Page 1

Dertigers De samenleving van nu


Inleiding

Als onderzoeksgroep heb ik gekozen voor mijn eigen lagere school klas. In eerste instantie omdat een lagere school klas een min of meer aselecte groep is; er heeft immers nog geen scheiding plaatsgevonden op basis van niveau, mogelijkheden en ambities. Daarnaast koos ik deze groep omdat zij dat stuk van de samenleving vertegenwoordigt, waaruit ik zelf ben voortgekomen en

Toen ik in 2000 afstudeerde aan de Kunstacademie en op het punt stond 30 te worden, had ik net als andere jonge dertigers vragen als: “Wie ben ik?” en

dus de ultieme groep is om mezelf aan te spiegelen om mijn levensvraag te kunnen beantwoorden.

“Waarom doe ik wat ik doe?” Met name één vraag hield mij veel bezig: “Pas ik wel in deze maatschappij?” Om op deze vraag een antwoord te vinden, ben ik bewuster gaan kijken naar die maatschappij en met name naar de positie van de dertiger daarin. Deze zoektocht heeft geleid tot een bepaalde indruk van de samenstelling van de groep dertigers in Nederland, mijn eigen statistiek plaatje. Zoveel huisvrouwen, zoveel drop-outs, zoveel homo’s, zoveel kunstenaars, zoveel zieken, etc. Vervolgens kwam de behoefte in mij op mijn indruk als een hypothese te toetsen op een bestaande groep mensen en dit onderzoek vast te leggen in beeld.

Het project dat is ontstaan is een serie portretten van mijn voormalige klasgenoten zoals ze nu wonen of werken; een dwarsdoorsnede van een aselecte groep dertigers van nu. Deze portretserie heb ik afgezet tegen de elementen van de lagere school die over een periode van bijna 25 jaar niet of nauwelijks zijn veranderd. Deze elementen zie ik als metaforen voor de onveranderde elementen in een mens, die zelf door de tijd zo anders geworden is. Zo herkende ik bijvoorbeeld het uiterlijk van veel klasgenoten niet meer, maar waren hun stem en bepaalde karakterkenmerken nog net als vroeger. Verandering laat blijkbaar toch altijd bepaalde dingen onveranderd.

Utrecht, februari 2005


edwin molenaar

Opzet Ik wilde iedereen fotograferen in een situatie die voor hem bekend en


edwin las

veilig is. Een plek die aan hem eigen is. De meeste foto’s zijn dan ook genomen in de thuissituatie.


t ea cordes

Een enkele keer heb ik de foto gemaakt op iemands werk, of terwijl iemand onderweg was daarheen.


liesbeth sroe

Naast het maken van beeld, heb ik met allen gesproken dan wel


adelie bakker

gecorrespondeerd. Soms maar kort, soms uitgebreid. Ik heb hen gevraagd wat hun plek in de maatschappij van nu is, wat


abine gรถske

hun ambities en dromen zijn. Hun teleurstellingen en fouten. Ik heb hen geobserveerd en tussen de regels door gelezen. Zo ontstond per


allard esselink

persoon een eigen verhaal en een eigen beeld. Al deze verhalen en foto’s bij elkaar hebben mij een indruk gegeven


albert deinum

van de samenstelling van mijn onderzoeksgroep.


mi hael de waard

Resultaten In de klas die ik terugvond zag ik allerlei sociale lagen van de bevolking


hug weerdenburg

terug: van slager tot professor, van moeder tot accountmanager, van fotograaf tot kantoormedewerker.


edwin wibbeli k

Ik betrapte mezelf erop aanvankelijk een beeld te willen vinden dat aansloot bij mijn herinnering aan die schijnbaar homogene groep


rin ke van heijningen

Goorse schoolkinderen. Maar gaandeweg ontdekte ik steeds meer hoe enorm gevarieerd deze relatief kleine


mar ijn van de kamp

groep mensen is. En hoe wonderwel de samenstelling overeen komt met het statistiekplaatje van de wereld dat zich in


nke herder

mijn hoofd had genesteld: ik zag kinderlozen, managers, zieken, vrije geesten, homosexuelen, denkers en doeners, zoekers, huismoeders.


we dy wibbelink

Ik sprak met kunstenaars, ambitieuzen, intellectuelen, twijfelaars, avonturiers, arbeiders. Oneindig interessante diversiteit.


