Issuu on Google+


Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment pełnej wersji całej publikacji. Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji kliknij tutaj. Niniejsza publikacja może być kopiowana, oraz dowolnie rozprowadzana tylko i wyłącznie w formie dostarczonej przez NetPress Digital Sp. z o.o., operatora sklepu na którym można nabyć niniejszy tytuł w pełnej wersji. Zabronione są jakiekolwiek zmiany w zawartości publikacji bez pisemnej zgody NetPress oraz wydawcy niniejszej publikacji. Zabrania się jej od-sprzedaży, zgodnie z regulaminem serwisu. Pełna wersja niniejszej publikacji jest do nabycia w sklepie internetowym E-ksiazka24.pl.


Copyright Š by Wydawnictwo W.A.B., 2010 Wydanie I Warszawa 2010


W tej ksià˝ce znajdziesz detektywistycznà zagadk´, intryg´, a tak˝e mnóstwo, mnóstwo humoru!

TeoÊ Kefirek marzy o karierze detektywa, jednak gdy sam zostaje oskar˝ony o kradzie˝, postanawia oczyÊciç swoje dobre imi´ i rozwik∏aç spraw´. Dwunastoletniemu detektywowi pomaga przyjaciel, zawsze grzeczny Dominiczek. Ch∏opcy majà ró˝ne hipotezy, w dodatku przeszkadzajà im wÊcibska Karolina i dwaj niesforni malcy: M∏odszy oraz BartuÊ, czyli „diabe∏ wcielony”. Prowadzone z wielkim zaci´ciem Êledztwo sprawia, ˝e dzieci nieopatrznie wpadajà w ∏apy z∏odziejskiej szajki.


Seri´ niezrozumia∏ych wypadków, które rozegra∏y si´ w naszej szkole, zapoczàtkowa∏o znikni´cie koÊciotrupa z sali biologicznej. Wiem, ˝e to tylko koÊciotrup, a wy czekacie na trupa. Przecie˝ w ksià˝kach detektywistycznych na samym poczàtku powinien byç trup. Przeczyta∏em wszystkie ksià˝ki o detektywach, jakie sà w szkolnej bibliotece, i znalaz∏em w nich wiele trupów. Troch´ mnie to zmartwi∏o. Zadzwoni∏em do szko∏y dla detektywów i spyta∏em, czy trup jest zawsze konieczny. Przy okazji powiedzia∏em, ˝e marz´ o tym, by zostaç detektywem. Rozwiàza∏em nawet kilka zagadek kryminalnych, ale by∏y to tylko zgubione klucze, skradzione ró˝e, zaginiony kot. ˚aden trup jeszcze mi si´ nie trafi∏, a kot w∏aÊciwie sam si´ znalaz∏. Bo to by∏o tak: szed∏em prze... Pani, która odebra∏a telefon w szkole dla detektywów, przerwa∏a mi w pó∏ s∏owa.

9


– Jakie masz oceny z chemii? – spyta∏a. Z pewnoÊcià chcia∏a mnie zaskoczyç, ale zapomnia∏a, ˝e w podstawówce nie ma chemii, wi´c nie zbi∏a mnie z tropu. – Jeszcze nie mam chemii. Dobrze, ˝e nie spyta∏a o matematyk´, bo z matematyki niestety nie mam najlepszych ocen. Ale to dziwny przedmiot, cz∏owiek liczy i liczy, a potem zawsze wychodzi b∏´dny wynik. Pani stwierdzi∏a, ˝e skoro jestem taki m∏ody, to jeszcze wszystko przede mnà: i chemia, i szko∏a dla detektywów, i trup. Doda∏a równie˝, ˝e nie ka˝dy detektyw zaczyna∏ karier´ od trupa. Na w∏asnego trupa trzeba sobie zapracowaç. Na samym poczàtku trafiajà si´ drobne sprawy i te˝ nale˝y si´ z tego cieszyç. W moim przypadku na samym poczàtku by∏ koÊciotrup, co nie znaczy, ˝e rozwik∏anie tajemnicy jego zagini´cia nie przysporzy∏o mi k∏opotów. Póêniej dosz∏a do tego jeszcze znikajàca kie∏basa, która w niezrozumia∏y sposób ulatnia∏a si´ z naszej lodówki, a wreszcie wpadliÊmy w takie tarapaty, ˝e przesta∏em rozumieç, kto kogo tropi i dlaczego. Dopiero na samym koƒcu uk∏adanka (czyli ciàg wydarzeƒ zwiàzanych z koÊciotrupem i nie tylko) okaza∏a si´ prostsza, ni˝ myÊla∏em, ale ka˝da zagadka ju˝ po rozwiàzaniu wydaje si´ prosta. Gorzej jest przed. Wtedy zazwyczaj nic nie wiadomo, a wszystko, co zgromadzi∏ detektyw, wyglàda jak ob∏´d w ciapki.

