Page 1

Τεύχος # 4 2011 Μαχητική εφημερίδα για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας σελίδα 5

Μαχητικό κίνημα ανέργων τώρα!

Αφιέρωμα: Η «πρόκληση» των μεταναστών '

-10 σελίδα 7

σελίδα 11

Συγκοινωνίες: Κοινό μέτωπο εργαζομένων-επιβατών

efimeridadrasi@gmail.com

Κερατέα: Πράσινα ΧΥΤΑ και πράσινα άλογα 5 σελίδα 1

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ Καμιά ανοχή στους δυνάστες της ζωής μας: Διαμαρτύρονται οι κάτοικοι της Κερατέας για το ΧΥΤΑ που θα μολύνει τη ζωή τους και θα καταστρέψει περιβαλλοντικά την ευρύτερη περιοχή; Το ΚΡΑΤΟΣ εδώ και δύο μήνες απαντά με γενικευμένη τρομοκράτηση του πληθυσμού και καθημερινή καταστολή, προστατεύοντας τα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων. Απεργούν οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες και στα λιμάνια; Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ κηρύσσει παράνομες και καταχρηστικές όσες είναι επικίνδυνες για την εξουσία. Ξεκινούν απεργία πείνας οι 300 μετανάστες εργαζόμενοι διεκδικώντας τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών; Οι γιάφκες των ΜΜΕ και η αλητεία της μεγαλοδημοσιογραφίας λασπολογούν ασύστολα εναντίων τους, υποθάλποντας το ρατσισμό και την ξενοφοβία και γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια το άσυλο. Παίρνει μαζικά χαρακτηριστικά το κίνημα «Δεν Πληρώνω»; Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ με ολοκληρωτικού τύπου αποφάσεις ποινικοποιεί την πολιτική ανυπακοή και τη συλλογική δράση. Υπάρχει λαϊκή κατακραυγή για τους εμπλεκόμενους στα σκάνδαλα της Siemens, του Βατοπεδίου και της λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου; Με μεθοδεύσεις, καθυστερήσεις και πολύ παρασκήνιο η ΒΟΥΛΗ προστατεύει τους προστάτες της και τους εθνοπατέρεςτης. Αναπτύσσονται εξεγερτικές διαθέσεις στον κόσμο της εργασίας; Οι ορδές των ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ τις καταστέλλουν με κάθε μέσο και ο ΣΤΡΑΤΟΣ πραγματοποιεί ασκήσεις καταστολής πλήθους και προετοιμάζεται για την αντιμετώπιση μιας επερχόμενης πανκοινωνικής εξέγερσης. Αυξάνεται δραματικά ο αριθμός των αστέγων και νεόπτωχων που κοιμούνται σε γέφυρες και πλατείες; Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ σιωπά και κρατά ερμητικά κλειστά τα εκατοντάδες άδεια ακίνητα που διαθέτει.

Καμιά ανοχή στους διαμεσολαβητές των αγώνων μας: Καταστρέφεται η ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας από την καθεστωτική πολιτική και την τρόικα; Οι οργανώσεις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ λειτουργούν ως αναχώματα του κράτους μέσα στο εργατικό κίνημα για την άμβλυνση της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Ενώ σύσσωμη η ΑΡΙΣΤΕΡΑ κινείται στο πλαίσιο της αστικής νομιμότητας, προκρίνει τις εθιμοτυπικές διαμαρτυρίες και τα ειρηνικά συλλαλητήρια και απεύχεται την ανατρεπτική δράση, την αυτενέργεια των μαζών, το μπλοκάρισμα της παραγωγής και του κράτους, τις συγκρουσιακές μορφές πάλης και τα οδοφράγματα.

Στον κόσμο των αφεντικών, χωρίς δικαιώματα, χωρίς συμβάσεις, χωρίς μισθούς

ΕΙΜ ΑΣ ΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ Η Α ίγυπτος είναι εδώ!

Σελίδα 4


τεύχος #4 2011

Η αστυνομική δημοκρατία επιτίθεται. Ας απαντήσουμε... Ο κόσμος της εργασίας βρίσκεται στο στόχαστρο της εξουσίας αυτό τον

καιρό. Οι συλλογικές συμβάσεις και ο κατώτερος μισθός αποτελούν παρελθόν και επικυρώνεται με κάθε επισημότητα το καθεστώς της εργασιακής ζούγκλας.

Ο

ι δημόσιες συγκοινωνίες και οι κοινωνικές υπηρεσίες μετατρέπονται σε είδη πολυτελείας για την πλειονότητα της κοινωνίας. Πανάκριβα εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς, πανάκριβα τιμολόγια για νερό, ηλεκτρικό ρεύμα και επικοινωνίες. Άγρια φορολογία για μισθωτούς και συνταξιούχους, πλήρης ασυλία για τα λαμόγια της πλουτοκρατίας και του πολιτικού κατεστημένου. Το ζήτημα είναι «να σωθεί η οικονομία», δηλαδή τα προνόμια και τα κέρδη μιας δράκας καθαρμάτων που καλύπτονται πίσω από στρατιές ένστολων πραιτόρων και ψευδολόγων στα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης. Σ’ αυτό το καθεστώς αστυνομικής δημοκρατίας με εμφανή χαρακτηριστικά ολοκληρωτισμού, είναι φυσικό επόμενο η δαιμονοποίηση κάθε μορφής αντίστασης. Από τα κοινωνικά κινήματα ενάντια στο χαράτσι στη μετακίνηση μέχρι τους εργατικούς αγώνες που εξελίσσονται σε κλάδους που πλήττουν τα άγρια κυβερνητικά μέτρα. Μέσα σε αυτό το κλίμα ιδιότυπου κοινωνικού πολέμου δεν προκαλεί έκπληξη η απάνθρωπη και χυδαία αντιμετώπιση των μεταναστών εργατών που πραγματοποιούν απεργία πείνας διεκδικώντας ίσα

μεροκάματα με τους ντόπιους και να τερματιστεί το μακρόχρονο καθεστώς παρανομίας που τους έχει επιβάλλει το καθεστώς προκειμένου να αποτελούν φτηνό εργατικό δυναμικό για την «ανάπτυξη». Οι μετανάστες εργάτες αντιμετωπίστηκαν ως απειλή για την τάξη και ασφάλεια μιας κοιμώμενης μικροαστικής μάζας. Η άρση του ασύλου και η εκδίωξή τους από τη Νομική με την επιστράτευση όλων των ειδών των κατασταλτικών μηχανισμών, έγιναν με τη συνενοχή, της συστημικής αριστεράς και των παρατρεχάμενών της εκτός του κοινοβουλίου. Οι μάσκες έπεσαν με πάταγο και αποκαλύφθηκε αυτό που κάποιοι χρόνια έβλεπαν πίσω από τις αγωνιστικές κορώνες, το άβουλο, υποταγμένο και μικροπολιτικό πρόσωπο ενός αριστερού εσμού που φαντασιώνεται ότι κάποτε θα πάρει τη θέση των εξουσιαστών. Στην Ελλάδα η επίθεση του καθεστώτος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Στη Μέση Ανατολή ωστόσο, μέσα από τους καπνούς και τα οδοφράγματα, η ιστορία αλλάζει σελίδα. Σήμερα στην Αίγυπτο, χθες στην Τυνησία, η εξέγερση των καταπιεσμένων δείχνει ότι τίποτα δεν χάθηκε κι όλα μπορούν να συνεχιστούν

Συναντώντας τη Η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ » είναι μια διμηνιαία μαχητική εφημερίδα λόγου και δράσης, που διανέμεται δωρεάν σε εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους και απευθύνεται σε όλο τον κόσμο της εργασίας. Η βάση της λειτουργίας της είναι οι ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις, όπου καθένας -μιά ενδιαφερόμενος- η καλείται να συμμετάσχει και να συνεισφέρει σ’ αυτό το εγχείρημα. Ο στόχος της είναι να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πολύμορφου μαζικού χειραφετημένου κινήματος του κόσμου της εργασίας, αποτελώντας παράλληλα φωνή αντιπληροφόρησης από τους χώρους εργασίας, άμεσης έκφρασης των εμπειριών και επικοινωνίας όλων των αόρατων από τους καθεστωτικούς πολιτικούς και συνδικαλιστικούς θεσμούς και φορείς, ενότητας των εργαζομένων-ανέργων-νεολαίων-αγροτών-μεταναστών και μαχητικής παρέμβασής τους σε κάθε πρόβλημα της καθημερινότητας σε κάθε χώρο εργασίας. Αλλά και ανοιχτό βήμα έμπρακτων μορφών αλληλεγγύης και συσπείρωσης, ώστε ο κόσμος της εργασίας να πάρει την υπόθεσή του και τους αγώνες στα χέρια του για ν’ αλλάξει τη ζωή του.

...