mar ijn niederer

De portretten tonen die diversiteit, vaak vooral in de details. In


m randa esslage

de kunstwerken aan de muur, een houding, brutaliteit, kleuren. Ze spreken boekdelen.


an bouw

Een aantal klasgenoten zijn niet terug te vinden in deze reeks foto’s.


henk assi k

Zij wilden niet meedoen. In eerste instantie vond ik dit jammer. Ik vreesde voor onvolledigheid. Maar in de


jan kees mulderij

maatschappij zijn er altijd non-participanten, dus ook in deze


bernhard van riessen

testgroep. Hun afwezigheid in deze reeks benadrukt nog eens extra de


ma ha kuijper

diversiteit tussen deze klasgenoten. EĂŠn klasgenoot bleek inmiddels overleden. Een droevig doch statistisch correct gegeven. Het maakte


mi helle klunder

de groep compleet.


mic iel kappers

Conclusie Meer nog dan verwacht bleek mijn hypothese te kloppen. Het


scar timmers

statistiek-plaatje in mijn hoofd viel naadloos over deze heel diverse, boeiende groep van dertigers, voortgekomen uit


j hanna eekhof

één Goorse lagere school klas.


pau ien herder

Mijn levensvragen brachten mij opnieuw in contact met [aantal]


martijn hamstra

mensen uit mijn verleden. Ieder met zijn eigen levensverhaal, zijn eigen keuzes. Maar met dezelfde


tobi brinkman

levensvragen en vergelijkbare twijfels. Ik blijk niet wezenlijk anders dan de mensen die onderdeel uitmaakten van de klas


bianca sla hekke

waarin ik ben opgegroeid. Er zijn meer mensen die zoals ik een vrij beroep beoefenen, die de onzekerheid ervan


arn van dam

accepteren. Die niet voor rijkdom kiezen, die risico’s nemen. Mijn plek in de samenleving is alles behalve bijzonder


wendy h enders

en afwijkend, zoals ik eerder wel eens dacht. En ik gedij heel goed naast al die andere totaal verschillende mensen, die hebben gekozen


mirjam schuitemake

voor een ander leven. Mijn plek is mijn plek, er middenin.


Toen ik in 2000 afstudeerde aan de Kunstacademie en op het punt stond 30

dertigers van nu. Deze portretserie heb ik afgezet tegen de elementen van de

te worden, had ik net als andere jonge dertigers vragen als: “Wie ben ik?” en

lagere school die over een periode van bijna 25 jaar niet of nauwelijks zijn ve-

“Waarom doe ik wat ik doe?” Met name één vraag hield mij veel

randerd. Deze elementen zie ik als metaforen voor de onveranderde elementen

bezig: “Pas ik wel in deze maatschappij?” Om op deze vraag een antwoord te

in een mens, die zelf door de tijd zo anders geworden is.

vinden, ben ik bewuster gaan kijken naar die maatschappij en met name naar

Zo herkende ik bijvoorbeeld het uiterlijk van veel klasgenoten niet meer, maar

de positie van de dertiger daarin. Deze zoektocht heeft geleid tot een bepaalde

waren hun stem en bepaalde karakterkenmerken nog net als vroeger. Verandering

indruk van de samenstelling van de groep dertigers in

laat blijkbaar toch altijd bepaalde dingen onveranderd.

Nederland, mijn eigen statistiekplaatje. Zoveel huisvrouwen, zoveel drop-outs, zoveel homo’s, zoveel kunstenaars, zoveel zieken, etc.

Utrecht, februari 2005

Vervolgens kwam de behoefte in mij op mijn indruk als een hypothese te toetsen op een bestaande groep mensen en dit onderzoek vast te leggen in beeld.

Opzet Ik wilde iedereen fotograferen in een situatie die voor hem bekend en veilig is.

