτε τις καταθέσεις μου έκλεψε, ούτε κανενός». «Δεν έχουν ανάγκη αυτοί. Έχουν πολλά. Μπράβο το παλικάρι, σώθηκε έστω για λίγο..». «Σε καλή μεριά!»... Αυτά, από... τυχαίο στατιστικό δείγμα, που λεν και οι δημοσκόποι! Θ.Γ.Κ.

Ενωμένοι για την παγκόσμια αλλαγή “Γνωρίζουμε ότι οι εξουσίες ασκούνται παγκόσμια, ότι ζούμε σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, και ως εκ τούτου η απάντησή μας πρέπει να είναι παγκόσμια. Όταν σκεφτόμασταν για τα ζητήματα που θα μπορούσε να θέσει μια παγκόσμια κινητοποίηση όπως αυτή, καταλαβαίνουμε ότι είναι δύσκολο να προσδιοριστούν οι προτεραιότητες για όλο τον κόσμο. Ως εκ τούτου, η ιδέα ήταν ότι πρέπει να αλλάξουμε την προοπτική μας. Θα πρέπει να πάμε στη αιτίες των προβλημάτων. Οι αιτίες αυτές είναι κοινές σε όλο τον κόσμο. Το θεμελιώδες ζήτημα που βρίσκεται πίσω από όλα τα άλλα προβλήματα είναι ότι εμείς, οι άνθρωποι του κόσμου, δεν αποφασίζουμε πώς ο κόσμος θα πρέπει να είναι. Αν μπορούσαμε, τα περισσότερα από αυτά τα προβλήματα θα εξαφανιζόντουσαν. Αυτή η βασική, αλλά ισχυρή ιδέα μάς οδήγησε σε δύο βασικά ζητούμενα για τις 15/10: - Για να δοθεί η εξουσία στο λαό. Για την άμεση δημοκρατία σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. - Ενάντια σε όσους αποφασίζουν για μας...” http://15october.net

Βροντάνε τρομερές «αποκαλύψεις» οι «δημοσιογραφάρες»: «Συνδικάτα Δημοσίου και ΔΕΚΟ εμποδίζουν τις "πολύτιμες αναδιαρθρώσεις" αλλά επιχορηγούνται από υπουργεία και δημόσιους Οργανισμούς. Αίσχος!». «Φρίττει» ο «κοσμάκης» με τη μισή αλήθεια, δηλαδή με το Ολόκληρο Ψέμα! Ουδείς «επίσημος» θα πει ότι οι χρηματοδοτήσεις αποτελούν λίπασμα «συνδικαλιστικών» γραφειοκρατιών-φυτωρίων Πρωτοπαππάδων, Κουτρουμάνηδων, Μανώληδων! Επιχορηγήσεις «πληρωτέες άμα τη εμφανίσει» σε συναίνεση, θεατρινισμούς «αγώνων», υπογραφές «μεταρρυθμίσεων» που «διασώζουν» λίγους «παλιούς», χαντακώνοντας δουλοπάροικους νέους εργαζόμενους! Το κράτος, όντως πληρώνει αδρά... Έχουμε και διαφορετικά παραδείγματα, με ονόματα και διευθύνσεις. Πρόσφατη Πρετεντεραίικη «ανατροπή» αφορούσε τη «σύγκρουση για το δημόσιο». Το «εξαίρετον» πάνελ, πολυβόλησε μια καψερή συνδικαλίστρια της ΑΔΕΔΥ, συνεχίζοντας επιθετικούς μονόλογους, εναντίον του Δημόσιου. Έλα ντε, όμως! Καλεσμένος Νο1, ο Λοβέρδος, Πανεπιστημιακός και τώρα «πολιτικό προσωπικό», πληρώνεται πλέον αδρότατα από το Δημόσιο. Νο2 ο Αρούλης Σπηλιωτόπουλος, αμφίβολο αν δούλεψε μισή ώρα στη ζωή του πριν ξεκινήσει τις βουλευτικές και υπουργικές μισθάρες. Νο3, ο (πρώην;) νεοφασίστας, Βορίδης. Άφησε δικηγορική «καριέρα» (συνήθης συνήγορος «κόσμου της νύχτας») για κρατικής αμοιβής πολιτικό κατσίκωμα. Μανιακοί εναντίον του Δημοσίου (όχι του κράτους καταστολής και εξουσίας, που βρίσκουν «ελλιπές») μαζί με τον Πρετεντέρη, αρχιστελέχους των κρατικοδίαιτου ΔΟΛ και Μέγκα των «νταβατζήδων»μεγαλοβδελλών του Δημόσιου εργολάβων. Σφοδρότερων κυβικών, ο Πάγκαλος, εσχάτως διαγραμμένος «επίτιμος δικηγόρος»(!) από το Δ.Σ.Α. και μεσιέ «η κόρη μου προσελήφθη νομίμως στο βουλευτικό μου γραφείο». Άγνωστες οι εργατώρες του ως δικηγόρου. Το 1969-78 την έβγαλε σε θέσεις Γαλλικών (κρατικών, βεβαίως) Ινστιτούτων, ενώ από το ‘81 ξέρουμε πώς κονομάει το παντεσπάνι του. Είπατε τίποτα για τους Ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού; Μια χαρά άλλωστε περιγράφει τα κρατικά έσοδα της φαμίλιας Μητσοτάκη, πολυδιαβασμένη στο διαδύκτιο, ανάρτηση Πατρινών φοιτητών. Από «Πατριάρχη» (μπρρ), μέχρι Κυριάκο, Ντόρα ή τον υιό της Κωστάκη, που «μόλις τελείωσε τις σπουδές του δεν τον άφησε να πάει στον ιδιωτικό τομέα, τον προσέλαβε ως Σύμβουλο της στο ΥΠΕΞ!, στη συνέχεια Δήμαρχο στο Καρπενήσι...». Άπειροι οι μπουκωμένοι από το κράτος "αντικρατιστές" Μουτζαχεντίν κι ας σταματήσουμε με πρόσθετο, ξεχασμένο από τους φοιτητές, παραδειγματάκι, την «σεβάσμια» κα Μαρίκα. Δεκαετίες εισπράττει δημόσιο χαρτζηλίκι ως επίδομα πολυτεκνίας. Να πληρώνει άραγε «μισό» στο τρόλευ; Μπα!.. Δε μπαίνουν στον κρατικό ΗΛΠΑΠ κάτι τέτοιοι.. Θαν. Γ. Κάππος


τεύχος #6 2011

Η άποψή μας η αποψή μας

Κοινωνική ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η δική μας απάντηση στη κρίση

Ο

χι φυσικά ως ένα σύνθημα, ούτε πολύ περισσότερο ως μια πράξη κατάληψης κάποιας εξουσίας. Αλλά ως καθημερινές πράξεις και δράσεις που θα διαμορφώνουν σήμερα θεσμούς και δομές έξω από την επικράτεια του κράτους, του κεφαλαίου, της αγοράς και του χρήματος. Η κοινωνική επανάσταση δεν μπορεί παρά να είναι μια ενιαία διαδικασία, μέρος της οποίας θα είναι η επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και το τσάκισμα του κράτους και όλων των μηχανισμών της εξουσίας του. Διαμορφώνοντας από πριν τους όρους της καθολικής και αναπόφευκτης σύγκρουσης με το καθεστώς, αλλά και τις προϋποθέσεις για το μέλλον ενός τέτοιου εγχειρήματος που θέλει να μετασχηματίσει ριζικά την κοινωνία σε όλους τους τομείς. Η ίδια η σημερινή πραγματικότητα μάς αναγκάζει να προσπαθήσουμε να δώσουμε πιο συνολικές απαντήσεις, να ξεπεράσουμε αγκυλώσεις, να ανοίξουμε νέους δρόμους, να πειραματιστούμε, στη βάση των νέων δυνατοτήτων που μας δίνει η εποχή μας αλλά και η συσσωρευμένη εμπειρία των επαναστατικών εγχειρημάτων των προηγούμενων αιώνων. Τι θα πούμε σήμερα στον εργαζόμενο που μένει χωρίς δουλειά, που το εργοστάσιο ή η επιχείρηση που εργαζόταν κλείνει; Θα προτείνουμε να τα πάρουν οι εργαζόμενοι στα χέρια τους και να τα λειτουργήσουν στη βάση της αυτοδιαχείρισης και της αυτοδιεύθυνσης; Θα μιλήσουμε σήμερα για την ανάγκη μιας αλληλέγγυας– συνεργατικής οικονομίας, με οριζόντια δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών μακριά και ενάντια στις λογικές του κέρδους και του χρήματος; Και τι πρακτικά βήματα μπορούμε να κάνουμε σ΄ αυτή την κατεύθυνση; Θα διαμορφώσουμε εδώ και τώρα άλλες δομές αλληλεγγύης και πολιτισμού στις γειτονιές και στις πόλεις μας, μέσα από τα κύτταρα των λαϊκών συνελεύσεων και τις μαζικές καταλήψεις δημόσιων χώρων; Θα ανοίξουμε τη συζήτηση μέσα στους χώρους δουλειάς για μια άλλου τύπου συγκρότηση και λειτουργία των εργατικών συνελεύσεων και επιτροπών σε αμεσοδημοκρατική βάση, πέρα και ενάντια στον καθεστωτικό, γραφειοκρατικοποιημένο και αστικοποιημένο, συνδικαλισμό; Θα στηρίξουμε πολύπλευρα και θα γενικεύσουμε την πολιτική απειθαρχία κι ανυπακοή απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο με τα κινήματα «δεν πληρώνω», σαμποτάροντας στην πράξη την οικονομία και την παραγωγή τους; Στις σημερινές συνθήκες της βαθιάς κρίσης μπορεί πραγματικά να ριζώσει σε πλειοψηφικά τμήματα της κοινωνίας ότι «μπορούμε να πάμε αλλιώς», ότι δεν έχουμε ανάγκη το κράτος, το πολιτικό τους σύστημα, τις τράπεζες και τις αγορές τους. Μια συνολική επαναστατική απάντηση μπορεί με μαζικούς-κινηματικούς όρους να συγκροτηθεί σήμερα, κι όχι σε ένα μακρινό μέλλον που επαγγέλλονται οι κάθε λογής μεσσίες της επανάστασης. Θέλουμε πίσω την κλεμμένη μας ζωή τώρα και θα την πάρουμε!

Η ΖΩΗ δεν ...κουρεύεται! ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΧΤΙΣΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ

Ζ

ούμε σε μια περίοδο όπου καθημερινά καταρρέουν με δραματικό τρόπο όλες οι μέχρι τώρα βεβαιότητες. Αυτά που χθες θεωρούνταν δεδομένα για εκατομμύρια ανθρώπους σήμερα δεν υπάρχουν πια. Τα αλλεπάλληλα σοκ των κυβερνητικών μέτρων δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Μόνιμη και σταθερή δουλειά, σύνταξη, κοινωνική ασφάλιση, υγεία, παιδεία, όλα κατακρεουργούνται στο βωμό και στο όνομα της σωτηρίας του καπιταλιστικού συστήματος. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που έχει ξεσπάσει με τη μορφή της κρίσης χρέους σε μια σειρά χώρες, και με ιδιαίτερα έντονο τρόπο στην Ελλάδα, απειλεί να συμπαρασύρει τα πάντα στο διάβα της. Γι΄ αυτό Μέρκελ, Σαρκοζί και Ομπάμα σπεύδουν εναγωνίως να διασώσουν την ελληνική οικονομία, μια οικονομία που το μέγεθός της δεν ξεπερνά το 1% των οικονομικών μεγεθών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γι΄ αυτό συζητούν ακόμα και τη διαγραφή έως και 60% του ελληνικού χρέους, όχι φυσικά γιατί υιοθετούν τα κεϋνσιανικού τύπου αιτήματα της Αριστεράς αλλά για να προστατεύσουν τα συνολικά συμφέροντα του συστήματος που εκπροσωπούν. Το ομολογούν ανοιχτά πλέον και οι ίδιοι ότι «είναι η χειρότερη κρίση που βιώνει ο καπιταλισμός, ίσως χειρότερη κι από αυτή του 1929-32».

Σ΄ αυτό το τοπίο της κοινωνικής ερημοποίησης, όπου μεγάλα τμήματα της κοινωνίας προλεταριοποιούνται βίαια, το άλλοτε «προνομιακό» Δημόσιο μετατρέπεται στη μεγαλύτερη δεξαμενή νεόπτωχων και εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας οδηγούνται να ζουν μόνιμα στα όρια μεταξύ επιβίωσης και εξαθλίωσης, κάποιοι συνεχίζουν να ονειρεύονται την επιστροφή στη «προηγούμενη κατάσταση». Ξεχνούν, όμως, ότι η «προηγούμενη κατάσταση» οδήγησε στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα της κρίσης. Ότι η ανάπτυξή τους μόλυνε τον αέρα που αναπνέουμε, δηλητηρίασε το νερό που πίνουμε, έκαψε τα δάση μας, έχτισε πόλεις τέρατα, διατάραξε ανεπανόρθωτα τη σχέση της φύσης με τον άνθρωπο, εξάντλησε τους φυσικούς πόρους, γιγάντωσε την οικονομία σε δυσθεώρητα μεγέθη παράγοντας προϊόντα άχρηστα στην πλειονότητά τους για τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Η ανάπτυξή τους τροφοδότησε με χιλιάδες τρόπους το ξέσπασμα της σημερινής κρίσης. Η κρίση, όμως, δεν μπορεί να παραμείνει ένα «μετέωρο βήμα». Ο καπιταλιστικός κόσμος προωθεί δράσεις και ενέργειες για το ξεπέρασμα της κρίσης του, διαμορφώνει όρους και προϋποθέσεις για ένα νέο γύρο ληστρικής ανάπτυξης και εκμετάλλευσης του ανθρώπου και της φύσης. Σήμερα, λοιπόν, κι όχι αύριο, πρέπει να διαμορφωθούν από τις δυνάμεις του κινήματος οι δικοί μας όροι και προϋποθέσεις όχι για το ξεπέρασμα της κρίσης αλλά για την όξυνσή της, για τη μετατροπή της σε καθολική πολιτική και κοινωνική κρίση του καθεστώτος σε όλα τα επίπεδα. Αν πραγματικά θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να τσαλαβουτάμε στα θολά νερά της αντίστασης, των αιτημάτων και των προγραμμάτων πάλης που δήθεν θα διεκδικούν από το κράτος και το κεφάλαιο τα δικαιώματά μας, όταν σήμερα απ΄ όλους τους πόρους του συστήματος της κρίσης αναβλύζει η μόνη ρεαλιστική διέξοδος....