μέσα από αγώνες χωρίς φωτισμένες ηγεσίες, κόμματα και συμφέροντα. Τα αδέλφια μας εκεί που δίνουν μάχες σε δρόμους και πλατείες, μας υπενθυμίζουν ότι οι λαοί μπορούν μόνοι τους να αλλάξουν τη ζωή τους και να ορίσουν αυτοί τις παραμέτρους της. Εδώ η αστυνομική δημοκρατία επιτίθεται. Ας τους απαντήσουμε όπως τους αξίζει...

Δεν υπάρχουν αδιάβατοι δρόμοι. Οι δρόμοι γίνονται περπατώντας...

Θέλει να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πραγματικού αντίπαλου δέους του κόσμου της εργασίας στην επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους, στους «ειδικούς», στους επαγγελματίες «σωτήρες», σε όλο το φάσμα του καθεστωτικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΕΣΑΣΕ, κ.λπ.) ή τύπου ΠΑΜΕ και ΠΑΣΥ. Ενός μαχητικού και ακηδεμόνευτου κινήματος βάσης, ανεξάρτητου από κράτος, αφεντικά, καθεστωτικό συνδικαλισμό, χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες, που θα αφορά την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας, την αδιαπραγμάτευτη διεκδίκηση των αναγκών και των επιθυμιών μας και την ανάπτυξη αμεσοδημοκρατικών -μη κρατικών, μη καπιταλιστικών- μορφών εργατικής και κοινωνικής συσπείρωσης, αλληλεγγύης, αντίστασης, αγώνα και δράσης. Η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ» αναδεικνύει και ενισχύει κινηματικές παρεμβάσεις και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, που απαλλαγμένες από φοβίες, κλισέ και δόγματα, θα προβάλλουν σήμερα ένα απελευθερωτικό αξιακό πρόταγμα, επιθετικό προς το κυρίαρχο, στους δρόμους της επαναστατικής ανατροπής και της ελευθερίας. Ώστε οι αγώνες του κόσμου της εργασίας να βάλουν φραγμό στην εξατομίκευση, στην ηττοπάθεια, στον

κατακερματισμό, στην αλλοτρίωση, στο συντεχνιασμό και στην υποταγή. Σήμερα ο κόσμος της εργασίας δέχεται έναν ολομέτωπο πόλεμο από κράτος και κεφάλαιο με ανεργία, καταστολή, επισφαλή εργασία, εργασιακές σχέσεις λάστιχο, εργοδοτική τρομοκρατία, εκμετάλλευση και καταπίεση. Στο βαθμό που της αναλογεί, η εφημερίδα «ΔΡΑΣΗ» ενώνει τη φωνή της με τα πραγματικά συμφέροντα όλου του κόσμου της εργασίας, με τις συλλογικότητες και τα κοινωνικά κινήματα που αντιτάσσουν το δικό τους πόλεμο για την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την άμεση δημοκρατία, τις εργατικές και κοινωνικές συνελεύσεις βάσης και την άμεση συλλογική αντίσταση και δράση. Για την καθολική απελευθέρωση και χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας. Για τη ριζική επαναστατική κοινωνική αλλαγή.

Για επικοινωνία, άρθρα, καταγγελίες, ανταποκρίσεις: τηλ.: 6957 147310

email: efimeridadrasi@gmail.com, http://efimeridadrasi.blogspot.com


εν δράσει... εν δράσει... σχόλια

σελίδα

Σχολεία-φυλακές

«Προοδευτικό» Σ.τ.Ε.; Καλό το παραμύθι - έχει και δράκο! Τόσες μάσκες "προοδευτικότητας" έπεσαν στη μ.Μ. (μετά μνημόνιο) εποχή - μεταξύ τους αυτή του Συμβουλίου Επικρατείας. Τί να πρωτοθυμηθούμε για ανώτατους δικαστές, που κότσαραν το παράσημο ...αντιστασιακών θεματοφυλάκων των, έστω, "φιλελεύθερων" δικαιωμάτων; Την πανηγυρική μνημονιακή έγκριση; Το φασιστικό "δίκαιο του αίματος" στην ιδιότητα του έλληνα πολίτη; Να το τελευταίο(;). Ακολουθώντας τη λοιπή "δικαιοσύνη", πρωτοδικείο και εφετείο, γκρέμισαν την υποχρέωση επιχειρήσεων που επιβάλλουν συμβάσεις ημιαπασχόλησης, να ενημερώνουν Επιθεώρηση Εργασίας και ΙΚΑ. Απόλυτη δηλαδή καταστολή περιθωρίων διεκδίκησης πλήρους απασχόλησης των εργαζομένων, νομικής αντίδρασης όταν η εργοδοσία τους τσακίζει σε 8ωρο και υπερωρίες, πληρώνοντας και ασφαλίζοντας "ημιαπασχόληση". Απαγόρευση σε φιλότιμους μεσαίους δημόσιους υπάλληλους να ελέγξουν, σαν του ΙΚΑ Σερρών, που σχετικές ενέργειές του ακυρώθηκαν τελεσίδικα!.. Το ΣτΕ σέρβιρε "νομολογία" της Ε.Ε., που πασπάλισε με δικά του τερτίπια, διότι δημιουργείται, λέει, "... διοικητικής φύσεως εμπόδιο, ικανό να περιορίσει τις ευκαιρίες για εργασία μερικής απασχολήσεως"!.. Ναι... η μερική απασχόληση είναι "ευκαιρία", όπως "το Ψέμα είναι Αλήθεια, η Ελευθερία Υποταγή, η Άγνοια Δύναμη". ...Πάντως το Σ.τ.Ε., μετατρέποντας το 2011 σε "1984", σίγουρα επιβάλλεται ως Μεγάλος Αδερφός!.. Θ.Γ.Κ.

Από τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του μετανάστη εργάτη στο υπουργείο Εργασίας. Ακόμη περιμένουμε το επίσημο πόρισμα...

Ο δολοφονημένος εργάτης και ο «καημός» των ΜΜΕ Συγκριτικά με τη μαρτυρική Κ. Κούνεβα, ο πολλαπλά δολοφονημένος συνάδελφός της Α. Εμάντ, ανακαλύφτηκε ταχύτατα από τα ΜΜΕ. Δυο μήνες "καθυστέρησαν" ν' ασχοληθούν με το βιτριόλι. σχεδόν αμέσως από τη γνωστοποίηση από την ΠΕΚΟΠ, να το ξόδεμα "πολύτιμου" τηλεοπτικού χρόνου, ρεπορτάζ, άρθρα, κ.λπ. για το "ατύχημα". Άραγε και οι επόμενοι σκοτωμένοι, ακρωτηριασμένοι, χτυπημένοι, νοικιασμένοι και μη, θα αξιωθούν προσοχής; Μπα!.. Επίκεντρο δεν ήταν καν το εμπόριο του δραματικά συμβολικού "θάνατος εργαζόμενου - δούλου στο υπ. Εργασίας", αλλά η...υπουργός! Για την, πραγματικά άθλια, Κατσέλη, από την προηγούμενη θητεία της σε οικονομικό υπουργείο άρκεσε η ψιλογκρίνια της για σημεία του μνημονίου, ώστε να ...στοχοποιηθεί! Γνωρίζουμε μέχρι και συσκέψεις σε συγκροτήματα τύπου, για την οργάνωση κριτικής και ροκανίσματος της.... αντιτροϊκανής "πασιονάριας" (sic) Λούκας!. Τώρα; Ένα τόσο βολικό στα αστικά πολιτικά ξεκαθαρίσματα "ατύχημα". Έτσι για να μη νομίζουμε ότι τα αφεντικά των ΜΜΕ και την κάθε "συγκινημένη" Τρέμη τρέμουν, άξαφνα, με φιλεργατικό πόνο. Θ.Γ.Κ.

Ασκήσεις καταστολής πλήθους από τον ελληνικό στρατό Την Πέμτη 3 Φεβρουαρίου και την Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκαν ασκήσεις καταστολής πλήθους από την 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία ΠΟΝΤΟΣ με έδρα τη Νέα Σάντα Κιλκίς. Η κυβέρνηση μιλάει για ασκήσεις διαχωρισμού πλήθους προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπωσεις. Ο εσωτερικός εχθρός, τα εργατικά και κοινωνικά κινήματα, οι νέοι «Δεκέμβρηδες» που τόσο φοβούνται οι κρατούντες αποτελούν σοβαρή απειλή για τη σταθερότητα του συστήματος στα νέα στρΘ.Γ.Κ.τικά δόγματα ασφάλειας. Γι’ αυτό και πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα οι ασκήσεις καταστολής διαδηλώσεων, βαθαίνοντας τον σύγχρονο αστυνομικόκατασταλτικο ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων είτε αυτοτελώς είτε στα πλαίσια του Ευρωστρατού. Ειναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι παλαιότερη άσκηση του Ευρωστρατού είχε ως σενάριο επέμβαση σε ευρωπαικό νησί που είχε «διασαλεφθεί η τάξη από τη μεγάλη αύξηση των μεταναστών» !!! Β.Σ.

