a product message image
{' '} {' '}
Limited time offer
SAVE % on your upgrade

Page 1

Coma o anxo expulsado do paraíso, Hadrián loita por recobrar os poderes perdidos na cripta de Dragal. A aparición de pequenas escamas é só o principio da mutación que experimentan os membros da Fraternidade. Desaparecido don Xurxo, chega un novo párroco, don Miguel, cuxa misión será impedir o regreso dunha estirpe maldita capaz de destruír o mundo. Nas páxinas do Codex Dragalianus, gardado na reitoral, accede aos segredos da Fraternidade. Todo está recollido no manuscrito máxico. Na noite do solsticio de verán os cabaleiros do dragón poderían apropiarse das forzas sobrenaturais do universo. Mentres, o derrubamento parcial da igrexa de San Pedro descobre un pasadizo secreto, os dragalianos atopan un misterioso libro. Que relación ten este achado coa fórmula maxistral que experimenta Cortiñas no seu laboratorio? Dragal IV. A estirpe do dragón abre unha nova xeira na apaixonante serie protagonizada polo dragón galego.

788499 148373

Elena Gallego Abad

9

I S B N 978-84-9914-837-3

13 6 5 15 8

DRAGAL IV. A ESTIRPE DO DRAGÓN Elena Gallego Abad

158

XG002348_Dragal_IV_A_estirpe_do_dragon.indd Todas las páginas

10/02/15 16:50


Edición: Helena Pérez Deseño da cuberta e interiores: Miguel A. Vigo Maquetación: Helena Pérez Ilustración da cuberta: Miguel Abad Produción: Antón Pérez

1ª edición: abril, 2015

© Elena Gallego Abad, 2015 © Edicións Xerais de Galicia, S. A., 2015 Dr. Marañón, 12. 36211 VIGO

xerais@xerais.es http://www.xerais.gal http://blog.xerais.es

ISBN: 978-84-9914-837-3 Depósito legal: VG 152-2015

Reservados todos os dereitos. O contido desta obra está protexido pola lei, que prohibe a reprodución, plaxio, distribución ou comunicación pública, en todo ou en parte, dunha obra literaria, artística ou científica, ou a súa transformación, interpretación ou execución artística fixada en calquera tipo de soporte ou comunicada a través de calquera medio, sen a preceptiva autorización.


Dragal IV A estirpe do dragรณn Elena Gallego Abad


Sen sinais do dragón Capítulo 1

A

sombra do dragón apoderouse das madrugadas de Hadrián, que nas últimas semanas apenas conseguira durmir. En canto o vencía o sono, as pantasmas do mesmo pesadelo aseñorábanse da noite e furtábanlle o descanso. Aínda así, quedaba deitado no leito, agardando as primeiras luces do abrente. Non quería que a súa nai se preocupase máis do que estaba, que xa lle chegaba ben. O rapaz deitouse, pechou os ollos e buscou acubillo entre as sabas de flanela. Non quería pensar en nada, pero o recordo do seu corpo recuberto de escamas non se lle ía da mente. En canto se relaxaba, imaxinaba que os brazos volvían transformarse en poutas. E nas costas sentía medrar unhas ás invisibles. Aquela ilusión reiterada, a de volver converterse en dragón, enchía o entresoño cada noite. Quen lle dera voar de novo! Mais a memoria ferida aínda gardaba o ecoar dunha ladaíña. Ecce Dragal veniet, gloriosus in saeculae et erit in die illa lux magna Benedictus es in templo gloriae tuae.

77


Sete cabaleiros reuníranse na cripta, aquela fatídica madrugada, agardando un sinal da lúa. O dragón en que Hadrián se convertera estendera as súas ás, agardando o milagre, mentres aquela voz recitaba o esconxuro máxico. Dragal, surge et sta in excelso Excita potentiam tuam et veni Ostende nobis faciem tuam, draco. Estaba escrito na profecía. Mais cando aquel feixe de luz comezara a transferirlle o poder absoluto de Dragal, chegou a puñada. O traidor coárase entre as sombras nocturnas. —Vade retro, maleficus draco! Dor. Insoportable. Pola emboscada e mais pola figa velenosa, cravada polas costas. O ferido retorceuse entre estertores de morte. O seu sangue vertíase sobre o taboleiro sen que os cabaleiros desen freado a hemorraxia. Prisioneiro nunha coiraza de escamas, a súa esencia humana loitaba por sobrevivir. Mais ao corpo faltáballe osíxeno. —Noooooon! –berrara alguén no seu soño. O dragón perdera as ás, coma o anxo expulsado do paraíso. Sen forzas para latexar, o seu corazón foise apagando. Era un milagre que Hadrián aínda conservase a vida. —Ahhhhhhh! O rapaz xa non lembraba máis. Como cada noite, volveu espertar no mesmo punto do recorrente pesa-

8


delo. Como cada noite, o rostro preocupado da súa nai asomou pola porta. Como cada noite, relatoulle o seu soño e deixou que volvese arroupalo. —Procura descansar, meu rei. —Si, mamá. Boas noites. Pero, como cada madrugada, non volvería durmir tranquilo. Como tampouco volvería voar. Talvez nunca. Hadrián levaba semanas intentando recuperar os poderes do dragón. Cada día, dende as primeiras horas da mañá, exercitaba o corpo e o cerebro. Ao abrente machucábase cunha rutina de flexións, abdominais e sentadas coas que pretendía acadar a mellor forma física. Despois, fronte ao espello do aseo, baleiraba a mente para restablecer a conexión perdida. —Sei que estás aí. Podo sentirte! Iso non era verdade, pero… —Sei que estás aí. Maniféstate! Non quería renunciar ao poder de Dragal. —Sei que estás aí. Tes que volver! Levaba tantos días facendo o mesmo que xa perdera a conta. Ata que a sombra do dragón volveu manifestarse. Primeiro foi un latexo, unha presenza xorda baixo a pel do pulso. Logo sentiu o movemento do ouroboros. —Sei que estás aí. Podo verte! O rapaz reflectido no espello cravou a súa ollada expectante no rostro de Hadrián, buscando o mínimo rastro de escamas. Non atopou ningunha. Mais na súa fronte, baixo o cabelo, descubriu unha leve sombra. E aquela marca?

9


—Onte non estaba aí! Hadrián enfrontouse á mirada do mozo atrapado na superficie de vidro, tratando de lembrar. Isto que tes entre as mans é o terceiro ollo de Dragal. Servíalle para abrir pontes entre dimensións e ser dono do seu tempo, para ler nas mentes do presente e coñecer o futuro nas estrelas. O dragón precisa deste atributo máxico para recuperar os poderes que lle arrebataron. Fíxate! Aquela conversa… Falaba con Mónica, sobre a pedra máxica da que xurdían lampos. E ao pousala sobre a fronte, a pel abrírase para acubillar o cristal mestre. Entón, a marca… O rapaz pasou a man sobre ela. Baixo a epiderme podía sentir unha protuberancia que non era visible no espello. —O ollo do dragón… Entón pechou as pálpebras e canalizou as forzas, como lle aprendera Dragal. O sinal, apenas visible baixo un longo floco de cabelos, non mudou. —Veña, paspán, podes facelo! Intentouno unha vez, dúas, tres… Xa case perdera toda esperanza cando o cristal mestre reaccionou. A súa fronte pareceu abrirse e no interior da fenda puido ver, a través do espello, a pedra máxica nun feixe de luz. A visión era un alucine. —Guau! No interior do cristal xiraban diminutas imaxes. Recordos de Dragal? Unha voz no corredor interrompeu a concentración. —Bule, fillo, ou vas chegar tarde!

10


A miraxe esvaeceuse de súpeto, enfrontando a un Hadrián pampo co seu reflexo no espello do aseo. —Veña, tío… Non me fagas isto! –pregou. Mais a ilusión do cristal mestre desaparecera por completo, como a marca que tiña na fronte, da que non quedou nin rastro. Cando lle serviu o almorzo, a súa nai non pareceu advertir ningún cambio no rapaz. —Non sei como te apañas, pero canto máis madrugas, máis che custa chegar á hora. Hadrián deu conta dunha enorme cunca de leite con galletas sen chistar. Non podía explicar o traballo que lle levaba cada día aquel proceso de rehabilitación co que experimentaba en segredo. Se existía algunha posibilidade de recuperar a maxia de Dragal, el recobraría os seus poderes perdidos. Non lle importaba o prezo nin o esforzo. Pero a súa nai aínda non debía saber nada, non vaia ser que lle dese por impedirllo. Despois da traizón de don Xurxo, o mozo xa non sabía en quen confiar. Regresar ás clases do instituto non lle fora doado. Despois da súa desaparición –que implicou a todo o centro nun impresionante dispositivo de busca–, do achado do seu corpo ferido na Poza da Moura e da súa posterior convalecencia no hospital e na casa, o retorno de Hadrián ao instituto convertérase nunha festa. Perdido o anonimato, durante os primeiros días non foi quen de evitar que os compañeiros do centro e os profesores lle amosasen, en calquera momento e lugar, sorprendentes mostras dun desorbitado afecto ao que non era capaz de corresponder.

11


E logo estaba Mónica. —Quedamos esta tarde para facer os exercicios de cálculo que nos puxo dona Ermidas? Hadrián sorriulle á súa moza, amiga e compañeira, tratando de decidir. —Non temos que entregarllos ata a semana que vén. Que che parece se os deixamos para outro día? Hoxe síntome moi canso –xustificou para rexeitar a proposta. A rapaza non insistiu, e limitouse a recoller as súas cousas para baixar do autobús. —Entón vémonos mañá –despediuse. Co sabor do seu bico nos beizos, Hadrián observou como se afastaba da parada e formóuselle un nó na gorxa. Coas que viviran xuntos, e dende que saíran da cripta non volveran verse a soas ningunha vez! El sempre atopaba un motivo para evitalo. Cando non se escudaba en problemas físicos, botáballe as culpas á súa nai ou inventaba outra escusa. Por que non quedas con Mónica? Estás comportándote coma un imbécil! Non volvera quedar con ela porque… Porque cada segundo que pasaba preto da moza, a súa presenza recordáballe que xa nada sería como antes. Cando recuperes os poderes do dragón, cando poidas voar, todo volverá ser igual, xurábase. E mentres ese día non chegase? Non quería quedar con ela, mais cada tarde pechábase no cuarto para rememorar a última vez que estiveran xuntos na Poza da Moura.

12


Latexos Capítulo 2

A

sombra do dragón remexeuse, compasando os seus movementos aos latexos do pequeno ser. A sensación foi feble, case imperceptible, pero dun xeito inconsciente Mónica levou a man ao ventre e, sen decatarse, sorriu. O seu pai observouna dende o outro lado dunha cunca de café con leite. —Veña, vai rematando ese almorzo ou chegarás tarde! A moza regresou á realidade. A primeira hora tiñan clase con dona Ermidas, o que significaba mergullarse en áridos coñecementos sobre o cálculo de probabilidades, as relacións entre sucesos, o comportamento do azar, a Lei de Laplace… Precisamente, Mónica levaba días remexendo naquel teorema: «A probabilidade de que se produza un suceso elemental é igual ao cociente entre o número de casos favorables a ese suceso e o número de casos posibles.» Dende que sentiu o latexo do dragón e tivo a sospeita de que albergaba un novo ser no seu ventre, a rapaza non deixaba de remoer na charla sobre sexua-

13


lidade que lles deran no instituto. Na quenda de preguntas xurdira a cuestión dos embarazos non desexados e agora Mónica lembraba a advertencia que lles fixera a educadora. —Si, por suposto. Cando se produce unha relación sexual completa existe a probabilidade de que a moza quede preñada, aínda que sexa a primeira vez. Existe a probabilidade de que a moza quede preñada… Existe a probabilidade… Existe… O eco daquelas verbas, ás que non prestara demasiada atención no seu momento, regresaba unha e outra vez desde que tivera a primeira falta. Levaba xa varios días de atraso na regra. Ao principio non caera na conta e logo, cando se decatou, pensou que podía tratarse dun desaxuste ocasionado polas emocións que viviran nas últimas semanas. Na cripta do dragón Mónica sentira aquela poderosa presenza no seu ventre, certo. Pero despois, de volta na vida real, esquecérase dela por completo. «Pois non vexas a que se vai montar como esteas esperando un fillo!», recriminouse mentres cargaba coa mochila e co peso do seu segredo ao lombo. A piques de facer os dezasete anos, con toda a información e posibilidades ao seu alcance para evitar un embarazo, o acontecido entre ela e Hadrián na Poza da Moura non tiña xustificación. Como explicar o que viviran aquela tarde a carón da fervenza? Atreveríase a falar daquel sentimento que a unira en alma e corpo a Hadrián, ou da poderosa maxia do dragón?

14


Non tomaran as debidas precaucións, certo, e agora… Desta vez pareceulle escoitar a voz de dona Ermidas. Vós tamén formades parte das estatísticas. Un embarazo, apenas un número máis. O seu problema. E se, alén dun simple cálculo de probabilidades, estaba escrito en algures que aquilo tiña que acontecer? Mónica lembrou a profecía que semellaba guiar as súas vidas dende que descubriran a existencia de Dragal. Chegará o día en que o fillo do dragón recupere o poder arrebatado ao seu pai e… E neste intre, despois de que a presenza dun traidor frustrase o rexurdimento de Dragal con todos os seus poderes, cobraba forza a posibilidade de que o vaticinio se materializase naquel ser concibido polo amor de dous dragalianos. —O fillo do dragón… Co pouco que me chistan a min as profecías! O autobús chegou puntual á súa parada e Hadrián saudouna a través do vidro da fiestra. Logo, en canto sentou ao seu carón, déronse o habitual bico nos beizos. —Bos días! Cando o autobús reiniciou a marcha, Mónica recostouse no asento e pechou os ollos. De confirmarse a sospeita… Como encaixaría o mozo a nova de que estaba embarazada? Nas últimas semanas, dende que sufrira a traizón de don Xurxo, o carácter de Hadrián mudara moito.

15


Despoxado dos poderes do dragón, cada día semellaba máis incómodo coa súa natureza humana. E Mónica, testemuña silenciosa do proceso, non sabía como axudalo. Sentada a carón do seu mozo, observando os seus xestos sen que el se apercibise, sentiu medo de perdelo. Hadrián non estaba en condicións de compartir as súas sospeitas. Aínda non. Rematado o traxecto, o autobús detívose na parada habitual e os seus ocupantes descenderon para mesturarse coa marea humana que ateigaba a contorna. Xa nos corredores do instituto, Mónica aproveitou o son do timbre para afastarse do rapaz. —Tira para a clase. Eu vou parar un momentiño no baño. Se quería resolver as súas dúbidas, só tería aquela oportunidade. Despois de comprobar que non quedaba ninguén nos aseos, sacou da mochila unha bolsiña de plástico coa serigrafía dunha farmacia. A moza mercara aquel test de embarazo o día anterior, despois de varias xornadas de dúbidas e noites de insomnio. Achegárase á botica en varias ocasións, pero custáralle un mundo pedirllo ao dependente. Na primeira ocasión, tocáralle a vez diante dunha veciña do seu edificio, así que mercou una caixa de aspirinas. O segundo intento frustrado debeuse á presenza na farmacia doutra rapaza do instituto, así que levou un paquete de tampóns. Só á terceira, sen incómodas testemuñas polo medio, se atreveu a pedir o test hormonal.

16


—Que querías, nena? O farmacéutico, ocupado en revisar unhas receitas, apenas a mirou ao entrar. Mónica respirou fondo e contivo os nervios. Se chegaba alguén pola porta… —Unha proba de embarazo –murmurou cun fío de voz. —De que marca a queres? –preguntou o home sen alzar os ollos dos papeis que estaba organizando. A moza quedou en branco. Durante os últimos días consultara na rede unha morea de información sobre o asunto, mais de súpeto non lembraba unha soa marca comercial. —Tanto me ten –recoñeceu. O farmacéutico desapareceu na rebotica e regresou axiña cunha caixiña branca e azul, que pasou polo lector do seu ordenador. —Son oito euros con vinte –murmurou sen apenas apartar a vista da pantalla. A rapaza tendeulle un billete de dez euros e, ao decatarse de que unha muller entraba no establecemento, colleu a bolsiña que o home depositara sobre o mostrador e abandonou a farmacia. —Eh, nena, a volta! –chamouna o dependente. Mónica desapareceu pola beirarrúa, sen recoller o cambio. A moza ocultou o test de embarazo no fondo da mochila, a salvo de olladas e preguntas indiscretas. Agora, despois de varias xornadas de dúbidas, chegara o momento de coñecer a verdade. Veña… A que esperas?

17


A caixiña de cartón agochaba no seu interior un recipiente de plástico para recoller ouriños, un stick protexido nun sobre de papel de aluminio e un prospecto coas instrucións de uso. Recoméndase facer a proba cos primeiros ouriños da mañá, xa que conteñen maior concentración de GCH (a hormona do embarazo). Non é preciso realizar o test en xaxún.

Mónica leu varias veces o texto impreso, antes de sacar o aparello do seu estoxo, quitar a tapiña plástica que protexía un dos seus extremos e proceder a usalo. Despois de mergullar o punteiro absorbente na mostra só tiña que pousar o test nunha superficie horizontal e agardar. Case de inmediato, na xaneliña do stick visualizou unha liña azul. Mais se aparecía unha segunda… Estes van ser os cinco minutos máis longos da túa vida! Para calmar os nervios, Mónica desviou a ollada do aparello e fixouna no prospecto. Só entón percibiu o tremor das súas mans. Este test utilízase para determinar os niveis de HCG (Gonadotropina Coriónica humana) nos ouriños para a detección temperá do embarazo. A HCG é unha hormona da glicoproteína que segrega a placenta pouco despois da implantación. A súa detección é posible en ouriños e sangue de mulleres preñadas a partir dos 9 a 15 días da concepción.

De producirse, ela non tiña que botar moitos cálculos para determinar a data exacta. Fose home ou dragón, só estiveran xuntos aquela vez e…

18


—Merda! Non transcorrera aínda un minuto, cando a segunda liña azul comezou a perfilarse na fiestriña. —Non, por favor… No canto de desaparecer, como a moza desexaba con todas as forzas, a liña azul era cada vez máis nítida. Pois como esteas preñada, si que a fixeches boa! O resultado non ofrecía dúbidas e Mónica apertou o stick para rompelo, coma se dese xeito puidese invalidalo. Mais o trebello, recuberto de plástico duro, apenas se dobrou uns milímetros. Merda… E agora, onde pensas botar todo isto? Esnaquizar a caixa de cartón e o prospecto fora sinxelo, pero á hora de desfacerse do bote e do stick atopouse con máis dificultades. Dende logo, o váter non era o lugar máis axeitado. Despois de baleirar a cisterna varias veces, ningún daqueles obxectos desaparecera polos canos. A moza recolleu as probas flotantes do seu novo estado. Déixaos no caldeiriño das compresas e lisca. Veña, non tes toda a mañá! Primeiro envolveu o stick e o botiño por separado, con varias voltas de papel hixiénico. Despois gastou outro medio rolo facendo máis bólas para disimular. Cando lle pareceu que xa os agochara o suficiente, abandonou o aseo para dirixirse á clase. —Como tardaches tanto? –preguntoulle Hadrián cando sentou no pupitre–. Dona Ermidas case che pon unha falta por non estares na clase cando pasou lista.

19


Mónica non foi capaz de manterlle a mirada. Se o seu compañeiro soubese que… —Cóntocho logo –murmurou, sacando uns cadernos da mochila. No encerado, a profesora explicaba o exercicio que deberían realizar a continuación. —Ben, agora tedes que calcular a probabilidade de que, ao botar un dado ao aire, saia un número par. Veredes que é moi fácil. 1.-Número par: Casos posibles: 1, 2, 3, 4, 5, 6 Casos favorables: 2, 4, 6. P(par) = 3/6 =1/2 Pero a moza non tiña a cabeza para cálculos matemáticos. Debes falar con el. Unha vez confirmado o embarazo, o pai da criatura debía ser o primeiro en sabelo. Terás que buscar o momento axeitado. Talvez esta tarde, cando esteades sós. O rapaz mirouna de esguello, coma se intuíse que estaba a pensar nel. Por fortuna, os poderes telepáticos que acadara na súa simbiose co dragón atenuáranse despois de… —Que acontece? Estás mal? Mónica negou a evidencia. —Debeume facer dano algo que comín para almorzar –mentiu. Hadrián volveu fixar a atención no encerado e a moza nos seus medos.

20


Ti cres que estaremos preparados para ser pais? Dona Ermidas comezou a escribir o enunciado dun novo exercicio no taboleiro. E se me poño gorda coma unha vaca, e logo non me quere? Mónica pousou a ollada no perfil do seu compañeiro. Se o seu fillo fose tan guapo coma o pai… O fillo do dragón… Un latexo no ventre. E se resulta que concibimos un pequeno monstro? Un medo ata entón descoñecido bateulle no estómago coas súas ás de xeo.

21


Un novo pastor Capítulo 3

O

novo párroco de San Pedro axustou o cola-

riño diante do espello e ensaiou un sorriso de circunstancias. Logo, antes de decidirse a abandonar o refuxio na reitoral, dedicou o seu tempo a alisar unha diminuta engurra que observara no peito da sotana. O rumor duns pasos sobre o grixo, no exterior da vivenda, alertouno da puntual chegada de Inocencia, a muller do sancristán. De inmediato, escoitou o son do timbre e a voz da vella beata, chamando por el. —Don Miguel, aínda está vostede na casa? O novo párroco de San Pedro era un home de mediana idade, alto e algo loubán. Pálido coma un morto, tiña o rostro marcado por unhas profundas olleiras ocasionadas, pensaba el, polo estudo teolóxico continuado. Despois de toda unha vida dedicada ás cuestións da fe, aquel home de Deus vírase obrigado a mudar a tranquilidade do retiro espiritual ao que se sometera voluntariamente nun mosteiro de clausura, por aquela buliciosa parroquia. Don Miguel gargarexou e, antes de abrir a porta, volveu ensaiar o sorriso diante do espello. Se quería

23


gañar a confianza dos seus fregueses tiña que procurar causarlles unha boa impresión, comezando por aquela muller. —Bos días, Inocencia. Estaba agardando por vostede. O novo párroco de San Pedro deixou que aquel furacán penetrase na reitoral coma Xan polo outeiro. Apenas levaba unhas semanas na parroquia pero xa lle parecía unha eternidade. Mais o sacerdote debía de resignarse, se quería cumprir coa misión que tiña encomendada e regresar o antes posible á súa cela monacal. Mentres Inocencia poñía o mandil, disposta a dedicarse aos labores do fogar coa súa habitual eficiencia, don Miguel buscou refuxio na cociña e preparou unha infusión de camomila. Aquela chamada do bispo Anxo sorprendérao cando estaba a piques de participar nuns exercicios espirituais. A súa orde de presentarse na sé episcopal non admitía réplica. Había anos que o sacerdote non visitaba o seu superior, mais o tempo pareceu deterse en canto traspasou a porta do bispado e o asistente lle pediu que agardase naquela saliña decimonónica. O crego freou o impulso de achegarse á librería que ocupaba unha das paredes do cuarto, ateigada de fermosos libros que xa coñecía, e sentou nun vello sofá de orellas, a carón da fiestra dende a que podía observar o tráfico da cidade. Un vello reloxo de parede deu as doce do mediodía, co seu melódico carillón. Coma se agardase este sinal, o prelado fixo a súa aparición pola porta.

24


—Ilustrísima… –saudou don Miguel, erguéndose do sofá e amagando unha reverencia para bicar o anel do bispo. —Querido irmán… –correspondeulle este con xesto preocupado, indicándolle que volvese tomar asento. O sacerdote, vestido cun sobrio traxe de chaqueta negro, estudou o rostro do seu anfitrión buscando un sinal que lle desvelase o motivo de tan urxente chamada. O prelado recolleu o saio da sotana e sentou, buscando as verbas axeitadas para informar o visitante da misión que tiña que encomendarlle. —Estamos vivindo tempos difíciles, Miguel. Unha faísca cruzou a ollada do crego. O que menos lle apetecía era xogar á pita cega co seu superior. —Moi difíciles, si. Mais coido que a Vosa Excelencia non me mandou chamar para falarme do mal que está o mundo. O bispo dedicou unha ollada preocupada ao seu convidado, antes de axitar unha campaíña de prata. A porta do cuarto abriuse e un asistente penetrou na estancia cunha bandexa, desaparecendo despois de deixala encol da mesa. —Café negro? –consultou o prelado ao seu acompañante, ofrecéndolle unha cunca. —Si, e sen azucre –respondeu o cura, rexeitando tamén as pastas recubertas de chocolate que lle ofrecía o seu anfitrión. O bispo serviuse unha xenerosa cunca de café con leite e botou varias galletas nun pratiño de porcelana. Non parecía ter moita présa por desvelar o motivo da súa convocatoria.

25


Don Miguel comezou a impacientarse. —Un café moi rico, grazas. Persoalmente prefíroo un pouco máis forte, aínda que esta variedade non está nada mal. Pero supoño, don Anxo, que non me faría saír do meu retiro para falarmos dunha cuestión tan mundana coma esta. O aludido asentiu. —Como che dicía, estamos vivindo tempos moi difíciles. O crego remexeuse incómodo. —Xa… —E nas últimas semanas a nosa diocese rexistrou unha perda irreparable. Supoño que estarás informado. Don Miguel asentiu. —O incendio da igrexa de San Pedro? Unha terrible desgraza, si. O bispo ergueuse do sofá e achegouse á fiestra. —As investigacións da policía están en punto morto e, tal e como andan as cousas, nunca darán cos incendiarios. Nós supoñemos que foi cousa da Fraternidade. O sacerdote sentiu o peso das últimas verbas na boca do estómago. —Da Fraternidade? A ollada de xeo do seu interlocutor cortoulle a respiración. —Xa están aquí –asentiu o bispo–. Mesturados entre nós. O sacerdote engurrou o cello. Na súa ollada, agora perdida alén do bispado, o mitrado puido albiscar varias faíscas.

26


—Pero iso, don Anxo, non pode ser! Está… está seguro? O bispo cruzou o cuarto para achegarse ao seu convidado. O que tiña que dicirlle non podía saír daquelas catro paredes. —Sei que non ves a televisión nin les a prensa, pero supoño que estás ben informado. Os sinais semellan moi claros. Primeiro, ardeu a igrexa de San Pedro. Despois, o seu gardián, Xurxo, desapareceu sen deixar rastro. O vello párroco sabía que o lume podía abrirlles as portas e imaxino que a súa desaparición debe estar relacionada. Dende logo, os últimos acontecementos non deixan lugar a dúbidas, así que… En silencio, mentres escoitaba o relato, don Miguel desabotoou a camisa e sacou o colariño. Faltáballe o aire para respirar. —E todo iso aconteceu… —Como estaba escrito, coincidindo coa primeira lúa chea do equinoccio de primavera. —Exurge domine et judica causam tuam –murmurou o crego, persignándose. O seu xesto descubriu a figa de acibeche que levaba pendurada do pescozo. E xunto a ela, unha antiga medalla gravada cunha cruz, unha póla de oliveira e unha espada. O prelado asentiu. —Temos unha causa que defender, é certo. Non podemos permitir o regreso dunha estirpe maldita, capaz de destruír o mundo que coñecemos. Don Miguel ergueuse e recompuxo o xesto. —Entón deberiamos seguir os pasos marcados polo Santo Oficio.

27


O bispo asentiu. —Vouche pedir que fagas un sacrificio enorme, seino, pero necesitamos que deixes o teu retiro para facéreste cargo desa parroquia. Temos que descubrir que lle aconteceu a Xurxo, o teu antecesor, e destruír a cerna do dragón. O sacerdote botou man da cadeíña que levaba pendurada no pescozo e premeu a figa de acibeche entre os dedos. Nunca crera nos supostos poderes daquel talismán máxico, pero agora… —De acordo, Excelencia. Vou facer a maleta.

28


O gardacostas Capítulo 4

A

sombra do dragón esvarou pola superficie de metal, buscando o seu reflexo naquela peza que os primeiros membros da Fraternidade usaran como chave para acceder ao templo de Dragal. Baixo a luz das candeas, as escamas do ouroboros agochado no pulso do cabaleiro case resultaban visibles. Mais Cortiñas, demasiado ocupado nos seus libros, non se decatou da sombra que tamén medraba ás súas costas. Paseniño, a pantasma foise espallando polo chan do laboratorio do alquimista. Mentres este estudaba as fórmulas máxicas dos seus devanceiros, ocupou o espazo que debía reflectir a sombra do seu rostro. E así, no momento en que o home se ergueu da cadeira para buscar outro volume nos andeis, enfrontouse á silueta dun réptil xigante. —Pero que demo…? Cortiñas deu un salto para non pisar a sombra do dragón, que se esvaeceu coma unha ilusión óptica. —Outro sinal! Aquel fenómeno estraño sumábase aos agoiros que se sucedían dende que a Fraternidade abandonara a cripta de Dragal, unhas semanas antes.

29


A traizón daquel crego, don Xurxo, botara por terra o cumprimento dunha milenaria profecía que falaba do retorno do dragón á vida. O vello párroco de San Pedro impedira que este culminase a súa metamorfose e acadase a simbiose co corpo e a alma de Hadrián. Unha simple figa de acibeche, utilizada no momento preciso, fora capaz de deter un proceso alquímico polo que os dragalianos levaban agardando séculos. E agora… —Agora temos que comezar de novo! O alquimista perdera a conta das noites que levaba estudando os seus textos, traballando na fórmula maxistral. Despois do que lles acontecera na noite do equinoccio de primavera, conxurar a maxia perdida era prioritario. Fórmula para perfeccionar as obras que a Natureza non puido rematar. Tomar sal nitro, caparrosa e azougue. Compoñer o solimán cun pouco de vinagre, goma metálica, sal de pirite e espírito esturino. Mesturar ouro obrizón cum menstrum sanguinis virginis attramenti. Macerar o primeiro ente metálico e xofre de stibio en vinagre de antimonio e azougue de magnesia. Cristalizar a pedra de fogo. Mentres perfeccionaba aquela fórmula, a tatuaxe remexeuse no pulso do cabaleiro, que acariciou as escamas para sentir a súa forza. Despois de varias semanas esvaecido, o ouroboros volvera cobrar vida propia. Talvez fose o sinal de que o traballo desenvolvido naquel

30


cuarto oculto ía pola boa senda. E cando se cumprise a profecía… Chegará o día en que o fillo do dragón recupere o poder arrebatado ao seu pai e libere as forzas telúricas… E se Hadrián non fose o fillo do dragón, como pensabamos? Aquela idea golpeou a Cortiñas, obrigándoo a levantar a vista do pergameo. E se o elixido aínda non naceu? Visto o que aconteceu na cripta… Mais se Dragal debía concibir un herdeiro para evitar a extinción da especie… Cortiñas tivo unha premonición. A liñaxe do dragón podería encarnarse nun dos seus cabaleiros. E o único que está preparado para dominar as forzas telúricas es ti! O alquimista remexeu nos seus matraces sen deixar de remoer naquela idea. Habería que concibir un fillo no seo da Fraternidade. Iria e Carme son dúas mulleres aínda novas e están a tempo de procrear, así que ti… O policía comezou a tecer un plan de conquista. Que probabilidades tería de namorar a algunha daquelas dragalianas? Aínda que había pouco tempo que coñecía a Iria, levábase moi ben coa directora do museo e non debería resultarlle difícil intimar con ela. E no caso de Carme… A amizade que mantivera co pai de Hadrián podía ser unha boa escusa para achegarse á súa viúva.

31


O único obstáculo que cumpría sortear era, precisamente, o seu fillo. Ese mozo xa ten ocupacións abondas, entre recuperar a saúde e sacar o curso adiante. Se sabes levar a cousa con discreción, non deberías ter problema. O alquimista abandonou o seu laboratorio para vestir o uniforme de policía, mentres perfilaba a súa estratexia. Logo saíu da casa coa mente posta na súa nova misión. O primeiro, como todos os días, era dar unha volta pola vila. Como agardaba, atopou a Iria Fariñas entre as ruínas enfeluxadas de San Pedro. A directora do museo estaba realizando medicións que logo anotaba nun caderniño. Semellaba preocupada polo estado do vello templo medieval. —Bos días! –saudouna–. Algunha novidade? A muller asentiu sen levantar os ollos do papel cuadriculado. —Malas noticias. A fachada norte parece moi inestable. Nas últimas horas rexistrou unha inclinación que me preocupa. No concello aseguráronme que van apuntalar a igrexa en canto liciten a execución da obra, mais… Se non actuamos de inmediato, corremos o risco de que se nos veña todo abaixo. E se iso acontece… Cortiñas tratou de interpretar os garabatos anotados no caderno da experta, pero desistiu de inmediato. Nos cálculos estruturais non estaba moi avezado. —A restauración desta igrexa non nos corre ningunha présa –lembroulle á súa acompañante–. Non esquezas que foi construída polos inimigos do dragón.

32


Iria asentiu. —Certo, pero San Pedro é unha das chaves do templo de Dragal. Mentres se manteña en pé, podemos agochar a existencia das catacumbas. Mais se a edificación caese… O cabaleiro acompañou a muller para comprobar o perímetro de seguridade en torno ás ruínas. O concello instalara un valo metálico, mais a tea de arame e as cintas da policía non garantían a inviolabilidade do seu segredo. Agora, chegado o tempo en que debía cumprirse a profecía, os dragalianos tiñan que preservalo como fose. Era o seu deber. —O acceso aos túneles semella selado, así que… Iria Fariñas fixou a ollada no chanzo de pedra sobre o que se elevaba o altar da igrexa. —Por canto tempo? Unha simple escavadora podería botar por terra, e nunca mellor dito, os nosos desvelos. Unha simple escavadora… Cortiñas detivo os seus pasos en seco. Parecéralle ver uns homes manipulando a pedra cun xigantesco polipasto suxeito a unha viga de madeira. Mais naquela escena, superposta á realidade, os canteiros medievais non puxaban coa laxe para retirala do sitio. Estaban a descargala dun carro de bois para deitala no seu lugar. Logo, a visión esvaeceuse. —Que demo… Viches iso? Cortiñas estaba pálido coma un morto, así que Iria volveuse cara ao lugar que lle indicaba o seu acompañante. —Que é o que teño que ver? —Eses homes…

33


A restauradora achegouse ao altar. O dragón que se agochaba no seu pulso, durmido ata entón, pareceu cobrar vida. —Aquí non hai ninguén –quixo tranquilizar ao seu acompañante. —Estaban aí –insistiu o policía, aínda máis pálido. Iria tomouno polo brazo e arrastrouno fóra do inmoble en ruínas. —Veña, vaiamos tomar algo. Hanos sentar ben. Nunha das cafeterías da contorna, sentados ao redor dunha mesa, Cortiñas recuperou a cor. O recendo dun café quente animouno a falar. —Non sei que me pasa. Ás veces vexo cousas. —Cousas? Que cousas? O home aclarou a gorxa, buscando as verbas para explicarse. —Dende que saímos da cripta, eu… Teño visións estrañas. É coma se nalgúns momentos retrocedese no tempo. Cortiñas buscou a ollada da súa acompañante. Necesitaba que alguén acreditase nas súas verbas. —Retrocedes no tempo? Non entendo como… O policía respirou fondo. Nesta ocasión non precisaba actuar. —Imaxínaste este lugar hai mil anos? Eu non teño que imaxinalo, porque o vexo. É coma se me convertese nunha pantasma e tivese a facultade de viaxar ao pasado. Ou talvez sexan as pantasmas do pasado as que se me aparecen a min… Iria sentiu un enorme peso na boca do estómago. Ela non podía nin imaxinar aquelas visións mais… Tamén estaban a ocorrerlle cousas moi estrañas.

34


—Se cadra… Cortiñas interrompeuna. —E logo está o dragón. Un calafrío percorreu o corpo da muller, que pechou os ollos para rachar o contacto visual co policía. Por un momento vírase a si mesma dende a perspectiva do outro lado da mesa. Logo visualizou a pantasma e recoñeceuna. —No chan, nas paredes. A súa sombra está en todas partes… –dixo ela. A ollada azul do policía escintilou pola sorpresa. —Como o sabes? O sorriso da historiadora, enigmático coma o da Gioconda, agochaba un segredo que non debía compartir con ninguén. Sabía que, mentres non atopase o xeito de controlalos, aqueles refachos de telepatía só podían ocasionarlle problemas. —Eu tamén a vin –mentiu a medias.

35


Os soños de Brais Capítulo 5

A

sombra do dragón levaba moito tempo inmóbil. Baixo a luz das candeas, a proxección da silueta alongábase dende a base do altar ata o muro de pedra, acadando un aspecto sinistro. Brais sentiu un arrepío e abriu os ollos. O espertador marcaba as sete da mañá e, aínda que era moi cedo, decidiu abandonar o leito e prepararse para acudir ás clases. Aquel era un soño recorrente. O pesadelo reproducíase unha e outra vez, coma se agochase algún tipo de mensaxe que o mozo non era quen de interpretar. A igrexa de San Pedro, as catacumbas, a cripta do dragón, a longa sombra proxectada baixo a luz das candeas… A mente de Pereira reciclara os recordos do vivido semanas atrás, de tal xeito que agora semellaban un soño estraño do que comezaba a dubidar. E que dicir da transformación de Hadrián Castro nun dragón… Acontecería de verdade? Brais buscou a sombra da tatuaxe que tiña no pulso. Nos últimos días mudaba de tamaño e de forma, coma se estivese viva, alentando o seu soño da infancia.

37


Se aqueloutro mozo conseguira converterse nun dragón, acaso el non tería unha posibilidade semellante? Nas últimas semanas, despois de descubrir a existencia da Fraternidade de Dragal e o feito sorprendente de que el era un dos seus cabaleiros, déralle moitas voltas ao asunto. —Papá… O seu proxenitor, con toda a atención posta nas mensaxes que recibira no móbil, remexía o café do almorzo sen prestar a mínima atención ao seu contorno. —Papá… –insistiu o rapaz. A nai reprendeuno. —Deixa a teu pai en paz. Non ves que está traballando? Brais mordeu a lingua para non soltar un exabrupto. Polo que podía albiscar dende o seu asento, agora o home estaba a actualizar a súa conta de Facebook. Se a iso lle chaman traballar… O rapaz bebeu a cunca de leite con cereais e regresou ao seu cuarto para recoller a mochila. Os dragóns que ateigaban os andeis das paredes sabían que, coma os lagartos, el xa comezara a mudar a súa pel de adolescente. Ao saír pola porta da casa, a piques estivo de soltarlle aquela pregunta ao home que se afastaba polo corredor. Papá, que sabes ti da Fraternidade de Dragal? Mais non o fixo. Naquelas últimas semanas o mundo de Brais mudara por completo, pero na súa contorna máis próxima, na súa casa, ninguén se decatara. Tamén no

38


instituto todo semellaba seguir igual. Soaba o timbre e comezaba unha clase, volvía soar o timbre e remataba a clase, soaba o timbre de novo e outra vez tiñan clase… Mais dende que sucedera todo aquilo na cripta do dragón, deixara de relacionarse co seu grupiño habitual e algúns profesores comezaran a preocuparse polo seu cambio de carácter. Da noite para a mañá só semellaba pendente dos movementos doutros dous mozos da súa aula, Mónica e Hadrián. —Preocúpame moito o comportamento dese alumno –confesara dona Ermidas no claustro de profesores. —Eu non lle daría tanta importancia. Seguro que é o típico caso de celos. Ás veces semella que Brais está encaprichado de Mónica, e como ela sae con Hadrián… Dona Ermidas non deixou que o profesor de historia rematase a frase. —Precisamente, Alberte! Ese tipo de comportamentos é algo que temos que evitar nos rapaces. Despois, pasa o que pasa! —Non fai falla que te poñas así, muller. Seguro que tampouco é para tanto! A docente mordeu a lingua para non darlle unha contestación fóra de ton. Aquelas condutas posesivas entre mozos e mozas, aceptadas pola sociedade co seu silencio, non tiñan nunca un bo final. —Os celos son a máxima expresión da propia inseguridade. Sabes que o exceso de control, en calquera tipo de relación, pode desencadear violencia. Brais sempre demostrou unha personalidade insegura e nar-

39


cisista. Por que se comporta así? Porque necesita ser o centro de atención e admiración constante! Así fora durante moito tempo, pero o que os seus profesores non sabían era que agora… —Hadrián, agarda! Brais levaba varios días tratando de falar co seu antigo rival sobre o acontecido na cripta. Aquela historia do dragón tiña moitos cabos soltos, pero os outros membros da Fraternidade non semellaban dispostos a axudarlle a atalos. —Hadrián, por favor… Mónica… Si, claro que entendía o seu desprezo. Como ían perdoarlle todas as que lles fixera nos últimos meses? —Veña, en serio, temos que falar! Mais aquela ollada de boi manso non era dabondo para que Hadrián esquecese o odio acumulado entre eles. —Queres parar de montar escándalo? Déixanos en paz! —Só che estou pedindo unha oportunidade. Agardando que se sumase ao rexeitamento que evidenciaban as súas verbas, Hadrián consultou coa súa compañeira. —Que facemos, Mónica? A moza, coa cabeza posta nas súas propias preocupacións, non tiña ganas de mediar nun novo enfrontamento entre ambos, así que… Brais aproveitou o seu silencio para volver insistir. —Veña, tío… Salveiche a vida! Hadrián arrepiouse. Os detalles do acontecido na cripta eran demasiado confusos para lembralos ás portas do instituto.

40


—Eu non recordo tal cousa. Pero Mónica si. —Este non é o mellor sitio para falar de Dragal –advertiu a rapaza–. Podemos quedar pola tarde, antes do funeral… Non sei… Que tal no palco de música da alameda? O rostro crispado de Brais iluminouse. —Na alameda? Si, claro, perfecto! Vémonos ás cinco? Despois de lanzarlle á moza unha ollada asasina, Hadrián reprimiu o noxo que lle provocaba a idea. —De acordo –aceptou.

41


Sen deixar rastro Capítulo 6

S

ilencio.

Só po e silencio. No almacén do museo, pechada baixo dobre chave, a estatua de pedra permanecía inmóbil, agardando que a súa sombra atopase o camiño para regresar. Dende que se consumara a traizón e se rompera o pacto da Fraternidade, a efixie da fachada de San Pedro xa perdera a conta dos días e das lúas. Pero a profecía… Uns pasos amortecidos racharon o silencio, marcando unhas suaves pegadas sobre o po que se condensaba no pavimento do almacén. O visitante sabía ben o que buscaba, así que se dirixiu directamente ao recuncho que albergaba a estatua. A tenue luz da lúa crecente que penetraba por un fachinelo proxectou a súa silueta sobre á efixie de pedra e, durante un momento, o dragón ferido pareceu recobrar a súa sombra. —Así que segues aquí… –murmurou dun xeito case imperceptible. O visitante despoxou a peza do lenzo protector, para observala baixo o feixe da lanterna.

43


A primeira vista, o proceso de curación ía avanzando de forma axeitada. Da fenda que cruzaba a cara do dragón apenas era visible un pequeno sinal. E no caso da ala esgazada… —Ben… Moi ben… A restauración de urxencia realizada por Iria Fariñas, que conseguira fixar a extremidade rota ao corpo da estatua, estaba dando os seus froitos. De seguir así, en cuestión de semanas só lle quedaría unha leve cicatriz… —Perfecto! O dragón de San Pedro estaba a sandar das súas feridas, proba abonda de que os inimigos de Dragal aínda non acadaran o seu obxectivo de destruílo. Aínda. O visitante volveu cubrir a estatua e saíu ao exterior do almacén. Durante varias semanas estudara a conciencia as posibilidades de levala do lugar. Tendo en conta as súas dimensións, sabía que o seu traslado non resultaría doado. E menos se pretendía facelo no segredo máis absoluto. Pero naquel almacén non podía deixala, porque eran moitos os que coñecían o seu paradoiro e en calquera momento… Os ocupantes do camión arrincaron o motor en canto viron os sinais da lanterna. —Así, con coidado… Tal e coma o proxectara, o vehículo atravesou o portón do almacén sen facer apenas ruído. Dous homes embozados descenderon da cabina. —É esta cousa de aquí? O visitante, que tamén levaba o rostro cuberto, asentiu en silencio. Por precaución, non quería que as cámaras de seguridade gravasen a súa voz.

44


De inmediato, os homes puxéronse ao labor. O primeiro foi cinguir o dragón cunhas correas nas que logo amarrar a eslinga. —Pásalle unha cinta por debaixo das ás. Temos que asegurala ben, non nos vaia caer! Aos operarios custoulles un mundo elevar a efixie do chan. O guindastre hidráulico do camión non respondía como agardaban. —Xa me dirás que demo ten esta maldita estatua, que non hai quen a mova! E logo, unha vez pendurado das cadeas, o dragón de pedra modificou o seu centro de gravidade, provocando un perigoso xiro no aire. —Coidado! –berrou o visitante ao decatarse da manobra. —Pero que carallo…?! O operario saltou da plataforma do camión a tempo de evitar o envite da estatua, agora volteada cabeza abaixo. —Demo de… Os embozados cruzaron unha ollada sorprendida. —Así non podemos cargala no remolque. Temos que xirala de novo. —Xirala outra vez para darlle a volta? Si, claro… O home non semellaba moi convencido. Unha cousa era secuestrar unha estatua dun edificio anexo ao museo e outra xogar a vida no intento. Se polo medio non houbese tantos cartos… Pero o seu acompañante non estaba disposto a renunciar ao seu trofeo. —Veña, arreando, que non temos toda a noite!

45


O dragón resistiuse varias veces, mais a súa natureza granítica non lle permitía moita marxe de manobra. —Veña, xa case o temos. Así, un pouco máis. Con coidado! No interior do almacén era doado perder a noción do tempo. Cando o guindastre hidráulico logrou pousar a súa carga na plataforma, no exterior do edificio xa era visible o luceiro do abrente. Para evitar un improbable movemento da estatua, os operarios fixárona cun adival. Logo estenderon a lona do remolque para agochar o seu cargamento. —Xa está lista? Ben, entón xa sabedes o que tedes que facer. O individuo agardou a que a silueta do camión xirase ao fondo da rúa e, unha vez perdido de vista o vehículo, regresou ao interior da nave para rematar o seu traballo. Agora o máis importante era disimular a ausencia do dragón. Unhas estadas que atopou abandonadas nunha esquina do local, montadas do xeito oportuno e cubertas coa vella lona, podían pasar perfectamente pola silueta da estatua esquecida. Mentres ninguén remexese máis do debido naquel recuncho do almacén, a súa ausencia podería pasar inadvertida. Cunha vasoira que atopou a rentes da parede, o visitante borrou as pegadas que os traballos daquela noite deixaran polo chan. En canto ás gravacións das cámaras de seguridade… O home do maletín foi o primeiro visitante que o museo recibiu aquela mañá, pero o seu interese non estaba nas coleccións etnográficas nin históricas que

46


albergaba o edificio. Tal e como supoñía, o garda de seguridade non era moi espelido. Un punto ao seu favor. —Bos días. Son Antón Pérez, técnico de Asisgur –identificouse, amosando unha tarxeta falsa da compañía–. Veño facer a revisión do sistema de videovixilancia. Apenas recoñeceu o logotipo da credencial, o garda asentiu. Xa non lle fixo falta máis. —Hai unha cámara do almacén que falla cando chove. Polo demais, o circuíto funciona bastante ben. O home do maletín abriuno para sacar o seu ordenador portátil. —Só é unha comprobación de rutina –indicou, conectando un cable de datos ao disco duro do equipo instalado no mostrador. As seis pantallas das que dispoñía o sistema tremeluciron antes de apagarse. Sorprendido, o vixilante ergueuse no seu metro noventa de estatura. —Vaia… O home do maletín tecleou unhas claves no seu ordenador para seleccionar a data e o intervalo de tempo que quería eliminar do disco duro do museo. —Isto é normal. Para comprobar as cámaras teño que reiniciar o sistema. Será cousa dun minuto. En realidade, precisaba de cinco ou seis, porque tamén pretendía borrar a copia de seguridade conservada na memoria do gravador dixital. O garda comezou a enredar co bolígrafo de propaganda que utilizaba para cubrir a folla de pasatempos do xornal. Semellaba un tanto nervioso.

47


O home do maletín tiña que gañar tempo. —Así que falla unha das cámaras do almacén. —A que está a carón do portal de ferro, a número catro. —Ahá… A número catro… Unha pinga de suor fría comezou a esvararlle polas costas. —Que raro… Na central non recibimos ningunha alerta… –improvisou. O sistema estaba tardando máis tempo do debido en reiniciarse. —Só falla cando chove –recoñeceu o vixilante–. Debe ser cousa dalgunha pingueira. —É posible. A tecnoloxía non se leva ben cos excesos de humidade. As pantallas tremeluciron de novo. O sistema volvía funcionar. A cámara que vixiaba a zona do estacionamento amosou entón as imaxes dun vehículo que manobraba para aparcar no recinto. O garda recoñeceu a directora do museo. —Aí chega a xefa! Sen demorarse un segundo, o home do maletín apagou o seu ordenador e desconectou o cable de datos do sistema. Non tiña ningún interese en coincidir con Iria Fariñas. —Ben, terei que falar con ela. Pero antes cumpría botar unha ollada a esa cámara do almacén, non vaia ser o demo. O problema ha de estar na conexión do circuíto pechado. O vixilante non podía abandonar o seu posto naquel preciso momento, así que lle indicou o lugar onde se achaba o aparello.

48


—Vou revisar a instalación dende o exterior, a ver se atopo algún dano nos cables. Pero volverei nuns minutiños, para que alguén me asine o albará da revisión. O garda de seguridade asentiu. —Si, por suposto. Cando a directora do museo sentou fronte ao seu escritorio, o home do maletín xa desaparecera sen deixar rastro.

49


O cómic de Brais Capítulo 7

O

palco da alameda era una edificación decimonónica moi singular. A estrutura de ferro forxado, de estilo modernista e forma octogonal, fora instalada sobre unha base de pedra que case alcanzaba os dous metros de altura sobre o nivel do xardín. Para acceder a aquela especie de quiosco, recuberto por un tellado de madeira decorado con fermosos motivos musicais, era preciso subir por unha escaleira de ferro repuxado. Dende a súa construción, había xa máis dun século, aquel punto viña sendo utilizado como lugar de cita para boa parte dos mozos e mozas da veciñanza. Do mesmo xeito que a súa varanda fora o tobogán favorito das distintas xeracións de rapaces. Cando Mónica chegou ao parque, dez minutos antes da hora acordada, Hadrián xa agardaba por ela sentado nun dos chanzos metálicos. Polo seu xesto, semellaba preocupado. —Xa estou aquí! –saudouno cun sorriso. Para a súa sorpresa, o seu mozo non lle devolveu o bico.