10


Strasznie mi si´ to powiedzenie podoba: ob∏´d w ciapki. Wzi´∏o si´ stàd, ˝e nasza szko∏a przesz∏a remont i zosta∏a pomalowana na weso∏o: na pomaraƒczowo, czerwono, zielono, niebiesko i ró˝owo. A nasza sàsiadka, pani Kasandra, która tak naprawd´ nazywa si´ Krystyna (i jest dyplomowanà wró˝kà!), powiedzia∏a, ˝e szko∏a wyglàda jak „ob∏´d w ciapki”. Moja mama kiedyÊ zrobi∏a sobie taki ob∏´d w ciapki na g∏owie, ale nie uprzedzi∏a taty, wi´c jej nie pozna∏. Traf chcia∏ (Kasandra powiedzia∏aby, ˝e przeznaczenie chcia∏o), ˝e spotkali si´ akurat wtedy, gdy mama wraca∏a od fryzjera. Tata nawet nie zatrzyma∏ samochodu, a co gorsza wjecha∏ w ka∏u˝´ i ochlapa∏ mam´. Po tym incydencie ca∏a wyglàda∏a jak ob∏´d w ciapki. Chyba lepiej nie powtarzaç, co powiedzia∏a tacie... Aha, moi rodzice nie majà nic wspólnego z wydarzeniami w szkole, wi´c niepotrzebnie o nich wspomnia∏em. W ka˝dym razie mam dwoje rodziców i kilku sàsiadów. Przez ulic´ mieszka Bartek i jego starszy brat Jasiek, który chodzi do naszej szko∏y, ale nie do mojej klasy, tylko do VIc. I to tyle. Nasza ulica nazywa si´ Krótka, a ulic´ równoleg∏à do niej nazwano D∏ugà, chocia˝ obie sà tej samej d∏ugoÊci. Ob∏´d w ciapki, no nie? Teraz wróc´ do tajemniczych wydarzeƒ w szkole. W poniedzia∏ek na pierwszej lekcji mia∏a byç matematyka, wi´c od rana czu∏em nieprzyjemne

11


ssanie w ˝o∏àdku. Nie wiem, jak na was dzia∏a matematyka, ale na mnie przeczyszczajàco. W dodatku m´czy∏a mnie zagadka: gdzie sà moje çwiczenia? I dr´czy∏o mnie jeszcze pytanie: czy matematyk, zwany Zygzakiem, zrozumie, ˝e uczeƒ nie mo˝e odrobiç lekcji, kiedy zginà mu çwiczenia? Nie zrozumie – ledwo zdà˝y∏em sobie odpowiedzieç, wpad∏em na Zygzaka. – Dzieƒ dobry! – wykrzyknà∏em przytomnie mimo bólu brzucha. – Apel! – Zygzak wskaza∏ w g∏àb korytarza, który prowadzi∏ na sal´ gimnastycznà. Je! Je! Je! – chcia∏em zaÊpiewaç ze szcz´Êcia, ale w por´ ugryz∏em si´ w j´zyk. JakiÊ cud sprawi∏ (mo˝e Kasandra da∏a mi wsparcie?), ˝e matematyka si´ nie odb´dzie, a ja unikn´ k∏opotów. Polecia∏em na sal´ gimnastycznà jak na skrzyd∏ach. By∏em tak szcz´Êliwy, ˝e usiad∏em w pierwszym rz´dzie. A co mi tam, tylko ci, którzy majà coÊ na sumieniu, kryjà si´ za plecami innych. Ja mia∏em czyste sumienie, nie musia∏em zmyÊlaç w sprawie pracy domowej, wi´c mog∏em patrzeç w oczy wszystkim nauczycielom Êwiata. Na mojej twarzy malowa∏a si´ wy∏àcznie niewinnoÊç. Z ca∏à pewnoÊcià! Gdybym wiedzia∏, ˝e niewinnoÊç nie zostanie doceniona, nie usiad∏bym na wprost dyrektora. No có˝, nie jestem dyplomowanà wró˝kà, tylko