Η διαρκής υποχρηματοδότηση, το «ανοιχτό» 15% του αναλυτικού προγράμματος, το «μόνιμο προσωπικό στα βασικά μαθήματα», οι συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων, τα νέα αναλυτικά προγράμματα, ο νέος συγκεντρωτικός τρόπος διοίκησης των σχολείων με την επιχειρούμενη συρρίκνωση των συλλόγων διδασκόντων, η αυτοαξιολόγηση προπομπός της αξιολόγησηςχειραγώγησης, η σύνδεση μισθού - απόδοσης και χρηματοδότησης των σχολείων με την αξιολόγηση κατηγοριοποίησή τους, η ενίσχυση της ελαστικής εργασίας μέσω της διεύρυνσης των αναπληρωτών ΕΣΠΑ/ ΑΜΩ, η όξυνση των προβλημάτων του νηπιαγωγείου με στόχο την αποκέντρωση και την ιδιωτικοποίηση της προσχολικής αγωγής, το χτύπημα της αντισταθμιστικής αγωγής μέσα από διαδικασίες απαξίωσης των ειδικών σχολείων και τμημάτων ένταξης, μέσα από την εγκατάλειψη των παιδιών με ειδικές ανάγκες και την όλο και μεγαλύτερη απαξίωση των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες, αλλά και η κατάργηση των τάξεων υποδοχής είναι μέτρα που αλλάζουν προς το χειρότερο την υπάρχουσα κατάσταση στα σχολεία. Επιπλέον η συμμετοχή της καλλικρατικής τοπικής αυτοδιοίκησης, των παραγωγικών φορέωνεπιχειρηματιών έχει ως στόχο να δημιουργήσει έναν ασφυκτικό κλοιό που θα πολιορκεί τη σχολική κοινότητα. Ο τονισμός στην ευελιξία με βάση τοπικά χαρακτηριστικά δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο προσανατολισμός του σχολείου στις ανάγκες της αγοράς και της κρατικής παιδαγωγικής όπως αυτή τις καθορίζει κάθε φορά και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση, το ΥΠΕΠΘ και οι εταίροι τους. Βήματα προς την κατεύθυνση του σχολείου της αγοράς, των πολλών ταχυτήτων και της κοινωνικής ανισότητας, είναι ανάμεσα στα άλλα και τα 800 νέα σχολεία αναμορφωμένου προγράμματος και η γενίκευσή τους σε όλη την επικράτεια με τις επιχειρούμενες συγχωνεύσειςκαταργήσεις σχολικών μονάδων. Εν κατακλείδι στα νέα σχολεία δεν θα έρχεται πρώτα ο μαθητής, όπως διαφημίζεται από το υπουργείο, αλλά πρώτα η αγορά, οι χορηγοί, η κρατική παιδαγωγική, ο ασφυκτικός διοικητικός και παιδαγωγικός έλεγχος και η εντατικοποίηση! Σχολεία-φυλακές για εκπαιδευτικούς και μαθητές. Θ. Θ


τεύχος #4 2011

πολιτική πολιτική...

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΝΕΟΙˉΕΣ, ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ... Ζώντας το τελευταίο διάστημα την ελληνική επικαιρότητα, μπορεί κανείς να αντιληφθεί το τι σημαίνει για την κυριαρχία σήμερα να βρίσκεται ο άνθρωπος σε καθεστώς εξαίρεσης. Οι νέοι και οι νέες, μαζί με τους γονείς τους, ζούνε την κατάρρευση των υποσχέσεων μιας ζωής. Η πρόοδος, η κοινωνική καταξίωση, η αξιοπρεπής δουλειά και διαβίωση, τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα καταρρέουν κάτω απο ένα καθεστώς συνεχούς υποβάθμισης της ζωής, κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής.

Η

γενιά των 700 ευρώ πρόσφατα έγινε των 500 και σύντομα θα γίνει των ...μηδέν, μετακινούμενη από την επισφαλή και χαμηλόμισθη εργασία στην ανεργία και στη μαύρη εργασία. Αυτή η γενιά μεγάλωσε με το δόγμα του διάλεξε δουλειά, διάλεξε ζωή, διάλεξε αυτοκίνητο, πάρε στεγαστικό δάνειο, και μην ανησυχείς για τίποτα. Αυτό που κλήθηκε, ωστόσο, να κάνει ήταν να υποθηκεύσει το μέλλον της για ένα αβέβαιο παρόν. Την κατάρρευση του ψευδοοικοδόμηματος της καταναλωτικής ευμάρειας και της ευτυχίας των δεικτών ακολούθησε το κοινωνικό σοκ. Η νέα γενιά, αλλά και ολόκληρη η κοινωνία, έχει αντιληφθεί ότι τόσο καιρό ζούσε με ψέμματα. Και τώρα, που οι μάσκες πέφτουν, νιώθει ότι έχει μείνει χωρίς φωνή. Η κυριαρχία, οικονομική και πολιτική, θέτει την υπαρξή μας στο περιθώριο, στερώντας κεκτημένα δικαιώματα εκατό χρόνων, αλλά κυρίως στερώντας οποιαδήποτε προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον. Οι ελπίδες, οι προσδοκίες αλλά και οι αντιδράσεις μας διώκονται, ποινικοποιούνται, καταστέλλονται. Η πρόσφατη ποινικοποίηση της πολιτικής ανυπακόής, όπως αυτή εκφράστηκε στο κίνημα κατά των διοδίων και της αύξησης των εισιτηρίων στα ΜΜΜ, η καταγραφή και παρακαλούθηση των τηλεπικοινωνιών μαζί με την ποινικοποίηση των αγώνων, όπου οι απεργίες χαρακτηρίζονται παράνομες και καταχρηστικές, μας δείχνουν ξεκάθαρα το άγριο πρόσωπο της κυριαρχίας. Η θεσμική εξουσία, πολιτική, δικαστική και εκτελεστική, μαζί με τα ΜΜΕ, έχουν συνασπιστεί σε μια επίθεση χωρίς τέλος. Από την Κερατέα έως τη Νομική των απεργών πείνας, το μήνυμά

τους είναι ένα. Δεν μας ενδιαφέρει η άποψή σου, η ζωή σου ή το δίκιο του αγώνα σου. Μας ενδιαφέρει η υποταγή σου. Μας ενδιαφέρει να καταλάβεις ότι εμείς αποφασίζουμε για σένα. Γι' αυτό το λόγο θα σε γεμίζουμε δακρυγόνα στις διαδηλώσεις, θα υπονομεύουμε και θα προβοκάρουμε τις κινητοποιήσεις σου, θα αίρουμε το άσυλο κατά βούληση και θα σε απειλούμε, θα σε καταδιώκουμε στους δρόμους της πόλης σου και στο σπίτι σου, θα σε διαιρούμε. Θα εργάζεσαι (αν εργάζεσαι) σε συνθήκες ανασφάλειας. Εσύ καλός γιατρός, ο άλλος άχ-

ρηστος κρατικοδίαιτος και τζαμπατζης. Εσύ Έλληνας, ο άλλος ξένος, μετανάστης. Αυτό, όμως, που μας διαχωρίζει από τους μετανάστες και τις μετανάστριες είναι η ψευδαίσθηση της νομιμότητας, η οποία καταρρέει κάθε φορά που μαχητικά διεκδικούμε την μη περιστολή των δικαιωμάτων μας. Αντίθετα, μας ενώνει η καθημερινότητά μας, στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες γειτονιές, στις ίδιες πολλές φορές συνθήκες εργασίας (χωρίς ασφάλιση, χωρίς ένσημα, σε καθεστώς εκμετάλλευσης και με πενιχρά μεροκάματα).

Νίκη στους μετανάστες και σε κάθε αγώνα πραγματικής σύγκρουσης

Τ

ο κράτος και οι εργοδότες πρώτοι έδειξαν ξεκάθαρα ότι η εκμετάλλευση και η εργασία χωρίς δικαιώματα δεν γνωρίζουν από καταγωγές και σύνορα. Μας ενώνει ακόμα η διάθεση να παλαίψουμε και να διεκδικήσουμε καλύτερη ζωή για όλους και όλες. Μας ενώνει ακόμα η κοινή μας επιθυμία να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, στη Νομική και μετά από λίγο στην Υπατία, οι 300 μετανάστες όρθωσαν το δικό τους ανάστημα και είπαν «φτάνει πια». Ζούμε εδώ, δουλεύουμε εδώ, θέλουμε να ζούμε εδώ ισότιμα με τους έλληνες και τις ελληνίδες. Σε μία περίοδο που όλα φαινόντουσαν να είναι εναντίον τους, ανεβάσαν τον πήχυ του αγώνα πολύ ψηλά και απαίτησαν ίσα