51


—Que pasa? O rapaz non tardou nin medio segundo en estoupar. —Non sei de que carallo queres falar con Brais. Ese tío é un imbécil! —Que dis? —Un imbécil que nos acosou durante meses e prendeulle lume a San Pedro. Paréceche pouco? —Hadrián… —Pensas que dun momento a outro podo esquecer todas as que me leva feito? Ou acaso te divertiches moito aquela noite en que nos perseguiu polas catacumbas… E do incendio, que me dis? Ese cabrón quería queimarnos vivos dentro da igrexa! Mónica tratou de reprimir unha bágoa. Aínda gardaba memoria recente daquela tarde en que Brais a acurralara na sancristía de San Pedro. Se pechaba os ollos, podía oír o ecoar das súas ameazas e sentir a presión do pau que lle puxera contra o pescozo. A conduta de Brais non tiña perdón. —Vale, tes razón. Eu… Na mente da rapaza seguía moi vívido o horror de sentirse acosada. Nos últimos meses sufrira con Hadrián a marcaxe e persecución de Brais e os seus amigachos… Pero non fora a primeira vez. Dende moito antes de que o seu mozo chegara á vila, Mónica tamén sufrira o acoso e desprezo doutras rapazas do instituto. De feito, os ataques de Andrea xa viñan de vello. Comezaran en Primaria. —E agora resulta que ese… ese psicópata… pretende ser un de nós! Veña, ho… Nin de broma!

52


Ao enfadarse, o dragón tatuado no pulso de Hadrián reactivouse. Parecía querer saírlle da pel. Contaxiado pola carraxe, o ouroboros de Mónica remexeuse baixo a epiderme. Ela tamén tiña moitos motivos para odiar alguén con toda a alma, mais neste caso… —Non podemos fuxir de Brais eternamente. Se resulta ser descendente dun dos cabaleiros do dragón, teremos que contar con el para restaurar a Fraternidade. Antes ou despois teremos que falar e… Coma se chamasen polo demo, Pereira materializouse a carón do palco xusto nese intre. —Ola, xa estou aquí! Levabades moito tempo agardando? Sorprendidos pola súbita aparición, Hadrián e Mónica interromperon a disputa. —Acabamos de chegar agora mesmiño –mentiu a rapaza. Disimulando o desagrado que lle producía a idea, o seu mozo apartouse a un lado para permitir que Brais sentase no mesmo chanzo ca el. Sen mediar palabra, Pereira abriu a mochila que levaba ás costas e sacou un obxecto forrado de plástico transparente. Semellaba un cómic moi vello. —Grazas por virdes falar comigo. Sei que debería… Que debería pedirvos desculpas por… Por todo. Eu non sabía que… Malia intentalo con todas as súas forzas, Hadrián non foi quen de disimular máis tempo. —Se ves falar con nós para escusarte, xa podes marchar por onde viñeches –interrompeuno–. Porque se

53


pensas que te vou perdoar… Non soñes con que o faga no que che queda de vida! O rapaz apenas levantara a voz, pero o seu ton xélido fixo que a Mónica se lle encrespasen os pelos da caluga. Brais esbozou un sorriso de circunstancias. —Coido que o teño merecido, si, pero… Hadrián, eu non sabía que… Que ti… Que nós… A tatuaxe do seu pulso tamén pareceu cobrar vida. As escamas do ouroboros brillaron un instante, coma as do dragón debuxado na portada da vella revista de banda deseñada que tiña entre as mans. O mozo acariñou o plástico que protexía a ilustración. Buscaba as verbas axeitadas para falarlles do seu segredo. —Algunha vez oístes falar de Galdra? –preguntou por fin. Mónica e Hadrián negaron cun xesto. Brais abriu o cómic polas primeiras páxinas. —Este é Galdra, o dragón –indicou. Hadrián colleu o álbum que o seu compañeiro de chanzo lle tendía, para observar as viñetas que enchían aquelas follas. —Galdra… —De onde sacaches iso? –quixo saber Mónica. Brais respirou fondo. Polo menos conseguira captar a atención dos seus acompañantes. —Meu avó… É un agasallo do meu avó. Hadrián fixou a ollada nas ilustracións, de cores esvaecidas polo tempo. Naquelas páxinas, uns cabaleiros medievais reuníanse nunha cripta para…

54


—Isto ten que ser unha broma! O outro rapaz negou cun xesto categórico. —Regaloumo o meu avó, é certo! Cando eu era un cativo, gustaba de contarme historias de dragóns. Despois de cear, acompañábame ao meu cuarto para arrouparme, e logo… Para sorpresa dos seus acompañantes, a voz do rapaz crebouse coma se fose chorar. —Veña, Brais… Non lle botes máis conto e remata dunha vez! –presionouno Hadrián, sen piedade. Mónica terzou entre os mozos. —O teu avó contábache historias de dragóns. Ata aí, vale. Pero este cómic… Brais sorbeu polo nariz. —Un día, tería eu cinco ou seis anos, chegou á casa con este álbum baixo o brazo. «Vaiche gustar ler», díxome, aínda que sabía de sobras que nunca me dera por aí. —Pois dende logo, a súa teima non serviu para afeccionarte á lectura! –encirrou nel Hadrián. O outro rapaz ignorou o comentario. —Estes cómics están bastante ben. Imaxinádevos que nalgún momento do pasado os dragóns convivían cos seres humanos, ata que alguén decide destruílos para facerse co seu poder. A piques de extinguirse a especie, uns cabaleiros fan un pacto de sangue para salvar a maxia do último dragón, Galdra, e… —Para, para, para, para! –interrompeuno Mónica–. Falaches de cómics, en plural… É que hai outros? Brais asentiu. —Conservo a colección case completa. Tróuxenvos esta revista por se desconfiabades da miña palabra. Pero teño máis.

55


Hadrián cruzou unha ollada coa súa compañeira e entregoulle o álbum. —No planeta publícanse cada ano centos de historias de dragóns, pero isto xa é moita coincidencia. Mónica comezou a pasar as páxinas con sumo coidado. O deseño das viñetas era moi antigo e o papel semellaba vello vello. —Isto debe ter cen anos! —Pois pode ser. Meu avó gardaba estes cómics dende rapaz, mais, polo que lembro, xa non debían ser novos cando llos deron. —E logo el regalouchos a ti. Queres dicir que tes os outros na casa? —Ben agochados, para que miña nai non os atope e rematen no caldeiro do lixo. A ela nunca lle gustaron. —As nais téñenlles un pouco de alerxia aos dragóns –asentiu Hadrián, pensando na súa–. Pero semella que o teu avó estaba moi interesado en que coñeceses toda esta historia. Brais fixo un xesto afirmativo. —Cando penso nel, sempre recordo a mesma imaxe. Véxome deitado no leito, atento ao seu relato de aventuras. O meu avó arroupábame e logo collía o cómic de Galdra para lerme unhas páxinas. Mentres falaba, eu soñaba co dragón que voaba nas viñetas. E cando se decataba de que eu xa sabía o texto de memoria, inventaba cousas. —Inventaba cousas? —Falábame dos cabaleiros espallados polo mundo, dos poderes que tiñan, do xeito de recoñecelos… —Así que ti xa sabías da existencia de Dragal e mais da Fraternidade –aventurou Mónica.

56


—Galdra. Este dragón é Galdra –corrixiuna Brais–. Ben, eu sempre pensara que a historia dos cabaleiros do dragón e do seu xuramento eran unha invención fantástica. Non podía imaxinar que o meu avó… —Era un deles! –adiviñou a moza. Inquedo, volveu follear as páxinas do cómic. —Ben, ata aí podes convencerme, pero non agardes nada máis –advertiulle Hadrián–. Se cres que con esta historia vou esquecer todas as que me levas feito dende o principio de curso… —Comporteime coma un imbécil, perdoa. De saber que ti ías converterte no dragón… O seu vello adversario dedicoulle unha ollada de absoluto desprezo. —Xa, claro… Agora cámbiache o conto! —Por favor! –terzou Mónica–. Esta é unha discusión estúpida e non temos tempo que perder. Ás seis celébrase un funeral ao que debemos asistir! Hadrián fitou o outro rapaz, decidindo se concederlle unha tregua. A moza consultou o reloxo —Dentro de media hora temos que estar no pavillón, pero aínda hai tempo para que Brais pase pola casa –advertiu–. Se os cómics de Galdra recollen as aventuras do último dragón, talvez nos descubran como remata toda esta historia! —Eu podo ir buscalos, pero… A que viñan aquelas dúbidas? —Pero que? Brais limpou unha pinga de suor. —Teño toda a colección de Galdra… pero só ata o fascículo da cripta.

57


Hadrián e Mónica cruzaron unha ollada. —Que queres dicir con iso? —No último cómic que me deu o meu avó, os cabaleiros reúnense nunha cripta para cumprir os designios da profecía. Pero eles non saben que hai un traidor que tratará de desbotar os seus plans e… —Un traidor… Como don Xurxo! Mónica sentiu unha puñada na boca do estómago. A véspera do domingo de Pascua, a rapaza descubrira que o crego gardaba na reitoral un vello códice que relataba aquela mesma historia. Non era posible tanta coincidencia! —Pero a historia do teu dragón non pode rematar así –reflexionou Hadrián–. Seguro que non hai ningún outro fascículo? A ollada de Brais humedeceuse. —Meu avó non chegou a regalarme máis. Unha noite non apareceu á hora de cear. Aquel inverno chovía moito, así que os meus pais imaxinaron que preferira quedar na súa casa… –O rapaz sorbeu de novo polo nariz e enxugou unha bágoa–. Pero ao día seguinte tampouco deu sinais de vida. A súa ausencia xa era preocupante, así que… —Que pasou? —A policía… A policía dixo que… Sufriu un atropelo cando viña de camiño á casa e, como alguén lle roubou a documentación e os efectos persoais que levaba, non o identificaron ata que os meus pais denunciaron a desaparición. Se algunha vez houbo outro cómic de Galdra, debeuse perder para sempre.

58


Un funeral e unha sospeita Capítulo 8

O

caxato de don Xurxo, estratexicamente situado entre unhas silvas na zona máis abrupta dos cantís, fora unha proba decisiva para determinar que o vello párroco de San Pedro desaparecera no mar tras sufrir un desgraciado accidente. Un policía da Brigada Científica, Cortiñas, atopara as súas pegadas naquela zona da costa, á que o crego se achegaba con frecuencia para buscar as herbas coas que logo preparaba o seu famoso licor de augardente. Rebuscando entre as rochas tamén achou un farrapo da sotana enganchado nunha silveira. Conmoción na vila. Incredulidade. Inocencia, a muller do sancristán, era a primeira que non podía concibir semellante noticia. —Ai, meu Deus, mira que non llo advertiría eu mil veces! Que necesidade tiña don Xurxo de saír a recoller fiúncho pola noite, aínda que houbese lúa chea? Xa o dicía miña nai, que en gloria estea, que unha desgraza chama por outra. Non chegaba con que ardese a nosa igrexa, que agora quedamos tamén sen párroco!

59


O policía consolou a vella beata. Habería que agardar un tempo, por ver se o mar devolvía os restos mortais do crego… Mais todos sabían que, coa forza que levaban as correntes do Golfo naquela zona, iso era bastante improbable. —Ai, meu Deus! Deixaches o teu rabaño sen o teu fiel pastor! A noticia da desaparición de don Xurxo causara unha fonda sorpresa na parroquia e estupor no bispado. Despois de concelebrar a Vixilia Pascual no pavillón de deportes da vila, nunha solemne cerimonia que a noite anterior presidira o bispo don Anxo, ninguén podía prever que… Mais cando os fregueses de San Pedro quixeron asistir á primeira das misas daquel domingo de Pascua atopáronse co pavillón de deportes pechado e, á porta da reitoral, cunha nerviosa Inocencia bañada nun mar de bágoas. Don Xurxo non lle deixara as chaves no lugar de costume, non lle abrira a porta da casa nin atendía ás súas chamadas, así que… —Tivo que ocorrerlle algo. Puido caer no corredor da casa ou esvarar na bañeira. Talvez sufriu un ataque ao corazón ou lle deu unha volta! Hai que avisar o cerralleiro para que veña abrir. E a policía. E o seu médico… Despois de cancelar os oficios previstos para as nove e as dez e media da mañá, a misa solemne da Pascua de Resurrección puido ser oficiada ao mediodía, por un diácono en prácticas, con atraso e sen a solemnidade que requiría a ocasión. Mais tampouco estaban os ánimos para longas homilías, e menos cando se soubo que don Xurxo non durmira na casa.

60


O ruxerruxe non tardou en espallarse pola vila. Alguén falou de que o crego saíra da reitoral preto da media noite, para administrar un viático. O bispo e o seu asistente estiveran agardando por el durante un tempo, na súa casa, mais como don Xurxo non regresaba e eles debían volver á capital no seu coche… Os veciños da vila buscaran o seu párroco durante varios días, peiteando toda a contorna da localidade. Sen resultado. Ata que Inocencia, coñecedora dos hábitos, comportamentos, defectos e costumes do crego, se lembrou da ola de licor de herbas que este puxera a macerar nun alpendre anexo ao garaxe da reitoral. Herba luísa, romeu, pelas de mazá reineta… —Don Xurxo dixérame que aínda lle faltaba por botarlle o fiúncho … O mellor, escoitárallo dicir algunha vez, dábase nunha franxa de terreo próxima á zona dos cantís. E para que as plantas transmitisen as súas propiedades ao licor espirituoso, cumpría recollelas coa lúa chea, por volta da media noite. Daquela, talvez… Os membros da Fraternidade de Dragal non volveran coincidir ata aquela tarde, á saída do funeral polo párroco desaparecido, oficiado polo bispo nun pavillón cheo ata a bandeira. Tal como esperaba, Cortiñas descubriu a nai de Hadrián entre os moitos fregueses que, despois da misa, abandonaban o recinto deportivo. —Carme… Carme, aquí! –chamouna. A muller sentiu un chouto no corazón cando escoitou a voz do policía. No seu pulso, baixo a tea da

61


chaqueta, unha tatuaxe esvaecida remexeu as súas tres colas e recobrou a vida. —Non agardaba verte! –mentiu cun sorriso nos beizos. Pero o certo é que ela acudira aos oficios coa esperanza de atopalo. Dende que fixeran a expedición á cripta, os membros da Fraternidade aínda non volveran reunirse. —Tes tempo para tomar un café? A nai de Hadrián aceptou a invitación. O seu fillo conversaba cos pais de Mónica, que tamén acudiran ao funeral do crego para acompañar a moza. Non había de botala de menos. —Por suposto. Eu tamén quería falar contigo. —Que tal se encontra o teu rapaz? –interesouse o axente mentres camiñaban pola rúa–. Hoxe pareceume moi recuperado. Carme asentiu, sen disimular un xesto de preocupación. —A simple vista ninguén imaxinaría o que viviu nas últimas semanas, é certo. O policía intuíu o desasosego da nai. —Non te preocupes por el. Seguro que sae adiante sen problema. A muller deixouse levar ata o interior dunha das cafeterías máis concorridas da vila. Os dragalianos atoparon refuxio ao fondo dun vello salón decorado en madeira, no balbordo de ducias de conversas que se fundían con acordes de jazz. Carme buscou o xeito de iniciar a conversa.

62


—Aínda non tiven ocasión de darche as grazas por todo o que fixeches por nós –murmurou–. De non ser por ti… Cortiñas tomou unha man da muller entre as súas e achegou a súa cadeira para falarlle ao ouvido. —Por favor… Non tes nada que agradecerme. Era a miña obriga! Encantada co aloumiño, a nai de Hadrián remexeu o seu café cunha culleriña metálica. O seu recendo espertoulle a lembranza dunhas mazás reinetas. —Salvaches o meu rapaz, primeiro nas pozas e despois na cripta. E logo sacáchesnos de alí, amañaches a desaparición do párroco… Cortiñas negou coa cabeza para quitarlle importancia ao feito. —A Fraternidade coida dos seus, querida amiga, non lle deas máis voltas. Así foi sempre e así será, porque temos unha misión que cumprir. Carme sentiu un arrepío. Non lle gustaba que o seu acompañante falase daquel xeito. —Unha misión que cumprir… —E agora non podemos baixar a garda. Sabemos que os nosos inimigos andan ao asexo, o que nos obriga a permanecer máis unidos ca nunca. Temos que velar por nós e… E polo futuro fillo do dragón! Mentres deixaba caer estas verbas, Cortiñas acariciou a man da súa acompañante, nunha clara insinuación de que pretendía algo máis cá súa amizade. —Falas do fillo de Dragal coma se a profecía puidese cumprirse. Ti tamén o cres? O home achegou os dedos femininos aos seus beizos e asentiu. A cousa ía polo bo camiño e non facía falla outra insinuación.

63


—Os nosos devanceiros deixárono escrito. Coido que chegou o momento. Carme respirou fondo. A sospeita de que Mónica podía estar embarazada asaltouna só con cruzar unha ollada con ela ao remate do funeral. Aínda non resultaba demasiado evidente, mais había unha luz especial na mirada da moza, na forma de tocar o seu ventre, no xeito de andar e moverse cando estaba a carón de Hadrián… A súa experiencia como nai e unha dose de perspicacia permitíranlle interpretar pequenos cambios. E o dragón do seu pulso, durmido dende que saíran da cripta, non deixara de remexerse durante todo o tempo. —Ti tamén te decataches, xa vexo que si –murmurou a muller–. O fillo do dragón! Ata hoxe non se me ocorrera esa posibilidade, mais vexo que ti tamén caíches na conta. Desconcertado, o policía remexeu os pousos do café. —Si, claro. Pero só é unha idea –soltou ao chou. Carme recostouse contra o respaldo da cadeira. Se, como imaxinaba, Mónica estaba embarazada, en canto transcorresen unhas semanas non podería agochar o seu estado. E daquela, precisaría de axuda. —O fillo do dragón…Ti que cres que debiamos facer? O policía recompuxo o xesto. Non estaba todo perdido. —Este non é o mellor sitio para falar. Gustaríame que quedásemos nun sitio cun pouco máis de intimidade… Carme asentiu. Aquela cafetería ateigada de coñecidos non era o mellor lugar.

64


—Ía convidarte a subir á casa pero coido que non vai ser moi apropiado. Se o meu fillo soubese algo… Cortiñas asentiu. Hadrián non debía coñecer os plans que el fixese coa súa nai. Non estaría ben que os atopase xuntos, mentres a súa posible relación non se consolidase. —Teremos que manter o segredo durante o máximo tempo posible. Se os inimigos do dragón chegasen a sospeitar algo… Carme bebeu un sorbo de café, pero a beberaxe, xa fría, sentoulle coma unha patada no estómago. Se ela aínda non asumira a mutación de Hadrián naquel réptil xigante en que chegara a transformarse, que podería sentir Mónica diante dun embarazo así? —De acordo… Cando atope o momento apropiado, chámote e falamos.

65


Os códices de San Pedro Capítulo 9

D

ende a súa chegada á vila, o novo párroco de San Pedro apenas puidera conciliar o sono. Cada noite, despois de despachar a cea que lle preparaba Inocencia, a muller do sancristán, o sacerdote pechábase na saliña do seu predecesor, don Xurxo, para investigar no seu particular arquivo. Unha das primeiras sorpresas que don Miguel atopara ao descubrir aquel cuarto da reitoral foi a inxente cantidade de documentos que atesouraba. Como acontecía co resto de parroquias da diocese, o arquivo da igrexa de San Pedro fora baleirado por orde do bispado a principios de século. Coa escusa de acometer a dixitalización dos documentos antigos, os manuscritos máis vellos de cada templo foran trasladados á sé episcopal e catalogados. Mais a «modernización do arquivo da diócese» só fora unha pantalla para agochar o seu verdadeiro obxectivo. En realidade, o bispo confiaba en atopar o rastro da Fraternidade nalgún daqueles pergameos datados na época medieval. O traballo de revisar aqueles textos diversos, un por un, leváralles varios anos. Rematada a tarefa, o

67


diácono arquiveiro concluíu que naqueles documentos non había nin rastro de Dragal nin dos seus cabaleiros. Habería que seguir buscando. O salonciño de don Xurxo era un babel de documentos sen catalogar que enchían os andeis do mobiliario e varias caixas de cartón. Os libros repartíanse tamén en varios montes sobre o escritorio, sobre o vello sofá e maila alfombra, ou no peitoril da fiestra. —Neste cuarto, se non lle importa, prefiro non entrar –advertíralle Inocencia xa o primeiro día, antes de que abrise a porta–. Don Xurxo non quería que ninguén tocase nas súas cousas e, se non lle parece mal, prefiro respectar a súa vontade. Eu doulle a chave e, a partir de aí, faga vostede o que queira! —Meu Deus! –exclamou en canto accionou a chave da luz. O resplandor azuído dun tubo fluorescente iluminou a estancia, cunha desorde perfecta. A disposición dos libros e cadernos abertos sobre a mesa parecía indicar que o seu propietario non contaba con deixar a medias aquel traballo. Don Miguel penetrou na estancia máis privada do seu antecesor e achegouse á cheminea. O recendo a mazás reinetas mesturábase co olor dos libros antigos e un leve afumado. Así que este era o teu cuartel xeral… O sacerdote tratou de memorizar cada recuncho do cuarto antes de mover nada do seu lugar. Un cesto acugulado de leña era indicio de que don Xurxo pensaba facer uso da lareira. Pousado no sofá, un libro aberto desvelaba a interrupción da súa lectura. Nas cinzas do

68


fogar podíase albiscar a pantasma duns documentos devorados polo lume… —Ben… Por algún sitio debes comezar! –admitiu despois de dez minutos de pasmo. Don Miguel achegouse á fiestra para abrir as contras e permitir que a luz do sol iluminase aquela estancia. Os documentos antigos requirían certas condicións de conservación, pero tamén os seus ollos. Á súa idade, despois de toda unha vida de traballo e estudo, non estaba a cousa para sometelos a demasiados excesos. A cuberta do libro pousado no sofá chamou a súa atención inmediata. Sobre a pel antiga, ben visible, figuraba un título gravado en grandes letras douradas. Codex Dragalianus, leu. O párroco de San Pedro tivo que sentar para superar a taquicardia. —O Codex Dragalianus… é real! Cantas veces el mesmo puxera en dúbida a existencia daquel libro apocalíptico, que diversas fontes históricas situaban na British Library, e incluso na Biblioteca do Vaticano? Abraiado, don Miguel tomou o volume nas mans. Pesaba moito e o pergameo ruxía ao contacto cos dedos. Don Xurxo estaba a ler aquel códice o día da súa desaparición, así que… O sacerdote folleou algunhas páxinas, escritas en latín e ilustradas con fermosos gravados. O Codex Dragalianus parecía recoller a crónica da Fraternidade de Dragal dende a súa instauración. Nas súas primeiras páxinas atopou varios gravados dunha igrexa, posible-

69


mente San Pedro, que detallaban a súa arquitectura e desvelaban a existencia dun túnel soterrado. Catacumbas? —Vas ter moito que estudar nas vindeiras semanas! –recoñeceu falando consigo mesmo. Se aquel códice era o que el imaxinaba, a través das súas páxinas poderían ter acceso ao coñecemento do pasado, do presente e tamén do futuro dos dragalianos. A Fraternidade estaba nas súas mans! Reges videbunt et consurgent principes, et adorabunt propter draco, qui elegit te, leu e traduciu sen dificultade. Virán reis, alzaranse príncipes, e adorarán o dragón, que te escolleu. Aquela profecía facía unha clara referencia á estirpe maldita. Dragal escollería alguén para… para que? Don Miguel pasou varias follas de pergameo, buscando a resposta. O Codex Dragalianus era un dos mellores códices medievais que vira na súa vida, que non foran poucos. As páxinas, iluminadas con mestría, apenas reflectían o paso do tempo. Os séculos non conseguiran apagar a súa caligrafía trazada con tintas azuis e verdes, en ouro e púrpura. Nin as súas preciosas ilustracións. A súa orixe formaba parte das lendas. Quen fora o seu autor? Disque un dos cabaleiros conxurados para salvar a maxia do último dragón, exiliado en Oriente para agocharse dos seus inimigos. Durante o seu «retiro espiritual», nun pequeno e recóndito mosteiro

70


situado entre o Imperio Mongol e Persia, comezara a ter alucinacións e… Agochado nun scriptorium, sen axuda doutros escribas nin iluminadores, o monxe guerreiro quixera deixar memoria da historia de Dragal e comezara a transcribir aquelas visións. E agora, centos de anos despois, don Miguel tiña acceso a toda aquela información sobre a Fraternidade e os seus segredos. Moi ben… O noso bispo vai levar unha boa sorpresa. Cada páxina agochaba novos datos que el descoñecía. De seren certas as predicións do códice, os dragalianos estaban a tempo de conxurar a maxia do dragón e acadar o seu retorno á vida. Era unha mágoa ter que entregar o Codex no bispado e perder aquela oportunidade de saber! Pero se ninguén máis tiña noticias da súa existencia… Tranquilízate, Miguel, tranquilízate. Agora que o códice está nas túas mans, é teu. Quen ía pedirlle contas se o deixaba quedar uns días máis na reitoral? Sería por pouco tempo, unhas semanas talvez, o suficiente para descubrir os seus segredos, nada máis. Un fermoso ouroboros escamado fitouno dende a páxina que mantiña aberta. Por un intre, pareceulle que a ilustración estaba viva e podía lerlle na mente. O arrepío fíxoo tremer da cabeza aos pés. —Vade retro! –conxurou, pechando o libro.

71


Non estás soa Capítulo 10

N

áuseas, mareos…

Por se o resultado positivo do test de embarazo non fose abondo, aquel malestar xeral convertérase nunha confirmación constante do seu estado. Durante as primeiras semanas Mónica apenas se sentira indisposta en momentos contados, mais nos últimos días acontecíalle dun xeito continuo. Vas ter que ir ao médico! –recoñeceu despois de vomitar as tripas por terceira vez consecutiva dende o almorzo. A rapaza xa deixara de consultar na rede a abondosa información que pode atoparse sobre os síntomas e coidados da xestación. En lugar de aclarar as súas dúbidas, aquela manchea de datos (entre os que se coaron horribles diagnósticos sobre tremendas patoloxías do embarazo, malformacións e doenzas en embrións, fetos e bebés) só serviu para asustala e confundila máis do que xa o estaba dende un principio. Terás que achegarte ao ambulatorio para informarte ben. No seu centro de saúde existía unha unidade de orientación familiar, onde poderían confirmarlle o seu estado e facerlle un primeiro recoñecemento, antes de asignarlle un especialista.

73


Coa ilusión que che vai facer que cho mire o xinecólogo de mamá! Mónica lembrou o sinal do dragón que levaba tatuado no pulso e rexeitou a idea de plano. Nos últimos días o debuxo perfilárase de escamas e remexíase máis do habitual. Ao médico de mamá nunca lle vas poder explicar isto, reflexionou. Non. Imposible. Tería que buscar alguén de confianza que puidese atendela no embarazo e cando nacese a criatura… Mais non sería doado. A moza cepillou ben os dentes e meteu unha tira de goma de mascar na boca. Odiaba pasar toda a mañá con aquel regusto ácido na gorxa e estar na clase coa sensación de que lle cheiraba o alento. Logo, fronte ao espello, arranxou a roupa para disimular a barriguiña que comezara a medrarlle. Amañar o sostén resultaba máis difícil, porque xa lle quedaba pequeno. En pouco tempo tería que cambiar de talle. Vai ser mellor que agoches o teu estado mentres sexa posible, decidiu xa no autobús, recostada contra o seu mozo. Hadrián, absorto nos seus propios problemas, parecía ter cousas máis importantes en que pensar. Mónica intuía a súa preocupación por recuperar os poderes do dragón, mais, apenas mencionaba a Dragal, o rapaz cambiaba de tema. Agás no transporte escolar, no que sempre viaxaban xuntos, en todo o día non tiñan un só momento de intimidade. Ao paso que levaban, remataría o curso sen poder desvelarlle que ían ter un fillo. Porén, mentres ninguén máis descubrise o seu segredo, Mónica podía sentirse a salvo.

74


Con algo de sorte, chegará xuño sen que ninguén se decate. E despois do verán, cando teñas que volver ao instituto para facer primeiro de Bacharelato, xa se verá. Ata entón… A rapaza botou contas. Se controlaba a alimentación para non gañar quilos, e vestía con roupa folgada, os tres meses de xestación polos que andaría ao remate do curso pasarían inadvertidos. Agora non quería pensar no mes de setembro. O nacemento do seu bebé podía botar por terra todos os plans de vida que fixera dende cativa. A supervivencia do fillo do dragón estaba por riba das optativas de ciencias ou de letras. E ti, Mónica, que queres ser de maior? Aquela pregunta sempre tivera a mesma resposta. Gustábanlle a química, a física e as matemáticas. Pero tamén as materias de historia, lingua e literatura galega, filosofía… Eu quero ser médica. Neurocirurxiá! Levaba anos traballando arreo para acadar as mellores notas. Precisaba a media máis alta de Secundaria para obter unha bolsa coa que poder estudar aquela carreira tan difícil. Mais agora… En poucas semanas o seu mundo convertérase nun territorio hostil, no que non sabía como saír adiante. Se polo menos contase con algún aliado… Si, tería que dicirllo ao pai da criatura. —Hadrián, aínda temos pendentes os exercicios de cálculo que nos puxo dona Ermidas. Quedamos esta tarde na túa casa? —Esta tarde?

75


—Temos que entregarllos mañá. O rapaz aceptou de mala gana. A idea de volver quedar a soas con Mónica, na intimidade do seu cuarto, producíalle sentimentos encontrados. Non vai pasar nada, tranquilo. Só ides facer un traballo xuntos. Cada vez que pechaba os ollos, Hadrián sentía o seu recendo. Na memoria gardaba o mapa da súa topografía, porque cada noite soñaba con ela. —Agora xa entendo que queiras ser dragón –dixéralle Mónica aquela vez, despois de sobrevoaren a fervenza. Aínda podía sentir o tacto da súa pel na xema dos dedos. —A natureza de Dragal é incrible, é certo. Pero tamén preciso ser humano porque… porque te quero. Mónica era o seu amor, pero agora que perdera a forza de Dragal… Tes que deixala marchar. Hai outros rapaces moito mellores ca ti! Despois de xantar, Hadrián pechárase no seu cuarto para recollelo un pouco, de xeito que quedase presentable. Non lle dixera nada daquela visita á súa nai, non fose pensar que andaban a argallar algunha cousa rara. Logo sobráralle tempo para baixar á cociña e facer un par de bocadillos para a merenda, mais o tempo seguiu pasando sen que Mónica aparecese. Chegaron as seis da tarde. Comeu o seu bocadillo. Deron as sete… Ás sete e media, o son da cancela alertouno da chegada da súa compañeira.

76


Mónica adiviñou a silueta de Hadrián na fiestra e respirou fondo antes de atreverse a cruzar o portal da quinta, cargada coa súa mochila escolar. —Mi madriña, canto tardaches! A moza encolleu os ombreiros ante o reproche e cruzou o lintel da vivenda, para buscar refuxio na cociña. —Tiven cousas que facer na casa –mentiu para xustificarse. Un solitario bocadillo pousado sobre un prato deulle idea do tempo que Hadrián levaba esperando por ela. Un latexo no ventre fíxolle tomar conciencia da misión que tiña encomendada aquela tarde. —Hum, o queixo que me gusta! –recoñeceu, esbozando un sorriso de cortesía. Mais o rapaz non semellaba disposto a responderlle con outro. Sen mudar o xesto serio, achegou unha cadeira á mesa e sentou, abrindo o seu caderno de matemáticas. —Imos facer eses exercicios canto antes, que non teño ganas de escoitar os sermóns da miña nai. Sorprendida polo comentario, Mónica sacou as súas cousas da mochila. Só entón se decatou de que, por vez primeira en moito tempo, Hadrián non a saudara dándolle un bico. Nunha cidade de 70.000 habitantes existen dous xornais, A e B. O 50% dos seus habitantes son lectores do diario A e o 30% do diario B. Un 20% dos veciños len ambos os dous xornais. Elixe un cidadán ao chou e calcula a probabilidade de que: a) Sexa lector dalgún xornal b) Só lea o xornal A

77


c) Non lea prensa d) Só lea un xornal Mentres ordenaba a información, a rapaza tratou de disimular o desacougo agochándose tralo bocadillo. A náusea que lle provocou o cheiro do queixo impediulle dar unha soa trabada ao pan. O seu anfitrión sorprendeuse cando volveu deixalo no prato. —Non che apetece? Podo poñerche outra cousa! —Non, grazas, coido que xa é un pouco tarde para merendar. Hadrián retirou o bocadillo da mesa. Agora semellaba anoxado por aquel desprezo. —Ben, pois entón rematemos dunha vez. Mónica reprimiu un involuntario salouco. De repente, aquel mozo ao que se entregara en corpo e alma convertérase nun elemento hostil. O 30% das persoas que pasaron as súas vacacións en Galicia eran estranxeiras; o 60% eran maiores de 50 anos e o 40% non eran estranxeiras e tiñan máis de 50 anos. Elixida ao chou unha das persoas que visitaron Galicia nas súas vacacións, determinar: a) Probabilidade de que sexa estranxeira e maior de 50 anos. b) Probabilidade de que non sexa estranxeira nin maior de 50 anos. Sentados un a carón do outro, a parella púxose a traballar nun silencio só interrompido polo rumor do grafito dos lapiseiros. Mais cada vez que Mónica trataba de centrarse na resolución dos exercicios, a súa cabeza extraviábase pensando na súa complicada situación persoal.

78


Se lle confesaba que estaba embarazada como pretendía cando chegara á súa casa, cantas probabilidades tiña de que Hadrián a rexeitase? Non soportaría a súa compaixón! Sen levantar a vista do caderno, a moza tratou de agochar aquel temor entre os números que ía ordenando sobre o papel cuadriculado. Misión imposible. O seu compañeiro xa case rematara de pasar o último exercicio a limpo, cando unha pinga caeu sobre a última folla e esborranchou o resultado final. Sorprendido, o rapaz levantou a vista para buscar a súa orixe. A visión do rostro de Mónica sucado polas bágoas rachou coa coiraza de aparente indiferenza coa que Hadrián pretendía protexerse. Caeulle a alma aos pés. —Mónica! Sorprendida no seu pranto silandeiro, a moza rompeu a chorar. —Eh, eh, eh! Que acontece? Hadrián abandonou o traballo para acubillala nos brazos. A caricia estremeceu o dragón agochado baixo a pel e a enerxía estendéuselle dos pés á cabeza. —Veña… Paseniño, os seus beizos foron borrando as pegadas deixadas polas bágoas. Sobre o pavimento da cociña, as sombras proxectadas pola lámpada mudaron nunha soa, con silueta de dragón. Cando se separaron, Mónica atopou o seu reflexo nas pupilas do seu mozo. Talvez fose o momento de dicirllo.

79


—Hadrián, eu… O rapaz bicouna de novo, devagar, deleitándose no doce sabor dos seus beizos. —Perdóame por comportarme así contigo. Coido que ás veces son un tanto badoco. Mónica esbozou un sorriso. O seu mozo sabía desculparse como ninguén. —Hadrián, eu… Teño algo que contarche. O ruído metálico do portal da quinta interrompeu aquel novo bico. —Miña nai… Xa chegou. Pero ningún dos dous fixo ademán de soltarse do abrazo. —Hadrián… —Como entre pola porta e nos vexa así… Vai pensar mal. —Hadrián, eu… O rapaz chiscoulle un ollo e deulle outro bico nos beizos. —Así que non che importa o que pense miña nai? –bromeou, soltándose–. Pois a min si! Cando Carme entrou na cociña da súa casa, con rostro e pasos cansados despois dunha longa xornada laboral, encontrouse con dous mozos en actitude de estaren traballando arreo, cos libros de texto e os cadernos esparexidos sobre a mesa. —Ola, Mónica! –saudou, dándolle dous bicos–. Non agardaba verte aquí. Canto tempo había que non viñas pola casa? A rapaza, que comezara a recoller as súas cousas, encolleu os ombreiros. —Xa había moito, si.

80


—Tiñamos que facer uns exercicios –xustificouse o seu fillo–. Cálculo de probabilidades e esas cousas coas que dona Ermidas nos machuca. Carme esperou a que Mónica gardase as súas pertenzas na mochila. —A tarde está a caer. Vai ser mellor que te achegue á túa casa. Xa no coche, de camiño á vila, a nai de Hadrián e a súa moza non cruzaron verba ningunha. A rapaza temía delatarse e a muller non sabía como facerlle a pregunta indiscreta que lle bulía na mente. —Non fai falla que dea toda a volta á praza. Pode deixarme aquí, que xa vou camiñando. Carme detivo o vehículo a carón da beirarrúa e agardou a que a súa acompañante recollese as súas pertenzas para baixarse. Os cambios no seu corpo aínda eran pequenos, pero evidentes para unha muller observadora. —Moitísimas grazas por achegarme. E boas noites –despediuse a rapaza. Aquel xeito de moverse, de descender do coche… Ratificada a súa sospeita, en vez de arrincar de novo e marchar do lugar, a nai de Hadrián abriu a fiestra da acompañante e chamou por ela. —Mónica, agarda! Sorprendida, a rapaza volveu sobre os seus pasos e asomouse ao interior do utilitario. —Si, Carme… Que aconteceu? A muller mordeu a lingua para non preguntarllo así, á cara. —Se precisas axuda…

81


Na ollada da moza, unha faísca. Non, non debía entremeterse. —Se nalgún momento precisas axuda… Non dubides en chamar por min. Pase o que pase, Mónica, lembra que non estás soa.

82


Condenados Capítulo 11

Relación das causas de fe despachadas pola Inquisición de Santiago no ano de 1723 e das sentenzas das que saíron vinte persoas, dezaseis delas condenadas por bruxas, dous blasfemos, unha feiticeira e un casado dúas veces. Leuse primeiro unha sentenza absolutoria «ab instancia judicis» do licenciado Antón Fariñas, veciño de Santiago de Compostela, testificado por tres veciños de ser bruxo e facer as cerimonias de costume. Estivo negativo nas súas audiencias ata a conclusión da súa causa. Sometido a tormento, déronselle tres voltas, e perseverando na súa negativa cesouse na devandita tortura. Visto en consulta, foi libre da instancia do xuízo e mandouse devolverlle os seus bens. Así se executou, aínda que morreu antes de que a súa causa fose sentenciada.

I

ria Fariñas levantou a vista do antigo documento,

tratando de reprimir as bágoas e o tremor das súas mans. Acontecíalle o mesmo cada vez que lía a sentenza de absolución do seu devanceiro, tataravó do tataravó do seu tataravó, que unhas horas antes atopara entre uns papeis vellos. Un cabaleiro da Orde de

83


Dragal que deixara a súa vida nos poldros de tortura da Santa Inquisición, agora xa o sabía, por manter ocultos os segredos da Fraternidade. A directora do museo depositou o papel sobre a mesa do despacho e fixou a ollada no reloxo de pulseira. Xa eran as oito do serán. Como cada xornada de martes a domingo, chegara o momento de pechar as portas ao público. A muller tiña que agardar a que o vixilante xurado desaloxase os últimos visitantes do día para regresar ao seu mundo secreto. Iria xogou co teléfono pousado sobre a mesa, mentres se decidía a facer a chamada que tiña en mente. O móbil de Cortiñas estaba operativo e este apenas tardou dous tons en responder. —Telepatía. Xusto agora estaba pensando en ti. Temos que falar. A muller sentiu que a saliva se lle volvía pastosa na boca. Telepatía? Ao pechar os ollos podía visualizar o seu interlocutor, nunha estraña estancia iluminada pola luz das candeas. Soubo entón que se trataba do laboratorio do alquimista. —E eu quero que vexas unha cousa. Podes achegarte ata o museo? É importante. Apenas cinco minutos despois, o policía da científica examinaba en detalle o manuscrito. —O selo da Inquisición semella auténtico. A cruz, a ramiña de oliveira, a espada… E o papel é o mesmo que nesa época utilizaba o arcebispo de Santiago, da fábrica que o xenovés Bartolomé Piombino Fracineto instalara no Faramello, en Rois. De onde o sacaches?

84


Iria pousou a sentenza sobre a mesa. —Os inimigos do dragón… Poderían ser eles? Cortiñas premeu a man da súa compañeira para tranquilizala, mais insistiu na súa pregunta. —Este documento… De onde saíu? A muller limpou o rostro e recompuxo o xesto. —Atopeino por casualidade, entre uns vellos documentos da familia –murmurou coa voz quebrada–. Trala morte do meu pai, o seu testamenteiro entregoume a chave dunha caixa forte chea de papeis que se remontan a varios séculos atrás. Levoume meses revisalos, e só por enriba. Hai recibos da contribución de antigas propiedades, accións de compañías de ferrocarril xa desaparecidas e minas de ouro que nunca existiron. Atopei partidas de nacemento, actas de matrimonios e defuncións de varias xeracións. No lote figuran documentos de compra e venda de casas, leiras e predios que foron mudando de propietarios ao longo do tempo… Isto estaba no medio dun feixe de cartas, entre outros papeis. —Unha sentenza do Santo Oficio… Todo encaixa! Cortiñas volveu coller o manuscrito, que acariciou devagar, sentindo a textura do papel na xema dos dedos. Ao contacto coa tinta esvaída que informaba da morte do licenciado Fariñas, comezaron a formarse estrañas imaxes na súa mente. A visión era terrible: Unha roldana pendurada do teito. Unha soga. Na penumbra podía intuír a silueta de varios individuos, movéndose ao son das cadeas que arrastraban polo chan. Nos cárceres secretos da Inquisición non andaban con bromas. Cando o policía levou as mans ao pescozo, xesticulando coma se afogase, Iria decatouse do perigo.

85


—Ehhh! Basta xa! –berroulle, dándolle uns moquetes nas meixelas. O home, que perdera a cor do rostro en cuestión de segundos, pareceu recuperarse. Antes de atreverse a pronunciar palabra, respirou fondo. —Atáronme con grillóns, colgáronme o corpo dunha escada e despois… Non puido falar máis, porque non atopaba verbas para describir aquel horror. Os verdugos suxeitáranlle os brazos ás costas, amarráranllos cunha corda, e despois atáranlle os pulsos. Cando Iria logrou sacalo do transo, aqueles homes comezaran a elevar o seu corpo no ar, turrando do cable pendurado da roldana. Se o deixasen caer de golpe, como era o habitual naquel tormento, desartellaríanlle os ósos. A dor sería infinita. A súa voz crebouse cun salouco estraño. A historiadora reparou entón nas marcas que, de súpeto, tinxiran de cor violácea a pel do policía nos mesmos lugares do seu corpo dos que estaba a falar. Eran sinais de tormento. —Que demo está pasando? –preguntou a muller, aínda que xa coñecía a resposta. —Nada… eu… Xa estou ben –mentiu Cortiñas, tratando de recuperar a compostura. A súa primeira reacción foi afastar o documento inquisitorial que deixara sobre a mesa. —Recórdame que non volva coller ese papel. Non sei se podería soportalo. Iria advertiu a forza dos novos poderes que acadaran na cripta de Dragal, dos que xa falaran tralo funeral de don Xurxo. A capacidade de Cortiñas de revivir

86


feitos do pasado podía resultar perigosa. Como a telepatía que ela mesma trataba de manter baixo control. Sobre todo en momentos coma este. —Víchelos… Os inimigos do dragón… O policía enfrontouse á mirada da súa acompañante. —E coido que xa me desvelaron todo o que precisaba saber. A muller asentiu. Podía ler as imaxes reflectidas na mente do cabaleiro, coma se fose a súa propia. —Os inimigos da Fraternidade… Agocháronse baixo a insignia da Inquisición! Cortiñas asentiu con xesto canso. —Levan séculos tratando de desvelar os nosos segredos, sen reparar en medios para acadar os seus fins. Se era preciso torturar e queimar na fogueira unhas ducias de infelices, tanto lles tiña. A muller ergueuse da cadeira. —Pois se o seu obxectivo era destruír a maxia de Dragal, abofé que non o conseguiron. O policía non estaba conforme de todo. —Estás segura? E que me dis do que aconteceu na cripta? A historiadora respirou fondo, sen atreverse a responder. —Ti sospeitas que…? —Non é unha sospeita, é certeza. E non será a última vez que pretendan acabar con nós. Iria volveu sentar e respirou fondo. —A Inquisición… Abolida unha e outra vez por emperadores e reis, non pode seguir mantendo o seu poder na sombra. Que vai ser da Fraternidade?

87


Cortiñas sorriu con tristura. A tarefa que tiñan por diante era ciclópea. —Debemos regresar ás orixes, á sabedoría dos alquimistas. Temos que atopar as claves para que o fillo do dragón recupere os poderes máxicos que os inimigos de Dragal pretenderon usurparlle polos séculos dos séculos. Verás, eu sei que existe unha fórmula maxistral que nos permitirá… A muller sentiu un arrepío cando, sen apenas esforzo, a súa mente volveu conectar coa do seu interlocutor. O cabaleiro semellaba outro home, un completo descoñecido. Co rostro transfigurado, falaba co mesmo ton de voz que xa utilizara na cripta, cando tratara de apoderarse do pergameo que gardaba o conxuro para invocar os poderes do dragón. —… E temos que atopar o códice que guiará á Fraternidade. As imaxes chegábanlle en refachos e, con aquela visión, Cortiñas descubriulle a existencia do Codex Dragalianus. Na biblioteca dun mosteiro, baixo a tenue luz dunha candea, un freire moi ancián iluminaba con mestría un pergameo máxico. —Todo está escrito nun libro? O policía asentiu. —Como fixeron os evanxelistas, os sete cabaleiros deixaron por escrito a súa memoria sobre Dragal, nuns libros secretos que logo irían pasando de man en man, de pais a fillos… Iria asentiu. Alí mesmo, no caixón do seu escritorio, gardaba o vello caderno manuscrito que lle descubrira a Fraternidade. Tamén Cortiñas herdara de seu

88


pai o Libro da Orde de Dragal. As súas páxinas daban fe da existencia da orde e recollían moitos dos seus segredos, entre eles, que a reliquia do último dragón, o seu corpo, se protexera durante séculos nunha cripta onde os cabaleiros construíran o seu templo. Naquelas páxinas comezara a súa busca da inmortalidade. —Pero este libro… non é coma os demais –intuíu a muller. Cortiñas remexeuse na cadeira. —O Codex Dragalianus é un volume moi especial, porque recolle o acontecido no pasado, os sucesos do presente e o futuro da Fraternidade. Iria tremeu co calafrío. —Fálasme dun libro de predicións? Nese caso… Entón… Meu Deus… —É máis ca iso. Segundo a lenda, o Codex está vivo e reescríbese cada día para recoller novos prognósticos a partir de cada unha das nosas diferentes accións. —Entón, se chegase a caer nas mans dos nosos inimigos…

89


Lúa chea Capítulo 12

A

sombra do dragón agochouse na fraga á caída do solpor, para agardar pola noite a carón da fervenza. Os vellos alquimistas sabían que, cando a lúa chea bicase as augas da Poza da Moura, a sombra recuperaría parte das súas facultades máxicas. E así, quen se mergullase no plenilunio podería conxurar o seu poder por unha noite. Aquela historia non escrita asaltou o entresoño de Hadrián coma un feixe de recordos non vividos. E daquela, en canto as imaxes oníricas poboaron a súa mente, non foi quen de volver durmir. Cando caerá a vindeira lúa chea? O rapaz remexeuse entre as sabas, tratando de lembrar. Nas últimas xornadas estivera máis pendente dos seus propios problemas que das evolucións do satélite, así que… O venres? Non, coido que esta semana non lle cadra. Ou si? A través das fendas das contraventás pechadas non podía albiscar a silueta da lúa, agochada nos últimos días baixo un mar de nubes. Mais o almanaque pendurado na parede recollía as súas fases, así que Hadrián tenteou na procura da chave da luz.

91


Eran as cinco da madrugada. O reloxo do pulso desveloulle a última hora, mais a folla do almanaque aínda permanecía no mes de abril, tal e como a deixara a súa nai había xa nin se sabe canto tempo. Hadrián abandonou o leito para arrincar aquela páxina, na que un circuliño branco sinalaba a noite maldita da traizón. Non quería lembrar a data, mais se a lúa chea do equinoccio de primavera coincidira coa Pascua, a seguinte… Non era difícil facer o reconto: A vinte e nove días por mes luar… Pois si, cae este venres, constatou na páxina correspondente a maio. Hadrián freou o impulso de vestirse e volveuse meter entre as sabas. A aquelas horas da madrugada, a quen ía falarlle do seu soño? Talvez mamá… Non, seguro que a súa nai non tiña o corpo para aquel tipo de confesións. E a semellantes horas, aínda menos. Mellor agarda a mañá. Pode que Mónica… O rapaz rexeitou a idea. Tralo acontecido na cripta, a súa relación non pasaba polo mellor momento. E as bágoas que a moza vertera a tarde anterior, na súa casa, eran proba máis que dabonda de que ela non estaba en condicións de acompañalo naquel novo proceso de mutación. Terás que facelo ti só. Mais se na seguinte noite de plenilunio conseguía recuperar os poderes de Dragal, talvez despois…

92


Cando a lúa chea bique as augas da Poza da Moura. Esa madrugada o dragón poderá alzar de novo o seu voo maxestoso. Esa noite volverás ser ti. Hadrián pechou os ollos e deixouse levar polo soño. No seu maxín, recuperaba a facultade de transformarse e, moldeado o corpo do dragón, estendería de novo as súas ás. Unha vez no ar, volvería sentir o vento no rostro. Non había nada igual! Cando a lúa chea bicase as augas da Poza da Moura… O rapaz abandonou o mundo onírico e botou contas. Se os alquimistas estaban no certo, apenas quedaban dous días para que a lúa abrise unha fenda máxica e lle dese unha nova oportunidade. Só dous días! O problema sería saír da casa sen que a nai se decatase da súa ausencia. Dende logo, se descubría o que pretendía facer… Seguro que me ata á pata da cama! O mozo imaxinouse entón sentado no chan do seu cuarto, cunhas enormes cadeas dándolle varias voltas ao redor do corpo, e a súa nai pechando un descomunal cadeado cunha chave que logo agochaba no peto. Hadrián afastou semellante imaxe da cabeza. Terás que buscar o xeito de ir e volver sen que se decate ninguén. Non ía ser doado. Dende que saíran da cripta do dragón, a súa nai estaba máis pendente ca nunca dos seus movementos. Desta vez xa non lle sería posible disimular a ausencia agochando unha almofada entre as sabas.