Als onderzoeksgroep heb ik gekozen voor mijn eigen lagere school klas. In eerste

Een plek die aan hem eigen is. De meeste foto’s zijn dan ook genomen in de thu-

instantie omdat een lagere school klas een min of meer aselecte groep is; er heeft

issituatie. Een enkele keer heb ik de foto gemaakt op iemands werk, of terwijl

immers nog geen scheiding plaatsgevonden op basis van niveau, mogelijkheden

iemand onderweg was daarheen.

en ambities. Daarnaast koos ik deze groep omdat zij dat stuk van de samenleving vertegenwoordigt, waaruit ik zelf ben voortgekomen en dus de ultieme groep is

Naast het maken van beeld, heb ik met allen gesproken dan wel gecorrespon-

om mezelf aan te spiegelen om mijn levensvraag te kunnen beantwoorden.

deerd. Soms maar kort, soms uitgebreid. Ik heb hen gevraagd wat hun plek in de maatschappij van nu is, wat hun ambities en dromen zijn. Hun teleurstel-

Het project dat is ontstaan is een serie portretten van mijn voormalige klasgen-

lingen en fouten. Ik heb hen geobserveerd en tussen de regels door gelezen. Zo

oten zoals ze nu wonen of werken; een dwarsdoorsnede van een aselecte groep

ontstond per persoon een eigen verhaal en een eigen beeld. Al deze verhalen en


foto’s bij elkaar hebben mij een indruk gegeven van de samenstelling van mijn

heid. Maar in de maatschappij zijn er altijd non-participanten, dus ook in deze

onderzoeksgroep.

testgroep. Hun afwezigheid in deze reeks benadrukt nog eens extra de diversiteit tussen deze klasgenoten. Eén klasgenoot bleek inmiddels overleden. Een droevig

Resultaten

doch statistisch correct gegeven. Het maakte de groep compleet.

In de klas die ik terugvond zag ik allerlei sociale lagen van de bevolking terug: van slager tot professor, van moeder tot accountmanager, van fotograaf tot

Conclusie

kantoormedewerker. Ik betrapte mezelf erop aanvankelijk een beeld te willen

Meer nog dan verwacht bleek mijn hypothese te kloppen. Het statistiek-plaatje

vinden dat aansloot bij mijn herinnering aan die schijnbaar homogene groep

in mijn hoofd viel naadloos over deze heel diverse, boeiende groep van dertigers,

Goorse schoolkinderen. Maar gaandeweg ontdekte ik steeds meer hoe enorm

voortgekomen uit één Goorse lagere school klas.

gevarieerd deze relatief kleine groep mensen is. En hoe wonderwel de samenstelling overeen komt met het statistiekplaatje van de wereld dat zich in mijn

Mijn levensvragen brachten mij opnieuw in contact met [aantal] mensen uit

hoofd had genesteld: ik zag kinderlozen, managers, zieken, vrije geesten, homo-

mijn verleden. Ieder met zijn eigen levensverhaal, zijn eigen keuzes. Maar met

sexuelen, denkers en doeners, zoekers, huismoeders. Ik sprak met kunstenaars,

dezelfde levensvragen en vergelijkbare twijfels. Ik blijk niet wezenlijk anders

ambitieuzen, intellectuelen, twijfelaars, avonturiers, arbeiders. Oneindig inte-

als de mensen die onderdeel uitmaakten van de klas waarin ik ben opgegroeid.

ressante diversiteit.

Er zijn meer mensen die zoals ik een vrij beroep beoefenen, die de onzekerheid ervan accepteren. Die niet voor rijkdom kiezen, die risico’s nemen. Mijn plek in

De portretten tonen die diversiteit, vaak vooral in de details. In de kunstwerken

de samenleving is alles behalve bijzonder en afwijkend, zoals ik eerder wel eens

aan de muur, een houding, brutaliteit, kleuren. Ze spreken boekdelen.

dacht. En ik gedij heel goed naast al die andere totaal verschillende mensen, die hebben gekozen voor een ander leven. Mijn plek is mijn plek, er middenin.

Een aantal klasgenoten zijn niet terug te vinden in deze reeks foto’s. Zij wilden niet meedoen. In eerste instantie vond ik dit jammer. Ik vreesde voor onvolledig-


Colofon FotograďŹ e

: Edwin Molenaar, Oscar Timmers

Tekst

: Edwin Molenaar

Vormgeving

: Edwin Wibbelink

Redactie

: Lesley Cordewener

Druk

: DPP Utrecht BV.

Oplage

: 60 stuks

ISBN

: 90-9018690-5

Met dank aan alle geportretteerden, Prins Constantijn School


My primary school  

This is an essay to investigate if my look on the society of today is measured on the class I was in at the primary school I went to.

Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you