δικαιώματα για όλους, χωρίς αποκλεισμούς και προϋποθέσεις. Βάλανε ως όπλο τη ζωή τους, γιατί ζωή χωρίς αξιοπρέπεια δεν είναι ζωή, και καλούν μαζί τους όλη την κοινωνία. Ο αγώνας των μεταναστών είναι αγώνας για όλη την εργατική τάξη, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων όσων ζουν και εργάζονται εδώ, είτε είναι έλληνες είτε μετανάστες. Γι' αυτό το λόγο πρέπει να νικήσουν. Όπως θα πρέπει να νικήσουν και οι κάτοικοι της Κερατέας. Γιατί ο δικός τους αγώνας είναι παράδειγμα για όλους τους κοινωνικούς αγώνες. Με την οριζόντια αυτοοργάνωσή τους και την αποφασιστικότητά τους, αντιστέκονται πάνω απο δύο μήνες, μέσα στα μπλόκα που οι ίδιοι έχουν φτιάξει, απέναντι απο αύρες, διμοιρίες των ΜΑΤ,

δακρυγόνα και μεγαλοεργολάβους χωρίς ούτε μια στιγμή να κάνουν πίσω. Αντίθετα, κάθε φορά που ο κρατικός μηχανισμός τολμά να τους κάνει μια επίθεση, αυτοί βγαίνουν πιο αποφασισμένοι, πιο ενωμένοι και πιο μαχητικοί, δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη που που τους ενώνει. Ο αγώνας των μεταναστών για νομιμοποίηση και των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στον ΧΥΤΑ, είναι αγώνες που δημιουργούν ρωγμές στο κυρίαρχο φαντασιακό της ανάθεσης και των παραχωρήσεων. Αντίθετα, με διάθεση ριζικής ανατροπής, αυτοοργανωμένοι και αδιαμεσολάβητοι, δίνουν το μέτρο στους κοινωνικούς αγώνες που δίνονται και θα δοθούν. Αν νικήσουν, θα είναι νίκη για όλους. Γι' αυτό και δεν πρέπει να χάσουν.


πολιτική πολιτική

Γ ΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ Οργανώσεις διαχείρισης κρίσεων, προνομίων και ελέγχου της κοινωνικής διαμαρτυρίας

Σ

υνολική απαξίωση προς τις οργανώσεις του κρατικού συνδικαλισμού ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ τρέφουν μεγάλα τμήματα εργαζομένων, λόγω της συνειδητής πολιτικής απροθυμίας τους να συγκρουστούν με την εξουσία, να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των εργαζομένων μέχρι τέλους και να αποτρέψουν στην πράξη με δυναμικούς αγώνες διαρκείας τις αντικοινωνικές πολιτικές των κρατούντων. Ι διαίτερα στην εποχή της κρίσης αποδεικνύεται περίτρανα ότι οι δύο οργανώσεις προσπαθούν να αποτρέψουν τη μαζική δράση, τις συγκρουσιακές μορφές πάλης, τη συμμετοχή των εργαζομένων. Όχι τυχαία. Και οι δύο πρόεδροι των οργανώσεων ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι μέλη του ΠΑΣΟΚ, επί της ουσίας δε διαφωνούν με τον πολιτικό χειρισμό της κρίσης από την κυβέρνηση και οι όποιες αντιδράσεις τους εντάσσονται στο παιχνίδι του καθεστωτικού συνδικαλισμού για τη διατήρηση της θέσης τους, των προνομίων που απολαμβάνουν (ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ διατηρεί βίλα στην Πολιτεία και αμείβεται με 105.000 ευρώ) και την αναπαραγωγή του επαγγελματικού συνδικαλισμού που εκπροσωπούν. Δεξαμενές των επιπρόσθετων προνομίων τους και του καθεστωτικού συνδικαλισμού, αποτελούν και τα διάφορα παρακλάδια της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, η με αμοιβή συμμετοχή αρχοντοσυνδικαλιστών σε διάφορες μεικτές επιτροπές που διαπραγματεύονται με το κράτος τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και η χρηματοδότηση από τον ΟΕΚ (Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας), το ΛΑΕΚ (Λογαριασμός για την Απασχόληση και την Επαγγελματική Κατάρτιση) και τα ευρωπαϊκά κονδύλια του ΕΣΠΑ. Δεξιοί και αριστεροί εργατοπατέρες μέλη των Δ.Σ του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, καθεστωτικοί επιστήμονες των Κέντρων Επιστημονικής Κατάρτισης και του Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής αμείβονται με παχυλούς μισθούς για να νομιμοποιούν και επιστημονικά την καθεστωτική πολιτική και τα ιδεολογήματα της ανάπτυξης, της ανταγωνιστικότητας, της παραγωγικότητας, της εργασιακής και κοινωνικής ειρήνης, ως τις υπέρτατες καθεστωτικές αλήθειες στο πλαίσιο της «εθνικής οικονομίας» και της «δημοκρατικής ομαλότητας». Αυτό εξηγεί και την καθυστερημένη παρακολουθητική αντίδρασή τους -διαχείριση στην ουσία- για το μνημόνιο, την τρόικα, τα αντικοινωνικά μέτρα του κράτους και των κυβερνήσεων, τη στιγμή μάλιστα που είχαν πλήρη εικόνα και ενημέρωση από κυβερνητικούς αξιωματούχους αρκετούς μήνες πριν το ξέσπασμα της κρίσης και τις συνέπειες που αυτή θα είχε. Κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της ταχτικής είναι οι άνευροι αγώνες-λιτανείες, η κήρυξη των απεργιών σε ημερομηνίες όσο το δυνατόν μακρύτερα από τις εκάστοτε αντικοινωνικές εξαγγελίες της κυβέρνησης με σκοπό να καταλαγιάσει η αντίδραση του κόσμου, η επιδεικτική συμμετοχή σε διαλόγους-απάτη με την κυβέρνηση, η καταγγελία της δράσης των εργαζομένων που ξεφεύγει από τα όρια

σελίδα

Mαχητικό κίνημα ανέργων τώρα! O μεσαίωνας και η βαρβαρότητα στη ζωή και στα δικαιώματά μας είναι πια εδώ. Η φτώχεια, η αβεβαιότητα, και η εξαθλίωση που επέλεξαν για μας τα αφεντικά, η κυβέρνηση, οι εθνικοί και υπερεθνικοί συνεργάτες τους είναι τώρα μια πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι.

Α

του κρατικού συνδικαλισμού, η διαχείριση του κόσμου της εργασίας ως εμπορεύματα προς πώληση. Πρόκειται για ένα καλά οργανωμένο σχέδιο αποκλιμάκωσης και αφυδάτωσης της δυναμικής παρουσίας των εργαζομένων στους δρόμους, επειδή τρέμουν και φοβούνται, όπως και ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός, την αυτενέργεια των μαζών, τους ακηδεμόνευτους αγώνες και την επανάληψη από τον κόσμο της εργασίας των εξεγερτικών διαθέσεων της 5ης Μάη και της 15ης Δεκέμβρη. Θυμίζουμε ότι στο πλαίσιο αυτών των οργανώσεων λειτουργούν εσωτερικά σχολεία «συνδικαλιστικής επιμόρφωσης», που χρηματοδοτούνται από το κράτος και την Ε.Ε. και οι αποφοιτήσαντες είναι συνδικαλιστικά στελέχηπολλαπλασιαστές για την αναπαραγωγή του καθεστωτικού συνδικαλισμού στους χώρους εργασίας και κατά συνέπεια διαχειριστές της αγανάκτησης και οργής των εργαζομένων στα πρωτοβάθμια σωματεία. Το βέβαιο είναι ότι για μεγάλα τμήματα του κόσμου της εργασίας οι οργανώσεις ΓΣΕΕΑΔΕΔΥ δεν εκπροσωπούν τους εργαζόμενους, αλλά λειτουργούν ως αναχώματα του κράτους μέσα στο εργατικό κίνημα για την άμβλυνση της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Μιας διαμαρτυρίας που το τελευταίο διάστημα αναπτύσσεται ραγδαία με όρους πολιτικής ανυπακοής στο υπάρχον, εκδηλώνεται με συνολική αμφισβήτηση του καθεστώτος της κοινωνικής λεηλασίας και επιπλέον στους στόχους της περιλαμβάνει και την κατάληψη κτιρίων του κρατικού συνδικαλισμού, όπως άλλωστε έδειξε και η απόπειρα κατάληψης της ΓΣΕΕ στις 15 Δεκέμβρη από μαζικά μπλοκ εργαζομένων και οι συγκρούσεις που ακολούθησαν με τις ομάδες ΔΙΑΣ, οι οποίες καλέστηκαν να την προστατεύσουν. Όμως ο κύκλος έχει γυρίσματα, οι αδιάβατοι δρόμοι τώρα ανοίγονται, η δράση δεν έχει ημερομηνία λήξης και οι μαχητικοί αυτόνομοι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες εμφανίζονται στο προσκήνιο προαναγγέλλοντας το θυελλώδες μέλλον. Θοδωρής Θεοδωρόπουλος