πολιτική πολιτική

σελίδα

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Θεμέλιο της αυτοκυβέρνησης η κοινωνική «ιδιοκτησία» και αυτοδιαχείριση

Τ

ο ερώτημα ποιος παράγει, γιατί παράγει, πώς παράγει, πόσα παράγει, είναι κομβικό στο πλαίσιο της Άμεσης Δημοκρατίας. Μέχρι τώρα το ερώτημα αυτό δεν τίθεται καν· ο «οικονομικός αυτοματισμός» της ιδιοκτησίας και της αγοράς τα έχει αναλάβει όλα πριν από εμάς για εμάς, και κυρίως εναντίον μας. Κι όμως, τι πιο βασικό για μια κοινωνία από τον από κοινού προσδιορισμό των αναγκών μας και του τρόπου της ικανοποίησής τους; Χωρίς τη δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς γι' αυτό και να δημιουργούμε τα κοινά μέσα για την υλοποίηση αυτής της απόφασης, η όποια δραστηριότητά μας μετατρέπεται σε μια αλλότρια και εχθρική δύναμη απέναντί μας. Γι' αυτό σήμερα ο κοινωνικός πλούτος που δημιουργούμε δεν ανήκει σε μας αλλά συγκεντρώνεται στα χέρια των οικονομικών ολιγαρχιών, στερώντας ακόμη κι αυτά τα μέσα επιβίωσης από τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη και οδηγώντας σε ανεπίστρεπτες οικολογικές καταστροφές. Από τότε που η οικονομία διαχωρίστηκε από το σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων και επιβλήθηκε ως ο μοναδικός ηγεμόνας πάνω σε όλες τις πτυχές της ζωής, όλα έγιναν οικονομία. Ο χρόνος έγινε χρήμα, η

εργασία εμπόρευμα, η επιβίωση αγορά, ακόμη και ο ίδιος ο άνθρωπος έγινε homo oeconomicus και παραγωγός-

καταναλωτής, ένα συμφεροντολογικό πλάσμα που όλη του η ζωή είναι τάχα ένας υπολογισμός κόστους-οφέλους,

κέρδους και ζημιών, και που όλο του το νόημα έχει συρρικνωθεί στην ικανότητά του να δουλεύει. Η ιστορία απέκτησε, επίσης, νόημα ως διαρκής «εκσυγχρονισμός», δηλαδή ως απεριόριστη ανάπτυξη εμπορευμάτων, και ολόκληρη η βιόσφαιρα μετατράπηκε σε «οικονομικό πόρο» προορισμένο να τροφοδοτεί μέχρι εξαντλήσεως αυτήν την αέναη ανάπτυξη. Η οικονομία γιγαντώθηκε και η κοινωνία συρρικνώθηκε. Τα «δικαιώματα» της παραγωγής, της ιδιοκτησίας, της αγοράς, ορθώθηκαν πάνω από κάθε άλλο δικαίωμα, μετατρέποντας σε «πουκάμισο αδειανό» όλες τις διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζοντας την κοινωνία ως ορυχείο εξόρυξης πλούτου και ισχύος. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να ξαναπάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία αλλά και να τη συρρικνώσει σε διαστάσεις που θα ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Και παράλληλα να επανατοποθετήσει τον άνθρωπο, το κοινωνικό άτομο με όλες τις πολύμορφες δυνατότητές του, ως μέτρο κάθε αξίας και κάθε πλούτου. Κώστας Χαριτάκης

Τα κοινά και η ελεύθερη δημιουργική δραστηριότητα

Σ

ε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των αναγκών μας δε μπορεί παρά να είναι κοινά, έξω από κάθε ιδιοκτησία και ατομική εκμετάλλευση, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει για την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διάθεσή τους. Χωρίς την κοινωνική «ιδιοκτησία» και αυτοδιαχείριση αυτών των πόρων και μέσων δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικά πολιτική κοινότητα ίσων και ελεύθερων. Αυτή η κοινωνικοποίηση, όμως, δε σημαίνει ότι παίρνουμε απλώς στα χέρια μας την παραγωγή όπως είναι σήμερα. Σημαίνει ότι, επιτέλους, μπορούμε να την αλλάξουμε! Η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας απαιτεί έναν τριπλό επαναπροσδιορισμό: Επαναπροσδιορισμό της παραγωγής και των μέσων και τεχνολογιών της παραγωγής με βάση τους κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς στόχους που θέτει η κοινότητα της Άμεσης Δημοκρατίας. Δεν μπορεί να παραμείνει ως πυρήνας της παραγωγής

·

η εταιρική μορφή, το κέρδος και η παραγωγή εμπορευμάτων για την αγορά. Αντίθετα, πυρήνας της παραγωγής γίνεται τώρα η κάλυψη των αναγκών της κοινότητας και των υποδομών της «κοινότητας των κοινοτήτων», με κυρίαρχες άλλες αξίες-κριτήρια όπως η εγγύτητα των παραγωγικών δραστηριοτήτων στο έδαφος της κοινότητας, η εξοικονόμηση πόρων και ενέργειας, η άμεση ανταλλαγή των προϊόντων έξω από την αγορά, το μοίρασμα του όποιου πλεονάσματος στην κοινότητα. Επαναπροσδιορισμό της θέσης του ανθρώπου μέσα στην παραγωγή. Η αυτοδιεύθυνση και η συνεργασία παίρνουν τη θέση των διάφορων ιεραρχιών και διευθυντικών εξουσιών. Η ισότητα, η εναλλαγή καθηκόντων, η εξασφάλιση για όλους διευρυνόμενου ελεύθερου χρόνου, η ανταπόκριση στις ανάγκες της κοινότητας, διαμορφώνουν νέες σχέσεις έξω από το πλαίσιο του ανταγωνισμού, του συντεχνιασμού και των συμφερόντων. Μοναδικό σχεδιαστικό και αποφασιστικό όργανο γίνεται η συνέλευση των εργαζομένων. Η όλη δραστηριότητα

·

εξασφαλίζει την ισότιμη πρόσβαση καθενός στο κοινωνικό προϊόν. Επαναπροσδιορισμό της θέσης της παραγωγής μέσα στη συνολική ζωή της κοινότητας. Η παραγωγή αποτελεί ένα μέρος της συνολικής ζωής της κοινότητας και όχι αυτό που επισκιάζει όλα τα άλλα. Στόχος είναι να περιορίζεται όλο και περισσότερο η αναγκαία παραγωγή και να απελευθερώνεται χρόνος για την ενασχόληση με τις κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες της κοινότητας, αλλά και για την αυτοανάπτυξη και έκφραση του κοινωνικού ατόμου. Η εξασφάλιση της εναλλαγής διάφορων κοινωνικών, πολιτικών, ατομικών δραστηριοτήτων με τις παραγωγικές δραστηριότητες, για όλους, διαμορφώνει έναν πλούτο κοινωνικής και ατομικής ζωής που απελευθερώνει από τις κατηγοριοποιήσεις και τις «ταυτότητες» της καπιταλιστικής κοινωνίας. Παράλληλα, αλλάζει και το ίδιο το νόημα του πλούτου από κατοχή και κατανάλωση εμπορευμάτων σε ελεύθερη ατομική δημιουργία και κοινωνική συμμετοχή.

·


τεύχος #6 2011

πολιτική πολιτική

Στους δρόμους των οδοφραγμάτων και των αντιθεσμών κερδίζουμε τη ζωή μας

Δ

εν χωρά αμφιβολία ότι η κατάσταση κοινωνικού δαρβινισμού που βιώνει ο κόσμος της εργασίας και η απανωτή επίθεση που δέχεται με την κατάργηση των εναπομεινάντων εργασιακών του δικαιωμάτων είναι συνολική, αγκαλιάζει όλο το φάσμα της εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ο κόσμος της εργασίας σήμερα βρίσκεται πάνω σε τεντωμένο σκοινί, αισθάνεται μόνος του σε πολιτικό, οργανωτικό επίπεδο, και οι όποιες άνευρες κινητοποιήσεις του κρατικού συνδικαλισμού είναι αναντίστοιχες με τη σφοδρότητα της πολλαπλής επίθεσης που οι εργαζόμενοι δέχονται από τους κυβερνώντες. Το ερώτημα για πολλούς, ιδιαίτερα μετά τους αγώνες της 15ης και 28ης29ης Ιουνίου στην πλ. Συντάγματος, παραμένει το ίδιο: Υπάρχουν μορφές πάλης που απέναντι σ’ αυτή τη λαίλαπα μπορούν να επαναδιατυπώσουν ανατρεπτικά προτάγματα, σε συνθήκες βίαιης προλεταριοποίησης του κόσμου της εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και κρατικής τρομοκρατίας; Που να οξύνουν την αποδιοργάνωση και το μπλοκάρισμα

του κρατικού μηχανισμού, να αναστατώσουν σε μαζική κλίμακα την κυριαρχία και εξουσία κράτουςκεφαλαίου, να κλυδωνίσουν την εξουσία κυβερνώντων-τρόικας και να οριοθετήσουν την κοινωνική ζωή σε αμεσοδημοκρατική κοινωνι-

κοπολιτική και οικονομική βάση διαφορετική απ’ αυτήν του εμπορεύματος, της εξουσίας και της συστημικής κρίσης; Η εμπειρία του κοινωνικού εργατικού κινήματος είναι πλούσια σε ταυτόχρονους συνδυασμούς μορφών πάλης (μαχητικές απεργίες, καταλήψεις, οδοφράγματα, σαμποτάζ) που υπερβαίνουν τις εθιμοτυπικές ανώδυνες απεργιακές διαμαρτυρίες του καθεστωτικού συνδικαλισμού και τα συλλαλητήρια-λιτανείες-παρελάσεις που είναι επιζήμια, γιατί εξαντλούνται σε μια κατ’ επίφαση σύγκρουση και όχι στην πραγματική ανάγκη και επιθυμία των εργαζομένων να συγκρουστούν πραγματικά με όλο το πλέγμα εξουσίας που τους τσακίζει και τους κλέβει τη ζωή. Εξαντλούνται στα παραδοσιακά και συνάμα ανώδυνα εργαλεία πρωτοβουλιών, ως μοχλοί πίεσης απέναντι στην εξουσία και όχι ως μοχλοί επίθεσης και πραγματικής ρήξης. Εξαντλούνται δηλαδή στην ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής (οικονομικής κατά βάση) και όχι στη συνολική ανατροπή του καθεστώτος

της κοινωνικής λεηλασίας, των εμπορευματικών και εξουσιαστικών σχέσεων. Αλλά και σε επίπεδο περιεχομένου πάλης, η απάντηση στο ερώτημα τι, πως, για ποιόν, δεν είναι ο κατακερματισμός και η διαίρεση του αγώνα σε κοινωνικοπολιτικό και εργατικό αγώνα, όπου εργαλειακά ο τελευταίος ακόμα χρησιμοποιείται για τις μεσσιανικού τύπου αναφορές των εκάστοτε κομματικοκεντρικών ιερατείων. Αντιθέτως, η πάλη πρέπει να είναι ενιαία, με προμετωπίδα την μαζική επαναστατική ανατροπή του συστήματος, όχι ως μια αβέβαιη μελλοντική άγια επαναστατική νύχτα που αυτόματα θα μετασχημάτιζε την κοινωνία, αλλά με καθημερινές δράσεις και τη δημιουργία αντιθεσμών προς αυτή την κατεύθυνση. Προφανώς στα παραπάνω ερωτήματα καλούμαστε όλοι να απαντήσουμε άμεσα, σήμερα που το καθεστώς λεηλατεί και καταστρέφει εργαζόμενους, τοπικές κοινωνίες, παιδεία, υγεία, νεολαία, και να βρούμε τη δική μας διέξοδο αν θέλουμε πραγματικά να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Σ

την εποχή της κρίσης, όπου πλέον καταρρίπτονται όλοι οι μύθοι των κρατικών, κομματικών, κυβερνητικών υποσχέσεων για «κοινωνικό κράτος» και «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», και η κοινωνία αντιμετωπίζεται ως εσωτερικός εχθρός που τρομοκρατείται και χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο από τους κυβερνώντες-τρόικα και τα καθεστωτικά ΜΜΕ για τη συναίνεση ή αποδοχή των νέων μέτρων, χρειάζεται η πιο δυνατή ενότητα όλου του κόσμου της εργασίας. Για να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν, σε πείσμα όλων των κρατικών, κομματικών επιτελείων και του κρατικού συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Είναι η εποχή που τσαλαπάτησε συνολικά τη στρατηγική της αριστεράς και του κρατικού συνδικαλισμού, που βασίζονται στην αναπαραγωγή και κοινωνικοποίηση της αθλιότητας με κεϋνσιανικού τύπου αιτήματα, ελπίζοντας σε επιστροφή στην προηγούμενη καπιταλιστική κατάσταση. Μια στρατηγική που είναι ξεπερασμένη και ενίοτε αντιδραστική και που στέκεται εχθρικά όταν πρόκειται για την επιθετική διεκδίκηση της επανάκτησης του κοινωνικού πλούτου από κράτος και κεφάλαιο και της καταστροφής των εμπορευματικών και των εξουσιαστικών σχέσεων. Είναι προφανές ότι η καταστροφική επέλαση του

κράτους και του κεφαλαίου δε θα ανακοπεί με αιτήματα και προγράμματα πάλης που εδραιώνουν τη σωτηρία του συστήματος, ή από άνευρους αγώνες που σπέρνουν την ηττοπάθεια και την απογοήτευση, αλλά από τη σύγκρουση ανάμεσα σε κυρίαρχους και κυριαρχούμενους. Όλα συγκλίνουν στο ότι η σημερινή λαϊκή οργή αναζητεί τη δική της διέξοδο στην απόδοση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Δεν πείθεται από την καθεστωτική πολιτική αλητεία που το έργο της είναι να καταγγέλλει και να καταστέλλει σύσσωμη τις αντιδράσεις του λαού για τα μέτρα, να περιθωριοποιεί και να καταδικάζει τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία σε διαρκή απόγνωση, ανεργία και δουλειά μέχρι τα γεράματα για μια πενιχρή σύνταξη. Όλα συγκλίνουν στην εκδήλωση της άμεσης επαναστατικής συλλογικής δράσης, που θα έχει την ικανότητα να προκαλεί μεγάλες αναστατώσεις: Θα μπλοκάρει νευραλγικούς τομείς παραγωγής-διανομής-κατανάλωσης, θα καταλαμβάνει εργοστάσια, οργανισμούς, κρατικά κτίρια και θα επανακτά κομμάτια του κοινωνικού πλούτου, οργανώνοντας και θέτοντας σε κίνηση την παραγωγική διαδικασία σε αμεσοδημοκρατική βάση. Θα διαδηλώνει μαχητικά στα ανάκτορα των υπαιτίων, θα απειλεί και θα εκβιάζει μαζικά και

θα ανταποδίδει τα χτυπήματα των αφεντικών και του κράτους με μαχητικές απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, πολύμορφες συγκρούσεις, δράσεις και οδοφράγματα, και συνάμα θα ορίζει από τώρα την κοινωνική ζωή, στο δρόμο της κοινωνικής αντιεξουσίας, ως πρόταση ενιαίας δράσης παντού, με τη δημιουργία αμεσοδημοκρατικών αντιθεσμών, όπου όλοι θα αποφασίζουν για όλα και θα έχουν δωρεάν πρόσβαση στα δημόσια κοινωνικά αγαθά. Η καταστροφική επέλαση κράτους και κεφαλαίου απέναντι στα καταπιεζόμενα και διευθυνόμενα κοινωνικά λαϊκά στρώματα, μόνο με μια παρατεταμένη από τα κάτω κοινωνική επανάσταση σε κίνηση μπορεί να ανακοπεί. Θοδωρής Θεοδωρόπουλος


Εμπειρίες

Εμπειρίες και σκέψεις

σελίδα

από τις πλατείες

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:

Ο τόπος ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος

Ο

ι μεν πρώτοι, χρόνια κλεισμένοι σε μια μανιέρα αντίστασης, σε ένα στείρο “παλιακό” λόγο διακηρύξεων εξ ονόματος των “τίμιων” αγωνιστών, σε ένα αδιόρατο δίχτυ “μίσους” που σε απομακρύνει από τη βαθύτερη διάσταση των γεγονότων και εν τέλει τη βαθύτερη κατανόηση του σήμερα. Λυπάμαι πολύ που θα το πω αλλά η διαλεκτική (όποια και αν είναι αυτή, την ψάχνω ...στα λαμπρά σφαγεία των δρόμων) έχει εκλείψει. Και δυστυχώς έχει αντικατασταθεί με τη “διαλλακτική”, που σημαίνει ότι ο αντικαπιταλιστικός χώρος γενικά (από την αναρχία μέχρι και τις καθεστωτικές δυνάμεις της αριστεράς) προσπαθεί απεγνωσμένα να πλησιάσει τον κόσμο, αλλάζοντας ρούχα κάθε φορά και χαμηλώνοντας συνεχώς την ποιότητα αυτών των ρούχων (κάποιοι βέβαια φοράνε εδώ και 100 χρόνια τα ίδια ρούχα, αυτά τα σκισμένα, λιωμένα και ραμμένα μόνο για τα μέτρα τους) όσο προσπαθούν να πιάσουν συνεχώς αυτή την πολυπόθητη μαζικότητα. Οι δεύτεροι, ο κόσμος που τόσα χρόνια ήταν στην απάθεια, εγκλωβισμένος στην πρόσκαιρη “ευημερία” του, είχε μέχρι πριν λίγο αυταπάτες για τους πολιτικούς και το σύστημα, και τέλος πάντων μέχρι πρότινος πίστευε ότι η τηλεόραση είναι “παράθυρο στον κόσμο” και δεν τολμούσε να βγει από το δικό του το παράθυρο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι μεν και οι δε έχουν τεράστιες ομοιότητες. Τελικά, δεν μπόρεσε η Αριστερά να χειραφετήσει ένα σημαντικό κομμάτι κόσμου ώστε να είναι κάθε φορά ο φορέας του διαφορετικού, αλλά είναι ο φορέας του παλιού και κυρίως του αποτυχημένου κομματιού του παλιού. Οι αριστεροί είναι και αυτοί, στην πλειοψηφία τους, “κανονικοί” άνθρωποι με συντηρητισμούς και μικροαστισμούς, με τα πάνω τους και τα κάτω τους, με βαρεμάρα και εσωστρέφεια, και οι περισσότεροι από αυτούς απογοητευμένοι από τις “αστικές μηχανορραφίες” και τους “γραφειοκρατισμούς” έχουν απομακρυνθεί με ένα τρόπο από την κεντρική πολιτική σκηνή (η οποία, σημειωτέον, δεν είναι οι εκλογές). Κάθε φορά στις μεγάλες

Κλωθογυρίζοντας στο μυαλό μου, μετά τα γεγονότα του Συντάγματος το καλοκαίρι που μας πέρασε, το πόσο καθοριστικό είναι για το κίνημα το να αποφασίζει με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, συμμετείχα σε διάφορες συζητήσεις με αυτό το θέμα. Τελικά, το ερώτημα είναι πώς μπορεί ο “κόσμος του κινήματος” να έρθει πιο κοντά με τον “εν δυνάμει κόσμο του κινήματος” χωρίς να πράξει τα ίδια λάθη; πορείες βλέπω τα ζωντανά “φαντάσματα” της ταξικής πάλης. Άνθρωποι με οξυμένα συναισθηματικά αντανακλαστικά, χωρίς συναισθηματική ωριμότητα όμως, ακροβατούν ανάμεσα στην επιβίωση, την κατάθλιψη και στην πάλη για ενεργό συμμετοχή. Κάθε φορά έρχονται να συναντήσουν το “ένδοξο” παρελθόν τους και ανακαλύπτουν μετά λύπης τους ότι κάτι τους πνίγει τη φωνή. Καντάρια ιδεών και αναζητήσεων που παραμένουν κρυμμένα στα σεντούκια των μυαλών τους γιατί ξέρουν από τα πριν ότι θα αποτελέσουν τη μειοψηφία του κινήματος. Κάπως έτσι είναι και ο εν δυνάμει κόσμος του κινήματος. Μόνο που αυτοί, στην πλειοψηφία τους, δε γνώρισαν καμιά συλλογικότητα.

Για τη μεν πρώτη περίπτωση ισχύει το “γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα”, και για τη δε

δεύτερη, “αγάπησα τα ζώα γιατί δε γνώρισα τους ανθρώπους”. Δήμητρα Κωσταγιώργου

Η συνάντηση των ...δυο ξένων

Ξ

αναγυρνώντας, λοιπόν, στο ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας, θυμάμαι ένα φίλο, χρόνια αγωνιστή και ενεργό στο κίνημα, που χαρακτήρισε την όλη αναζήτηση περί άμεσης δημοκρατίας τελείως απαξιωτικά. Αυτός ονειρεύτηκε ένα άλλο Σύνταγμα όπου αυτός και οι συναγωνιστές του θα παίζουν τον καθοριστικό ρόλο στο που θα πάει τελικά. Ξέχασε, όμως, δυο πράγματα. Για να συμβεί αυτό, δύο προϋποθέσεις πρέπει να υπάρξουν. Πρώτον, να ξεκουνήσουν οι συναγωνιστές του από τη συνηθισμένη τους μανιέρα και να πάνε στο Σύνταγμα. Και δεύτερον, να εξαφανιστούν όλοι οι υπόλοιποι από το Σύνταγμα και να μείνει αυτός και οι συναγωνιστές του. Ονειρεύτηκε ένα Σύνταγμα όπου “χίλιοι καλοί χωράνε”, και προσπάθησε να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα για να το καταφέρει, αλλά τελικά έμεινε μόνο ένα χαρτί που δεν εκφράζει συνολικά κανέναν. Εγώ ονειρεύτηκα ένα Σύνταγμα όπου θα συγκεντρώνονταν οι χαμένες φωνές των ανθρώπων που γνώρισα εντός και εκτός κινήματος. Αυτές οι πνιγμένες φωνές από τη γραφειοκρατία, την ακολουθία της ιεραρχίας, την καθημερινή απαξίωση και την κούραση. Ένα Σύνταγμα όπου θα έβγαιναν

στην επιφάνεια όλα τα κρυμμένα και “ανίερα” θέλω για μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία κόκκινη από ζωή και όχι από το “θάνατο” της μιζέριας και της κακομοιριάς, της ηρωοποίησης και φετιχοποίησης προγραμμάτων, ειδικών, επαγγελματιών και “προσωπικοτήτων”. Το Σύνταγμα, έτσι όπως εξελίχθηκε μέχρι τώρα, μας διέψευσε και τους δυο. Με όλα τα αρνητικά και θετικά πρέπει να του αναγνωρίσω, όμως, ένα πράγμα. Το γεγονός ότι έβαλε το πρώτο λιθαράκι για τη συνάντηση των ...δυο ξένων. Και αυτό το λιθαράκι είναι η προσπάθεια και αναζήτηση για την άμεση δημοκρατία, για τις μορφές και τα περιεχόμενα που μπορεί αυτή να πάρει για να απελευθερώσει τον καθένα από τα δικά του και από άλλα δεσμά. Για μένα, η άμεση δημοκρατία είναι ένας τόπος ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος. Έχει σημασία σε αυτόν τον τόπο να φέρουμε τις ιστορικές μας μνήμες ο καθένας, με την ελπίδα ότι όπου πατήσαμε λάθος μάθαμε από τον πόνο. Αυτός ο τόπος υπάρχει, όχι όσο τον φανταζόμαστε σε ένα όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, αλλά όσο τον κάνουμε πράξη παντού.


τεύχος #6 2011

eμπειρίε

Εμπειρίες και σκέψεις

Να μην γίνει η εξέγερση μια στιγμή της κυριαρχίας

Η

ιστορική κίνηση είναι δημιουργική και μαγματική. Δεν μπορεί να χωρέσει σε μια λογική νομοτέλειας. Μπροστά μας διανοίγεται το άγνωστο, και το μόνο καθοριστικό ίσως είναι η θέληση μιας ισχυρής κοινωνικής πλειοψηφίας όχι απλά για αλλαγή και ανατροπή αλλά για ρητή αυτοθέσμιση. Το σύνολο των κοινωνικών θεσμών, σημασιών, νοηματοδοτήσεων, πρέπει να ξανατεθεί στη δημιουργική αμφισβήτηση ανθρώπων που θέλουν να γίνουν πολίτες, δηλαδή να καθορίσουν οι ίδιοι τις τύχες τους. Υπάρχουν οι προϋποθέσεις και οι ενδείξεις μιας τέτοιας δυναμικής από το «πολύχρωμο» πλήθος των πλατειών; Μόνο εν μέρει, θα λέγαμε. Ο βασικός λόγος είναι ότι το κίνημα των πλατειών είναι ένα πέρα για πέρα «μεταβατικό» φαινόμενο. Ταλαντεύεται ανάμεσα στο παλιό και το προς-ανάδυση καινούριο. Ανάμεσα στα στερεοτυπικά δεδομένα της κυρίαρχης ιδεολογίας -είτε της «συστημικής» είτε της αριστερής αντανάκλασής της. Ανάμεσα στις κυρίαρχες σημασίες του μικροαστικού κομφορμισμού, της κατανάλωσης και της θεαματικής υποταγής και κάποιων «προκατασκευασμένων» σχημάτων, ιδεολογικών και πρακτικών, μιας οιονεί αμφισβήτησης και κριτικής της κυριαρχίας που είναι από καιρό πλέον ενσωματώσιμη. Αυτό το γεγονός -που εκδηλώνεται και ως κρίση της αριστεράς στην σοβούσα κρίση- είναι ένας ορίζοντας που δοκιμάζει τις γνωστές συνταγές της «πρωτοπορίας-ηγεμονίας-καθοδήγησης» και εκφράζεται μέσα από την έστω σπαργανική επανεμφάνιση του προτάγματος της αυτονομίας. Αναδεικνύει όμως ταυτόχρονα και τους κυριότερους περιορισμούς που ο λόγος και η πρακτική της αμεσο-δημοκρατικής πραγμάτωσης αντιμετωπίζουν: εμμονή στην ανέξοδη θεωρητικολογία, και μάλιστα με όρους μιας «copy/paste» επιφανειακής οικειοποίησης εννοιολογικών σχημάτων και εργαλείων που έχουν αναπτυχθεί από άλλους σε άλλες συνθήκες (ενδεικτική η κατάχρηση των εννοιών του πλήθους ή η εκ των υστέρων ανακάλυψη

Το κίνημα των πλατειών δεν είναι ένα (ακόμα) «αντικείμενο προς μελέτη». Είναι βιωματική εμπειρία και για να μιλήσει, να κρίνει ή να κατανοήσει κανείς το «φαινόμενο» πρέπει να το έχει «ζήσει». της καστοριαδικής σκέψης) και η πεποίθηση για μια «fast track» ανατροπή. Άλλωστε θα ήταν παράδοξο δεκαετίες κυριαρχίας των νεοφιλελεύθερων δογμάτων και της μεταμοντέρνας ασημαντότητας να ακυρωθούν σε λίγες βδομάδες ή μήνες. Οι κοινωνικο-ιστορικές μεταβολές είναι πραγματικά «γεωλογικού» τύπου: αργές και σχεδόν ανεπαίσθητες, συσσωρεύουν όμως κολοσσιαία ποσά ενέργειας που εκτονώνονται απρόβλεπτα και κατακλυσμιαία. Παρόλο που οι τεκτονικές πλάκες έχουν τεθεί σε βίαιη κίνηση κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το σχήμα του κόσμου που έρχεται. Κι αυτό είναι επίσης μια καθοριστική συνιστώσα της ανθρώπινης δημιουργίας. Ότι εμείς απλά μπορούμε να καθορίσουμε την κατεύθυνση της κίνησής μας. Η θέση του Αριστοτέλη για την «φύση ως αρχή ιδιοκίνησης» εξακολουθεί να έχει πλήρη ισχύ. Κίνηση που φυσικά δεν είναι απλά κίνηση στο χώρο αλλά, κυρίως, στο χρόνο -εννοούμενη

ως αυτοαλλοίωση. Το κίνημα των πλατειών, στο βαθμό που έχει δημιουργήσει ήδη κάποια σπέρματα θέσμισης, θα πρέπει να αναδείξει ακριβώς αυτά τα στοιχεία που προσδιορίζουν την αυτοαλλοίωση της κοινωνίας στην κατεύθυνση της χειραφέτησης και της αυτονομίας: αυτοοργάνωση, αντι-ιεραρχικότητα, άμεση συμμετοχή και ευθύνη. Εν ολίγοις μια «δικτυακή» δομή,

πλαστική αφενός στα «τοπικά», μερικά χαρακτηριστικά κάθε κλίμακας αλλά και ικανής να συγκροτεί μια καθολική έκφραση της διαδικασίας της αυτοθέσμισης. Μαζί με τα στερεότυπα των αριστερών οργανωτικών σχημάτων πρέπει να καταρρεύσουν και εκείνα τα στοιχεία μαζικοποίησης που καθιστούν τις κινηματικές δράσεις ευάλωτες από τα μέσα ελέγχου που το σύστημα διαθέτει. Για παράδειγμα, είναι πολύ προτιμότερο να επιδιώκονται αποκεντρωμένες δράσεις στα διάφορα επίπεδα του εργασιακού και κοινωνικού χώρου από τις εθιμικές μαζικές συγκεντρώσεις που απλά εκθέτουν αυτή τη μαζικότητα στην ευχερή διαχείριση των κατασταλτικών μηχανισμών. Αντίστοιχα, μικρής κλίμακας -αλλά συντονιζόμενες- παρεμβάσεις και δράσεις εγκαθίδρυσης «αντιδομών» σε διάφορα πεδία της καθημερινότητας πιθανόν να έχουν πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από μεγάλης κλίμακας «επεμβάσεις» στην «κεντρική» πολιτική σκηνή. Από την εποχή που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής έχει περάσει στο επίπεδο της συσσώρευσης θεάματος, κάθε κινηματική δράση υπόκειται στον κίνδυνο να μην αποτελεί παρά μια στιγμή της κυριαρχίας. Το μόνο που μπορεί να αποτρέψει αυτόν τον κίνδυνο είναι να κατανοήσουμε μια και καλή ότι αν και δεν μπορούμε να προδιαγράψουμε την κίνηση της ιστορίας είμαστε οι αποκλειστικά υπεύθυνοι γι’ αυτήν! Μ.Γ.


