Page 1


ÂΉfiÛÂȘ - ‚È‚ÏÈÔˆÏ›·

Ù· ¿ÓÙ· ÁÈ· ÁÚ·Ê‹ Î·È ·Ó¿ÁÓˆÛË...

∞˘Ù‹ ÙË ¯ÚÔÓÈ¿ ‰ÒÛÙ ·Í›· ÛÙ· ‰ÒÚ· Û·˜! °π∞ Δ√À™ ªπ∫ƒ√À™ ª∞™ ºπ§√À™- ™˘Ó‰˘¿ÛÙ ÙÔÓ ÏÔ‡ÙÔ ÙÔ˘ ηÏÔ‡ ÂÎ·È‰Â˘ÙÈÎÔ‡ ‚È‚Ï›Ô˘ Ì ÙÔ ·È‰·ÁˆÁÈÎfi ·È¯Ó›‰È

μπμ§π∞ °π∞ √§√À™ - §ÔÁÔÙ¯ÓÈο, ÈÛÙÔÚÈο, ÊÈÏÔÛÔÊÈο, Ï¢ÎÒÌ·Ù· Î.¿.

∂¶πÃ∂πƒ∏ª∞Δπ∫∞ ¢øƒ∞ - ∂Ù·ÈÚÈο ‰ÒÚ· Û ÂȉÈΤ˜ ÙÈ̤˜.

K·È ·ÎfiÌË: οÚÙ˜, ËÌÂÚÔÏfiÁÈ·, ÌÈÎÚÔ‰ÒÚ· Î·È ÔÏÏ¿ ‚È‚Ï›· ÌfiÓÔ Ì 1€!

ñ¤Ó˜ - ÛÙÈÏfi ñÛÂÙ ÁÚ·Ê›Ԣ ñÌÈÎÚÔ¤ÈÏ· Î.¿.

∑ËÙ‹ÛÙ ÙË Ó¤· Ì·˜ οÚÙ· BONUS

Î·È ÂˆÊÂÏËı›Ù ·fi ÙȘ ÌÂÁ¿Ï˜ ÚÔÛÊÔÚ¤˜ Ì·˜ μÈ‚ÏÈÔˆÏ›·

1 ∫ÔÏÔÎÔÙÚÒÓË 22 (ÌÔÓ‹ §·˙·ÚÈÛÙÒÓ) ÙËÏ.2310640755-6 2 ¢ËÌ. °Ô‡Ó·ÚË 39 (∫·Ì¿Ú·) 3 ∂ÚÌÔ‡ 53 (∞ÚÈÛÙÔÙ¤ÏÔ˘˜) Î·È 4 www.malliaris.gr


Στο φαγητό, στις σούπες, στον πατσά, ανεβάζουμε ολοένα τον πήχη ψηλότερα. Στην ποιότητα, στην καθαριότητα, στη νοστιμιά, δίνοντας μία άλλη διάσταση στη γαστρονομία του σπιτικού φαγητού.

Εύοσμος

Μεγάλου Αλεξάνδρου 30 ( 2310 759.377

Νέες Gourmet γεύσεις με αγνά τοπικά υλικά


>> αφιέρωμα

Η Επιστροφή της Θεσσαλονίκης του Γιώργου Στάμκου stamkos@post.com

Ένα Ανεξερεύνητο Αστικό Υπέδαφος

Ο

ι άνθρωποι έχουν τη μοίρα τους και οι πόλεις την Ιστορία τους. Ίσως είναι το μόνο πράγμα που τους απομένει καθώς οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, τα κράτη εμφανίζονται κι εξαφανίζονται, οι Αυτοκρατορίες επεκτείνονται και αποσυντίθενται. Εκτός από την εξαίρετη γεωγραφική της θέση η Θεσσαλονίκη διαθέτει τεράστιο ιστορικό και πολιτιστικό πλούτο, καθώς οι χιλιετηρίδες, οι αιώνες, λαοί και πολιτισμοί, στοιβάχτηκαν σαν ξερά φύλλα πάνω της, γονιμοποιώντας το υπέδαφός της. Γι’ αυτό δεν ήταν καθόλου έκπληξη τα όσα αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη στο υπέδαφος της πόλης μας, κατά τη διάρκεια των προεργασιών για την κατασκευή του Μετρό Θεσσαλονίκης. Κάτω απ’ τα πόδια μας υπάρχει ένα απέραντο «αρχαιολογικό μουσείο», υπάρχει μια αφανής Ιστορία, που μας επηρεάζει και μας στοιχειώνει με τα φαντάσματά της. «Έχω τη βεβαιότητα ότι κάτω από τα πόδια μας, στο χώρο που μένουμε και βιώνουμε, υπάρχουν μύρια μυστικά. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη βυζαντινή, αλλά και εκβολή των βαλκανικών λαών», διαισθάνθηκε εύστοχα ο Θεσσαλονικιός ποιητής Μάρκος Μέσκος. Πράγματι αυτή η πόλη είναι ένα κομβικό γεωϊστορικό σημείο στο οποίο συγκλίνουν λαοί, πολιτισμοί και ιστορίες. Διαθέτει μια δυνατή δική της ταυτότητα, άσχετα με το ποιος τη διεκδικεί. Γι’ αυτό υπάρχει εδώ άφθονη «σκοτεινή ιστορία», την οποία οι εθνολαϊκιστές ιστοριογράφοι φοβούνται και αρνούνται να διηγηθούν, επιμένοντας σε μια «αντισηπτική» εθνικιστική αφήγηση. Ίσως αυτός να είναι κι ένας από τους λόγους που οι σύγχρονοι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης αρέσκονται να ζουν μέσα στις ψευδαισθήσεις τους. Ο άλλος λόγος είναι η ιδιαίτερη θέση της πόλης δίπλα στη θάλασσα.

Το Λιμάνι των Ονείρων Η παλιά και η νέα παραλία –όλο αυτό το τεράστιο

6

θαλάσσιο μέτωπο– οι περίπατοι και οι ατελείωτες βόλτες, το ασταμάτητο κουβεντολόϊ στα καφέ και στα μπαρ, τα συναρπαστικά ηλιοβασιλέματα και ο καθαρτικός Βαρδάρης, επηρέασαν τον χαρακτήρα των Θεσσαλονικέων εντείνοντας την τάση τους για ρεμβασμό και ονειροπόληση– έναν ίσως από τους κυριότερους λόγους της αναγνωρίσιμης μελαγχολικής ξεγνοιασιάς των κατοίκων της πόλης. Γι’ αυτό οι Θεσσαλονικείς είναι συνήθως άνθρωποι πιο «ελαφρόμυαλοι», που για να διασκεδάσουν αδειάζουν πιο εύκολα το περιεχόμενο του πορτοφολιού τους, μολυσμένοι απ’ το μικρόβιο της σπατάλης και της ανεμελιάς. Σύνθημα τους είναι το «ζήσε το Τώρα, ονειρέψου το Αύριο» και γι’ αυτό συνηθίζουν να κοιτούν μακριά στον ορίζοντα μπας και δουν κάποιο θαύμα που θα έρθει να τους σώσει. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα παρασέρνει τους Θεσσαλονικείς στο ραχάτι και στο ονειροπόλημα, στη διαρκή απόλαυση του Αιώνιου Τώρα, σ’ ένα γλυκό σάπισμα το οποίο ενίοτε απολαμβάνουν αρρωστημένα. Όμως όλα αυτά δεν τους ωθούν να πάρουν διαζύγιο από την πραγματικότητα, να γίνουν «οπιομανείς της ονειροπόλησης», και να παραβλέψουν την πολύ σημαντική θέση της Θεσσαλονίκης στην Ιστορία και στη Γεωγραφία και στις τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης που έχει μπροστά της. Η Θεσσαλονίκη είναι ένα αρχαίο εμπορικό λιμάνι κι επιπλέον μια αυτοκρατορική κοσμοπολίτικη πόλη, πολύ σημαντική τόσο κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής όσο και κατά της περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κτισμένη στο μέσον της μεγαλύτερης «Λεωφόρου της Ιστορίας» του αρχαίου και μεσαιωνικού κόσμου –της Εγνατίας Οδού– και όντας η κατάληξη του σημαντικότερου άξονα των Βαλκανίων (Μοράβας-Βαρδάρης/Αξιός) η Θεσσαλονίκη υπήρξε οικονομικό, διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο για ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων. Αυτό το φιλόξενο λιμάνι υπήρξε σημείο συνάντησης λαών και πολιτισμών, όμως με διαχρονική και καθοριστική παρουσία του ελληνικού στοιχείου, που μετά το 1912 απέκτησε σταδιακά την απόλυτη κυριαρχία στην πόλη. Όπως και στο

παρελθόν έτσι και σήμερα η Θεσσαλονίκη αφουγκράζεται και τρέφεται από τα Βαλκάνια. Είναι η πιο βαλκανική πόλη της Ελλάδας και η πιο μεσογειακή πόλη των Βαλκανίων. Έχει εμβέλεια και ρόλους που ξεφεύγουν από τα στενά πλαίσια του ελλαδικού κράτους και καλείται πλέον να τα αξιοποιήσει.