φού για δεκαετίες οι εργοδότες πλούτισαν και θησαύρισαν από την υπερεκμετάλλευση όλων των εργαζομένων (με την αζημίωτη στήριξη κυβερνήσεων, πολιτικών εκπροσώπων και συνδικαλιστικών ηγεσιών) αφού πετσόκοψαν και κατάργησαν κάθε δικαίωμα και κατάκτηση, μας ζητάνε να ξαναπληρώσουμε το μεγάλο τους φαγοπότι επικαλούμενοι την καπιταλιστική τους κρίση που δημιουργήσανε οι ίδιοι χωρίς όμως να την νιώσουνε ποτέ. Με πρόσχημα το εξωτερικό χρέος και το δημόσιο έλλειμμα που εκτοξεύσανε στα ύψη για την πάρτη τους, συνεταιρίζονται για μια ακόμα φορά με την υπερεθνική κλίκα του ΔΝΤ, ΕΚΤ, και ΕΕ για να διασφαλίσουν τις τράπεζες τους, τα κέρδη τους, τη διαχρονική τους ευημερία, στέλνοντας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στον Καιάδα της ανεργίας και δημιουργώντας νέες γενιές δίχως μέλλον. Καταργούν τις συλλογικές διαπραγματεύεις και τους κατώτερους μισθούς, μας θέλουν να δουλεύουμε σε συνθήκες σύγχρονων σκλάβων, με την καθημερινή "δουλειά" των ΜΜΕ, φοβισμένους και ανήμπορους να αντιδράσουμε. Για τους εργοδότες και τους εκπροσώπους τους ήμασταν πάντα μηχανές παραγωγής πλούτου, αύξηση στο ΑΕΠ τους, ποσοστά στους δείκτες ανάπτυξης και στις δημοσκοπήσεις τους, μα ποτέ όμως άνθρωποι με ανάγκες και δικαιώματα για αυτά που εμείς παράγουμε και είμαστε δημιουργοί. Τώρα μας πετούν στο δρόμο κατά εκατοντάδες χιλιάδες από τις διαδικασίες της παραγωγής τους, πληθαίνοντας τα στατιστικά τους ευρήματα αλλά και την οργή και το μίσος των εξαθλιωμένων και νεόπτωχων προλετάριων. Είναι ανάγκη άμεσα -τώρα- στον εκβιασμό της πείνας και της εξαθλίωσης, της ηττοπάθειας και της ατομικής ευθύνης και ενοχής οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, "μαύροι", έλληνες και μετανάστες εργάτες να ορθώσουμε ένα κίνημα συλλογικής δράσης και αλληλεγγύης για την πραγμάτωση των άμεσων βιοποριστικών στόχων (επίδομα χωρίς προϋποθέσεις, ιατροφαρμακευτική κάλυψη, δωρεάν μετακινήσεις, συντάξιμος χρόνος, ριζικές μειώσεις στα είδη πρώτης ανάγκης) και καθοριστικής συμβολής στην ολική ρήξη με τα αφεντικά και το κράτος. Η δημιουργία ενός τέτοιου κινήματος θα πρέπει να έχει στον πυρήνα της την αμεσοδημοκρατική συγκρότηση επιτροπών βάσης συνελευσιακού χαρακτήρα ανά κλάδο, δήμο, γειτονιά και περιοχή σε αντιπαράθεση με τον καθε στωτικό συνδικαλισμό και τη μεσολάβηση, την άμεση και αποτελεσματική δράση στα πλαίσια της ανυπακοής στις πολιτικές και τους θεσμούς που επιβάλλουν και συντηρούν την ταξική κυριαρχία, με παραστάσεις, διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις σε υπηρεσίες, οργανισμούς και εργοδοτικές ενώσεις. Παράλληλα και σε συντονισμό με τα αγωνιζόμενα τμήματα του εργατικού κινήματος, θα εντάσσει την πάλη του σε ένα ενιαίο σχεδιασμό δράσης εργαζομένων, ανέργων, υποαπασχολούμενων υπονομεύοντας την ταξική ειρήνη και οξύνοντας τον κοινωνικό πόλεμο για τη ανατροπή. Σημαντική πλευρά σε ένα τέτοιο κίνημα είναι η αλληλοβοήθεια με ταμείο, συλλογικές κουζίνες, εναλλακτικές μορφές φές συνεύρεσης και ψυχαγωγίας σε στέκια και χώρους αυτοδιαχειριζόμενους, που θα ενισχύουν την αντιεμπορευματοποίηση στον τρόπο ζωής και θα συμβάλουν στην προοπτική της χειραφέτησης και της συνολικής απελευθέρωσης. Βασίλης Διαμάντης 'Ανεργος από το χώρο του βιβλίου


τεύχος #4 2011

εργασία εργασία

Πριονίζοντας τον επιχειρησιακό «δούρειο ίππο » Η περίπτωση της ΝΕΟΓΑΛ, που το πιθανότερο λειτούργησε ως λαγός για μεγαλύτερους παίκτες, είναι διδακτική ως ένα βαθμό για το πού στοχεύουν οι επιχειρησιακές συμβάσεις που τώρα θέλουν να τις ακολουθήσουν (και τυπικά) οι ατομικές.

Ε ίναι η μικρομεσαία επιχείρηση, αυτή που απασχολεί από 1-50 άτομα προσωπικό, που είχε στόχο η κυβέρνηση ώστε να εγκαθιδρύσει ένα διαρκές καθεστώς φόβου, φθηνής εργασίας, διαρκούς εξάρτησης από τους μεγάλους παίκτες που αόρατα κινούν τα νήματα. Από τη μια, η μικρή επιχείρηση έχει τη δυνατότητα να μειώσει το περίφημο κόστος σε ένα ωράριο-λάστιχο εξ ορισμού (πρωί, απόγευμα, καμιά φορά και Κυριακή), από την άλλη, ο απασχολούμενος (όπως ορίζεται) δεν έχει και πολλά περιθώρια να αντιδράσει ειδικά όταν δεν υπάρχει συνδικαλιστική δραστηριότητα, ειδικά

όταν η οικονομική ύφεση πλήττει τη μεσαία τάξη. Μοιάζει αυτονόητο στο μικρό μαγαζί της γειτονιάς, της επαρχίας, της συνοικίας το «να σωθούμε μαζί» το οποίο προβάλλουν τα μεγάλα αφεντικά σαν επιχείρημα για να περάσουν τις βίαιες αλλαγές στην εργασία. Διυλισμένο και καλλιεργημένο καιρό μέσα από την καθημερινή, προσωπική σχέση αφεντικούεργαζόμενου. Άρρητη σχέση και σκέψη λοιπόν και η επιχειρησιακή γίνεται πράξη χωρίς πολλά πολλά (αν δεν είναι ήδη παρούσα!). Η μικρομεσαία επιχείρηση «ευχαριστεί» την κυβέρνηση και το μνημόνιο, τη στιγμή βέβαια που την αφαιμάζουν ΤΕΒΕ, περαιώσεις, ΦΠΑ, προμηθευτές, ενοίκια, ρεύμα, τηλέφωνο. Στην αγορά, με την οικονομική έννοια, ο φόβος γίνεται καθεστώςγια όλους. Μην κλείνουμε όμως το μάτι (τόσο πολύ) στον μικρό έμπορο όπως κάνει το ΚΚΕ (αχ μικροαστέ σε αδικούν…) διότι έχει κι αυτός ευθύνες και συγκεκριμένο ρόλο. Καταρχήν δεν μοιράζει τον πλούτο στην τοπική αγορά. Επίσης, παρακαλά το κράτος να του δώσει (όπως θέλει η κρατικιστική αντίληψη της Αριστεράς), καθώς κατά βάθος θέλει να γίνει μεγάλο αφεντικό (αν μπορούσε και δεν τον έσβηνε το ΙΚΕΑ ή το Mall).

Όχι! Δρόμος υπάρχει, απλός και κατανοητός: συνεργατικές δομές. Και μεταξύ των μικρομεσαίων όπως του λένε (ο ορισμός έχει να κάνει με την πίτα την αγοράς και επιθυμεί να μας πει ότι δήθεν το μεγάλο ψάρι θα φάει το μικρό, όπως δεν συμβαίνει στη φύση). Και κυρίως μεταξύ των εργαζομένων ανέργων πολιτών. Σε επίπεδο γειτονιάς. Με το όποιο πλεόνασμα να μοιράζεται και σε κοινωνικές ανάγκες, σε δράσεις αλληλεγγύης, σε οικολογικές δραστηριότητες. Για παράδειγμα: ένα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, μικρό πρατήριο τροφίμων και άλλων προϊόντων δημιουργείται (ή μετατρέπεται). Προμηθεύεται, λ.χ., γάλα, αβγά, λαχανικά απευθείας από τον τοπικό παραγωγό. Τα μεταπωλεί σε χαμηλή τιμή στη γειτονιά με ισότητα μισθών, χωρίς ιεραρχία, με απόφαση για το ωράριο. Κι ό,τι περισσεύει το δίνει στον κοινωφελή σκοπό που αυτή ορίζει. Φιλοξενεί και άλλες δραστηριότητες (π.χ., μία παρουσίαση βιβλίου, μία έκθεση, μία βραδιά λογοτεχνίας και μουσικής). Η γειτονιά θα το αγκαλιάσει. Υπάρχει πάντοτε βέβαια η ύαινα που λέγεται Κράτος. Πόσο εύκολο είναι (και για πόσο;) να τα βάζει με πολλές γειτονιές ταυτόχρονα; Γιώργος Παπαχριστοδούλου