τις πλατείες εςαπόκαι σκεψεις

σελίδα

Χώροι και άνθρωποι Το κίνημα των πλατειών είναι μία πολιτική έκφανση αντίστασης και συνάμα αντιπρότασης αρκετά ασυνήθιστη

Π

ολλά έχουν ειπωθεί για το ετερόκλητο των ανθρώπων που συνέρρευσαν στους ανοικτούς χώρους και συμμετείχαν στις λαϊκές συνελεύσεις, για το ανομοιογενές των κινήτρων και των πολιτικών και κοινωνικών στόχων, για την ψυχαναλυτική και πολιτιστική αξία της επανακοινωνικοποίησης ανθρώπων που μέχρι τώρα πολιτικοποιούνταν εκ του μακρόθεν, ενώ το ενδιαφέρον τους για τα κοινά περιοριζόταν στην ακρόαση των τηλεοπτικών μονολόγων. Το κυριαρχικό στις αναλύσεις του φαινομένου ερώτημα/δίλημμα εάν η συρροή αυτή προκλήθηκε λόγω των σφοδρών οικονομικών και πολιτικών συγκείμενων ή λόγω της ανάγκης επαναπροσδιορισμού της πολιτικής και λόγω της ανάδυσης του αμεσοδημοκρατικού προτάγματος είναι κατ’ ουσίαν ψευδές. Μετατοπίζει την πολιτική στη διάσταση της θεωρίας και την αποξενώνει από τον ουσιώδη χαρακτήρα της: την πράξη. Είναι βέβαια αλήθεια ότι οι αντιφατικές και κεντρομόλες ροπές του κοινοβουλευτισμού και του καταστροφικού οικονομικού συστήματος που αυτός υπηρετεί έπρεπε για πολλούς να αποκαλυφθούν με την προφάνεια της σημερινής δυσβάσταχτης υλικής πραγματικότητας για να συνδεθεί το αίτιο με το αιτιατό, δηλαδή η λογική της ανάθεσης και του εφησυχαστικού ευδαιμονισμού με την κοινοβουλευτική ολιγαρχία και τον τόσο ανθρώπινα απάνθρωπο καπιταλισμό. Εξ ου προ-

κύπτει το αγωνιώδες και αδήριτο αίτημα: «να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας». Αυτό δεν μπορεί να αποτιμηθεί ως απλή ρητορεία, δεδομένης της μέχρι τώρα διάρκειας του φαινομένου των πλατειών. Σημειωτέον, η συνάθροιση σε ανοικτές συνελεύσεις ξεκίνησε πολλούς μήνες πριν τον Μάη του 2011. Τελικά ήταν ο χώρος και η οικειοποίησή του ο παράγων που μετέτρεψε μία ανερμάτιστη –όσο δυναμική κι αν ήταν– διαμαρτυρία σε πολιτική προοπτική. Ακόμη και ο 20ός αιώνας βρίθει παραδειγματικών αμεσοδημοκρατικών εγχειρημάτων με ανατρεπτικό προορισμό. Αυτό που διαχωρίζει ίσως τις πλατείες –αυτή τη στιγμή, ή μάλλον κατά τους πρώτους δύο μήνες– από τα Σοβιέτ και τα

Πότε ήρθες;

Δ

εν υπάρχει τρόπος να μιλήσω για την εμπειρία μου από την Πλατεία Συντάγματος, χωρίς να σου παραθέσω ένα σημαντικό στοιχείο: Είμαι συστηματικός αναγνώστης, μεταφραστής και συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει ότι ποτέ στη ζωή μου δεν μπόρεσα να θεωρήσω την υπάρχουσα κοινωνική οργάνωση και το πολιτικό σύστημα που την αναπαράγει σαν ακλόνητα και αιώνια “δεδομένα”. Πήγα στην Πλατεία και κάθισα στα πλακάκια του Συντάγματος, θέλοντας πιο πολύ να ακούσω παρά να μιλήσω. Να κοιτάξω τα πρόσωπα των ανθρώπων κι όχι τα χέρια τους που μούτζωναν. Στα σαρανταπέντε μου, δεν πίστευα πως είχα κάτι να προτείνω στην πιτσιρικαρία που κινούσε την πλατεία -και έδειχνε να επιστρέφει στην κοινωνία μετά το τραύμα που έζησε με την δολοφονία Γρηγορόπουλου- διεκδικώντας να υπάρξει σε μια χώρα που συστηματικά την αγνοούσε. Αναγνωρίζω πως αυτή η ανάγνωση του “Φαινομένου Σύνταγμα” μπορεί να δείχνει -ή και να είναι- εξαιρετικά περιορισμένη. Ελπίζω κάποτε να

εργατικά συμβούλια είναι η ταυτιστική συμβολοποίηση του χώρου. Ενώ οι διαδικασίες άρχιζαν τις πρώτες μέρες να μορφοποιούνται με ποικίλες παλινδρομήσεις, αστοχίες και καθυστερήσεις, αυτό που ζυμώθηκε σ’ έναν μεγάλο βαθμό ομοιογενώς ήταν η ιδέα ιδίως της πλατείας Συντάγματος ως ένα πολιτικό πείραμα στο μαλακό υπογάστριο της πτωχευμένης κεντρικής πολιτικής. Η ιδέα αυτή εκκινεί από τη δυνατότητα που παρασχέθηκε σε άτομα να εκφραστούν χωρίς προαπαιτούμενα και μάλιστα έχοντας ένα αρκετά μεγάλο κοινό που ακούει, κρίνει, επιδοκιμάζει και απορρίπτει. Οι ατομικότητες αυτές –όσο κι αν υπονομεύτηκαν από σχεδιασμούς οργανώσεων και κομμάτων που προσέτρεξαν

υπάρξει μια τίμια και ειλικρινής ιστορική καταγραφή όσων έγιναν από τις 25 Μαΐου στο Σύνταγμα και στις υπόλοιπες πλατείες αυτής της ρημαδοχώρας. Υπάρχουν μερικές χιλιάδες ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν, μερικές δεκάδες χιλιάδες συνειδήσεις που άλλαξαν από ελάχιστα έως δραματικά, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες σώματα που στάθηκαν όρθια -μαζί και χώρια- απέναντι σε ένα κατασταλτικό μηχανισμό που χρησιμοποίησε -ταυτόχρονα ή διαδοχικά- την προπαγάνδα, την εμφύτευση “προβλημάτων”, τη σπίλωση και την απροκάλυπτη βία. Και μερικά εκατομμύρια σκέψεις που έγιναν με αφορμή αυτήν τη μαζική ανακατάληψη του δημόσιου χώρου που για πολύ καιρό είχε εγκαταλειφθεί κι έγινε πάλι διεκδικήσιμος μετά την εξέγερση του 2008. Εκατομμύρια σκέψεις για την αντίσταση, την προσωπική επιβίωση, το νόμο, την πολιτική και το ρόλο της, την κοινωνία και τον ωκεανό που είναι. Τελικά, αντιγράφοντας τον Douglas Adams, για τη Ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα... Το κείμενο αυτό είναι ένας ατέλειωτος πρόλογος. Και θα μείνει σε αυτό το επίπεδο γιατί σιγά-σιγά το Σύνταγμα με άλλαξε, διεκδικώντας τη συμμετοχή μου στη λειτουργία του. Ακόμα με κρατάει εκεί,

στις πλατείες ως «παραδοσιακά καθ’ ύλην αρμόδιες για την εκφορά του αντιπολιτευτικού λόγου»– διατηρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό αυτόνομες και συγκρότησαν αυτόβουλα συλλογικότητες, επειδή ακριβώς στάθηκε καταλυτική η επίδραση του χώρου ως δημόσιου πλέον κεκτημένου το οποίο αρνείται να υπόκειται σε θεσμικές και πεπατημένες συνταγές αλλά εξαρτάται κάθε φορά από τις συγκυρίες. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες και παρά την προϊούσα και ίσως παροδική απομαζικοποίηση, η υποστασιοποίηση πλέον των χώρων των πλατειών ως προνομιακών τόπων άσκησης αδιαμεσολάβητης πολιτικής υποδεικνύει ότι, ακόμη κι αν ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που πέρασαν από αυτές είχαν ως πρωταρχικό στόχο την καταγγελία, η χρήση του δημόσιου χώρου ως τέτοιου ανέδειξε την επικαιρότητα και προπάντων την ορθότητα του αμεσοδημοκρατικού προτάγματος. Η καθημερινή επαφή και η στενή συνεργασία ατόμων άγνωστων μεταξύ τους χωρίς την προηγούμενη γνώση των ιδιοτήτων του καθενός σ’ ένα χώρο που ως δημόσιος δεν ανήκει σε κανένα, ενώ ταυτόχρονα η χρήση του παραδίδεται σε όλους, ούσα εκ φύσεως αντιιεραρχική, δεν θα μπορούσε παρά να έχει σαν αποτέλεσμα την παραδοχή του αυτονόητου της αμεσοδημοκρατικής διαδικασίας. Η πλατεία έγινε ένα μέρος της ζωής μας. Στο πλαίσιο λοιπόν αυτό αμεσοδημοκρατικής λειτουργίας της πλατείας αρχίζει και γεννιέται η ανάγκη επέκτασής της σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας: εργασία, παιδεία, συναλλαγή, κατοικία. Αυτό είναι πλέον το μεγάλο στοίχημα, το πέρασμα από τη διαδικασία στην πραγμάτωση του προτάγματος. Χαράλαμπος Μαγουλάς

είμαι και νιώθω μέλος της Λαϊκής Συνέλευσης και της Θεματικής Άμεσης Δημοκρατίας. Δεν είμαι ψυχρός, ούτε αντικειμενικός απέναντί του. Σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές δεν μπορώ καν να πω με βεβαιότητα αν υπάρχει ακόμα ή αν ολοκλήρωσε τον ιστορικό του κύκλο αφού δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τα εσωτερικά, αλλά και τα “φυτευτά” του προβλήματα. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως τα εκατομμύρια σκέψεις, τα εκατοντάδες χιλιάδες σώματα, οι δεκάδες χιλιάδες συνειδήσεις και οι χιλιάδες ιστορίες που γεννήθηκαν στις πλατείες όλου του κόσμου γονιμοποίησαν ένα παρόν που σίγουρα είναι η “κρίσιμη μάζα” για το όποιο αύριο θα ζήσουμε όλοι μαζί. Και τελικά το ερώτημα “Πότε ήρθες;” δεν έχει απολύτως καμιά αξία. Αν η απάντηση είναι μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, αυτονομίας και αλληλεγγύης, τότε η ερώτηση σίγουρα δεν είναι ούτε ανόητη, ούτε απλοϊκή. Κι αν η μελλοντική κοινωνία που θα προκύψει από τη σημερινή μας δράση καταλήξει να είναι αμεσοδημοκρατική, τότε οι λύσεις στα προβλήματά της θα έχουν σίγουρα μεγάλο ενδιαφέρον... Παναγιώτης Κούστας


τεύχος #6 2011

eμπειρίες

Εμπειρίες και σκέψεις

από τις πλατείες Η πλατεία Συντάγματος και το πρόταγμα της Άμεσης Δημοκρατίας

Α

υτό που κατακτήθηκε στις λαϊκές συνελεύσεις του Συντάγματος είναι πως οι άνθρωποι συζητούν μεταξύ τους και προσπαθούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματά τους, αμφισβητώντας στην πράξη τους θεσμικούς τρόπους επίλυσής τους, τα κόμματα και τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό. Μια τέτοια διαδικασία είναι σίγουρο πως είναι χρονοβόρα και επίπονη, αλλά είναι επίσης σίγουρο πως είναι στη σωστή κατεύθυνση. Μετά τις 25 Μαΐου, άρχισαν να γίνονται λαϊκές συνελεύσεις σε γειτονιές της Αττικής και σε πόλεις σε όλη την Ελλάδα, μεταφέροντας τις ιδέες και το κλίμα του Συντάγματος. Αυτές έδωσαν την εμπειρία στους ανθρώπους που συμμετείχαν μέσα από την άμεση δράση για τα τοπικά ζητήματα, να αποκτήσουν δεσμούς αναμεταξύ τους, και να νοιώσουν την αλληλεγγύη στην πράξη. Αυτές οι σχέσεις που αναπτύχθηκαν σε αυτές τις συνελεύσεις είναι παρακαταθήκη για το μέλλον και είναι μια ακόμα επιτυχία του Συντάγματος. Μια, ακόμη μεγαλύτερη, επιτυχία είναι πως το Σύνταγμα έβαλε και το ζήτημα για την Άμεση Δημοκρατία. Σε μια μαζικότατη συνέλευση, αυθόρμητα, προέκυψε η λέξη “άμεση” αντί “πραγματική”, και ψηφίστηκε, σχεδόν με απόλυτη πλειοψηφία. Ήταν ίσως η πιο μεγάλη στιγμή της πλατείας.

Αν το Σύνταγμα “έληγε” χτες, σήμερα θα μιλούσαμε για μια ήττα, μια που δεν κατάφερε αυτά που προσδοκούσαμε από αυτό, αλλά και για μια νίκη, γιατί μέσα από τις λαϊκές συνελεύσεις του και τον πολιτικό λόγο του, έφερε μερικά βήματα μπροστά τους ανθρώπους που το έζησαν από κοντά και όχι μόνο. Έκανε το ιστορικό χρέος που της αναλογούσε. Έστειλε το μήνυμα και αυτό ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα και σε όλο τον πλανήτη. Σήμερα πλέον η Άμεση Δημοκρατία συζητείται σε όλες τις συνελεύσεις ανά τον κόσμο και οι άνθρωποι αρχίζουν να την εφαρμόζουν. Η συμβολή της πλατείας Συντάγματος σε αυτό είναι καθοριστική. Μια ακόμα επιτυχία της πλατείας (όχι τόσο σημαντική) είναι η γέννηση και η πορεία της θεματικής συνέλευσης Άμεσης Δημοκρατίας. Το πλαίσιο λειτουργίας της το εφαρμόζουν άλλες συνελεύσεις στην Ελλάδα και στον κόσμο, καθώς επίσης

το κείμενο “Αρχών και Θέσεων για την Άμεση Δημοκρατία” έχει κυκλοφορήσει σε όλα τα σημεία του πλανήτη και είναι η συνεισφορά της στο παγκόσμιο κίνημα. Η θεματική προσπαθεί να προτείνει αντιδομές και εφαρμογές της Άμεσης Δημοκρατίας παντού, στους χώρους εργασίας, στους χώρους εκπαίδευσης, στο ζήτημα της αυτάρκειας σε τροφή και ενέργεια, της αλληλέγγυας οικονομίας και του αυτοθεσμισμένου νομίσματος, προσπαθώντας να δικτυωθεί με μη ιεραρχικές συλλογικότητες και συνελεύσεις γειτονιών. Αυτές τις συνελεύσεις οφείλουμε να

τις ενισχύουμε και να προστατεύουμε τις Αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες τους, μαθαίνοντας από τα λάθη του Συντάγματος, όπου η Άμεση Δημοκρατία απέτυχε να εφαρμοστεί σε όλα τα επίπεδα. Αρκετές φορές η συνέλευσή της καπελώθηκε και παρασύρθηκε σε λάθος στόχους. Είναι φυσικό όμως κάτι τέτοιο, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι που συμμετείχαν σε αυτήν έχουν γαλουχηθεί στην ανάθεση και την αντιπροσώπευση και δεν είναι έτοιμοι για αυτοκυβέρνηση και αυτοθέσμιση. Στους υπόλοιπους, που ήθελαν να τολμήσουν τη “βουτιά προς τον ουρανό” και πίστεψαν στην Άμεση Δημοκρατία, έλειπε η πολιτική εμπειρία και η οργάνωση για να μπορούν να αντιμετωπίσουν επαρκώς τους εχθρούς της (κράτος, κόμματα, μ.μ.ε., ματ) που καλά οργανωμένοι την σαμποτάρουν με κάθε τρόπο από την πρώτη στιγμή, μέχρι και τώρα, για να αποτύχει στην πράξη. Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως σε κάποιες συνελεύσεις στην Ελλάδα και τον κόσμο βρήκαν λύσεις και η Άμεση Δημοκρατία στις συνελεύσεις τους είναι πρόταγμα και όχι μόνο διαδικασία όπως σε όλες τις υπόλοιπες πλατείες. Μήπως ήρθε η ώρα η πλατεία Συντάγματος να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε; Μάκης Παπαδημητράτος

