Page 1

E d u c a t i o n I n t e r n a t i o n a l, B e l g i u m vzw DAGBOEKBRIEF BANGLADESH – september 2009 ZONDVLOED & STUDIEBEURZEN IN BANGLADESH, EN EEN UITZONDERLIJK EVENEMENT IN ANTWERPEN! ‘Het is afschuwelijk, dit hebben we nog nooit meegemaakt’, klinkt het in paniek aan de telefoon, ‘de hele school staat onder water, de buitenmuren zijn ingestort, we hebben de kinderen uit het internaat moeten evacueren naar de eerste verdieping...!’. Ik heb Sylvia aan de lijn, zij is de directrice van het BMIS, de enige school in Bangladesh voor blinde en slechtziende meisjes. De school ligt in een volkse buurt in de hoofdstad, Dhaka. Onze organisatie, Education International, Belgium vzw (EIB), ondersteunt het BMIS door middel van gratis studiebeurzen voor meisjes die in de lagere school studeren en op internaat verblijven. Het is voor ons een nieuw project. Sommige van deze kinderen werden omwille van hun handicap door de ouders verstoten, andere blinde meisjes werden door een stiefvader seksueel misbruikt en werden daarom door de moeder – voor hun eigen veiligheid – aan de BMIS-schoolpoort achtergelaten. Toch, ondanks de persoonlijke tragedies, blijven deze kinderen uitzonderlijk positief. Het optimisme, de motivatie van deze kinderen om te kunnen studeren, werkt aanstekelijk. Ik heb in het BMIS nog nooit 1 kind horen zeuren. Ook nu wordt er niet geklaagd, integendeel... Ik arriveer in een rickshaw, een fietstaxi. Ik ben na het telefoontje van Sylvia onmiddellijk in de auto gesprongen, maar we rijden ons al vlug muurvast in de chaos en het water. Het was te verwachten. Volgens persberichten is er in 6 uur, maar liefst 290 millimeter regenwater gevallen, alleen al in Dhaka. Er is geen doorkomen aan. Zelfs in ‘normale omstandigheden’ is Dhaka de meest afschuwelijke stad op de wereldbol om te wonen: 13 miljoen inwoners, waarvan bijna de helft in krottenwijken tracht te overleven, de meest overbevolkte stad in de wereld, dag en nacht gigantische verkeerschaos, oorverdovend lawaai, een levensbedreigende luchtvervuiling, totaal geen stadsplanning, amper een straatnaam of huisnummer, niet eens voldoende drinkbaar water of elektriciteit. Noem het doodgewoon ‘HEL !’... Sylvia, die ik niet onmiddellijk kan vinden in de chaos, heeft niets overdreven. Leraren en studenten staan tot aan de knieën in het brakke, stinkende, rioolwater. De blinde kinderen zijn volledig hun oriëntatie kwijt. Matrassen, beddengoed, meubilair, alles drijft rond of is doordrenkt van de smurrie. In het kantoor zijn archief, computers en printers, naar de vaantjes... Een regelrechte ramp...! ‘Het is uitzonderlijk!’. Niemand had het water zien komen. Maar dat hoor je tegenwoordig meer; een geweldige orkaan,

een grote droogte, hevige regens... het blijkt steeds ‘uitzonderlijk’ en ‘nog nooit gezien’. Records worden gebroken, rampen en slachtoffers worden omgetoverd tot sensationele statistieken. Je bent er vet mee wanneer je je volledige school kan evacueren. Van de buitenmuur is op bepaalde plekken geen spoor meer. Die ligt ergens onder een meter donker water. Op andere plekken zijn arbeiders reeds de bakstenen aan het verzamelen, je moet vlug zijn, of de buren zijn met de stenen weg. Iedereen kan wel een baksteen gebruiken. Iedereen heeft schade geleden.

Vechten tegen de bierkaai; blinde studenten van het BMIS trachten te redden wat er te redden valt...

Het probleem in Dhaka is niet nieuw. Bangladesh is een land van kanalen en rivieren, en elk jaar, tijdens de moesson, zijn er overstromingen. Overstromingen zijn een noodzaak voor de landbouw en rijstvelden. Maar in Dhaka ligt het probleem anders; kanalen en rivieren die het water moeten afvoeren worden illegaal opgevuld door ‘land-grabbers’, locale maffia die onder de neus van de corrupte overheid land stelen voor bouwprojecten. Bangladesh telt het meeste landloze mensen in de wereld, land is er waardevoller dan geld. Het inadequate rioleringsysteem is door gebrek aan onderhoud beschadigd, of zit hopeloos verstopt door tonnen en tonnen vuiligheid wat niet of nooit wordt opgehaald omwille van een nauwelijks functionele stadsreinigingsdienst. De logische gevolgen zijn dan ook ellendige en desastreuze overstromingen, een invasie van muggen, vliegen, ongedierte, infecties, dodelijke epidemieën... Zoals ik reeds zei ‘HEL!’ Uiteindelijk vind ik Sylvia; ze helpt de kleinste kinderen met de evacuatie. Van inpakken is er geen sprake. Er is toch niets meer om in te pakken. De meisjes zijn doordrenkt. Na bijna 20 1