Φτηνή πολιτική με την ανεργία που αυξάνεται διαρκώς Περισσότεροι από 650.000 οι εγγεγραμμένοι άνεργοι

Δ

ραματικές είναι οι εξελίξεις στο μέτωπο της ανεργίας και ο δείκτης των ανέργων που είναι εγγεγραμμένοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ σημείωσε τον Δεκέμβριο νέα αύξηση της τάξης του 4,18% σε σχέση με το Νοέμβριο. Στο τέλος του 2010 οι εγγεγραμμένοι άνεργοι έφτασαν τις 653.552, δηλαδή αυξήθηκαν κατά 26.251 άτομα μέσα σε έναν μήνα. Η Αττική συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό ανέργων (33,62%), ενώ ακολουθεί η Κεντρική Μακεδονία με το αντίστοιχο ποσοστό να διαμορφώνεται στο 20,74%. Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί είναι ότι οι προσλήψεις τον Δεκέμβριο μειώθηκαν κατά 11,42% (ή κατά 49.673 άτομα) σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα το 2009 και κατά 19,71% σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2010. Την ίδια περίοδο 29.703 εργαζόμενοι απολύθηκαν, ενώ 30.773 συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου έμειναν άνεργοι γιατί έληξαν οι συμβάσεις τους και ακόμη 22.652 μισθωτοί εξαναγκάστηκαν σε «οικειοθελή αποχώρηση». Συνολικά από

τα στοιχεία του ΟΑΕΔ προκύπτει ότι μόνο τον τελευταίο μήνα της περασμένης χρονιάς έχασαν τη δουλειά τους 60.476 εργαζόμενοι. Αντίθετα, οι προσλήψεις τον Δεκέμβριο μειώθηκαν 34,03% έναντι του Νοεμβρίου και κατά 11,42% σε σχέση με τον τελευταίο μήνα του 2009. Αναλυτικά, οι αναγγελίες προσλήψεωνανήλθαν σε 49.673 έναντι 91.669 το Νοέμβριο και 62.852 στα τέλη του 2009. Με λίγα λόγια, το ισοζύγιο της μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα εξακολουθεί να παραμένει αρνητικό με τάσεις επιδείνωσης. Σημαντική αύξηση κατά 4,48% σε σχέση με το Νοέμβριο, σημειώθηκε και στο ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων, δηλαδή αυτών που αναζητούν δουλειά πάνω από ένα χρόνο και διαμορφώνεται πλέον στο 35,98%. Εφιαλτικό το τοπίο λοιπόν για χιλιάδες εργαζόμενους που χάνουν τη δουλειά τους στο όνομα της κρίσης και της σωτηρίας μιας απρόσωπης οικονομίας των ολίγων και μόνο ως εμπαιγμός μπορεί να εκληφθεί ο ισχυρισμός του λεγόμενου υπουργείου Απασχόλησης, περί

ενίσχυσης των «δράσεων κατά της ανεργίας». Ποιες είναι αυτές οι «δράσεις»; Τις περιέγραψε με απύθμενο θράσος η υπουργός Κατσέλη, παρουσιάζοντας για καινούργια τα γνωστά επιδοτούμενα κοινοτικά προγράμματα για τη δημιουργία δήθεν νέων θέσεων εργασίας και κατάρτισης. Πρόκειται για παλαιά προγράμματα από την εφαρμογή των οποίων κατά κανόνα επωφελούνται διάφορα ημέτερα τρωκτικά που στήνουν κέντρα κατάρτισης και ροκανίζουν τεράστια ποσά, κλέβοντας πολύ συχνά και τους μισθούς των εργαζομένων που απασχολούν. Όσο για τα προγράμματα δημιουργίας θέσεων εργασίας, στη ουσία είναι προγράμματα

ανακύκλωσης της ανεργίας καθώς οι εργοδότες προσλαμβάνουν φτηνούς επιδοτούμενους άνεργους και όταν λήξει η περίοδος επιδότησης, τους αντικαθιστούν με νέο τζάμπα προσωπικό. Στα δήθεν νέα προγράμματα περιλαμβάνονται και τα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης, προϊόν της αρρωστημένης έμπνευσης του γνωστού από το Χημείο του ΄85 Τσαμουργκέλη ο οποίος τότε άνοιξε την πόρτα στα ΜΑΤ ως μέλος της ΠΑΣΠ και της ΕΦΕΕ. Τα τοπικά σύμφωνα είναι η πρώτη απόπειρα σπασίματος των συλλογικών συμβάσεων που έγινε το 1998 όταν κυριαρχούσε η εκσυγχρονιστική συμμορία του Σημίτη. Παρουσιάστηκαν με τυμπανοκρουσίες, αλλά δεν προχώρησαν. Τώρα το έδαφος πια είναι έτοιμο και επανέρχονται ως «νέο» μέτρο. Στην ουσία πρόκειται για παρέμβαση ενίσχυσης των ειδικών συμβάσεων, καθώς προβλέπει σύναψη διμερών συμφωνιών σε τοπικό επίπεδο σε περιοχές ή κλάδους που έχουν υψηλά ποσοστά ανεργίας ή επιχειρήσεις με οικονομικό πρόβλημα. Μαρία Γερογιάννη


αφιέρωμα: Είμαστε όλοι μετανάστες Ε ναι, λοιπόν, είμαι μία από τους «υποκινητές» των απεργών πείνας! Για αρχή να αυτοσυστηθώ, είμαι μετανάστρια που ζω και εργάζομαι στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στην Κρήτη, για 17 χρόνια. Λίγους μήνες τώρα έχω μετακομίσει στην Αθήνα. Έχω ζήσει στο πετσί μου όλα αυτά που περνάνε αυτά τα παιδιά... το να θεωρούμαι παράνομη, το να υπόκειμαι την καταστολή της αστυνομίας (όλοι θυμάστε τις περίφημες επιχειρήσεις «σκούπα»). Έχω αντιμετωπίσει το ρατσισμό, την καταστολή, την επίθεση και τα παιχνίδια των ΜΜΕ στο μεγαλείο τους. Συνεχίζω να αντιμετωπίζω την εκμετάλλευση και τον αποκλεισμό επειδή «δεν κάθομαι στα αυγά μου», επειδή είμαι μετανάστρια, επειδή είμαι γυναίκα, στο χώρο της εργασίας. Συνεχίζω να είμαι, από το ΄97, υπό καθεστώς προσωρινής παραμονής με ατελείωτη αγωνία για το αν θα μπορώ να παραμείνω νόμιμη, να συμπληρώσω ένσημα, παράβολα, εισόδημα και άλλα τόσα εμπόδια που σκοπό έχουν την απονομιμοποίηση.

Π

αράλληλα με τον αγώνα μου να επιβιώσω στη σκληρή αγορά εργασίας, να μεγαλώσω το παιδί μου, να ανανεώσω την άδεια παραμονής, και την ανάγκη μου για περαιτέρω μόρφωση, ένιωθα έντονη την ανάγκη να κατανοώ και να ερμηνεύω την κοινωνική μου θέση και τους τρόπους να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου μέσα από αυτή τη θέση, να μεταφράσω όλα αυτά σε πολιτικό λόγο και αιτήματα. Έτσι, μια και δεν μπόρεσα να τελειώσω σπουδές στην πατρίδα μου, μπήκα σε ελληνικό πανεπιστήμιο, στις πολιτικές επιστήμες, και τώρα είμαι σε μεταπτυχιακό στην κοινωνιολογία. Δεν είμαι οργανωμένη σε κανένα κόμμα και σε καμία οργάνωση. Έχω αγωνιστεί και θα αγωνίζομαι για τα προβλήματα των μεταναστών. Έτσι θα αγωνιστώ και τώρα μέχρι τέλους για να στηρίξω τον αγώνα των παιδιών, που με την πλειοψηφία τους έχουμε αγωνιστεί για χρόνια στην Κρήτη, όχι από θέση αλληλεγγύης αλλά επειδή είμαι κομμάτι αυτών των ανθρώπων. Μέσα από την απόγνωσή τους, βάζοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο, βγάζουν και τη δική μου φωνή. Ο αγώνας τους είναι και δικός μου. Γι’ αυτό μαζί με τους απεργούς πείνας απαιτήσαμε αλληλεγγύη και συμπαράσταση, από όλους αυτούς με τους οποίους εμείς οι μετανάστες αγωνιζόμαστε από κοινού και σε όλα τα άλλα κοινωνικά και εργασιακά ζητήματα.