1912-1991: Κερδίζοντας την Ελευθερία, Χάνοντας την Ενδοχώρα Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1912 και η ενσωμάτωσή της στον ελλαδικό εθνικό κορμό υπήρξε «θείο δώρο» για τη μικρή Ελλάδα. Δεν ήταν όμως ό,τι το καλύτερο γι’ αυτή την κοσμοπολίτικη μητρόπολη των Βαλκανίων, που είδε το ρόλο της να περιορίζεται στα πλαίσια ενός μικρού, καχεκτικού βαλκανικού εθνικού κράτους. Η Θεσσαλονίκη απώλεσε ξαφνικά τη μεγάλη της βαλκανική ενδοχώρα, τα εμπορικά της δίκτυα ατρόφησαν και η πόλη περιορίστηκε σε κέντρο μιας παραλιακής ζώνης στα βόρεια του ελληνικού κράτους: ένας ζωτικός χώρος μικρός για την ιστορική σημασία της πόλης, αλλά αρκετός για να της επιτρέψει τουλάχιστον να επιβιώσει. Η Μικρασιατική Καταστροφή (1922) και η έλευση των χριστιανών προσφύγων της Ανατολικής Θράκης (1914-1922), της Μικράς Ασίας και του Πόντου (1922-23), η φυγή των μουσουλμάνων (1923-24) και η εξόντωση από τους Ναζί του σημαντικού εβραϊκού στοιχείου της πόλης (1943), οδήγησαν στην καταστροφή της πολυπολιτισμικής Θεσσαλονίκης και στην αναγέννηση της αποκλειστικά ως ελληνικό λιμάνι. Ο Εμφύλιος Πόλεμος (1944-1949), με την καταστροφή χιλιάδων χωριών της ελληνικής Μακεδονίας και τον εκτοπισμό σχεδόν ενός εκατομμυρίου χωρικών προς τα αστικά κέντρα, αλλά και ο επακόλουθος Ψυχρός Πόλεμος (1945-1991) επηρέασαν καθοριστικά –και αρνητικά– τη Θεσσαλονίκη και το ρόλο της στα Βαλκάνια. Η Θεσσαλονίκη βρέθηκε έτσι επί δεκαετίες εγκλωβισμένη μέσα σε μια κλειστοφοβική εθνικιστική ατμό-


>> Ελλάδα ο λαός απαιτούσε ακόμα και με μορφές βίας όπου κρίνει απαραίτητο, την προσέλευση στην δικαιοσύνη όλων των υπευθύνων που τον έκλεψαν, τον καταχράστηκαν, τον λεηλάτησαν; Στην Αργεντινή, όπως αναφέρει ο Mark Weisbrot, διευθυντής του Κέντρου Οικονομικής και Πολιτικής Έρευνας, στην Ουάσιγκτον, που έζησε τα γεγονότα της εκεί δράσης του Δ.Ν.Τ. από κοντά, ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες, στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι ήταν στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της κυβέρνησης, κυβερνητικούς εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη της κυβέρνησης του αντίστοιχου Υπουργείου Οικονομικών. Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περίπου 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας με διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχανε αναφέρει μόνον 27 θανάτους. Οι πολιτικοί στην Ελλάδα έχουν την σοβαρότερη ευθύνη, δεν είναι όμως μόνο αυτοί οι υπεύθυνοι. Μια σειρά από παράγοντες όπως η απουσία μιας σοβαρής αστικής τάξης, τα θνησιγενή μοντέλα ανάπτυξης, τα δάνεια σε μη παραγωγικές επενδύσεις, η απουσία σοβαρού συνδικαλισμού, η έλλειψη παιδείας, προσανατολισμού και κουλτούρας μας οδήγησαν εδώ. Η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια, υποστηρίζει ο Αμερικανός οικονομολόγος, αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.

Στην πόλη μας, η φτώχεια τους τελευταίους δέκα μήνες αυξήθηκε κατά 30% τουλάχιστον, όπως δείχνουν τα στοιχεία των μεγαλύτερων δήμων. Από την καταγραφή που έχει κάνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, διαπιστώθηκε ότι το 85% των ανθρώπων αυτών πάσχουν από κατάθλιψη.

Στην πόλη μας, η φτώχεια τους τελευταίους δέκα μήνες αυξήθηκε κατά 30% Σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται άνθρωποι που ποτέ δεν θα μας περνούσε από το μυαλό ότι δεν έχουν κάτι για φαγητό, άνθρωποι ίσως της δικής μας γειτονιάς. Αυτό μπορεί να το παρατηρήσει κανείς στην ουρά των συσσιτίων, μητέρες που γεμίζουν σκεύη με φαγητό για τα παιδιά τους στο σπίτι, νέους που δεν έχουν τα βασικά της επιβίωσης, ανθρώπους που στα σαράντα ή πενήντα μείνανε άνεργοι. Με σκυμμένο το κεφάλι και όση αξιοπρέπεια τους απέμεινε αναζητούν τροφή, είδη ένδυσης, ρούχα και παπούτσια στα κοινωνικά παντοπωλεία, στις υπηρεσίες της Πρόνοιας και στην Εκκλησία. Αυτό πρέπει να προσέξει και να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα η νέα Δημοτική αρχή της πόλης. Μέρα με τη μέρα ο αριθμός των ανθρώπων αυτών θα αυξάνεται, θα πολλαπλασιάζεται, ενώ οι ελπίδες διαφυγής θα συρρικνώνονται. Χιλιάδες άνθρωποι, θα εξαρτώνται από την ελεημοσύνη των δήμων και της Εκκλησίας. Και το φως στην άκρη του τούνελ άφαντο.

ΤΟΥΡΚΙΚΑ

11


>> αφιέρωμα

Επιστολή στο νέο δήμαρχο Θεσσαλονίκης

Γράφει ο Δάνος Δανιηλίδης danospress@gmail.com

Αγαπητέ Κυρ Γιάννη… Καταρχήν θερμά συγχαρητήρια για την εκλογή σου. Μετά από 25 χρόνια η Θεσσαλονίκη αλλάζει διοίκηση. Ελπίζω να αλλάξει και ρότα, προς πορείες λιγότερο φουρτουνιασμένες και επιτέλους θάλασσες καλοτάξιδες. Με εσένα καπετάνιο, τους συνεργάτες σου πλήρωμα, κι εμάς τους πολίτες επιβάτες. Το ότι είναι δύσκολοι οι καιροί που ζούμε είναι δεδομένο. Το ότι δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο είναι αναμενόμενο. Κοντά σε όλα αυτά και το ταμείο της πόλης είναι μείον. Κανείς δεν περιμένει κατά τη διάρκεια της θητείας σου να μας φτιάξεις μεγαλόπνοα έργα. Στην επιστολή μου αυτή δεν θα ασχοληθώ με τα μεγάλα εκκρεμή θέματα υποδομών της πόλης, όπως το μετρό, το τραμ, την υποθαλάσσια, το αεροδρόμιο και τόσα άλλα. Θα σε πάρω νοερά από το χέρι και θα περπατήσουμε στο κέντρο όπου ζω και εργάζομαι, όπως κι εσύ άλλωστε (επιτέλους ο Δήμαρχος της πόλης θα ζει και θα αναπνέει την πόλη εκ των έσω και δεν θα τη… θωρεί από μακριά), για να σου δείξω αυτά που μπορούν άμεσα να γίνουν. Ενέργειες που δεν κοστίζουν τίποτα ή έχουν ένα πολύ μικρό κόστος, αλλά μπορούν -εάν υλοποιηθούν- να αλλάξουν άρδην την καθημερινή εικόνα της πόλης. Ενέργειες που απαιτούν κοινή λογική και εφαρμογή υπαρχόντων νόμων και διατάξεων. Ενέργειες που υλοποιούμενες θα μπορέσουν να προάγουν τον ταλαίπωρο –σε αυτή την πόλη- «πολιτισμό της καθημερινότητας», όπως έγραψα κάποτε στον υπότιτλο ενός περιοδικού. Τι λες, ξεκινάμε;

αφίσες

Σε όποιον δρόμο κι αν περπατήσουμε, τι βλέπουμε; Αφίσες σε δέντρα, αφίσες σε ξενοίκιαστα καταστήματα, αφίσες σε κολόνες, σε καρτοτηλέφωνα κλπ. Γιατί πρέπει οι άνθρωποι της καθαριότητας να χάνουν πολύτιμο χρόνο ξεκολλώντας τες, στο βαθμό που το κάνουν; Γιατί πρέπει να αλλοιώνεται η αισθητική του δημόσιου χώρου, γιατί κάποιοι έτσι θέλουν; Η λύση είναι απλή: άμεσα πρόστιμα

12

στον φορέα που αναγράφεται στην αφίσα. Εάν επιδοθούν πρόστιμα και εισπραχτούν ποσά, στοιχηματίζω ότι θα αργήσουμε να ξαναδούμε αφισορύπανση από τον συγκεκριμένο φορέα.

πεζοδρόμια

Η παράνομη κατάληψη πεζοδρομίων πρέπει κάποτε να τελειώνει: τα κάθε είδους μαγαζιά (μανάβικα με όλη την πραμάτεια τους έξω, περίπτερα με σκανδαλώδη επέκταση, καταστήματα ρουχισμού με κρεμάστρες και διαφημιστικά σταντ στη μέση του δρόμου κλπ.) πρέπει επιτέλους να περιοριστούν στα νόμιμα όρια τους. Το πεζοδρόμιο μου ανήκει, μας ανήκει, δεν τους ανήκει. Τελεία και παύλα. Το ίδιο ισχύει και με τα τραπεζοκαθίσματα καφέ και εστιατορίων. Η κατάσταση έχει γίνει ανυπόφορη, σχεδόν σε κάθε δρόμο που υπάρχουν τέτοιου είδους επιχειρήσεις. Ο δημόσιος χώρος είναι για να περπατούμε, να παίζουνε τα παιδιά μας, να περπατούν με ασφάλεια οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες. Τα όρια των εξωτερικών τραπεζοκαθισμάτων πρέπει να ορίζονται αυστηρά από βαμμένες στο πεζοδρόμιο κίτρινες λωρίδες ή ακόμα καλύτερα από ζαρντινιέρες –όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη, έτσι ώστε να έχουμε και περισσότερο πράσινο.

θέσεις παρκαρίσματος

Είναι κοινό μυστικό ότι πολλά γκαράζ αυτοκινήτων, λυμαίνονται εδώ και χρόνια -παράνομα φυσικά- πολλές από τις γύρω θέσεις στάθμευσης, στερώντας από τους νόμιμους δικαιούχους, τους κατοίκους της γειτονιάς, πολύτιμες θέσεις παρκαρίσματος. Μάντρωμα, λοιπόν, και των γκαράζ άμεσα.