#mia_oikogeneia για κάθε άνεργο

Η

δήλωση του ΓΑΠ στη ΔΕΘ περί του ενός εργαζομένου σε κάθε οικογένεια, προκάλεσε πληθώρα αντιδράσεων και σχολίων, μέχρι και ανέκδοτων. Και ενώ ο #enas_ergazomenos ήταν για καιρό στα top των αναζητήσεων, δεν συνέβη το ίδιο για το δεύτερο μέρος της φράσης, εξίσου σημαντικό κατά την άποψή μας, την οικογένεια. Η οικογένεια ως όρος και ως θεσμός μένει στο απυρόβλητο της κριτικής όλων των αποχρώσεων του πολιτικού φάσματος. Η οικογένεια, και μάλιστα στην πυρηνική της δομή (μπαμπάς, μαμά, παιδιά) παρουσιάζεται σαν στυλοβάτης της κοινωνίας, ως ο βασικός της θεσμός, ο οποίος λόγω κρίσης πλήττεται. Εξ ου και οι φράσεις “δεν θα αφήσω την οικογένειά μου να πεινάσει”, και άλλες παρόμοιες, χρησιμοποιούνται πανταχόθεν, από όλο το πολιτικό φάσμα, για να στηρίξουν και να δικαιολογήσουν τις πολιτικές τους. Αναπαράγουν με αυτόν τον τρόπο την ιδέα ότι η οικογένεια, όπως πολλές φορές και η πατρίδα, αποτελεί τη βάση μας, αυτό στο οποίο χρωστάμε τη ζωή μας και για το οποίο θα παλεύαμε. Με αυτό το σκεπτικό, ο σημερινός άνεργος/η θα στηριχθεί στην οικογένειά του/της, η οποία θα τον προφυλάξει από την εξαθλίωση. Οι κραδασμοί της

κρίσης στην Ελλάδα φαίνεται να απορροφούνται ακόμη (για πόσο;) στον στενό οικογενειακό κύκλο. Έτσι έχουν όμως τα πράγματα; Η κατάθλιψη, οι αυτοκτονίες, η ενδοοικογενειακή βία, αυξάνονται. Η οικογένεια είναι σε κρίση πολύ πριν την οικονομική κατάρρευση, ήδη από την εποχή της ευμάρειας, και η κρίση της αυτή είναι πολύπλοκη, άρρηκτα συνδεδεμένη με την κρίση αξιών που βιώνει η κοινωνία. Επιπλέον, μέσα από την οικογένεια το άτομο κατευθύνθηκε στην αναζήτηση της εργασιακής αποκατάστασης ως τον βασικότερο, αν όχι ως τον μοναδικό του, στόχο. Φροντιστήρια, πανελλήνιες, σχολές, όλα δούλευαν για τα πολυπόθητα προσόντα, τα οποία θα εξασφάλιζαν στο παιδί μια καλή θέση στην ιεραρχία της εργασίας (δεν φανταζόταν ο έλληνας γονιός ότι το παιδί του πάει στο φροντιστήριο για να γίνει οικοδόμος ή γκαρσόνι), και, ιδανικά, μια θέση στο δημόσιο. Τώρα που η ψευδαίσθηση της εργασιακής ασφάλειας καταρρέει, το άτομο σπρώχνεται ξανά στην οικογένεια, μέχρι να περάσει η μπόρα. Παράλληλα παρατηρούμε γύρω μας τη φιλολογία περί μετανάστευσης, 80.000 δήθεν έφυγαν για την Αυστραλία (διαψεύστηκε), για επίπεδα ανεργίας στην εποχή του 1960, κ.τλ.

Η ερμηνεία των αριθμών αυτών, ωστόσο, δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη. Η αναπαραγωγή μιας εικόνας που προσπαθεί να μας πείσει ότι θα ζήσουμε όπως οι παππούδες μας, ότι θα υποταχθούμε στο νεοσυντηρητισμό, δεν είναι η πραγματικότητα που θέλουμε. Αυτό που αναδύθηκε τους περασμένους μήνες στις πλατείες και στις λαϊκές συνελεύσεις είναι μια άλλη προοπτική ανασύστασης της κοινωνικής αλληλεγγύης, μέσα από την κοινωνική και ατομική αυτονομία. Το πρόταγμα για ισότητα, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια ανέδειξε την αλληλεγγύη ως έκφραση από άνθρωπο σε άνθρωπο, όχι με δεσμούς αίματος, αλλά με κοινωνικούς δεσμούς, διαρρηγνύοντας, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, την απομόνωση και την αποξένωση. Το άτομο έγινε το αυτόνομο κομμάτι της κοινωνίας, το οποίο συνδιαλέγεται, συνδιαμορφώνει και συμπράττει με τους άλλους ανθρώπους, όχι στο επίπεδο της περιχαράκωσης και του ανταγωνισμού, αλλά της αναζήτησης του κοινού καλού και της δημιουργίας. Για όσο και όπου αυτό επετεύχθη, η ρωγμή έχει γίνει, έχει μπει μια καινούρια αφετηρία από την οποία πιστεύουμε ότι θα αναδυθεί και η νέα διαδρομή, προς το μέλλον, όχι προς το παρελθόν. Μαριάννα Χούσου


κοινωνία κοινωνία

σελίδα

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη... Το φάντασμα της εξαθλίωσης

Κ

αι για τη χώρα μας τι να πούμε; Ογδόντα χιλιάδες παιδιά υποσιτίζονται σήμερα στην Αθήνα. Ένα εκατομμύριο άνεργοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Πεντακόσιες είκοσι κλίνες δημόσιων νοσοκομείων παραδίδονται στα χέρια ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Χιλιάδες επιχειρήσεις κλείνουν καθημερινά σε όλη τη χώρα. Υποκαταστήματα των ΟΤΕ, ΕΛΤΑ, ΙΚΑ, ΚΕΠ, ΔΟΥ, καταργούνται ή υπολειτουργούν αφήνοντας περιοχές ολόκληρες χωρίς τις υπηρεσίες τους. Η δωρεάν παιδεία καταργείται, βιβλία δεν υπάρχουν, δάσκαλοι δεν υπάρχουν, πετρέλαιο για τα σχολεία δεν υπάρχει, αλλά και για τα νοικοκυριά ισχύει το ίδιο, με την εξίσωση της τιμής πετρελαίου θέρμανσης-κίνησης. Μισθοί, συντάξεις πετσοκόβονται. Ιατρικές εξετάσεις κόβονται και όσες παραμένουν παύουν να είναι δωρεάν. Φόροι, φόροι, φόροι! Και εμείς; Τόσοι παράλληλοι κόσμοι! Οι βολεμένοι που φοβούνται για το ξεβόλεμά τους και υπογείως σέρνονται προκειμένου να διασώσουν τα προνόμιά τους. Οι πιστοί των συνωμωσιών που ακράδαντα πιστεύουν ότι όλοι οι ξένοι θέλουν να μας τσακίσουν γιατί είμαστε ο περιούσιος λαός. Οι τύποι που τους φταίει το ΠΑΣΟΚ και η νοητική υστέρηση του Γιωργάκη. Οι πασοκτζήδες που πιστεύουν ότι φταίει ο χοντρός γιατί έτρωγε σουβλάκια. Οι πιστοί του Σαμαρά που επικαλούνται την καλή του προαίρεση, βασιζόμενοι στα παραμύθια της γιαγιάς του.

Οι χουντονοσταλγοί που πιστεύουν πως το περιστέρι που άραξε στο κεφάλι του Καρατζαφέρη ήταν το άγιο πνεύμα, και με τις οδηγίες του αυτός και ο συρφετός του θα μας σώσουν. Η αριστερά που όπου δυο συζητάει και όπου τρεις διασπάται. Και κάπου εκεί ανάμεσα βρίσκεται ένας κόσμος που παλεύει, που φωνάζει, αλλά και που συχνά θεωρητικολογεί. Βρισκόμαστε στη μέση ενός ωκεανού! Είμαστε σ' έναν εφιάλτη.

Ξυπνήστε! Δεν είναι ηλίθιοι, είναι ιδεολόγοι. Αυτό πιστεύουν. Στο κεφάλαιο, στις ελεύθερες αγορές, στην ιδιωτικοποίηση, στο ξεπούλημα των πάντων για το κέρδος. Είναι εχθροί μας, ταξικοί εχθροί. Δεν κόπτονται για εμάς αλλά για την τάξη τους, τα προνόμιά τους, τα κέρδη τους, την εξουσία τους. Τα δικά τους παιδιά δεν θα πεινάσουν. Δεν θα σταθούν στις ουρές του ΙΚΑ δύο και τρεις μήνες για να δουν έναν γιατρό. Δεν θα ξεπαγιάζουν σε άθλιες σχολικές αίθουσες. Δεν θα μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά. Δεν θα νοσηλευτούν σε άθλια νοσοκομεία. Δεν θα υπηρετήσουν τη «μαμά» πατρίδα. Δεν θα γίνουν φθηνοί εργάτες με μισθούς πείνας. Δεν

θα κυνηγηθούν στους δρόμους από τα σκυλιά τους διεκδικώντας τα αυτονόητα. Δεν θα σταθούν στις ουρές του ΟΑΕΔ για ένα εξευτελιστικό επίδομα ανεργίας. Δεν θα σκοτωθούν στα γιαπιά, στα εργοτάξια, στα καράβια και στα εργοστάσια λόγω έλλειψης μέτρων ασφαλείας. Δεν θα τους πάρουν τα σπίτια τους οι τράπεζες. Δεν θα τους κόψουν το ρεύμα γιατί δεν θα έχουν να πληρώσουν. Δεν, δεν, δεν... Τίποτα από όλα αυτά που εμείς ζούμε δεν θα τους αγγίξει.

Χωρίς εμάς, όλοι αυτοί δεν υπάρχουν! Χωρίς τη δουλειά μας, τους φόρους μας, τις μικροκαταθέσεις μας, δεν υπάρχουν. Εμείς τους συντηρούμε, εμείς τους στηρίζουμε. Τέρμα πια! Δεν πληρώνουμε τίποτα. Ούτε διόδια, ούτε εισιτήρια, ούτε φόρους, εισφορές, πεντάευρα στο νοσοκομείο. Όχι άλλο πια! Οργανωνόμαστε στις γειτονιές. Μιλάμε με τον κόσμο. Κάνουμε πράξη την αλληλεγγύη μαζικά και οργανωμένα. Αν δεν το κάνουμε τώρα, πότε; Αν δεν το κάνουμε εμείς, μην

αναρωτηθείτε ποιοι; Περιμένουν οι δήθεν Μ.Κ.Ο. Περιμένει η εκκλησία. Περιμένει και η Χρυσή Αυγή. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί και έχει ...δράκο! Ο δράκος είναι η επιστροφή ενός ολόκληρου λαού στο μεσαίωνα. Ο φασισμός δεν έρχεται ξαφνικά από το πουθενά. Καλλιεργείται στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Εξαγοράζεται η ανάγκη των ανθρώπων για πρόσβαση σε δουλειά, τροφή, υγεία και τόσα άλλα. Πώς να ξεχάσω τα δέματα με τρόφιμα που μοίραζαν πάσχα και χριστούγεννα οι δήμαρχοι της χούντας, με πολιτικά κριτήρια; Πώς να ξεχάσω τους παπάδες που μοίραζαν μεταχειρισμένα ρούχα μόνο σε «αγνούς» έλληνες πατριώτες; Πώς να ξεχάσω τα σκυλιά της εξουσίας που κυνηγούσαν εξαθλιωμένους ανθρώπους που φτάναν στο βουνό να στήσουν μια παράγκα; Δεν θα ξεχάσω, όμως, και όλους εκείνους που με προσωπική εργασία, μαζικά και αλληλέγγυα, φτιάχναν τους δρόμους στο βουνό και τις παράγκες, με την απειλή της σύλληψης να κρέμεται από πάνω τους. Τους γιατρούς που εξέταζαν δωρεά τον κόσμο και εμβολίαζαν τα παιδιά. Αυτή η αλληλεγγύη μάς έφερε πιο κοντά, μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη να παλέψουμε όλοι μαζί. Έσπαζε η μοναξιά και η απογοήτευση. Αυτό χρειαζόμαστε και σήμερα. Ακόμη πιο πολύ. Κανείς μόνος του έρμαιο στα χέρια της εξουσίας και των κάθε λογής «σωτήρων». Αλληλεγγύη τώρα!

Α. Β. Πέραμα


παιδεία παιδεια

τεύχος #6 2011

Πιλοτικό Ολοήμερο Σφαγείο Ξεκινάει τη μέρα της και υπόσχεται στον εαυτό της ότι σήμερα θα παραμείνει νηφάλια και ήρεμη. Κοιτάζει ξανά το σημερινό πρόγραμμα και διαπιστώνει ότι πάλι άλλαξε. Την τελευταία στιγμή. Θα μπει σε άλλη τάξη, τι μάθημα θα τους κάνει; Πότε θα στείλουν επιτέλους καθηγητή της πληροφορικής; Να προλάβει να συνδέσει τον υπολογιστή, να πάρει σειρά για να βγάλει φωτοτυπίες. Ο Διευθυντής εμφανίζεται στο γραφείο και ξαναμμένος ανακοινώνει κάτι για νέα προγράμματα και κάποιος να γράψει το πρακτικό και γιατί δε χτυπήσαμε ακόμα το κουδούνι. Τις φωτοτυπίες πότε θα τις βγάλει; Το κουδούνι χτυπάει. Προσευχή. Ανεβαίνει τις σκάλες, παίρνει βαθιές ανάσες, συνειδητοποιεί ότι δεν άκουσε κανένα «καλημέρα» σήμερα, ούτε και κείνη είπε. Να μη μεταδώσει την ένταση και τον εκνευρισμό της στην τάξη. Δεν της φταίνε σε τίποτα τα παιδιά. Και είναι μόνο η πρώτη ώρα. Πηγαίνοντας προς την τάξη, ακούει ήδη τις πρώτες φωνές από τους συναδέρφους της. Κακόμοιρα παιδιά. Σε λίγο κάποιος άλλος συνάδελφός της θα περνάει έξω από την τάξη της και μπορεί να σκεφτεί το ίδιο για τους δικούς της μαθητές. Θυμήθηκε τα λόγια του διευθυντή. «Να μπορέσετε». Αυτό την πρόσταξε να κάνει, όταν θυμωμένη του είπε ότι κάτω από τέτοιες συνθήκες δεν μπορούνε να δουλέψουν σωστά. Κακόμοιρα παιδιά. Και αυτά που μένουν ως τις τέσσερις; Οχτώ ώρες με εξοντωμένους δασκάλους. Εξοντωμένα παιδιά με εξοντωμένους δασκάλους. Να ζήσει το «νέο σχολείο». Απεργία. Κάτι άκουσε να ψιθυρίζεται. Πώς θα πείσει και τους άλλους να συμμετέχουν; Και πώς θα βγάλει το μήνα; Απεργοσπάστρια πάντως δε θα γίνει. Ξεκινάει να διαβάζει την Ορθογραφία στα παιδιά. Είναι μόνο η πρώτη ώρα. Στο πιλοτικό ολοήμερο σφαγείο. Νατάσσα Ντεμίρη