Είμαι μία από τους «υποκινητές» της «κατάληψης» της Νομικής Πίστευα, όπως όλοι οι αλληλέγγυοι, που επιλέξαμε το χώρο της Νομικής για να στεγάσει αυτόν τον αγώνα, ότι αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος για να αναδειχθεί η ακραία κατάσταση των μεταναστών που ζουν στο σκοτάδι της παρανομίας που τους έχει επιβληθεί. Πίστευα ότι το άσυλο άνηκε όντως σε όλο το λαό, εκτός αν εννοείτε λαό μόνο τους Έλληνες και όχι εμάς τους μετανάστες. Εμείς πιέσαμε και «υποκινήσαμε» τον αντιρατσιστικό χώρο μέσα από πολλές συνελεύσεις, και όλοι θέλαμε να γίνει, όπως και έγινε, με ειρηνικό τρόπο, σε χώρο που ήταν υπό ανακαίνιση και δεν χρησιμοποιούνταν, γιατί πραγματικά δε θέλαμε να εμποδιστεί η λειτουργία του πανεπιστημίου και θέλαμε όλους τους

φοιτητές στο πλευρό μας. Η «κατάληψη» έγινε μετά από συνεννόηση και απόφαση των φοιτητικών συλλόγων της Νομικής και με συγκατάθεση της πρυτανείας. Ξαφνικά όμως δεχτήκαμε επίθεση όχι μόνο από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, αλλά ακόμα και από την πρυτανεία και τα μέλη της ΔΑΠ και ΠΑΣΠ του φοιτητικού συλλόγου ότι κάναμε δήθεν κατάληψη της Νομικής σχολής εμποδίζοντας τη λειτουργία της, δήθεν βανδαλισμούς και έκτροπα. Τι υποκρισία! Η επίθεση που δεχθήκαμε από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ δεν είχε προηγούμενο. Η προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο και να στρέψουν την ελληνική κοινωνία εναντίον των απεργών ήταν αποπνικτική. Οι απερ-

σελίδα

γοί πείνας από τα Χανιά το 2008, αγώνα στον οποίο ήμασταν δίπλα και γύρω τους όλοι εμείς οι μετανάστες συμπεριλαμβανομένου μεγάλου μέρους των σημερινών απεργών, είχαν επικοινωνήσει προσωπικά με τον κ. Παπανδρέου, τότε στην αντιπολίτευση, πιστεύοντας στην ευαισθησία του. Τους είχε υποσχεθεί ότι μόλις γινόταν κυβέρνηση θα έλυνε όλα τα προβλήματα. Τους έδωσε ελπίδες προεκλογικά ότι θα ασχοληθεί σοβαρά με τα προβλήματα των μεταναστών. Αντί αυτού, έστειλε την αστυνομία να διώξει με το πιστόλι στον κρόταφο αυτά τα παιδιά από το πανεπιστήμιο. Τι απογοήτευση! Το άσυλο δεν το χτύπησαν ούτε οι απεργοί πείνας ούτε οι «υποκινητές». Το άσυλο το χτύπησαν όλοι αυτοί. Απαξίωσαν και το ίδιο το πανεπιστήμιο. Το καλό πανεπιστήμιο δεν είναι αυτό που βγάζει προϊόντα για την αγορά, είναι το πανεπιστήμιο που έχει επαφή με την κοινωνία και ασχολείται με τα προβλήματά της, ειδικά το πανεπιστήμιο που αναδεικνύει τα προβλήματα των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, όπως αυτή των μεταναστών. Σε όλους όσοι μας λυπούνται γιατί «μας χρησιμοποιούν» και «μας υποκινούν» αυτό που έχω να πω είναι ότι μας προσβάλουν και μας υποβιβάζουν με το να μας θεωρούν άβουλα όντα. Δε ζητήσαμε να μας λυπούνται. Ζητήσαμε να μας στηρίξουν. Ζητούσαμε και ζητάμε τη στήριξη όλων των μεταναστών, αλλά κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι «εκπρόσωποι» των κοινοτήτων, έσπευσαν να κάνουν αστείες δηλώσεις που ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν με αντάλλαγμα μια φωτογραφία δίπλα στον κ. υπουργό.

Φτάνει πια η υποκρισία! Όταν πιο παλιά ερχόμασταν εμείς στην Ελλάδα, δεν ήταν εύκολο να επιβιώσουμε αν δε δίναμε όρκους νομιμοφροσύνης «βορειοηπειρωτικής» καταγωγής, αν δεν ορκιζόμασταν ότι «σε πόλεμο Ελλάδας – Τουρκίας θα δίναμε τη ζωή μας στο όνομα της Ελλάδας». Ποτέ δε δέχτηκα να το κάνω. Αυτό που λέω όμως με όλη μου τη ψυχή είναι ότι αγάπησα αυτή την κοινωνία στην οποία βρέθηκα ως μετανάστρια και παλεύω από κοινού για να την κάνουμε καλύτερη, μια κοινωνία που να χωράει όλους μας, με κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, ειρήνη και αδερφικότητα. Πατρίδα για εμένα είναι οι άνθρωποι γύρω μου είτε ντόπιοι είτε όχι. Πατρίδα μου είναι οι φίλοι μου Έλληνες που με έχουν αγαπήσει και τους έχω αγαπήσει και είμαι σίγουρη ότι όλοι οι μετανάστες έχουν αγαπημένους φίλους και ανθρώπους εδώ που τους βοήθησαν και τους στήριξαν. Περνώντας από τα Προπύλαια με το λεωφορείο ακούω ακραία σχόλια από απλούς ανθρώπους. Δε νιώθω ούτε μίσος ούτε οργή για αυτούς. Νιώθω οργή και θυμό για αυτούς που τους έκαναν έτσι με το να τους σερβίρουν αυτά που θέλουν. Οι άνθρωποι ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να ακούσουν τη φωνή των ίδιων των μεταναστών. Τους έκαναν να πιστεύουν ότι για όλα τα προβλήματα και την κρίση τους φταίει ο μετανάστης. Είναι ένα κενό 20 χρονών… Πότε δεν ακούστηκε η φωνή μας! Ποτέ δεν μας υπολογίζανε! Ενώ τα προβλήματα ήταν τεράστια, η εικόνα του μετανάστη ταυτιζόταν με του κλέφτη, του

απατεώνα, του εγκληματία. Για την τεράστια προσφορά και συμβολή των μεταναστών σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 20 χρόνια, ούτε λόγος. Προσφορά, που είναι τεκμηριωμένη από επιστημονικές στατιστικές αλλά και κρατικές και ευρωπαϊκές μελέτες, οι οποίες ποτέ δεν προβλήθηκαν. Ούτε και οι καταγγελίες του ΟΗΕ και άλλων διεθνών οργανισμών για την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων. Τα προβλήματα αυτά έχουν συσσωρευτεί για 20 ολόκληρα χρόνια και επιδεινώνονται, φυσικά, εν μέσω κρίσης. Επειδή η ζωή των απεργών πείνας είναι σε μεγάλο κίνδυνο καλώ την πολιτεία, την κυβέρνηση, εδώ και τώρα, πριν θρηνούμε ζωές, να σκύψουν και να δώσουν λύση στα προβλήματα που οι ίδιοι δημιουργήσανε. Μην τολμήσει να προσπαθήσει άλλο να κρύψει κάτω από το χαλί το πρόβλημα γιατί όσο το κρύβεις, τόσο πιο εκρηκτικές είναι οι διαστάσεις που παίρνει. Το πρόβλημα δε λύνεται ούτε με φράκτες, ούτε με διαχωρισμούς σε «καλούς» και «κακούς» μετανάστες, ούτε με την πολιτική του καρότου και του μαστιγίου, ούτε με ακροδεξιές πολιτικές. Καλώ την κοινωνία να επιβάλει η ίδια τις προϋποθέσεις για να ακουστεί η φωνή μας και να προβληματιστεί για τη ζωή αυτών των παιδιών που θα μπορούσαν στη θέση τους να είναι τα παιδιά της, πριν είναι πολύ αργά. Δεν τους φταίει ο μετανάστης. Ψάξτε αλλού το φταίξιμο. Λιλιάνα Σαλίαϊ


τεύχος #4 2011

αφιέρωμα αφιέρωμα:

Είμαστε

Συζήτηση εν πλω, στο ταξίδι της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας, με μετανάστες απεργούς πείνας

Ο

καταπέλτης του πλοίου μόλις έχει κλείσει και η Κρήτη έχει αρχίσει να χάνεται μέσα στο σκοτάδι. Θα την ξαναντικρύσουν άραγε; Για τους περίπου 250 μετανάστες, που ξεκινούν ένα ταξίδι αλλιώτικο, πρωτόγνωρο, ένα ταξίδι ζωής και θανάτου, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία: Θα νικήσουμε! Τα χαμόγελα, ο ενθουσιασμός, τα αγωνιστικά συνθήματα που κατακλύζουν το καράβι δε θυμίζουν σε τίποτα ανθρώπους που σε λίγο θα ξεκινήσουν απεργία πείνας και θα δώσουν την πιο κρίσιμη ίσως μάχη της ζωής τους. Το κλίμα είναι γιορτινό, γιατί το δίκαιο της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας είναι μαζί μας... Στο κατάστρωμα του πλοίου φτιάχνουμε εν θερμώ μια παρέα και συζητάμε. Ο Αμπτραχίμ, που είχε συμμετάσχει στην απεργία πείνας των μεταναστών το 2008 στα Χανιά, ο Ρασίντ, ο Αμπτολχά, και ο Μουσταφά, όλοι για πολλά χρόνια κάτοικοι και εργαζόμενοι στην Κρήτη. Στο ερώτημα για την εθνικότητά τους όλοι απαντούν το ίδιο: είμαστε μετανάστες εργάτες...