γκαράζ, η Αγία Σοφία

Αρκετά χρόνια τώρα, ανθεί κι ένα άλλο είδος γκαράζ, αυτό στον προαύλιο χώρο κάποιων ναών (η Μητρόπολη και η Αγία Σοφία βρίσκονται στην πρωτοπορία αυτού του «σπορ»). Ειδικά η Αγία Σοφία, αλλά νομίζω και η Μητρόπολη, έχουν χορηγήσει στην εκλεκτή πελατεία τους (παπάδες, φίλοι, συγγενείς και άνθρωποι με τους

οποίους έχουν διάφορες επαγγελματικές δοσοληψίες) τηλεκοντρόλ για 24ωρη πρόσβαση στην αυλή-πάρκινγκ. Ο ναός της του Θεού Σοφίας (Αγία Σοφία), ο οποίος ανήκει μάλιστα στη λίστα παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, καθημερινά φιλοξενεί 10-15 αυτοκίνητα, όλα φαρδιά-πλατιά παρκαρισμένα μπροστά από το ναό, έτσι ώστε αυτά να μη… λείπουν ποτέ από τα φωτογραφικά στιγμιότυπα των έκπληκτων για το θέαμα που αντικρίζουν τουριστών.

περιπτεριούχοι

Ένα νέο «σπορ» την τελευταία διετία έχει να κάνει με την τάση αρκετών περιπτεριούχων, οι οποίοι καταλαμβάνουν ετσιθελικά μία ή και δύο θέσεις στάθμευσης μπροστά από την πόρτα του περιπτέρου τους. Δεν κατάλαβα από που και ως που μόνοι οι περιπτεράδες –από όλους τους υπόλοιπους επαγγελματίες της πόλης- απέκτησαν το δικαίωμα να κρατούν χώρο για να παρκάρουν το αυτοκίνητό τους ή να βάζουν δύο και τρεις καρέκλες. Ένα τετραγωνικό μέτρο μπροστά από την πόρτα τους είναι μια εύλογη έκταση για να μπαινοβγαίνουν αυτοί και τα εμπορεύματά τους, χωρίς να χάνονται οι πολύτιμες θέσεις παρκαρίσματος. Θέσεις οι οποίες ούτως ή άλλως κάθε χρόνο μειώνονται, αφού διάφοροι –επίτιμοι συνήθως- πρόξενοι, τράπεζες, ΜΜΕ, ανάπηροι πραγματικοί ή μαϊμού κλπ. «ροκανίζουν» τις λιγοστές διαθέσιμες θέσεις παρκαρίσματος.

εν ψυχρώ κόψιμο δέντρων

Ένα πιο πρόσφατο και ακόμη πιο χυδαίο «σπορ» ξεκίνησε και δυστυχώς διαδίδεται από γειτονιά σε γειτονιά και λέγεται εν ψυχρώ κόψιμο δέντρων. Δέντρα στις οδούς Τσιμισκή, Αγ.Σοφίας, Καρόλου Ντηλ, Π.Π.Γερμανού και σε πολλούς άλλους δρόμους έχουν μεθοδικά δηλητηριαστεί ώστε να ξεραθούν (και σε επόμενο στάδιο να κοπούν) ή έχουν κοπεί με συνοπτικές διαδικασίες, με πιο πιθανούς υπόπτους όπως πανθομολογείται- τους καταστηματάρχες που βρίσκονται πίσω από τα δέντρα αυτά. Το 1995 έβλεπα στην Αλβανία κομμένα άτσαλα δέντρα διότι οι κάτοικοι


>> πρόσωπα του πρώην ΑΓΝΟ, τα παλιά βιομηχανικά κτήρια και οι αποθήκες τους, τα νεκροταφεία, οι επεκτάσεις της Πολίχνης και της Ευκαρπίας, ή ακόμη η «ζώνη υγείας» με τα νοσοκομεία. Αν σχεδιάσουμε και αξιοποιήσουμε σωστά τη δημόσια γη, έχουμε τεράστιες δυνατότητες για ανάπτυξη. Θέλει μια «επιχειρησιακή συνείδηση» με σεβασμό στον άνθρωπο και στο περιβάλλον όμως. Έτσι μπορεί να δημιουργηθεί ένα εσωτερικό σύστημα ανάπτυξης. Δίνεις χρήσεις, δημιουργείς δράσεις και γεγονότα κοινωνικά και πολιτισμικά που αυτά δίνουν την επιχειρησιακή συνείδηση που δημιουργεί θέσεις εργασίας και κέρδος στην τοπική κοινωνία. Τα 2 νοσοκομεία «Παπαγεωργίου» και το «424» βρίσκονται πλέον μέσα στα όρια του δήμου μας. Αυτή είναι η «ζώνη υγείας» που έλεγες πριν; Πως θα μπορούσε να αναπτυχθεί περεταίρω; Αν π.χ. έρθουν και άλλες ιατρικές ειδικότητες όπως μια ογκολογική κλινική και μια παιδιατρική, μπορείς πράγματι να δημιουργήσεις μια περιοχή γύρω από την ήδη υπάρχουσα και να επεκτείνεις έτσι αυτή τη ζώνη υγείας. Γύρω από αυτήν δημιουργούνται άλλες δραστηριότητες επαγγελματικές για να την εξυπηρετήσουν (ξενοδοχεία, μαγαζιά κτλ), πέρα από τις θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν. Μαζί με αυτή τη ζώνη προσθέτεις και μια πανεπιστημιακή σχολή, η οποία θα μπορούσε να είναι η Ιατρική Σχολή… Να πως η υγεία μπορεί να είναι ένα στοιχείο που να υποκινεί την ανάπτυξη και από αυτή να πηγάζουν και άλλες υποδομές και στοιχεία ανάπτυξης ενός τόπου. Ακούγονται πολλά ίσως, αλλά είναι εφικτά, αν σχεδιάσεις καλά και αξιοποιήσεις στο έπακρο τις δυνατότητές σου και τα κρατικά και κοινοτικά προγράμματα. Τι άλλο θα μπορούσε να αξιοποιήσει ο δήμος μας; Κάτι άλλο για το οποίο θα εισηγηθούμε και θα αγωνιστούμε είναι ο σταθμός μετεπιβίβασης του μετρό. Σκέψου να γίνει σε μια περιοχή σαν τη ζώνη υγείας και να

εξυπηρετεί καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους. Και εδώ έχουμε ένα πολύ δυνατό οικονομικό στοιχείο ανάπτυξης που θα προέρχεται από τα σπλάχνα του δήμου. Αλλά και μια μεγάλη αθλητική υποδομή είναι εφικτή και επιθυμητή διότι έχουμε μεγάλα αποθέματα γης που βρίσκονται σχετικά κοντά στην πόλη και θα μπορούσαν να διατεθούν για τέτοιου είδους χρήσεις. Σκέψου όλα αυτά, μαζί με τα στρατόπεδα, τους αρχαιολογικούς χώρους, τη Μονή Λαζαριστών, να αποτελέσουν ένα είδος «δίκτυο», τι δυνατότητες θα έχει τότε ο δήμος Παύλου Μελά… Να κάνεις πρωτόκολλα ή μνημόνια συνεργασίας με τις επιχειρήσεις που θα έρθουν για τις νέες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν, ώστε να απασχολούν ανθρώπους μέσα από το δήμο. Όλα αυτά είναι κάτι σαν ένας νέος δρόμος για τον τόπο. Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει και θα έχει ο δήμος Παύλου Μελά; Νομίζω ένα μεγάλο ζήτημα είναι η συνένωση και η οργάνωση των 3 δήμων σε ένα σώμα. 3 διαφορετικοί δήμοι με διαφορετικά χαρακτηριστικά ανθρώπων και γης, να γίνουν ένα. Η φτώχεια και η νέα φτώχεια που έρχεται είναι επίσης ένα σοβαρό ζήτημα μια και είμαστε σε μια περιοχή

του χαμηλού και του μεσαίου εισοδήματος. Πρέπει να γίνουν πράγματα για να ανακουφίσουμε όσο γίνεται την κοινωνία της φτώχειας και της πείνας και θα είναι αρκετοί οι εκπρόσωποι τους. Και φυσικά το περιβάλλον που στη δυτική Θεσσαλονίκη είναι επιβαρημένο γενικώς. Το ΤΙΤΑΝ και η ΔΙΑΝΑ είναι περιβαλλοντικά θέματα που δεν πρέπει να τα ξεχάσουμε. Ο δήμος μας θα γίνει πόλη σωστή ή θα γίνει «παραγκούπολη»; Εμείς θέλουμε μια νέα πόλη, να της δώσουμε νέα αξιόλογα, ποιοτικά χαρακτηριστικά. Τελείωσαν οι παλιές εποχές που όλα τα κακά τα είχαν μαζέψει στη δυτική Θεσσαλονίκη. Δεν είμαστε κανενός η χωματερή. Ποιοι πιστεύεις ότι είναι οι άξονες πάνω στους οποίου πρέπει να βασιστεί η τοπική αυτοδιοίκηση τα επόμενα χρόνια στο δήμο Παύλου Μελά. Πρώτο είναι το νοικοκύρεμα που λέγαμε στην αρχή, που σημαίνει σωστή χρήση των χρημάτων που έχουμε και σωστή αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού. Αυτό αποτελεί και τη βάση της ανάπτυξης που λέγαμε πριν. Το επόμενο βήμα είναι να έχουμε διεκδικητική στάση απέναντι στην κεντρική εξουσία, να ζητάμε στην ουσία αυτά που δικαιούμαστε, γεγονός που δεν συμβαίνει συχνά στους δήμους και πάνε πολλά χαμένα έτσι. Συγκρουσιακή, κινηματική και διεκδικητική αντίληψη χρειάζεται. Το τρίτο βήμα είναι η σωστή αξιοποίηση των χρηματοδοτικών προγραμμάτων. Το δημόσιο χρήμα έχει γίνει δύσκολο για το πάρεις, υπάρχουν όμως πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα που θα ταίριαζαν στο δήμο μας. Και το τέταρτο είναι η ενδογενής ανάπτυξη που μιλήσαμε πριν. Στοχεύουμε στον άνθρωπο και στο περιβάλλον, αυτά σεβόμαστε και αυτά θα υπηρετήσουμε. Τα κράτη ως κεντρικές εξουσίες και οι τοπικές αυτοδιοικήσεις κατά συνέπεια έχουν χάσει κάπως το ρόλο τους έχω την εντύπωση. Πως το κρίνεις εσύ αυτό; Ζούμε στην εποχή όπου υπάρχει πλήρη υποταγή όλων, άρα και των κρατών, στο