jaar Bangladesh sta ik opnieuw met mijn mond vol tanden; ondanks de enorme miserie (‘waarom worden deze kinderen niet met rust gelaten’, denk ik), zit de pret er dik in. Er wordt gelachen, kinderen proberen op de drijvende houten bedden te gaan zitten (bootje spelen), een drijvend object wordt betast en het is een hilarisch raden naar wat het is.

Ook het kantoor van het BMIS staat onder water; computers en printers en het archief werden vernield; een ramp...!

Maar voor Sylvia is het pure ernst. Haar gezicht spreekt boekdelen; ze moet erger zien te voorkomen. ‘De materiële schade is enorm, maar materiële schade kan nog vervangen worden’, zegt ze filosofisch. De kinderen mogen echter niet ziek worden; longontsteking, infecties, buikloop, je mag er niet aan denken. Veel kan er niet gedaan worden. Het water moet zakken, maar het blijft regenen. Prioriteit is de kinderen naar de eerste verdieping brengen. En of je het gelooft of niet, de oudste blinde kinderen hebben de (niet beschadigde) traditionele Bengaalse muziekinstrumenten bovengehaald (tabla’s of trommeltjes en harmonium of handorgeltje), en zingen de ziel uit hun lijf, om de jongere kinderen de ellende te doen vergeten. Het is een totaal surrealistische situatie, de gutsende regen, de ellende, de schade, de stank, de blinde kinderen, de muziek, de zingende kinderstemmen... (een week na de overstroming ligt Sylvia ziek in bed).

Rumpa is net met grootste onderscheiding afgestudeerd aan het prestigieuze ‘Milestone College’ in Dhaka. Dit college staat in de top 10 van de beste scholen van Bangladesh. Het meisje heeft een razend moeilijke jeugd achter de rug en het mag een wonder heten dat ze tot op dit niveau is kunnen doorstoten. Toen ze amper 14 jaar oud was, probeerden haar beide werkloze broers haar uit te huwelijken, eigenlijk ‘te verkopen’ aan een vriend. Een meisje moest niet studeren, volgens hen. Rumpa is daarop bij EIB ondergedoken. We hebben haar onmiddellijk naar Chittagong gebracht, de eerste grote stad op 4 uur rijden ten noorden van CxB waar ze veilig ver van ‘huis’ haar lagere middelbare studies heeft voltooid. Vervolgens ging het richting Dhaka, op 10 uur rijden ten noorden van CxB, om verder te studeren. Je kan niet anders dan bewondering te hebben voor de wilskracht van Rumpa om te blijven volhouden in haar studies...! Rumpa is een arm meisje en arme meisjes stellen niets voor in Bangladesh. Het zijn paria’s. De artsen en de verpleegsters zijn echter diep onder de indruk van haar palmares. Een dergelijke sterke jonge Bengaalse vrouw, afkomstig uit de sloppenwijken, hebben ze duidelijk nog nooit gezien. En gelijk hebben ze. Niet enkel is Rumpa een goede studente, en spreekt ze vloeiend Engels, ze zag bovendien ook nog de kans om een zwarte gordel Taekwondo te behalen en een zilveren medaille te bemachtigen op een nationaal gehouden Taekwodokampioenschap. En dat in een streek waar zelfs geen leraar Engels te vinden is, waar het ‘niet normaal’ is voor een meisje om te mogen of kunnen studeren, laat staan om aan sport te doen of een carrière uit te bouwen... Vergadering in het MCS; links/rechts: Willy Legendre, EIB-programma directeur, Rumpa Dey, EIB-studente, Alves Weirman, directrice ‘Heart House’

Aan het MCH hebben nog andere meisjes een gratis EIBstudiebeurs gekregen om de verpleegsteropleiding te volgen. EIB geeft in het hospitaal, via een eigen steunfonds, ook gratis urgente medische zorgen aan arme vrouwen en meisjes die niet kunnen betalen voor levensnoodzakelijke chirurgische