Ο

Για ένα αυτόνομο κοινωνικό πανεπιστήμιο έξω από κράτος και αγορά

ήδη ψηφισμένος, και μάλιστα με ευρεία πλειοψηφία, νόμοςπλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση εμφανίζεται απ’ τους μεν υπερασπιστές του ως το νομοθέτημα που θα καθαρίσει το δύσοσμο πεδίο του ελληνικού πανεπιστημίου και θα το απαλλάξει από βαρίδια ταμπού, όπως το άσυλο, απ’ τους δε πολέμιούς του ως ο σκληρότερος όσων προηγήθηκαν, μια προσπάθεια της κυριαρχίας να αλλάξει εντελώς το χάρτη στην ανώτατη εκπαίδευση, ανοίγοντας διάπλατα -την ήδη ανοιχτή, μη γελιόμαστε- πόρτα του πανεπιστημίου στις αγορές και κλείνοντάς την με πάταγο στα μούτρα της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας η οποία παρατηρούμε ότι όλο και κινείται, όλο και επιχειρεί να βρεθεί στο δημόσιο χώρο και να δημιουργήσει νέους δεσμούς, νέες σημασίες και συνάμα να νοηματοδοτήσει εκ νέου τον δημόσιο χώρο, τα κοινά αγαθά. Σαν να διαγράφει, ωστόσο, μια αντίρροπη προς την κοινωνία -ή έστω σημαντικά κομμάτια της- κίνηση, ο νόμοςπλαίσιο είναι στην ουσία του βαθιά αντικοινωνικός. Θίγει άμεσα κάποιες ρωγμές δημοσιότητας και ελευθερίας που είχαν ξεμείνει στο υπάρχον πανεπιστήμιο. Ειδικότερα, αλλάζει άρδην τον τρόπο διοίκησης των σχολών, επιφέροντας τη χαριστική βολή στο προβληματικό (όπως τίθεται μέχρι σήμερα άνωθεν), σημαίνον όμως στη σύλληψή του αυτοδιοίκητο, καταργεί το πανεπιστημιακό άσυλο και κατακερματίζει ακόμη περισσότερο τα προγράμματα σπουδών, μετατρέποντάς τα σε απλά πακέτα γνώσεων, τα οποία ο εκάστοτε φοιτητής καλείται να επιλέξει μηχανιστικά, αντιστοιχώντας τα σε χρήμα και χρόνο. Με δυο λόγια: εξαντλητική εξειδίκευση, εντονότερη εξάρτηση από αντικοινωνικούς παράγοντες και εκμηδένιση του δημόσιου χαρακτήρα του. Απέναντι στον άκρως επιθετικό αυτό νόμο-πλαίσιο, ορθώθηκε απ’ τα τέλη Αυγούστου μέχρι και σήμερα

ένα κύμα καταλήψεων, που εάν γρήγορα φούντωσε και απέκτησε δυναμική σε απόλυτους αριθμούς (περί τα 300 με 400 κλειστά τμήματα στα μέσα Σεπτεμβρίου), ακόμη πιο γρήγορα έσβησε, με τη συντριπτική

εξοβελίζοντάς τους απογοητευμένους στην ιδιώτευση. Έτσι και το φαινόμενο των ανεξάρτητων φοιτητών, οι οποίοι τάχθηκαν κατά των καταλήψεων, δεν είναι τυχαίο, και απλοϊκές αιτιάσεις περί «υποκινημένων φυτών» απλώς

πλειονότητα των σχολών σήμερα να έχουν επιστρέψει στην κανονικότητα είτε της εξεταστικής είτε της αναμονής του χειμερινού εξαμήνου. Πρωταγωνίστρια στην αποτυχία συγκρότησης ενός πλαισίου άρνησης του νόμου, όχι κομματικού ή διαπραγματευτικού, αλλά συνολικού και δημιουργικού, σε μεγάλο βαθμό θα πρέπει να θεωρείται η Αριστερά, με τον πρωτεύοντα ρόλο να ανήκει δικαιωματικά στα ΕΑΑΚ, τον δεύτερο στην ΑΡΕΝ, ενώ σε ρόλο άλλοτε κομπάρσου κι άλλοτε ρουφιάνου συνεχίζει να βρίσκεται η ΠΚΣ, η οποία άλλωστε παίζει και σε άλλο γήπεδο (μόνη της φυσικά). Η αδυναμία της Αριστεράς να αφουγκραστεί τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, σε μια εποχή δραματικών εξελίξεων μα και μεγάλης ελπίδας, διαφάνηκε απ’ τις πρώτες βδομάδες στην πλατεία Συντάγματος, όταν οι κάθε λογής θεματικές ομάδες αποτέλεσαν παραδείγματα του πώς μπορούμε να οργανωθούμε και να συναποφασίσουμε ως άτομα για ποικίλα ζητήματα, και η θεματική της παιδείας, για το ελάχιστο που διήρκεσε, είχε μετατραπεί σε συντονιστικό γενικών συνελεύσεων, αναδίδοντας μπόχα ναφθαλίνης. Η συνέχεια φυσικά δόθηκε στα αμφιθέατρα με τα κομματικά διευθυντήρια να λειτουργούν εν είδει κινηματικής πρωτοπορίας, αποξενώνοντας τους σπουδαστές απ’ την πολιτική διαδικασία, αποκλείοντάς τους απ’ την πραγματική ομότιμη συμμετοχή κι

συσκοτίζουν και δια της τεθλασμένης βγάζουν λάδι την πάγια τακτική των αριστερών φοιτητικών παρατάξεων, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια. Απάντηση σ’ ένα νόμο αντικοινωνικής λογικής και ολιγαρχικής υφής δεν μπορεί παρά να αποτελεί η δημοκρατία και η διαφάνεια. Είναι ευκαιρία σήμερα το πανεπιστήμιο ως θεσμός να νοηματοδοτηθεί εκ νέου με τη ρητή του αυτοθέσμιση σ’ ένα πλαίσιο άμεσης δημοκρατίας. Αμεσοδημοκρατικές, διευρυμένου περιεχομένου και αποφασιστικού χαρακτήρα γενικές συνελεύσεις, οριζόντιες δομές από τα κάτω, όπου το χέρι του κράτους και των αγορών θίγει βασικές κατακτήσεις (π.χ. φοιτητική μέριμνα), επιμονή σ’ ένα κοινωνικό άσυλο, άσυλο χώρου που θα λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλείδα για τα κεκτημένα και τη διαδικασία αυτοθέσμισης, και τέλος εξασφάλιση της κοινωνικής διαχείρισης της γνώσης με άμεση προσβασιμότητα για την κοινωνία σε κάθε πτυχή της λειτουργίας του πανεπιστημίου (μαθήματα, έρευνα, υποδομές…). Τα βήματα προς ένα πραγματικά αυτόνομο κοινωνικό πανεπιστήμιο έξω από τους μηχανισμούς του κράτους και της αγοράς μένουν να γίνουν από τους συμμετέχοντες στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Έτοιμες αποφάσεις δεν υπάρχουν, μπορεί να υπάρξει όμως η θεσμοθέτηση του ελεύθερου χώρου διαρκούς συζήτησης και ανάδειξης των ερωτημάτων που μπορούν να προκύψουν. Στέφανος Μπατσής


εργασια εργασία

σελίδα

INTERLINGUA

Η νίκη της αλληλεγγύης Η

εργοδοσία της Interlingua κρατούσε επί μήνες τους καθηγητές σε καθεστώς ομηρίας, αρνούμενη να μας καταβάλλει δεδουλευμένους μισθούς καθώς και το δώρο Χριστουγέννων και Πάσχα. Στις διαμαρτυρίες μας, τα στελέχη της επιχείρησης προσπάθησαν επανειλημμένα να μας τρομοκρατήσουν. Μας δήλωσαν ότι θα συνάψουν ατομικές συμβάσεις, και όποιος αρνηθεί να υπογράψει θα πρέπει να αποχωρήσει. Εμείς οι καθηγητές, απέναντι στην τρομοκρατία της εργοδοσίας, βάλαμε ως πρόταγμα την αλληλεγγύη, και τον αγώνα για να μην επιτρέψουμε σε κανένα αφεντικό ή διαμεσολαβητή να μας αφαιρέσει την αξιοπρέπεια. Στον πόλεμο που μας κήρυξε, απαντήσαμε με συνεχείς δράσεις και κινητοποιήσεις, και χωρίς να έχουμε αυταπάτη για τους θεσμούς του κράτους, στην προκειμένη περίπτωση τους χρησιμοποιήσαμε με σκοπό να βοηθηθούμε, αξιοποιώντας τις αντιφάσεις τους. Στις 14 Απριλίου προχωρήσαμε σε επίσχεση εργασίας και καλέσαμε την εκπαιδευτική κοινότητα και το εργατικό κίνημα να στηρίξει τον αγώνα μας, με σύνθημα ότι η υπόθεσή μας είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων και μόνο ο συλλογικός αγώνας θα φέρει νίκες. Ο ΣΕΦΚ εξέδωσε ψηφίσματα αλληλεγ-

γύης, ανάρτησε στην ιστοσελίδα του τα καταγγελτικά κείμενά μας και συμμετείχε στις παρεμβάσεις που κάναμε έξω από τη σχολή. Από το σωματείο μας, μάς στήριξαν μόνο τα μέλη της Ενωτικής Πρωτοβουλίας με τη δυναμική τους παρουσία, αλλά και αυτόνομες συλλογικότητες εργαζομένων και ανέργων. Προχωρήσαμε σε καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας χωρίς να πετύχουμε τίποτα. Υποβάλαμε αγωγές στο δικαστήριο, όπου η ημερομηνία εκδίκασης της υπόθεσής μας, προς διευκόλυνση της εργοδοσίας, ορίστηκε για τον Ιανουάριο του 2014! Τον Αύγουστο, ο υφυπουργός Εργασίας Ιωάν. Κουτσούκος, απαντώντας

στη Βουλή σε ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Μ. Κριτσωτάκη, διέψευσε τους ισχυρισμούς της εταιρείας ότι το Δημόσιο της οφείλει 200.000 ευρώ και δήλωσε ότι θα παρακολουθήσει την υπόθεση... Μετά από καταγγελία μας και στο ΙΚΑ, η εργοδοσία υποχρεώθηκε να μας ασφαλίσει και να επικολλήσει τα ένσημα χωρίς να αναγνωρίσει τις αργίες και τις ημέρες διακοπών. Υποβάλαμε και δεύτερη καταγγελία. Πετυχαίνουμε την πρώτη μας νίκη. Μετά από παρέμβαση που κάναμε στη σχολή, στις 24/9, η εργοδοσία της Interlingua, παρόλο που προσπάθησε βάναυσα να παρεμποδίσει την είσοδό μας και απειλώντας μας ότι θα καλέσει

την αστυνομία, αναγκάστηκε να υποχωρήσει μπροστά στη δίκαιη οργή μας, έχοντας στο πλευρό μας πάντα αλληλέγγυους, και να δεσμευτεί γραπτώς ότι θα μας προκαταβάλλει 10.000 ευρώ αναλογικά στον καθένα μας και τα υπόλοιπα οφειλόμενα ποσά θα ρυθμιστούν και θα αποπληρωθούν εντός 40 ημερών. Πράγματι, στις 29/9 μας κατέβαλλε προκαταβολή των δεδουλευμένων και υπέγραψε συναλλαγματική 5.000 ευρώ. Την Τρίτη 4/10 πραγματοποιήθηκε τριμερής συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας. Η εργοδοσία, εκτός των ποσών που μας κατέβαλλε, δεσμεύτηκε σε χρόνο που καθορίστηκε ρητά να αποπληρώσει το υπόλοιπο ποσό. Από την πλευρά μας τονίστηκε ότι θα άρουμε την επίσχεση εργασίας μόνο αν ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος δεσμευτεί σε συγκεκριμένες ημερομηνίες για την αποπληρωμή των ποσών υπερημερίας, που εμείς δεν διαχωρίζουμε από τα οφειλόμενα ποσά, και για την αποκατάστασή μας στις θέσεις εργασίας με τους ίδιους όρους δίνοντας τέλος στην ομηρία μας. Ο ίδιος δήλωσε ότι η διοίκηση επιθυμεί την επιστροφή μας στο χώρο εργασίας, εγκωμιάζοντας τα προσόντα μας, αλλά ζήτησε να διακοπεί η διαδικασία και να συνεχιστεί άλλη ημέρα προκειμένου να δώσει συγκεκριμένες ημερομηνίες αποπληρωμής.

Ένας διαφορετικός αγώνας με υποκείμενο τους ίδιους τους εργαζόμενους

Ο

αγώνας μας ήταν αγώνας αξιοπρέπειας και η νίκη μας οφείλεται αποκλειστικά στις πολύμορφες αγωνιστικές δράσεις μας, στην έμπρακτη συμπαράσταση των συναδέλφων από την Ενωτική Πρωτοβουλία που παλεύουν για τα δίκαια αιτήματα τουκλάδου,καθώςεπίσηςκαιάλλωνσυλλογικοτήτων του κινήματος, απαγκιστρωμένοι από ιδεοληψίες και κομματικές ομπρέλες, με μοναδικό όπλο την αλληλεγγύη. Τα αφεντικά δεν τρόμαξαν ούτε με την καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας, ούτε με τις αγωγές, ούτε με την επίκαιρη ερώτηση στη βουλή. Αποφάσισαν να μας πληρώσουν όταν με τις παρεμβάσεις μας στο χώρο δεν μπορούσαν να κάνουν εγγραφές Οι δράσεις μας ξεπέρασαν τη δράση του σωματείου μας, το οποίο, καπελωμένο από το ΠΑΜΕ, ενδιαφέρεται να δημιουργεί πελατειακές σχέσεις και ομηρίες. Τα μέλη του απείχαν συστηματικά από τις κινητοποιήσεις μας επειδή αρνηθήκαμε να λάβουμε μέρος στα συλλαλητήρια με το δικό τους μπλοκ. Είναι φανερό ότι όταν το ΠΑΜΕ μιλάει για ταξικό αγώνα και ενότητα αναφέρεται σε εκείνους που ασπάζονται τη θρησκεία του

κόμματος. Οι υπόλοιποι θυσιάζονται στο βωμό της απιστίας. Δεν είναι μόνο το ΠΑΜΕ που λειτουργεί έτσι. Ισχύει για κάθε συνδικαλιστική γραφειοκρατία σε συλλογικότητες που οι γενικές συνελεύσεις δεν λειτουργούν αμεσοδημοκρατικά αλλά καθοδηγούνται από κομματικούς μηχανισμούς. Τι ρόλο έχουν τα σωματεία; Μήπως διατηρούν τις ισορροπίες και συντηρούν αυτό το σύστημα; Τι απαντάνε στην επικείμενη διάλυση των εργασιακών σχέσεων στο Δημόσιο που θα φέρει περισσότερη πίεση στον ιδιωτικό τομέα, με αποτέλεσμα οι στρατιές των ανέργων να ρίξουν κι άλλο τα μεροκάματα; Φτάνει να κηρύττουν μια 48ωρη απεργία ως ένδειξη της αγωνιστικότητάς τους; Οι κυβερνήσεις εδώ και καιρό με πρωταγωνιστές τα παπαγαλάκια των καναλιών τρομοκρατούν τον κόσμο και δημιουργούν διαχωριστικές γραμμές και αντιπαλότητες ανάμεσα στους εργαζομένους, ώστε να μπορούν να επιβάλλουν την πολιτική τους. Ο συνδικαλισμός δεν πρέπει να περιορίζεται στις θεσμικές και οικονομικές διεκδικήσεις, και ένας τρόπος να σπάσουμε τη λογική της ανάθεσης στα σωματεία είναι να δημιουργήσουμε στους χώρους

εργασίας συνελεύσεις όπου θα συμμετάσχουν όλοι οι εργαζόμενοι και θα αποφασίζουν οι ίδιοι με άμεσοδημοκρατικές διαδικασίες το πως θα διαχειριστούν την εργασία. Η νίκη μας είναι νίκη όλων των εργαζομένων και ενισχύει την αυτοπεποίθηση στον εαυτό μας. Το "εγώ" γίνεται "εμείς", κι αυτό είναι το ισχυρότερο όπλο κατά της απάθειας και της παθητικότητας. Συνειδητοποιούμε τη δύναμή μας και δημιουργούμε τις προϋποθέσεις μιας έμπρακτης κοινωνικής ανατροπής: Παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας. Έφη Πανοτοπούλου


τεύχος #6 2011

εργασία... εργασια...