Γιατί φτάσατε να χρησιμοποιήσετε την έσχατη μορφή πάλης της απεργίας πείνας; Ρασίντ: Από το 2005 αρνούνται να μας δώσουν χαρτιά, τώρα θα παίξουμε και εμείς το τελευταίο χαρτί μας. Δεν αντέχουμε άλλο να μας βάζουν κάθε τόσο φυλακή χωρίς κανένα λόγο. Αμπτραχίμ: Ζούμε πολλά χρόνια στην Ελλάδα και εξακολουθούμε να είμαστε παράνομοι. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν έχουμε τίποτα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, ότι μπορεί να φυλακιστούμε ανά πάσα στιγμή. Αμπτολχά: Το κράτος μας κορόιδεψε και μας έκλεψε. Δώσαμε τα λεφτά που απαιτούσαν το 2005 για να πάρουμε χαρτιά και δεν έγινε τίποτα. Μας πήραν απλώς τα λεφτά. Μετά την απεργία πείνας, το 2008, στα Χανιά τι άλλαξε; Αμπτραχίμ: Κερδίσαμε έλληνες συντρόφους, την αλληλεγγύη και τη φιλία. Αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση. Με τη δουλειά τι κάνετε τόσα χρόνια; Τι συνθήκες αντιμετωπίσατε; Μουσταφά: Δουλειά υπήρχε, αλλά δουλεύαμε σαν δούλοι. Γιατί δουλειά χωρίς νομιμοποίηση σημαίνει παραπάνω ώρες και δουλειά χωρίς λεφτά. Όταν είναι να πάρεις τα λεφτά, το αφεντικό σου λέει δεν παίρνεις τίποτα, πήγαινε στην αστυνομία και στα δικαστήρια. Το πρόβλημα δεν είναι η δουλειά, αυτή βρίσκεται, αλλά τα χαρτιά που δεν έχουμε. Γιατί όταν έχεις χαρτιά είσαι άνθρωπος. Ένας χωρίς χαρτιά δεν είναι άνθρωπος, ακόμη κι όταν πεθάνει είναι ένας αριθμός. Κανένας δεν

«Χωρίς χαρτιά δεν είσαι άνθρωπος, είσαι ένας αριθμός » ξέρει ούτε καν πώς σε λένε. Χωρίς χαρτιά πώς μπορούμε να πάρουμε αυτά που δικαιούμαστε ως εργάτες; Ρασίντ: Αν έχουμε εμείς χαρτιά αυτό θα είναι καλό και για τους έλληνες. Γιατί δε θα δουλεύουμε χωρίς ασφάλεια και φτηνότερα από εσάς. Γι' αυτό πρέπει να μας βοηθήσουν οι έλληνες εργαζόμενοι να πάρουμε τα χαρτιά μας.

μόνο τους έλληνες. Δεν φταίνε οι μετανάστες για την οικονομική κρίση. Αυτή υπάρχει και σε χώρες που δεν έχουν πολλούς μετανάστες, υπάρχει σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αμπτραχίμ: Μην ξεχνάμε ότι οι μετανάστες έχουν συνεισφέρει στην οικονομία και την ανάπτυξη της Ελλάδας εδώ και πολλά χρόνια.

Αμπτολχά: Σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει υπερεκμετάλλευση, αλλά ειδικά αυτόν τον καιρό είναι πολύ δύσκολο

Τι ωθεί τους μετανάστες να 'ρθουν στην Ελλάδα; Αμπτολχά: Πολλοί έρχονται στην Ελλάδα για να πάνε αλλού, άλλοι έρχονται γιατί πιστεύουν πως μπορούν εδώ να επιβιώσουν. Η οικονομική κατάσταση στις χώρες μας μάς αναγκάζει να φύγουμε, αλλά φταίει και η εικόνα που έχει δημιουργήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση στον υπόλοιπο κόσμο, μια πλαστή εικόνα καλύτερης ζωής που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Όταν βλέπεις αυτή την εικόνα, λες θέλω να πάω κι εγώ εκεί για να ζήσω καλύτερα, και τελικά πηγαίνεις εκεί και διαπιστώνεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γιατί είσαι ένας παράνομος.

ακόμη και να δουλέψεις έτσι. Σε λίγο νομίζω ότι δεν θα μπορούμε να βρούμε ούτε ένα κομμάτι ψωμί, λόγω της κρίσης και των αλλαγών που έχουν γίνει στην εργασία. Δυσκολεύει ακόμη περισσότερο η ζωή γι' αυτούς που είναι χωρίς χαρτιά και θεωρούνται παράνομοι. Γι' αυτό κάνουμε αυτόν τον αγώνα.

«Καλύτερα να πεθάνουμε εδώ, παρά να γυρίσουμε πίσω» Ένα διαδεδομένο «επιχείρημα» ενάντια στους μετανάστες είναι ότι για την ανεργία φταίτε εσείς που παίρνετε τις δουλειές από τους έλληνες. Τι θα λέγατε σε έναν έλληνα εργαζόμενο γι' αυτό; Ρασίντ: Η ανεργία μας πλήττει όλους, όχι

Το τελευταίο διάστημα η ελληνική κυβέρνηση, στα πλαίσια και των πολιτικών της ΕΕ, έχει σκληρύνει πολύ τη στάση της απέναντι στους μετανάστες. Σχεδιάζει να σηκώσει φράχτη στον Έβρο, μιλάει για πλωτά στρατόπεδα, και διακηρύσσει ότι κανένας οικονομικός μετανάστης δεν θα μείνει στην Ελλάδα. Τι απαντάτε σε αυτή την επίθεση; Μουσταφά: Νομίζουν ότι έτσι θα σταματήσει ο κόσμος να έρχεται εδώ; Δεν είναι λύση αυτά. Δεν πρόκειται τίποτα να σταματήσει αυτούς που θέλουν να έρθουν. Τους μετανάστες δεν μπορείς να τους σταματήσεις, γιατί κινούνται από πιεστικές ανάγκες. Αμπτραχίμ: Και στην Αμερική σηκώσανε τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, αλλά η είσοδος μεταναστών συνεχίζεται αμείωτη. Ρασίντ: Είναι σαν να σε έχουν εγκλωβίσει

σε ένα δωμάτιο, με κλειστές όλες τις πόρτες. Τι θα κάνεις; Πίσω, στη χώρα σου, δεν μπορείς να πας. Εδώ δεν σε κάνουν νόμιμο. Από το 2005 σχεδόν κανένας δεν έχει νομιμοποιηθεί. Η μόνη λύση είναι η νομιμοποίηση όσων είναι ήδη εδώ. Αμπτολχά: Ζητάμε το στοιχειώδες, ίσα δικαιώματα με όλους τους εργαζόμενους. Αμπτραχίμ: Καλύτερα να πεθάνουμε εδώ, παρά να γυρίσουμε πίσω. Στη συζήτηση πήραν μέρος οι Μάκης Λιβάνης, Βάιος Σκαρλάτος, Κώστας Χαριτάκης

Περισσότεροι απ Το μακρύ ταξίδι χιλιάδων μεταναστών που προσδοκούν μια θέση στον ήλιο του «δυτικού παράδεισου», πολλές φορές καταλήγει στα κολαστήρια των φυλακών. Το πιο εύκολο πράγμα εξάλλου, για το δικαστικό κατεστημένο είναι να μοιράσει εύκολες καταδίκες στους «άλλους», στους «ξένους» που ανυπεράσπιστοι και πολλές φορές χωρίς καν να ξέρουν τη γλώσσα, βρίσκονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Αποτέλεσμα είναι σήμερα 6.078 μετανάστες να είναι έγκλειστοι στις ελληνικές φυλακές, ενώ άγνωστος παραμένει ο αριθμός των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων, λιμα-νιών και αεροδρομίων. Δεν είναι τυχαίο ότι μετανάστες, μέλη της συντονιστικής επιτροπής κρατουμένων στην πρόσφατη κινητοποίηση, μιλούσαν για δυσμενέστερη μεταχείριση από την δικαστική εξουσία και το σύστημα των φυλακών απέναντι στους πρόσφυγες. Τη βασανιστική πορεία των ανθρώπων που φεύγουν από τον τόπο τους κυνηγημένοι από τη φτώχεια ή τον πόλεμο, περιγράφει στη «Δράση» ο Ramos που ξεκίνησε από τη Σομαλία αναζητώντας καλύτερο μέλλον και κατέληξε πίσω από τα κάγκελα των φυλακών Δομοκού.

ΔΡΑΣΗ - 4ο Φύλλο (Α μέρος)  

Μαχητική εφημερίδα για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you