Rumpa en ik hebben net een vergadering gehad met het hoofd van het medisch personeel van het MCH en Rumpa heeft een studiebeurs gekregen tot 2013. Vanaf januari 2010 gaat ze aan het hospitaal voor verpleegster en dan voor paramedici studeren. De directie heeft haar zelfs een baan aangeboden, na haar studies. Het MCH is het beste, door Amerikanen gerunde hospitaal, vlakbij Cox’s Bazar (CxB). Rumpa’s vader werd voor haar ogen vermoord toen ze nog een klein meisje was, en haar moeder leeft in de grootste miserie. De vrouw is thuisloos en werkt hier en daar als meid... Als ze werk kan vinden. Normaal ‘verdient’ ze 8 Euro per maand... Te weinig om te leven en te veel om dood te gaan. 2


ingrepen. Zonder het EIB-steunfonds zouden deze mensen geen schijn van kans hebben om te overleven. In het MCH geven we ook technische ondersteuning aan het ‘Heart House’ een tehuis voor verstoten en verkrachte vrouwen. Via een technische opleiding (naaicursus) trachten we deze vrouwen en meisjes terug een plaats aan te bieden in de maatschappij die hen heeft uitgespuwd. Een verkrachting is een vloek voor een vrouw. Vaak moet de echtgenoot haar niet meer hebben en wordt de vrouw door de gemeenschap uitgestoten. De dader(s) blijven meestal buiten schot... Zo is er het verhaal van Bashira Khatun. Haar echtgenoot is omwille van het gebrek aan (goed betaald) werk in Bangladesh, naar het buitenland getrokken. Duizenden Bengalen zoeken op dergelijke manier hun geluk in de Golfstaten, Oman, Qatar... Een nonkel van haar echtgenoot, Tota Mia, zag zijn kans schoon, probeerde haar te verleiden en seksueel te misbruiken. Haar echtgenoot was er toch niet. Omdat Bashira bleef weigeren, probeerde hij haar – met de hulp van 5 kompanen – op een nacht (24 juli 09) te verkrachten. De vrouw schreeuwde om hulp, toegesnelde buurtbewoners konden de brutale aanranding voorkomen. Maar wie dacht dat ‘gerechtigheid zou geschieden’, kwam dik bedrogen uit... De volgende avond riep Tota Mia een ‘salish’ samen (een dorpsvergadering van ‘wijze’, meestal ‘religieuze’ mannen). Tota Mia was in zijn eer gekrenkt en hij had zijn wraak klaar. Het verdikt was onherroepelijk... Niet hij of de daders, maar Bashira werd veroordeeld omwille van ‘onzedig gedrag’. Ze was immers ‘berapt’, in het midden van de nacht, met 5 mannen in haar slaapkamer. Ze werd veroordeeld door de iman van de lokale moskee tot 101 zweepslagen. En de ‘straf’ werd uitgevoerd door ... Tota Mia, de man die haar had proberen te verkrachten... (The Daily Star,16/08/09).

dergelijke kinderen zijn erger dan HIV/AIDS, ze besmetten de boel, het zijn de rotte vlek van een samenleving... Onze kinderen kunnen op niemand terugvallen; ze hebben ofwel geen vader of moeder meer, geen thuis, geen spaarcenten, ze missen de veilige omgeving van een eigen familie. Ze staan er helemaal alleen voor. Medelijden mag geen drijfveer zijn om te helpen. Deze kinderen hebben geen medelijden nodig, maar gelijke kansen. En dergelijke kansen grijpen ze met beide handen. Het is verbazingwekkend! We hebben meisjes in het programma zonder thuis, kinderen die nauwelijks 1 volwaardige maaltijd per dag kunnen eten, omwille van hun eigen veiligheid bij andere families een onderkomen moeten zoeken. En toch overbruggen deze kinderen alle trauma’s en tegenslagen, behalen deze meisjes de beste resultaten op school, vaak veel betere resultaten dan de kinderen van de ‘betere families...’. Waarom? Misschien omwille van het respect wat we (samen met u) deze kinderen tonen. Want voor EIB is elk kind belangrijk. Elk kind heeft een eigen karakter, verlangens, een geschiedenis. Misschien omwille van de kansen die we deze kinderen bieden; want elke kans is een stap dichter bij een leven als onafhankelijke vrouw. Maar het zijn de kinderen zelf die deze kans benutten, het zijn en blijven de kleinen ‘helden’. In juli 2009 kregen we bezoek in Bangladesh van Koen (De Houwer) en zijn vrouw Pascale (Peeters), vrienden en donors. Dergelijke bezoeken zijn belangrijk; niet enkel voor onze studentes die zo in contact kunnen komen met mensen van een ander land en cultuur, maar ook voor de bezoekers zelf, die zo met eigen ogen kunnen zien waarvoor EIB staat, waar we werkzaam zijn, wat we doen en waarvoor we de donaties gebruiken. Koen, leraar fotografie, heeft overigens prachtige foto’s gemaakt (zie foto’s blz. 2, 3 & 4), waarvan een selectie door EIB op verschillende evenementen, wordt tentoongesteld.