93


Quen estaría disposto a substituírme por unha noite? A desatinada idea foi gañando peso. Debía de ser alguén que non tivese reparos en meterse no seu cuarto e durmir no seu leito, porque se a súa nai descubría o engano… Non podes contar con Mónica. Terías que darlle demasiadas explicacións e non vai aceptar que marches ti só. Buscaría alguén que ocupase o seu lugar, mais non podía botar man da súa única aliada. Nos cabaleiros da Fraternidade tampouco podía confiar para semellante aventura. Se tivese algún outro amigo en quen fiar… Fala con Brais! A idea era absurda, mais Hadrián meteuse na ducha dándolle voltas a esa posibilidade. Imaxinas a Brais vestido co teu pixama e deitado no teu leito? O rapaz abriu a billa ao tope e aguantou baixo o chorro da auga fría ata borrar semellante despropósito da mente. Brrr… Vas quedar teso! Mais no autobús, xa de camiño ao instituto, o desatino foi cobrando forma. Por que non falas con el e lle pides que…? Dende logo, despois do acontecido entre ambos… Como vas pedirlle semellante cousa a ese paifoco? Hadrián barallou todas as posibilidades ao seu alcance. O malo é que non tes ninguén máis con quen poidas contar… Ademais, a ese tío non lle debes ningún tipo de explicación. Se quere facerche o favor, perfecto. E se non quere? Pois que lle dean!

94


E se, chegado o momento, a súa nai o cachaba no dormitorio? Uf, mellor nin o penses! Para evitar que Mónica descubrise os seus plans ou lle fixese preguntas incómodas, mantivo unha actitude esquiva durante o traxecto ao instituto. E así, en todo o tempo apenas intercambiaron un bico a modo de saúdo e dúas verbas de cortesía. O percorrido dende a parada do autobús ata as aulas convertérase nun paseo de autómatas. A complicidade que lles servira de escudo fronte ao mundo perdérase coa última lúa chea do equinoccio de primavera, nalgún lugar impreciso da cripta do dragón. —Eh, vós os dous… Agardade por min! A voz de Brais Pereira ás súas costas rompeu aquel pesado silencio. A primeira reacción de Mónica foi acelerar o ritmo dos seus pasos. Unha cousa era que o seu antigo adversario se revelase como un dos membros da Fraternidade e outra moi distinta aceptar a compañía daquel matón de instituto reconvertido en heroe. —Veña, bule, ou imos chegar tarde ao exame! –pediulle ao seu mozo, sen deter a marcha. Para seguilos ata o primeiro andar, Brais viuse obrigado a subir os chanzos de dous en dous. —Un exame? –alasou–. Por que ninguén me dixo que hoxe había un exame? A parella acelerou aínda máis. Para descubrir que dona Ermidas ía facerlles unha proba por sorpresa, non había máis que observar a actividade da fotocopiadora ao pasar por diante da secretaría. Aquela mañá fumegaba, así que resultaba evidente.

95


Os estudantes foron ocupando os seus pupitres na aula. Entón, exactamente dous minutos despois de que soase o timbre, dona Ermidas fixo a súa aparición pola porta. Paseniño, colgou a súa chaqueta de la vermella no respaldo da cadeira, saudou os presentes, sacou un feixe de folios impresos do cartafol que abrazaba no colo e comezou a repartilos entre os alumnos. Unha vez distribuídos os exames, a vella profesora sentou trala súa mesa de madeira para observar a rapazada: Antón, Teresa, Breixo, Mónica, Hadrián, Antía, Marta, Miguel, Brais… Nas primeiras filas, os lapiseiros dos máis aplicados da clase xa botaban lume, mais non debía confiarse. Dona Ermidas sempre vixiaba os exames desde o parapeto das páxinas dalgún libro, de xeito que a súa presenza resultase pouco intimidatoria para os alumnos. Mais, experta no cálculo de probabilidades, sabía que en apenas cinco minutos caería o primeiro lapis ao chan, rachando a sinfonía de grafitos. Nas últimas ringleiras de pupitres tiña varios expertos en camuflar chuletas, estratexicamente situados para aproveitar o mínimo despiste da profesora. Así que… Broooouuummm!!! Cinco minutos. Só transcorreran cinco minutos dende que a clase comezara a traballar, cando as paredes e o chan da aula abanearon como consecuencia do tremor que acompañou o extraordinario estrondo. Superada a conmoción, profesora e alumnos correron ás fiestras para descubrir a súa orixe. A través do vidro só puideron ver unha nube de po. Inmensa. Despois, ruínas sobre ruínas.

96


—San Pedro… —O tellado… —Oh! —A fachada da igrexa… —Vai vir todo abaixo! Asomados nunha das ventás, Hadrián e Mónica cruzaron unha ollada arrepiada. Se a vella construción románica deixaba ao descuberto o seu segredo, os partidarios de Dragal estaban perdidos!

97


Pergameos secretos Capítulo 13

S

queres coñecer os segredos da Fraternidade de Dragal, terás que descubrir os tesouros que agocha a vella biblioteca. Decidida, Carme abriu o estoxo de coiro que gardaba no caixón da mesa de noite e colleu a chave dos seus pesadelos. A sombra do dragón estaba presente en cada molécula de ferruxe que cubría a antiga peza metálica encargada de custodiar os segredos da familia. A nai de Hadrián acariciou a súa áspera superficie, antes de atreverse a sacala da caixa e gardala no peto. Despois de varias semanas sen atreverse a traspasar o límite dos seus medos, por fin chegara o momento de regresar á biblioteca do capitán. Ao final da galería, xirando á dereita, agochábanse os saberes que os últimos grandes mestres da Fraternidade, entre os que se contaba o seu avó, foran atesourando naquel recuncho da vella casa familiar. Mentres cruzaba o corredor, o ouroboros do seu pulso semellou cobrar vida. Parecía coma se as escamas do dragón que levaba tatuado na pel quixesen traspasar a barreira da epiderme para materializarse. E

99


Carme encaixou a chave na pechadura e logo deulle unha volta, dúas… Click. Entón, antes de traspasar a soleira, acendeu a lanterna de man. A biblioteca mantiña os seus segredos na máis completa escuridade. Un día destes vas ter que chamar un electricista. A muller desbotou a idea de inmediato. Aqueles saberes prohibidos debían manterse no máis absoluto segredo. Se alguén descubría a existencia dos manuscritos, podía alertar os inimigos da Fraternidade. E nese caso… O po acumulado nas derradeiras semanas case conseguira agochar as pegadas que deixaran ela e o seu fillo na súa última incursión. Parece que aínda foi onte e fíxate ti no que vos mudou a vida! Carme entrou na estancia e dirixiuse aos andeis que gardaban os códices máis antigos. Sabía que alí atoparía exemplares únicos, algún deles agochado durante séculos para preservar a maxia do dragón dos seus inimigos ancestrais. Cun enxame de bolboretas na boca do estómago, decidiuse. Se non queres perderte nesta morea de libros, terás que facer inventario. E así, armada de caderno e lapis, comezou a tarefa polos primeiros andeis. Alí atopou, entre outras, antiquísimas copias de tratados de Hipócrates, Diocles de Caristo, Praxágoras de Cos, Claudio Galeno, Abu al-Qasim al-Zahrawi, Andrés Vesalio, Avicena, Paracelso, Copérnico e Galileo.

100


Nun dos andeis gardábase un vello exemplar do Index Librorum Prohibitorum, un groso índice que recollía os libros prohibidos pola Inquisición dende o afastado século XVI, e que se fora actualizando con novas achegas ata o ano 1966, xusto antes do Concilio Vaticano II. A Carme non lle sorprendeu constatar que o seu avó dedicara gran parte da súa vida a rescatar aqueles títulos condenados á fogueira. Moitos dos seus propietarios orixinais foran, coma os autores malditos, excomungados. Ereges son una manera de gente loca que se trabajan de escatimar las palabras de nuestro señor Iesu Cristo, e les dan un entendimiento contra aquel que los Santos Padres les dieron, e que la Eglesia de Roma cree e manda guardar. Así figuraba nunha antiga edición das Partidas de Afonso X o Sabio, gardada no mesmo andel. Os vellos alquimistas, en máis dunha ocasión xulgados e axustizados por herexes, tiveran que agocharse durante séculos. Coma os cabaleiros do dragón. Carme xa perdera a noción do tempo, cando descubriu un antigo tratado en pergameo que chamou a súa atención. Estes debuxos… Nunca antes vira aquel libro, mais o estilo das ilustracións que contiña resultoulle moi familiar. En canto ao texto das anotacións… Está escrito do revés?

101


Aquelas grafías eran difíciles de descifrar sen un previo adestramento, así que precisaba dun espello. O autor utilizara a escritura especular para impedir a lectura do códice e manter os seus coñecementos no segredo máis absoluto. Exactamente igual que… Leonardo da Vinci? Non… Non é posible! Carme non tardou en atopar o nome do mestre. Descubriuno baixo o título do tratado, escrito en italiano:

Anatomia del drago Un códice de Leonardo sobre dragóns? Cos nervios comprimíndolle o estómago, atreveuse a pasar a primeira daquelas páxinas. Fíxoo devagar, por temor a que o vello pergameo se lle desintegrase entre as mans e con el desaparecese aquel tesouro descoñecido para o mundo. O feixe de luz da lanterna desvelou unhas fermosas ilustracións anatómicas que representaban en detalle o corpo dun dragón nas máis diversas posicións. Os estudos do corpo, das estruturas das ás, os seus músculos e cerebro eran dunha gran complexidade. Meu Deus, semellan tan reais! O tratado estaba ateigado de minuciosos bosquexos que farían as delicias de calquera estudoso de arte. Cada ilustración era unha xoia de valor incalculable, mais a sorpresa agochábase nunha das páxinas finais. Cabeza de réptil, grosas patas palmeadas rematadas en poutas, un corpo cuberto de escamas, ás de morcego emplumadas e tres colas de serpe… Carme recoñeceu o orixinal, porque levaba unha réplica tatuada no pulso.

102


Meu Deus! Sobre o pergameo, o lapis de Da Vinci trazara aquel ouroboros que identificaba os membros da Fraternidade. Acaso Leonardo…? Aquela ilustración abríalles as portas a todo tipo de especulacións. Que sabía Da Vinci da Fraternidade? Fora o mestre un dos cabaleiros de Dragal? E como chegara o tratado á súa biblioteca secreta? Na procura de respostas, Carme volveu follear o códice. Entón, mentres repasaba as primeiras páxinas de pergameo, atopouse cun garabato no que antes non reparara. Que tolo se atrevería a estragar un tratado de Leonardo coa súa sinatura? Carme iluminou coa lanterna os caracteres, escritos con trazo decidido, para tratar de interpretalos. Dende logo, había que botarlle un pouco de imaxinación.

Ene… a… pe… o… ele… e… o… ene… Carme non daba crédito ao seu descubrimento. Un tratado de Leonardo sobre dragóns, propiedade de… Napoleón? O ouroboros remexeuse baixo a súa pel.

103


Ás portas do inferno Capítulo 14

D

ous camións de bombeiros, unha ambulancia do 061, varios coches de policía, unha unidade de Protección Civil… Suspendido o exame por forza maior, os alumnos de dona Ermidas observaron dende as fiestras o despregamento motivado pola derruba dunha parte da fachada de San Pedro. Sen que Hadrián se decatase, as escamas do ouroboros agochado no seu pulso comezaron a estenderse baixo a roupa. Pero el estaba máis ocupado en vixiar o que acontecía no exterior da aula. —Cortiñas… Está alí, xunto ao cruceiro! Mónica, atenta ao desaloxo das vivendas máis próximas á vella igrexa, enxergara a silueta do policía entre a morea de uniformes que se congregaran na contorna. Estaba a falar cun individuo alto e algo loubán que, dende a distancia, a moza non recoñeceu. —Non debería de achegarse tanto ás ruínas –advertiulle o axente ao descoñecido–. Ese muro semella moi inestable e poderían seguir caendo pedras! O home, vestido cun traxe de chaqueta negro, fitouno de arriba a abaixo coma se lle molestase o comentario.

105


—Tereino en conta. A resposta daquel tipo, tan pálido que semellaba un morto, sorprendeu o policía. —Debería facerme caso. Son axente da Policía Científica e sei do que lle estou falando. Pode chamarme Cortiñas –saudou, tendéndolle a man. O home devolveulle a cortesía. —Eu son Miguel, o novo párroco de San Pedro. —O que veu substituír a don Xurxo? Como non leva sotana nin colariño, non me decatara de que é sacerdote –confesou o investigador. O crego esbozou un sorriso. —Non é a primeira vez que mo din dende que cheguei, meu amigo. Mais a vila é pequena e supoño que os fregueses non tardarán moito tempo en coñecerme. A distancia dende a fiestra da aula impedía que os rapaces escoitasen aquela conversa, pero Hadrián sorprendeuse da facilidade coa que podía ler nos labios e interpretar as verbas dos dous homes. E se pechaba os ollos… Non, a telepatía non funcionaba. —Ese tipo non me gusta nada –recoñeceu. —Cortiñas? A min tampouco –puntualizou Mónica. O rapaz mirou atentamente para o crego, analizando cada xesto. —Fáloche do outro, do corvo. Dáme moi mala espiña. —O novo párroco? Chámanlle don Miguel. Hadrián sentiu un arrepío. —Leva o nome dun arcanxo matadragóns –advertiu alarmado.

106


A rapaza levou a man ao ventre. O seu fillo remexérase? —Haberá que telo en conta. Unha terceira persoa achegábase ás ruínas de San Pedro correndo pola beirarrúa. En canto recibira o aviso da derruba, Iria Fariñas deixara o seu traballo no museo para acudir ao lugar e coñecer de primeira man o alcance dos danos. —E que pensas desa muller? Mónica encolleu os ombreiros. —Que queres que che diga? Se é amiga dese poli… A voz de dona Ermidas fíxoos regresar á realidade da aula. —Veña, rapaces, volvede aos vosos sitios! –ordenou–. Hoxe non estaredes en condicións de facer ningún exame, pero quero que tomedes nota dos exercicios que debedes traer resoltos mañá! Mentres a clase trataba de recuperar o ritmo cotián, no exterior do instituto Iria Fariñas asesoraba os equipos de emerxencia nas súas primeiras actuacións. —A prioridade é retirar eses elementos da fachada, que poderían esborrallarse e caer á rúa –indicou, sinalando a portada románica–. As imaxes do bestiario son o máis urxente, polo seu estado e valor histórico-artístico. Habería que numeralas e ilas desmontando xa. E eses dragóns de pedra esculpidos nos capiteis conviría trasladalos ao museo. Alí estarán a salvo. Dende o lintel da porta queimada no lume aínda recente, a muller apenas podía facerse unha completa idea do estado da igrexa. O chan estaba cheo de cascallos, o que evidenciaba danos abondosos. Era posible que a

107


derruba parcial do teito afectase á dobre bóveda da Apocalipse. Se algún daqueles perpiaños chegaba a caer sobre o altar, o acceso aos túneles de San Pedro podía quedar á vista. Nese caso… Iria encasquetou un colorido casco amarelo na cabeza e, a pesar do perigo evidente, traspasou o perímetro de seguridade. Para sorpresa de Cortiñas e do crego, que observaban dende unha distancia prudencial, a muller penetrou no templo e saltou por riba dos cascotes e dos bancos máis próximos á fachada derrubada, agora feitos cachizas. Á muller preocupáballe o estado do chan, aquela greta aberta no pavimento despois do incendio. A fenda zigzagueaba polo xigantesco mosaico que decoraba o corredor central da igrexa. —Meu Deus… Antes de perderse baixo a base do tabernáculo, a abertura da fenda medía máis dun centímetro de ancho. Iria deixou caer o seu bolígrafo polo burato para ter unha idea da súa profundidade, mais non o sentiu petar contra o chan. Estás camiñando sobre as portas do inferno. Se aquela fenda era preocupante, o teito non presentaba mellor aspecto. Os enfeluxados nervios de pedra da dobre bóveda de San Pedro, noutrora decorados con imaxes de dragóns, semellaban a piques de derrubarse. Roto o equilibrio de forzas de muros e contrafortes, a catástrofe só era cuestión de tempo. Será mellor que saias pitando de aquí. Como caia algunha desas doelas… Iria era consciente do perigo, mais non quería abandonar a igrexa sen facer unha última comprobación.

108


O altar… Se alguén atopa o resorte que abre o pasadizo… Mentres tenteaba a pedra, a muller sentiu unha sombra ás costas e volveuse. Tanto Cortiñas como don Miguel permanecían no exterior, fóra do seu campo de visión, así que aquel espectro… Iria percorreu os retablos coa mirada, buscando a sombra que desaparecera entre as imaxes duns santos deformadas polo lume. Despois regresou ao altar. A chave… Non está. Debeuna agochar don Xurxo despois do incendio. Unha pinga de suor fría esvaroulle polas costas. Con San Pedro naquel estado, só era cuestión de tempo que alguén descubrise a existencia das catacumbas. Alea iacta est! Apenas pisou a beirarrúa, o novo párroco achegouse para coñecer a súa opinión sobre o estado do edificio. —Véxoa moi afectada, señorita Fariñas. Tan grave é a cousa? O rostro de Iria revelaba a súa fonda preocupación. —Non sei que dicirlle. A base románica de San Pedro foi construída directamente sobre a rocha, sen apenas alicerces. Neste intre é moi inestable, así que podería colapsar e vir abaixo en calquera momento. Dende a aula do instituto, Hadrián puido intuír o desacougo da restauradora, mais o son do timbre, estridente, interrompeu as súas cábalas sobre San Pedro. Chegaba o momento de poñer en práctica os seus plans.

109


Aproveitando o cambio de clase, o mozo arrastrou a Brais ata os aseos. Alí, tras cerrar a porta e pasar o pecho, acurralouno contra a parede. —Este venres, pola noite… Tes algo que facer? Pereira meneou a cabeza. Castigado na casa para toda a eternidade, sen televisión nin Internet, non sería unha gran velada. —Que… que queres de min? Hadrián apenas dubidou. —Preciso da túa axuda. —Para algo ilegal, imaxino. Para o demais, xa tes a Mónica. O rapaz ignorou o comentario. —O que che vou pedir ten que quedar entre nós, e para sempre. Como fales disto con calquera, es home morto! –ameazouno. —Pero Mónica…? —Nin sabe, nin debe saber nada disto. Está claro? Pálido coma unha pantasma, Brais asentiu. —Si, entendo. Xúrocho por… Polo dragón! Hadrián mirouno en fite, coma se dese xeito puidese lerlle o pensamento. Mais non o conseguiu. —Preciso que me fagas un favor. —Pois vaia xeito tes de pedir favores –rosmou Pereira, tratando de liberarse. O seu captor non llo permitiu. —Escóitame con atención, porque non penso repetircho. Brais asentiu. —Veña, dispara xa! Hadrián afrouxou a presa.

110


—Quedamos a carón do portal da miña casa por volta da media noite. Se non apareces, vaste lembrar de min para o que che quede de vida. Pereira estirou as engurras da camiseta. —Así dá gusto que che pidan favores –rosmou. —Se non fose imprescindible, non estaría falando disto contigo. Xa o sabes. Brais respirou fondo. —Estou á túa disposición para o que necesites… E sexa o que sexa o que pensas facer, prométoche que… —Non quero promesas. Basta con que esteas na miña casa á media noite.

111


Tempo de alizanzas Capítulo 15

O

párroco de San Pedro asentía en silencio mentres o seu interlocutor, ao outro lado do teléfono, lle daba as instrucións precisas. —Non imos permitir que a igrexa se esboroe. Haberá que actuar de inmediato, para consolidar os muros máis danados. A restauración de San Pedro é prioritaria! —Por suposto, Excelencia. —Comprobada a gravidade dos danos, dende o bispado solicitámoslle á Xunta a posta en marcha dun protocolo de actuación de emerxencia. Esta tarde chegará o grupo de intervención de Patrimonio, formado por un arquitecto e unha empresa construtora, para avaliar os danos e adoptar as medidas necesarias. —Estarei pendente por se precisan da miña colaboración. E, por suposto, mantereino puntualmente informado. Agardo que teña unha boa xornada, monseñor –despediuse don Miguel. Mais ao outro lado da liña, o seu interlocutor aínda non rematara. —Agarda un intre… Agarda! —Precisa dalgunha cousa máis? –sorprendeuse o crego.

113


—Habería que falar con esa restauradora… Como se chama? Iria Fariñas! A súa colaboración co bispado está sendo magnífica. Queremos proporlle que sexa a nosa asesora nesta intervención. O crego lembrou a axuda profesional que a muller prestara despois da derruba, durante toda a tarde anterior e boa parte da noite. Aquilo era digno de ser valorado, mais no persoal… Apenas era unha intuición, pero había algo nela que non lle chistaba. —Moi ben, Excelencia. Procurarei falar de inmediato coa señorita Fariñas. E así, en canto colgou o teléfono, o párroco de San Pedro abandonou a reitoral para visitar o museo. As agullas do reloxo acababan de sinalar o mediodía, cando as cámaras do circuíto cerrado de televisión lle desvelaron a Iria a presenza do sacerdote. Que demo fai aquí ese home? Aquela foi, precisamente, a primeira cuestión que tratou de coñecer en canto o crego accedeu ao seu despacho. —Benvido, don Miguel. Non agardaba a súa visita. Que motivo o trouxo ata aquí? O sacerdote esbozou un sorriso, que lle saíu retorcido por falta de práctica. —Quería expresarlle o noso agradecemento pola súa inestimable colaboración. Onte foi un pracer vela traballar en San Pedro. A muller aceptou o cumprido. —Agora son eu quen ten que darlle as grazas. Non era preciso que se molestase. O crego remexeuse na cadeira en que sentara. Aínda non rematara de falar.

114


—Non é ningunha molestia, e ademais… Iria cruzou as mans sobre a mesa, expectante, intentando agochar a súa preocupación. Se aquel home descubría que ela formaba parte da Fraternidade de Dragal… —Ademais? —O noso bispo, don Anxo, ten un interese especial en que vostede siga brindándonos a súa colaboración nos labores de restauración de San Pedro. Se vostede está de acordo, claro. O corazón de Fariñas deu un chouto de ledicia que a muller tratou de disimular. Pero os seus ollos delatárona. —Colaborar na rehabilitación da parroquia? Claro que si, será un honor! Nos últimos días, Iria apenas dera conciliado o sono. Se os encargados de restaurar o edificio limitaban a súa presenza, como era previsible, a Fraternidade tería que buscar outro xeito de protexer o segredo agochado baixo o templo. Don Miguel sorprendeuse por aquela reacción. Non estaba afeito a semellante entusiasmo. —Pois entón… Pase xa esta tarde, sobre as cinco. Eu chamarei de inmediato ao bispado, para informar da súa excelente disposición. Se lle parece, o papelorio e outros formalismos deixarémolos para unha próxima ocasión. Cortiñas foi a primeira persoa en coñecer a boa noticia. —O bispado pretende que traballes en San Pedro? Iso é fantástico!

115


—Neste intre aínda non sei ata que punto poderei intervir na restauración, pero… —A noticia é marabillosa, Iria. Contigo en San Pedro teremos máis posibilidades de protexer a cripta do dragón! Apenas dous segundos despois de colgar aquela chamada, o teléfono do policía volveu soar. Na pantalliña de plasma recoñeceu o número da nai de Hadrián. —Ola, Carme! Vai todo ben? Dende a súa última conversa, o día do funeral de don Xurxo, non volveran verse. Calquera escusa podía ser boa para achegarse a aquela muller e, se lle cadraba, tratar de intimar con ela. —Vai todo ben, si. Supoño –dubidou ela. —É Hadrián? –inquietouse Cortiñas–. Pasoulle algo? —Nada, o meu fillo está perfectamente. Nuns minutos debería chegar do instituto. —Entón? —Esta tarde… Estarás moi ocupado? Quería que te achegases á miña casa, para amosarche unha cousa. —Si, claro… –o policía botou contas–. Pero terá que ser á noitiña. Ata as oito, oito e media como moito, non vou quedar libre. —Á noitiña? –dubidou Carme. A aquelas horas o seu fillo estaría na casa, polo que a visita non lle pasaría inadvertida. E falarlle a Hadrián do descubrimento que fixera na biblioteca non entraba dentro dos seus plans. Cortiñas notou o titubeo.

116


—Se non che parece boa idea, deixámolo para mañá. Se podes agardar, claro. A muller respirou fondo. Estaba segura de que aquel manuscrito de Leonardo podía ser vital para a Fraternidade. Cortiñas e Iria eran os únicos dragalianos con formación suficiente para analizar os libros conservados na súa biblioteca. Pero Carme non acababa de fiarse daquela muller. E con respecto aos rapaces… Por precaución, sería mellor deixalos fóra do asunto. —Na miña casa teño unha cousa que deberías ver, un libro que… O flashback trasladou a Cortiñas á biblioteca do capitán. Agochados na penumbra, os vellos volumes de maxia e alquimia agardaban pola súa presenza. —Un libro? Que libro? –alarmouse. Se se tratase do Codex Dragalianus… Pero as confusas imaxes que agora ocupaban a súa mente non se correspondían coa idea que el se fixera do valioso manuscrito medieval. Aínda que… —Non estou segura, pero creo que na casa atopei unha obra orixinal de Leonardo da Vinci. Sobre a anatomía dos… A anatomía dos dragóns. O dragaliano preguntou incrédulo. —Leonardo, dixeches? Que sabía Leonardo da Vinci sobre dragóns? Acaso coñecía a Fraternidade? Desta volta, Carme non tivo que agardar pola reacción de Cortiñas. —Estou contigo en cinco minutos. Saio agora mesmo!

117


O códice de Leonardo Capítulo 16

C

ando Hadrián baixou do autobús escolar

que o deixaba cada mediodía preto da súa casa familiar, descubriu o coche de Cortiñas estacionado no exterior da vivenda. Conmocionado pola sorpresa, en vez de entrar correndo e preguntando a berros polo xantar, como adoitaba, preferiu achegarse silandeiro. Que pintaba alí o policía, a semellantes horas? Cando o can do veciño descubriu a presenza do rapaz no seu xardín, púxose a ladrar coma se non recoñecese o seu cheiro. Por sorte, a súa nai non saíu á fiestra, como facía cando Tristán alertaba da presenza de estraños. Debía estar atarefada. O rapaz asexou dende o exterior da casa, a través dos vidros. Primeiro na cociña e logo no comedor. Atopounos no salón, conversando. —Todo o mundo coñece os estudos de anatomía de Leonardo, pero ata hoxe non imaxinara que podía atopar algo así, e moito menos na biblioteca dos meus devanceiros, na casa. —Os dragóns estaban moi presentes no imaxinario e nas lendas da Idade Media e o Renacemento.

119


Non sería de estrañar que Da Vinci realizase algúns debuxos. —Iso é certo, mais… Fíxate nestes estudos, no naturalismo das figuras e a súa articulación anatómica. É impresionante! Os reflexos da fiestra impedían que Hadrián observase con detalle o que acontecía no interior do cuarto. E ademais, non quería que a súa sombra o delatase. Aínda así, puido albiscar que a súa nai e Cortiñas revisaban as páxinas dun voluminoso libro que había encol da mesa. O rapaz apertou os puños cando viu que aquel home cinguía a súa nai pola cintura. Pero que demo pensaba ese…? —Son obra de Leonardo, diso non cabe dúbida. Ao longo da súa vida, debuxou homes, cabalos, gatos… Coñecía a distribución de músculos, ósos e o movemento de todo tipo de corpos. A partir de aí, puido crear unha nova criatura. —E ti cres que é posible trazar unhas figuras semellantes sen dispor dun modelo real? No interior da casa, sen sospeitar que o fillo de Carme asexaba os seus movementos, Cortiñas deleitábase coas ilustracións que contiñan aquelas páxinas. O dragón arrastrábase e retorcíase como só podía facelo un ser vivo. Dende logo, aqueles debuxos tiñan que ser esbozos tomados do natural. —Ben, estamos a falar dun xenio como Leonardo, así que… A muller insistiu. —Pero fíxate nos detalles destes debuxos… As múltiples perspectivas dos dragóns son… Son tan rea-

120


listas! En canto á fluidez dos seus movementos, que me dis? O policía revisou varias páxinas, deténdose nos detalles. Nunca vira nada igual. Cando Iria Fariñas soubese da existencia daquel libro… —Os contornos das figuras foron esvaecidos coa técnica do sfumato, inconfundible na obra de Leonardo. Semella obra del, mais… Como podes xustificar a aparición deste tratado na túa casa? Un orixinal de Da Vinci en Galicia… É inconcibible! Carme molestouse polo comentario. Quen era aquel home para dubidar da autenticidade das obras que atesouraba a súa biblioteca? —Se coñeceses algo da vida e obra de Leonardo di ser Piero da Vinci, saberías que encheu milleiros de páxinas coas súas ideas, enxeños e artefactos. Hai cadernos seus espallados por medio mundo, así que eu non lle vexo nada estraño á aparición deste códice na miña casa –retrucou. —Pois paréceme un curioso lugar para extraviarse. Estamos falando dun tratado de Da Vinci sobre dragóns! —Nin que fose o primeiro códice perdido de Leonardo! Que me dis dos dous que apareceron nos anos sesenta nos arquivos da Biblioteca Nacional? Eses estiveran perdidos durante cento cincuenta anos! A discusión comezaba a subir de ton. —Na Biblioteca Nacional puideron extraviarse porque alí conservan milleiros de libros. Pero na túa casa…

121


No exterior, Hadrián reprimiu o impulso de mediar naquela retesía. Non quería desvelar a súa presenza e que a súa nai se decatase de que estivera espiándoa. A través da fiestra viu como levaba as mans ao rostro e se agochaba tras elas, coma se fose botarse a chorar. Entón o policía achegouna contra si para darlle unha aperta. —Eh, veña… –parecía querer desculparse–. Non é para poñerse así! O rapaz apertou os puños cando viu que a súa nai se deixaba aloumiñar. Ignorando que había testemuñas da escena, Carme refuxiouse no abrazo mentres trataba de ordenar as súas ideas. Como explicarlle a Cortiñas a súa particular historia familiar? —Aínda que semelle incrible, teño un tratado de Leonardo da Vinci na miña casa, si. Como chegou á biblioteca? Pois… Hoxe foi a segunda vez na miña vida que traspasei o lintel dese cuarto, pechado baixo chave hai unha morea de anos. Miña nai prohibírame entrar sendo ben cativa e, mentres ela viviu, nunca se me ocorrera pescudar nos misterios agochados tras esta chave. Cortiñas observou o obxecto picado de ferruxe que Carme pousou sobre a mesa. Nunca vira cousa semellante. —Tiñas vedado o acceso á biblioteca? A muller asentiu cun xesto. —Mentres miña nai tivo un sopro de vida, foi terminante. Aqueles libros merecían queimarse na

122


fogueira, e se ela non lles prendera lume foi porque se trataba da única herdanza que lle deixara o seu pai, o vello capitán Castro. —Vaites! —O vello capitán… Sempre o chamei así, porque o meu avó fora capitán da mercante e, polo que mamá me contou, sucara todos os mares do planeta en buques de vela e de vapor. De cada viaxe, de cada recuncho, fora traendo incunables e manuscritos sobre maxia e alquimia, e outros raros volumes que hoxe han ter un valor incalculable. Coma este, seguro que hai algún outro que aínda non me deu tempo de catalogar. Os andeis desa biblioteca albergan unha curiosa colección de libros, estraños exemplares traídos das súas viaxes por todo o mundo. Cortiñas acariciou o lombo do tratado de Leonardo. —O teu avó buscaba o segredo do dragón, iso é evidente. —E abofé que o encontrou, porque de non ser así… Que queres que che diga! Eu estou convencida de que pasou o que pasou porque Hadrián atopou a senda de Dragal nesta biblioteca. Ao escoitar o seu nome, o rapaz sentiu un arrepío. A cousa estábase poñendo demasiado seria. Sen agardar un segundo, afastouse da fiestra e botou unha carreira ata a porta principal da casa. —Ola, mamá! Hoxe veño esfameado. Que preparaches para xantar?

123


Traballando en San Pedro Capítulo 17

C

ando aquela tarde Inocencia, a muller do

sancristán, fixo a súa aparición no adro de San Pedro, o equipo de restauradores que se incorporaba ao seu traballo recibiuna entre aplausos e asubíos, coma se dunha estrela de cine se tratar. E non era para menos. Con aquela funda de cor verde fosforescente, o casco que levaba sobre a testa e as gafas de estilo piloto, o seu aspecto era verdadeiramente espectacular. —E logo que pensabades, mozos, que ía vir traballar en bata de casa? A seguridade é o primeiro! Iria Fariñas non agardaba semellante aparición, pero talvez a presenza daquela muller reducise o estrito control que o párroco de San Pedro levaba sobre todos e cada un dos seus movementos. Así que lle deu a benvida. —Boas tardes, Inocencia. Xa me estaba tardando vela por aquí! A beata achegouse á restauradora, arrastrando os pés co seu estilo peculiar. E aquel obxecto cilíndrico que levaba entre as mans… Sería un termo? —Vinlles traer un pouco de café, que seguro que aínda non o tomaron –anunciou a vella, sacando uns

125


vasiños de plástico. Logo repartiunos entre os obreiros que xa comezaran a instalar a ferralla da estada. O recendo alertou a don Miguel, que en dúas alancadas tamén se materializou no adro da vella igrexa. —Pero muller de Deus… Pódese saber que fai vostede aquí… E vestida da maneira? Sen molestarse en contestar, a muller do sancristán tendeulle un vaso de plástico e serviulle un chorro fumegante. —Déixeseme de criticar e suxeite ben o café, non vaia queimar os dedos! Mentres Inocencia muxía un brick de leite desnatado e entregaba sobres de azucre e sacarina entre o persoal repartido polo adro, Iria aproveitou para etrar na igrexa. O seu precario estado estrutural era máis que evidente. —Hai que reforzar sen falta a cúpula do cruceiro, a ser posible hoxe mesmo –indicou alguén ás súas costas. Entón, cando se volveu, atopouse cun rostro moi serio. A aquel home non lle chistaba a súa presenza no interior do edificio arruinado. —Boas tardes. Son Mateo Escolante, o arquitecto de Patrimonio. E vostede é… Aquel home era o encargado de dirixir os traballos de San Pedro? Por se acaso, dedicoulle o seu mellor sorriso. —Iria Fariñas. Especialista en restauración, entre outras cousas. E, si, coincido con vostede en que é preciso reforzar a cúpula do cruceiro, pero… Tal e como agardaba, Escolante interrogouna coa mirada.

126


—Pero, que? —Pois… Eu coido que habería que dar prioridade a outras intervencións máis urxentes. Na ala esquerda conviña zunchar os muros, porque presentan risco de caída ao exterior. En calquera momento podemos levar outro susto. E grande. Iria fixera o comentario para impresionar o arquitecto. O home pareceu dubidar un instante, mais non tardou en devolverlle o sorriso. —Así que ti es a persoa que envía o bispado para controlar se fago ben o meu choio… –espetoulle–. Pois malo será que non cheguemos a entendernos. E xa que imos traballar xuntos, chámame só Mateo. A muller asentiu, tratando de organizar as ideas. Para que os segredos que agochaba aquel templo se mantivesen ocultos, precisaría da complicidade daquel home. —Ao fondo do presbiterio, a carón da sancristía, o muro tamén precisa dunha intervención urxente. Verás que ten unha fenda vertical que mete medo. O arquitecto desviou a vista para seguir as súas indicacións. —Terémolo que apear… E quizais tamén a dobre bóveda de crucería, para asegurala e evitar que colapse. Iria pousou a ollada nas sombras de feluxe que agochaban os dragóns apocalípticos de San Pedro. Se alguén desmontaba aquela cuberta, os cabaleiros de Dragal terían máis posibilidades de acceder ao seu poder. —Paréceme moi boa idea. Ademais, así tamén teriamos máis facilidade para restaurar as pinturas murais. Podemos trasladar as pedras ao museo? –sondou.

127


—Tempo haberá de restaurar as pinturas, Iria. Coido que eses detalles, como outros aspectos da restauración, deberán agardar tempos mellores. A muller disimulou a súa contrariedade. —Xa, claro… Mateo Escolante camiñaba agora cara ao altar, remexendo na borralla, o po e os cascallos que cubrían o chan. Apenas uns metros máis adiante, o fermoso pavimento románico abríase nunha fenda difícil de ocultar. E o arquitecto non tardou en descubrila. —Fiuuu… –asubiou–. Que temos aquí? E cando Iria quixo aproximarse, prohibiullo. —Non te achegues máis e sae do edificio de inmediato! –berroulle–. A igrexa podería colapsar! Mais lonxe de obedecer, a muller continuou o seu camiño. Se quería gañar a confianza daquel home, tiña que apostar forte. —Xa vexo que atopaches a greta. Se segues uns metros máis, descubrirás que continúa ata a base do altar –advertiulle–. Debeu abrirse o día que se esborrallou esa parte do tellado, mais agora xa supera o centímetro de ancho. O home dedicoulle unha mirada incrédula e logo volveu fixar a ollada no trazo escuro, debuxado en zigzag. Con semellante falla na estrutura, era posible que o edificio non aguantase moito tempo en pé. —Todo o mundo fóra da igrexa! –berrou sen agardar un segundo. Arrastrada polo arquitecto, Iria desexou que a tragase a terra. Xa no exterior de San Pedro, o home comezou a dar ordes aos obreiros.

128


—Vós baixade as estadas do camión! Bulide, hai que instalalas antes de que veña todo abaixo! Mentres os operarios atendían as súas instrucións, o arquitecto colleu a Iria dun brazo e afastouna uns metros da igrexa. A pesar do ton contido da súa voz, semellaba irado. —E vostede é a persoa que envían para fiscalizar o meu traballo de arquitecto? –O murmurio xeoulle o sangue a Iria–. Señorita Fariñas, lamento informarla de que eu só traballo con profesionais de absoluta confianza, así que a nosa relación profesional remata aquí. A próxima vez que decida suicidarse, non conte comigo! Chantada no sitio, mentres Mateo Escolante se afastaba dela, a restauradora descubriu novas gretas na torre do vello templo parroquial. Só nese intre foi consciente do grave perigo que correran todos.

129


Estaba escrito Capítulo 18

O

vello libro dos Segredos de Alquimia que ato-

paran na biblioteca do bisavó de Hadrián; a Historia de San Pedro escrita por Frei Paulo de Misteri que lles dera don Xurxo; o cómic de Galdra que Brais lles prestara uns días antes… Aquela tarde, en canto rematou os deberes do instituto, Mónica pechouse no cuarto e colocou as tres publicacións sobre o cobertor do seu leito, disposta a regresar ás súas páxinas. Os tres volumes, cada un do seu tempo e de autores diversos, perseguían un mesmo obxectivo: guiar os seus lectores pola senda do dragón. Talvez ela tamén puidese atopar neles o seu propio camiño. Caía o solpor e a pantasma da lúa chea xa asomara no horizonte, pero a moza non reparou nese detalle. A súa cabeza non estaba para paisaxes fermosas. Preocupáballe a súa relación con Hadrián… Cada día que pasaba estaba máis estraño e afastado dela. Andaban xuntos no instituto, si, pero todo nel volvérase frío. Ata os bicos. Botaba de menos a súa proximidade, as súas mostras espontáneas de agarimo, a súa risa… Tamén a ollada do seu mozo perdera a faísca que prendera nela a raíz do achado de Dragal.

131


A quen lle importa que non volva mudar nun dragón na vida? A min, non! A ela tanto lle tiña que perdese os seus poderes, mentres o rapaz volvese ser como antes de… E moito máis agora, que agardaban un fillo en común. Ían ter un fillo… Aínda que Hadrián non soubese nada do asunto. Gárdate ti, que estás a ler este manuscrito secreto, de internarte nos coñecementos herméticos que conteñen estas páxinas de non seres o elixido. Cando Mónica abriu o volume dos Segredos de Alquimia, a súa ollada topouse coas figuriñas que conformaban a letra capitular da primeira verba. Un mago medieval, unha meiga toucada cun elegante sombreiro, un cáliz do que emerxían lampos dourados… Porque só os iniciados na nosa arte coñecen as regras verdadeiras que transforman a materia e nos conceden o poder para sandar corpo e alma… Mónica acariciou o pergameo e pechou os ollos, cheos de bágoas. Quen demo desexaría ser o elixido? Ela nunca pedira tal cousa, mais… Neste breve tratado de Alquimia poderás atopar as claves para cumprir coa nosa finalidade primordial, a transmutación, e desvelar o misterio da Panacea Universal ou elixir da Vida Eterna.

132


E logo, quen querería vivir para sempre? Ela só tratara de axudar a Hadrián na procura do seu dragón. Agora, se puidese dar marcha atrás… Dragal, surge et sta in excelso. Excita potentiam tuam et veni. Ostende nobis faciem tuam, draco. O recordo devolveulle o eco da súa propia voz pronunciando o potente conxuro. E sentiu o poder dos astros na súa conxunción. A luz iridescente do ovo alquímico transformara as siluetas dos cabaleiros reunidos naquela cerimonia. Os seus poderes estendéranse aos sete. Amósanos o teu rostro, dragón… Mónica pechou o manuscrito. O seu tacto e o recordo daquela escena lembráranlle uns debuxos que xa vira nunha ocasión anterior, nun códice que o párroco agochaba na reitoral de San Pedro. O Codex Dragalianus… A moza secou as bágoas. Que sería daquel libro? Reges videbunt et consurgent principes, et adorabunt propter draco, qui elegit te… Naquela ilustración, lembrou, seis cabaleiros cubertos con túnicas brancas, e un sétimo ataviado de negro, tamén conxuraban a maxia do dragón nunha cripta. Eramos nós! Naquel tomo estaba todo escrito e dalgún xeito Mónica soubo que nas súas páxinas descubriría feitos

133


aínda por acontecer. Se quería coñecer o futuro que tiñan destinado, talvez… E a forza daquela imaxe volveulle lembrar a profecía. Chegará o día en que o fillo do dragón recupere o poder arrebatado ao seu pai e libere as forzas telúricas. —O pacto da Fraternidade… –acariñou o ventre–. Agora depende de ti. O recendo da tortilla de pataca que a súa nai preparaba na cociña fíxolle ruxir as tripas, pero Mónica non pensaba en cear. A rapaza agochou os libros e o cómic de Brais como tiña por costume, entre as sabas do armario, argallando un novo desatino. —Non me digas que non pensas comer nada! –berroulle o seu pai cando fixo o xesto de retirar o prato da mesa sen probar bocado. —Dóeme a cabeza e teño que estudar. Co estómago demasiado cheo non vou poder preparar o test de matemáticas de mañá –mentiu. Ao día seguinte non tiña programado ningún exame. —E como non che vai doer a cabeza, se levas sen comer nada dende as tres da tarde! Vaiche dar un baixón de azucre e aínda imos ter un desgusto! Mónica recoñeceu que o seu pai levaba parte de razón, e se chegase a saber que a metade do xantar rematara no fondo do caldeiro do lixo, o seu castigo sería histórico. O máis difícil era agochar a comida sen que os seus maiores se decatasen, nunha bolsa disimulada baixo a bata da casa. —É que sempre tes tanto que estudar! –terzou a nai, remexendo nun andel da cociña–. Veña, colle unhas galletas e marcha! –claudicou, tendéndolle a caixa.

134


A rapaza regresou ao seu cuarto cunha presa de biscoitos que botou directamente á papeleira. Ao día seguinte debería agochalos na mochila para, de camiño ao instituto, desbotalos nalgún contedor. En canto sentiu que os seus pais acendían a tele do salón, dispostos a ver algunha película de estrea, Mónica pechouse no seu cuarto, mais non para estudar. No canto de poñer o pixama, como adoitaba despois da cea, a moza enfundou uns vaqueiros axustados, calzou as deportivas e vestiu a cazadora. Aquela roupa non era a máis apropiada para facer o que debía facer esa noite, pero tiña que saír. A tatuaxe do seu pulso remexeuse inqueda. Por moi tolo que fose aquel plan, o dragón estaba completamente de acordo. Se o Codex Dragalianus seguía na reitoral de San Pedro, como desexaba con todas as súas forzas, a Fraternidade tiña a obriga de facerse con el. Etérea coma unha pantasma, Mónica abandonou a seguridade da súa casa para agocharse nas sombras daquela noite de plenilunio. Cun pouco de sorte, no traxecto ata a reitoral de San Pedro non había toparse con ninguén. A aquelas horas do venres, a vida social e cultural concentrábase noutras zonas da vila. A rapaza botara ben os seus cálculos mais, apenas puxo os pés fóra do portal do seu edificio, sentiu o balbordo dun grupo de persoas que se achegaba pola beirarrúa. Co corazón a piques se saírlle do peito, agardou a que os sons se perdesen nas tebras antes de volver pisar no exterior. Veña, que non tes toda a noite! –urxiu a súa conciencia. E entón botouse a correr.

135


Xa estaba na praza, mais apenas dera dúas alancadas baixo os soportais cando unha sombra que corría en sentido contrario bateu contra ela. O impacto fixo que a moza e o espectro caesen ao chan. —Brais! —Mónica! —Pódese saber que…? —…Que demo estás facendo aquí? A moza rexeitou a axuda do rapaz para erguerse e o dragón do seu pulso remexeuse ao sentila anoxada. —Que facías agochado neste sitio. Estábasme espiando? Pereira silenciouna cun xesto. —Chist! É que queres que alguén nos descubra? —Estábasme espiando! –insistiu Mónica, agora nun murmurio. —Si, ho! Coma se non tivese outras cousas mellores que facer… A moza observou a esfera do seu reloxo de pulseira. As agullas marcaban un minuto sobre as once da noite. —Pois xa me dirás onde ías a estas horas! O rapaz fitou a súa acompañante, decidindo que facer. Daquela, xirouse e botou a correr na dirección contraria. Mónica apenas tardou dous segundos en reaccionar, tempo abondo para que Brais lle sacase uns metros de vantaxe. Sen pensalo dúas veces, saíu tras el. O rapaz aguantou a persecución por varias rúas, mais a moza conseguiu alcanzalo cando xa saía da vila. —Que vas facer á casa de Hadrián?

136


Brais, que detivera a carreira cando sentiu que a súa perseguidora o apreixaba pola cazadora que vestía, apenas tiña folgos para falar. —Eu non vou á… Quen dixo que vaia á… ? —Á casa de… de Hadrián? –a moza, que tamén respiraba con dificultade, apoiouse no marco dunha leira, á beira do camiño–. Veña, xa… Non me tomedes por parva! Desconcertado, o rapaz sentou no chan, ao seu carón. —Ti non deberías saber nada disto. —Non debería saber nada… de que? —Que vou á casa de Hadrián. Quen cho dixo? Mónica sorriu, enigmática. Era evidente que se Brais tomara aquel camiño só podía dirixirse á casa do seu amigo. Cuestión de lóxica. —Digamos que coñezo un dragón que me conta cousiñas –ironizou. Pero o rapaz non pillou a retranca. —A ti tamén che acontecen cousas raras dende que estivemos na cripta? No canto de responder, a moza respirou fondo. Se Brais ía á casa do seu mozo, cousa impensable apenas uns días antes, era porque algo grave sucedía. Pero o peor de todo era que o mantiveran en segredo. —Quéresme dicir dunha vez que vas facer á casa de Hadrián? O rapaz dubidou. —Prometinlle que non che contaría nada. A moza asentiu, contrariada.

137


—Ben, se non queres dicirme o que estades argallando non imos discutir. Irei contigo e xa o descubrirei. Brais remexeuse incómodo. —De acordo, de acordo, pero non lle digas que eu… Logo non quero problemas! —Palabra! En absoluto silencio, Mónica escoitou os plans que o seu mozo fixera con Brais, para que este ocupase o seu lugar aquela noite. O rapaz entraría na casa para deitarse no seu leito e así Hadrián podería saír sen que a nai sospeitase da súa ausencia. —E non sabes por que necesita que ti durmas na súa casa? —Pois iso non mo dixo. —Seguro que non che comentou nada? —De verdade, Mónica, que se soubese onde vai, diríacho. A rapaza fixou a ollada na esfera do seu reloxo de pulso. As agullas continuaban o seu camiño cara á media noite. Se querían chegar a tempo, tiñan que bulir.

138


Facendo plans Capítulo 19

O

párroco de San Pedro recolleu a bandexa

que Inocencia lle deixara na cociña coa súa cea e, como cada noite, pechouse na saliña da reitoral. Unha peza de froita e un vaso de leite abondábanlle para enganar a fame, mentres estudaba os escritos e libros que don Xurxo, o seu antecesor, atesouraba naquel lugar. Don Miguel abriu a fiestra para deixar que o aire fresco da noitiña ventilase o cuarto, antes de regresar aos textos do Codex Dragalianus. Dende que descubrira a existencia daquel curioso libro, non había noite que o sacerdote non se mergullase nas súas páxinas. Dende un primeiro momento namorárase das ilustracións, tan ben iluminadas que cada día que pasaba semellaban máis recentes que o anterior. E así, podía dedicar horas enteiras a aquela crónica da Orde de Dragal, que foi coñecendo ao detalle. Que achado o daquel libro! O saber acumulado nas súas páxinas non tiña prezo. O sacerdote, que durante décadas perseguira todo tipo de maxia, superstición e nigromancia, atopaba agora unha fonte de coñecemento

139


providencial para eliminar os dragalianos da face da terra. Por exemplo, de non ser por aquel libro el nunca imaxinaría que a igrexa de San Pedro agochaba baixo o seu pavimento románico unha porta ao templo secreto do último dragón. O Codex Dragalianus dedicaba varias páxinas ao detalle da súa cartografía, sinalando distintos accesos á cripta soterrada. Cando rematase de ler o manuscrito, don Miguel pensaba explorar a comarca para descubrir o emprazamento daquelas portas e, se estaba da súa man, destruílas. Para sempre. Mentres, a varios quilómetros de distancia, Hadrián abandonaba o refuxio do seu fogar. Cando pechou a cancela da súa casa, Brais xa levaba cinco minutos co seu pixama posto e deitado no seu leito. A casa, o pixama e o leito de Hadrián, enténdese. Co que non contaba era con toparse coa súa moza agochada ao pé do camiño, entre unhas roseiras. Do susto case lle salta o corazón do peito. —Mónica! Pero que demo pintas aquí? –preguntou, afogando o berro. A rapaza gardou silencio, sen saber moi ben que dicir. Se lle explicaba o acontecido con Brais, terminarían por discutir e non chegarían a ningures. —Supuxen que non quererías ir ti só, así que decidín acompañarte –respondeu, coma se coñecese os seus plans. Baixo a luz da lúa chea Hadrián observou o perfil teimudo de Mónica, valorando un posible cambio de estratexia. Mais aquela noite tiña unha cita coa maxia

140


do dragón e non quería perder unha oportunidade se cadra única. —Ti non vas vir á Poza da Moura comigo –decidiu–. Non quero que corras máis riscos. Coma quen oe chover, a moza botouse a andar tras do rapaz polo carreiro que se afastaba da súa casa. —Eu non vin ata aquí para pedirche permiso. Dixen que decidín acompañarte. Á Poza da Moura, á cripta de Dragal ou onde queira que vaias. Hadrián apertou os puños dentro dos petos do pantalón, sentindo a forza crecente do ouroboros. A intensidade do plenilunio amplificaba a corrente que circulaba por todo o seu corpo, cada vez a maior velocidade. Entón tivo a certeza: Non tardaría en converterse en dragón. —Se te empeñas… Non serei eu quen che diga o que é mellor para ti. Ao escoitar aquela voz, que xa non era a do seu mozo, Mónica sentiu as cóxegas do medo no seu ventre. Pero non pensaba regresar sobre os seus pasos. —Unha vez, non hai tanto tempo, tamén me levaches contigo. E voamos xuntos, recordas? A lembranza regresou coma unha nebulosa, coma o do sabor dos seus beizos cando se bicaran naquela ocasión, espidos os dous mentres se bañaban nas pozas máxicas. —Nunca máis volvín facelo –lembrou Hadrián, pesaroso–. E non sei se algunha vez poderei… A súa compañeira adiantouse uns pasos no carreiro, para enfrontarse a el. —Claro que voarás!