Συλλογικές συμβάσεις εργασίας Δουλειά σε συνθήκες δουλείας, με μισθούς πείνας

Κ

αθεστώς σύγχρονης δουλείας εγκαθιδρύει η κυβέρνηση και καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις, ξεπερνώντας ακόμη και τις επιταγές των δανειστών της για συρρίκνωση μισθών. Οι εργαζόμενοι στο εξής εγκαταλείπονται στο έλεος της ασυδοσίας των εργοδοτών που, χρόνια τώρα, απαιτούσαν οι μισθοί να διαμορφώνονται σε επίπεδο επιχείρησης. Με πολυνόμο που συντάχθηκε σε χρόνο ρεκόρ καταργείται η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης, βάσει της οποίας οι αποδοχές των εργαζομένων διαμορφώνονται σύμφωνα με τη θετικότερη σύμβαση, δηλαδή εκείνη που προβλέπει καλύτερους όρους και αποδοχές σε σχέση με τη γενική σύμβαση. Με τα νέα δεδομένα οι σχέσεις εργαζόμενου–εργοδότη βρίσκονται στον αέρα, ενώ με τη συγκεκριμένη ρύθμιση ανοίγει ο δρόμος για σύναψη ατομικών συμφωνιών που θα προβλέπουν αποδοχές μικρότερες από τον βασικό μισθό. Έτσι, ο εργαζόμενος με την απειλή της απόλυσης θα αναγκάζεται να δουλεύει έναντι πινα-κίου φακής και με τους όρους που θα θέτει ο εργοδότης από θέση ισχύος. Αναλυτικά, το νομοθετικό τερατούργημα προβλέπει εκτός από την κατάργηση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης, την αναστολή για δύο χρόνια της δυνατότητας επέκτασης των κλαδικών συμβάσεων,

ενώ ανοίγει η πόρτα για τη δημιουργία εργοδοτικών σωματείων σε επιχειρήσεις με λιγότερους από 20 εργαζόμενους. Καταργείται, επίσης, η διάταξη που προέβλεπε γνωμοδότηση της Επιθεώρησης Εργασίας για τη σύναψη επιχειρησιακών συμφωνιών.

Η εργασιακή ζούγκλα είναι ήδη εδώ Το πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων πάντως, έχει διαλυθεί την τελευταία δεκαετία, ενώ τα δύο τελευταία χρόνια επικρατούν συνθήκες εργασιακής ζούγκλας που πλέον νομιμοποιείται και ανάγεται σε κυρίαρχο μοντέλο. Ενδεικτικό είναι ότι το 40% των προσλήψεων που έγιναν από την αρχή του χρόνου αφορούν θέσεις μερικής ή εκ περιτροπής απασχόλησης, δηλαδή προσλαμβάνονται εργαζόμενοι με μειωμένες αποδοχές έως και 30%. Οι εργαζόμενοι εξάλλου, που υπο-

χρεώνονται στο πλαίσιο των περικοπών ωραρίων να εργαστούν έξι αντί οκτώ ωρών, χάνουν το 25% του μισθού τους, ενώ οι απασχολούμενοι με τετράωρο πρέπει να επιβιώσουν με το 50% των αποδοχών που θα λάμβαναν εάν δούλευαν κανονικό οκτάωρο. Δραματική είναι η κατάσταση για όσους απασχολούνται εκ περιτροπής -μια ή δύο φορές την εβδομάδακαθώς σε αυτή την περίπτωση οι απώλειες των αποδοχών φθάνουν έως και 85%. Άλλωστε, από τα τελευταία επίσημα στοιχεία προκύπτει ότι το 19% των επιχειρήσεων μείωσε τους μισθούς, πάνω από 30% των εργοδοτών κόβει ώρες ή μέρες εργασίας και αντίστοιχα τα μεροκάματα των εργαζομένων, ενώ τρεις στους δέκα σχεδιάζουν νέες περικοπές μέχρι το τέλος του χρόνου. Μαρία Γερογιάννη

ΔΗΜΟΣΙΟ: Απολύσεις και περικοπές μισθών Περισσότεροι από 30.000 δημόσιοι υπάλληλοι θα απολυθούν χωρίς αποζημίωση έως το τέλος του χρόνου και αναμένεται συνέχεια, καθώς η τρόικα απαιτεί η «εφεδρεία» που αποτελεί τον προθάλαμο της απόλυσης, να επεκταθεί και στο μόνιμο προσωπικό του Δημοσίου και μάλιστα χωρίς εξαιρέσεις. Η κυβέρνηση δίνοντας ρεσιτάλ υποκρισίας είχε ανακοινώσει αρχικά ότι οι υπάλληλοι που θα υπαχθούν στην εφεδρεία θα λαμβάνουν κάθε μήνα το 60% των αποδοχών τους, χωρίς να αναφέρει τίποτα για αποζημίωση. Τελικά, όπως αποκαλύπτεται, είχε μεθοδεύσει τη συγχώνευση της αποζημίωσης απόλυσης με το καταβαλλόμενο μέρος των αποδοχών. Έτσι, το μέρος του μισθού που θα καταβάλλεται είναι στην ουσία η αποζημίωση απόλυσης σε δόσεις και το δημόσιο–εργοδότης θα επιδοτεί τους απολυμένους με ένα πολύ μικρό ποσό. Για παράδειγμα, εάν ο υπό απόλυση εργαζόμενος έπαιρνε μισθό 800 ευρώ θα λάμβανε 480 ευρώ το μήνα για δύο χρόνια και αποζημίωση απόλυσης 7.000 ευρώ. Με το συμψηφισμό που γίνεται όμως, θα πάρει μόνο 305 ευρώ το μήνα έως να απολυθεί οριστικά ή να βγει στη σύνταξη. Στην εφεδρεία βγαίνουν υπάλληλοι με συμβάσεις αορίστου χρόνου και εργαζόμενοι που συμπληρώνουν 33 χρόνια υπηρεσίας οι οποίοι θα τεθούν σε προσυνταξιοδοτικό καθεστώς. Από την εφεδρεία εξαιρούνται -μόνο για φέτος- οι εκπαιδευτικοί και γενικά οι γιατροί του ΕΣΥ, και όπως ήταν αναμενόμενο,

οι ένστολοι μισθοφόροι φύλακες και προστάτες των συμφερόντων της κυριαρχίας. Προς εφεδρεία και απόλυση οδεύουν, επίσης, οι υπάλληλοι με σύμβαση αορίστου χρόνου που εργάζονται σε δέκα υπό κατάργηση οργανισμούς του δημοσίου. Η συγκεκριμένη κατηγορία υπαλλήλων, έως πρόσφατα γνώριζε ότι βάσει του εφαρμοστικού νόμου για το μεσοπρόθεσμο, θα μεταταχθεί σε άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου που έχουν κενές οργανικές θέσεις. Παράλληλα, στην εφεδρεία θα βγουν και όσοι εργαζόμενοι σε οργανισμούς που συγχωνεύονται δεν μεταταχθούν έως την 1η Νοεμβρίου σε άλλες υπηρεσίες. Νέο μαχαίρι στους ήδη κουτσουρεμένους μισθούς των εργαζομένων στο Δημόσιο, μπαίνει με το νέο μισθολόγιο από την εφαρμογή του οποίου θα υπάρξουν μειώσεις που θα φθάνουν έως και το 50% των αποδοχών. Οι μειώσεις μισθών με τη μέθοδο της κατάργησης επιδομάτων, θα πλήξει κυρίως υπαλλήλους με δευτεροβάθμια ή υποχρεωτική εκπαίδευση, ενώ συρρικνώνεται και ο βασικός μισθός των νεοδιοριζομένων (π.χ. οι νέοι δάσκαλοι και καθηγητές θα παίρνουν πρώτο μισθό 660 ευρώ). Ειδικότερα, απώλειες αποδοχών έως και 40% θα υποστούν οι εργαζόμενοι σε ΔΕΚΟ και ΝΠΙΔ, στις ανεξάρτητες αρχές και τις ΑΕ του Δημοσίου, ενώ οι υπάλληλοι με δευτεροβάθμια και υποχρεωτική εκπαίδευση θα υποστούν μειώσεις από 10% έως και 50%.

Στο 50,9% έφθασε η μακροχρόνια ανεργία Στην ανέχεια έχει καταδικαστεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού, καθώς οι άνεργοι αριθμούν πλέον ένα εκατομμύριο άτομα και το 2012 εκτιμάται ότι 1.250.000 εργαζόμενοι θα είναι χωρίς εργασία. Από τις τελευταίες στατιστικές μετρήσεις προκύπτει ότι σε αδιέξοδο βρίσκονται 412.708 άνθρωποι που αναζητούν μάταια εργασία πάνω από ένα χρόνο. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι ακόμη και τον Ιούνιο, όταν άρχιζε η τουριστική περίοδος, ο δείκτης ανεργίας εκτινάχθηκε στο 16% έναντι 11,6% τον ίδιο μήνα του 2010. Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας συγκεντρώνουν οι γυναίκες με 20% έναντι 13,7% των ανδρών, ενώ στα ύψη έχει εκτιναχθεί ο δείκτης στις νεανικές ηλικίες φθάνοντας στο 38,3% στις νέες και στο 28,6% στους νέους έως 29 ετών. Το 24,6% των νέων, εξάλλου, που αναζητούν για πρώτη φορά δουλειά παραμένουν άνεργοι, ενώ η μακροχρόνια ανεργία φθάνει στο 50,9%. Μείωση των θέσεων εργασίας παρατηρείται σε όλους τους τομείς της οικονομίας. Στον πρωτογενή τομέα φτάνει στο 7,6%, στο δευτερογενή στο 16,5% και στον τριτογενή 2,8%. Μεγαλύτερη συρρίκνωση του αριθμού των απασχολούμενων καταγράφεται στον κλάδο των κατασκευών και ακολουθεί ο τομέας της γεωργίας. Η δραματική αύξηση της ανεργίας δίνει τη χαριστική βολή στα ασφαλιστικά ταμεία, τα έσοδα των οποίων ήδη μειώθηκαν φέτος κατά 5 δις, ενώ αναμένεται το επόμενο διάστημα η μείωση να φθάσει στα 6 δις. Το κόστος των συνεπειών της ανεργίας στο σύστημα ασφάλισης θα μετακυληστεί στις πλάτες των ασφαλισμένων που θα υποστούν επιπλέον περικοπές σε παροχές και συντάξεις. Οι καταστροφικές συνέπειες των κυρίαρχων πολιτικών αποτυπώνονται και στο ισοζύγιο προσλήψεων–απολύσεων, καθώς από σχετικές έρευνες προκύπτει ότι για κάθε μία πρόσληψη αντιστοιχούν επτά απολύσεις εργαζομένων. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το 20,4% των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα προέβη σε μείωση θέσεων εργασίας κατά το πρώτο 6μηνο του έτους, ενώ μόλις το 3,1% έκανε προσλήψεις. Μ. Γ.


εργασια εργασία

σελίδα

«Διαφορετικά» τα ΜΜΕ, κατάπτυστα τα αφεντικά τους! Αριστερές, δεξιές, εναλλακτικές και…χριστιανικές σφαγές Και ο «902 αριστερά»; Και ο «εναλλακτικός» Κούλογλου; Και το γραφείο τύπουτηςεκκλησίας;«Ναι,όλοιαυτοί…», τυπικά και «ιδεολογικά» απέναντι, είναι άθλιοι εργοδότες και απολύουν! Εάν τέτοιοι «υπερασπιστές» της λαϊκής οικογένειας, της αντι-πληροφόρησης, και των… ψυχών από πάσαν μαλακίαν, αποτελούν θεοσκότεινες ψηφίδες στο συνολικό πορτραίτο Ντόριαν Γκρέϋ -φαμπρικάριων, στα μ.μ.«ε.» θα κολλήσει πχ. το «Λαμπρακέικο», πέρα από τις μαζικές εκτελέσεις, να εφαρμόσει πριν από την κυβέρνηση, «εργασιακή εφεδρεία» στον σκιτσογράφο Τ. Αναστασίου, διότι οι γελοιογραφίες του είναι «πολύ αντιπολιτευόμενες» και «δε συνεμμορφώθη»;

«Μας απολύανε και γελάγανε» στον Περισσό! «…Μας απολύανε και γελάγανε, λέγοντας την ψευτιά ότι οι αντιδράσεις μας για τις απολύσεις ήταν μέρος επίθεσης στο ΚΚΕ. Κάνανε χυδαίες επιθέσεις προσωπικά σε συναδέλφους, απειλούσανε έμμεσα ή άμεσα, δείχνανε και δείχνουνε απανθρωπιά…», περιγράφουν τι συνάντησαν …«αριστερά στα FM» των 23 απολύσεων, οι άνθρωποι. Ο «αριστοκράτης» της Δ. Αρεοπαγίτου Κούλογλου του κατάμαυρου εργασιακά «TVXS» απέλυσε από τις διακοπές του με mail συντάκτρια, διαπομπεύοντάς την κατόπι, όταν συνάντησε αντιδράσεις, ιδίως από τη «Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, "μπλοκάκηδων", "μαύρων", ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ». Πιο «ανανεωτικά», ποιοτικά στο «105 &5 στο Κόκκινο», η μισθοδοσία αργεί, ενώ στην «Αυγή» …ακόμα πιο πίσω (τρίμηνο).