χρήμα. Το κράτος εξυπηρετεί σήμερα περισσότερο τους όρους και τις ανάγκες της οικονομίας παρά αυτούς της κοινωνίας, αποτέλεσμα του άκρατου φιλελευθερισμού. Ζούμε μάλλον στην χειρότερη εποχή για τις τοπικές κοινωνίες και τον απλό πολίτη. Ότι κερδίσαμε μέσα από συλλογικούς αγώνες ή κινήματα όπως τον Μάη του ’68, φαίνεται ότι χάνεται, το χρήμα και η οικονομία παίρνουν τη ρεβάνς τους. Πάλι όμως αυτό δεν μπορεί να πάει για πολύ έτσι. Και αν το 1968 είχαμε έναν Μάη βίας που έφερε όμως αλλαγές, μήπως στις μέρες μας ξεσπάσει πολύ μεγαλύτερη και ανεξέλεγκτη βία; Συμφωνώ μαζί σου. Εάν το σύστημα και οι άνθρωποι του δεν το καταλάβουν αυτό και δεν αλλάξει κάτι προς όφελος των απλών ανθρώπων, μπορεί πράγματι ο «νέος Μάης του ‘68» να είναι πολύ βίαιος με τρομακτικά χαρακτηριστικά. Μπορεί να δεις ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε να επιτίθενται σε αυτούς που έχουν, οι άνεργοι σε αυτούς που έχουν εργασία, χώρες φτωχές με δυνατό στρατό να επιτίθενται σε άλλες που είναι σε καλύτερη μοίρα και να ανοίξει έτσι ένας μεγάλος κύκλος βίας. Προσωπικά εύχομαι οι άνθρωποι να είναι πιο φιλοσοφημένοι, να βρουν τα βαθύτερα υπαρξιακά ζητήματα, να δουλέψουν πάνω σε αυτά και να απομυθοποιήσουν το χρήμα. Υπάρχουν και άλλες ανώτερες αξίες.. Γκάντι ή Τσε Γκεβάρα; Δύο επαναστάτες με εντελώς διαφορετικό τρόπο ο καθένας… Ποιον προτιμάς; Θα έλεγα το πάντρεμα και των δύο. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την βαθιά ανθρώπινη διάσταση στην περίπτωση του Γκάντι, ούτε την συγκρουσιακή αντίληψη του Τσε. Θεωρώ πως και τα δύο μοντέλα πρέπει να παντρευτούνε και το ένα να περιέχει το άλλο. Δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις το κακό λ.χ. μόνο με λουλούδια. Πρέπει να συγκρουστείς μαζί του. Εγώ πιστεύω στη σύγκρουση, ορισμένες φορές απαιτείται.

15


>> πρόσωπα

Συνέντευξη στον Χαράλαμπο Δάντη chdantis@yahoo.gr

Συνέντευξη του ποιητή

Γιάννη Υφαντή «Η ποίηση, για μένα, και πιστεύω για κάθε αληθινό ποιητή, είναι η άλλη όψη του έρωτα».

Απ’ ότι γνωρίζω έχει εκδοθεί πρόσφατα η ποιητική ανθολογία «Στις αμμουδιές του Ομήρου» με δική σας επιμέλεια. Πείτε μας γι’ αυτή τη συλλογή. Χωρίς καλά -καλά να το καταλάβω, συγκεντρώνοντας χρόνο με το χρόνο, για τις προσωπικές μου ανάγκες, ελληνική ποίηση, από τον Όμηρο μέχρι τις μέρες μας, έφτασα σ’ έναν τόμο ποιημάτων που περιέχει εκλεκτή ποίηση, έναν τόμο που τον χρησιμοποιούσα, τον έπαιρνα μαζί μου στα ταξίδια και στις παρέες, διάβαζα ποιήματα απ’ αυτόν στον εαυτό μου και στους άλλους. Βλέποντάς τον οι φίλοι μου ήθελαν να τους τον δανείσω. Μα δε γινόταν. Κατάλαβα τότε ότι έπρεπε ίσως να εκδώσω αυτό τον τόμο, ώστε να τον απολαμβάνουν κι άλλοι, για όσο θέλουν, όπως θέλουν. Είναι συγκεντρωμένη εδώ η πιο αγαπημένη σε μένα ελληνική ποίηση. Μα πρέπει να διευκρινίσω. Δεν θα μπορούσα να περιλάβω όλο τον Όμηρο, παρόλο που τον αγαπώ όλον. Περιλαμβάνω τα μέρη εκείνα που περισσότερο μου άρεσαν. Κι ούτε θα μπορούσα να έχω στον τόμο αυτόν όλον τον Σεφέρη, παρόλο που αγαπώ όλον τον Σεφέρη. Περιλαμβάνω από αυτόν όσα ποιήματά του μου ήσαν απολύτως απαραίτητα, μέσα σε μια ανθολογία η οποία θα παραμείνει, τονίζω ξανά, σ’ έναν εύχρηστο τόμο. Ο Ελύτης παρότι ζούσε στην Αθήνα «επέστρεφε» στο Αιγαίο του, ο Γκάτσος στην Αμοργό του κι ο Σεφέρης στην Κύπρο του. Αυτή η οικουμενική αντίληψη δεν εντοπίζεται σε λογοτέχνες της Θεσσαλονίκης, τους οποίους διακρίνει ένας τοπικισμός. Πώς το εξηγείτε; Η Θεσσαλονίκη είναι ένας δυνατός τόπος. Κι ένας δυνατός τόπος σε καταπίνει αν δεν είσαι κι εσύ δυνατός. Γι’ αυτό και οι Θεσσαλονικείς ποιητές πάσχουν από έναν τοπικισμό που δεν απέχει πολύ από του να είναι επαρχιωτισμός. Αυτός ο «τοπικισμός» δε φαίνεται να επηρέασε πάντως το δικό σας έργο παρότι ζήσατε 32 χρόνια στην πόλη αυτή. Εσείς μάλλον «επιστρέφετε» στην Ανατολής σας. Αλήθεια πώς γεννήθηκε αυτή σας η αγάπη για την Ανατολή;

18

Εγώ παρόλο που ζω τόσο κοντά με τους ποιητές της Θεσσαλονίκης, είμαι κοντύτερα στην κοσμοπολίτικη γενιά του τριάντα, και στους προηγούμενους: Καβάφη, Σεφέρη, και γιατί όχι, Μελέαγρο, Σαπφώ, Αρχίλοχο, Όμηρο. Μένω στην πόλη αυτή, αλλά έχω στενούς δεσμούς με το δάσος της (όπου δεν συνάντησα ποτέ ένα Θεσσαλονικιό ποιητή), με την παραλία της (όπου δεν συνάντησα ποτέ έναν Θεσσαλονικιό ποιητή), με τον Αλιάκμονα και τον Αξιό, με τις λίμνες Βόλβη και Αγίου Βασιλείου, με τον Χορτιάτη, με τη Χαλκιδική, τον Όλυμπο, την Πέλλα, τον Γρανικό, τα Σούσα, τη Βαβυλώνα, την Ινδία, την Κίνα. Κάθε άνθρωπος έχει το εγώ πρόσωπο, το εγώ πόλη, το εγώ χώρα. Όμως οι ρίζες του ποιητή πηγαίνουν σ’ όλο τον πλανήτη κι ακόμα στο ηλιακό σύστημα και στο σύμπαν. Κοίταξε τον Όμηρο και τον Ηράκλειτο. Ανεξάρτητα με το που ζουν, ταξιδεύουν, εν φαντασία και λόγω είναι κοσμοπολίτες. Οι Θεσσαλονικείς ποιητές υπήρξαν θαυμαστές του Καβάφη αλλά δεν πρόσεξαν πόσο βαθειά ήταν χωμένες οι ρίζες του Καβάφη, όχι μόνο στην Αλεξάνδρεια μα και στην Ευρώπη και στην Ασία, στην Ανατολή: Η Μαχαμπαράτα των Ινδών, οι Χίλιες και μία Νύχτες των Αράβων, ο Πέρσης Ομάρ Χαγιάμ, υπήρξαν αγαπημένοι ποιητικοί τόποι του Καβάφη. Διασώζονται σήμερα οι «βασικές μας οι αρχές», αυτές που συνιστούν τον ελληνισμό; Ή η αλλοτρίωση είναι σαρωτική πλέον; Ναι «οι βασικές μας οι αρχές» διασώζονται μεν, αλλά δυστυχώς, μ’ έναν τρόπο που εφαρμόζουμε σε ώρες πολέμου, σε καιρό επιδρομής βαρβάρων. Μ’ ένα τρόπο σαν εκείνον που εφάρμοσαν οι Έλληνες για να σώσουν αγάλματα, αγγεία, συγγράμματα. Που τα έθαβαν για να ξαναβρεθούν σε καλύτερους καιρούς. Κι εδώ το πρόβλημα δεν είναι μόνο που χάνεται η εθνική φυσιογνωμία μας, που χάνεται η όποια μας ιδιαιτερότητα.