141


Era unha promesa. —Por favor… volve á casa. —E quero estar contigo cando o fagas. —Por favor… Con aquel abrazo, Mónica quixo transmitirlle a forza que sentía no interior. Pero o rapaz non correspondeu ao seu bico. —De acordo… Se queres vir, eu non podo impedircho –claudicou Hadrián, botándose a un lado e reiniciando a marcha polo carreiro. Se a semellantes horas da madrugada alguén vise aquelas dúas pantasmas camiñando á beira do río, abofé que pensaría que se trataba dunha pequena expedición da Santa Compaña. Foi Mónica quen rachou o muro de silencio que o seu acompañante levantara entre ambos, cando as árbores da fraga lles permitiron descubrir o reflexo da lúa nas tres pozas. —Que cousa máis linda –murmurou, abraiada. Agochado naquel lugar perdido, o río mantiña a súa eterna loita contra as rochas en que batían as súas augas, afundíndose despois nas entrañas da terra. Remansaba logo, mais só para tomar folgos e continuar a súa andaina a través da vexetación. E alí estaba a lúa, máis fermosa ca nunca. Reflectida tres veces nas augas daquelas tres pozas transparentes, mais no fondo tan escuras coma unha noite pechada. Sen mediar palabra, Hadrián sacou a roupa que vestía e deitouse no prado. As pequenas escamas que comezaran a xurdir sobre o peito do mutante escintilaban, estendéndoselle á pel do rostro. Ao tempo, nacíanlle máis nos brazos e nas pernas.

142


Cun nó na gorxa, Mónica sentou sobre o leito de herba, disposta a observar a mutación que o luar provocaba naquel corpo espido. Hadrián estaba máis atlético ca nunca, coma se fixese moito exercicio nas últimas semanas. Mentres o organismo do rapaz experimentaba os primeiros cambios, a moza pechou os ollos. Tamén ela sentía o poder do plenilunio, que espertara o ouroboros agochado no pulso. E o seu dragón, alimentado pola lúa, foise estendendo paseniño. —Pensei que confiabas en min. Hadrián ergueuse en canto escoitou o reproche de Mónica. O seu corpo estaba mudando moi a correr e xa non podía permanecer deitado sobre as costas. Doíanlle as ás invisibles que sentía medrar nas pas, pero aquelas verbas fixéronlle aínda máis dano. —Non quería preocuparte –confesou–. Nin quería que volveses pasar por todo isto, ata non estar seguro de que o dragón segue vivo no meu interior. A moza observou o lombo do seu compañeiro. As manchas de pel humana que o tapizaban eran unha proba de que a mutación distaba moito de ser completa. —E cres que me tranquiliza sentir como te afastas de min? –inquiriu. Hadrián fixou a ollada na poderosa lúa daquela noite. —Vou regresar á cripta. Talvez alí teña unha nova oportunidade de conxurar a maxia de Dragal e volver acadar os poderes que me roubou don Xurxo. Mónica sentiu que os ollos se lle enchían de bágoas. O rapaz decatárase de que a súa transformación só era parcial. Velaí a súa mágoa!

143


—Esta noite? Estás tolo! O mozo estendeu os brazos e axitounos no ar. —Hoxe? Non, é evidente que aínda non estou preparado. Nin para baixar á cripta nin para voar de novo. Pero fíxate… Se o poder deste luar xa me permite transformarme aquí desta maneira, que podería acontecer nese lugar? Dentro duns días, cando chegue o solsticio de verán, os astros conxuntarán as distintas forzas da natureza. Talvez nese momento… —O solsticio será a porta de acceso para recuperar os poderes do dragón!

144


Segredos de alquimistas Capítulo 20

C

omo diaños chegara un códice de Leonardo da Vinci a Galicia, despois de pasar polas mans do mesmísimo Napoleón? Aquela incógnita non deixara durmir a Cortiñas en toda a fin de semana, que dedicou a revisar os numerosos documentos da Fraternidade herdados dos seus devanceiros. Mais nos escritos dos vellos cabaleiros da familia non atopou ningún vestixio nin comentario sobre aquel marabilloso Tratado do Dragón que o bisavó de Hadrián agochara na súa casa. E se fose falso? Pasada a euforia dos primeiros momentos, a dúbida foi medrando. Pescudando en Internet non puido descubrir o mínimo rastro, así que decidiu buscar un experto. Onde procurar noticias sobre aquela obra sen espertar sospeitas? Talvez entre os cabaleiros da Fraternidade… Cortiñas descartou a idea de que outros dragalianos dispuxesen de información sobre o asunto. Mónica e Brais pertencían a familias que, para a súa desgraza, nas últimas xeracións deixaran perder a tradición. Mais o caso de Iria Fariñas era diferente.

145


Coñecería ela a existencia do manuscrito? Se queres saír de dúbidas, terás que preguntarllo! Mais a aparición dun suposto códice de Leonardo non era un asunto para abordar entre as ruínas de San Pedro ou nunha conversa de café. O axente botou contas. El libraba o luns seguinte e o museo pechaba por descanso do persoal, así que podía convidala a coñecer o seu laboratorio de alquimista. —Benvida ao meu fogar –saudouna en canto lle abriu a porta da súa casa. Iria Fariñas seguiu os pasos do cabaleiro por un longo corredor que atravesaba a vivenda de extremo a extremo, deixando a un lado e a outro as portas de acceso a distintos cuartos, todas elas pechadas. —Non imaxinaba que vivises nun lugar… así –recoñeceu a muller, un tanto intimidada–. Este edificio xa debe ter os seus anos, verdade? O recendo a madeira seca, o aspecto avellentado de fiestras e portas, a cor amarelada das paredes e a anticuada instalación eléctrica testemuñaban o carácter vetusto do inmoble. —Supoño que si, como case todo o que contén. Precisamente, quería consultarche algo sobre certa antigüidade. Ao fondo do corredor situábase o cuartiño onde o cabaleiro gardaba diversos obxectos relacionados coa Fraternidade do dragón, que os seus devanceiros foran atesourando xeración tras xeración. En canto entrou na peza, ateigada de vellos libros e manuscritos, Iria ficou abraiada.

146


—Mi madriña… –murmurou, achegándose ao antigo escritorio situado nun extremo do cuarto. Sobre a mesa permanecían algúns dos documentos que Cortiñas estivera estudando nas últimas semanas. E ao seu carón, pendurado na parede, un taboleiro de lousa con numerosas anotacións sobre a Fraternidade de Dragal. A historiadora fixou a ollada na árbore xenealóxica debuxada por Cortiñas. Un dos trazos de xiz levaba o seu nome. —Vaia… Vexo que traballaches arreo. O policía asentiu. —Levo toda a vida buscando os cabaleiros do dragón para cumprir un xuramento de sangue do que somos herdeiros, iso é verdade. E agora, despois do que aconteceu na cripta, a miña teima é atopar a fórmula maxistral capaz de conxurar a maxia que nos foi arrebatada polos inimigos de Dragal. Un arrepío. Iria lembrou a sentenza da Inquisición que atopara días antes na súa casa. E aquel refacho de memoria mesturouse cunha imaxe estraña, procedente do cerebro de Cortiñas. O debuxo dun dragón. Iria disimulou recollendo un pergameo pousado no escritorio. —Tes moitos documentos. Buscas algunha cousa en especial? O home sorriu enigmático. —Ti cres que sería posible atopar novos tratados de Leonardo da Vinci, aínda descoñecidos? –preguntoulle a queimarroupa. A historiadora fitouno aos ollos, tratando de adiviñar.

147


—Falas de libros perdidos? Coñezo os chamados Códices de Madrid. O primeiro deles é un tratado de mecánica e estática, e o outro versa sobre fortificacións e xeometría. Os manuscritos, que datan de mil catrocentos noventa e un e mil catrocentos noventa e tres, chegaron a España da man de Pompeo Leoni, escultor de corte de Filipe II. Despois de pasar por varias mans, foron transferidos á biblioteca do Mosteiro do Escorial, e dende aí á Biblioteca Real, onde se perderon durante cento cincuenta anos. A historia da súa reaparición dá para escribir unha novela! Mais agora, unha vez restaurados, podes acceder a eles a través dunha web da Biblioteca Nacional moi xeitosiña. —Vaia… No interior daquelas estancias, a muller non daba conectado coa mente de Cortiñas coa mesma facilidade que no exterior. Había algo naquel cuarto que interfería nos seus pensamentos provocándolle un certo desacougo. Mais Iria disimulouno. —Se eu fose un códice de Leonardo, tamén me gustaría perderme na Biblioteca Real. E naqueles tempos en que non había ordenadores, non é de estrañar que se extraviasen. Puxéranlles uns números de referencia equivocados e remataron arquivados entre incunables de música medieval. O cabaleiro asentiu. Mentres tratara de documentarse sobre o códice de Carme, tivera a oportunidade de coñecer aquela historia. —E ti sabes dalgún tratado vinciano sobre dragóns? As imaxes golpearon a historiadora coma refachos dun temporal na costa. —Dragóns…

148


De súpeto viu as ilustracións. Os recordos de Cortiñas eran moi recentes e a muller podía albiscar aqueles debuxos con toda nitidez. E máis agora, que ao mencionalos, volvía pensar neles. —Si, dun estilo semellante aos que coñecemos sobre o corpo humano. Iria pechou os ollos. O malo da telepatía era decatarse de que o seu interlocutor non estaba a xogar limpo. E ela non tiña moito tempo que perder naquel absurdo xogo. —Se me queres contar o que sabes, estarei encantada de escoitalo e tratar de axudarte. Pero se imos andar con rodeos… Aquel súbito enfado sorprendeu o policía. —Que fixen mal? Dixen algo que te molestase? —Non. Ao contrario. Pero hai algo que non me dixeches. Estabas a falar dun tratado de Leonardo… Sobre dragóns… Esquecícheste de comentarme algo que eu debería saber? A ollada fría da muller agochaba unha advertencia: non admitiría o silencio como resposta. Iria era intelixente dabondo como para non deixar pasar un embuste, así que Cortiñas confesoulle o que sabía. Fariñas escoitou en silencio o seu fantástico relato, deleitándose coas descricións dun códice que podía visualizar alén das verbas do seu interlocutor. —E dis que ese manuscrito está asinado por Napoleón? —Xa sei que semella o absurdo dos absurdos. Non só nos atopamos diante dunha obra que podería ser orixinal de Da Vinci, senón que esta leva a rúbrica do emperador de Francia.

149


—Curioso. Moi curioso… —Se ese códice fose auténtico… Pero teño serias dúbidas –recoñeceu o policía. Iria sorriu. Aínda quedan tantos traballos do artista florentino por descubrir! —Mais podería selo. Hai cadernos de notas de Leonardo en coleccións privadas de media Europa. Ese home encheu milleiros de páxinas con estudos anatómicos, enxeños e artefactos que se anticiparon á ciencia moderna. E moitos deles aínda permanecen en paradoiro descoñecido. —Pois neste caso, como en toda a obra de Leonardo, os debuxos e gráficos aparecen acompañados de textos crípticos. Mais non falamos dun códice calquera –insistiu Cortiñas–, trátase dunha completa Anatomía do Dragón! A muller sentou fronte ao escritorio, tratando de superar a náusea que se lle instalara na boca do estómago. Mais aquel mareo non fora provocado pola aparición do tratado vinciano. Había outra causa que aínda non era quen de determinar. Cada vez que Cortiñas se achegaba ao armario situado no fondo do cuarto, aquela interferencia facíalle perder o sinal dos seus pensamentos. —Que eu saiba, Bonaparte non estivo en Galicia… Pero os seus homes, si, e talvez algún dos seus mariscais de campo… Aquela frase desorientou a Cortiñas. —Cando estiveron as tropas de Napoleón na vila? Iria meneou a cabeza, en sinal de reproche.

150


—Dende logo, que doado resulta esquecer a propia historia! Pensa un pouco… Que aconteceu en xaneiro de mil oitocentos nove? O home reaccionou axiña. —A Guerra… A Guerra da Independencia! O mariscal Soult, o mariscal Ney… Todos os anos facían festa na vila, para lembrar a efeméride da súa derrota. —Durante cento sesenta e tres días, os veciños da comarca tiveron que soportar a presenza de varios rexementos de dragóns. Nada que ver coa nosa Fraternidade, por suposto. Lembrarás que os soldados da compañía de elite da cabalería de Bonaparte recibían xusto ese nome, dragóns. —Colle mala fama e bótate a durmir –bromeou Cortiñas. Os comentarios da historiadora podían dar azos a unha teoría ata daquela impensable. —Mais agora que falamos diso… A existencia dese códice coa sinatura de Napoleón pode darnos outra lectura da actuación das súas tropas na vila, os saqueos e incendios que perpetraron. Talvez nos seus rexistros buscaban algo que… —Veña, Iria! –riu o cabaleiro, intuíndo por onde ía a historiadora. —Semella un desatino, xa o sei, pero imaxínate… O alquimista Nicolas Flamel tamén era francés. El sabía da existencia de Dragal e acadou a fórmula para transmutar ouro grazas á nosa Fraternidade. Se Bonaparte, ou algún dos seus xenerais, tivese noticias do segredo de Flamel e coñecese a existencia da cripta…

151


A historiadora agardaba outra gargallada, mais o rostro de Cortiñas aparecía agora serio. —Iso explicaría algúns dos grandes enigmas da historia.

152


Efectos secundarios Capítulo 21

A

quela mañá Carme volveuse invisible. Come-

zara a xornada coa rutina de sempre e de súpeto, nalgún momento impreciso, xa non estaba alí. Mais, por estraño que pareza, aínda lle levou o seu tempo decatarse do extraordinario fenómeno. Coñecidos que non lle devolveran o saúdo pola rúa, camareiros que non atenderan a súa mesa cando foi tomar o café… Iso pode acontecerlle a calquera, non si? Nun primeiro momento sucedéranse, dun xeito intermitente, pequenos detalles aos que non lles dera demasiada importancia. Ata que as súas compañeiras de oficina comezaron a falar entre elas de chamala por teléfono á casa, para saber se estaba enferma. A nai de Hadrián, sentada fronte ao seu ordenador, sentiu un bloque de xeo na boca do estómago e ganas de berrar un «estou aquí!» que non pronunciou. Porque o vaso de aluminio en que colocaba os seus bolígrafos, pulido coma un espello, non reflectía a súa imaxe. Isto non é posible. Pecha os ollos, vólveos abrir e xa verás como… Pero non. Carme, que podía ver perfectamente a súa man dereita sobre o rato do ordenador e a esquerda a carón do teclado, advertiu que esta percepción non

153


se correspondía coa imaxe proxectada polo recipiente metálico. Isto ten que ser unha broma! Loitando cos nervios que lle apreixaban a gorxa, a muller ergueuse da cadeira e foise pechar no aseo. Para facelo, tivo que camiñar entre as mesas dos seus compañeiros, abrir a porta do cuarto, prender a luz, volver pechar… Mais ninguén pareceu decatarse da súa presenza fantasmal. Nin sequera o espello ao que decidiu enfrontarse. —Que demo está pasando aquí? –preguntoulle, coma se aquel anaco de vidro fose o culpable de non reflectir a súa imaxe. Se miraba para eles, Carme podía ver os seus brazos, as súas pernas, a roupa que vestira aquela mañá… Pero o reflexo da chaqueta só se materializou en canto sacou a peza de roupa e a pousou sobre o lavabo. En canto volveu vestila, evaporouse. —Isto non pode ser certo… Aquel desarranxo visual lembroulle un vídeo que vira unha vez en Internet. Había uns anos, un profesor da Universidade de Nova York fora noticia mundial logo de construír unha capa de invisibilidade, que experimentara cos seus fillos. Talvez algún día poida construírse unha capa máxica, pero facerte invisible así, polas boas… Sentada sobre a tapa do váter, a muller tratou de regresar á vida real e repasou cada detalle do acontecido aquela mañá. O espertador soara á hora de sempre e, cando se duchou, aínda era unha persoa normal, coas olleiras típicas de cada xornada. Durante o almorzo

154


non sucedera nada estraño e, unha vez recollida a mesa, antes de saír da casa comprobara que ía perfectamente maquillada. Daquela tiña todo no seu sitio: os ollos, a boca, o nariz… —Foi en San Pedro, cando pasaches a carón da igrexa! –razoou a muller invisible diante do espello onde non podía verse. Como en moitas outras ocasións, detivera o seu coche no paso de peóns para deixar pasar un grupo de rapaces. Entón vira aquel espectro, agochado tralas ruínas do templo parroquial. —A sombra do dragón… –decatouse nese intre. O poder daquel ser sobrenatural permanecera agochado durante séculos, para protexerse dos inimigos que procuraban a súa completa extinción. Dragal vírase na obriga de evolucionar para manter a súa maxia na máis absoluta escuridade. Pero aquel desatino… A sombra do dragón roubáralle a propia? Non era posible. Carme abriu a billa da auga fría e esfregou o rostro, coma se aquel xesto fose necesario para demostrarse que tiña unha cara, aínda que non fose visible diante dun espello normal e corrente. —Isto non pode estarche sucedendo a ti. Na vida real non existen as mulleres invisibles! Mais tampouco existían os dragóns e ela fora testemuña da transformación do seu fillo na cripta de Dragal. No seu propio pulso levaba tatuada a proba do pacto de sangue da Fraternidade, salferido de escamas. A muller refuciu a camisa que levaba posta para descubrir o ouroboros e comprobar que seguía no seu

155


lugar. E así era. A silueta do dragón permanecía inmóbil, aínda que as lamelas brillantes aparecían e desaparecían baixo a pel dun xeito intermitente. A sombra do dragón fai que a luz te esquive! Aquela revelación xurdiu de ningures e Carme deuna por boa. Debía de ser así, porque aquel fenómeno non tiña explicación. A sombra do dragón provocara aquel efecto refractario negativo? A muller lembrou entón as primeiras estrofas dunha cantiga que alguén lle aprendera de pequena. O seu avó, talvez? —Sombra de dragón, que asexas dende as sombras… –cantou con voz moi feble. A imaxe do vello capitán materializouse na súa mente. —Sombra de dragón… –murmurou, e advertiu un feble movemento no espello–. Polos poderes que Dragal mantén no lado escuro, eu convócote para que cobres vida propia… Aquel conxuro gardado nalgún recuncho escuro da súa memoria parecía dar resultado. Agora xa non podía deterse. —Sombra de dragón… Cabeza tes de dragón… Corpo tes de dragón… Poderes tes de dragón… En cumprimento do pacto escrito co sangue dos nosos devanceiros, aquí e agora pídoche que te manifestes e me devolvas a luz! Daquela, o reflexo de Carme volveu materializarse sobre a superficie do espello.

156


Fenómenos estraños Capítulo 22

A

quela mañá, cando Brais se ergueu do leito,

descubriu que boa parte da pel do seu peito estaba recuberta de pequenas lamelas aplanadas de tonalidades iridescentes. Escamas? Espido fronte ao espello, o rapaz deluvou varias veces os ollos para asegurarse de que non se trataba dun engano. E logo, na ducha, friccionou a pel a conciencia con esponxa e xel. Pero aquelas plaquiñas que lle cubrían o torso permaneceron todo o tempo no seu lugar. Tes toda a pinta dun lagarto. Sorprendido pola mutación inesperada, o rapaz vestiu un polo de colo alto e manga longa, amén do seu habitual texano desgastado nos xeonllos. Se aquelas escamas ían a máis, podería verse nun grave problema. Mira ti, como te convertas nun dragón na clase de lingua, ou na de matemáticas… A ver quen llo explica a dona Ermidas! Pereira asumiu aquela pequena transformación dun xeito natural, coma un chanzo máis no proceso de mutación integral co que soñaba dende neno. Cría

157


firmemente que os cabaleiros da Fraternidade estaban destinados a converterse en dragóns, como xa lle acontecera a Hadrián Castro, con todos os seus poderes máxicos. E cando isto sucedese… Mi madriña! A súa nai, berrando dende a cociña, rachou o espellismo. —Brais, bule, que tes o almorzo frío na mesa! Xa no instituto, o rapaz tratou de comportarse con normalidade. Agora, dende que deixara de relacionarse coa banda de langráns cos que andaba, ese comportamento equivalía a permanecer inmóbil durante horas, coa ollada perdida nalgún punto indeterminado do teito, mentres a goma de mascar que remoía na boca ía recobrando o seu sabor plástico natural. Pero aquela mañá deulle por observar os seus compañeiros de aula. Coa privilexiada posición do seu pupitre situado ao fondo da clase, nun lateral da última fila, dispuña dunha perspectiva ideal… Para amolar o resto dos alumnos, ou simplemente espiar os seus movementos durante as clases. Un día máis, e xa ían máis dos que podía lembrar, dona Ermidas volveu quentarlles a cabeza cos teoremas de cálculo de probabilidades. E con problemas e máis problemas. —O xogo da Lotería Primitiva consiste en adiviñar seis números dos corenta e nove posibles. Para determinar as probabilidades de acertar os seis números… A vella profesora comezou a escribir sobre o taboleiro, baixo a atenta mirada do alumnado.

158


Casos favorables: Só temos un caso favorable de acertar os seis números

Mentres a docente aplicaba aquela combinatoria, Brais decatouse de que os seus compañeiros de clase tiñan un aspecto diferente do habitual. Talvez fose por efecto da luz do sol, que se coaba a través da fiestra, pero ata aquel momento nunca reparara no fulgor, nas chispiñas que aqueles corpos emitían. De diferentes tonalidades, as cores das súas auras variaban dende a prata de Mónica ata a violeta escura de Andrea, a gris de Manuel e a azuída de Hadrián, pasando pola verde de dona Ermidas. Con toda a súa atención posta naquel fenómeno singular, o rapaz apenas se decatou do transcurso da clase de matemáticas. O súbito estoupido dunha morea de chispas de cor vermella, coincidindo co son do timbre, alertouno de que a longa xornada lectiva xa chegara á súa fin. E minutos despois… —Eh, chapona, ten coidado por onde andas! O comentario, que non ía dirixido aos seus ouvidos, sobresaltouno no corredor. A poucos metros, un grupiño de rapazas organizárase para dificultarlle o paso a Mónica, á que empuxaron en dirección ás escaleiras.

159


Só os reflexos da moza impediron que aquel xesto rematase nun accidente escolar de graves consecuencias. Brais percibiu aquela explosión de enerxía, que se disipou no ar coa gargallada das adolescentes. A aura de Mónica, de prata ata aquel instante, viuse zarrapicada de diminutas faíscas douradas. —Estás ben? A moza rexeitou a man que lle tendía o seu antigo inimigo. Despois do acontecido había apenas un instante, el non era precisamente a persoa que agardaba atopar ao seu lado para consolala. —Déixame en paz! Pereira detivo os seus pasos no último chanzo e deixouna marchar. No grupo de adolescentes que a empurraran, e que agora baixaban as escaleiras en tropel, a rapaza que levaba a voz cantante arremedou o xesto de Mónica. —Déixame en paz, babeco! Por primeira vez na súa vida, Brais mordeu a lingua e probou o sabor da súa propia menciña. Bicha! Mais en canto saíu á rúa, o rapaz esqueceuse da anécdota. De repente, o seu mundo gris convertérase nunha manchea de auras de cores.

160


Acoso Capítulo 23

H

adrián levaba varios días coa mosca tras da

orella. O descubrimento de que a súa nai lle abrira a biblioteca do bisavó a aquel policía, o tal Cortiñas, sentáralle fatal. E a estreita amizade que este lle amosaba? Iso non lle chistaba en absoluto. —Calquera que che escoite dicir iso vai pensar que son celos –advertiulle Mónica durante o recreo, mentres camiñaban polo patio do instituto. O rapaz repetiu ese xesto tan seu de apertar os puños agochados nos petos do pantalón. —Eu tamén o pensei, mais sei que non é así. Ás veces estraño moito o meu pai, é certo, pero… Pero isto non ten nada que ver. Doeume que miña nai compartise con ese home os mesmos segredos da familia que a min me prohibiu coñecer. É coma se… coma se… —Coma se non confiase en ti. O rapaz asentiu cun xesto. —Estáballe amosando un tratado sobre dragóns, un códice de Leonardo da Vinci que eu non sabía nin que existía. E o peor de todo… O peor foi que non quería que eu me decatase! Mónica remexeuse, incómoda. Había xa tres días daquela historia, mais Hadrián non lle dixera nada

161


ata ese momento. Como tampouco lle falara dos seus plans para regresar á Poza da Moura. Se non chega a atoparse con Brais baixo os soportais da vila, nunca sabería nada. —Será un defecto xenético –espetoulle. Xa estaba farta de morder a lingua. Hadrián detivo os seus pasos para enfrontarse á súa ollada. —Que dixeches? —Que será un defecto xenético. A min ocórreme algo semellante co seu fillo. Pensei que eramos algo máis que amigos e xa ves ti, ás veces preciso dun sacarrollas para que me conte o que lle preocupa, e outras… O son do timbre do instituto silenciou aquelas verbas e calou a réplica do rapaz, que deu media volta e botou a andar cara ás aulas sen agardar pola súa moza. Mira que ben o fixeches. Cada vez imos a peor! –recriminouse ela. Durante a hora seguinte, na clase de inglés, Hadrián evitouna todo o tempo. E no pavillón de deportes, durante a clase de ximnasia, fixo o imposible por manterse afastado. Ata que non se achou de volta no vestiario das rapazas, non tivo oportunidade de dar renda solta ás bágoas. E cando máis infeliz se sentía… —Vós credes que a Hadrián lle gustarán estas bragas mercadas na feira? Que cousa máis charramangueira! O comentario elevouse sobre o ruído da ducha e Mónica sentiu un arrepío. As risas non se fixeron agardar. O eco do vestiario amplificounas.

162


—Aínda que non creo que con Hadrián precise das bragas. Seguro que lle caen. A moza sentiu que os nervios lle comprimían a boca do estómago. O nó subíalle logo ata a gorxa, impedíndolle ata respirar. Aquela voz… Andrea! Xa había tempo da última aldraxe, mais nunca podería esquecer as que lle fixeran pasar. Durante as semanas precedentes enganárase pensando que aqueles ataques que levaba sufrindo dende o comezo do curso non volverían repetirse. Burlas, pequenos furtos de material escolar, algún empuxón nas escaleiras… Estaba errada. Máis risas. Un golpe metálico. Mónica forzouse a saír do seu refuxio acuático e asomou a cabeza alén do tabique recuberto de azulexos. Ao fondo do vestiario, varias mozas da súa clase xogaban coas súas pertenzas, que colleran tras forzar a porta do seu armario. A rapaza recoñeceu a longa melena loura da instigadora daquela nova burla. Volvía ser ela. —Andrea… Esa roupa é miña. A aludida volveuse e mimou un xesto de sorpresa. —Ah, que cachada! –burlouse–. Mirade quen temos aquí! Mónica alcanzou a toalla do colgadoiro e cubriu o seu corpo espido, tratando de gañar tempo. Dúas, catro… eran cinco. Por moito que quixese, enfrontarse a todas elas era un suicidio. Aínda así, cumpríalle aparentar tranquilidade. —Se non che importa, devólveme a miña roupa. Temos cinco minutos para saír.

163


Risas. Unha faísca na ollada de Andrea descubriulle que estaba argallando algunha falcatruada. A rapaza comezou a pasear polo vestiario, coas súas bragas na man. —Veña, muller! Que présa tes? Xusto agora comeza o desfile de modelos charramangueiros de chapona fashion –cuspiulle. —Por favor… Ignorando o rogo, Andrea comezou a dar palmas. —Veña, mozas, a que estades agardando? Ana, pon a saia. Carme, esa camiseta de flores… E as bragas? Ah, estes cueiros son cousa miña –decidiu, vestíndoas por riba dos vaqueiros. En segundos, Mónica converteuse en testemuña muda do esperpento. Aterecida, cos cabelos enchoupados e descalza sobre un charco de auga, reprimiu as bágoas e apertou os puños. Non lles daría o gusto de vela chorar. Pero Andrea non semellaba satisfeita con aquel escarnio. Quería magoala máis. —Que estilo lle botades, mozas! Xa veredes cantas visitas imos ter en youtube! Risas. Gargalladas. Cando Mónica descubriu que a escena estaba a ser gravada cun móbil, pechou os ollos para reprimir a carraxe nacida da impotencia. Quería estar morta. Quería desaparecer tragada pola terra. Quería ter as forzas suficientes para deter aquela tortura. Quería que Andrea morrese. Non, que morrese, non; demasiado fácil. Quería que Andrea sufrise unha dor tan terrible como a que lle estaban inflixindo a ela.

164


Quería moitas cousas, pero a realidade seguía o seu terrible curso a cámara lenta. Non tiña saída. —Nótase ben que non sodes profesionais –murmurou, tratando de simular unha tranquilidade que non sentía. Sen soltar o aparello co que estaba a gravar a escena, Andrea respondeu ao comentario cunha labazada. O golpe, inesperado, fixo que Mónica caese ao chan. A outra moza aproveitou para arrebatarlle a toalla e deixala espida. —Pero ti quen pensas que es, chapona? Unha merda profesional. Escarranchada no chan mollado, a vítima apalpou a parede en busca dunha axuda para erguerse. Os nervios e o pavimento esvaradío fixérona caer de novo. —Mirade como se remexe a merda. Haberá que chamar alguén que limpe isto, porque fede. Morta de vergonza, Mónica tratou de protexer o seu corpo espido da cámara. Doéranlle as burlas pola roupa. Doéralle a labazada e o golpe contra o chan. Pero sentir violado o seu corpo por aquela ollada electrónica… Agora si que choraba, mais non sentía as bágoas. —Veña, Andrea, déixaa xa… –pediu alguén, na distancia. Pero aquela víbora non parecía disposta a renunciar á súa presa. —Por que non sorrís un pouquiño, Mónica? Así vas quedar mal. A ver, un saúdo para Hadrián. Ola, amor!

165


Escoitar o nome do seu mozo esgazoulle a alma. Cando visen as imaxes que aqueles monstros colgarían en Internet, que ían pensar Hadrián, os rapaces do instituto, os seus pais, o mundo enteiro? Impotencia. Terror. A dor tíñaa paralizada mais o instinto protector fíxolle levar a man ao ventre. Un latexo imperceptible lembroulle o ser que medraba no seu interior. O seu fillo estaba a sentilo todo. O son do timbre ancorou o pesadelo á realidade. —Imos xa, Andrea, que axiña vai vir a conserxe para comprobar se queda alguén nos vestiarios. Pero a rapaza, cunha man na illarga, seguía gravando cun ricto de maldade nos beizos. —Veña, merda… Ponte en pé para que vexamos o teu corpiño xeitoso! Carraxe. Mónica non soubo nunca de onde a sacara. O ouroboros oculto comezou a moverse baixo a pel, no pulso. A moza fixou a mirada no ollo da cámara do móbil cun único desexo: facela estoupar. —Moi ben, merdeira, así está mellor. Un sorriso para a foto! Por un intre, Mónica sentiu que podía canalizar a faísca do dragón e proxectarse. Un fiíño de fume xurdiu da carcasa do teléfono, dous segundos antes de que estalase o ollo de vidro. A repentina alteración do campo magnético requecera a aliaxe de neodimio, prendéndolle lume. Andrea púxose a berrar cando a pantalla rachou e o aparello comezou a arderlle nas mans.

166


Na Ruta do Azougue Capítulo 24

E

scamas…

Cando se decatara da súa presenza por todo o corpo, días atrás, eran poucas e apenas lles dera importancia. Mais nas últimas xornadas as manchiñas iridescentes multiplicáranse de tal xeito que apenas podía disimulalas baixo a roupa. E coa calor que anunciaban as predicións meteorolóxicas para finais do mes de maio… Escamas… Iria mimou un sorriso fronte ao espello mentres recubría o pescozo cun pano de cores, a xogo coa camisa. O tacto das lamelas lembroulle o da pel dos lagartos. Escamas… O máis probable é que se propagasen dende o ouroboros agochado no pulso, como algún tipo de estraña infección. Pois como alguén se decate, vaise armar unha boa! O recordo da lúa chea da noite anterior lembroulle os lobishomes dunha película de había moitos anos. Dende logo, como as autoridades descubrisen que na vila residía unha muller mutante…

167


A idea provocoulle un calafrío. Se todos os cabaleiros da Fraternidade comezades a transformarvos nalgunha especie de réptil, xa verás… Acabaredes nos sotos dun laboratorio do CNI ou da CIA, servindo de carnada a algún científico atoleirado. Que país do mundo non pagaría o que fose por apropiarse dos poderes do dragón? Espero que non nos aconteza nada semellante! Mais se non atopaban un remedio que lles permitise pasar inadvertidos… No outro extremo da vila, pechado no seu laboratorio de alquimia, Cortiñas buscaba a receita dunha apócema para recobrar os poderes máxicos de Dragal. Tamén un posible antídoto, por se a cousa non saía ben. Sobre a mesa, uns anacos de rocha con incrustacións de cristais vermellos escintilaban baixo a luz das candeas. Ao seu carón, o antigo Tratado sobre as pedras dun tal Teofrasto recollía a fórmula exacta para acadar a quintaesencia. Media libra de sal, un cuarto de azougue… En canto escoitou o son do teléfono e recoñeceu o número de Iria, o home recolleu un dos cristais de cinabrio, gardouno nunha caixiña de cerámica e asegurou o pecho cun cordeliño de coiro, evitando o contacto directo co mineral. Logo apagou as candeas cos dedos, para evitar que fumegasen a estancia. Apenas dez minutos despois, os dragalianos reuníanse nunha céntrica cafetería da vila. A nai de Hadrián sumouse a eles tras deixar o seu fillo ás portas do instituto.

168


—Ola, Carme! –saudouna o policía, convidándoa a sentar–. Grazas por vires! —Pedín unha hora na oficina para facer unhas xestións persoais, así que non teño moito tempo. Atopaches algunha pista sobre o códice de Da Vinci? Cortiñas asentiu. —Iria lembroume un feito histórico que nos abre unha excelente vía de investigación. A aparición dese tratado na túa casa pode gardar relación coa presenza das tropas napoleónicas nesta zona de Galicia, durante a Guerra da Independencia. —Dito doutro xeito… As actuacións das tropas de Napoleón nesta comarca poderían ter a súa orixe nos coñecementos aos que Bonaparte accedeu grazas ao códice! –apostilou a historiadora. O cabaleiro sacou a caixiña de cerámica do peto, deixando caer a pedra que contiña entre as cuncas de café. Carme observou o curioso mineral. Semellaba un cristal de cuarzo manchado de sangue e salpicado con pingas de prata. Mais cando quixo botarlle a man e collelo… —Eu tería máis coidado! Esta pedra agocha o veleno que matou a Napoleón. Iria, que recoñeceu o cinabrio, tomouno na man pese á advertencia. —Sangue de dragón… Desta pedra extráese o azougue ou mercurio, metal co que foi asasinado Bonaparte. Aos poucos días de chegar deportado á illa de Santa Helena, o francés colleu un constipado e o médico receitoulle un xarope de rela de calomelanos, un mineral asociado ao cinabrio. As últimas investi-

169


gacións conxecturan que Napoleón morreu por unha sobredose de cloruro de mercurio. Cortiñas asentiu. —Durante milenios, o cinabrio utilizouse como menciña e foi un elemento indispensable nas fórmulas dos alquimistas. O propio Platón deixouno escrito: «Para acadar a transmutación dos metais precísase dunha materia prima común a todas as substancias, un misterioso po de cor vermella, pesado e escintilante.» A nai de Hadrián observou o mineral que a outra muller volvera deixar sobre a mesa. As pinguiñas metálicas exsudadas polo cinabrio reflectiron a súa imaxe. —Unha pedra máxica. O policía chiscoulle un ollo. —E tanto! Ata o século dezanove só se coñecían sete metais: o ouro, a prata, o cobre, o ferro, o estano, o chumbo e o azougue. Ouro e prata sempre foron máis valiosos porque son moi maleables, non se alteran co lume e non se oxidan. Grazas ao azougue, os alquimistas podían transmutar estas propiedades a outros metais. —Algúns fixéronse moi ricos –apostilou Iria. —Convertendo o chumbo en ouro? —Ou en prata. —Pero todos sabemos que iso non é posible –rexeitou Carme. A outra muller sorriu, coma se coñecese un segredo. —O mercurio é a orixe de todas as cousas. No século sétimo, santo Isidoro de Sevilla describe, nas súas Etimoloxías, as aliaxes para transmutar metais ordinarios en ouro e prata. Só é preciso mesturar o líquido mer-

170


curial na debida proporción. Tamén o deixaron escrito Ramon Llull e Arnau de Vilanova. —Os alquimistas árabes amalgamaban metais libres para obteren ouro –engadiu Cortiñas–. Aínda que moita xente o ignore, no Medievo coñecíanse ben os segredos do azougue. O propio Afonso X fala das amálgamas no seu Libro do Tesouro, onde describe o procedemento para a obtención do óxido de mercurio. O home volveu meter o mineral na caixa de cerámica. —A Fraternidade lograba pingües beneficios dos metais preciosos transmutados a partir do azougue, que os cabaleiros obtiñan desta pedra chamada cinabrio, minio ou vermellón, extraída das súas minas secretas. Con este patrimonio, podían dispor dos recursos económicos que precisaban. A nai de Hadrián lembrou a historia de Nicolas Flamel, o famoso alquimista francés. Fixérase tan rico que, cando regresou da súa viaxe a Compostela, dedicara unha fortuna a facer obras de caridade. —Pero transformar a esencia dos metais… Non é posible –insistiu a muller. Sentada ao seu carón, a historiadora retomou o fío. —Os verdadeiros alquimistas levan séculos facéndoo. Escoitaches falar dos venecianos Tomasso Cusano e Giovanni Antonio Mauro? Eles foron os primeiros en conseguir a amálgama de prata, a principios de mil quiñentos sete. Moían o mineral extraído das minas, botábanlle o mercurio e deixaban que repousase un par de meses, removendo a mestura de cando en vez. Cando a amálgama escurecía, lavábana para limpar os refugallos.

171


Logo, a súa fundición permitíalles obter a prata máis pura. Parte do mercurio reciclábase, para volver utilizalo. —Prata e azougue… —Durante séculos, só coñeceron esta fórmula uns poucos iniciados –precisou Cortiñas–. Mais o destino quixo que un alquimista alemán traizoase o seu xuramento e transmitise o segredo a un comerciante de Sevilla. Aínda que pareza incrible, este feito cambiou a historia mundial. —A historia… mundial? Estás de broma! Iria Fariñas corroborou o dato. —Falas de Bartolomé de Medina, verdade? Este home, despois de recibir a fórmula do alquimista e comprobar que funcionaba, non se conformou con facerse rico e transmitir o segredo aos seus descendentes, como debería. O comerciante converteu o método alquímico para amalgamar ouro e prata nun procedemento industrial, que despois a Coroa española estendería polos seus reinos en toda América. Carme asubiou. —E como foi posible tal desastre? —Un golpe de sorte. O sevillano salvou o alemán, cuxo nome ningún alquimista quere lembrar, de que o linchasen por unha débeda de xogo. Os seus acredores mallaban nel ás portas dunha taberna, reclamándolle os cartos que perdera nunha partida de dados. Imaxínate… O estranxeiro, borracho como unha cuba, prometía pagarlles ao cabo duns días. Xuraba coñecer unha fórmula para converter os refugallos da prata que chegaba das Indias no metal máis puro. Quen ía crer as verbas daquel descoñecido borrachón?

172


—Creunas Bartolomé. Cortiñas asentiu. —E salvoulle a vida. Fixo fronte á súa débeda cos cartos que levaba, da caixa do seu comercio, e recolleu o alquimista, que non tiña onde caer morto, na súa casa. Agradecido, o home desveloulle a súa fórmula. Carme colleu a caixa do cinabrio e observou as pingas adheridas ao mineral. —Así que o mercurio que contén esta pedra tanto pode servir de veleno como para amalgamar metais preciosos? —En pleno século dezaseis, as minas de prata requiren de grandes investimentos que non sempre resultan rendibles –advertiu Iria–. Hai que extraer o mineral do xacemento, trituralo e fundilo en grandes fornos. A prata líquida sepárase da escoura por flotación, tras engadirlle óxido de chumbo. Mais a fórmula maxistral do alquimista permítelle a Bartolomé de Medina extraer a prata no patio da súa casa e sen utilizar forno ningún, en frío. Cortiñas remexeuse na cadeira. Aquela traizón fixera moito dano á Alquimia. —Nesa época, como mostra de prestixio social e económico, levábanse bordados de ouro e prata nas roupas. O noso comerciante, especializado en tecidos, probou a facer os primeiros ensaios da fórmula alquímica cuns retallos inservibles que gardaba… E con sal e azougue conseguiu recuperar os prezados metais, cousa ata entón imposible. —E daquela… —Cando os seus experimentos deron resultado, o espelido do Bartolomé colleu un barco para América,

173


deixando a súa muller e seis fillos en Sevilla. No ano mil quiñentos cincuenta atopámolo instalado no Reino da Nova Galicia, experimentando a fórmula no adro da súa vivenda. —O éxito da amálgama é de tal calibre que se estende por todo o continente, incluso nos xacementos de metal antes inviables. Aplicando a fórmula do alquimista, a Coroa de España multiplicou os envíos de prata das Indias ata cifras nunca imaxinadas. —Se tes interese, na rede podes atopar abondosa información sobre as minas mexicanas de Zacatecas, ou as peruanas de Potosí. A prata americana serviu para manter os suntuosos gastos dun imperio no que non se poñía o sol. Falamos de milleiros de toneladas, extraídas durante máis de trescentos cincuenta anos. A nai de Hadrián abraiouse do poder agochado no mineral que tiña entre as súas mans. —Milleiros de toneladas de prata… Mais se toda esa produción dependía deste mineral, precisarían cantidades industriais. O policía asentiu. —Ao principio, as remesas de mercurio que chegaban ás Indias procedían de Almadén. A Coroa enviaba a estas minas os presos que antes condenaba a galeras, porque ninguén quería traballar alí. E non é de estrañar, pois a toxicidade do azougue facía que os obreiros enfermasen e morresen en pouco tempo. Por certo, Carlos V, que tiña grandes débedas cuns banqueiros de Augsburgo, os Fugger, déralles a concesión destas minas como pagamento parcial da débeda que a Coroa española contraera con eles.

174


—España xa tiña débedas con Alemaña naquela época? Cortiñas suspirou. —Todos os cargamentos de ouro e prata dos barcos que chegaban das colonias apenas servían para pagar as débedas da Coroa e as importacións do país. Pero ese é outro tema do que poderiamos conversar durante horas, así que… —É certo, desculpa. Agora falabamos do azougue. —Pois ben, os xacementos de metais preciosos eran tan abundantes en América, que no século dezasete as minas de Almadén, as máis grandes do mundo, xa non tiñan capacidade para abastecelos do mercurio que precisaban. Entón a Coroa, que controlaba a produción de azougue e a súa circulación polos territorios indianos a través da Real Facenda, promoveu o descubrimento de novas vetas. —Pero iso… Iso sería un desastre para os alquimistas! —E para Galicia. A nosa terra foi, dende sempre, lugar de peregrinaxe de magos, nigromantes e ocultistas de todo o mundo, que viñan na procura do dragón e da fonte da eterna xuventude. Sabían que no camiño podían atopar o vermellón, en latín minium, dos nosos xacementos de azougue. —Dende sempre? —Dende hai centos de anos, talvez milenios. O vermellón utilizouse como pigmento nos bisontes das covas de Altamira. E na Gallaecia abundaba tanto que inspirou o nome que os romanos de Lucus Augusti lle deron ao seu río, pola cor vermella das augas.

175


—Do minium… Miño? –sorprendeuse a nai de Hadrián. —Iso deixaron escrito os santos Xustino e Isidoro, padres da Igrexa –referendou Iria. —Pero volvamos ao século dezasete –pediu Cortiñas–. Tralo éxito dos experimentos que Bartolomé de Medina fixo en México, a Coroa española asumiu o total control sobre calquera veta de cinabrio e mercurio coñecida e por descubrir. —Así que o azougue dos nosos alquimistas estaba en perigo –advertiu Carme. —E estes, expertos na transmutación, fixeron desaparecer as súas fontes. A muller cravou a ollada incrédula no rostro do policía. —Non entendo… Unha mina non pode evaporarse no aire. —Para evitar a extinción da Alquimia debían agochar a principal materia prima das fórmulas maxistrais, mantendo un absoluto segredo sobre os poucos xacementos que aínda non controlaba o goberno. Así que fixeron desaparecer a súa memoria. —As cousas das que non se fala non existen. —Exacto. Iso foi o que se fixo nas cidades que, ao longo da ruta do dragón, naceran e medraran en torno ao azougue. Este mineral –sinalou a pedra pousada sobre a mesa– produciuse nalgún deses xacementos ocultos. Carme volveu coller o cinabrio e as pingas de mercurio escintilaron, perigosas. —Xacementos en cidades…

176


Cortiñas trazou unha liña de café sobre o mantel, coa súa culleriña. —Todas elas situadas en lugares estratéxicos para os alquimistas, nas distintas rutas que atravesan Europa ata chegar a Compostela. —Falas en serio? —Por suposto. A Ruta do Dragón, o Camiño de Santiago… En realidade, son a mesma proxección terrestre da Vía Láctea, símbolo do opus mercurial. Imaxina que certo alquimista que viaxa cara ao Finis Terrae descobre unha veta deste mineral na ruta do dragón. En canto comeza a traballar o xacemento, créase un pequeno campamento. Axiña, cando ventan o negocio, establécense alí un par de comerciantes. Ao tempo instálase un ferreiro e varios granxeiros, abre unha casa de comidas para os forasteiros e unha taberna… En pouco tempo temos unha nova vila, cuxa verdadeira orixe descoñecen os máis dos seus veciños. E quen o sabe, por suposto, garda o segredo. —Pero ti cres que…? O policía sacou do peto a fotocopia dun vello pergameo. Malia o desgaste dos trazos, no papel aínda era posible intuír a silueta dun mapa esvaecido polo tempo. —Na casa gardo o orixinal deste documento, de varios séculos de antigüidade. Pero esta reprodución é máis doada de ler que o pergameo. Se vos fixades nestas liñas –sinalóullelas–, veredes que a ruta do dragón, a Vía do Azougue dos alquimistas, segue un trazado que coincide coa Ruta da Prata, varios treitos do Camiño Francés e do Camiño Inglés, que utilizaban os pere-

177


grinos británicos, escandinavos ou bretóns para viaxar a Compostela. Iria Fariñas non coñecía a existencia de semellante documento. —A Vía do Azougue… Madía leva! —Este mapa herdeino dos meus antepasados, así que a súa existencia é un segredo. Pero fixádevos… Os alquimistas que durante séculos percorreron estes camiños sabían moi ben que lugares visitar para acadaren o mercurio necesario para as súas apócemas. En Almería consérvase unha praza do Azougue, outra en Salamanca… E atopámola tamén na localidade de Adanero, en Ávila. En Burgos, así mesmo, houbo unha rúa coñecida como Subida ao Azougue, mais xa desapareceu. A historiadora repasou os puntos que Cortiñas ía sinalando sobre o mapa, sorprendida. —En todos estes lugares houbo xacementos de cinabrio ou mercurio? Carme reparou noutro curioso detalle. —E estas igrexas? —Xa te decataches da coincidencia? Se te fixas no trazado do mapa, en distintas localidades do camiño atopamos lugares que reciben o nome de Azougue. Nos séculos dezaseis e dezasete, cando a Coroa pretendeu o control de todos os xacementos de mercurio e a Inquisición comezou a facer preguntas incómodas, espallouse a falsa crenza de que azougue deriva da verba árabe azoc, que significa «zoco» ou «praza» do comercio. En realidade, o inventor desta falsa etimoloxía non fixo outra cousa que burlarse dos inquisidores. Quen é o deus romano protector do comercio?

178


—Mercurio! –exclamou Iria. Cortiñas asentiu. —Queres que che dea outro exemplo? Pódelo atopar en plena cidade vella de Barcelona, na Praza Real. Por que cres que Gaudí deseñou para ese contorno uns farois coa simboloxía do deus Mercurio? Esa praza foi construída en mil oitocentos trinta e cinco, no soar dun antigo convento de capuchinos do que non queda rastro. Ninguén podería imaxinar que noutro tempo, nese mesmo lugar… —Existía unha mina de azougue? Cortiñas chiscou un ollo ás súas acompañantes. —Ao longo do camiño, dende os Pireneos ata o corazón de Galicia, dende al-Ándalus á Finis Terrae, os alquimistas foron descubrindo lugares máxicos, xacementos de azougue cos que elaborar os seus elixires e apócemas. Mais a súa sabedoría e coñecementos, aceptados dende tempo inmemorial por unha sociedade multicultural e tolerante, foron proscritos pola Inquisición. As súas prácticas de laboratorio foron consideradas herexía ou bruxería, dependendo do caso. Entón, como resposta a esta persecución, en determinados puntos do camiño, comezaron a erixirse igrexas dedicadas á Virxe. Mais non se trata dunha Virxe calquera! Carme captou o detalle. —A Virxe do Azougue, por suposto. —E non vos parece curioso? Non será moita casualidade? Fixádevos no mapa. Segundo nos achegamos a Galicia atopamos templos de Santa María do Azougue en cidades medievais de moita sona. Urueña, Mayorga, Valderas, Villanubla, Benavente, Pobra de Sanabria…

179


Pero a máis importante de todas está aquí, moi preto de nós… As mulleres olláronse, sorprendidas. Cortiñas aproveitou a circunstancia. —E así volvemos a Napoleón, á presenza das súas tropas na nosa comarca. A principios do século dezanove, o cinabrio converteuse nun mineral imprescindible para a industria de guerra, que precisaba do sulfuro de mercurio para a fabricación de detonantes. Bonaparte quería o noso sangue de dragón para acometer as súas campañas militares. Sen el, xa non podería conquistar o mundo!