«Ευλογημένη» η άλλη απόλυση, της Μ.Π., από τη δημοσιογραφική υπηρεσία του παπαδαριού (Ι. Σύνοδος). Γιατί να κωλώσει ο άλλος «ευλογημένος», πρ. διοικητής του Α. Όρους, αφεντικό του Δ.Ο.Λ., και να μη στείλει για επίδομα ανεργίας τον πρόεδρο της Ενωσης Προσωπικού Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου Χρ. Μαΐδη; «Συνδικαλιστική ασυλία»; Ορίστε;

Πίσω από τους αριθμούς είναι άνθρωποι - κάτω από τα τσουνάμια εργαζόμενοι Σε Λαμπρακέικο, Μπομπολέικο και Αλαφουζέϊκο, σκουριασμένη η γκιλοτίνα κόβει και ξανακόβει συνεχίζοντας το «θεάρεστον». Πλησιάζουν τους 800 οι σφαγμένοι του α’ εξαμήνου 2011 των τριών «μεγαλοσυγκροτημάτων», ενώ φρέσκο αίμα με εβδομαδιαίες εκκαθαρίσεις ή μαρτύρια της σταγόνας έφεραν τα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Οφείλει «κάτι μηνάκια» στους εργαζομένους, με ένα φάντασμα -εργοδοτικό- να πλανιέται πάνω τους: «Θα κλείσουμε ή θα σωθούμε με δάνειο, αλλά θα

ΕΣΗΕΑ: Μισούν το προεδρείο, φοβούνται όμως το σωματείο; Κανά 4άρι μήνες και άπειρα «κομπρεμί», μετά τις θερινές εκλογές στην ΕΣΗΕΑ, σχηματίστηκε προεδρείο Δ.Σ.. Προοδευτικό τωόντι, «γεμίζει» (και) από σημαντικούς αγωνιστές-ιες, συμπεριλαμβανομένων και βαθειά αντιγραφειοκρατών. Η νέα «κορυφή» απέχει έτη φωτός από προηγούμενες, γκάγκαρα εργοδοτικές -ενώ ως προς κάποια πρόσωπα αποτελεί ό,τι πιο μισητό για το εργοδοτικό κλαμπ. «Αρκεί» ετούτο; Το να μισούν οι εργοδότες το προεδρείο δε συνεπάγεται πως φοβούνται το σωματείο! Τα πογκρόμ, η χειρότερη καθίζηση της «ενημέρωσης» αποτελούν προειδοποιητικές βολές χείριστων τσαμπουκάδων. Μια «καλή διοίκηση», που δε θα συμβάλει ώστε εργαζόμενοι και άνεργοι να γκρεμίσουν την ΕΣΗΕΑ και σε τρεις μέρες να την ξαναχτίσουν (παραλλάσσοντας τον, επίσης καλό, Χριστούλη) θα την συντηρήσει ως μαυσωλείο, ατυχές σκιάχτρο με βαθμό ανησυχίας μηδέν για, συνηθισμένα σε «κάτι τέτοια», κοράκια!

χαιρετίσουν 400!». Συνέλευση στο «δημοκρατικό» μαγαζί, καταψήφισε απεργιακή πρόταση. «Μαύρες λίστες» σταμπάρουν «υποκινητές». Σοκ και δέος γονατίζει ακόμα και συναδέλφους που δεν έχουν λυγίσει ποτέ! ALTER: Από πότε έχουν να πληρωθούν και πόσα τους χρωστάνε, θυμίζει το ανέκδοτο «με τον παππού και το λύκο». Η απάντηση «ουουουου… (που να θυμάμαι τώρα)» δεν είναι αστείο και δεκάδες βγάζουν κάνα μεροκάματο, αν βρουν ψήστες σε σουβλατζίδικα κλπ. Στο πιο «ανάλαφρο» STAR, αλλά και τα ραδιόφωνά του, «απλά» διώχνουν (11 ως τώρα). Στο Βορρά: «Αγγελιοφόρος» με μείον 20, νέο πογκρόμ αρχές Οχτώβρη στο αθλητικό τμήμα, και προγραφές. «Μισθοί Βουλγαρίας στον ιδιωτικό τομέα» ήταν τελευταίο πρωτοσέλιδο της άλλης μεγάλης σαλονικιώτικης «ναυαρχίδας», «Μακεδονία», μα η ερώτηση «Μισθός; Είναι αυτό που τελευταία είδαμε τον Ιούλιο;» κυριαρχεί στο «μαγαζί». Απεργίες και στα δυο, πάντως, δεν κατάφεραν να τις βγάλουν «παράνομες» τα αφεντικά!.. Θανάσης Γ. Κάππος

«Και τα λοιπά…»; Οικονομική εφημερίδα ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ και «νέος και υγιής» ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: απολύσεις! Σε «Αυριανή» και «Φίλαθλο» του Κουρή, πληρώθηκαν!. Το Γενάρη του 2011! Ο Θ. Αναστασιάδης προβάρει «λαϊκή» τηλεοπτική μούρη, αφού στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ οι αμοιβές έγιναν πιο «λαϊκάτζες». Στον «ΕΛΕΥΘΕΡΟ» τα χρωστούμενα έκλεισαν 10μηνο. 1-0 απολύσεις, 2-0 μείωση μισθών και περάσαμε στα πέναλτυ στη SPORT DAY. Ο «μάγκας» Π. Κωστόπουλος (ΙΜΑΚΟ) βολεμένος με τη νέα «εργατική» νομοθεσία, προειδοποίησε 12 για κουτσουρεμένη «αποζημίωση». «Αφαίρεση» 66 ατόμων στις ΑΤΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ του Φιλιππόπουλου. Στο ΛΥΜΠΕΡΗ; Και «εκ περιτροπής» και απολύσεις. Στο FLASH, 50 έπεσαν από τον ουρανοξύστη στην Κηφισίας. Περίπου 80 οι απολύσεις στην DPG DIGITAL MEDIA του υιού Γιαννακόπουλου. Τρεις μήνες απλήρωτοι στο «τρέντυ» MAD RADIO.

Για το «κούρεμα» σε ΕΡΤ και ΑΠΕ Μην επαναλάβουμε τα «γνωστά» για το μνημονιακό τσάκισμα της ΕΤ-1, πριόνισμα σταθμών ΕΡΑ και «μοντέλο» ΔΕΚΟ μεν, ιδιωτικοοικονομικής όμως, στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο ειδήσεων. Ακόμα και αν είμαστε ανάλγητοι για τον Καιάδα καμιάς χιλιάρας εργαζομένων τους, που ήδη έχουν υποστεί ως «δημόσιοι υπάλληλοι» τετραπλή δόση περικοπών αποδοχών, η «χαρά μεγάλη» των ιδιωτικών νταβατζήδων, που δεν κρύβεται ...εεε «κάτι λέει». Το λιγότερο είναι τα χοντρά διαφημιστικά πακέτα που θα μετακινηθούν. Από την άλλη, επίσημοι και ανεπίσημοι συνδικαλισμοί, περιορίζονται στα λογιστικά ή σε «φιλανθρωπία» στους υποψήφιους άνεργους, χωρίς να τολμούν το ξεκάθαρο: «Ούτε κρατικές, ούτε ιδιωτικές, οι συχνότητες είναι δημόσιες με εργατικό έλεγχο».


τεύχος #6 2011

διεθνή διεθνή

Μήνυμα από την Ισπανία

Αρχικά θέλω να σας πω, και νομίζω ότι μιλάω στο όνομα όλου του κινήματος της 15Μ στην Ισπανία, ότι θαυμάζουμε και στηρίζουμε τον αγώνα σας ενάντια στις προσταγές της δικτατορίας των διεθνών αγορών. Παρακολουθούμε τις εικόνες βίας και άγριας καταστολής στο δρόμο, και τη δική σας επιμονή να σταματήσετε τον εξευτελισμό της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Σας χαιρετούμε, και να ξέρετε ότι δεν είστε μόνοι.

Μ

αθαίνουμε ότι παρόλο που οι δρόμοι είναι γεμάτοι από ανθρώπους και γίνονται συγκρούσεις και ταραχές με την αστυνομία, η χώρα, οι παραλίες της, τα μνημεία, τελικά πουλιούνται στις αγορές του εξωτερικού. Για να πληρωθεί με αυτό τον τρόπο το παράνομο χρέος. Ένα χρέος το οποίο σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην αγορά περιττών και ηλίθιων πολεμικών εξοπλισμών. Είναι απαραίτητο να εξαχθούν ορισμένα σημαντικά διδάγματα από αυτό. Μαζί, ίσως, με τον αγώνα στο δρόμο, ο οποίος είναι σημαντικός γιατί μπορεί να δείξει στους εξουσιαστές ότι μπορούμε να οργανωθούμε και να αντισταθούμε, εφόσον είναι αναγκαίο, με τη βία που και αυτοί χρησιμοποιούν, πρέπει να εξετάσουμε καλά, νομίζω, τρεις κύριους άξονες. Την κατασκευή εναλλακτικών λύσεων πέρα και ενάντια στον καπιταλισμό. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να δημιουργήσουμε οικολογικούς συνεταιρισμούς, παραγωγών, καταναλωτών, κολεκτίβες εργασίας ή υπηρεσιών, όπου θα μπορούμε αν θέλουμε και να στεγαζόμαστε. Να προωθήσουμε το ελεύθερο λογισμικό, την ελεύθερη παιδεία, τα ελεύθερα τοπικά νομίσματα, το ελεύθερο πανεπιστήμιο, τους ελεύθερους χώρους, την ελεύθερη αγάπη, και ούτω καθεξής. Αν υποθέσουμε ότι καταλαμβάναμε αύριο το Κοινοβούλιο δεν θα είχαμε προτάσεις ως εναλλακτική λύση, και επιπλέον δεν είναι αυτό που θέλουμε, γιατί εκεί δεν έχει υπάρξει ποτέ άμεση δημοκρατία. Αντίθετα, θέλουμε νέους χώρους, αποκεντρωμένους, οριζόντιους και με κοινωνική οργάνωση.

Προσέξτε ποιο είναι το πραγματικό μέσο με το οποίο ασκείται η καταστολή. Οι αστυνομικοί μπορεί να είναι απαίσιοι άνθρωποι, ιδίως σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία ή η Αγγλία, όπου πρόσφατα έχουν σκοτώσει νεαρούς ακτιβιστές. Είμαστε σίγουρα κοντά σε νέες μεθόδους του φασισμού, η αστυνομία, οι στρατιωτικοί και οι μυστικές υπηρεσίες είναι το όπλο του συστήματος με το οποίο ασκεί κοινωνικό έλεγχο, και γι' αυτό πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ωστόσο, πρέπει να εξετάζουμε και άλλους παράγοντες όταν σκεφτόμαστε ότι η βία στους δρόμους θα είναι το κύριο όπλο μας για την πολιτική αλλαγή. Έχουν περισσότερα όπλα από εμάς. Αν το μόνο που θέλουμε είναι να εμπλακούμε σε έναν βίαιο αγώνα, με ταραχές και λεηλασίες, θα απαντήσουν με πυροβολισμούς και εμείς μόνο με πέτρες και μολότοφ. Σίγουρα θα χάσουμε. Και θα χάσουμε, επίσης, μια πιθανή ευρεία λαϊκή υποστήριξη, η οποία είναι απαραίτητη για τη διεξαγωγή μιας ελευθεριακής επανάστασης. Ο αστυνομικός δεν είναι παρά ένα πιόνι στο παιχνίδι τους. Χρειάζεται να δούμε καθαρά το σύνολο του καταπιεστικού μηχανισμού και να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο τα πιόνια, αλλά τον βασιλιά και τη βασίλισσα. Ειδικότερα για μια επανάσταση ελευθεριακή ή αναρχική, καθώς μια επανάσταση αυτού του τύπου θα πρέπει να βασίζεται στη συναίνεση και στην πειθώ, και όχι στην επιβολή. Ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε τώρα είναι ένας αγώνας λεκτικός, ένας αγώνας διαλόγου. Να μιλήσουμε ειλικρινά και καθαρά, όπου και όσο χρειάζεται. Costa Didac Απόδοση Μαριάννα Χ.

Πειράματα εναλλακτικής οικονομίας στην Καταλονία Ο Didac Costa είναι κοινωνιολόγος, ακτιβιστής, συγγραφέας και ένας από τους δημιουργούς των Ecoredes, CIC και του εναλλακτικού νομίσματος Εcoseny.Μέσααπόαυτάταδίκτυα,τοπροηγούμενο διάστημα αγόρασαν μια εγκαταλελειμμένη περιοχή κοντά στη Βαρκελώνη, την οποία θέλουν να μετατρέψουν σε μια μετακαπιταλιστική-μεταβιομηχανική περιοχή. Ο ίδιος λέει σε συνέντευξή του: “Η Ecolònia είναι ένα έργο βιομηχανικής κολλεκτιβοποίησης, το οποίο έχουμε αρχίσει να οργανώνουμε σε μια βιομηχανική περιοχή που ήταν εγκαταλελειμμένη για 10 χρόνια στις όχθες ενός ποταμού στην Καταλονία. Όπως πολλές άλλες περιοχές στην Καταλονία, ήταν ένα πρότυπο ζωής και εργασίας όπου οι κάτοικοι εντάσσονταν σε τρεις κεντρικές πτυχές: παραγωγή ενέργειας με το ποτάμι, βιομηχανική εργασία (συνήθως ύφασμα) και στέγη για τους εργαζόμενους. Ο χώρος αυτός, που έχει 35 σπίτια (40m2), 12.000 m2 με βιομηχανικά κτίρια, ένα μικρό σχολείο, την κουζίνα της κοινότητας, το θέατρο και την εκκλησία. Έχει αγοραστεί συλλογικά από μια κολεκτίβα στέγασης, η οποία συνδέεται με την Cooperativa Integral Catalana. Θέλουμε να κάνουμε εκεί ένα νέο μοντέλο οικολογικής και συνεργατικής βιομηχανικής ζώνης, με συλλογικές μορφές ιδιοκτησίας και εργασίας, η οποία θα ενσωματώνει τις μοναδικές εμπειρίες της κολεκτιβοποίησης και του εργατικού ελέγχου, όπως αυτές πραγματοποιήθηκαν στην Καταλονία κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης. Το υψηλό κόστος αυτής της αγοράς, το οποίο ήταν στα 400.000 € και επιπλέον 200.000 για τις πολλές επισκευές που χρειαζόταν, έχει λυθεί από τη δυνατότητα εργασίας και κοινής συνεργασίας που παρέχει η CIC και τα EcoRedes. 35 οικογένειες μπορούν να αγοράσουν ένα από αυτά τα 35 διαμερίσματα, με υποθήκη ύψους 100€ το μήνα μέχρι να φθάσουν το ποσό των 25.000€. Μόλις αγοραστεί ένα από αυτά τα διαμερίσματα σε ένα καθεστώς «συνεταιριστικής ιδιοκτησίας», μπορεί να νοικιαστεί σε άλλους ανθρώπους, όταν οι ιδιοκτήτες τους δεν μένουν εκεί, και αν το εγκαταλείψουν μπορεί να πωληθεί στην ίδια τιμή. Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι εξακολουθούμε να ζούμε σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν που θα θέλαμε, και υπάρχει η ανάγκη για τη δημιουργία δομών που θα μας οδηγήσουν στη μετάβαση προς αυτόν. Σχεδιάζουμε ενδιάμεσα καθεστώτα για την ιδιοκτησία περιουσιακών στοιχείων, με συνεργατικές μορφές ιδιοκτησίας, ανάμεσα στην ατομική ιδιοκτησία και σε μια πλήρη κολεκτιβοποίηση των χώρων κατοικίας. Έτσι, γίνεται δεκτή μια ενδιάμεση μορφή ιδιωτικής-συνεργατικής ιδιοκτησίας, αλλά όχι ορισμένες χρήσεις του ακινήτου, όπως η κερδοσκοπία από αυτό ή η εγκατάλειψή του.” Τα EcoRedes της Καταλονίας είναι ένα νέο μοντέλο κοινωνικής τοπικής οικονομίας. Αφορά νομισματικά συστήματα τα οποία βασίζονται στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία και την τοπική οικονομική αυτονομία. Τα απαρτίζουν οι πολίτες οι οποίοι χρησιμοποιούν και το εναλλακτικό νόμισμα. Το CIC (cooperativa integral catalana) είναι ένα αναπτυσσόμενο δίκτυο ανθρώπων στην Καταλονία, το οποίο δημιουργεί και χρησιμοποιεί δομές αλληλέγγυας οικονομίας.


σελίδα

εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ - Τεύχος 6  

Από τα περιεχόμενα: - Φάκελλος: Εμπειρίες και σκέψεις από τις πλατείες - Άμεση δημοκρατία στην οικονομία και εργατικό κίνημα - Για ένα αυτόν...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you