12


poczàtkujàcym detektywem, a to w koƒcu nie to samo. Usiad∏em obok zawsze grzecznego Dominiczka i rozpoczà∏ si´ apel. – W naszej szkole dokonano kradzie˝y! Zuchwa∏ej kradzie˝y! – grzmia∏ dyrektor. Zaraz, zaraz, mimo wszystko powinienem wam przedstawiç zawsze grzecznego Dominiczka, poniewa˝ w znacznym stopniu przyczyni∏ si´ on do rozwik∏ania, a raczej zawik∏ania sprawy o kryptonimie „NARZECZONY”, której centralnà postacià jest koÊciotrup, ale o tym póêniej. Nasza wspó∏praca, moja i Dominiczka, trwa od pierwszej klasy szko∏y podstawowej, kiedy to posadzono nas razem. Od tamtej pory ka˝dà klas´ rozpoczynamy od siedzenia w jednej ∏awce, i w ka˝dej klasie, zazwyczaj w po∏owie roku, rozsadzajà nas do odleg∏ych rz´dów. Poczàtkowo nie lubi∏em Dominiczka, bo kiedy do nas przychodzi∏, mama mówi∏a: „Widzisz, Teosiu, jaki Dominiczek jest grzeczny?”, i zaraz potem smutnia∏a. Od tego czasu nie lubi´ grzecznych. PomyÊla∏em sobie, ˝e albo ja przerobi´ Dominiczka, albo mama przerobi mnie na jego wzór. Postanowi∏em mo˝liwie szybko sprowadziç go na z∏à drog´. Sukces w tej dziedzinie odnios∏em ju˝ w pierwszej klasie, kiedy to namówi∏em go, by zasadzi∏ kwiatki w kapeluszu wujka Tomka. Dominiczek nie tylko nasypa∏ piachu do kapelusza, nie tylko wetknà∏

14


w piasek kwiatki, on je jeszcze podla∏! Wprawdzie t∏umaczy∏em mu, ˝e nie jest to konieczne, ale upar∏ si´, bo z natury jest bardzo dok∏adny. Ob∏´d w ciapki. Nie b´d´ powtarza∏, co powiedzia∏ wujek, bo nie pami´tam. Pyta∏em mam´, która by∏a Êwiadkiem tego wydarzenia. Zby∏a mnie jednak, sugerujàc, ˝ebym raz w ˝yciu si´ nie dopytywa∏ (dla w∏asnego dobra). A Dominik jest super, chocia˝ ma∏o mówi, czasem czyta w moich myÊlach i ukrad∏ mi pomys∏ na ˝ycie. Te˝ chce zostaç detektywem! Pewnie czekacie, a˝ przejd´ do sedna sprawy. Moja mama bardzo cz´sto ˝àda ode mnie czegoÊ takiego. Pyta na przyk∏ad: „Kto wybi∏ szyb´ w gara˝u?”. Ja jej na to, zresztà zgodnie z prawdà: „Pi∏ka. Siatkowa. W czarne pasy. Troch´ pogryziona przez Olusia (OluÊ to pies sàsiadki Kasandry), ale jeszcze ca∏kiem...”. A mama: „Od razu przejdê do sedna sprawy i powiedz, kto rzuci∏ pi∏kà w okno!”. No ob∏´d w ciapki! Skàd od razu mog´ wiedzieç, kto rzuci∏ pi∏kà, przecie˝ najpierw nale˝y przeprowadziç wnikliwe Êledztwo. I przecie˝ to, jaka by∏a pi∏ka, mo˝e okazaç si´ najwa˝niejsze. A teraz przechodz´ do sedna. Dyrektor strasznie si´ przejà∏ kradzie˝à koÊciotrupa, przede wszystkim dlatego, ˝e kupiono go za jakieÊ podarowane szkole pieniàdze.