180


Un feixe de mentiras Capítulo 25

-P

ódese saber que ocorreu onte no voso vestiario? A pregunta colleuna por sorpresa, mais Mónica enfrontouse á ollada de dona Ermidas disposta a ocultar o seu segredo. Ningunha das presentes se atrevería a contar nada, así que ela… —Desculpe, non entendo… —No vestiario, á última hora. A nai de Andrea presentou unha queixa na dirección do instituto. Seica alguén roubou o teléfono que a súa filla gardaba no armario. Ti sabes algo diso? A rapaza aguantou a carraxe e sostivo a mirada da docente sen mover un músculo. —Onte? A vella profesora fitou a alumna, buscando algún sinal que lle permitise afondar no acontecido. —Carme, a conserxe, confirmou que un dos armarios foi forzado. E tivo que ser na última hora, porque durante o recreo estiveron amañando unha billa que pingaba e ninguén se decatou. Eses estragos son posteriores. O ouroboros agochado no pulso de Mónica comezou a reptar baixo a súa roupa, transformando a pel

181


da adolescente nunha coiraza de escamas. Mentres freaba o fenómeno, a moza ensaiou unha expresión de sorpresa. —Alguén forzou o armario de Andrea? Pois paréceme ben raro! Dona Ermidas non puido evitar o xesto de asentimento. Coñecendo aquela rapaza, tamén lle resultara un pouco estraña a súa denuncia do roubo. —Pregúntocho porque ningunha das túas compañeiras quere falar do asunto. Só con mencionarlles o nome de Andrea, múdalles o xesto. Como a ti. Mónica non foi capaz de manter a ollada da profesora e desviou a vista ao chan. De súpeto, sentiuse perdida. —Eu tampouco sei nada de ningún roubo –murmurou. —O gran problema que tedes as boas rapazas é que non sabedes mentir –espetoulle a profesora–. Nese vestiario pasou algo grave, moito máis que os estragos dun moble. Silencio. As últimas verbas de dona Ermidas parecían elixidas para que Mónica lembrase, punto por punto, os detalles daquela humillación. A cámara lenta, a secuencia convertíase nun doloroso recordo. Non era doado esquecer o eco daquelas burlas. Vós credes que a Hadrián lle gustarán estas bragas mercadas na feira? Risas, moitas risas. Xusto agora comeza o desfile de modelos charramangueiros de chapona fashion.

182


Andrea convertera o vestiario no seu inferno particular. Veña, merda… Ponte de pé para que vexamos o teu corpiño xeitoso! Impotencia, dor, angustia… Xa veredes cantas visitas imos ter en youtube! Aquela última aldraxe desatara as iras do dragón, mais… Ela nunca podería falar do que realmente acontecera naquel cuarto. E as outras rapazas, as súas cómplices… Máis lles valería manter a boca ben pechada! Mónica colleu aire antes de responder a dona Ermidas. —Eu non creo que ninguén se atrevese a roubar o móbil de Andrea. Case apostaría a que o perdeu e agora, contándolles aos seus pais esa historia, trata de conseguir un novo –atreveuse a dicir. A profesora escrutou o rostro da moza e dubidou. Ata aquel día sempre confiara nela, mais o seu instinto advertíalle que estaba ocultándolle algo. Que motivos tería Mónica para mentirlle? —Ben, o caso é que no vestiario hai un armario coa pechadura rota, así que… –a profesora fixo unha breve pausa para aclarar a gorxa–. Iso dáme moito que pensar, así que estarei no meu despacho toda a mañá. Mónica agardou a que a docente se afastase antes de relaxar o xesto. Que sabía dona Ermidas do acontecido? Algunha das testemuñas falaría da aldraxe de Andrea, ou as súas compañeiras limitaríanse a calar e mirar para outro lado, como fixeran sempre? Aquel episodio de violencia non era novo, aínda que os agravios nunca chegaran a aquel extremo. Porén,

183


a forza extraordinaria que a carraxe fixera xurdir no seu interior si que era algo inesperado. Por primeira vez na súa vida atrevérase a rexeitar o ataque. Con aquel xesto non só vencera os seus medos particulares, tamén descubrira que podía utilizar a forza que levaba dentro. O latexo do ser que medraba no seu seo fíxolle levar a man ao ventre. O do móbil estivo moi ben, pero xa me dirás como demo o fixeches. Tes que ser realista, Mónica, e gardarte ben delas. Cando descubran que estás embarazada… Xusto nese intre, a voz de Brais interrompeu o fío dos seus pensamentos. —Tesme que dicir como fas. O resto da xente ten auras de cores normais. Azuis, verdes, amarelas, violetas… Pero a túa é diferente. Ti tes unha aura de prata que ás veces bota chispiñas douradas. Mónica volveuse, abraiada polo comentario. —Auras de cores… normais? E chispiñas… douradas? Desculpa se non o pillo á primeira, pero… Pódese saber de que diaño me falas? Cando o rapaz se achegou a ela, a súa ollada extraviada fíxolle temer o peor. Drogas? —Dende que estivemos na cripta acontecen cousas moi estrañas… –murmurou, silandeiro–. Non sei se ti notaches algún cambio, se che saen escamas e cousas así. Eu estes días, ademais, comecei a ver as cores da xente. Fíxate, agora a túa está mudando a verde. Verde? Non sería de estrañar. A moza quedara de xeo. —Moi verde ou só un pouco verde? –foi o único que se lle ocorreu dicir.

184


O seu interlocutor riu, coma se aquela pregunta fose a máis normal do mundo. —Non me tomes o pelo, vale? Un pouquiño verde, pero xa se che vai pasando. Mónica afogou unha náusea súbita e os ollos enchéronselle de bágoas. É que aqueles síntomas do embarazo non ían rematar nunca? O desasosego transmitiuse á súa aura, que escintilou. —Ehhh! Pódese saber que che pasa? –alarmouse Brais. A moza rexeitou o intento do rapaz de abrazala. —Por favor, non me toques! —Vale, vale! Eu só quería axudarte –aceptou Brais, afastándose dela–. Tes todo o dereito do mundo a desconfiar de min, pero xúroche que… Un empuxón inesperado fíxolle perder o equilibrio e cortou as súas verbas. —Que está pasando, Mónica? –interveu Hadrián–. Molestoute este babeco? O rapaz xurdira da nada, situándose entre eles. A moza agradeceu a súa aparición, mais non llo dixo. —Estabamos falando de cousas estrañas que ocorren dende que estivemos na cripta de Dragal. A marca do dragón, o ouroboros que temos no pulso, esténdese como unha mancha de aceite. E Brais ve cousas. Di que a xente ten auras de cores. Carraxe. Hadrián reprimiuna con todas as súas forzas. A percepción das auras era unha das facultades que el perdera na cripta. —Algunha cousa máis? –interesouse–. Telepatía, visións…

185


Brais, aínda doído polo empuxón, negou cun xesto. —Só escamas. Moitísimas. Polas mañás, cando me ducho, teño que agocharme da miña nai para que non mas vexa. —E ti, Mónica, tamén ves auras? A moza negou coa cabeza á súa vez. Sen a testemuña incómoda de Brais, falaríalle doutros grandes cambios do seu corpo, contaríalle que estaban agardando un fillo. Pero así… Non podía. —Eu tamén vou servida de escamas. O ouroboros esténdese polo meu corpo coma se o dragón quixese ocupar o meu lugar. Hadrián asentiu. —É o que pretende, que os seus cabaleiros se convertan na estirpe do dragón. E así, os fillos que non puido ter cobrarán vida a través de nós. Un calafrío. Nas entrañas. O verdadeiro fillo de Dragal remexeuse no seo de Mónica. —E iso cando vai ser? –interesouse Brais, ansioso. —Será… moi pronto. Pero non me preguntes que máis vai pasar, porque non teño nin idea. Que pensas, que posúo a facultade de adiviñar o futuro? Aquela frase fixo que Mónica lembrase o Codex Dragalianus. —Se cadra hai un xeito de coñecer o futuro que nos espera. Na reitoral de San Pedro, don Xurxo gardaba un libro que… Hadrián e Brais escoitaron marabillados aquela historia. Como era posible que un antigo códice agochase nas súas páxinas o relato do que ía acontecerlles na cripta de Dragal?

186


Pero a descrición que lles fixo a rapaza era tan detallada que… —Decátaste do que a existencia dese códice podería significar para nós? Se houbese maneira de botarlle unha ollada… —Claro, Hadrián. Teriamos unha guía para… —E os inimigos do dragón tamén! Don Xurxo sabía todo o que sabía grazas a ese libro, e mantívonos enganados ata o final. Se o Codex Dragalianus continúa na reitoral, o seu sucesor tamén podería… Mónica visualizou a imaxe do novo párroco sobre as delicadas páxinas do pergameo iluminado. Se don Miguel chegaba a saber quen eran os cabaleiros da Fraternidade e descubría a existencia do templo do dragón… —Necesitamos recuperar ese códice –decidiu Hadrián–. Farémolo esta noite! —Xa, claro… –protestou Brais. Non lle chistaba repetir a experiencia de ocupar o seu lugar no leito nocturno, para que a súa nai non se decatase da ausencia. —A nosa supervivencia está en xogo, así que non debemos agardar máis. Temos que buscar o xeito de entrar na reitoral e roubar o códice. Á media noite quedamos os tres no adro, e despois… Non podemos arriscarnos a que os inimigos do dragón dispoñan dun mapa para acceder ás catacumbas! Mónica asentiu. Liberada a súa conciencia daquel segredo que levaba semanas consumíndoa, sentíase con forzas para roubar o Codex Dragalianus da reitoral… e o que fixese falla! Hadrián non estaba tan seguro de conseguir tal fazaña, mais agardou a que Brais se afastase uns metros

187


para non dicir nada ao respecto. Foi entón, en canto desapareceu da súa vista, cando se encarou coa súa moza. —Confianza. Mentiras. Levas varios días botándome en cara que eu non che contase nada dos meus plans para regresar á Poza da Moura. E agora, despois do visto, cres que eu podo confiar en ti? Por que non me dixeches nada dese códice? Decátaste de que puideches poñer en perigo a supervivencia da estirpe do último dragón? Culpable dos cargos, Mónica aguantou a treboada sen atreverse a levantar a ollada do chan. —Vémonos á media noite –murmurou o rapaz antes de marchar–. E prega porque non sexa demasiado tarde.

188


Unha visión apocalíptica Capítulo 26

O

párroco de San Pedro pechou o vello manuscrito e botou contas. As festas da Ascensión, o Corpus, a noite de San Xoán… O Codex Dragalianus tiña unha serie de datas marcadas, nas que coincidían o almanaque católico e o da Fraternidade. Se ninguén o remediaba, os monstros regresarían do inferno ao que foran desterrados para volveren conquistar o mundo. E os dragóns retornarán á terra prometida De todas as predicións que recollía aquel libro maldito, esta era a que don Miguel máis temía. A posibilidade de que unha estirpe de seres diabólicos se mesturase cos humanos era… apocalíptica! Qui vero draco egerunt in resurrectionem iudicii Mais o sacerdote, que agochara o Codex Dragalianus no máis absoluto dos segredos, non podía acudir ao seu superior para alertar do perigo sen descubrir a existencia do mesmo. Aínda así, aquela tarde, rematados os habituais oficios, pechouse no seu despacho para facer unha consulta.

189


—Ilustrísima? O bispo alegrouse da chamada. —Benquerido Miguel! Como van esas obras de restauración de San Pedro? Todo ben, supoño. O crego rascou a gorxa. Apenas comezaran e xa estaba farto de tanto ruído de maquinaria e dos berros dos operarios. E o que lle quedaba por diante! —Esta semana estiveron consolidando a fachada lateral, que presentaba risco de derruba. Toda a contorna de San Pedro está ateigada de estadas, para conter o muro. A partir de agora comezarán a traballar no interior da igrexa, ou iso espero. O arquitecto que enviaron de Patrimonio, un tal Mateo Escolante… O párroco dedicou vinte minutos do seu tempo a describir, con todo luxo de detalles, as últimas actuacións realizadas na vella igrexa. Don Anxo semellaba moi interesado en que aquelas obras se acometesen o antes posible. —Tes que estar moi pendente, querido Miguel. Os partidarios do dragón poden agocharse en calquera parte. A destrución da súa estirpe maldita é o noso sacrosanto deber. Esa seita organizada e conspiradora de adoradores de Dragal podería practicar a súa maxia a escala planetaria. E daquela… O sacerdote remexeuse na cadeira e, dun xeito inconsciente, levou a man ao amuleto protector que penduraba do seu pescozo. —Os cabaleiros venderon a súa alma ao dragón para acadar os seus poderes diabólicos, seino ben. A eterna xuventude, a riqueza, o coñecemento, o poder… Ese pauto é unha das peores formas de bruxería que existen.

190


Don Anxo asentiu ao outro lado da liña telefónica. —Bruxos, feiticeiros, herexes… E se descobren a tumba de Dragal, os cabaleiros da Fraternidade poderían desenvolver unhas facultades que nunca antes tiveran. Exsurge Domine, iudica causam tuam! –exclamou o bispo–. De cantos xuíces e inquisidores vai precisar este mundo para liberarnos deles? O párroco botou contas. Só en Galicia, durante os séculos XVI e XVII celebráranse corenta procesos inquisitoriais contra acólitos e simpatizantes da Fraternidade. —E aínda así, puideron sobrevivir agochados nas sombras. É por iso polo que a Vosa Excelencia me enviou aquí… supoño. —Prezado Miguel, tes que permanecer moi alerta. Mentres exista un só dragaliano, o seu pauto co dragón será unha ameaza para a sociedade. Cos seus conxuros poderían evocar o espírito de Dragal que mora nas tebras. E se o seu espectro regresa… —Daquela… —Dende logo, non dispoñemos de moito tempo. Don Xurxo, o teu antecesor, advertíunolo. Xa sei que non é propio dun bo cristián coma min crer nestas andrómenas pero… O fillo do dragón, do que falan as profecías, pode estar en camiño. De ser así, na noite do solsticio de verán os seus cabaleiros son capaces de apropiarse das forzas sobrenaturais do universo e abrir as portas da maxia. O párroco lembrou as predicións recollidas no Codex Dragalianus. Coincidían. —Na noite de San Xoán? Meu Deus!

191


—Así que apenas dispomos de tempo para atopar o templo do dragón e destruílo. Imaxina o poder que se desata nesa hora en que todas as culturas do planeta acenden lumes para conxurar o feitizo do solsticio. Segundo vai caendo a media noite, vanse concatenando os ritos e as fogueiras, e creando unha xigantesca cadea de maxia. Se nese intre conxuran o dragón… O sacerdote persignouse nervioso. —Non terán unha, senón vinte e catro horas de poder!

192


De dragóns e dinosauros Capítulo 27

H

adrián sorprendeuse de que a súa nai deci-

dise saír da casa despois de cear. Contra o seu costume, tras recoller a mesa e poñer en marcha o lavalouzas, Carme volvera mudar de roupa. —Onde vas tan guapa, mamá? A muller, que non agardaba semellante gabanza, púxose colorada ata as orellas. —Cres que vou ben así? Hadrián fixou a ollada no vestido da súa nai. Quedáballe moi ben. E tamén aquela maquillaxe, que lle destacaba unha bonita ollada. O rapaz sentiu o aguillón dos celos. —Estás moi guapa, claro que si. E logo, vas botar noivo, mamá? Carme ignorou o comentario e despediuse do fillo dándolle dous bicos nas meixelas. Hadrián permaneceu na porta, expectante, mentres a súa nai pechaba a cancela da casa e as luces do seu coche se perdían pola corredoira. Apenas uns minutos máis tarde, o rapaz reuníase con dúas sombras que o agardaban nunha carballeira próxima á súa casa.

193


—Vistes saír ese coche? Miña nai acaba de marchar. Seica quedou con Iria Fariñas no museo, para estudar uns documentos que poderían estar relacionados co códice de Napoleón. Non imos ter oportunidade mellor para achegarnos á reitoral! —De que códice falas? –sorprendeuse Brais–. O libro que imos buscar era de Napoleón? De camiño á vila, Hadrián resumiulle a historia do manuscrito agochado na biblioteca da súa casa dende tempo inmemorial. —Iso demostraría que na época de Leonardo aínda existían dragóns –concluíu Pereira cheo de razón. Mónica e Hadrián intercambiaron unha ollada. —Existían na época de Leonardo e tamén hoxe –lembrou a moza–. E logo Dragal? Brais encolleu os ombreiros. —O noso é o último dragón. Os seus inimigos trataron de extinguilo, mais a súa maxia conseguiu sobrevivir ata os nosos días. Iso sabémolo nós, pero o resto da xente non. Emporiso, estou seguro de que na época de Leonardo había moitos máis. —Xa, claro… E como chegas ti a semellante conclusión? Non hai vestixios que o demostren. O rapaz inchou o peito. Se nalgunha cuestión era experto, era en teorías sobre dragóns. As poucas enciclopedias que había no seu cuarto trataban desta única materia. —Despois de seren perseguidos durante séculos, como queres que haxa vestixio ningún? Eran considerados monstros e déuselles caza sen compaixón. Unha vez vencidos, os seus corpos mutiláronse para acadar

194


trofeos, facer apócemas e feitizos máxicos, ou foron destruídos. Quen querería dar santo enterro a un dragón? Pero tampouco atoparás vestixios de vacas da Idade Media, e seica existiron! —Estamos na de sempre –terzou Hadrián–. Eu tamén estou convencido de que, igual ca nós atopamos a tumba de Dragal, debería haber outros restos fósiles en algures. Se os dragóns están presentes en todas as culturas e relixións, se achamos imaxes súas nos cinco continentes… Por que os paleontólogos non atoparon vestixios de ningún? Brais detivo os seus pasos. —Como podes dicir tal cousa? —Non te entendo… —Como estás tan seguro de que non se atoparon restos doutros dragóns? Hadrián deu en rir ás gargalladas. —Queres tomarme o pelo? Se aparecese o fósil dun dragón, sería unha noticia de alcance mundial! Brais asentiu. —Certo. A non ser que os seus descubridores non saiban que se trata dos restos dun dragón! —Iso é unha estupidez! O rapaz proseguiu a marcha. —Recórdame que vos deixe un libro que teño na casa! Hadrián e Mónica cruzaron unha ollada abraiados. —Nel atoparedes algunhas teorías interesantes. Por exemplo, sabedes cando se extinguiron os dragóns no resto do mundo? –insistiu Brais. —Na Idade Media?

195


O mozo esbozou un sorriso. Por fin tiña a oportunidade de demostrarlle a alguén tantísimo como sabía sobre aquel asunto. —Os dragóns desapareceron cando un biólogo e paleontólogo inglés chamado Richard Owen, integrante da prestixiosa Royal Society e máis tarde superintendente do departamento de Historia Natural do Museo Británico, decidiu denominar dinosaura, do grego deinos, «terrible», e sauros, «lagarto» ou «réptil», os restos fósiles duns grandes réptiles que se atoparan daquela na Gran Bretaña –soltou de corrido–. Iso debeu ser no ano mil oitocentos corenta e un ou corenta e dous, non me lembro ben. —Mi madriña, si que tes ben aprendida a lección! –abraiouse Hadrián–. E logo, ti pensas que os dinosauros eran dragóns? —Cando os naturalistas do século dezanove trataron de localizar e capturar algún exemplar vivo, non o conseguiron. Así que decidiron que non existían, que se trataba de seres fantásticos. Ademais, a simple idea da existencia dun réptil voador xigante, blindado con gadoupas e cola, que aínda por riba cospe lume, perturbaba as teorías evolucionistas dun tal Charles Darwin. Mónica esbozou un sorriso. —Se non tivésemos outras cousas máis serias en que pensar, aínda botabamos unhas risas a conta disto. Mais entenderás que non me faga nin chisco de graza. Brais encarouse con ela, moi serio. —Na biblioteca universitaria de Cambridge hai documentos sobre máis dun cento de cacerías de dragóns organizadas en Inglaterra entre mil cincocentos

196


dez e mil seiscentos vinte. Os poucos exemplares existentes foron mortos. Eu non estou dicindo que todos os fósiles de dinosauros pertenzan a dragóns… Tampouco todos os mamíferos son cans! Pero os paleontólogos, coas súas teorías, relegaron os dragóns aos contos infantís e á literatura fantástica, facendo que esquezamos a súa existencia real no noso mundo. —O que si é real é que o crego está na reitoral –advertiu Hadrián ao achegarse a San Pedro–. Ten as luces prendidas. Nervios. Mónica notaba a boca completamente seca. —Ben, agora sabemos que temos a don Miguel na casa. Cal é o plan? —O plan é entrar e rescatar o manuscrito. —Así que non hai plan –advertiu Brais. —O plan é entrar e buscar o códice –insistiu Hadrián–. Mónica atopárao na saliña de don Xurxo, así que comezaremos por alí. Con sorte, o novo párroco aínda non saberá da súa existencia e non o botará de menos. —Con sorte… Xa! Precisaremos de sorte para entrar, de sorte para atopar un códice que non sabemos como é, e de máis sorte aínda para saír sen que ninguén nos descubra. Está chupado! —Ten a fiestra aberta –observou Mónica. Os rapaces achegáronse á casa agochándose nas sombras dos edificios e sen facer apenas ruído. A silueta alongada do párroco era ben visible dende o adro da igrexa. O crego, vestido cun pixama de listas e sentado fronte ao escritorio, semellaba moi interesado na lectura dun libro.

197


—Ese é o Codex Dragalianus! –advertiu Mónica, afogando un berro. —Merda! Así vainos ser imposible apoderarnos del –lamentou Hadrián. —Agardade aquí! –pediu Brais, botándose a correr cara á reitoral. A unha velocidade inaudita, o rapaz abeirouse á fiestra para asexar. Logo, despois dun par de minutos interminables, abandonou a súa posición e desprazouse en dirección á porta da casa. —Que vai facer ese tolo, chamar o crego? Dende a súa posición, a parella podía ver o que estaba sucedendo a escasos metros. O son insistente do timbre fixo que don Miguel abandonase a lectura do códice e se erguese para buscar unha bata coa que cubrirse. —Vai abrir a porta –adiviñou Mónica. A rapaza reparou entón na sombra que, rápida coma un lóstrego, se achegaba á fiestra. En canto o sacerdote se perdeu no corredor da reitoral, Brais penetrou na saliña para coller o códice. Nuns segundos apenas, mentres o párroco de San Pedro asexaba no exterior, buscando algún rastro do visitante nocturno que o obrigara a saír á rúa, o rapaz materializouse a carón dos seus compañeiros. —Mi madriña, o que tal pesa este calimbornio –queixouse–. Veña, a que estades agardando? Como non lisquemos rápido de aquí, vainos caer o pelo!

198


Unha noite no museo Capítulo 28

C

arme atopou a Cortiñas nas escaleiras de acceso ao museo, tal como quedaran, e o garda franqueoulles o paso sen facer preguntas. —A señorita Fariñas está agardando por vostedes. Trala enorme mesa do seu despacho, Iria semellaba absorta no estudo dun feixe de documentos. O son dos pasos alertouna da visita e abandonou a lectura. —Isto é puntualidade galega! –exclamou, observando o reloxo. Aínda faltaban dous minutos para que se cumprise a hora da súa cita e os dragalianos xa estaban alí. —Hoxe non tiven problemas de estacionamento –recoñeceu Cortiñas. A muller ofreceu asento aos visitantes e recolleu os papeis que tiña esparexidos encol da mesa. Pola súa antigüidade e a curiosa cruz verde que figuraba no cartafol, o policía adiviñou o seu contido. —Segues ás voltas con eses vellos documentos da Inquisición? A historiadora asentiu. —Busco algunha pista que nos guíe ata os inimigos do dragón e nos permita protexernos deles. Estou

199


segura de que saben de nós e permanecen ao asexo, agardando. O policía engurrou o cello. —A Inquisición agóchase nas sombras. Seino ben. Iria non tivo oportunidade de formular a pregunta que lle veu á mente. Antes de que abrise a boca, Carme achegouse ao escritorio, abriu o pesado bolso que levaba pendurado en bandoleira e sacou un vello códice do interior. A obra de Leonardo ocupaba un volume de considerables dimensións. O rostro da historiadora iluminouse cun sorriso. —Este é o famoso tratado de Da Vinci? Carme asentiu, pousando o volume sobre a mesa. —Anatomía do dragón. Posiblemente único no mundo! Fariñas abriu un caixón para extraer unha enorme lupa do interior. Con aquela lente podería observar ata o máis pequeno detalle do papel e da tinta utilizadas polo artista florentino nos seus debuxos. Tamén a sinatura de Napoleón, á que dedicou varios minutos. —Aínda que non sexa unha experta en grafoloxía, eu destacaría varias características nesta rúbrica. A intensidade do trazo, a inclinación e posición da sinatura na páxina, o tamaño da grafía, a lonxitude e lexibilidade do nome… —Ti cres que podería ser de Bonaparte? Cortiñas agardou pola resposta con evidente nerviosismo. Carme disimulou a súa propia impaciencia. —Sen analizar a tinta, non me atrevería a facer semellante afirmación –recoñeceu Iria–. Vedes este

200


rastro? Talvez nos indique unha orixe vexetal. Hai un cogomelo, o coprinus comatus, que se converte en tinta indeleble ao degradarse. Estes puntiños poderían ser esporas ou… Ou non. Nesa época tamén se utilizaban areíñas de pedra pómez como secante. —Entón… A historiadora sorriu. —Dende que me desvelastes a existencia deste manuscrito non deixei de buscar calquera información que nos dese pistas sobre el. Non hai rastro ningún, mais sabemos que Bonaparte tivo acceso aos códices de Leonardo. El mesmo verificou o seu traslado dende a Biblioteca Ambrosiana de Milán ao Institut de France de París. Iso ocorreu en mil setecentos noventa e cinco, bastantes anos antes de viaxar a España para supervisar a invasión dos seus exércitos. En novembro de mil oitocentos oito púxose ao mando das súas tropas para tomar Madrid, que caeu o catro de decembro. Case un mes despois, xa en Astorga, Napoleón traza os seus plans de invasión de Galicia. Este manuscrito puido viaxar con el. O policía remexeuse na cadeira. —Mais o emperador francés nunca chegou a pisar terras galegas. Non dirixiu a ofensiva do seu exército porque tivo que regresar con urxencia a París. Ti cres que talvez os seus mariscais, Soult ou Ney…? A pregunta de Cortiñas quedou pairando no ar. Iria pasara a folla, deixando á vista a primeira ilustración do códice. —Meu Deus! O dragón de Leonardo pareceu remexerse no pergameo, cuxo texto fora cifrado coa característica escritura especular do artista de Florencia.

201


A historiadora centrou a súa atención na páxina, para interpretar os trazos que a ilustraban. Baixo a atenta mirada dos seus acompañantes, que a observaban traballar gardando un reverencial silencio, a muller comezou a desentrañar os segredos daquel singular tratado anatómico. Dividín este Tratado de Anatomía do Dragón en catro partes, a primeira das cales concirne ao seu xeito de voar batendo as ás; a segunda, o voo a favor do vento, a terceira, no que hai de común entre o voo do dragón e o dos paxaros, morcegos, peixes voadores e insectos. —Leonardo sabía que os dragóns poden voar! –murmurou, abraiada–. Esta afirmación bota por terra todas as teorías pseudocientíficas que rexeitan esa posibilidade. Fixádevos aquí, como o explica. Os dragalianos pousaron a ollada no texto, tratando de seguir a interpretación que Iria facía daqueles signos escritos do revés. Exércese unha forza semellante do obxecto contra o aire como do aire contra o obxecto. Considerade como as ás, golpeando o aire, sosteñen o peso abafante do dragón a grande altura, alí onde o aire é máis lixeiro. A muller acariñou a páxina, deixando que os dedos trémulos da emoción percibisen a textura do pergameo sucado polos trazos do xenio florentino. —Da Vinci coñecía a mecánica do voo dos dragóns… Cortiñas tivo un presentimento e intuíu o perigo. Se deixaba aquel tratado en mans dunha divulgadora

202


científica, a súa existencia non permanecería moito tempo en segredo. E se os inimigos do dragón descubrían a súa existencia… En silencio, o cabaleiro comezou a trazar un plan para preservar o códice. —Leonardo sabía moito máis ca iso –advertiu Carme–. Cara ao final do libro, nas últimas láminas, atoparás o sinal do ouroboros que identifica os membros da Fraternidade. E se Da Vinci era un de nós? Co desexo de desvelar a nova incógnita, Iria Fariñas foi pasando as páxinas ata atopar aquela imaxe. En canto fixou a ollada na desafiante ilustración, decatouse de que non lle faltaba detalle. O dragón era idéntico ao que levaban tatuado no pulso todos eles. —Leonardo… Un de nós? –murmurou atónita. —Si, claro, pénsao ben. Que sabemos do mestre? Coma outros cabaleiros dragalianos dos que tivemos noticias, posiblemente cultivase a Ciencia Secreta. Na súa biblioteca atopáronse os máis afamados textos de astronomía e tratados de quiromancia. Coñecía o simbolismo hermético e os poderes máxicos de animais e plantas. Talvez… —Leonardo era alquimista, certo –interrompeuna Cortiñas–. E coma nós, tamén sufriu a persecución dos inimigos de Dragal. É sabido que estivo a piques de ser xulgado por un tribunal da Inquisición! A ollada de Iria desviouse ata a cruz verde gravada na cuberta dun vello cartafol que estaba pousado nunha esquina da mesa. —A Inquisición… De repente, o códice de Leonardo deixou de interesarlle. A mención ao chamado Santo Oficio lembrá-

203


ralle o desacougante descubrimento que fixera aquela tarde. —Xa que sacaches o tema… A algún de vós sóalle o apelido Sánchez de Ponte e Andrade? –inquiriu, remexendo nos documentos. O policía percibiu entón as imaxes duns corpos devorados polas lapas. A visión obrigouno a pechar os ollos con forza tratando de rexeitala. —Houbo un famoso inquisidor en tempos do rei Carlos II con ese apelido –lembrou–. Naceu preto de aquí, en Bergondo, e chegou a ser membro destacado do Santo Oficio e mais do Consello de El-Rei. Antonio Sánchez de Ponte e Andrade gustaba de queimar herexes na fogueira. Así o demostran as súas sentenzas nos autos de fe en que participou. Iria Fariñas respirou fondo, antes de sacar do cartafol o recorte dunha folla de xornal. Apenas leron o texto da necrolóxica, Carme e Cortiñas pronunciaron aquel nome ao unísono. —Don Xurxo! Iria pousou o papel sobre a mesa. Ata ese mesmo día descoñecía a estreita relación familiar entre ambos. —O párroco, si. E podería considerarse unha curiosa coincidencia de apelidos, se non fose porque este home tratou de asasinar a Hadrián para impedir a profecía. —Don Xurxo… un inquisidor? A imaxe daquel home gordecho e de aspecto bondadoso, sempre arrodeado de nenos e co seu particular recendo de mazás reinetas, regresou coma unha pantasma.

204


O refuxio do dragón Capítulo 29

T

irirí… tirirí… tirirí… O espertador rachou o soño de Hadrián, que tapou a testa coa almofada para afogar o son da alarma. Tirirí… tirirí… tirirí… Imposible. O rapaz tenteou na escuridade para desconectar o escandaloso trebello pousado na mesa de noite. Unha parte do seu cerebro activouse cando lle pareceu escoitar a voz da nai, ao outro lado da porta do cuarto. —Veña, lacazán… Arriba! Pero o resto do corpo non estaba polo labor. Sentíase tan pesado que os ollos rexeitaron a orde de abrirse. —Uf, mamá, aínda non! Hadrián fixo un último intento de regresar ao paraíso onírico que visitara aquela noite. Aquel soño fora tan diferente aos pesadelos que o devolvían á cripta do dragón! Coas pálpebras pechadas pareceulle que a gravidade perdía a súa forza e, coma no seu soño, sentiu que podía aboiar. Naquela escuridade líquida e cálida experimentara un inexplicable estado de felicidade.

205


Alí o tempo viña marcado polo compás dun latexo e o rumor dunha voz que lle resultaba coñecida, mais non era quen de identificar. O rapaz afondou na escuridade ingrávida ata sentir que o seu corpo se volvía dúctil e comezaba a recuperar a ansiada forma dun dragón. Veña, un pouco máis… Aquel soño… A perfecta densidade do líquido amniótico permitiulle sentir o movemento das tres colas do dragón. Se tamén puidese estender as súas ás para volver voar… —Hadrián, que fas aínda na cama?! A luz solar golpeouno con forza cando a súa nai abriu as contraventás, arrebatándolle a almofada. Perseguido polas présas maternas, ao rapaz non lle quedou outra que refuxiarse no cuarto de baño. —Sae rápido da ducha, que o autobús non agarda! —Xa vou! Unha cunca de leite con cacao, unhas cantas galletas… Tralo habitual almorzo e o traxecto en autobús, a rutina das aulas do instituto permitiríalle dispor dalgún tempo morto en que desconectar da realidade. Quen lle dera volver a aquel soño! —Conseguiches durmir algo esta noite? O mozo ignorou a pregunta de Mónica e tratou de evitar que os últimos recordos do paraíso onírico se esvaecesen. Ademais, o que fixeran aquela noite co Codex Dragalianus non era tema para conversar nun autobús. —Hadrián… Teño que falar contigo. Hai unha cousa que…

206


—Agora estou canso –interrompeuna–. Déixame tranquilo! Matemáticas, física, tecnoloxía… Aquelas primeiras clases da mañá parecéronlle eternas, pero máis longo foi o tempo do recreo, coa moza insistindo en quedaren a soas. —Pola tarde falamos do que che dea a gana, pero agora déixame en paz, queres? Non pretendía dicirllo daquela maneira, pero berroulle. E Mónica, coa faciana desencaixada e as bágoas asomando ás fiestras dos seus ollos, asentiu en silencio. Hadrián estivo a piques de botarse a correr trala rapaza, que se afastaba chorando, para recoñecer que se comportara coma un babeco e pedirlle perdón. Mais non o fixo. Pola contra, cando soou o timbre para volveren ás aulas, decidiu esquecelo e buscar un recuncho tranquilo onde afastarse de olladas indiscretas. A ninguén se lle ocorrería molestalo na Poza da Moura, así que… Case ás carreiras, vixiando que ninguén seguise os seus pasos, o rapaz afastouse da vila para percorrer o sendeiro que o levaría á fervenza do dragón. Só fixo un pequeno alto, a carón dun bidueiro onde aínda era visible unha marca de navalla. —Papá… Nas últimas semanas, dende que abandonaran a cripta, sentíao máis preto ca nunca. E agora, ao acariciar a cicatriz visible no tronco da árbore… —Necesito a túa axuda, papá.

207


A bágoa silandeira mesturouse coa terra aos pés do rapaz. A sombra do bidueiro estremeceuse ao seu contacto. —Teño que regresar á cripta, papá. Teño que volver e recuperar os poderes de Dragal. Sei que ti me entendes… O dragón tatuado no pulso de Hadrián remexeuse. —Sei que podo contar contigo, papá –murmurou, antes de botarse a andar. Como tantas outras veces, a vexetación da fraga sería o seu agocho. O rapaz seguiu o rumor da fervenza ata chegar ás pozas. E unha vez sorteada a maleza, agatuñou polas esvaradías rochas ata acadar o alto e alto do último penedo. Era máis doado cando tiña poutas de dragón, recoñeceu cando chegou exhausto á cima. Hadrián axitou os brazos, coma se quixese alzar o voo. Poucas semanas antes, o ser mutante en que se convertera estivera alí con Mónica. Daquela tiña a facultade de voar e, de feito, fixérano xuntos. Pero agora… Por moito que estendese os brazos sobre o abismo, non conseguía nin mudar de pel. O recordo das ás aínda lle proía nas costas, como din que lles acontece ás vítimas dunha amputación cos membros perdidos. Se puidese regresar ao seu estado salvaxe… Non temas, meu fillo. Volverás voar. —Claro que si, papá! Despois dun tempo observando as pozas dende aquela atalaia natural, o rapaz abandonou a rocha. A tentación de mergullarse naquelas augas era moi forte, mais non se atreveu a guindarse ao baleiro.

208


Aínda non estás preparado. —Seino. Pero algún día… Fixérase tarde. O sol agochábase no horizonte, anunciando que xa eran horas de marchar, mais había algo que lle impedía apartar a vista daquela superficie líquida. O espello da primeira poza devolvíalle a imaxe do seu rostro, deformado polas ondiñas que rompían na beira, e entón… Bum-bum… Bum-bum… Bum-bum… Aquel latexo… Hadrián volveu lembrar o soño ingrávido da última noite e recostouse na herba. Se pechaba os ollos, talvez… Bum-bum… Bum-bum… Bum-bum… Aquel ritmo hipnótico serviulle para abstraerse do mundo. Desconectado da realidade, penetrou na escuridade líquida e fixo aboiar o seu corpo. Coma se estivese facendo o morto nunha piscina, deixou de sentir as súas extremidades. Por riba da consciencia, só existía un latexo. Bum-bum… Bum-bum… Bum-bum… O presentimento foi moi forte. Dragal… Segue vivo! Bum-bum… Bum-bum… Aquela calor líquida era o refuxio do dragón. Podía percibilo. Bum-bum… Bum-bum… Hadrián compasou o ritmo do seu corazón a aquelas palpitacións, coma se dese xeito puidese conectar coa criatura e así recuperar parte das facultades perdidas.

209


Onde estás? Bum-bum… Bum-bum… Os poderes telepáticos eran moi febles. Dende a traizón de don Xurxo non fora quen de conectar con ninguén, mais agora… Bum-bum… Bum-bum… Por un momento, o vínculo coa criatura foi absoluto. Formaban parte dun mesmo ser. Eu só quero protexerte! Bum-bum… Bum-bum… Conectado á mente do dragón, Hadrián descubriu que aínda gardaba memoria do último voo da fervenza. Talvez, coma el, aquel ser tamén soñase con estender as súas ás e voar…. Bum-bum… Bum-bum… Un lugar escuro e quente… Bum-bum… Bum-bum… Estás na cripta? Bum-bum… Bum-bum… Non, na cripta non creo que… A sombra da sospeita deu paso a unha certeza. Ti es… O verdadeiro fillo do dragón! E as bágoas vertidas por Mónica cobraron unha dimensión inesperada.

210


A salvo Capítulo 30

A

rapaza asoou o nariz e secou as últimas bágoas. Despois lavou o rostro con auga fría para disimular os sinais do pranto. Unha capiña de maquillaxe axudaría a agochar as olleiras que lle saíran nas últimas xornadas. Entre as noites sen durmir, o mal que lle sentaba o pouco que comía, o medo a un previsible desquite de Andrea e os continuos desplantes de Hadrián… Mónica sentiu como o proxecto de ser que levaba no ventre se remexía. Aquel dragonciño era a súa única razón para seguir adiante. Nas últimas noites, á moza déralle por pensar que o seu fillo era un ser máxico. Porque, de non ser así… Mónica fixou a ollada no almanaque que levaba adherido ao cartafol. Por sorte, apenas quedaban unhas xornadas para o remate do curso. Agora o fundamental era manter o tipo ata que lle desen as cualificacións. E despois… —Veña, bule! –animouse a si mesma–. Están esperando por ti. Mónica gardou os cadernos na mochila, que logo botou ao lombo. Dixéralle á nai que pasaría toda a

211


tarde na biblioteca municipal, facendo un traballo con varios compañeiros da clase. En realidade, quedara con Brais na alameda. Despois do acontecido co seu mozo, non tiña ninguén máis con quen falar. Atopouno recostado nun chanzo da escaleira de ferro repuxado do palco, xogando co móbil. Mónica adiviñou o contido da bolsa de plástico sobre a que sentara. —Trouxeches o códice? –preguntoulle, a modo de saúdo. O rapaz gardou o teléfono nun peto do pantalón e espreguizouse. —Ola, eu tamén estou encantado de verte! Onde quedou Hadrián? A moza torceu o xesto. —Non teño nin a máis remota idea. Non o volvín ver dende esta mañá. Aquela resposta pareceu incomodar o seu acompañante. —Entón este armatoste… Valo levar ti? A Brais non lle chistaba nada o libro vello que tivera que agochar na casa. Aquela noite case non durmira, temeroso de que o descubrisen os seus pais. E ademais, algunhas das súas páxinas facían cousas raras. —Non podes gardalo un par de días máis? –pediulle Mónica–. Ninguén vai sospeitar que ti… Pereira puxo mala cara. —Despois da fama de ladrón que me botastes enriba, seguro que serei o primeiro investigado pola policía! Mónica rexeitou a idea.

212


—O crego non vai denunciar o roubo. Non debería. Aos inimigos do dragón non lles interesa que o Codex Dragalianus caia nas mans das forzas da Lei. —Se ti o dis! Por un momento, Brais pareceu converterse no mesmo estúpido de sempre e a moza dubidou se confiar naquel feixe de músculos con cerebro de mosquito. Era evidente que o rapaz descoñecía que aquel manuscrito que tiñan entre as mans posuía propiedades máxicas. —Sabes por que é tan importante este libro para nós? O xesto do adolescente reflectía a súa ignorancia. —E por que tiña que sabelo? Vós só contastes comigo para sacalo da reitoral, pero nada máis. Mónica aceptou o reproche mais non dixo ren. Se quería que o mozo seguise sendo o seu aliado, tería que gañar a súa confianza. —Ben, entón cóntoche. O Codex Dragalianus… —Foi escrito por un dos primeiros cabaleiros da Fraternidade de Dragal, xa o sei! –interrompeuna Brais–. Os seus descendentes puideron conservalo no máximo segredo ata que se produciu a invasión de Napoleón. Daquela, para evitar que caese en mans das tropas francesas, agocharon o libro nunha das tumbas medievais da igrexa de San Pedro. Mais resulta que o cabaleiro que o fixo, non me preguntes o nome, palmou na defensa da cidade. E como non deixou testemuño do lugar, o códice case se perde para sempre. O rostro de Brais reflectía unha enorme satisfacción. O de Mónica, o seu pasmo.

213


—Como… Como sabes iso? O rapaz sorriu. A aura da moza mudaba de cores a unha velocidade prodixiosa. —Ti pensas que non sei ler, ou que? Vénche todo no libro. Iso e algunhas cousas máis, pero non me deu tempo de tragar toda esa leria. Case prefiro os meus cómics. —E dis que o códice permaneceu agochado nunha das tumbas de San Pedro? —Dende a Guerra da Independencia ata mil novecentos trinta e seis. Resulta que a igrexa foi saqueada nos primeiros días da Guerra Civil. Despois, non sei cando, o libro foi recuperado do sarcófago por uns obreiros que arranxaban os danos do edificio. Durante uns segundos, Mónica sentiu unha profunda envexa daquel rapaz. Ela apenas tivera oportunidade de follear aquel libro, mentres que Brais… —Os obreiros deberon entregar o códice á parroquia. Don Xurxo gardábao na mesma saliña da reitoral da que o rou… tomamos prestado –corrixiu. O mozo ergueuse do improvisado asento e, como se lle lese a mente, tendeulle a bolsa. —Toma, todo teu! Xa que non veu Hadrián, será mellor que leves o tombo este para a túa casa. Eu non sabería que trola contarlles a meus pais se mo pillan e, ademais, ten algo que non me fai ningunha graza. A Brais nunca lle gustaran moito os libros, pero aquel poñíalle a carne de galiña. —Que queres dicir? —Algunhas páxinas son raras. Mudan. As letras móvense. E aínda por riba, este dragón non deixa de remexerse.

214


Mónica observou o ouroboros tatuado no pulso do seu acompañante. As cores acentuáranse. Tamén o dela volvera cobrar vida. A rapaza non respirou tranquila ata que, pasando o pecho do seu cuarto, se asegurou de que ninguén seguira os seus pasos e o Codex Dragalianus estaba a salvo.

215


Descubrimentos perigosos Capítulo 31

O

párroco de San Pedro non se achegara pola

igrexa, para inspeccionar as obras de restauración do edificio, en toda a mañá. Inocencia, a muller do sancristán, botouno en falla en distintas ocasións, coincidindo sempre coas súas habituais tarefas de avituallamento de café con leite. —Este don Miguel… Onde se metería dende a misa das nove e media? Preguntoullo primeiro ao arquitecto Mateo Escolante, despois aos obreiros que traballaban no interior do edificio, tras dar unha volta pola reitoral e non atopar nin rastro do crego na casa. O párroco almorzara á hora de sempre, mais, rematada a eucaristía da mañá… Desaparecera sen deixar rastro! Vestido con roupa deportiva e calzando botas de treking, a figura esvelta do sacerdote confundíase coa de calquera excursionista que nun fermoso día como aquel, avanzada a primavera, decidise descubrir os recunchos naturais máis fermosos da bisbarra. Porque alí estaba o crego, protexendo o rostro do sol baixo unha enorme gorra de viseira e unhas gafas de cores, de camiño aos cantís da costa.

217


Decidiuse tras unha longa madrugada de insomnio, vinte e catro horas despois de decatarse do roubo do Codex Dragalianus. A chamada que recibira ás portas da casa, preto da media noite anterior, só fora un estrataxema dos ladróns para facerlle abandonar a lectura e levárenlle o libro. Mais, quen podía ter tal interese? Os cabaleiros do dragón… Seguro que están máis preto do que imaxinas! Nas propias páxinas daquel códice descubrira que os plans da Fraternidade estaban case a piques de cumprirse. A súa lectura leváralle a soñar coa posibilidade de anticiparse aos movementos dos dragalianos e, con aquela arma secreta ao seu favor, sorprendelos e destruílos. Mais agora, tralo furto… Don Miguel descartou de inmediato denunciar o roubo á policía. Despois de agochar a existencia daquel códice aos seus superiores, non podía facer pública a súa desaparición nin solicitar a axuda do bispado. Mais, aínda así… —Se credes que vou quedar quieto, ides aviados! –advertiulle o párroco ao home do espello, antes de calar a gorra e saír á rúa. Na súa memoria fotográfica gardaba copia dos planos que indicaban os distintos accesos á cripta do dragón. Aquela mañá podía achegarse aos cantís para explorar o terreo e buscar o acceso ás covas, e xa pola tarde, en San Pedro… O arquitecto Escolante apenas tivo tempo de intuír a presenza do sacerdote no contorno da igrexa, cando

218


este xa penetrara no edificio para inspeccionar as ruínas. Os obreiros deixaran os traballos á hora do xantar, para iren comer na cantina, así que o crego imaxinou que podería botar unha ollada sen testemuñas incómodas. Iso cría don Miguel, mais… —Eh, vostede! Pódese saber que está facendo? O intruso xa chegara á altura do altar e o berro de Escolante fíxolle dar un chouto. —Non pode entrar no edificio! Non viu os carteis que o prohiben? O párroco de San Pedro xirou sobre os seus pasos para enfrontarse ao arquitecto. Era evidente que, con aquelas pintas, non o recoñecera. —Boas tardes, Mateo. Sei que debería de avisalo antes de vir, pero… Escolante parou en seco. Con semellante aspecto e a barra de ferro que portaba na man, aquel home tiña máis pinta de asaltante nocturno que de sacerdote católico. Os dous homes cruzaron unha ollada estudándose. —Supoño que… Busca algunha cousa en particular? –decidiuse a preguntar o técnico, despois duns segundos de pesado silencio. O párroco non dubidou. Se alguén podía encargarse de descubrir a entrada das catacumbas, armando todo o barullo que fose necesario para escorrentar os cabaleiros de Dragal, ese era o prestixioso mestre Mateo. —Só quería levar a cabo unha comprobación. Se facemos caso duns antigos documentos da parroquia,

219


o altar deste vello templo podería agochar a entrada a unha serie de túneles soterrados. Quería confirmar esa posibilidade… antes de que se correse a voz. —Baixo a igrexa? –O arquitecto non daba crédito a aquelas verbas. Mais a fenda que percorría boa parte do pavimento era indicativa dunha rotunda falla na estrutura do edificio. E se este fora construído no ar? Don Miguel tomou o arquitecto polo ombreiro, para que o acompañase ao pé do altar. —Verá, Mateo… Antes de acometer as obras de reconstrución deste templo milenario, sería interesante que coñecese algúns detalles da súa historia. —Si, por suposto. —Como pode imaxinar, San Pedro apenas garda trazas do primitivo templo visigótico construído neste lugar polos primeiros cristiáns que poboaron estas terras. Eles fixérono sobre unhas antigas catacumbas da época dos romanos, aproveitando unha serie de covas e subterráneos presentes na zona. O arquitecto fixou a ollada no altar. A ara aparentaba de orixe moi antiga. —Durante centos de anos, esas catacumbas permaneceron en segredo. A igrexa sufriu todo tipo de contratempos e modificacións na súa estrutura, sen que ninguén descubrise a existencia dos pasadizos. Ten vostede un céntimo? Escolante cruzou unha ollada sorprendida co crego. —Un que? —Unha moeda pequena, algo miúdo. Eu non levo cartos. O arquitecto remexeu no peto do pantalón.

220


—Válenlle cinco céntimos? O crego asentiu. —Acepto a doazón, por suposto. Mateo agardou expectante o seguinte movemento do sacerdote. Este agachouse a carón da fenda aberta no chan e, coma se dun malabarista se tratar, fixo un xogo de mans e lanzou a moediña polo buraco. Os dous homes gardaron silencio, expectantes, para escoitar o tintín do metal na súa caída, chanzo a chanzo. —Unha escaleira? –atreveuse a especular o arquitecto. Don Miguel asentiu. —Eu calcúlolle trinta pasos… Ou máis. —Iso poden ser seis ou sete metros de profundidade baixo a vila… Se trazaron o pasadizo baixo as rúas principais, ninguén chegaría nunca a sabelo. —A non ser que alguén, coma vostede, descubra a porta de entrada. Que lle parece a idea? O prestixioso arquitecto Mateo Escolante caeu na trampa do crego sen decatarse de que se trataba diso, dun estrataxema do inquisidor para desviar a atención dos dragalianos da súa propia presenza no lugar.

221


Un pauto co demo Capítulo 32

M

ónica detivo os seus pasos ás portas do centro de saúde. Aquela mañá sentíase mal, moi mal, e por primeira vez desde que soubo do seu embarazo, sentiu necesidade de consultar cun médico e pedir axuda. O ambulatorio ocupaba os baixos dun dos edificios máis céntricos da vila. Na entrada, un home e unha muller uniformados de branco informaban aos pacientes sobre as consultas e dábanlles cita. —Bos días, nena. En que podo axudarte? A recepcionista mirouna de arriba a abaixo, coma se o aspecto daquela adolescente perdida puidese darlle algunha pista. —Quince anos ou dezaseis… Ti xa non tes idade para vir a pediatría. Traes a túa cartilla sanitaria? Mónica tratou de falar sen tatexar. Custoulle un mundo. —Teño unha amiga…Teño unha amiga que… A muller observouna alzando a vista por riba dos cristais das lentes que utilizaba para ler. Agardaba a que concluíse a frase. —Dime, cariño.