Είναι που χάνεται ο δρόμος της ανθρωπότητας, ο μόνος δρόμος. Γιατί Ελληνισμός σημαίνει ελεύθερη σκέψη, ελεύθερη έκφραση, ελεύθερη δράση, προς την κατανόηση του εγώ Μικρόκοσμος, του εγώ Άνθρωπος, του εγώ Γη, του εγώ Σύμπαν. Η πορεία προς αυτή την αυτογνωσία, η μόνη πορεία που μας απαλλάσσει από τον πνευματικό θάνατο, αυτή η πορεία κινδυνεύει να διακοπεί. Και το κλειδί αυτής της πορείας το κρατάει ό,τι το ελληνικότερο: Η ποίηση. Ο ποιητής. Όμως κοίταξε, σ’ αυτή την προσπάθεια από τον ΣΚΑΪ, λόγου χάριν, για την ψήφισηεπιλογή εκ μέρους των Ελλήνων του μεγαλύτερου Έλληνα όλων των εποχών, κοίταξε τι έγινε. Μένουν έξω από την εκατοντάδα παγκόσμιας εμβέλειας Έλληνες, όπως η σπουδαιότερη ποιήτρια όλων των εποχών, κι όλου του πλανήτη, η Σαπφώ. Μένει έξω ο μέγας προφήτης ποιητής Ησίοδος. Μένει έξω αυτή η θαυμάσια παγκόσμια προσωπικότητα (η άλλη όψη του πρωτεύοντος Μεγαλέξανδρου) ο Διογένης. Και βέβαια, πράγμα σημαδιακό, χείριστος οιωνός, το ότι από την τελευταία δεκάδα έμεινε έξω ο μέγιστος των Ελλήνων, διδάσκαλος όλων και οδηγός της ανθρωπότητας προς την Ιθάκη, ο Όμηρος. «Στην πιο αρχαία γκαλερί που πάντα ρει και πάντα μένει μοναδική στην οικουμένη για κείνον που στην ομορφιά αναζητεί παρηγοριά». Αυτός ο στίχος σας μοιάζει με κλειδί για ν’ ανοιχτούμε απ’ το στενάχωρο. Τι θα απαντούσατε σ’ αυτούς που μάλλον μοιρολατρικά υποστηρίζουν πως «η εποχή δεν είναι για ποίηση». Τί γι’ αυτούς που πέταξαν και την τελευταία τους ευκαιρία; Μιλώντας προηγουμένως για το εγώ-Σύμπαν ή για τον Όμηρο, μίλησα γι’ αυτό το κλειδί, γι’ αυτή την τελευταία ευκαιρία. Στην ρήση «η εποχή δεν είναι για ποίηση», ας αντιτάξουμε την εμπειρική μας γνώση που λέει ότι: Στην γήινη και ανθρώπινη ιστορία, πολλές φορές το πρώτο έγινε έσχατο και το έσχατο πρώτο. Ας μην εμπιστευόμαστε λοιπόν τα δολίως είτε ηλιθίως κατασκευασμένα συμπεράσματα. Ευχαριστώ!


Γραφή Αλέξης Αλαματίδης alexiosa@hotmail.com

Η Κρίση των Συνειδήσεων

Η

λέξη «κρίση» ολοένα και περισσότερο ακούγεται στο λεξιλόγιο των ανθρώπων σήμερα και μάλιστα σε πολλά επίπεδα και εκφάνσεις: Κρίση στην οικονομία, κρίση στις σχέσεις των κρατών, κρίση στις σχέσεις των ανθρώπων, η μέρα της Κρίσης πλησιάζει λένε οι συνωμοσιολόγοι κ.ο.κ. Όλος ο κόσμος έχει στραφεί στο να βρει τρόπους να αντιμετωπιστούν οι εκάστοτε «κρίσεις», ειδικοί κρούουν όλο και πιο συχνά κώδωνες κινδύνου, η αγωνία και η ανασφάλεια συνεχώς ανεβαίνουν, τίποτα δεν μοιάζει πλέον σταθερό και ακλόνητο… Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, πολύ λίγοι αναρωτιούνται «γιατί;», «γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί κάποτε όλα ήταν διαφορετικά και οι άνθρωποι ενώ ήταν φτωχότεροι ζούσαν καλύτερα;». Το τελευταίο επιβεβαιώνεται για μένα μέσα από τις ιστορίες των παππούδων μας. Μέσα από προσφυγιά, φτώχεια, πολέμους, μέσα από το τίποτα, οι άνθρωποι παλιότερα ήταν πιο εφευρετικοί και περνούσαν με πολύ λιγότερα, καλύτερα από εμάς σήμερα. Τι λείπει από τις σημερινές κοινωνίες δηλαδή, τι έχουμε «χάσει» σε σχέση με το παρελθόν; Η κρίση για την οποία λόγος γίνεται, δεν είναι κάτι πλασματικό ή κάτι που δεν υπάρχει και απλώς μας το πασάρουν, όπως ορισμένοι ισχυρίζονται. Ακόμη και έτσι να είναι, η κρίση δηλαδή να είναι κάτι το προκατασκευασμένο, πάλι, κρίση έχουμε… Το ότι η πλειοψηφία της ανθρωπότητας μιλάει για κρίση, σημαίνει ότι κάτι υπάρχει. Ας δούμε λιγάκι τον πλανήτη από ψηλά, από το ύψος ενός δορυφόρου λ.χ. και ας υποθέσουμε ότι βλέπουμε την ανθρωπότητα σαν κάτι πιο ενιαίο, σαν μια μονάδα ας πούμε. Έχουμε δηλαδή περίπου 6 δισεκατομμύρια «κύτ-

ταρα» ενός οργανισμού, που το καθένα μόνο του, αλλά και όλα μαζί ως σύνολο έχουν μια συμπεριφορά, μια τάση. Καταρχήν θεωρώ πως είναι γελοίο για ένα είδος που θεωρεί τον εαυτό του «θεϊκό δημιούργημα», να έχει όπλα, στρατούς και να διεξάγει πολέμους. Και πάλι εδώ οι «ειδικοί» θα πουν πως έτσι είναι η ανθρώπινη φύση, έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι κτλ., αλλά δεν έχει καμία λογική βάση αυτό. Ποιος ορίζει ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν όπλα μαζικής καταστροφής, μικρά παιδιά στο όνομα της ειρήνης να ακρωτηριάζονται ή να σκοτώνονται, η φύση καθημερινά και ασταμάτητα να «βιάζεται», και οι χώρες του τρίτου κόσμου να βρίσκονται στο χάλι που είναι; Ποιος ορίζει ότι είναι μάλλον φυσιολογικό ο σύγχρονος άνθρωπος να ζει μέσα σε καθημερινό στρες, απομακρυσμένος συνήθως από τον πραγματικό του εαυτό και τη φύση; Η απάντηση βρίσκεται μέσα στον καθένα μας. Εμείς οι ίδιοι ορίζουμε τι είναι καλό και τι είναι κακό, τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε για εμάς. Και όμως αδιαφορούμε για όλο αυτό τον πόνο που κατακλύζει σήμερα τον πλανήτη. Όλοι «θέλουμε». Κάτι, συνήθως ύλη. Φανταστείτε πως απομυζούμε τον πλανήτη, υλικά και πνευματικά. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε πως ο πλανήτης που μας φιλοξενεί είναι και αυτός ένα ζωντανό «ον» που έχει νου και κατανόηση. Αλλά αυτό δεν μπορείς να το καταλάβεις, πρέπει να το «βιώσεις» για να κατανοηθεί σε βάθος. Η κρίση είμαστε εμείς οι ίδιοι. Αλαζόνες, μοχθηροί, πνιγμένοι μέσα σε έναν μικρόκοσμο, δούλοι των «θέλω» μας που συνήθως είναι υλικά πράγματα χωρίς ουσία και αξία, έρμαια της τηλεόρασης και των καραγκιόζηδων πολιτικών, ναρκωμένοι από ένα σύστημα που αργά αλλά σταθερά τρώει τις ίδιες του τις σάρκες. Και αντί να κοιτάξουμε προς τα μέσα, μέσα στον εαυτό μας, να δούμε τι φταίει για να το αλλάξει ο καθένας και

έτσι να αλλάξει ο κόσμος όλος, ψάχνουμε αιτίες σε οικονομία, πολιτικούς, πολυεθνικές και πράσινα άλογα.

Να σας εξομολογηθώ κάτι; Εγώ φταίω για την κρίση. Για την παγκόσμια κρίση. Ναι εγώ, ένας… ασήμαντος άνθρωπος που ζει στη Θεσσαλονίκη… Εγώ είμαι ο υπαίτιος, γιατί αν ήμουν πιο συνειδητός στις επιλογές μου, αν ήμουν πιο αυτάρκης, αν ζούσα με αυτά που έχω και όχι με αυτά που θα ήθελα να έχω, αν δεν ψήφιζα αλήτες και κλέφτες, αν δεν στήριζα με τις καταναλωτικές μου συνήθειες αυτούς που πράττουν το κακό στον πλανήτη (ας πούμε τους Αμερικάνους λ.χ. με Coca Cola, GM, General Electric, Mc Donald’s, Starbuck’s και πολλά άλλα), αν δεν ήμουν τόσο εγωιστής, αν είχα πετάξει στα σκουπίδια την τηλεόραση μου προ πολλού, αν αντί να κατεβαίνω με το αυτοκίνητο στην πόλη περπατούσα και έκανα ποδήλατο, αν στον ελεύθερο μου χρόνο αντί να πηγαίνω για καφέ στην παραλία επισκεπτόμουν τη φύση, αν είχα καταλάβει ότι είμαι μια ψυχή μέσα σε ένα σώμα, αν είχα κατανοήσει πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέλφια, αν είχα αγαπήσει αληθινά, αν είχα συναντήσει το Θεό που καθημερινά μου μιλά αλλά εγώ δεν τον ακούω, αν είχα κάνει ορισμένα από αυτά, τότε σίγουρα θα ήταν ο κόσμος μας καλύτερος και αν τα είχα κάνει όλα, δεν θα υπήρχε απολύτως καμία κρίση, κανένας φόβος για τίποτα, γιατί θα είχα επηρεάσει με τη συμπεριφορά μου και άλλους να με μιμηθούν. Αν γνωρίζετε κάποιον ακόμη που έχει πέσει στα ίδια «παραπτώματα» με μένα, να ξέρετε πως φταίει και αυτός όσο και εγώ. Και θα ήθελα να του το πείτε. Καλή χρονιά σας εύχομαι.

19


>> ατζέντα

Πολιτιστικές Προτάσεις | Δράσεις & άλλα Θεάματα

συνέντευξη Πέτρος Μπέσπαρης

Φιλόλογος & Συγγραφέας Στο τεύχος Δεκεμβρίου του περιοδικού εντύπου «ΔυτικώςΆποψη για τον Κόσμο» φιλοξενούμε τη συνέντευξη του κ. Πέτρου Μπέσπαρη, φιλολόγου και συγγραφέα, με την αφορμή της έκδοσης του νέου βιβλίου του με τίτλο: «Στις Καλαμιές του Βάλτου», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μπίμπης. Η συνεργάτιδα μας, Ιωάννα Μπάμπη, συνομίλησε με τον κ. Μπέσπαρη για το περιεχόμενο της ενδιαφέρουσας έκδοσης.