15


– Taki wstyd przed darczyƒcami! – powtarza∏ dyrektor Donat Maria Donat. A w∏aÊciwie magister Donat M. Donat (istny ob∏´d w ciapki – jak w ogóle mo˝na si´ tak nazywaç?). I doda∏, ˝e surowo ukarze ka˝dego, kto przyw∏aszczy∏ sobie wyposa˝enie sali biologicznej w postaci ca∏kiem nowego uk∏adu kostnego cz∏owieka, poniewa˝ nie tylko zabra∏ cudzà w∏asnoÊç, ale z pewnoÊcià wykorzysta jà do niecnych celów. – ˚adnego Halloween! Zrozumiano?! – zagrzmia∏ na ca∏à sal´. Zagrozi∏, ˝e zawiadomi rodziców, a jeÊli to nie odniesie skutku, spraw´ przeka˝e policji. – Jak dwa razy dwa! – zakoƒczy∏ stanowczo. Nasz dyrektor nigdy nie dopowiada myÊli do koƒca. Mnie to nie przeszkadza, ale innym tak. Pewnie dlatego matematyk Zygzak dopowiedzia∏: – Jest cztery. – Jak dwa razy dwa jest cztery! – pani od polskiego zebra∏a wszystko do kupy, z pewnoÊcià dlatego, ˝e zawsze ˝àda wypowiadania si´ pe∏nym zdaniem. Dyrektor tylko machnà∏ r´kà i kontynuowa∏: – Mam podstawy, by domyÊlaç si´, kto dokona∏ kradzie˝y. Nie chc´ robiç afery i plamiç dobrego imienia szko∏y. Dlatego z∏odziejowi powiadam: albo szkielet si´ znajdzie, albo ja zgniot´ ci´, z∏oczyƒco, jak cytryn´! A˝ zostanie z ciebie koÊciotrup! Zrozumiano?!

16


– Jak dwa razy dwa! – odpowiedzia∏em, bo siedzia∏em najbli˝ej, a Donat M. Donat patrzy∏ wprost na mnie. Po apelu ju˝ na lekcji historii do klasy wkroczy∏a woêna, pani Irenka, nazywana Kwiatuszkiem. – Kwiatuszku, przerw´ ci na chwilk´ – zwróci∏a si´ do naszego historyka Marka Gàski. – Przeciàg! – ryknà∏ Gàska i zrobi∏o si´ zamieszanie. Wszyscy wiedzieli, ˝e przeciàg (z niezrozumia∏ych przyczyn powstajàcy wy∏àcznie w sali od historii) szkodzi w∏adcom Polski, których podobizny wiszà rz´dem na Êcianie: od Mieszka I po ostatniego Poniatowskiego, czy jak mu tam by∏o. Przy ka˝dym nierozwa˝nym otworzeniu drzwi obrazki przekrzywia∏y si´ w jednà stron´, a Gàska serdecznie tego nie znosi∏. Monarchowie powinni wisieç w pionie. Dbali o to dy˝urni, a czasami nie dbali, bo poprawianie obrazków zajmowa∏o jednà trzecià lekcji albo i wi´cej, co nieraz okazywa∏o si´ ostatnià deskà ratunku dla nieprzygotowanych. – Przepraszam, kwiatuszki – woêna zwróci∏a si´ do w∏adców Polski. Wszyscy rzuciliÊmy si´ do poprawiania portretów i dopiero gdy Gàska huknà∏: „Spokój!!!”, potulnie wróciliÊmy do ∏awek. Historyk z powagà poprawia∏ obraz po obrazie, a pani Irenka cierpliwie czeka∏a, a˝ skoƒczy. Ale koƒca nie by∏o widaç, wi´c zacz´∏a nieÊmia∏o:

17


– Kwiatuszku, bo zapomn´, pan dyrektor wzywa do siebie kwiatuszka Teosia MaÊlank´. – I doda∏a nadspodziewanie surowo: – Który to?! Oprócz mnie innego Teosia w naszej klasie nie by∏o, ale nie zamierza∏em u∏atwiaç woênej zadania. W koƒcu moje nazwisko nie jest a˝ tak trudne do zapami´tania. – Teosia Âmietank´ – poprawi∏a si´ pani Kwiatuszek. W klasie zapad∏a wymowna cisza, która grozi∏a wybuchem niekontrolowanego Êmiechu. – Kefirek! – huknà∏ Gàska, nie odrywajàc oczu od równiutkiego rz´du portretów. Woêna klasn´∏a w d∏onie. – Kefir! No w∏aÊnie, kwiatuszku, coÊ z mleka, mia∏am to na koƒcu j´zyka. Znam wszystkich uczniów, a tego jednego mlecznego nie mog´ zapami´taç. Klasa rykn´∏a Êmiechem, jak zwykle przy takich okazjach. Trudno, by∏em przygotowany na podobnà reakcj´. W VIa jest uczeƒ o nazwisku Wytrzeszcz i ten ma o niebo gorzej. Niech´tnie podnios∏em si´ z krzes∏a. Cz∏owiek niewinny nie musi si´ Êpieszyç – uzasadni∏em w myÊlach swojà opiesza∏oÊç. Jednak wszyscy wiedzieli, ˝e dyrektor ma zwyczaj wzywaç tylko winnych, wi´c przez krótkà chwil´ by∏em zaniepokojony. Co ja takiego zrobi∏em? – zada∏em sobie pytanie, które pozosta∏o bez odpowiedzi.

18


W oczach Dominiczka zobaczy∏em niemy wyrzut. Ma pretensj´, ˝e zrobi∏em coÊ bez niego. Ob∏´d w ciapki, przecie˝ ja nic nie zrobi∏em! Nawet dyrektor mo˝e zmieniç swoje przyzwyczajenia – uspokoi∏em w duchu samego siebie i ju˝ bez obaw poszed∏em za Kwiatuszkiem.


Redaktor serii: Natalia Sikora Redakcja: Ma∏gorzata Miroƒska Korekta: El˝bieta Jaroszuk, Agnieszka Jezierska Projekt graficzny serii, I strony ok∏adki oraz ilustracje we wn´trzu: Olga Reszelska Projekt logo serii: Joanna Rusinek

Wydawnictwo W.A.B. 02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5 tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11 wab@wab.com.pl www.wab.com.pl Sk∏ad i ∏amanie: Studio Page Graph, Warszawa Druk i oprawa: Opolgraf S.A., ul. Niedzia∏kowskiego 8-12, Opole ISBN 978-83-7414-726-2


Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment pełnej wersji całej publikacji. Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji kliknij tutaj. Niniejsza publikacja może być kopiowana, oraz dowolnie rozprowadzana tylko i wyłącznie w formie dostarczonej przez NetPress Digital Sp. z o.o., operatora sklepu na którym można nabyć niniejszy tytuł w pełnej wersji. Zabronione są jakiekolwiek zmiany w zawartości publikacji bez pisemnej zgody NetPress oraz wydawcy niniejszej publikacji. Zabrania się jej od-sprzedaży, zgodnie z regulaminem serwisu. Pełna wersja niniejszej publikacji jest do nabycia w sklepie internetowym E-ksiazka24.pl.


Detektyw Kefirek na tropie kościotrupa – ebook