223


—Ela… A miña amiga… Nos ollos da recepcionista albiscou unha faísca de comprensión. —Encóntrase mal? Mónica asentiu cun xesto. —Náuseas, mareos… algunha falta? –preguntou de novo a muller. As bágoas asomaron aos ollos da moza sen que puidese evitalo. A recepcionista fixou a ollada nos pacientes que agardaban a súa quenda e ergueuse da cadeira para achegarse a Mónica. —Fala coa túa amiga e dille que veña en canto poida –indicoulle cun fío de voz–. Se ten sospeitas dun embarazo, é mellor que o consulte co seu médico de cabeceira antes das oito semanas. Cunha proba moi sinxela pode saír de dúbidas e quedar tranquila. Logo, se lle confirman o seu estado, xa lle farán a historia clínica e as primeiras análises. Dille que non se preocupe, que será moi fácil. Colorada ata a punta das orellas, Mónica tragou saliva. —Si… Direillo. Grazas. Moitas grazas. A moza abandonou as instalacións do centro de saúde agochándose nas sombras. Se antes de facer aquela consulta estaba mal, agora sentíase moito peor. Tarxeta sanitaria, historia clínica, análises… Aqueles termos escondían moito máis perigo para ela do que ninguén puidese imaxinar. Se o ser que medraba nas súas entrañas era, como Mónica pensaba, o fillo do último dragón…

224


Non vas poder contarllo a ningún médico! Mais aqueles mareos, o malestar… A rapaza enfilou o camiño do instituto. Xa perdera a primeira clase e tería que inventar unha boa xustificación para que non lles comunicasen a falta aos seus pais. Pero o pesadelo que estaba a vivir aquela mañá non fixera máis que comezar. —Cando pensas pagarme o móbil que me estragaches? Un calafrío. Andrea achegárase a ela polas costas, coma unha pantasma, e o medo paralizouna no medio e medio das escaleiras. Nin subía nin baixaba. —Eu non che estraguei móbil ningún –rexeitou. A inimiga aproveitou a circunstancia. Era evidente que Mónica estaba asustada. Nos últimos días perdera aquel brillo que ante a proximidade de Hadrián lle bailaba nos ollos. Agora era débil. —Quero un teléfono noviño do trinque. E do modelo que acaba de saír! –advertiulle Andrea, tan preto dela que o seu alento de fresa lle revolveu o estómago. —Eu non … Mónica aferrouse ao pasamáns. As pernas non lle respondían e o nó da gorxa fíxoselle enorme. —Douche unha semana de prazo. Un móbil novo e esquecemos o que pasou no vestiario. Ou… A ollada da inimiga non admitía dúbidas. —Se non, prométoche que a próxima vez será moito peor! A ameaza, coa súa carga de veleno, quedou pendurada no aire. Mónica agardou a que a silueta da inimiga

225


se perdese no corredor, para deixarse caer sobre un chanzo de escaleira. Tremíalle o corpo enteiro. —Eh, que pasa? A voz de Brais fíxolle abrir os ollos, anegados en bágoas, que Mónica trataba de reprimir. E por unha vez aledouse da impuntualidade case conxénita do rapaz. —Na… nada. Pereira fixou a mirada na porta da súa aula, que se pechaba para dar inicio a unha nova clase. Os corredores quedaran baleiros, sen máis presenza cá daqueles dous alumnos que permanecían nas escaleiras. —Chegamos tarde. Mónica desoíu o aviso. Non sería capaz de soportar a ollada triunfal de Andrea. Sabíase vencida antes de presentar batalla. —Vai ti. Eu paso. Con xesto de preocupación, Brais sentou no mesmo chanzo que a moza. —Ti pasas de ir á clase? –admirouse–. Que ocorre? Algo ía mal. A aura de Mónica perdera intensidade. Esvaecéranse as cores e… Aquelas chispiñas verdes… eran de medo? A rapaza respirou fondo. Confiar en Brais era o máis parecido a pactar co demo. Mais Hadrián estaba ausente e, sen amigos nin familia en quen confiar, sentíase soa. Vaslle entregar a alma ao diaño! –advertiulle a súa conciencia. —É Andrea –recoñeceu, facendo caso omiso dos seus propios receos.

226


—Molestoute? Cando Mónica asentiu, o rapaz apertou os puños ata que os ósos dos cotelos se lle transparentaron baixo a pel. —Deberías falar con Hadrián. Contarllo. A moza sorprendeuse. Aquel refacho de lealdade resultaba novo en Brais. —Non se encontra operativo –murmurou–. Pero non importa, el xa ten outras moitas cousas en que pensar. Nos últimos días o afastamento da parella resultara tan evidente que ata Pereira se decatara. Non facía falla explicar máis nada. O rapaz ergueuse con determinación. Logo tendeulle unha man. —Veña, levanta. Se queres ir á clase, acompáñote. E se non queres ir… Tamén sei dun sitio ben discreto onde podemos agocharnos e falar con tranquilidade. O recinto do instituto permanecía pechado en horario de clase, pero Brais coñecía todas as mañas para entrar e saír sen que ninguén se apercibise. Unha vez fóra, os rapaces buscaron agocho entre as acacias dunha área recreativa construída a carón do río. —Grazas! Mónica soltou aquela verba xunto coa mochila que deixou caer sobre a herba. E por primeira vez no día, albiscou un pouco de luz no escuro túnel en que se atopaba pechada. —Grazas por nada –riu Brais, sacando as deportivas e os calcetíns–. A quen lle apetece chupar unha clase de inglés a estas horas, con este sol? A min non!

227


A moza abraiouse da naturalidade coa que aquel rapaz eludía as responsabilidades. Acaso non tiña remordementos de conciencia? Pero alí o estaba, tan despreocupado coma un neno pequeno, refucindo as perneiras do pantalón para meter os pés no río. —Veña, anímate. Saca os zapatos e vente, verás como o esqueces todo! A auga estaba conxelada e o leito fluvial, empedrado de redondos e brunidos coios, bastante esvaradío. Aínda así, Mónica deixouse levar pola corrente que Brais abrira no seu horizonte incerto. —Non deberías facer moito caso do que che diga Andrea –advertiu o rapaz en canto chegou á súa altura–. Esa tía é parva de vez! A moza fixou a ollada nos diminutos cullarapos que comezaron a bicarlle os pés, facéndolle cóxegas. Brais semellaba ignorar a dor que o acoso producía nas vítimas. Agora o rapaz lanzaba pedriñas, facendo que brincasen varias veces sobre a superficie da auga antes de afundirse. —Queres probar ti? –preguntoulle, achegándolle un desgastado anaco de tella que recollera do leito do río. Aquela intimidade deulle pé a Mónica para facerlle unha pregunta que levaba meses roldándolle na cabeza. —E ti, antes… Por que te metías con Hadrián e comigo? Nós nada che fixeramos, non tiñas motivo ningún. A gargallada sorprendeuna. —Estás segura? Entón, por que toda a vila pensa que son un delincuente e un ladrón? Por intervención divina, supoño!

228


Mónica lembrou o encontro que tivera con Brais en San Pedro, xusto despois do incendio. Que distinto era o rapaz que agora a acompañaba do que aquel día a ameazara na sancristía. A vida dera tantas voltas en tan pouco tempo! —Foi cousa de don Xurxo –recoñeceu–. Ti ías descubrir a existencia das catacumbas e… —Pois agora todo o mundo vai saber que é verdade! –lamentou Pereira. Na súa ollada advertíase unha sombra de preocupación. Mónica achegouse ao seu vello inimigo. Nunca estiveran tan preto. —As catacumbas quedarán ao descuberto e ti vaste converter nun heroe. Pero se non te dedicases a acosarnos durante meses, se non tiveses esa xenreira contra Hadrián, se non lle plantases lume á igrexa, hoxe non estariamos expostos aos inimigos do dragón. O rapaz encolleu os ombreiros. —Ao principio era divertido. Mónica ficou abraiada. A única razón pola que aquel mangallón lles fixera a vida imposible durante meses era porque lle resultaba… —Divertido? —Si, era un xogo. Como perseguir lagartas no muro da reitoral. —Lagartas… —Ben, xa sei que non é o mesmo, pero… Aquelas últimas verbas acabaron coa paciencia de Mónica, incapaz de reprimir o repentino arrebato de ira. —Lagartas, nós? Es un merdán, sabes? –estalou, golpeando a auga para enchoupar a Brais–. Fixéches-

229


nos a vida imposible, destruíches San Pedro… A ti non che importa a xente, verdade? Non che importa ninguén máis ca ti! —Eh, eh, eh, eh… –tratou de defenderse o rapaz, que acabou pingando coma un pito cairo–.Vale, tía, síntoo moito! —Que o sentes? Ti non tes nin a máis remota idea do que é sentir nada por ninguén! —Veña, Mónica –pregoulle, abrazándoa para evitar que seguise lanzándolle auga. A moza derrubouse nun salouco. —Maldito Brais! –berrou, agora baténdolle o peito. Pero en realidade a quen golpeaba non era a aquel rapaz que trataba de saír con ela do río sen que sufrisen ningún contratempo. En realidade, loitaba coas pantasmas que poboaban os seus soños e, por extensión, consigo mesma. —Veña, veña… Xa está… Daquela veu o bico. Nos beizos. Suave. Cálido. E despois unha longa aperta. E as mans grandes de Brais acariñáronlle o cabelo, e acomodaron a cabeza de Mónica contra o seu peito. —Tranquila. Todo iso xa pasou e agora… Agora eu non che vou fallar!

230


Fenómenos estraños Capítulo 33

A

quela tarde repetírase outra vez o prodixio.

Como nas anteriores ocasións, sen darlle tempo a decatarse, o corpo de Carme volvérase invisible. Desta volta acontecera na casa mentres, sentada no sofá para descansar da xornada de traballo, asistía sen prestarlle atención ao espectáculo televisivo dun programa do corazón. —Mamá! O berro de Hadrián, a escasos centímetros, fíxoa saír do entresoño en que se atopaba. —Mamá, baixo á vila! A muller abriu a boca para responderlle que non estaba xorda, mais calou. Abraiada, sen mover un músculo que delatase a súa presenza, observou como o seu fillo vestía a cazadora e apagaba a televisión. Era o acordado, non deixar prendido o aparello cando non quedaba ninguén que o mirase. —Mamá, marcho! –voceou o rapaz, agora saíndo pola porta. Carme permaneceu en silencio un longo tempo, coa mirada perdida nunhas mans que, entón tivo a

231


certeza, naquel intre ninguén máis podía ver. Volvera facerse invisible. Durante un momento a muller estivo tentada de coller o teléfono para pedir axuda, mais as únicas persoas ás que podería falarlles do novo estado da súa materia non eran santos da súa devoción. Cortiñas convertérase nun amigo da familia, certo, pero non acababa de confiar no axente. En canto a Iria… Non, aínda non debes dicirllo a ninguén! A muller buscou o ouroboros agochado no seu pulso e descubriu que a tatuaxe comezara a estendérselle por toda a pel, creando unha capa de escamas que brillaban dun xeito intermitente. O seu corpo estaba oculto baixo a sombra do dragón. Ben, e agora que? Quizais se pechaba os ollos e recitaba o esconxuro que a liberara a última vez na oficina, podería recuperar o seu estado orixinal. Dende logo, o que non podía facer en semellantes circunstancias era correr o risco de deixarse ver en público e que alguén se percatase. E se a descubrían os inimigos de Dragal? Sombra de dragón… A muller xa comezara a recitar, cando lembrou o amuleto que ela mesma agochara no fondo dun caixón do seu cuarto. Non se atrevera a desfacerse daquela figa de acibeche, sabendo o poder que condensaba. Talvez o único antídoto coñecido para frear a maxia do dragón servise para evitar que no seu propio corpo se reproducisen aqueles fenómenos estraños. No preciso instante en que Carme volveu pendurar o colgante do pescozo, un lóstrego fendeu o solpor.

232


O curtocircuíto detivo o vehículo de Cortiñas no medio da rúa. O refacho de enerxía queimou a funda do guiador do coche. —Que demo…? O home quedou pampo, coa ollada posta na palma das mans aínda fumegantes. No lugar do contacto, o tecido sintético do «acabado polipel» fundírase, deixando á vista o esqueleto metálico do volante. Sen agardar un segundo, Cortiñas colleu o seu móbil e buscou un número na memoria. Aquela descarga tiña que ser produto dalgunha modificación dos campos virtuais da dimensión máxica de Dragal. Algún membro da Fraternidade estaba en perigo. —Iria, son eu –identificouse–. Vai todo ben? Nese intre a muller estaba pendente dunha visita escolar ao recinto do museo. —Si, claro. Pasa algo? Fume no interior dun coche… A imaxe do policía chegoulle a través das ondas magnéticas. —Tiveches un accidente? –preocupouse. O home aínda tardou uns segundos en responder. —Non… Non exactamente. En realidade non o sei. —Que ocorreu? Fariñas escoitou o estraño relato en silencio, tratando de entender, como o propio Cortiñas, o acontecido. —Non foi un fallo mecánico, diso estou seguro. —Talvez se produciu un curtocircuíto. —De súpeto, a enerxía xurdiu das miñas mans e proxectouse. A descarga foi descomunal! —E ti pensas que…

233


—Os inimigos do dragón poderían poñernos en perigo de moitas formas e este sinal talvez agoche unha advertencia. Nalgún lugar, os poderes de Dragal foron interferidos por algunha forza estraña. E preocúpame moito, porque o que sexa ten unha extraordinaria enerxía. Iria comprendeu. —Debemos manternos alerta. E reunir a Fraternidade o antes posible. O policía asentiu antes de cortar a liña. Xusto naquel intre, nunha parada situada a escasos metros do seu coche, un autobús pechaba as súas portas. Nun dos asentos dianteiros sentárase un viaxeiro que viña cos pés abertos de camiñar pola vila e unha fonda preocupación. Mónica, onde estás? Hadrián regresaba á súa casa con aquel único pensamento, porque a súa moza levaba desaparecida todo o día. Non collera o autobús escolar no que viaxaban xuntos cada mañá nin a vira ninguén polo instituto. Ela non era das que faltaban á clase, a non ser que tivese unha moi boa xustificación, e polo que el podía presentir… Mónica está embarazada. Aquela intuición era moi forte e o rapaz necesitaba ler a confirmación nos seus ollos. De ser verdade… Tes que recoñecer que es un estúpido integral, pedirlle perdón e dicirlle o moito que a queres! Buscouna sen descanso, mais non deu con ela, nin no instituto nin nos lugares que frecuentaban xuntos habitualmente.

234


—Non, Hadrián, hoxe aínda non veu por aquí! –recoñeceu a bibliotecaria. O adolescente procurouna na contorna de San Pedro, volveu buscala á Poza da Moura e fartouse de chamar á porta da súa casa, sen que ninguén lle abrise. Mónica, onde demo andas metida? Por un momento ocorréuselle a idea de solicitar axuda para atopala. Non podía acudir á policía sen levantar sospeitas innecesarias, mais talvez Cortiñas… Esquece esa estupidez. Ese tipo é a última persoa á que Mónica recorrería. Xa sabes o mal que lle cae! Ademais, se falaba con aquel home, tería que explicarlle o seu soño amniótico. —Se queres protexer ese fillo co que soñaches, debes gardar silencio. Lembra a profecía. A voz de Mónica resoou na súa mente coma se ela estivese alí mesmo, ao seu carón. E Hadrián recordou. Chegará o día en que o fillo do dragón recupere o poder arrebatado ao seu pai… Sen necesidade de pechar os ollos, a imaxe da súa moza léndolle aquel parágrafo regresou con forza. Os seus destinos foran escritos había moito tempo e agora, con aquela profecía camiño de cumprirse, era o momento de confiar a cegas. Non te preocupes por Mónica. Ela sabe ben o que fai! Á caída do solpor, Hadrián cesou na súa busca e decidiu regresar á tranquilidade do seu cuarto. Talvez alí atopase o xeito de comunicarse con ela. E se non, mañá… Apenas traspasou o lintel da súa casa, o mozo decatouse de que algo estraño sucedía. O aire semellaba máis denso do habitual, a luz máis opaca.

235


Mais a súa nai, sentada nun sofá da saliña, estaba a ler a última novela de Xerais coma se nada acontecese. —Mamá, vai todo ben? A muller levantou a vista do libro e aquel xesto fixo que o arrepío percorrese o corpo enteiro do seu fillo. O obxecto que levaba pendurado do pescozo… era a figa de acibeche? —Mamá… que estás a facer? Carme mirouno coma se non comprendese. Hadrián sinalou o colgante. —Esa cousa –tremeulle a voz–. Por que a levas posta? A muller levou a man ao amuleto que herdara da súa nai. —Isto? –dubidou–. Pois… Hadrián afastouse uns pasos, coma se temese que o poder agochado naquel obxecto diminuto puidese alcanzalo. Carme apreixou a figa de acibeche. —Non draco sit mihi dux. Non estou disposta a deixar que o poder do dragón interfira na miña vida todo o tempo. Non podo soportalo. Se de algo serviu a longa conversa que Hadrián mantivo coa súa nai aquela noite, sentados xuntos no salón da casa, foi para descubrirlle que a Fraternidade de Dragal seguía unida para protexelo. As visitas de Cortiñas, as reunións nocturnas con Iria Fariñas, as ausencias… —Que queres que che conte, Hadrián? Queres que recoñeza que estamos moi preocupados, porque sabemos que os inimigos do dragón se achan moi preto, agardando para darnos o golpe final e destruírnos?

236


—Veña, mamá… —Nin veña mamá nin farrapos de gaita! –protestou a muller–. Como a calquera nai, quen me dera a min que tratases de recuperar a vida que levabas antes de… antes de que acontecese todo isto. Que me dera que foses un rapaz normal e que gozases dos dezasete anos coma calquera outro mozo da túa idade, porque non volverás telos nunca. —Iso non é posible, sábelo ben. O dragón forma parte de min. A muller remexeuse no asento. —Se de algo se me pode culpar a min é de buscar sempre o mellor para o meu fillo. Dende a morte do teu pai, non procurei outra cousa. E agora toda esta historia de Dragal, a túa metamorfose, a Fraternidade… O rapaz colleu as mans da nai entre as súas. Por primeira vez, decatouse das diminutas engurras debuxadas na pel madura e acariciounas. —Xa o sei, mamá. —Eu non quero que botes noites sen durmir, coma min, por medo a todo ese mal que se agocha nas sombras. É terrible descubrir que a nosa familia estivo sempre en perigo por unha maldita profecía e un xuramento que alguén fixo hai centos de anos. Por gardar a maxia do dragón, o noso segredo, xa morreu xente torturada e queimada nas fogueiras da Inquisición. Non quero que esta condenada historia se repita! Aquelas verbas producíronlle a Hadrián unha punzada na boca do estómago. Se apenas un par de séculos atrás alguén descubrise o que lle acontecía dende os

237


últimos meses, el estaría condenado a converterse en churrasco. —A Inquisición… —A persecución foi terrible, meu fillo. Iria Fariñas amosoume unha sentenza que desvela as torturas inflixidas a un dos seus devanceiros. E na biblioteca do teu bisavó atopei algúns documentos que… –a voz de Carme quebrouse. —Acouga, mamá! —Sabes quen somos nós para o Santo Oficio? «O xuramento da Fraternidade é un pauto co demo, personalizado na esencia dun dragón, para practicar perigosos maleficios» –recitou de memoria–. Os cabaleiros de Dragal foron acusados de practicar xuntanzas secretas, de voar e de sufrir metamorfoses. Hadrián torceu o xesto. Os inquisidores que facían aquela acusación non andaban moi desencamiñados. Pero que por iso decidisen queimalos na fogueira… —Entre os séculos dezaseis e dezasete houbo corenta procesos da Inquisición en Galicia. Nalgúns deles agóchase a única aspiración de darnos caza e destruírnos. Para condenar os acólitos do dragón só era preciso o testemuño ocular de dúas persoas ou a confesión do cabaleiro, case sempre baixo tortura. E en todos os casos, dende a denuncia ata o castigo, atopamos a sombra dos mesmos xuíces e familiares do Santo Oficio. Carme non podía esquecer o recente descubrimento que fixeran sobre a identidade oculta do finado de don Xurxo. Se o anterior párroco de San Pedro gardaba parentesco cun inquisidor da corte de Carlos II, aquela teoría da conspiración entraba dentro do posible.

238


—Pero a vella Inquisición xa desapareceu, mamá. Non foi Napoleón quen a derrogou hai xa máis de dous séculos? Carme suspirou, cansa. —Queres que falemos de historia? Pois deberías saber que Napoleón fixo un primeiro intento en mil oitocentos oito e que as Cortes de Cádiz volveron eliminar o Santo Oficio en mil oitocentos trece. Pero ao ano seguinte, en canto recuperou a Coroa, o rei absolutista Fernando VII restableceu a Inquisición. Entre o mil oitocentos vinte e o vinte e tres, durante o chamado Trienio Liberal, foi abolida por terceira vez. Mais non foi abondo, e tivo que ser a raíña María Cristina quen decretase a súa extinción definitiva no trinta e catro. E aínda así… Hadrián comprendeu. Se a Fraternidade do dragón tivera oportunidade de preservar a súa existencia na sombra, os inimigos de Dragal poderían manterse en activo seguindo a mesma estratexia. En Galicia a estrutura familiar da Inquisición non tivera problemas para manter os seus privilexios, aínda ata ben tempo despois de abolida. —Ti cres que don Xurxo non actuaba só, verdade? A nai asentiu. —Diso sabe moito máis Cortiñas. O rapaz torceu o xesto. Nos últimos tempos, aquel home acababa sempre por converterse no centro de cada conversación. —Polo que vexo, Cortiñas sabe de todo –rosmou. Carme fixo caso omiso do comentario. —Os inimigos do dragón atoparon agocho baixo a capa de inviolabilidade da Inquisición. Mais, en canto

239


tiveron oportunidade, os cabaleiros da Orde de Dragal utilizaron todas as armas ao seu alcance para desacreditar e procurar a disolución do Santo Oficio. Por se non o sabías, cando se reuniron as Cortes de Cádiz, a Fraternidade estaba alí. —Entre os políticos que aboliron a Inquisición? –sorprendeuse o rapaz. Carme asentiu. —O quince de maio de mil oitocentos dez, os doce electores correspondentes ás salas consistoriais de Ourense elixiron un deputado polo Reino de Galicia. Ese mesmo día outorgóuselle o seu poder, xurando e tomando posesión do seu cargo nas Cortes na sesión inaugural do día vinte e catro de setembro. Ese deputado, Hadrián, chamábase Pedro Cortiñas.

240


Segredos ao descuberto Capítulo 34

A

s novas da aparición dun pasadizo secreto baixo o altar de San Pedro correron pola vila coma un regueiro de pólvora. Poucos minutos despois de que Inocencia, a muller do sancristán, soubese do achado, a policía local tivo que reforzar o perímetro de seguridade establecido na contorna da igrexa. Era prioritario evitar que a multitude desprazada ata o lugar se introducise no edificio e provocase un desastre. —Oíches a noticia? En San Pedro apareceron unhas minas, disque feitas polos romanos. —Que romanos, oh! O túnel escavado baixo a parroquia é dos tempos da Guerra Civil. —Pois eu ouvín que na igrexa atoparon un pasadizo que os cregos usaban en tempos para axudar a agochar o contrabando. —Sería nos tempos da Maricastaña, porque xa me dirás… —Pois se a historia que contou o rapaz que cacharon roubando na igrexa resulta ser verdade… Don Miguel, atento ao ruxerruxe, non tardou en chamar a Inocencia para tirarlle da lingua.

241


—Que é iso que oín de que un mozo da vila descubrira a existencia do pasadizo de San Pedro, non hai moito tempo? Sen soltar a vasoira que meneaba dun lado a outro da cociña cunha velocidade supersónica, a muller do sancristán, sempre discreta, relatoulle con pelos e sinais a versión oficial do acontecido. —É cousa dese langrán, o fillo do Pereira… Chámanlle Brais. O día que don Xurxo o pillou roubando nos petos de ánimas dixo iso, que el non estaba roubando, senón que entrara en San Pedro para deter uns mozos que esa noite se meteran na igrexa, e que logo escaparan por un pasadizo aberto dende a base do altar. Don Miguel disimulou o pasmo. —Vaia por Deus! —O Brais contou que os outros rapaces, unha parelliña, se meteran no pasadizo para escapar. E este mozo porfiou en que os seguira, mais como só levaba unhas candeas que tomara prestadas do altar, quedara sen luz e tivera que regresar. Algo máis contou do ataque dunha bandada de morcegos… Mais como todo semellaba un disparate, a xente pensou que… —E don Xurxo que dixo? —Que ía dicir o malpocado? Desmentiuno, por suposto! O párroco analizou aquela información, atando cabos. —Así que ese tal Brais sabía… —Brais Pereira, é o seu nome. —Pois vou ter que falar con ese rapaz. Cando saiba que o seu pasadizo xa non é considerado unha andrómena, seguro que se vai alegrar moito.

242


Mais non todo o mundo pensaba da mesma maneira. No momento en que as noticias chegaron ao museo, o corazón de Iria Fariñas deixou de latexar. E cando a muller pensaba que o descubrimento das catacumbas era a peor noticia que podía recibir, Mateo Escolante certificoulle o desastre. —As escavacións comezarán de inmediato. Esta mañá recibín a autorización do bispado e, en canto teñamos o visto bo de Patrimonio, porémonos en marcha! O arquitecto estaba exultante e, por primeira vez dende a súa chegada á vila, semellaba disposto a informala dos seus plans. Se cadra porque desta volta a restauración da igrexa quedaba nun segundo plano, con ela fóra da intervención pactada co párroco. —Un túnel baixo San Pedro… Madía leva! Escolante, notablemente máis estirado que nos días previos, aproveitou a ocasión para chufarse. —Foi unha desas casualidades que o azar nos ten reservadas, un sinal divino talvez. Unha moeda cae ao chan no lugar e momento oportunos e… Descubriume que o pasadizo estaba aí, diante dos fociños, ou mellor dito, debaixo. Iria fixou a ollada na ferida do pavimento, un zigzag entre os motivos xeométricos que decoraban o mosaico románico, xa milenario. E reparou nos sinais aínda visibles sobre o po acumulado nas últimas semanas. Á dereita e á esquerda da fenda recoñeceu novas pegadas de dúas persoas como mínimo. Daquela tivo a certeza de que o párroco estaba actuando dende as tebras.

243


Ese crego, don Miguel… A muller remexeu nos petos na procura de moedas soltas, disposta a repetir o experimento do que falaba o arquitecto. Logo achegouse ao altar, para tirar un par de céntimos no burato aberto a carón da lousa que sostiña o tabernáculo. —Onde lle caeu a moeda, por aquí? Iria non agardou para lanzar a peza de metal que levaba na man. O tintín metálico resoou apenas uns segundos, coma se a moediña se detivese nos primeiros chanzos. —Non semella moi profundo, aínda que algo hai –atreveuse a comentar. Se a súa intención era molestar o arquitecto, con aquela frase conseguiuno. —Hai varios pasos, o que evidenciaría que esta é a entrada dun pasadizo secreto. E para demostralo, só preciso retirar esta lousa –explicou o técnico, sinalando a pedra que servía como base ao altar–. En canto me envíen a maquinaria necesaria, xa verá! Os plans de Escolante pasaban por desmontar o tabernáculo e descubrir aqueles chanzos. O seu achado xa lle dera pé para soñar cun tesouro oculto baixo a igrexa, se cadra extensible a toda a vila. —Imaxínese… Unha cidade asentada sobre un labirinto de túneles construídos na época medieval, incluso antes! Se estas galerías soterradas atravesan a vila seguindo o trazado das antigas rúas, teremos que seguir buscando. É posible que nas casas máis antigas da cidade vella atopemos outros túneles e, nese caso… Este descubrimento sería obxecto de estudo a nivel internacional!

244


Mentres Mateo se recreaba no conto da leiteira, Iria intuíu a ameaza. O mesmo lle aconteceu a Cortiñas cando soubo os detalles do encontro. —Dende que descubrimos esa fenda no chan sabiamos que isto podía pasar –admitiu o policía. —Os danos provocados polo incendio obrigan a intervir na igrexa de inmediato, é certo, mais o anuncio da existencia dun pasadizo neste preciso momento… Estou segura de que non é casual. Iria e Cortiñas compartiron unha mesma intuición. Só a maxia do equinoccio de verán podería propiciar o milagre que a Fraternidade agardaba. O lume do dragón volvería prender naquela noite de lume e plenilunio, ao tempo que o planeta acendía milleiros de fogueiras. Os dragalianos intercambiaron unha ollada cómplice. —Hai que buscar o xeito de retrasar esa intervención ata despois da noite de San Xoán. Non podemos arriscarnos a que alguén descubra a cripta e… —Escolante confía en que as escavadoras cheguen mañá. O policía esbozou un sorriso. Era obvio que tiña algún plan en mente. —O envío desa maquinaria podería retrasarse. Se ti te encargas de descubrir os seus plans, eu podo tratar de complicarlle a vida. —E que pensas facer co crego? A ollada do cabaleiro nubrouse un intre. O día anterior, mentres patrullaba, sorprendeulle descubrir a silueta alongada do párroco nas aforas da vila. Se a

245


intuición non lle fallaba, aquel home buscaba a senda da Poza da Moura. Mal asunto. —Ti vixía a don Miguel e o resto déixamo a min. Temos que procurar non perdelo de vista un momento. A muller non puido reprimir a gargallada nerviosa. —Vixiar a don Miguel as vinte e catro horas? Iso non vai ser posible, e sábelo! Cortiñas sacou un caderniño do peto e revisou as súas anotacións. —Estes días non vai dispor de moito tempo libre. Ten dúas ducias de cativos preparándose para recibir a comuñón e axiña chegarán as festas de San Xoán e San Pedro… –o home botou contas–. Se todo sae segundo está escrito, en poucos días a estirpe do dragón volverá poboar a terra. Aquelas celebracións, a finais de xuño, eran as máis importantes da vila. Dende a noite do 23, véspera de San Xoán, ata o mesmo 29, o propio día de San Pedro, a localidade fervería de xente nunha intensa semana. As datas eran perfectas. Co curso rematado, comezaba o verán. Moitas familias do interior desprazábanse á costa para gozar dunhas merecidas vacacións, convertendo a vila nun dos lugares turísticos máis visitados. Habería bailes e verbenas coas mellores orquestras, unha chea de actividades culturais e todo tipo de postos e atraccións. Para a Fraternidade de Dragal tamén podería ser o comezo da nova era.

246


Temos que falar Capítulo 35

O

autobús chegou puntual á súa parada e Hadrián buscou a silueta de Mónica a través da fiestra, cun temor agarrotándolle a boca do estómago. E se tampouco acudía hoxe ao instituto? Mais alí a estaba, na beirarrúa, a carón da marquesiña, co rostro canso e quizais máis delgada do que o mozo podía lembrar. A rapaza apenas respondeu ao seu saúdo cun xesto que denotaba cansazo. En canto sentou ao seu carón, pasoulle un brazo sobre os ombreiros coa idea de agarimala. —Bos días! Mónica non respondeu ao bico que lle esvarou polos beizos. —Ola. A friaxe do saúdo provocou un calafrío en Hadrián. —Temos que falar. A rapaza respirou fondo. —Si, claro. Eu tamén quero falar contigo. Os dous gardaron silencio. A ollada de Hadrián perdeuse ao outro lado da fiestra do autobús, que se achegaba ao seu destino percorrendo as mesmas rúas de cada día.

247


Que verbas serían as máis axeitadas para explicarlle o seu soño e confesarlle o amor que sentía por ela? —Despois da clase de matemáticas podiamos… Mónica non lle deixou rematar a frase. —E por que non agora? O transporte escolar detívose na última parada e os seus ocupantes descenderon para mesturarse coa marea humana que ateigaba a contorna. O son do timbre advertiu do inminente comezo das clases, mais a parella non chegou a entrar no recinto do instituto. —Onde queres que vaiamos? —A calquera sitio. Dáme igual. Hadrián e Mónica botaron a andar sen rumbo, os dous coa ollada posta no chan, sen atreverse a pronunciar a primeira palabra. Os seus pasos leváronos ata a alameda. A aquelas horas da mañá o parque infantil aínda estaba baleiro e Mónica sentou nun dos bambáns, no que puxou para balancearse. Estraño lugar para darlle o adeus definitivo á infancia. —Hadrián… Sentado no bambán contiguo, o rapaz intuíu o motivo da confesión e fixou a ollada no perfil teimudo da súa moza. A pesar das olleiras, estaba moi guapa. —Quérote! –adiantouse, sen pensalo dúas veces. A declaración foi sincera. Saíulle do fondo da alma. Levaba tanto tempo atascada no peito que nunca pensou que sería capaz de pronunciar aquela palabra. —Hadrián, eu… —Quérote –repetiu, coa mesma promesa brillando nos seus ollos. A moza pousou os pés no chan para frear o movemento pendular e fixou a mirada na punteira dos

248


zapatos, agora recubertos de po. Cantas veces ensaiara aquela confesión diante do espello? —Hadrián… Tiña as verbas atoadas na punta da lingua. Estou embarazada. Mais no último momento dubidou e xa non se atreveu a dicirllo. —Oíches o que falan de San Pedro? –murmurou–. Descubriron a existencia das catacumbas e queren facer unha escavación. O rapaz detivo o seu bambán, arrastrando os pés. Aquel tema de conversa non era o que agardaba. —Seino. Din que van levantar o altar. Non fixo falta outro comentario. Os dous sabían que se alguén descubría a cripta de Dragal, aquel sería o principio da fin. Adeus á Fraternidade e ao soño do dragón. Tes que dicirllo! Mónica aclarou a gorxa. Non tería unha oportunidade mellor para facelo, pero… —O novo párroco de San Pedro, don Miguel… Chamou os pais de Brais para darlles a noticia. Quere entrevistarse con el para preguntarlle o que sabe. Ao escoitar aquel nome, Hadrián remexeuse contrariado. —Esa era a cousa tan importante que tiñas que dicirme… Falarme do teu amigo Brais! Mónica torceu o xesto. A amargura destilada naquelas verbas non lle permitía desvelar o segredo oculto no seu ventre. —Non é o meu amigo Brais –arremedou.

249


—Onte, en lugar de vir á clase, estiveches con el todo o día –lanzou ao chou o rapaz, doído–. Por iso o sabes! Ignorante do farol de Hadrián, o rostro de Mónica mudou de cor. —Como sabes que estiven con Brais? Ti non tes ningún dereito a controlarme! –espetoulle, erguéndose. O rapaz seguiu os pasos da moza coa mirada, mais o enfado que sentía non lle permitiu correr tras ela. O seu soño das últimas noites convertérase nun pesadelo. —Vai buscar o teu amigo Brais! –berroulle celoso. Mónica botouse a andar sabendo que levaba a ollada de Hadrián cravada nas costas. Camiñaba todo o ergueita que lle permitía a dignidade ferida, a pesar da dor pola alma quebrada. E a cada paso que se distanciaba do parque infantil, máis sentía o peso do fillo que se mexía no seu ventre. Que difícil, agora, dar a volta e revelarlle o que pasaba. Estou embarazada. E mentres se afastaba do lugar, aquelas verbas saíron dos seus beizos, anegadas en bágoas polo desengano. Mais agora Hadrián xa non podía escoitar a confesión. Estou embarazada… E teño medo. E así, cando Mónica se atreveu a volverse, buscando coa ollada o mozo no bambán do parque, el xa non estaba.

250


Confesións e pantasmas Capítulo 36

O

borrancho de tinta deformouse, adoptando distintas formas ilexibles sobre o pergameo. O último parágrafo escribíase e desaparecía unha e outra vez, mudando a orde das verbas e o seu significado. As imaxes que ilustraban o códice tamén sufrían constantes transformacións. Unhas veces o dragón voaba maxestoso sobre a terra. Noutras, un ser escuro cortáballe a cabeza coa súa espada, deitando o sangue de azougue sobre a páxina en branco. Oculto no armario de Mónica, baixo un monte de sabas limpas, o Codex Dragalianus sufría a mutación dos seus contidos. E o seu final non escrito ata entón volvía modificarse, dependendo en cada movemento do que fixeran os membros da Fraternidade na vida real. Que os cabaleiros discutiran? O ser escuro gañaba forza para destruír o dragón aínda en xestación. Que os dragalianos sabotaban os movementos do inimigo? O dragón remexíase contra o ser escuro que o mantiña prisioneiro na páxina. Cando o párroco de San Pedro se reuniu coa familia Pereira, o texto do último capítulo mudou ata

251


esvaecerse. Don Miguel convocara os pais de Brais na casa reitoral, onde poderían falar con toda tranquilidade mentres tomaban un café. —Eu, con leite –pediu a nai, collendo unha das pastas que foran as favoritas de don Xurxo e que agora estaban destinadas a caducar no fondo da despensa. —Eu, descafeinado con sacarina, que o azucre non me presta –pediu o pai, servíndose tamén unha xenerosa ración de galletas. Inocencia, a muller do sancristán, repartiu as beberaxes e lambetadas con xenerosidade antes de abandonar a sala das visitas. Don Miguel, vestido con traxe talar e colariño para darlle máis solemnidade á cousa, sentou nunha butaca de enormes orellas tapizada de pel, presidindo a reunión. O sacerdote decidira manter aquel encontro cos pais de Brais antes de entrevistarse co mozo. Despois de todo, eles semellaban moi interesados en lavar a imaxe da familia e non sería difícil sacarlles a información que precisaba. Logo, cando tivese todos os datos sobre a mesa, xa habería tempo de coñecer a versión do adolescente. Dos rapaces, el nunca acababa de fiarse. —Así que, despois de todo, o que o meu fillo contou sobre a existencia dunhas escaleiras e un túnel en San Pedro non foi unha invención –entendeu o pai, aliviado–. Daquela, a acusación de que esa noite se metera na igrexa a roubar… Sen entrar naquel xogo de medias verdades, o párroco encolleu os ombreiros. —O que imos investigar agora é se existe ese pasadizo do que falaba o seu fillo. E o demais irémolo

252


vendo. Pero antes de nada, necesito que me conten vostedes o que saben dos feitos da noite de autos. E así o fixeron. Aos poucos, entre xestos de asentimento da muller, Manolo Pereira foi debullando un relato surrealista, aderezado con morcegos e dragóns. —Así que di vostede que o seu fillo lle contou que… —Baixo o altar desa igrexa hai unhas escaleiras que baixan directas ao inferno. E se o meu fillo o dixo, pode estar seguro de que é verdade! Por primeira vez na vida, aquel home defendía a integridade moral da súa estirpe. Se Brais chegase a oír o que se falaba del na reitoral… —Pero tanto a investigación da policía como don Xurxo desmentiron esas declaracións –lembrou o sacerdote, repartindo unha nova ración de pastas entre os seus convidados. —Seguro que eran cómplices! –estoupou a nai, indignada, sen deixar de mastigar unha galletiña de nata recuberta con chocolate negro. —Mais o tema do dragón… Iso xa… Que queren que lles diga? –aguilloou o crego. —Pensa vostede que é unha fantasía do rapaz? –ofendeuse Manolo. Don Miguel asentiu, agardando unha confesión completa. —E logo, que outra cousa podo pensar? A estratexia funcionoulle. —Pois o meu sogro, que en paz descanse –interveu a muller–, tamén falaba do dragón agochado en San Pedro. E dos cabaleiros.

253


O sacerdote ergueuse da butaca, empuxado por un resorte invisible. —Os cabaleiros? A nai de Brais sorriu de orella a orella. —Por se non o sabe, os Pereira descenden dunha orde de cabaleiros moi antiga! O párroco de San Pedro observou a muller coma se non dese crédito ao que acababa de escoitar. Aquela parella de badocos… Se os seus devanceiros formaban parte da Fraternidade de Dragal, eles non tiñan nin idea do que estaban falando. Mais de ser así, talvez o seu fillo… —Unha orde de cabaleiros… Xa me parecía a min –animounos don Miguel–. Iso é algo que evidencia moita categoría. Mentres a familia Pereira desvelaba certas intimidades familiares das que nunca tiveran oportunidade de presumir ata aquel día, as últimas páxinas do Codex Dragalianus foron poboándose de novas imaxes. Nunha cripta asolagada, unha pequena burbulla rachou a uniformidade da superficie ata ese instante inmóbil. Logo, o espello acuático rompeuse nun latexo de pequenas ondas. Hadrián tomou aire e braceou nas augas quentes. Sabía o que buscaba. A sombra do dragón, que o acompañaba, reptou polo subterráneo. Unha vez na cripta, esvarou polo tabernáculo ata ocupar o centro do ouroboros gravado sobre a laxe. Naquel mesmo lugar vertérase o contido do derradeiro ovo alquímico. Parte da súa maxia, aínda latente, permanecía suspendida na atmosfera da cripta. Hadrián pechou os ollos para impregnarse da súa esencia e lembrou a profecía.

254


Chegará o día en que o fillo do dragón recupere o poder…. O rapaz non gardaba memoria exacta do que lle acontecera na noite da traizón. Ferido de gravidade, perdida a consciencia e moito sangue, apenas tivera forzas para aferrarse á vida. Agora, baixo a luz da súa lanterna, buscaba unha última esperanza. Se non daba recuperado a maxia que lle arrebataran, o dragón que vivía no seu interior estaba condenado a extinguirse para sempre. Sobre o taboleiro pétreo aínda era visible a marca sanguenta da traizón e o regueiro que deixara o seu corpo cando se arrastrara, primeiro sobre a laxe, despois no chan. Moi preto, apenas a uns pasos, atopou os restos dunha vella mazá reineta, amagallada e murcha coma unha xigantesca uva pasa. Aquela froita amplificou os recordos. —Don Xurxo… Hadrián recolleu a mazá do chan e reprimiu a bágoa de lume, fixando a mirada nas infinitas estalactitas que conformaban a cúpula da caverna. A dor pola traizón daquel home, que sempre considerara o seu guía, o seu amigo e o seu aliado, avivouse. —Por que, don Xurxo? –berrou agora, lanzando a reineta polo ar, directa á escuridade. A súa voz rachou o silencio sepulcral da cripta para regresar axiña, unha vez, e outra, proxectada polo eco. Rabia, dor, impotencia… Sentado sobre a laxe onde a lúa chea do equinoccio de primavera estivera a piques de outorgarlle os poderes de Dragal, o rapaz perdeu a noción do tempo. No

255


interior daquela gruta de paredes tapizadas con diminutos cristais podía sentir a esencia que agora levaba impregnada nos seus xenes. O dragón estaba vivo baixo a pel humana. Dragal, surge et sta in excelso Excita potentiam tuam et veni Ostende nobis faciem tuam, draco As escamas comezaron a agromar nos brazos, no rostro, nas pernas… O mutante conxurou a maxia, agardando o milagre. O seu corpo atlético foise recubrindo dunha coiraza mentres recuperaba a forma primitiva do ser da lenda. En plena metamorfose, canalizou as forzas que fluían na cripta ata que o ollo máxico que levaba oculto na fronte espertou. Durante uns segundos, Hadrián puido estender as ás de Dragal, agora invisibles. Entón, cun suave movemento, elevouse uns centímetros sobre o chan. Os poderes do dragón estaban a rexenerarse! Dragal, surge et sta in excelso… Un segundo, dous, tres… Excita potentiam tuam et veni Catro, cinco, seis… Ostende nobis faciem tuam, draco Pero aquel conato de voo requiría máis forza da que calquera corazón humano podía soportar. A intensa dor na arca do peito rachou o encantamento e fixo que o mutante caese sobre a laxe coma un chumbo. Ferido na súa estima, o rapaz exteriorizou o seu enfado golpeando o ouroboros esculpido na pedra. —Maldito sexas! –berrou, impotente. As bágoas reflectiron o espectro do dragón, atrapado no mundo de ultratumba onde a traizón perpetrada

256


por don Xurxo o mantiña cativo. O proceso de rehabilitación aínda non se completara abondo. A sombra de Hadrián, proxectada sobre o taboleiro, volvía ser a dun adolescente espido. Nunca poderás facelo ti só. O rapaz, agora aterecido, ergueuse para abandonar o lugar. Temos que regresar e cumprir o pacto da Fraternidade, decidiu. Non sería doado xuntar de novo os cabaleiros de Dragal e conxurar as súas ánimas. A nai non semellaba disposta a desfacerse daquela figa pezoñenta capaz de inhibir as facultades que lle transmitira a sombra do dragón. E Mónica… O mozo tratou de borrar do pensamento a súa última discusión, tan estúpida que o seu simple recordo lle proía na alma. Debes falar con ela. Confesarlle o que sentes, preguntarlle se… A visión do pequeno ser mergullado no líquido amniótico volveu potente. Aquela intuición cobraba forza, mais a delicada pregunta resultaba cada vez máis difícil de formular. Se estivese embarazada, buscaría a ocasión de falar contigo. E non o fixo! –tratou de xustificar o inxustificable. Ía frío e, sen reloxo no pulso, perdera a noción do tempo. Hadrián decidiu irse do lugar, mais non contaba coas pantasmas. En canto deixou a cripta do dragón para regresar ás pozas, o reflexo da lanterna descubriu un espectro agochado na escuridade.

257


Un terror súbito paralizou a Hadrián. —Quen anda aí? O feixe de luz desvelou unha presenza inesperada. —Don Xurxo! O corazón brincoulle no peito. Alí estaba o crego, protexido na sombra, inconfundible coa súa eterna sotana negra. Unha man de xeo apreixoulle a gorxa. —Don Xurxo? Hadrián agardou a que o ritmo dos seus latexos se compasase co ecoar das pingas na caverna para atreverse a respirar. Dende aquela distancia non podía distinguir o xesto do párroco, mais a través da escuridade sentía a forza da súa ollada. —Don Xurxo… É vostede? A eternidade condensouse nuns segundos, mais a pantasma non lle deu resposta. Aquel silencio animou a Hadrián a achegarse. —Don Xurxo… meu Deus! Alí o estaba, seco coma un bacallau, momificado polo aire xélido da gruta. Daquel home baixiño e gordecho que Hadrián recordaba, apenas quedaba unha sombra, apoiada para sempre nunha fría estalagmita.

258


Avaliación final Capítulo 37

O

s últimos exames sempre tiñan sabor a despedida. Remataba o curso escolar, e con el a rutina dos últimos nove meses. Madrugar, coller o autobús, asistir ás clases… Os derradeiros exames adoitaban ser un reto para Mónica. O afán de superación sempre a levaba a pelexar por un punto, por unha décima máis, que marcase a diferenza nas súas cualificacións. Mais desta vez todo era distinto. Os derradeiros exames tiñan sabor a derrota. Remataba o curso e, aquela mañá, os alumnos da clase agardaban con expectación a chegada de dona Ermidas cos resultados da última proba de matemáticas. O futuro de cada alumno nas inminentes vacacións xa estaba escrito. A vella profesora chegou puntual, aos dous minutos exactos de soar o timbre, abrazada ao seu cartafol. Colgou a chaqueta de la vermella no respaldo da cadeira, saudou os presentes na aula e comezou a repartir as cualificacións polos pupitres. —Antón… como pode vostede imaxinar, verémonos en setembro.

259


—Teresa… moi ben, mellorou moito nesta avaliación. —Breixo… esa cabeciña! Un aprobado xustiño. —Antía… os meus parabéns. Media de notable alto. —Marta… eu agardaba moito máis deste último exame. —Miguel… ben, imos progresando. Mentres a profesora seguía o seu percorrido, achegándose pouco a pouco á súa mesa, Mónica deixou vagar a ollada pola ventá. No exterior, un brillante sol de primavera iluminaba a fachada da igrexa de San Pedro. A moza sentiu que aquelas ruínas eran a metáfora da súa propia vida. —Mónica… A voz de dona Ermidas sobresaltouna. A rapaza enfrontouse entón á ollada seria da vella profesora. —Mónica… Quero falar con vostede ao remate da clase. Isto non pode ser –advertiu, pousando o folio do seu último exame sobre a mesa. Na marxe superior, a carón dos datos da alumna, en vermello e resaltado nun gran círculo, destacaba un inmenso cero que a Mónica se lle atragoou na gorxa. —Si, claro… Remataba o curso. Feitos os exames da última avaliación, o centro de ensino era unha festa. Agardando pola entrega de cualificacións, organizábanse excursións á praia, roteiros culturais, diversos campionatos deportivos… Tamén as derradeiras probas de recuperación para aqueles alumnos que deixaran algunha materia pendente.

260


Mentres dona Ermidas concluía o seu percorrido pola aula, Mónica buscou a Hadrián coa mirada. O rapaz estaba tranquilo, sen imaxinar o desastre. Despois de todo o que lle acontecera, o claustro de profesores decidira suspender as súas cualificacións ata setembro, reservándolle praza para cursar o primeiro de Bacharelato. Se ela repetía curso, como as últimas notas facían presaxiar, ou abandonaba o instituto… A rapaza disimulou a bágoa, anticipando a despedida. Aquel ano xuntos fora o mellor e o peor da súa vida. E rematado o curso, xa nada volvería ser igual. —Mónica, sénteste ben? Mais alí estaba Brais, atento a todo. —Si, grazas –respondeu nun murmurio, esbozando un tímido sorriso. O son do timbre puxo fin a cincuenta minutos de suplicio matemático e a moza agardou o desaloxo da aula sen moverse do asento, coa ollada nas fórmulas de xiz que ateigaban o encerado. —Señorita Barxas… Pódese saber que lle aconteceu á miña alumna favorita nesta avaliación? As verbas agarimosas de dona Ermidas provocáronlle un calafrío na espiña. —Non sei… supoño que… foi todo. A docente colleu unha cadeira para sentar a carón da súa alumna. Logo tomouna da man e fitouna aos ollos. —Señorita Barxas… Eu entendo que ese todo ten un nome, Hadrián. As matemáticas e os amores non fan moi boa combinación. Mónica atopou o seu reflexo no vidro das gafas da profesora e, sen poder confesar a verdade, encolleu os ombreiros.

261


—Aconteceron demasiadas cousas e eu… Non estudei todo o que precisaba. A titora sacudiu a cabeza. —Un cero. A miña alumna favorita pasa do dez ao cero en cuestión de semanas. Non estuda, auséntase da clase, ten conflitos con outras compañeiras nos vestiarios… Que che pasa, Mónica? Un nó na boca do estómago. —Supoño que terei que volver examinarme en setembro. Dona Ermidas fitou a rapaza, buscando o xeito de derrubar a barreira que esta erguía unha e outra vez entre ambas. —Eu non quero que nos vexamos en setembro. Eu quero que me deas unha explicación para convencer o claustro de profesores de que mereces aprobar o curso, a pesar do cataclismo desta última avaliación. Un amor de adolescencia non pode botar por terra o futuro dunha rapaza traballadora e intelixente coma ti, cun expediente académico que sempre foi impecable. Eu tamén fun nova algunha vez, así que sei do que estou falando. Din que sabe máis o demo por vello que por diaño, así que… —Dona Ermidas… —Se precisas axuda para superar as dificultades, non dubides en pedila. Doutro xeito, os teus problemas non van ter solución. Se ademais tratas de ocultalos, pechas as portas e as fiestras para que non corra o aire, podes morrer afogada. A rapaza volveu encoller os ombreiros, sen atreverse a aceptar a oferta. Estaba afogándose, iso era certo,

262


mais os seus medos non lle permitían crebar o silencio e falar do fillo do dragón. —Moitas grazas. Se necesito algunha cousa falarei con vostede –prometeu. Dona Ermidas gardou silencio mentres a rapaza recollía as súas pertenzas no pupitre e abandonaba a aula. Despois, a través da fiestra, puido ver como baixaba as escaleiras e se afastaba. No exterior, fóra do recinto escolar, alguén agardaba por ela. O reflexo do sol sobre o vidro apenas lle permitía distinguir a silueta de Hadrián. A titora abriu a ventá e asomouse, para ver mellor a parella, pero… —Brais? O seu xesto mudou coa sorpresa.