Προγράμματα υποτροφιών 20102011 Από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών έχουν δημοσιευτεί, για το ακαδημαϊκό έτος 2010-2011, τα προγράμματα υποτροφιών για μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, καθώς και για μεταδιδακτορική έρευνα στην Ελλάδα. Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, Μακρή 1 και Δ.Αρεοπαγίτου, Πληροφορίες: Τηλ. 210 3726394, 395,333,346, ηλεκτρονική διεύθυνση: www.iky.gr.

21η Διεθνής Έκθεση Τροφίμων Ποτών Η 21η Διεθνής Έκθεση Τροφίμων, Ποτών, Μηχανημάτων και Εξοπλισμού θα πραγματοποιηθεί από τις 11 έως τις 14 Μαρτίου 2011 στις εγκαταστάσεις του Διεθνούς Εκθεσιακού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Συγχρόνως θα φιλοξενηθούν εκθέσεις Οίνου και βιολογικών προϊόντων. Εγνατία 154, Τηλ.2310 29 11 11.

20

κ. Μπέσπαρη ποιος είναι ο κεντρικός θεματικός άξονας του μυθιστορήματος: «Στις Καλαμιές του Βάλτου;» Ο καμβάς του μυθιστορήματος είναι η δύσκολη ζωή των χριστιανικών πληθυσμών, ιδιαίτερα των πατριαρχικών, που διακρίνονται από τους εξαρχικούς βούλγαρους, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι την επανάσταση των νεοτούρκων, στα χωριά της λεκάνης του Αμυνταίου και της Πτολεμαϊδας, τότε Σόροβιτς και Καϊλαρίων αντίστοιχα. Κυρίαρχο γεγονός αυτής της περιόδου είναι βέβαια ο Μακεδονικός Αγώνας. Ο αγώνας που έσωσε τον ελληνισμό της Μακεδονίας. Πρωταγωνιστικό ρόλο όλων των γεγονότων που διαδραματίζονται στο μυθιστόρημα κατέχει το χωριό μου οι Ανάργυροι, τότε το Ρούδνικ, με την ομώνυμη λίμνη και τον βάλτο του, η σημερινή Χειμαδίτιδα. Ο Βάλτος και η λίμνη υπήρξαν για χρόνια με την κάθε είδους παραγωγή τους οι οικονομικοί τροφοδότες των κατοίκων των γύρω χωριών και συγχρόνως το καταφύγιο και η ελπίδα τους. Ποια είναι τα μηνύματα που λαμβάνει ο αναγνώστης από το μυθιστόρημά σας; Ένας λογοτέχνης δε γνωρίζει στην αρχή της συγγραφής ενός έργου του, τα όποια μηνύματα θα περιέχει το βιβλίο του και αν θα ήθελε να τα περάσει στους αναγνώστες του. Ένα μυθιστόρημα, για να περιοριστώ στην περίπτωσή μου, γράφεται διότι αισθάνεσαι μέσα σου μια ακατανίκητη επιθυμία να πεις κάτι, να εκφραστείς. Υπηρέτησα για τριανταπέντε χρόνια ως φιλόλογος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Μια από τις μεγάλες αγάπες μου είναι και η ιστορία. Είμαι δυτικομακεδόνας από την περιοχή Αμυνταίου Φλώρινας. Μεγάλωσα με βιώματα και ακούσματα σχετικά με τον Μακεδονικό αγώνα των προγόνων μας στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, τους οποίους οι εξαρχικοί με χίλιους τρόπους προσπαθούσαν να τους οδηγήσουν προς τον βουλγαρισμό. Αυτόν τον αγώνα, αυτή την πάλη του ελληνισμού, ήθελα να φέρω στη μνήμη μας τώρα που έκλεισε η πρώτη εκατονταετία από τα γεγονότα εκείνα. Θα

είμαι ιδιαίτερα ευτυχής, αν το βιβλίο μου αγγίξει τις καρδιές μικρών μαθητών που θέλουν να μάθουν για τους παππούδες τους και τους αγώνες τους. Τα όποια μηνύματα, αν υπάρχουν, θα τα βρουν μόνοι τους οι αναγνώστες. Ποια είναι η γνώμη σας για τη συγγραφική δραστηριότητα στην πόλη της Θεσσαλονίκης; Ένα από τα τελευταία βιβλία μας που έχουμε εκδώσει με τον φίλο και συνεργάτη Γιάννη Τζανή, δόκιμο λογοτέχνη, είναι η «Λογοτεχνική Δημιουργία στη Βόρεια Ελλάδα 1875-2007, Απόπειρα Βιβλιογραφικής καταγραφής» από τις εκδόσεις Μπίμπης. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να δούμε τη συγγραφική παραγωγή σ’όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Είναι γνωστή η συγγραφική δραστηριότητα στη Θεσσαλονίκη και σε ποσότητα αλλά και σε ποιότητα. Απόδειξη οι δεκάδες εκδόσεις αλλά και πολλαπλές επανεκδόσεις βιβλίων Θεσσαλονικιών λογοτεχνών. Όμως εκεί που υστερεί η πόλη της Θεσσαλονίκης είναι ότι δεν έχει εκδοτικούς οίκους με μηχανισμό προώθησης και διακίνησης του βιβλίου αντάξιο να ανταγωνιστεί τους εκδοτικούς οίκους της Αθήνας, εκτός βέβαια από ένα δύο. Γι’ αυτό σχεδόν όλοι κατεβαίνουν στην Αθήνα. Αυτό θα πρέπει κάποιοι να το δουν και, αν μπορούν, ας δώσουν κίνητρα στους εκδότες της Θεσσαλονίκης και της υπόλοιπης επαρχίας για να μην υπάρχει το μονοπώλιο της Αθήνας και σ’ αυτόν τον τομέα. Με λίγα λόγια ας κρατήσει και η εκτός Αθηνών Ελλάδα το δικό της χρώμα, τουλάχιστον στο θέμα της παραγωγής και έκδοσης ενός βιβλίου. Τελειώνοντας να σας ευχαριστήσω για την τιμή που μου κάνατε εσείς και το περιοδικό και να ευχηθώ σε όλους Καλές Γιορτές. Ο Πέτρος Μπέσπαρης γεννήθηκε στους Αναργύρους Φλώρινας. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης CHEAP - PHOTO, ΦΘΗΝΗ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 2010, σε επιμέλεια του Θανάση Ράπτη. Η έκθεση αυτή, εν μέσω διεθνούς και εγχώριας οικονομικής κρίσης, δίνει τη δυνατότητα στους εραστές της καλής φωτογραφίας και τους φίλους του θεσμού αυτού να αγοράσουν για το σπίτι τους σε φτηνές τιμές αληθινά έργα τέχνης. Συμμετέχουν παλιοί και νέοι φωτογράφοι από όλη την Ελλάδα. Όλα τα έργα έχουν ενιαία τιμή πώλησης τα 60 Ευρώ. Διάρκεια: Μέχρι 15-1-2011. Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης εδώ και μια δεκαετία εργάζεται για την προώθηση της διεθνούς ιδέας της Φτηνής Τέχνης, ενώ παράλληλα μετέφρασε, τύπωσε και διέδωσε το μανιφέστο WHY CHEAP ART? (για πρώτη φορά στην Ελλάδα), τονίζοντας ιδιαιτέρως την παραίνεση των δημιουργών του που αναφέρει κατά λέξη: «...Ιδού λοιπόν. Είστε ελεύθεροι να το αντιγράψετε, να το τυπώσετε, να το βάλετε στην ιστοσελίδα σας και να μοιραστείτε το μήνυμά του με τους άλλους...» Σε μια εποχή που οι συγκυρίες παγκοσμίως και πολύ περισσότερο βέβαια στη χώρα μας, δείχνουν τα δόντια τους και στην αγορά τέχνης, η φωτογραφία προσπαθεί να διασωθεί, δίνοντας με αξιοπρέπεια και με λάβαρο την αξία της αληθινής τέχνης, το δικό της αγώνα. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να δίνεται στον κόσμο η ευκαιρία να αγοράσει σε φτηνές τιμές την καλή φωτογραφία, που δεν κάνει ωστόσο καμία έκπτωση στην καλλιτεχνική της αξία. Η τέχνη μ’ αυτόν τον τρόπο παύει να αποτελεί προνόμιο μίας κοινωνικής ελίτ και γίνεται προσιτή στο ευρύτερο κοινό. Γιατί η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα. Στην Ελλάδα η Cheap Art ήρθε (επίσημα τουλάχιστον) το 1995 από την ομώνυμη μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εταιρία, που φρόντισε να κατοχυρώσει νομικά και το όνομα. Φυσικά από παλιά είχε καθιερωθεί να γίνονται εκθέσεις με αυτό το σκεπτικό, μεταξύ άλλων από γκαλερί, μουσεία, φιλανθρωπικούς συλλόγους, φοιτητικές ενώσεις και ομάδες καλλιτεχνών. Δείτε στο διαδίκτυο: y fkth.gr y en.wikipedia.org/wiki/ Art_manifesto#Cheap_Art_ Manifesto_1984 y aisling.net/am/cheapart.htm


Achilleas Tilegrafos

Nikos Markou

Ralph Samuel Grossmann

PhotoBiennale 2010 / 21η Διεθνής Φωτογραφική Συνάντηση Θέμα: Τόπος Γ’ Μέρος: Οκτώβριο- Δεκέμβριος 2010/ Μάρτιος 2011 Τόποι-PhotoBiennale-Sites Έκθεση – Ανασκόπηση της PhotoBiennale 2010 24/11/10-28/02/11 Σ’ έναν «Τόπο» συνάντησης, επικοινωνίας, διαλόγου, και, πάνω από όλα σ’ έναν «Τόπο» εικόνων μετέτρεψε από τον Απρίλιο τη Θεσσαλονίκη και έντεκα πόλεις της ελληνικής επικράτειας η PhotoBiennale 2010.