Onze organisatie heeft een werkervaring van bijna 15 jaar met en voor de meest gemarginaliseerde en gestigmatiseerde groep van kinderen in Bangladesh: arme meisjes, weesmeisjes, meisjes zonder vader. Een veelzeggend detail; kinderen zonder vader worden ‘wees’ genoemd in Bangladesh, kinderen zonder vader en moeder, worden ‘echte weeskinderen’ genoemd. Het is klaar en duidelijk niet eens belangrijk dat een moeder (vrouw) nog in leven is... Vreemd genoeg hebben wij, als organisatie, gemerkt dat het mogelijk is om met deze kinderen enorm goede resultaten te behalen. Bergen te verzetten. Wonderen te verrichten. Waarom schrijf ik ‘vreemd genoeg’...? Het is de algemene veronderstelling dat arme kinderen, vaderloze meisjes, kinderen die opgroeien in krottenwijken, smerig en lui zijn, te lui om te werken, te lui om te studeren, ‘good for nothing’, een schandvlek voor de gemeenschap, ofwel hoer ofwel drugverslaafde (of allebei), In naam van alle kinderen, opgenomen in ons programma in Bangladesh, wens ik u opnieuw van harte te bedanken voor al uw steun. Omwille van uw steun kan de droom van een meisje, de droom van een betere toekomst als onafhankelijke vrouw, werkelijkheid worden.

3


Elke droom van elk kind is de moeite om naar te luisteren! OM U TE BEDANKEN VOOR AL UW INZET EN STEUN AAN DE KINDEREN IN BANGLADESH, EN OM ONZE ORGANISATIE AAN EEN NOG BREDER PUBLIEK KENBAAR TE MAKEN, ORGANISEERT EDUCATION INTERNATIONAL, BELGIUM, vzw, OP ZATERDAG 21 NOVEMBER 2009, IN ZAAL AMUZ (Kammenstraat 81, 2000 Antwerpen),

‘Dag 1 van de Stilte ‘ WE HOPEN OM U OP 21 NOVEMBER 2009 TE MOGEN VERWELKOMEN! (deuren gaan open om 9.30u en worden gesloten om 17u)!!! ‘Dag 1 van de Stilte ’ staat volledig in het teken van de rechten van het kind en de rechten van de vrouw. We bieden u een uniek evenement aan! Er is een informatief ochtendprogramma rond brandend actuele thema’s zoals de Rechten van het Kind & de Rechten van de Vrouw, met o.a. als gastsprekers Dhr. Yves Willemot, directeur van UNICEF, Prof. Dr. Senator Marleen Temmerman, wereldvermaard gynaecologe verbonden aan het U.Z. Gent en het Tropisch Instituut van Antwerpen (begin oktober 2009 werd Dr. Temmerman door het FIGO uitgeroepen tot meest verdienstelijke gynaecologe ter wereld!), en Dr. Els Leye, verbonden aan het U.Z. Gent. In de namiddag is er een uniek, akoestisch optreden van het Belgische, wereldberoemde koor; ‘SCALA & Kolacny Brohters’! In de foyer zijn doorlopend hapjes & drankjes verkrijgbaar, er zijn spetterende optredens van de balletscholen Arabesque en Pivolte, en kan u genieten van Bengaalse muziek & zang. Bovendien is er een fototentoonstelling, een EIB-info & promotiestand en kan u een praatje maken met de raad van bestuur van EIB! Foto © SCALA & Kolacny Brothers

Reserveer tijdig op het nummer: 0485118850 , er zijn slecht 400 zitplaatsen beschikbaar. (bijgevoegd pamflet geeft u meer programma informatie en de reden waarom we dit evenement organiseren)

Nogmaals bedankt voor al uw levensnoodzakelijke steun, en hopelijk tot 21 november 2009! Willy Legendre Programma Directeur EIB De educatie, opvoeding en het welzijn van een kind in ons programma kost amper 1 Euro per dag! Voor elke donatie vanaf 30 Euro (dit is 2,5 Euro per maand...), krijgt U een fiscaal attest van ons! Education International, Belgium vzw / Lange Doornikstraat 27, bus 2 / 2000 Antwerpen / secretariaat@education-international.be /tel.: 0485118850 / www.education-international.be / Bankrekeningnummer: KBC 410-0655581-78 / IBAN: BE 69-4100-655581-78 / BIC: KREDBEBB

4

Dagboekbrief Oktober 2009  

‘Het is afschuwelijk, dit hebben we nog nooit meegemaakt’, klinkt het in paniek aan de telefoon, ‘de hele school staat onder water, de buite...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you