263


Irmáns de sangue Capítulo 38

H

adrián abandonou o recinto escolar en canto soou o timbre, sen agardar un segundo. As olladas que cruzaran Brais e Mónica na clase, en distintos momentos da mañá, evidenciaban que a súa presenza estaba de máis. E así, cando se decatou de que a moza quedara a falar con dona Ermidas e o seu novo amigo agardaba por ela no relanzo, decidiu desaparecer. —Hadrián, agarda! A voz de Iria Fariñas sorprendeuno xa lonxe do instituto. En lugar de coller o autobús que o levaría á casa, botárase a andar sen rumbo. Cando quixo decatarse, estaba no extremo máis afastado da vila. Ao recoñecer a dragaliana na outra beirarrúa, detivo os seus pasos. A directora do museo agardou a que os vehículos se detivesen no paso de peóns para cruzar. —Non deberías ir para a casa? Son horas de xantar! O mozo fixo caso omiso do reproche. Nese intre a comida non estaba entre as súas prioridades. —Hai cousas máis importantes. Como reunir a Fraternidade antes de que… A muller non deixou que rematase a frase. Non precisaba da telepatía para intuír que algo estaba a

265


acontecerlle, mais aquela facultade permitíalle ver alén das evidencias. —Estás ben? Un calafrío na espiña. O ouroboros tatuado no pulso de Hadrián remexeuse. O rapaz percibiu o intento de conexión mental. —Estou ben, si –respondeu, sen disimular o desacougo. Mais Iria sabía que mentía. —É por Mónica… Que aconteceu entre vós? O rapaz desviou a ollada e tratou de esquivar a pregunta. Doíalle. —Non é por Mónica, é que… A Fraternidade debe reunirse antes de que abran o pasadizo das catacumbas e poidan descubrir o noso segredo –improvisou–. O poder do ovo alquímico aínda permanece na cripta do dragón así que, se regresamos, talvez poidamos conxurar a súa maxia. Mais debemos darnos présa. A muller asentiu, amosando a súa conformidade. Tamén ela estaba preocupada polos últimos movementos do párroco de San Pedro, mais… —Quedei con Cortiñas esta tarde, así que falaremos do asunto. Pero hai uns días que non sei nada da túa nai e… A visión atravesouna coma un lóstrego. A figa de acibeche, proxectada dende a mente de Hadrián, obrigouna a retroceder un paso. —Carme… –intuíu–. Que lle sucedeu? Cando percibiu a incursión de Iria no seu cerebro, a ollada do rapaz escintilou. Que fai vostede dentro da miña cabeza?

266


O reproche telepático fixo que o rostro da muller mudase de cor, mais non abandonou o vínculo. En apenas uns segundos puido albiscar unha rápida sucesión de imaxes. Con elas tivo acceso aos pensamentos de Hadrián. Alí, nalgún lugar do cerebro, estaba todo: os recordos, os temores, os desexos… A sorpresa inicial do rapaz transformouse en ira. Fóra da miña cabeza! Pero Iria Fariñas aferrárase aos seus pensamentos coma unha samesuga. As arelas dun dragón que non podía voar, os seus celos de Brais, a renuncia da nai a seguir a senda de Dragal, a sospeita dunha paternidade incerta… No pulso de Hadrián o ouroboros cobrou vida e a tatuaxe de Iria tamén se remexeu, abandonando o seu emprazamento primitivo. As escamas comezaron a xurdir no rostro da muller. O dragón estaba subtraéndolle a forza vital. Saia da miña cabeza! –ordenou o rapaz, tallante. Iria, agora asustada, apertou os puños e cortou o fluxo establecido entre ambos. En canto se liberou da conexión telepática, recuperou a natureza humana. —Meu Deus… Exhausta, a muller sentou no chan, ao bordo da beirarrúa. A tatuaxe do seu pulso recuperara o seu aspecto inofensivo, mais podía sentir o dragón vivo baixo a pel. E con el, un medo intenso. Hadrián tamén sentou no pavimento. —Telepatía –advertiu, cruzando as pernas–. Non é doado convivir co dragón.

267


Fariñas pousou a ollada nas mans, que aínda lle tremían. A mutación que sufrira, aínda que parcial e breve, requiría dunha gran dose de enerxía. Tamén a conexión mental, que a deixara exhausta. Mais, nuns segundos apenas, conseguira descubrir todos os segredos de Hadrián. Incluídos os seus temores ocultos. A muller respirou fondo, tratando de ordenar as súas ideas. —É unha forza brutal. Non sei como é posible que… Mais Hadrián sabíao perfectamente. —Ocorreu na cripta… A sombra do dragón espallou os poderes de Dragal entre os presentes. A vostede debeulle tocar en sorte a telepatía –explicoullo cun sorriso amargo. —Estas visións… Nos últimos días son case constantes. —Pois non lle queda outra que aprender a vivir con elas. Agora terá que controlar o impulso de ler nas mentes e refrear o poder que sentirá no sangue. Eu sei… Eu sei o que se experimenta cando esa forza comeza a correr polas veas. E pode ser terrible! A muller fixou a ollada no perfil do rapaz, admirada da súa madurez. Transformarse nun dragón era un transo moi duro. —Entón, ti tamén podes…? —Lerlle o pensamento á xente?– adiviñou o mozo–. Antes tiña esa facultade. Agora só ás veces, cando Dragal regresa. —Meu Deus!

268


—Mais é un dos poderes que menos boto en falta –recoñeceu–. Saber o que pensa a xente… Non me chista. Pode resultar noxento. A muller asentiu. De repente, aquel poder fixéraa partícipe do lado escuro do rapaz. As dúbidas e celos que estaban a consumirlle a alma agora tamén eran seus. Mais, se o seu acompañante non se decatara, non era prudente desvelarlle o segredo. Hadrián recolleu un pau de xeado que alguén tirara na beirarrúa e comezou a trazar liñas sobre un montículo de terra acumulada no chan. O garabato, de trazos case infantís, cobrou a forma dunha bonequiña. —Agora vostede poderá descubrir moitos segredos. Se atopa o xeito de utilizar a telepatía sen que a xente se aperciba, pode resultar unha ferramenta moi útil. Mais recoméndolle que non volva indagar na miña mente. Se volve facelo… Hadrián cravou o pau de xeado no torso do debuxo, á altura do corazón. —Isto é o que lles espera aos inimigos do dragón. A muller palideceu. —Meu Deus… é que non confías en min? No rostro do rapaz debuxouse un triste sorriso. —Como podo estar seguro de vostede? Iria ergueuse para abandonar o lugar. Aquelas verbas evidenciaban os temores agochados na mente de Hadrián. A traizón de don Xurxo, a figa pendurada do pescozo da nai, a afinidade de Brais con Mónica… —Non sei se podes confiar, pero deberías. A forza dese dragón que flúe polas nosas veas convértenos en herdeiros da mesma estirpe. Agora somos irmáns.

269


Nas vésperas da festa Capítulo 39

A

índa faltaban uns días para o comezo das festas patronais en honor de San Pedro, mais as tómbolas, atraccións e postos de venda ambulantes xa comezaran a instalarse na vila. E así aconteceu que, dun momento para o outro, don Miguel se atopou coa reitoral e a parroquia rodeadas por medio cento de ruidosos tenderetes. Cos autos de choque literalmente na porta da casa, o párroco de San Pedro acudiu ao Concello para elevar a súa protesta ás máis altas instancias do poder local. —O rexedor non se encontra dispoñible neste momento. Está reunido en comisión –advertiulle unha eficiente secretaria ás portas do despacho da alcaldía, impedíndolle o paso. —Pois se o alcalde non pode recibirme, alguén terá que atenderme! –protestou o crego. —Se quere agardar uns minutos nesa saliña… E así pasou o tempo, en realidade preto dunha hora, sen que o mandatario local dese sinais de vida. Don Miguel, farto da espera no cuarto das visitas, volveu queixarse. —É un asunto de máxima urxencia. É que non hai unha persoa responsable con quen falar?

271


A funcionaria dubidou apenas un instante. —Se quere facelo co concelleiro de Festexos e Romarías… O sacerdote aceptou a proposta como mal menor e seguiuna ata o despacho do edil, que dende a súa chegada á vila aínda non se deixara ver pola parroquia. —Ola, don Miguel, encantado de coñecelo! –saudou o home, erguendo o seu impoñente volume dunha enorme cadeira xiratoria que, mais que asento de despacho, semellaba un trono–. Sente, acomódese aquí. A que debo o pracer da súa visita? O párroco esbozou un sorriso acartonado mentres ocupaba a modesta cadeira que lle ofrecía o seu anfitrión, de novo instalado no sitial. O concelleiro, que a duras penas collía dentro do seu traxe verde oliva, tróuxolle á mente a imaxe dun inmenso batracio. A ollada era cuspida. Don Miguel esforzouse por escoller as verbas axeitadas: —Esta mañá… —Ah, xa sei polo que vén! –interrompeuno o concelleiro, recollendo un dos numerosos cartafoles espallados sobre a súa mesa–. Os feirantes, verdade? Sempre chegan uns días antes das festas, para instalarse nos lugares de costume e ir ambientando a vila. —Xa entendo, mais… Apenas o sacerdote abriu a boca, o edil volveu erguer do trono as súas impoñentes dimensións. As carnes oscilaron dentro do traxe coma se dun xigantesco flan se tratase. Un flan verde oliva. —Entendo que lle incomode a idea. Serán tres semanas de pequenas molestias e ruídos na contorna

272


da súa parroquia… Debo dicir que o seu antecesor nunca lles puxo pegas. Don Xurxo sabía conciliar o humano e o divino coma ninguén. Como era aquela frase? A César o que é do César e a Deus o que é de Deus. Así que… —Pero San Pedro, nas actuais condicións… —Eu entendo que a presenza dos feirantes vai retrasar as obras, mais… Como lles digo sempre aos veciños: para que moitos gocen da festa, uns poucos teñen que aturar as molestias. Só son vinte días ao ano e a vila precisa de pequenas alegrías coma esta, así que… Xa verá que curtas se lle fan! Nun visto e non visto, o párroco de San Pedro atopouse no relanzo das escaleiras, con dúas palmadiñas nas costas e un programa de festas na man. Apenas cinco minutos despois, soaba un teléfono vermello no bispado. —Ilustrísima? Temos un problema! O pastor da diocese escoitou a crónica en silencio. —… E nas actuais condicións, será imposible introducir no edificio a maquinaria que precisamos para descubrir o pasadizo de San Pedro. O bispo remexeuse na cadeira. Coñecida a existencia daquel túnel baixo a igrexa, el era o primeiro interesado en descubrir se se trataba do acceso ao templo do dragón que o Santo Oficio levaba tantos séculos buscando. —Xusto agora, nas datas previas ao solsticio de verán… —O tránsito de vehículos está cortado en toda a zona. Coas atraccións a rentes das estadas, hoxe xa é imposible acceder ao edificio. E cando se instale o

273


escenario da orquestra Panorama… Xa non quero nin pensalo! As obras van sufrir semanas de retraso. O prelado alcanzou a súa axenda persoal, na que atesouraba os contactos directos dos principais responsables políticos, económicos e sociais do país. Un par de chamadas ás persoas indicadas, e a contorna de San Pedro sería desaloxada de inmediato. Pero aquela drástica medida ía ser moi difícil de xustificar. Coas festas patronais á volta, a vila enteira podíaselles botar enriba. —Ben, Miguel… É unha mágoa que isto aconteza xusto agora, cando estamos tan cerca de cumprir a nosa misión. Mais se nós non podemos acceder ao pasadizo, tampouco deixaremos que o fagan os acólitos de Dragal. Debemos permanecer atentos, non nos queda outra! Don Miguel colgou o teléfono e colleu o programa das festas que pousara na mesa do escritorio. As celebracións comezaban o 23 de xuño, na véspera de San Xoán, cun baile popular na praza maior e unha espectacular verbena. Despois, á media noite, acenderíase unha xigantesca fogueira. E outras moitas, talvez centos, nas praias e quintas particulares. Se non podes co teu inimigo… O crego afrouxou o colariño, para respirar mellor, e acariñou a figa de acibeche que levaba pendurada do pescozo. Logo marcou o número da familia Pereira. —Manolo? Son Miguel, o párroco de San Pedro. Tedes algún plan feito para esta véspera de San Xoán? Cando colgou o teléfono, os ollos escuros do crego escintilaban. Naquela noite máxica a sardiñada correría da súa conta.

274


Sangue de dragón Capítulo 40

O

cabaleiro dirixiuse ao vello armario encaixado na parede, disposto a regresar ao cuarto do alquimista. Sen prender a luz, porque coñecía os seus segredos de memoria, abriu a porta para buscar a chave agochada entre os antigos documentos amoreados nos andeis. Áxiles, os seus dedos foron directos ao pequeno resorte de madeira que franqueaba o acceso ao seu santuario. A pechadura cedeu aos seus desexos cun clic seco e Cortiñas desapareceu polo burato aberto na pedra. O dragaliano fincou o xeonllo ante o pequeno altar do dragón, iluminado por unha única candea, e despois da reverencia dirixiuse ao recuncho onde agardaban os utensilios do último alquimista. Pinzas, tenaces e tesouras, noutrora oxidadas e cubertas de po, agora refulxían. Cortiñas tomou nas mans o pequeno alambique de cobre que precisaba para destilar o sangue do dragón. Entre os matraces e redomas depositadas sobre a superficie de madeira, escolleu un recipiente de vidro selado con chumbo. O fedor do xofre de estibio invadiu o

275


cuartiño en canto lle retirou o precinto, con séculos de antigüidade. O alquimista fixou a ollada no vello tratado que recollía a fórmula maxistral, que xa sabía de memoria a forza de tanto experimentar. E coma sempre, iniciou o ensaio mesturando sal nitro, caparrosa e azougue. Despois, tomando as precaucións debidas, compuxo o solimán, mesturou ouro e sangue, para logo amalgamar o vinagre de antimonio co azougue de magnesio. Agora falta cristalizar a pedra de fogo. Aquel era o paso máis complexo de todo o proceso. O cabaleiro acendeu un fornelo de alcol e, mentres a mestura depositada no alambique acadaba a temperatura de ebulición, despoxouse da roupa que vestía. Os cristais de cinabrio refulxían no crisol. Xa espido, axeonllouse diante do altar ocupado pola efixie do dragón. Dragal sit mihi dux, pregou en silencio, como tantas outras veces. Baixo a luz das candeas, a figuriña de metal pareceu cobrar vida. As tres colas remexéronse, facendo un ruído que lle recordou o cascabel dunha serpe. En cuestión de segundos, a tatuaxe gravada no pulso de Cortiñas recubriuse de escamas. Mais desta vez, en lugar de abandonar a súa pel, o ouroboros comezou a estenderse por todo o corpo. O rostro de Cortiñas iluminouse cun estraño sorriso. A medida que se achegaba o solsticio de verán, máis preto se sentía de acadar a súa completa transformación en dragón. E cando atopase a fórmula… No interior do alambique, o proceso de destilación xa estaba en marcha. A mestura depositada na caldeira

276


comezou a ferver, emitindo vapores pezoñentos que se licuaron ao refrixerarse no interior do serpentín. O cabaleiro mordeu os beizos, expectante. Non podía volver errar nas proporcións. A supervivencia da estirpe de Dragal estaba en xogo. Co corazón encollido, agardou o resultado do novo experimento. O compás dos seus latexos alterouse cando a forza do vapor provocou un agudo asubío. Polo bico xurdiu a primeira pinga resultante da destilación. De intensa cor vermella, semellaba… —Sangue… Sangue de dragón! A emoción fixo tremer o corpo de Cortiñas e o seu berro resoou nas paredes do pequeno santuario. —Sangue de dragón… Conseguíchelo! A primeira pinga foi seguida por unha segunda, e minutos despois pola terceira… e así contou ata sete. Aquela alfaia líquida era, por fin, o premio ao seu labor silandeiro de alquimista. —Sangue de dragón… Apenas unha pinga para cada cabaleiro! Non había máis, pero aquela era a proporción máxica exacta. O dragaliano agardou ata que se consumiu a esencia contida no atanor. Despois, manipulando unha pipeta de vidro con sumo coidado, recolleu a apócema do recipiente de cristal en que se vertera. Logo deixou caer seis gotas no interior dun frasco de vidro que tapou cunha rolla e selou con lacre. E a sétima? Baixo a luz da única candea do cuarto, aquela última pinga de sangue do dragón semellaba viva. Se a

277


deitaba na palma da man, era posible que o fluído traspasase a súa epiderme para acadar o torrente sanguíneo. Mais se pousaba o elixir nos beizos e o bebía… —Dragal, surge et sta in excelso. Excita potentiam tuam et veni. Ostende nobis faciem tuam, draco. O cabaleiro repetiu o esconxuro que lle escoitara a Mónica na cripta do dragón e agardou o milagre, confiado nos poderes máxicos do solsticio de verán. De inmediato, sen que Cortiñas se apercibise, os seus ollos dilatáronse de arriba a abaixo e as súas pupilas adoptaron a aparencia converxente dos ollos dos réptiles. Mais os efectos da apócema non quedaron aí. O sarabullo comezou polas costas para estenderse ás extremidades. Axiña, cando o corpo humano iniciou o desexado proceso de mutación, a comechón converteuse nunha dor indescritible. Presa dun sufrimento insoportable, o alquimista convulsionou no chan. —Dragal, surge et sta in excelso. Excita potentiam tuam… Os brazos semellaban poutas e as pernas perderan a forma humana. O peito desaparecera baixo unha coiraza de escamas e nas súas costas cobraron forma unhas pequenas ás… A modificación morfolóxica do cranio humano, deformado para albergar o cerebro daquel ser poderoso, provocoulle terribles espasmos. Aínda a piques de perder a consciencia, Cortiñas non se rendeu. —Amósame o teu rostro, Dragal… Excita potentiam tuam et veni! –berrou o mutante. O sangue destilado no atanor, velenoso para o común dos mortais, estaba a provocar a erupción

278


dunha nova estrutura corporal sobre a antiga masa ósea e muscular. Mentres isto acontecía, unha sombra poderosa foise estendendo ata o último recuncho do laboratorio do alquimista. Cando espertou, o dragón sentiu fame. O corpo humano que agochaba no seu interior apenas tiña reservas suficientes para mantelo con vida. Precisaba comer, con urxencia e en abundancia. Na procura dalgún alimento sólido, o xigantesco réptil uliscou entre os trebellos amoreados no cuarto, mais non atopou unha migalla que levar á boca. Tería que agardar, recobrar a forma humana e abandonar aquel lugar onde se sentía prisioneiro. E aquela mesma noite, en canto conseguise alzar o voo baixo a lúa chea, non lle sería difícil atopar unha presa coa que aplacar a furia dos seus estómagos baleiros.

279


De soños e pesadelos Capítulo 41

M

ónica remexeuse no seu leito e, buscando un aloumiño, abrazouse á almofada. Como na vida real, no seu soño tamén remataba o curso, aínda que no universo onírico non debía preocuparse polas cualificacións. Alí era posible aprobar os exames, con nota e sen necesidade de estudar. En canto se rendeu nos brazos de Morfeo, a moza puido verse a si mesma agardando o autobús na parada. O vehículo achegábase a cámara lenta e, a través dos vidros, non tardou en albiscar a imaxe de Hadrián. Botou de menos o seu sorriso e o saúdo habitual. Mónica foi a última pasaxeira en subir e, co autobús xa en marcha, procurou o seu asento. No soño, o corredor semellaba alongarse ata o infinito. Á dereita e á esquerda, os rapaces e rapazas do instituto ollaban para ela, coma se coñecesen o segredo que ocultaba. O traxecto pareceulle eterno. Que sabían eles? Buscou refuxio na ollada de Hadrián. En canto sentou, o seu compañeiro pasoulle un brazo sobre os ombreiros e deulle un bico nos beizos. Era o saúdo rutineiro.

281


A conexión telepática foi inmediata. —Como estás? Hoxe temos que falar cos nosos pais e darlles a noticia. Aquelas verbas espertaron o ser durmido no seu ventre. Tamén os seus medos máis ocultos. O soño comezaba a transformarse en pesadelo. —E que lles vou contar? Que saín voando no lombo dun dragón ata a Poza da Moura, que alí se transformou nun mozo moi guapo e perdín a cabeza? O seu acompañante mirouna moi serio. Mónica botou en falla un xesto de agarimo. —Eses detalles son o de menos. Dirémoslles que esperamos un fillo e xa está. Se estamos xuntos, a xente non vai facer máis preguntas. A moza contivo a respiración. —Xa está? O seu corazón acelerouse. Se o facían público, ían converterse no ruxerruxe da vila. Hadrián acaricioulle o rostro cun xesto mecánico. O autobús estaba chegando ao final do traxecto. —Temos que dicírllelo aos nosos pais e, a partir de aí, confiar na protección da Fraternidade. Tranquila, todo vai saír ben. Eles saberán que facer. Mais a moza non estaba moi conforme. —Pero, Hadrián… Imos ser pais dun dragón! Aquelas verbas amplificáronse de tal xeito que o seu ecoar traspasou os límites telepáticos. Todos os pasaxeiros do autobús volveron a cabeza para fixar a ollada nela. —Estás embarazada dun dragón?! –preguntaron ao unísono.

282


Mónica espertou cun berro na gorxa, que afogou entre as sabas. A luz da lúa que se filtraba través da fiestra do seu cuarto reflectiuse nas pingas de suor fría que bañaban o seu corpo. O pesadelo fora tan vívido que… O abrente sorprendeuna esperta. Coas primeiras raiolas do astro rei, a moza decidiu erguerse. O espello de parede pendurado detrás da porta do seu cuarto devolveulle a imaxe dunha adolescente en pixama. Xa sen roupa, Mónica buscou no reflexo os sinais do seu estado. A barriguiña apenas se lle notaba, talvez porque nas últimas semanas adelgazara uns quilos. Porén, os seus peitos medraran un talle, mais coa roupa folgada que vestía ninguén se decatara. —Hoxe remata o curso. Que pensas facer? –preguntoulle ao espello. O recordo das últimas escenas do pesadelo regresou con forza. Unhas bágoas silandeiras agromaron nos ollos reflectidos na superficie de vidro. Se queres manter o teu fillo a salvo, debes gardar o segredo. Unha ducha rápida, unha simple rozadela dos beizos na cunca do almorzo, unha última carreira para coller o autobús… A rutina da vida real mantiña as pautas do pesadelo, mais nesta ocasión Hadrián apenas lle devolveu o saúdo. Non houbo bico, nin aperta, nin conexión telepática ningunha. Pola contra, durante o traxecto, o rapaz evitou calquera intento de achegamento. A súa ollada, prendida na fiestra, só semellaba interesada polo que acontecía no exterior do transporte escolar. Así, el foi o primeiro en reparar na presenza de Brais, ás portas do instituto.

283


—Aí tes o teu amigo. Seguro que agarda por ti! Aquelas verbas zumegaban celos. —Hadrián… Mais o mozo rexeitou o seu contacto. Porén, ergueuse do asento e pendurou a mochila ao lombo. Antes de que Mónica reaccionase, enfilou o corredor. En canto o autobús abriu as portas, foi o primeiro en baixar. —Eh, Hadrián, Mónica! A voz de Brais elevouse sobre o balbordo dos vehículos que accedían ao recinto escolar. Nun visto e non visto, o rapaz ocupou o espazo aberto entre a parella. —Sabedes a última? O crego ese… O corte de Hadrián foi rotundo. —Non nos interesa. Paralizado no sitio, Pereira fixou a ollada nas súas costas. Cando quixo reaccionar, o outro mozo xa se perdera nos corredores do instituto. Aínda así, apertou o paso para tratar de alcanzalo. A piques de entrar na aula, a voz de Mónica sobresaltouno. —Esquécete de Hadrián, que hoxe semella anoxado con todo o mundo. Que é o que se supón que temos que saber? A través da porta entreaberta, Brais puido albiscar a ollada asasina do outro rapaz, que o fitaba dende o pupitre, e sentiuse incómodo. Aínda así, optou por falar coa moza. —O crego ese, don Miguel –murmurou nun ton apenas audible–. Está argallando algunha cousa para o San Xoán. Mónica encolleu os ombreiros.

284


—E que lle ves de estraño? Todo o mundo está argallando algunha cousa para esa noite. Só con dar unha volta pola vila, descubrirás que hai cacharelas en todos os barrios. —Mais o párroco… —Non sei se poderá facer unha fogueira no adro de San Pedro, con todas as estadas e trebellos instalados na contorna da igrexa. En tempos de don Xurxo si que se facía, mais entón… Os recordos daqueles tempos felices regresaron con forza. Había apenas unhas semanas, o vello sacerdote aglutinaba boa parte da actividade cultural e social da vila en torno súa. Desaparecido aquel referente, a parroquia semellaba orfa. —En realidade, non sei o que está tramando don Miguel –recoñeceu Brais–, pero coido que non vai ser bo para nós. Nos últimos días, despois de entrevistarse cos meus pais, chamou varias veces á casa. Polo que eu sei, a miña familia está convidada a cear esa noite na reitoral. —Os teus pais van cear co cura? A moza torceu o xesto. Non imaxinaba os Pereira compartindo mesa e mantel con aquel crego seco. A recente amizade que xurdira entre eles dáballe moito que pensar, e non precisamente ben. —Os meus pais, non, a miña familia –puntualizou Pereira–. O meu pai, a miña nai… e mais eu. O corazón de Mónica pareceu deterse, mais naquel intre o profesor de Tecnoloxía pronunciou o seu nome e xa non lle deu tempo a formular outra pregunta. O docente estaba a devolver os traballos presentados

285


ao longo do curso, e a moza ergueuse do asento para recoller os seus. Xa no corredor, mentres se achegaba á mesa do ensinante, recibiu un impacto nas costas. A rapaza volveuse, buscando a orixe do golpe. Unha pelota feita con gomas elásticas rodaba polo chan, entre os pés dos seus compañeiros, sen que ninguén se atrevese a frear aquela traxectoria. Cando a súa ollada se cruzou coa de Andrea o sorriso revirado desta desveloulle a autoría do atentado. Entón, sen pronunciar verba ningunha, os seus beizos trazaron un novo insulto. Lorcha! O arrepío estremeceuna, mais a voz do profesor obrigouna a desviar a súa atención da inimiga. —Este ano fixeches un fantástico traballo, os meus parabéns! A moza non puido recoller os cartafoles que lle tendía o docente. O mareo impediulle rematar o xesto e un feixe de folios dispersouse polo chan. Mónica aferrouse a unha mesa e puxou coa náusea. Brais foi o único compañeiro que abandonou o seu lugar para axudala a recoller as follas esparexidas pola aula, mentres un Hadrián de ollada errática os observaba atónito. Sen moverse do asento, Andrea dedicoulle un sorriso burlón que naquel intre non foi quen de interpretar.

286


A Canella Cega Capítulo 42

P

oucos veciños sabían da Canella Cega, unha estreita rúa de orixe medieval que nin tan sequera figuraba nos planos da vila. Perdida entre dúas vellas casas do recinto histórico, abandonadas e ameazadas de ruína, había que botarlle imaxinación para atopar a entrada –agochada da rúa principal pola perspectiva–, e afouteza para internarse nela. Mais superados os vinte ou trinta metros que debía ter o pasadizo, a congostra abríase coma un funil invertido. E daquela, o visitante atopábase nunha especie de patio interior, presidido pola presenza retorcida dunha figueira centenaria e protexido polos muros das casas lindeiras coma un baluarte inexpugnable. Poucos sabían da Canella Cega. Apenas as gatas e cadelas que elixían os seus recunchos esquecidos para parir as súas camadas de micos atigrados e cans de palleiro. E foi así como aconteceu o que aconteceu. Serían os laios dun cachorro choromiqueiro os que, dun xeito casual, levarían ao descubrimento dos restos sanguinolentos dun estraño cadáver.

287


Estaba escrito Capítulo 43

I

ria Fariñas apenas daba conciliado o sono. Entre as

mutacións que estaba a experimentar o seu corpo e a evidencia dos seus poderes telepáticos, cada vez máis intensos, vivía nun permanente estado de shock. Dende as últimas xornadas, a incrible facultade de ler nas mentes das persoas máis próximas abríalle un mundo de revelacións ao que a historiadora non estaba afeita, un mundo no que se atopaba moi incómoda. A muller non tiña interese ningún en coñecer os segredos ocultos dos empregados do museo, do carniceiro da praza ou do camareiro do Café Central. Non quería saber nada dos plans que facían para as vacacións, nin dos seus problemas económicos, nin das súas afinidades ou infidelidades, nin tan sequera das opinións particulares que tivesen sobre ela. Aínda por riba, segundo se aproximaba o solsticio de verán, aquela forza telepática fixérase máis potente. E así, cada vez que alguén se achegaba a ela disposto á conversa, unha enxurrada de pensamentos alleos invadía a súa mente. A única contención que lle funcionaba, a risco de parecer tola de vez, era entoar a Rianxeira en voz baixa.

289


Ondiñas veñen, ondiñas veñen, ondiñas veñen e van… Mais, por riba de todo aquel balbordo de complexos pensamentos e ideas inconexas, había unha na que non deixaba de remoer: aquela imaxe que captara da mente de Hadrián… Cando Iria pechaba os ollos podía sentir de novo o latexo do ser diminuto, mergullado na escuridade ingrávida, e o suave movemento das tres colas do embrión. Se o rapaz estaba no certo, o corpo de Mónica albergaría a semente dunha nova estirpe. —A profecía… –lembrou–. A profecía de Dragal fala do fillo do dragón. Mais, con todo, a razón rexeitaba a viabilidade dun ser semellante. —Como podería xestar a súa semente nun ventre humano?… Pode resultar brutal! Aquela idea, xunto coa visión do ser descomunal que don Xurxo vencera na cripta coa figa de acibeche, impedíanlle durmir. —Se a intuición de Hadrián fose certa, que ía ser desa moza? Despois doutra longa noite de insomnio, a dama dragaliana decidiuse a intervir pola súa conta e risco. Sabía que, en caso de embarazo, calquera adolescente precisa dunha boa dose de apoio, así que Mónica non sería unha excepción. Se aquela visión tiña trazas de realidade, a Fraternidade debía protexer a xestante, a calquera prezo. Ao mediodía, tras unha inacabable mañá de xestións de despacho, Iria Fariñas decidiu tentar a sorte e

290


achegarse ao instituto de Secundaria. Así, a bote pronto, non sabía dun lugar mellor para ter un encontro casual coa rapaza. Sorprendeulle atopar aquela zona da vila ateigada de postos ambulantes, atraccións de feira e o recinto do IES pechado. O único sinal de actividade era a presenza de dous coches, os da xefa de estudos e o director, no outrora ateigado aparcamento. Unha rápida ollada ao seu reloxo de pulseira devolveuna á realidade do almanaque. —Xa rematou o curso? Como resposta, xurdiu un estrondo musical dunha das tómbolas, que facía probas de megafonía. As festas patronais tamén estaban a piques de comezar. Superado o sobresalto, Fariñas detívose fronte ao centro de ensino e fixou a ollada na deteriorada espadana de San Pedro. Dende que Mateo Escolante descubrira a existencia dun pasadizo baixo a igrexa, non volvera poñer os seus pés na contorna do vello templo medieval. —Estás buscando alguén? A voz de Cortiñas sorprendeuna polas costas. —Que susto me deches! –protestou a muller, volvéndose para encararse co policía. Abondoulle unha simple ollada para entender que acontecía algo extraordinario. As faccións daquel home mudaran dun xeito apenas perceptible, mais Iria puido decatarse da transformación. O dragón estaba vivo baixo aquela máscara humana. Un calafrío encolleulle o estómago. O dragaliano intuíu os receos e sorriu, antes de saudala con dous bicos.

291


—Estás ben? Iria esbozou un sorriso. —Demasiadas noites sen durmir –mentiu a medias–. Preocupábame saber dos traballos de restauración. Por sorte, vexo que non evolucionan en absoluto. O policía mirouna en fite e, por un momento, a directora do museo creu albiscar unha ollada de réptil no fondo das pupilas azuis. A tatuaxe do seu pulso remexeuse cando sentiu o contacto da man masculina na cintura. —Sabes que só é cuestión de días. O novo párroco… En canto rematen as festas, vai poñer todos os medios para descubrir o pasadizo. Se atopa o templo de Dragal, non dubidará en destruílo. A muller tragou saliva. —Ese maldito crego! Entón decatouse. Os poderes telepáticos non lle permitían acceder aos pensamentos de Cortiñas como lle ocorría nas últimas semanas. Pola contra, a mente daquel home convertérase nun compartimento estanco. —Se queremos frustrar os seus plans, temos que regresar á cripta –lembrou o home–. A próxima madrugada, mentres o mundo xire arredor das fogueiras de San Xoán, a Fraternidade poderá acceder aos plenos poderes do dragón. Iria asentiu, tratando de asimilar o cambio. —Esta noite de San Xoán… Xa o falaran outras veces. Dragal acadaría a máxima capacidade rexenerativa naquela noite de lume e plenilunio. Talvez entón… —E xa temos o elixir que nos vai facilitar a definitiva mutación xenética! – engadiu Cortiñas cun estraño sorriso nos beizos.

292


Na súa man apareceu entón, selado cun lacre, un curioso frasquiño de vidro. O seu contido, dunha intensa cor vermella, latexaba. Iria fixou a ollada no elemento líquido recollido no envase. Axiña comprendeu. —Conseguiches sintetizar o cinabrio? O dragón asomouse un instante á ollada do seu interlocutor. —Na cripta… á media noite… cando prendan as fogueiras… a estirpe de Dragal… Iria estremeceuse. Por un momento, o contido do frasco lembráralle a visión de Hadrián. Aínda que non era posible, as sombras fixéranlle intuír o movemento das tres colas dun pequeno embrión. —Meu Deus… E se aquel rapaz estaba equivocado? Alleo aos seus pensamentos, o alquimista semellaba exultante. —Foron anos de experimentos coas fórmulas dos meus devanceiros, mais conseguín unhas pingas de sangue de dragón. Apenas unha para cada un de nós, mais será suficiente. Esta noite, na cripta, cando bebamos deste máxico elixir… A través do vidro, Iria creu ver a silueta dun diminuto mutante recuberto de microscópicas escamas. A súa memoria regresou ao instante máxico en que, reunidos os sete cabaleiros no antigo templo soterrado, ela sentira o poderoso aloumiño da esencia contida no ovo alquímico. Ecce Dragal veniet, gloriosus in saeculae et erit in die illa lux magna

293


O poder agochado no interior da caverna e unhas pingas daquel líquido vermello farían posible o milagre? A pesar das súas crenzas, despois de todo o vivido ata ese momento, a seguidora de Dragal aínda dubidou. —Ti cres que poderemos encarnar a nova estirpe? A ollada azul de Cortiñas revelou o poder do dragón que el xa levaba oculto baixo a pel humana. Sen pestanexar, a súa mente impúxose sobre os pensamentos de Iria. A visión daquel ser poderoso, que a noite anterior conseguira alzar o seu voo sobre a vila, deixouna sen alento. —Meu Deus… Ti xa o bebiches! O cabaleiro tendeulle o frasquiño de vidro. —Había unha pinga para cada un de nós, así que… Eu só quixen asegurarme de que os efectos non resultan mortais. —E produciuse a mutación? Alén das verbas, a muller buscou probas no rostro do seu acompañante. Cortiñas non podía negarllo. As súas faccións mudaran dun día para o outro. Volvéranse máis angulosas. O home non quixo darlle unha resposta directa: —Esta noite de San Xoán, na cripta, terás todas as respostas que precisas. Os nosos devanceiros deixárono escrito: Os dragóns regresaremos para gobernar a terra. —Entón, ti cres que eu tamén…? —Unha destas pingas é do teu sangue.

294


Nin cobra nin can Capítulo 44

U

nhas folliñas de menta e outras de limoei-

ro, unhas pólas de herba de San Xoán e romeu, un pouco de fiúncho e unhas follas de videira… Carme recollera ao abrente as herbas máxicas, as mesmas que lle ensinara a súa nai, para preparar o ramo e botar na auga. Despois, no patio, xuntou varias pezas de roupa luídas, unhas caixas de madeira, unhas achas de leña, algúns obxectos esquecidos no faiado e uns restrollos que collera no monte. Ao chegar a media noite, prenderíalles lume. Naquela casa, coma nas veciñas, sempre se acendera unha fogueira na noite de San Xoán. Para queimar o vello, purificar o aire e arredar o mal de ollo. Salto por enriba do lume de San Xoán para que non me trabe nin cobra nin can. A muller lembrou a cantiga. Para cumprir coa tradición, había que saltar sete veces por riba das brasas. Ela sempre o fixera. —Que pensas, mamá?

295


A voz do fillo interrompeu os recordos da propia infancia a carón da fogueira. —Hadrián! –protestou–. Non volvas facer iso! O rapaz recolleu as follas que, co sobresalto, lle caeran ao chan. Entón, a través da fiestra, descubriu o monte de leña e lixo acumulado no patio. A tarde anterior o recinto estaba baleiro. A súa nai tivera que traballar arreo para carretar todo aquel material combustible. —É para esta noite? Carme calou a resposta. Era evidente. Sen mediar palabra, pousou as herbas de San Xoán sobre a mesa da cociña e saíu ao patio. Hadrián seguiuna ata alí. —Entón, non vas vir connosco? A muller premeu o amuleto de acibeche que levaba pendurado no pescozo. Ambos sabían que, se prendía a fogueira aquela madrugada, a Fraternidade non reuniría todos os seus membros na cripta de Dragal. —Non vou regresar a esa cova por nada do mundo –recoñeceu por fin–. O xogo do dragón rematou para min. —Mamá… O lampexo da figa detivo o seu impulso de abrazala. —Non podo facelo, Hadrián –rexeitou a muller–. Lembras o que aconteceu a última vez? Non quero verte de novo convertido nun monstro! O rapaz apertou os puños nos petos. Aquelas verbas evidenciaban unha inmensa dor. —Non somos monstros, mamá.

296


O plural empregado polo fillo fixo que Carme apertase a figa con máis forza. Grazas ao talismán, ela deixara de sentir o influxo do dragón. —Certo. Aínda non somos monstros –recalcou–. Pero se regresamos á cripta… Xa esqueciches o que sucedeu a última vez? Hadrián fixou a ollada no rostro da nai. Nese momento, a muller semellaba unha completa estraña. —Non, mamá, non podo esquecelo –recoñeceu doído. —Mais agora non só se trata da túa vida. Pensaches no que vai acontecerlles a Cortiñas, a Iria, a Brais, a Mónica… Pensaches nalgún momento en min? Incapaz de manter aquela mirada, o rapaz desviou a vista. —Eu non quero vivir coma un bicho –insistiu Carme–. Non quero sentir que o meu corpo se cobre de escamas ou se volve invisible. Non quero agocharme da xente por medo a que me descubran. Non é iso o que lle espera á estirpe de Dragal? Se don Xurxo levantase a cabeza! —Mamá… Mais a muller, indignada, non escoitaba. —Ese crego sabía moitas cousas, si. Non confiou en min e, aínda por riba, enganoume. Tendeume unha trampa na que caín coma unha babiola, pero… Pero o gran perdedor foi el. De que lle serviu o sacrificio da súa vida? Se chega a saber que ferindo o dragón estaba a esparexer os seus poderes entre os integrantes da Fraternidade… Pobre home!

297


O rapaz afastouse da nai. A lembranza do vello párroco de San Pedro dáballe noxo. —Mamá… Deixa de dicir parvadas! –protestou. No interior da casa, o son do teléfono alertou dunha chamada. —Tes razón. Este asunto está máis que discutido. Agora xa sabes o que penso. Hadrián pousou a mirada no monte de leña disposto para a fogueira de San Xoán. Caixas de madeira, roupas vellas, restroballo… Mamá… Un obxecto de vistosa cor amarela, agochado entre unhas achas de piñeiro, chamou a súa atención. Onde o vira antes? O refacho de memoria devolveuno á vivenda onde residiran antes de trasladarse á vila. —Por que vas queimar a saqueta de papá? No interior da casa volveu soar o teléfono, mais a pregunta detivo os pasos da súa nai. A muller pechou os ollos e suspirou. Os recordos tinxíronse de loito. —Limpei o faiado. Son cousas vellas. Déixao estar. Facendo caso omiso da orde da nai, o rapaz remexeu entre os obxectos condenados ao lume. En canto a liberou, sacudiu a bolsa de PVC para limparlle o lixo. Malia o trote que lle dera o seu pai nos últimos anos, estaba practicamente nova. A mente devolveulle un último recordo, o da partida cara a unha derradeira viaxe da que o seu proxenitor non regresaría xamais. Aquela mesma saqueta, pousada xunto ao resto do equipo de espeleoloxía, agardaba

298


a carón da porta mentres seus pais se despedían. Se pechaba os ollos, aínda podía sentir o son do timbre do portal. E despois, aquela última aperta. Ningún dos dous sabía que sería a derradeira. —É a bolsa de espeleoloxía de papá. Non podes queimala! –estalou o rapaz. O resto das lembranzas amoreábanse e confundíanse unhas coas outras. A visita ao hospital, a noticia do pasamento, o enterro, o cambio de fogar e de vida… Agora que o pensaba, nunca máis volvera ver aquela saqueta por ningures. —Hadrián, fillo… É mellor así. —Como podes dicir iso? –queixouse entre bágoas–. É que xa non che importa? Non podes destruír a memoria de papá! O timbre do teléfono, estridente, volveu soar para encher o abismo. Carme pechou os ollos e reprimiu o pranto. —Teño que responder esa chamada. Pode ser importante. Chantado xunto á porta da vivenda, abrazado á bolsa do seu pai, o rapaz escoitou os pasos da nai en dirección á cociña. O seu móbil quedara sobre a mesa, onde vibraba ao compás dunha música coñecida. —Ola! Que aconteceu? O silencio indicaba un longo parrafeo do interlocutor. —Non sei se vai poder ser. Eu… Sen soltar a saqueta amarela, Hadrián entrou na casa. —Iso xa o sei. Esta noite de San Xoán é máxica. Pero eu non…

299


A súa nai estaba de pé, a ollada perdida na fiestra, cunha man apoiada na mesa e a outra aferrada ao teléfono. —Non podes pedirme un novo sacrificio. O que levamos sufrido é máis que dabondo! O rapaz apreixou a bolsa un pouco máis e tratou de escoitar no silencio. O volume do aparello non lle permitía espiar a conversa completa, así que… —Quen é, mamá? –preguntou. Carme rexeitouno cun xesto e regresou ao diálogo telefónico. —Pechar o círculo? Por aquelas frases soltas, Hadrián case puido intuír quen chamaba. Só podía ser Cortiñas. —Garda o teu sangue do dragón para mellor ocasión. Eu non… Agora a súa nai semellaba nerviosa. —Non tes nin idea do que estás dicindo! Nerviosa ou anoxada. —Se damos ese paso, non terá volta. Isto semella o experimento do doutor Jekyll. Mais que imos facer cos nosos señores Hyde? Quen vai controlar eses bichos? Nerviosa, anoxada, asustada… —Poderes? Eu non sei nada diso… Nin quero saber. Carme buscou a figa de acibeche coa man libre, e apreixouna entre os dedos. —Traizoar a Fraternidade? Eu non estou de acordo. Ninguén consultou a miña opinión antes de… A muller desviou a ollada da fiestra e pousouna no seu fillo.

300


—Iso, si. Non teño ningún inconveniente en dicirllo agora mesmo. —Dicir, o que? –inquiriu Hadrián. A nai fixo caso omiso. —Ás nove? O rapaz remexeuse nervioso. —Si, entendín perfectamente. E repítoche que non hai volta de folla. Adeus. Carme colgou o teléfono e derrubouse nunha cadeira da cociña. —Eu non vou regresar a esa cripta, Hadrián –anunciou antes de que o fillo abrise a boca para preguntar. —Era Cortiñas? A muller asentiu. —Seica conseguiu sintetizar sangue de dragón cos seus xogos de alquimista. E agarda que na cripta, entre o seu elixir e a maxia liberada nesta noite de San Xoán, se materialice o milagre da transmutación. A nova estirpe de Dragal… É unha loucura, meu fillo! —Entón quedamos ás nove, á carón da igrexa de San Pedro? –preguntou ao chou. —San Pedro? –Carme dubidou. Se o seu fillo ignoraba o lugar do encontro, talvez… —Por favor, mamá! Queres que chame a Cortiñas para preguntarllo? A muller suspirou derrotada. —Ás portas do museo, con todo o equipamento para baixar aos cantís.

301


Unha enchente de sardiñas Capítulo 45

O

peixeiro detivo a furgoneta ás portas da reitoral e fixo soar a bucina tres veces, como tiña por costume. Segundos despois descendeu do vehículo, abriu o portón traseiro e descargou varias caixas de madeira ateigadas de cristais de xeo escintilantes. Inocencia, a muller do sancristán, franqueoulle a porta da casa. —Bos días, Evaristo. E logo, que nos traes aquí? O home entrou na vivenda, pousou a mercancía no chan impoluto da cociña e limpou as mans no mandil. —As mellores sardiñas do xeito que se poden atopar hoxe en Galicia! –fachendeou. Inocencia recolleu a nota, disposta a aboar a conta pactada para aquela compra. A cantidade total, de tres cifras, deixouna sen alento. —Arre demo, nin que estas sardiñas tivesen música! O pescantín chiscoulle un ollo e sorriu. —As que tiñan música eran máis baratas. Estas sonlle da ría, pescadas desta mañá. Aínda están vivas! A vella reprimiu o xenio que levaba dentro e sacou a carteira, disposta a pagar o capricho do crego. Mercar

303


sardiñas para celebrar a noite de San Xoán era unha tradición que, con semellantes prezos, non tardaría moito en desaparecer. Mais don Miguel puxera tanto empeño en celebrar aquela festa que… Calquera lle dicía que non! —Un día é un día, Inocencia. —Pero semellante gasto… Non era mellor destinar eses cartos a facer obras de caridade ou ás reparacións de San Pedro? O sacerdote pousou a ollada nas escamas de xeo que protexían o peixe da calor daquela xornada de verán. Por moi disparatado que fose o prezo das sardiñas, sairíanlle baratas se, confirmada a asistencia da familia Pereira, conseguía frustrar os plans da Fraternidade. —San Pedro non tardará en recuperar o seu esplendor –prometeu–. Mais os fregueses que colaboran na restauración da súa parroquia ben merecen unha pequena festa, Inocencia. A caridade tamén pode recender a sardiñas. A muller do sancristán remexeu na caixa ata que o sol se reflectiu nas escamas dos osteictios mariños. Con todo aquel peixe e as bolas de pan de millo encargadas ao panadeiro, ían facer festa para media vila. Así foi. O sacerdote agardaba unha boa asistencia, xa que fora anunciando a celebración da romaría ao remate das últimas misas que oficiaba no pavillón. E non tivo que esperar moito. A media tarde, en canto o recendo ao fume das brasas se espallou pola contorna, a reitoral ateigouse de fregueses, veciños e turistas esfameados que, oh casualidade!, pasaban por alí.

304


Don Miguel, satisfeito, despregou os seus dotes de encantador de serpes. Aquela multitudinaria presenza de veciños permitiríalle manter un estreito control sobre os convidados de excepción, sen que estes tivesen a menor sospeita das escuras intencións do seu anfitrión. O encontro levouse a cabo a dous pasos da grella onde se asaban as sardiñas. —Benquerido Manolo e familia! –saudou en canto albiscou os Pereira. Dous pasos detrás dos seus proxenitores, aos que tivera que acompañar por imperativo legal, un Brais amuado era testemuña da conversa. —Humm, isto é a gloria! –exclamou o pai, anticipándose á enchente. —Temos sardiñas, temos pan de millo… E se me acompañades á reitoral, tamén podo convidarvos a unhas botellas de albariño da casa que me trouxo un amigo de toda confianza –tentounos o párroco. Xa instalados no salón, o crego non tardou en conducir a conversa por onde lle interesaba. En canto pechou as portas, toda a atención de don Miguel se centrou en Brais. —Así que este mozo é o fillo do que me falastes… Cantos anos ten, dezasete? Pois vese moi alto para a súa idade! —É cuspidiño ao seu avó –dixo a nai orgullosa–. Un Pereira de pura cepa! O rapaz afundiuse no sofá en que o invitaran a sentar despois de darlle un refresco de cola. Se algo desexaba naquel intre era desaparecer do mapa.

305


—Unha familia ilustre, por certo. Están vostedes moi ben emparentados. E así, aos poucos, dosificando as frases axeitadas, acabaron por falar de dragóns. —Se a historia de Galicia ten os seus alicerces neste tipo de lendas, algo debeu haber. Sen ir máis lonxe, o enterramento do apóstolo Santiago en Compostela… Barallaron sobre historia e lendas galegas, de cabaleiros e vellas profecías. Nalgún momento da conversa, o dragón que medraba baixo a pel de Brais intuíu a trampa. O seu instinto de protección fixo que as escamas agromasen baixo a roupa. En canto albiscou as primeiras lamelas entre os dedos, o rapaz viuse perdido. —Din os teus pais que tes unha inmoderada afección por eses seres fantásticos –sondou o crego–. Paréceme moi interesante. Brais encolleu os ombreiros, buscando as verbas menos comprometidas. —Os dragóns gústanme, si, é certo. E que? Sen pretendelo, a súa nai afundiuno máis na lameira. —Afección é pouco. Como xa lle dixen, ten o cuarto ateigado deles! O sacerdote esbozou un sorriso. —Coleccionar cousas está moi ben. Eu tamén o fago, dende cativo. —A vostede tamén lle gustan os bichos eses? –sorprendeuse o pai. A gargallada de don Miguel pareceu sincera. —Eu tamén colecciono dragóns, si… De cómic. Ao escoitar aquela risa metálica, as sardiñas que Brais levaba no estómago transformáronse en pedras.

306


Aquel crego sabía moito máis do que cabía esperar. As preguntas que facía, nun principio de aparencia inocente, foron sacando á luz os segredos de familia que o rapaz consideraba ocultos. —E ti?, coñeces moitas publicacións de xénero fantástico? —Algunhas, si, claro. —Este tipo de afeccións axudan a descubrir xente moi interesante. —Hai xente para todo, si. —O máis difícil é conseguir vellos cómics, xa fóra de catálogo. Oíches falar da colección Galdra? Son cazadores de dragóns. Don Miguel pendurou aquelas verbas no ar e, cun sorriso de cartón nos beizos, cravou a fría ollada no rostro de Brais. Perdido, o mozo desviou a mirada máis alá da fiestra. No exterior da reitoral, ao pé de grella, xa comezara o reparto de viandas. —As sardiñas… Coido que xa están listas! –exclamou. Entón, sen perder un segundo, os seus pais erguéronse para ir cear.