Inge Rambow

Serkan Taycan

Η PhotoBiennale 2010 / 21η Διεθνής Φωτογραφική Συνάντηση που διοργανώνεται από το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης με κεντρικό θέμα τον «Τόπο», ολοκληρώνεται με μια ανασκόπηση της διοργάνωσης που περιλαμβάνει έκθεση φωτογραφίας, οπτικοακουστικές προβολές και διαδραστικές εφαρμογές και παρουσιάζεται στο χώρο του Μουσείου, στην Αποθήκη Α’ στο Λιμάνι. Η έκθεση-εγκατάσταση «ΤόποιPhotoBiennale-Sites» περιλαμβάνει: • Ένα ειδικά διαμορφωμένο διαδραστικό τραπέζι, όπου οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν οποιαδήποτε έκθεση παρουσιάστηκε στη διοργάνωση και να δουν σε ψηφιακή μορφή τα έργα που περιελάμβανε. • Οπτικοακουστικό υλικό και πληροφορίες για όλες τις εκθέσεις και παράλληλες δράσεις της διοργάνωσης. • Προβολές με συνεντεύξεις των δημιουργών της PhotoBiennale 2010. • Έντυπα, καταλόγους και πληροφοριακό υλικό για τη φετινή διοργάνωση. • Διαδραστική εφαρμογή, όπου ο επισκέπτης, συμμετέχοντας ενεργά, θα μπορεί να «βρεθεί» ο ίδιος μέσα στους «Τόπους» της PhotoBiennale, μέσα από συγκεκριμένα έργα-φωτογραφίες. • Έργα 30 δημιουργών που συμμετείχαν στο Κεντρικό Πρόγραμμα της φετινής PhotoBiennale και πολλά από αυτά αποτελούν αποκτήματα της συλλογής του Μουσείου. Η PhotoBiennale 2010 αποτελεί το δεύτερο μέρος της θεματικής τριλογίας που ξεκίνησε το 2008 με θέμα το «Χρόνο» και θα συνεχιστεί και το 2012 με θέμα το «Λόγο». Το θέμα του «Τόπου» παρουσιάστηκε στις 56 εκθέσεις (7 από αυτές σε μορφή προβολής-

slideshow) του Κεντρικού Προγράμματος της διοργάνωσης μέσα από τέσσερις διαφορετικές προσεγγίσεις: Ο Τόπος ως περιοχή, ως εγγενές μέρος της ιστορίας, ως αποτέλεσμα κατασκευής και ως ο μικρόκοσμος του δημιουργού. Συνολικά, παρουσιάστηκαν περισσότερα από 2.330 έργα 266 δημιουργών από 36 χώρες σε 92 εκθέσεις, στη Θεσσαλονίκη και σε έντεκα πόλεις της Ελλάδας (Βέροια, Ηράκλειο, Καστοριά, Κέρκυρα, Λάρισα, Ξάνθη, Πάνορμο Ρεθύμνου, Πεντάπολη Σερρών, Πτολεμαΐδα, Ρέθυμνο, Χίος), σε συνεργασία με 100 δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς. Περισσότερα από 140.000 άτομα (αριθμός διπλάσιος από αυτόν της PhotoBiennale 2008) επισκέφθηκαν μέχρι σήμερα τις εκθέσεις της PhotoBiennale, η οποία είναι ακόμη σε εξέλιξη. Η παρούσα έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης με το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Όμως αφού κανείς αποκτήσει μία πανοπτική ματιά της διοργάνωσης, και οικειοποιηθεί τους τόπους μέσα από τα φωτογραφικά έργα, τις ειδικά σχεδιασμένες διαδραστικές εφαρμογές, τις προβολές, τις συνεντεύξεις των δημιουργών, τα έντυπα και τους καταλόγους, τότε αντιλαμβάνεται πως οι τόποι αναδιπλώνονται, μπλέκονται ο ένας μέσα στον άλλο και οι διαχωρισμοί σβήνουν μέσα από τις συνεχείς πτυχώσεις. Το εξωτερικό και το εσωτερικό, το δημόσιο και το ιδιωτικό, οι γεωγραφικοί διαχωρισμοί, οι σκηνοθετημένοι και οι «πραγματικοί» κόσμοι αποτελούν ζωντανές μονάδες ανοιχτές σε πολλαπλές αναγνώσεις. Ουσιαστικά δηλαδή πρόκειται για τον Τόπο σε αναδίπλωση, όπως μπορεί να γίνει απτά αντιληπτό μέσα από τους διαφορετικούς τρόπους παρουσίασης, επιμέλειας και σύνθεσης. Ο διαχωρισμός μεταξύ του Τόπου/ τόπων εξαρτάται από το θεατή και από τα όρια που ο ίδιος επιλέγει να θέσει ακολουθώντας τη ροή των εικόνων – διαμορφώνοντας κατά κάποιο τρόπο τα σύνορα των δικών του τόπων.

21


>> αφιέρωμα

Γράφει η Ειρήνη Μπούρα eirini_mp@yahoo.gr

Εθνικός Σκοπευτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης

Το κυνήγι του στόχου! «Tο όνειρο μας είναι απλά να πετυχαίνουμε το κέντρο ενός στόχου, ενός χαρτιού!», τόνισε ο κ. Βασίλης Δέλιος, γενικός γραμματέας του ΕΣΚΟΘ, αθλητής και προπονητής. Ο ίδιος ασχολείται 46 χρόνια με την σκοποβολή και ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος να μας ξεναγήσει στον κόσμο της, έχει διατελέσει σε διάφορους αγώνες εθνικός και διεθνής κριτής, καθώς και αρχηγός βολής σε Ολυμπιακούς. «Στις συνεντεύξεις με ρωτάνε, αν τα όπλα σκοτώνουν και η απάντηση μου είναι αρνητική. Αν αφήσεις ένα πιστόλι 200 χρόνια πάνω στο τραπέζι δεν θα σκοτώσει κανέναν», είπε ο κ. Δέλιος στην παρατήρηση μου ότι η σκοποβολή είναι ένα παρεξηγημένο άθλημα. Δεν έλειψε ποτέ από καμία Ολυμπιάδα και είναι πάντα το πρώτο μετάλλιο που απονέμεται. Βέβαια η συμμετοχή ενός αθλητή στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι πολύ δύσκολη, επειδή πρέπει να εκπληρεί κάποια κριτήρια, όπως να έχει κερδίσει μετάλλιο σε παγκόσμιο επίπεδο μέσα στην τετραετία. Στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου μόνο ένας Έλληνας ήταν ανάμεσα στους 360 σκοπευτές από όλο τον κόσμο που έλαβαν μέρος. Τα δημοσιεύματα στο internet και οι επιτυχίες που σημειώνουν οι αθλητές τα τελευταία χρόνια συνέβαλαν στη διάδοση της σκοποβολής. Στο εξωτερικό έχει καλύτερη αντιμετώπιση από την πολιτεία. Ενδεικτικά στη Γερμανία υπάρχουν 4,5 - 5 εκατομμύρια σκοπευτές, ενώ στην Ελλάδα 14.000. Παγκόσμια ρεκόρ κατέχουν περίπου 10 άντρες, οι οποίοι στις 60 βολές έφερναν συνέχεια κέντρο, ενώ στις γυναίκες, οι οποίες ρίχνουν 40 βολές περίπου 25. «Πρόκειται για ένα μονόχνωτο σπορ, επαναλαμβάνονται συνεχώς οι ίδιες κινήσεις, με αποτέλεσμα να το ευχαριστιέται ο αθλητής και όχι ο θεατής», διευκρίνισε ο προπονητής.

ΕΣΚΟΘ Το 1970 ιδρύθηκε ο Εθνικός Σκοπευτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης και αποτελεί το ιστορικότερο σωματείο σκοποβολής στην πόλη. Διαθέτει τμήματα αεροβόλων και πυροβόλων όπλων σταθερού και πήλινου στόχου, καθώς και πρακτικής σκοποβολής. Έμφαση δίνεται στον σταθερό στόχο που είναι ολυμπιακό άθλημα. «Παιδάκι» του ΕΣΚΟΘ είναι ο Όμιλος Πρακτικής Σκοποβολής Θεσσαλονίκης που απαρτίζεται σχεδόν από τα ίδια μέλη. Το

συγκεκριμένο άθλημα περιέχει κίνηση, απαιτεί ταχύτητα και κάθε αγώνας διαφέρει από τον άλλο π.χ. αλλάζει η απόσταση, ενώ στα αγωνίσματα με αεροβόλα ο στόχος απέχει 10 μέτρα από τη γραμμή βολής. Στα γραφεία δεν υπάρχει κενός χώρος στους τοίχους, παντού βρίσκονται μετάλλια και κύπελλα. «Έχουμε περίπου 200 ενεργά μέλη, τα οποία κάθε χρόνο ανανεώνουν το δελτίο σκοπευτή. Η εγγραφή των μελών στην Σκοπευτική Ομοσπονδία Ελλάδος είναι υποχρεωτική για να λαμβάνουν μέρος στους αγώνες που διοργανώνονται στη χώρα μας και το εξωτερικό, εκπροσωπώντας τον Όμιλο», ανέφερε ο κ. Δέλιος και πρόσθεσε στη συνέχεια ότι κάποιος που θέλει να ξεκινήσει σκοποβολή δεν πρέπει να αγοράσει όπλο. «Ας αρχίσει να ασχολείται με όσα διαθέτει ο Όμιλος, να γνωρίσει το άθλημα και προβαίνει σε αγορά, αν το επιθυμεί αργότερα. Άλλωστε το φτηνότερο εδώ κοστίζει 1100 ευρώ».