307


A trampa da serpe Capítulo 46

-M

iña nai asegura que as sardiñas están máis boas por San Xoán, porque mollan o pan ou algo así. Pero eu prefiro comelas antes. Disque teñen menos graxa –comentaba unha das adolescentes sentadas nos chanzos metálicos do palco da alameda, toda chea de razón. —A min tamén me gustan as sardiñas á grella, pero sen pan –interveu outra das mozas–. Se non cheirasen a peixe! Andrea fixo un xesto de fastío. O seu primeiro día de vacacións e os únicos plans que tiña para a xornada eran conversar coas amigas no palco da alameda, mercar unhas revistas de moda no quiosco, baixar á praia coas amigas para tomar o sol, cear fronte ao televisor, volver quedar coas amigas para ir saltar as cacharelas e saír de verbena coas mesmas amigas. Uf! —Cantas calorías terá o pan de millo? Algunha de vós botou contas? —Deben ser algo así coma duascentas vinte e sete por cada cen gramos, ás que tes que sumar outras cento cincuenta e sete calorías cada cen gramos de peixe. Aínda que bebeses un refresco ligth, non te libras das cincocentas por sardiñada… E pasando fame!

309


Andrea disimulou o bocexo de aburrimento. Ao paso que levaban, as súas amigas dedicarían toda a tarde á análise calórica das distintas festas gastronómicas que se celebraban na comarca durante o verán, que non eran poucas. —Hoxe sardiñada e a próxima fin de semana churrasco… A xente só pensa en comer! –lamentou outra das rapazas, cun corpo dunha delgadeza tal que só cabía atribuílo a un problema de anorexia. A silueta dun camiñante que atravesaba o parque na súa dirección fixo que Andrea desconectase da conversa que mantiñan as súas acompañantes. —Ese mozo… Non é Hadrián Castro? As amigas fixaron a ollada no novo obxecto de atención. —O da camiseta vermella? A pregunta era retórica. No parque non había ninguén máis. —Semella Hadrián, si. Andrea retocou o peiteado dun xeito inconsciente. —Hai que ver o cambio que deu ese rapaz! –advertiu a anoréxica, metendo unha inexistente barriga–. O pailán que semellaba cando chegou, a principio do curso pasado pasado, e o macizo que se puxo! Coa roupa que levaba ese día, a evolución física dos últimos meses era evidente. Os seus intentos de recuperar as facultades do dragón esixíanlle estar en perfecta forma. A rutina de exercicios á que se sometía a diario remodelara o seu corpo por completo. Un trasno escintilou nos ollos de Andrea. —Hadrián Castro… Por que non? –riu entre dentes.

310


Nun visto e non visto, abandonou as súas amigas para interceptalo. Alleo ao que lle viña enriba, o rapaz camiñaba remoendo nunha idea fixa: Buscar o xeito de convencer a nai para que aceptase a natureza do dragón que xa fluía no seu sangue. Despois da súa discusión, decidira baixar á vila en busca de axuda. Se el falaba con Cortiñas, talvez… —Ola! Onde vas tan só? Sorprendido, o mozo apenas balbuciu. —Quen, eu? Andrea agasallouno cun brillante sorriso de anuncio. —Que fai un mozo tan guapo coma ti camiñando soíño por un parque coma este? Non tes medo de que apareza alguén coma min para secuestrarte? O rostro de Hadrián evidenciou o estupor. —Secuestrarme? A gargallada feminina fixo que lle subisen as cores á cara. —Si, claro, secuestrarte. Para que veñas comigo saltar as cacharelas de San Xoán. —As fogueiras… A moza tomouno dun brazo e decidiu aproveitar a súa vantaxe. —Esta noite, na praia… Non che apetece vir comigo? Calor nas orellas. Suor fría. Aquel contacto provocou un estraño desasosego no rapaz. O ouroboros remexeuse inquedo. —Esta noite? Non… Non creo que poida –admitiu.

311


Coma unha serpe, Andrea decidiu mudar de táctica. —Enténdoo. É por Mónica, verdade? A pregunta, pronunciada coa entoación axeitada, fixo que Hadrián sentise a necesidade de xustificarse. —Non é por ela. É que teño algunhas cousas que facer. Dun xeito calculado, a moza afrouxou a presión que exercía sobre o seu brazo. —Se non queres, Mónica non ten que saber que quedaches comigo. Imos saltar as cacharelas e despois… Despois podemos bañarnos xuntos na praia, baixo a lúa chea. Durante uns segundos, Hadrián foi quen de imaxinar a escena que viña a continuación. A rapaza máis popular do instituto, reloucando con el sobre a area mollada! A calor que sentía nas orellas estendéuselle por todo o corpo. O dragón oculto baixo a pel humana espertou do letargo. —Non creo que sexa boa idea. Hoxe teño outras cousas que facer. Aquela negativa avivou o instinto cazador de Andrea. O xogo que comezara por diversión pasaxeira convertíase nun reto. Sen entender como, Hadrián atopouse entre os seus brazos. Despois sentiu o recendo da goma de mascar. E logo, a calor do bico. —Seguro que Mónica non sabe facer algo así –sorriu a rapaza, saboreando a vitoria. A mención daquel nome fixo que o mozo se afastase. —Teño que marchar.

312


Mais a súa acompañante non llo permitiu. Se as súas amigas, que observaban a escena dende a distancia, se decataban do desprezo… Cando Hadrián quixo darse de conta, xa a tiña colgada outra vez do pescozo. Entón Andrea forzou un novo bico. O recendo de fresa sintética espertou o depredador. O dragón sentiu fame. —Oh, ten coidado! –berrou Andrea ao sentir a trabada. A pinga de sangue esvarou polos beizos feridos. —Déixame marchar –insistiu o mozo–. Non quero facerche dano. No canto de afrouxar a aperta, a moza achegouse aínda máis. Os seus ollos brillaron cunha perigosa intensidade. —Só cunha condición. Volve bicarme así, ata deixarme sen alento –pregou.

313


O sétimo cabaleiro Capítulo 47

E os dragóns retornarán á terra prometida

M

ónica releu aquela liña devagar, pechou o Codex Dragalianus e respirou fondo antes de decidirse. Se, como rexistraban as páxinas do vello códice, os cabaleiros e damas da Fraternidade cumprían o seu cometido, aquela mesma noite… Imaxinas, un mundo en que convivamos humanos e dragóns? A pregunta, dirixida ao pequeno ser que medraba no seu ventre, tiña difícil resposta. Ela mesma aínda debía asumir a nova natureza que ocultaba baixo a pel. Si, xa sei… Máis nos vale que aprendamos a convivir ou do contrario… Polo momento, só tiña a certeza de que a súa dobre condición debía permanecer en segredo. Mentres non se consumase a transferencia xenética, aquel carácter híbrido resultaba demasiado inestable. Despois, cando isto acontecese, aqueles seres case mitolóxicos acadarían unhas extraordinarias facultades. Mais esa idea tamén lle daba medo. Moito.

315


Retornar á terra prometida… Imaxinas, un planeta habitado por dragóns? Ademais de controlar os seus poderes, os dragalianos deberían gardarse da maldade humana. Sempre habería algún inimigo ao asexo, disposto a provocar a completa extinción da especie. Non penses niso. As profecías do Codex Dragalianus din que esta noite… Pechou os ollos. Os recordos do seu voo con Hadrián, ceibes sobre a Poza da Moura, enchéronlle a mente de saudade e o rostro de bágoas. Veña, non sexas parva! O son duns foguetes reverberou nos cristais da ventá, anunciando a festa. Mónica limpou a cara, agochou o vello códice entre as sabas do armario e pechouse no cuarto de baño. Non tiña ánimos para celebracións pero vestírase con roupa de estrea. Importáballe ben pouco que toda a vila se xuntase na praia para prender o lume e, ao caer a media noite, saltar as cacharelas. Pero ninguén debía sabelo. —Marcho coas amigas! –despediuse dos pais, sentados fronte á pantalla do televisor. —Non volvas moi tarde! –recomendoulle súa nai dende o balbordo dun tiroteo de cine. En canto acadou a rúa, a moza acelerou os seus pasos. As instrucións de Cortiñas foran concisas e claras: Ás nove do serán debían estar todos no museo. E os dragóns retornarán á terra prometida Pero antes debía falar con Hadrián, contarlle moitas cousas. A conversa que tiñan pendente xa non podía agardar máis.

316


Carme sorprendeuse cando Mónica se presentou ás portas da súa casa, na procura do rapaz. —Meu fillo marchou –anuncioulle–. Xa hai un anaco que saíu e supuxen que estariades xuntos. A muller non lle dixo máis pero aquela forma de falar… O ouroboros remexeuse no pulso de Mónica, intranquilo. —Pasou algo? Vostede encóntrase ben? O rostro da nai perdera a súa cor natural. —Estou, si. Por que mo preguntas? Un calafrío. Era evidente que agochaba algunha cousa. O brillo do acibeche feriu a ollada da rapaza, que protexeu o ventre cun xesto involuntario. —Ben, se Hadrián saíu… Será mellor que regrese á vila. O ademán fixo que Carme lembrase unha intuición que xa esquecera: aquel xesto era propio das mulleres preñadas. —Agarda! Non queres… Non queres entrar un momentiño e beber algo? Hoxe vai moita calor. Era certo. En plena véspera do San Xoán os termómetros superaran, con moito, os trinta graos de temperatura. Mónica traspasou a soleira cos nervios agarrotados na boca do estómago. Se a nai de Hadrián volvera pendurar a figa do pescozo, iso significaba que… —Esta noite non vou acompañarvos –advertiu a muller antes de que llo preguntase. Á rapaza caeulle a alma aos pés. —Cortiñas dixo que debiamos estar ás nove no museo. Eu pensaba que…

317


Carme achegoulle unha cadeira da cociña e fíxolle un xesto para que sentase. —Preguntáchesme se acontecía algunha cousa, así que… Síntoo moito, mais decidín que non vou volver á cripta do dragón –insistiu–. Non quero participar nesa tolemia. —Entón a Fraternidade… A muller tomou unha das mans de Mónica entre as súas. —Dragal esixe demasiado, miña nena. O meu home morreu na procura dun dragón que despois me roubou o fillo. Eu non estou disposta a sacrificar tamén a miña vida para que unha profecía medieval se faga realidade. Non quero contribuír a que a miña existencia, o tempo que me quede de vida, se converta nun inferno. A moza sentiu fluír as bágoas e puxou por agochalas. Ao decatarse, a nai de Hadrián ergueuse e abriu a billa da cociña para encher unha xerra de vidro. —Será mellor que bebas algo. Esta auga está fresquiña. Mónica aceptou a invitación e, por un momento, pareceulle que a sombra do dragón se reflectía no fondo do vaso. A proximidade do amuleto de acibeche estaba afogándoo. Despois, cando os seus beizos rozaron o vidro, o ouroboros agochado no seu pulso estremeceuse. Intuíra algún veleno? Ao seu contacto co chan, o recipiente estalou e a auga salpicou toda a cociña. —Oh, meu Deus, caeume –mentiu–. Como o sinto! Logo, unha vez recollidos os cristais, a moza non se atreveu a aceptar outra bebida. O seu único desexo era saír daquela casa.

318


—Será mellor que marche. Se perdo o próximo autobús… —Si, claro. Entendo. A muller acompañouna ata a cancela e despediuna cun bico. —Vai con coidado. Mónica fixo entón un último intento de achegarse. —Carme, por favor… Ten que vir connosco! –pregou–. Esta noite, na cripta, a estirpe do dragón terá a derradeira oportunidade. A profecía fala do número máxico dos sete. Se non pechamos o círculo, o fillo do dragón… A moza calou cando, ignorando a súplica, a nai de Hadrián se xirou para entrar na súa casa. A muller gardou a compostura ata que pechou a porta tras de si. Logo, agochada tralas cortinas do salón, rompeu a chorar. Hadrián, Mónica, Cortiñas, Iria, Brais… Entón volveu botar contas. Sumándose tamén ela, os sete membros da Fraternidade apenas eran seis. Coa mente posta naquelas cábalas, Carme buscou a silueta da rapaza a través da fiestra. E a intuición converteuse en certeza. Aquela maneira de camiñar só podía significar que Mónica… Está embarazada! Mais a simple idea podía perturbalo todo. Meu Deus, lembras a profecía? O fillo do dragón… O sétimo cabaleiro sería o teu neto! Con aquela remota posibilidade convertida en certeza, a dragaliana buscou a protección do poderoso amuleto que levaba pendurado no pescozo.

319


Mais se esta noite a Fraternidade non pecha o círculo… Esa criaturiña chegaría a nacer? Entón, cun xesto decidido, arrincou a figa de acibeche.

320


Unha expedición sen volta atrás Capítulo 48

-R

oupa de abrigo, calzado, cordas, cascos, luvas… Despois de comprobar que a carga estaba lista, Cortiñas pechou o portón traseiro do seu todo terreo. —Gardaches o equipamento dos rapaces? –preguntou Iria Fariñas dende o lugar do acompañante. O policía asentiu. —E o arnés que levaba don Xurxo, tamén. Vaille facer falla a Brais. A muller remexeuse no asento. A simple mención do vello sacerdote morto na cripta fixo que se lle encrespasen os pelos da caluga. Cortiñas sentou ao volante. —Xa sabes o que di a xente maior… Quen garda sempre ten! A súa acompañante asentiu. Cando a Fraternidade abandonara o templo do dragón, deixando atrás un cadáver e cun ferido ao lombo, a súa idea de conservar aqueles trebellos semellaba un despropósito. Despois de todo o acontecido, quen pensaría en volver baixar a aquela cova? Mais o cabaleiro, espeleó-

321


logo metódico, encargárase de recoller todo o material en canto ascenderon a parede dos cantís. E alí estaban apenas unhas semanas despois, no interior dun todo terreo estacionado nunha rúa próxima ao museo, ultimando os detalles para emprender unha nova expedición. Desta vez, sen volta atrás. Iria fixou a ollada na carga do vehículo, que os vidros tinxidos lle impedían adiviñar dende o exterior. Os arneses de Hadrián, como a súa mochila e o propio traxe de Cortiñas, manchado nunha perneira, aínda amosaban restos do sangue derramado na cripta. Pero os dragalianos tiñan outras preocupacións. —Espero que todo o mundo sexa puntual. Disporemos dunha hora e vinte minutos de sol para chegar aos cantís e baixar ás covas. Se precisásemos de luces para facer o descenso, calquera podería detectar a nosa presenza. Durante o solsticio era moi frecuente que a xente se achegase a aquela zona da costa, para ver bailar o sol sobre o horizonte mariño. Mesmo podían ser avistados dende o mar, por algún dos numerosos barcos que aquela noite farían navegación turística ou mesmo pola patrulla do Servizo de Vixilancia Aduaneira da Garda civil. —Falaches cos rapaces? –quixo saber a muller. —Con Mónica e con Brais, si. Ese mozo podería verse en dificultades, porque os seus pais foron convidados polo párroco á sardiñada que organizou en San Pedro. A ver se consegue liscar a tempo. Se os inimigos de Dragal descobren os nosos plans para esta noite… —Teño o convencemento de que o crego sospeita algunha cousa e organizou esa festa para manter os

322


Pereira baixo control. Pero neste intre case me preocupa máis a actitude de Carme –Iria lembrou os temores de Hadrián, que descubrira ao ler a súa mente–. Se ela non baixase con nós á cripta… Cortiñas apertou os puños. Non quería falar da temida deserción, xa anunciada. —Á media noite, cando comecen a arder os milleiros de cacharelas que se prenderán en todo o mundo, a sombra do dragón regresará ás orixes para transferirnos as facultades da súa estirpe. Nese momento, unha pinga desta esencia alquímica fixará a súa natureza máxica sobre a nosa condición humana. A muller colleu o frasquiño de vidro que o home pousou sobre o cadro de instrumentos do vehículo. Ao percibir o contacto, o sangue contido no interior latexou. Ao tempo, o ouroboros do seu pulso recubriuse de escamas. —A súa natureza máxica… Ti cres que…? —Como xa comprobaches, as pequenas mutacións que sufrimos ata o de agora están a ser transitorias. Saíronnos algunhas escamas e acadamos novas facultades extrasensoriais, como ler o pensamento alleo ou percibir o pasado a través de obxectos. —Mais entón, a nova estirpe de Dragal… —Estamos chamados a evolucionar a especie. Os dragóns extinguíronse no medievo porque non souberon utilizar as súas facultades máxicas para defenderse dos homes da época. Iria fixou a ollada no perfil do seu acompañante. El xa experimentara aquela transformación, así que tiña que saber cal era o resultado do proceso.

323


—Seremos humanos coa natureza do dragón? —E outras veces dragóns con mente humana. Iria volveu pousar o frasquiño sobre o taboleiro. A simple idea da súa completa mutación naquel ser de tamaño e facultades descomunais producíalle vertixe. Ao decatarse dos seus temores, Cortiñas riu. —Preocúpache o aspecto que terás? Non debes pensar niso, serás unha dragoa preciosa! O piropo fixo que lle subisen as cores ao rostro. —E non doe? –quixo saber. A lembranza do seu propio proceso de mutación provocou que, dun xeito involuntario, o policía torcese o xesto. —A primeira vez non resulta moi agradable –recoñeceu–. Mais o tránsito paga a pena. A muller abriu a fiestra do vehículo para renovar o aire. O recendo a peixe asado que impregnaba a atmosfera golpeoulle o nariz. —Uff –protestou–. A sardiñada de don Miguel xa debe estar lista. Cortiñas pousou unha man sobre as da súa compañeira e improvisou un aloumiño. —Non te preocupes, Iria. Eu estarei sempre contigo. A historiadora deixou que recostase a súa cabeza sobre o ombreiro, sen advertir as intencións do ser que se ocultaba baixo a pel aínda humana. O seu único obxectivo aquela noite era dar cumprimento a unha antiga profecía medieval. Se todo saía segundo el tiña previsto, en poucas horas Iria concibiría o seu fillo. Aquel dragón herdaría a terra.

324


Un morto na Canella Cega Capítulo 49

-V

eña, fillo, colle outra sardiña, que están boísimas! Brais aceptou o peixe que, sobre unha rebanda de pan de millo, lle tendía a súa nai. Non lle quedaba outra. Sentado nunha cadeira de plástico, cos proxenitores instalados á súa dereita e o párroco de San Pedro chantado á esquerda na mesa, non tiña marxe para escapulirse do lugar. Quen lle dera! Achegábase a hora da súa cita coa Fraternidade e o rapaz non podía deixar de ollar a esfera do reloxo. Ata as orellas de comer, porque a súa nai non deixaba de darlle unha sardiña tras outra, acariñou a tatuaxe agochada no pulso e pregou porque se producise un milagre. Un berro arrepiante elevouse por riba do balbordo das conversas e rachou o ambiente festivo do que gozaban os veciños da vila ata aquel instante preciso. —Ahhhhh… Un morto… Atopei un morto… Un morto! A muller irrompeu a berros no recinto da festa. As súas roupas, como as mans e o rostro, estaban manchadas de sangue. Ou iso semellaba.

325


—Na Canella Cega… Hai un morto! A xente que participaba na sardiñada de San Pedro foise apartando ao seu paso. O barullo mudou nun silencio sepulcral. —Meu Deus, axúdame, Señor! Anda solto un asasino! Brais recoñeceu a indixente, que semellaba louca. Era unha anciá que levaba anos durmindo nun refuxio construído con cartóns baixo a ponte do ferrocarril, sempre rodeada dun exército de cans vagabundos. Mais hoxe non viñan con ela. A reacción de don Miguel non se fixo agardar. Ergueuse do asento e, en dúas alancadas, freou a carreira da muller. Entón, nun xesto inaudito no rapaz, Brais achegou a súa cadeira para que a mendiga puidese sentar nela. Non se trataba de cortesía nin de compaixón. Ceder o seu posto na mesa era a única maneira que atopara de librarse da compañía dos seus pais. O párroco pareceu tomar o control da situación. —Acomódese aquí, alma de Deus. A indixente aferrouse á sotana que, de xeito excepcional, vestía o crego aquela tarde. —Sangue… Nos muros… No pavimento… Hai sangue por todas partes –murmurou, cravando a ollada entolecida no rostro pálido do sacerdote. O home tendeulle un vaso de auga. —Beba sen présa, respire fondo e acougue. As mans enzoufadas deixaron viscosas pegadas sobre a branca superficie plástica. —Así, tranquila… Como debo chamala? –don Miguel ignoraba o seu nome.

326


Durante un par de segundos, a muller mirouno coma se non entendese aquelas verbas. Despois, a súa faciana mudou nun aceno parecido a un amargo sorriso. —Amalia. Eu era Amalia. Mais ninguén me chama así dende… –quixo facer memoria–. Xa non o recordo! Instalada na cadeira de plástico, a mendiga aínda resultaba máis miúda do que Brais pensara. O sangue que lle manchaba pel e mais as roupas semellaba a maquillaxe dunha película de terror de serie B. O sacerdote serviulle outro vaso de auga. —Moi ben, Amalia, está vostede máis tranquila? —Estou. Pero hai un morto na Canella Cega. —A Canella Cega… —Está na parte vella –interrompeuno Inocencia, a muller do sancristán, tendéndolle unha toalla húmida–. É apenas unha fenda entre dúas casas, un burato estreito e sen saída, un funil cunha árbore no fondo. Meus pais escondéranse alí unha noite cando eu era cativa, durante a Guerra Civil. E pasei tanto medo que nunca máis volvín entrar nela! Don Miguel axudou a mendiga a limpar as mans e o rostro. —A ver se o entendín, Amalia… As faccións da muller endurecéronse. —Non é mentira. O corpo está esnaquizado, coma se alguén estivese a comer nel. Unha parte do pelello está baixo a figueira. E hai sangue! Sangue por todas partes! –rompeu a chorar.

327


Brais aproveitou o momento para fuxir do lugar. Foise escapulindo entre os curiosos, procurando non delatarse no silencio provocado polas verbas da indixente. Mais en canto estivo a salvo, botouse a correr como alma que leva o demo.

328


Semente de traizón Capítulo 50

-T

eño que marchar. É moi tarde. Ignorando o rogo de Hadrián, Andrea mantivo o seu abrazo. —Veña, que présa tes? A moza xogaba as cartas da atracción física, facendo que a natureza do dragón se impuxese sobre a súa condición humana. Mentres buscaba o xeito de zafarse, o rapaz devolveulle o bico. Pero logo veu outro, e outro máis despois. Así resultáballe imposible. —Por favor, déixame. Teño cousas que facer. Que hora é? A moza impediulle consultar o reloxo. —Aínda é cedo. —Por favor… —Quero outro bico. —E que van pensar as túas amigas? Andrea reprimiu un sorriso perverso. As outras rapazas abandonaran a alameda había tempo, aburridas de agardar por ela. A aquelas horas da tarde, a súa nova conquista xa sería o ruxerruxe da vila. —Non me importa o que pense ninguén. A ti si? A moza achegou o rostro do seu acompañante ao escote da blusa. O recordo doutros bicos, a carón

329


dunha fervenza, golpeou con forza o pensamento de Hadrián. —Mónica… O que non acadara cos seus rogos conseguiuno aquel nome. Andrea afastouse ofendida. —Que dixeches? O dragón agochado baixo a pel humana remexeuse, anoxado por aquel intenso recendo a carraxe. Hadrián tratou de aproveitar a circunstancia. —Debo marchar. Déixame! –pregou de novo. Cun xesto de doncela ofendida, Andrea amañou o cabelo e abrochou os últimos botóns da camisa. —Agora vasme dicir que o sentes moito, que isto foi un erro, que queres moito a túa moza e que non deixaches de pensar nela en todo o tempo… Verdade? O rapaz calibrou a posible resposta. Calquera cousa que dixese naquel intre sería un erro. Así que calou. —Pensei que eu che gustaba –insistiu a moza, torcendo o fociño. En cuestión de segundos, as bágoas de crocodilo engradaron os seus ollos. O rapaz caeu na trampa. —Por favor, Andrea… Eu… Non penses que… Entón, sen agardar a que rematase a escusa, chegou un novo bico. Aínda que aquel, o máis longo de todos, levaba agochada unha dobre intención. Dende a súa posición Hadrián non vira chegar o autobús á alameda. Mais a súa acompañante, de esguello, podía observar todos os movementos dos pasaxeiros do vehículo, controlar os que agardaban na parada e vixiar os que remataban o seu traxecto alí.

330


Dese xeito, sen que a súa parella se decatase, Andrea identificou a silueta de Mónica. En cuestión de segundos xa tiña lista a posta en escena do seguinte episodio. —Sigue así, Hadrián… Si, meu amor… E aqueles berros, cunha intensidade e ton perfectamente calculados, fixeron que a outra rapaza virase a cabeza apenas chegou á altura da árbore que os protexía de olladas indiscretas, a piques xa de abandonar o parque. Mónica recoñeceu de inmediato a longa melena rubia. A escena deixouna chantada no sitio. —Hadrián? Pero o mozo, coa atención posta na rapina que o tiña acurralado, non escoitou aquela voz. —Debo irme… –suplicaba nese intre, sen saber a quen tiña a dous pasos. Saboreando a súa vitoria sobre a outra, Andrea insistiu. —Esta noite, virás comigo saltar as cacharelas? Se con aquela promesa conseguía zafarse… —Irei contigo á praia, si –claudicou o rapaz. A dor, inmensa, atravesou o corazón da única testemuña da escena, partíndollo. —Hadrián… Pero o mozo, alleo por completo á súa presenza, non podía sabelo. —Dásme a túa palabra? –insistiu Andrea. O dragón remexeuse irritado. Achegábase a súa hora e, alimentado pola forza do solsticio, comezaba a incomodarse. —Déixame marchar. Vémonos despois!

331


A rapaza sorriu, consciente do seu triunfo. O dano inflixido estaba escrito no rostro desencaixado de Mónica. —Xa verás como o imos pasar moi ben. Prométoche que… O salouco desgarrado interrompeu o último bico. —Hadrián! Ao escoitar o seu nome, o rapaz quixo zafarse dos brazos que o mantiñan prisioneiro. —Mónica? E a sorpresa de verse cachado en semellante transo mudou en angustia, cando a moza deu media volta e botou a correr desfeita en bágoas. —Mónicaaa!

332


As confesións do dragón Capítulo 51

-A

toparon un cadáver na Canella Cega… Estás seguro do que falas? Pálido coma un morto, Cortiñas aferrou a Brais polo peito da camisa. O rapaz, asustado pola reacción do policía, non paraba de tremer. —Un ca… Un cadáver, si –repetiu por enésima vez. Dende que chegara ao lugar onde Cortiñas citara a todos os dragalianos para regresaren xuntos á cripta do dragón, non fixera outra cousa. Iria Fariñas buscou apoio contra o vehículo todo terreo, tratando de frear as terribles imaxes que se agolpaban na súa cabeza, procedentes da mente do seu propio camarada. —Todo ese sangue… Brais tratou de explicar o acontecido. —Estabamos a dar conta das sardiñas cando esa mendiga que sempre anda a remexer nos contedores de lixo para darlles comida aos seus cans apareceu alí. Levaba as roupas manchadas de sangue e berraba, unha e outra vez, que había un morto. Cortiñas soltou o rapaz, que foi buscar refuxio na aperta de Fariñas. O presentimento cruzou, coma un lóstrego, a mente da historiadora.

333


—O dragón… A directora do museo axitou a cabeza para borrar as arrepiantes imaxes da matanza. Non podía concibir un horror semellante. —Ata ese momento eu non puiden liscar –proseguiu o rapaz–. Tiña os meus pais sentados nun lado da mesa e o párroco, don Miguel, do outro. Cando esa muller se converteu no centro de atención, ocorréuseme escapulirme. Non ía ter unha oportunidade mellor, así que… —Fixeches ben! –agarimouno Iria. Cortiñas, coa mente posta noutro lugar, tamén asentiu. —Si, claro. Nesas quedaramos… Cun xesto mecánico, o home sacou entón o móbil do peto. A pantalla rexistraba varias chamadas perdidas da Comisaría. Se había unha investigación en marcha, era moi posible que precisasen da súa presenza. Mais o especialista da Policía Científica non devolveu a chamada, como era o habitual. Porén, pulsou o botón de desconexión do teléfono e apagouno. —Hoxe non estou para ninguén. A Fraternidade de Dragal ten unha misión que cumprir –escusouse. Na mente de Fariñas, cada vez máis preocupada, acumulábanse os interrogantes. —Pero se apareceu un cadáver, deberías… —Facer unha pescuda? Non hai nada que investigar –anticipouse o home–. Esa vella tola só atopou os restos dun mastín. Nada do que preocuparse. O medo, frío coma un puñal de xeo, apreixou o estómago da súa compañeira. As imaxes que percibira… Eran recordos reais?

334


—Meu Deus, que estás a dicir? —Só é un mastín… Un can. —Como podes sabelo? O dragaliano remexeuse incómodo. Metera a zoca. —Agora temos cousas máis importantes en que pensar. Os rapaces, Mónica e Hadrián, estanse retrasando. E habería que pasar pola casa de Carme. Se a estas horas aínda non veu… A muller advertiu a xogada. Non debía permitir que o seu compañeiro cambiase de tema. —Apareceu un cadáver na Canella Cega. Un morto… Como podes saber que se trata dun can? –tremeulle a voz. —Por favor, Iria, tranquilízate e sube ao coche. Debemos irnos. A lúa non vai agardar por nós. En canto os seus acompañantes tomaron asento e amarraron os cintos de seguridade, o policía arrincou o vehículo. —O centro da vila está pechado ao tráfico, mais coñezo un atallo pola parte vella que nos leva dereitos á alameda. Se os rapaces veñen de camiño, cruzarémonos con eles. Dende o asento do acompañante, Iria asentiu en silencio mentres trataba de ordenar as súas ideas. O contido do frasquiño de vidro, pousado no cadro de instrumentos do coche, mudou de cor. Tamén o seu rostro. —Así que o dragón saíu de caza… –comprendeu. Cortiñas apertou con forza o guiador. —Só foi un maldito can –murmurou entre dentes. A muller pechou os ollos, nun intento de asumir aquel descubrimento. A coiraza de escamas que ago-

335


chaba baixo a roupa parecía medrar dun xeito paralelo aos seus temores. —Hoxe foi un can, pero a próxima vez… Unha sombra velou o rostro de Cortiñas. —Tiña fame! –estoupou, pisando o freo para deter o coche. O tempo pareceu conxelarse no interior do vehículo. Iria cravou a ollada nas faccións desencaixadas de Brais, que asistía ao espectáculo sen pestanexar, e respirou fondo. Debían tranquilizarse ou do contrario… —De acordo… Entendo… —O dragón tiña fame. Estaba desesperado por culminar a mutación, doíalle o corpo enteiro e nese momento… A conexión mental permitiu que Iria rememorase a escena. —Deixácheste levar polo seu instinto cazador. O policía repenou o pelo. —Só foi un can. Un can vello e vagabundo! –replicou, como se a natureza do animal xustificase a súa morte. A muller recostouse no asento. No vehículo transportaban o material preciso para baixar á cripta. Á media noite, cando as fogueiras comezasen a arder en todo o mundo… —Meu Deus… Tanto interese en reunir a Fraternidade, en regresar ao templo de Dragal para cumprir a profecía e encarnar unha nova estirpe… –levou as mans á cabeza–. Tanta teima en converternos en dragóns… Para isto? Abatido, Cortiñas soltou o cinto e buscou refuxio nos seus brazos.

336


—Só foi un can… Non podemos abandonar agora! Iria pechou os ollos, deixando que unha bágoa silandeira esvarase polo seu rostro. Quería sentirse humana pero a natureza do dragón cobraba cada vez máis forza. Tamén no rostro de Brais, que observaba a escena en silencio dende o asento posterior, comezaron a xurdir as primeiras escamas. —Mataches un can porque che coincidiu nese momento. Mais, de non toparte con ese mastín, podería ser calquera… mesmo un cativo. —Como podes pensar tal cousa? Iso non é verdade! A emoción quebrou a voz da muller. —Os dragóns foron exterminados da terra porque os homes os consideraban asasinos… E nós, en pleno século vinte e un, pretendemos ser máis listos ca os nosos devanceiros e perpetuar unha estirpe maldita. Cortiñas ignorou o comentario e fixou a ollada nas agullas do reloxo. —Xa é tarde. Van dar as nove e dez. Debemos marchar. A dragaliana cruzou a súa ollada coa de Brais. —Debemos marchar –repetiu o rapaz dun xeito automático.

337


Unha boneca rota Capítulo 52

A

sombra do dragón, agochada entre as árbores da alameda, estremeceuse pola dor da inesperada traizón. Collido en falta, Hadrián sentiu que todo o seu mundo se afundía. —Mónica, agarda! Cun tirón brusco, soltouse do abrazo de Andrea e botouse a correr trala súa moza. Mais a rapaza, desfeita en bágoas, non tardou en coller vantaxe. —Por favor, espera… Podo explicarcho! O ecoar das alancadas sobre o pavimento de pedra resoou nas estreitas rúas da parte vella. Os agarimos dos que fora testemuña non precisaban moitas aclaracións. Aquela puñalada xa fora abondo. Non quería saber máis. —Por favor… Agarda… A persecución rematou pronto. Unha intensa dor no costado obrigouna a deterse para respirar. De non darlle aquel punto, Hadrián non podería alcanzala. Mais así… —Ese bico non significou nada! –berrou o rapaz ao chegar á súa altura. Recostada contra os muros de pedra dunha casa, Mónica afogou o salouco.

339


—Déixame en paz! Hadrián quixo achegarse pero ela rexeitou o seu intento de aloumiño. —Podo explicarcho todo. Esa tía… A moza ergueuse e, finxindo afouteza, sacudiu o po do pantalón. —Esa tía ten nome –cuspiulle–. Chámase Andrea e, como deberías saber, somos vellas coñecidas. Abatido, o rapaz asentiu. Comezaba a albiscar a dimensión do seu pecado. —Eu non pensei que… Aquelas verbas volveron abrir a billa das bágoas, que manaron silandeiras. —Que non estabas a pensar en min, era evidente. —Eu non quería… —Que non me queres tamén é evidente –xemeu a moza, partida por unha súbita dor na barriga. A traizón magoaba o dragonciño oculto no seu seo. Hadrián tentou abrazala, de novo sen éxito. —Esta noite virás comigo saltar as cacharelas? –Mónica arremedou a voz da outra. —Por favor… —Irei contigo á praia, si! –volveu arremedar, neste caso a voz do rapaz. —Non pasou nada do que estás imaxinando –tratou de xustificarse Hadrián. A moza empuxouno para afastalo. O dragonciño remexeuse con forza. —Aquelas apertas que lle deches a Andrea, aqueles bicos… non foron cousa da miña imaxinación! –chorou, magoada–. Ou talvez imaxinei que quedaches con ela para esta noite?

340


—Eu non… A dor de corazón era física. —Si, Hadrián. Esta noite, que debería ser nosa, prometícheslla a ela. A noite do dragón. Ou acaso tamén pensabas levala contigo á cripta? —Mónica, por Deus, non digas iso! A moza levou a man ao ventre. —Pois xa estades liscando, que chegades tarde! Hadrián desviou a ollada cara á esfera do reloxo. —A Fraternidade… Quedaramos ás nove! A rapaza aproveitou o instante para reiniciar a carreira. Cun pouco de sorte, Cortiñas, Iria e Brais aínda estarían agardando por eles. Con dúas alancadas, a moza distanciouse. —Eh, agarda por min! Sen deixar de correr, Mónica volveuse para responderlle. —Déixame en paz! –exclamou. Hadrián apenas puido escoitar aquelas verbas, silenciadas polo ruído do motor dun todo terreo que xurdiu de ningures. Tampouco Mónica advertiu a orixe do golpe que a lanzou polo ar. Cando caeu ao chan, o seu corpo aqueloutrado semellaba o dunha boneca rota.

341


A última predición Capítulo 53

O

culto no armario de Mónica, baixo un feixe de sabas, o Codex Dragalianus reescribíase en silencio. O sangue derramado sobre o pavimento fluía a través das súas páxinas para converterse en tinta, definindo novos parágrafos sobre o pergameo. Deste xeito, mentres o corazón ferido aínda latexaba, o códice anticipaba a historia non escrita dunha nova estirpe de dragóns e do seu fillo non nato. Aínda. Mentres Mónica respirase, a última esperanza manteríase acesa. Así, aos poucos, o borrancho de tinta deformouse para adoptar distintas formas ilexibles. Despois xurdiu a primeira das imaxes, un fermoso gravado que reproducía con exactitude ata o último detalle da cripta de Dragal. A ilustración do códice medieval cobrou vida. E así foi como, amplificado na caverna, o eco das pingas de sangue resoou no interior do manuscrito. Plinc… plinc… plinc… As sombras dos dragóns esvararon polo subterráneo e penetraron na cova sagrada que mantiña viva a esencia máxica dunha estirpe maldita.

343


No interior da cripta, o ouroboros gravado no centro do altar custodiaba o círculo eterno onde as forzas do inframundo agardaban o retorno dos dragalianos. Aquelas lapas azuídas haberían de reavivarse moi pronto, incendiadas polo lume máxico da noite de San Xoán. Xa estaba todo listo para a cerimonia. Mais nese intre, tendida nunha rúa, unha moza ferida soñaba con dragóns mentres loitaba por seguir con vida. Por favor, Hadrián, non sexas parvo! Ti non podes transformarte nun dragón porque… porque os dragóns non existen! Aqueles eran recordos doutros tempos xa afastados. Búscame ao solpor e, se non me atopas, déixame o que poidas levarme de comer na cima do penedo. Estareite agardando. O recordo da voz de Hadrián confundíase cos berros da realidade. Ao lonxe, alguén pronunciaba o seu nome dun xeito insistente. Pero a moza non fixo caso da chamada. Estaba moi cansa e desexaba permanecer agochada naquel soño. Alí era feliz. As lembranzas puxaban coa conciencia, trataban de abrirse paso na escuridade dunha cripta asolagada. Quen lle dera regresar á Poza da Moura e volver voar ao lombo dun dragón! —Se estás comigo, non pode pasarche nada malo… —Teño vertixe. —Non, no lombo do dragón non hai vertixe… Xa non sentía vertixe, iso era certo. Mais o ouroboros tatuado no seu pulso intuíra o perigo da súa morte. Sobre as feridas abertas comezou a medrar unha derme

344


de escamiñas que deberían frear a hemorraxia e sandar as feridas. Só era cuestión de tempo. Mónica estaba cansa, moi cansa, mais a discusión de Iria e Cortiñas, ao lonxe, interferiu no soño. —Non responde. Temos que trasladala ao hospital. —Estás tola? E como pensas explicar o que lle ocorreu? —Foi un accidente. Nós… —E estas escamas? A rapaza intuíu o temor agochado no silencio. Despois sentiu o salouco de impotencia. —Meu Deus, entón que imos facer? A resposta do policía foi un movemento brusco. O home colléraa en peso para introducila no seu vehículo. —Terá que vir con nós! —Pretendes levala á cripta? Estás tolo! —Debemos regresar todos xuntos para cumprir a profecía. —E se morre no camiño…!? —Aquí non vai morrer ninguén! O cabaleiro alquimista verteu nos seus beizos unha única pinga do sangue de dragón que destilara no seu laboratorio. Se naquelas condicións Mónica non había de chegar viva á cripta, era mellor adiantar a mutación. Dragal, surge et sta in excelso. Excita potentiam tuam et veni. Ostende nobis faciem tuam, draco. En canto Cortiñas pronunciou o esconxuro, as pupilas da rapaza adoptaron a característica aparencia converxente dos ollos dos réptiles. Malia as feridas ocasionadas polo atropelo, o proceso puxérase en marcha de inmediato.

345


O dragaliano non quixo agardar polo resultado. En plena rúa sería perigoso. —Veña, subide ao coche dunha vez. Ímonos xa! Torturado pola culpa, Hadrián abrazou o corpo que se remexía coas primeiras convulsións. Os brazos e as pernas de Mónica non tardarían en perder o aspecto humano. E despois diso… Oculto no armario do seu cuarto, baixo un monte de sabas, un vello códice medieval rexistraba novas imaxes nas súas páxinas. Os seus parágrafos daban conta da odisea do traslado dos dragalianos ata os cantís da costa, dos preparativos do descenso, do seu difícil tránsito nas covas transportando un corpo inerte nunha padiola improvisada… No pergameo cobraron forma as imaxes dos traballos de Cortiñas, Iria, Brais e Hadrián, a aparición de Carme no último momento, a mutación de Mónica… Tamén rexistraron as súas páxinas a presenza dun pequeno ser perfecto que, protexido no seo materno, agardaba a chegada do seu tempo para dominar a maxia. Chegará o día en que o fillo do dragón… Así se recollía nunha vella profecía. Como tamén estaba escrito que descendentes dos primeiros cabaleiros da Fraternidade de Dragal regresarían aquela noite á cripta para conxurar o espírito do dragón, agochado nas tebras, e así dominar o lume. Á hora bruxa daquela máxica noite de San Xoán, nunha cripta perdida nas entrañas do planeta, un feixe de luz orixinado no centro do altar do dragón desvelou a presenza das pantasmas.

346


Xeonllo en terra, os membros da Orde de Dragal recibiron do cabaleiro alquimista o seu bautismo de sangue. Daquela, mentres o mundo xiraba arredor das fogueiras de San Xoán, a nova estirpe accedeu aos plenos poderes do dragón. Sobre o taboleiro pétreo, os cabaleiros da Fraternidade estenderon as ás e cobraron nova vida. E así, incombustibles baixo as súas coirazas de escamas, penetraron no círculo de lume. O Codex Dragalianus rexistrou, punto por punto, cada detalle do acontecido aquela noite na cripta de Dragal. E na derradeira páxina, escrita con trazo firme, xurdiu a última predición. E os dragóns retornarán á terra prometida

347


Índice

Páx. Capítulo 1. Sen sinais do dragón .............................. 7 Capítulo 2. Latexos .............................................. 13 Capítulo 3. Un novo pastor .................................. 23 Capítulo 4. O gardacostas ...................................... 29 Capítulo 5. Os soños de Brais ................................. 37 Capítulo 6. Sen deixar rastro .................................. 43 Capítulo 7. O cómic de Brais ................................. 51 Capítulo 8. Un funeral e unha sospeita ................... 59 Capítulo 9. Os códices de San Pedro ..................... 67 Capítulo 10. Non estás soa ..................................... 73 Capítulo 11. Condenados ...................................... 83 Capítulo 12. Lúa chea ............................................ 91 Capítulo 13. Pergameos secretos ............................ 99 Capítulo 14. Ás portas do inferno ......................... 105 Capítulo 15. Tempo de alianzas ........................... 113 Capítulo 16. O códice de Leonardo ...................... 119


Capítulo 17. Traballando en San Pedro ................ 125 Capítulo 18. Estaba escrito ................................... 131 Capítulo 19. Facendo plans .................................. 139 Capítulo 20. Segredos de alquimistas ................ 145 Capítulo 21. Efectos secundarios .......................... 153 Capítulo 22. Fenómenos estraños ...................... 157 Capítulo 23. Acoso .............................................. 161 Capítulo 24. Na Ruta do Azougue ....................... 167 Capítulo 25. Un feixe de mentiras ........................ 181 Capítulo 26. Unha visión apocalíptica .................. 189 Capítulo 27. De dragóns e dinosauros .................. 193 Capítulo 28. Unha noite no museo ...................... 199 Capítulo 29. O refuxio do dragón ........................ 205 Capítulo 30. A salvo ............................................. 211 Capítulo 31. Descubrimentos perigosos ............... 217 Capítulo 32. Un pauto co demo ........................... 223 Capítulo 33. Fenómenos estraños ......................... 231 Capítulo 34. Segredos ao descuberto .................... 241 Capítulo 35. Temos que falar ............................... 247 Capítulo 36. Confesións e pantasmas ................... 251 Capítulo 37. Avaliación final ................................ 259 Capítulo 38. Irmáns de sangue ............................. 265 Capítulo 39. Nas vésperas da festa ........................ 271 Capítulo 40. Sangue de dragón ............................ 275 Capítulo 41. De soños e pesadelos ........................ 281


Capítulo 42. A Canella Cega ................................ 287 Capítulo 43. Estaba escrito ................................... 289 Capítulo 44. Nin cobra nin can ............................ 295 Capítulo 45. Unha enchente de sardiñas ............... 303 Capítulo 46. A trampa da serpe ............................ 309 Capítulo 47. O sétimo cabaleiro ........................... 315 Capítulo 48. Unha expedición sen volta atrás ....... 321 Capítulo 49. Un morto na Canella Cega .............. 325 Capítulo 50. Semente de traizón .......................... 329 Capítulo 51. As confesións do dragón .................. 333 Capítulo 52. Unha boneca rota ............................ 339 Capítulo 53. A última predición ........................... 343


A autora

Elena Gallego Abad (Teruel, 1969). Ao pouco de nacer desprázase coa súa familia a Galicia, afincándose en Verín, onde transcorre a súa infancia e adolescencia. Xornalista cunha ampla traxectoria profesional en medios de comunicación galegos, tanto prensa escrita coma radio, membro do Colexio Oficial de Xornalistas de Galicia (CPXG) e da Federación Internacional de Periodistas (FIP). Dende 1987 a 1999, desempeñou labores de locutora e redactora nas emisoras de Radio Ourense (Cadena Ser), Radio Minuto Santiago (Ondas Galicia), Radio Popular Ourense (Cadena Cope), Voz de Galicia Radio e Onda Cero Ourense (Uniprex). No período 1994-1996 Elena Gallego colaborou como redactora e fotógrafa en distintas delegacións dos xornais La Voz de Galicia e La Región. En 1998 recibiu o Premio Xosé Aurelio Carracedo de Xornalismo (Deputación Provincial de Ourense) no apartado de Medios Audiovisuais, pola produción e realización do programa A Fiestra, emitido en Onda Cero Ourense. En 1999 Elena Gallego incorporouse ao cadro de persoal do Faro de Vigo, desempeñando o labor de xornalista nas súas delegacións de Ourense, Pontevedra e dende 2002 a 2013 en Cangas do Morrazo. Como escritora, en 2009 Elena Gallego Abad foi finalista do IV Premio Caixa Galicia de Literatura Xuvenil e Premio Frei Martín Sarmiento 2012 coa súa primeira novela, Dragal I. A herdanza do dragón, publi-


cada na colección Fóra de Xogo (Edicións Xerais, 2010); continuada por Dragal II. A metamorfose do dragón (2011), Dragal III. A fraternidade do dragón (2012), e Dragal IV. A estirpe do dragón (2015). En literatura para adultos publicou Sete Caveiras (Edicións Xerais, 2014) que constitúe a súa primeira novela de xénero negro.


Elena Gallego Abad Serie Dragal

128. Dragal I A herdanza do dragón Elena Gallego Abad 8ª edición Acaroado na fachada da igrexa de San Pedro, o dragón de pedra agarda que chegue o tempo en que Dragal recobre a vida. Hadrián aínda non o sabe, pero el é o elixido para conseguir que se cumpra a profecía. Mais, quen pode imaxinar que o vello templo medieval agocha as claves para atopar a senda do último dragón galego? Un antigo medallón de metal en estado vivo, herdanza do seu pai, será a chave que lle abrirá a Hadrián as portas para cumprir co seu destino. Para atopar respostas, o mozo tamén deberá buscar nos libros prohibidos da vella biblioteca do seu bisavó e mergullarse nos segredos que agochan as augas da Poza da Moura. Só grazas á amizade de Mónica, compañeira de clase no instituto, e coa complicidade de don Xurxo, o cura da parroquia, Hadrián poderá percorrer a senda que, moitos séculos atrás, os cabaleiros da Orde de Dragal deixaron aberta para el.


134. Dragal II A metamorfose do dragón Elena Gallego Abad 2ª edición Coa policía investigando o estraño roubo da igrexa de San Pedro, Mónica prepárase para acudir á súa cita na Poza da Moura. A moza non sabe aínda que a noticia da desaparición de Hadrián corre pola vila coma un regueiro de pólvora, nin que alguén vixía de preto os seus pasos. Mentres agarda por ela, Dragal descobre, por primeira vez na súa milenaria existencia, a limitación dos seus poderes. Para recuperar o seu lugar privilexiado na escala biolóxica, o dragón ten que absorber a materia gris do cerebro de Hadrián e acadar a simbiose da súa alma. Se consegue humanizarse, o mundo será seu, mais do contrario… Na procura dun milagre que os axude a salvar o seu amigo, Mónica e don Xurxo deberán desvelar as claves agochadas na milenaria igrexa de San Pedro. Daquela descubrirán que, para cumprir os designios da profecía, os cabaleiros da Orde de Dragal xa iniciaron o seu regreso.


142. Dragal III A fraternidade do dragón Elena Gallego Abad Os membros da Fraternidade de Dragal xa iniciaron o seu regreso co fin de cumprir co xuramento de sangue que fixeron os seus devanceiros na época medieval. Para que a profecía se cumpra, os sete cabaleiros teñen que reunir as claves da Ciencia Secreta na cripta do dragón e pechar o círculo da vida. Á media noite da primeira lúa chea do equinoccio de primavera, a luz da lúa penetrará na cripta do dragón para coller a súa barca funeraria e descender ao reino dos mortos, brindando unha promesa de resurrección co abrente. Será daquela, no momento en que a luz da lúa chea se bañe no interior do ovo alquímico, cando se perpetuará a estirpe do dragón. Visita interiora Terrae rectificando invenies occultum lapidem…


158. Dragal IV A estirpe do dragón Elena Gallego Abad Coma o anxo expulsado do paraíso, Hadrián loita por recobrar os poderes perdidos na cripta de Dragal. A aparición de pequenas escamas é só o principio da mutación que experimentan os membros da Fraternidade. Desaparecido don Xurxo, chega un novo párroco, don Miguel, cuxa misión será impedir o regreso dunha estirpe maldita capaz de destruír o mundo. Nas páxinas do Codex Dragalianus, gardado na reitoral, accede aos segredos da Fraternidade. Todo está recollido no manuscrito máxico. Na noite do solsticio de verán os cabaleiros do dragón poderían apropiarse das forzas sobrenaturais do universo. Mentres o derrubamento parcial da igrexa de San Pedro descobre un pasadizo secreto, os dragalianos atopan un misterioso libro. Que relación ten este achado coa fórmula maxistral que experimenta Cortiñas no seu laboratorio? Dragal IV, A estirpe do dragón abre unha nova xeira na apaixonante serie protagonizada polo dragón galego.


Profile for Xerais

Dragal IV. A estirpe do dragón, de Elena Gallego  

LIBRO COMPLETO. Coma o anxo expulsado do paraíso, Hadrián loita por recobrar os poderes perdidos na cripta de Dragal. A aparición de pequena...

Dragal IV. A estirpe do dragón, de Elena Gallego  

LIBRO COMPLETO. Coma o anxo expulsado do paraíso, Hadrián loita por recobrar os poderes perdidos na cripta de Dragal. A aparición de pequena...

Advertisement