Οι προπονήσεις Ο ρόλος του προπονητή για την εξέλιξη του αθλητή είναι σημαντικός, επειδή διαθέτει τις γνώσεις π.χ. πώς πρέπει ο αθλητής να κρατάει το όπλο, την αναπνοή του, να τραβάει την σκανδάλη κ.α. «Ο Ελληνας κάνει το λάθος

να μην ακούει. Ειδικά, αν έρθει μετά τον στρατό, θεωρεί ότι τα ξέρει όλα», τόνισε ο κ. Δέλιος και εξήγησε τη διαφορετική στάση που υπάρχει σε άλλα κράτη. «Στη Ρωσία, στην Κίνα, στην Ινδία κάνουν προπόνηση τρεις φορές την ημέρα. Στη χώρα μας, λόγω δουλειάς, δεν διαθέτουμε τόσο χρόνο. Εκεί επενδύουν στο άθλημα, ξεκινώντας από μικρή ηλικία. Στην εφηβεία πλέον είναι σκοπευτές υψηλού επιπέδου. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην φέρουν μετάλλια!». Η ύπαρξη σκοπευτηρίων είναι απαραίτητη για την προπόνηση. Στη Θεσσαλονίκη ο ΕΣΚΟΘ διαθέτει ένα κλειστό σκοπευτήριο για αεροβόλα με έξι θυρίδες και το μοναδικό σκοπευτήριο για πυροβόλα 25 μέτρων ολυμπιακών προδιαγραφών στην περιοχή Νάρρες, στον ίδιο χώρο προπονήσεις και αγώνες διεξάγονται για την πρακτική σκοποβολή. Στόχος είναι στο μέλλον να φιλοξενεί και αγωνίσματα των 50 μέτρων. Στη συζήτηση μας ο κ. Δέλιος εξέφρασε το παράπονο του για το Ολυμπιακό Σκοπευτήριο στο Μαρκόπουλο. «Είναι το καλύτερο στον κόσμο και θα μπορούσαν να πραγματοποιούνται παγκόσμιοι αγώνες, δυστυχώς από το 2004 ρημάζει…».

Τα μυστικά του αθλήματος Η εξάσκηση δημιουργεί τους πρωταθλητές. Χρειάζεται αυτοσυγκέντρωση, επιμονή, υπομονή και συχνές προπονήσεις. Τα όπλα έχουν φτάσει σε σημείο τελειότητας, όμως απλά βοηθάνε τον σκοπευτή, δεν τον φτιάχνουν. «Τα ταλέντα μπορεί να πετύχουν γρήγορη άνοδο, αλλά θα μείνουν στάσιμα, αν δεν προπονούνται. Το διαπιστώνουμε, όταν μετά τις διακοπές αισθανόμαστε τα χέρια μας δεμένα», επεσήμανε ο κ. Δέλιος. Η σκοποβολή είναι μοναδικό άθλημα γιατί δεν θέτει ηλικιακούς περιορισμούς, στην κατηγορία ανδρών γυναικών δεν υπάρχουν όρια. Ο προπονητής θυμήθηκε χαρακτηριστικά στο Μόναχο το 1995 έναν 77χρονο, ο οποίος κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ολοκληρώνοντας την έρευνα για το άθλημα μπορεί να μην ρίξαμε βολή στο κέντρο, όμως οι έχοντες υπομονή και θέληση αξίζει να το προσπαθήσουν! Ε.ΣΚ.Ο.Θ. Εθνικός Σκοπευτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης Τομπάζη 18, Τ.Κ. 54644, Περιοχή Μπότσαρη  2310 -853.232 Φαξ 2310 -832.715  2310 -832.715 y www.eskoth.gr ✉ info@eskoth.gr

25


αφιέρωμα

Συνήγορος του Πολίτη

Γράφει ο Γράφει ο Μιχάλης Αβραμίδης Μιχάλης Αβραμίδης michalis_avram@hotmail.com Πτυχιούχος Πολιτικής Έπιστήμης Παν. Κρήτης Πτυχιούχος πολιτικής επιστήμης παν. Κρήτης

Όνειρο Απατηλό Κ

αθώς το 2010 σιγά σιγά αποχωρεί επέλεξα ριλαμβάνεται στο κεφάλαιο του Συντάγματος για να αφιερώσω τη σκέψη και γραφή μου στο τα Ατομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Αυτό αρχικά βαθμό που επιτρέπεται, σε μια ιδιαίτερη καταγράφει τη σταθερή ύπαρξη πολιτικής στήριξης κοινωνική ομάδα , τις πολυτεκνικές και πολυμε- από το κράτος, καθώς ο εκάστοτε νομοθέτης δε λείς οικογένειες ενώ αρχικά θα αναλυθούν βασικές δικαιούται να μην ικανοποιήσει τις Συνταγματικές έννοιες του κράτους που αναπτύσσεται κατά τον επιταγές και να απονομιμοποιήσει κάποια στιγμή 20ο και 21ο αιώνα καθώς και η λειτουργία του ως τη κοινωνική στήριξη της πολιτείας προς τη συγκεκριμένη ομάδα. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι το κράτος πρόνοιας. Είναι γεγονός πως η έννοια του κράτους κατά περιεχόμενο και οι αποδέκτες της συγκεκριμένης τους προηγούμενους αιώνες μελετούνταν και ανα- πολιτικής δε δύναται να διαφοροποιηθούν. Η συγκεκριμένη υποχρέωση του κράτους, αυξάλύονταν ως μόρφωμα με βάση τα δομικά του στοιχεία και άλλα χαρακτηριστικά του, τόσο από τους νει σημαντικά την ανάγκη στήριξης των πολύτεκνων διανοούμενους της τότε εποχής όσο και από την οικογενειών, καθώς οι σχετικές πολιτικές, εκτός επιστημονική κοινότητα .Η αντίληψη περί κράτους από την εκπλήρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων ήταν ένα ζήτημα με το οποίο ασχολήθηκαν κατά των πολύτεκνων, εξυπηρετούν και το Εθνικό συμκαιρούς διάφοροι επιστήμονες καθώς και οι κατέ- φέρον. Πιθανή απουσία στήριξης των οικογενειών αυτών, θα υποδήλωνε συχνά την αδυναμία τους χοντες την πολιτική εξουσία. Με την σταδιακή ανάπτυξη όμως της κοινωνίας να στηρίξουν τις οικογένειές τους, κάτι το οποίο σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής (οικο- θα λειτουργούσε αποθαρρυντικά στην αύξηση των νομία, πολιτισμός, πολιτική) δημιουργήθηκε μια γεννήσεων και θα ενέτεινε ακόμη περισσότερο το νέα αντίληψη του κράτους. Σ’ αυτό όμως θα ήταν ήδη υπάρχον δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Οι τρίτεκνες οικογένειες, οι οποίες υπολογίσφάλμα να παραλείψουμε την προσφορά της εξέλιξης του πολιτειακού και πολιτικού συστήματος. ζονται γύρω στις 195.000, έχουν αρχίσει τη προΑφενός πολιτειακά οι κοινωνίες εξελίχθηκαν λόγω σπάθεια δημιουργίας ξεχωριστού συλλόγου με της μετάβασης απ’ την φεουδαρχία στην αντιπρο- την επωνυμία «Πανελλαδική Επιτροπή Αγώνα Τρίσωπευτική δημοκρατία αφετέρου πολιτικά από τεκνων Οικογενειών Ελλάδος», έτσι ώστε να λειένα «κλειστό» κράτος περιορισμένο και κατά ένα τουργήσουν συλλογικά και να πιέσουν το κράτος για την ικανοποίηση Π.Ε.Α., βαθμό σ’ ένα υπερεθνικό των εξε- επιπτώσεων δημοσίων των και αιτημάτων ιδιωτικών τους. έργωνΗ στο Σύμφωνα μεγάλο με έκθεση τουσυντηρητικό Ευρωπαϊκού Οργανισμού έχει ήδη συστήσει διοίκηση και προσπαθεί μέσω λιγμένο κράτος που άρχισε να ενσωματώνει στους Περιβάλλοντος στη λίστα των δέκα ευρωπαϊκών πόλεων περιβάλλον και στους φυσικούς πόρους. δελτίων τύπου, υπομνημάτων και συναντήσεων κόλπους του νέες αντιλήψεις, δραστηριότητες και Επίσης μια οδηγία του 1990 αποσκοπεί να εξασφαλίσει με τη μεγαλύτερη ατμοσφαιρική ρύπανση (PM10), οι μεπρόσβαση τους εκπροσώπους τωνένωσης κομμάτων να πιέσει τη λειτουργίες πουΧαρακτηριστικό το έκαναν ισχυρό αλλάτροκαι ουσιαελεύθερη των λαών της στις διατιθέμεέξι πόλεις είναι ελληνικές. – και νομοθετική και εκτελεστική εξουσία προς αυτή τη στικά πιο χρήσιμο στο σύνολο των μελών της νες εκά-από τις δημόσιες αρχές πληροφορίες για το περιβάλλον. μακτικό- παράδειγμα της ατμοσφαιρικής μόλυνσης κατεύθυνση. κοινωνίας. μέσα υφίστανται !!! που μαστίζειστοτε τον αέρα της πρωτεύουσας αποτελεί ένα Βέβαια τα με την πάροδο του χρόνου στο πεδίο της Σε εθνικό επίπεδο με καταγγελία στους φορείς τοπικής Κέντρο Υγείας Έτσι στο λεκανοπέδιο Αττικής, όπου εντοπίΗ αντιμετώπιση, επίσης, τωντου προβλημάτων ανάλυσης έλαβανΡΜ10 χώροέως οι αναλύσεις για έπειτα στις γραμματείες Υπ. Περιβάλ-των στηκαν τιμέςπολιτικής αιωρούμενων σωματιδίων και 19 αυτοδιοίκησης αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο άσκητις δράσεις κράτους πουόριο ονομάζονται λοντος ήτριτέκνων στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής ακόμα και φορές υψηλότερες από τοτου επιτρεπόμενο ασφάλειαςδημόσια σε τιόλα τα δικαστήρια.πολιτικής Εν συνεχεία σε ευρωπαϊκό για την ανθρώπινη υγεία! σηςεθνικά δημογραφικής σε μία περίοδο που πολιτική. Καλό θα ήταν όμως να ορίσουμε το επίπεδοημεόξυνση καταγγελία προς το Ευρωπαϊκό Στην Ελλάδα και ο Σαρωνικός είναι του προβλήματος αυτούΚοινοβούλιο στη χώρα μας είναιο Θερμαϊκός δημόσια πολιτική, ποια είναι ταχτυχαρακτηριστην επιτροπή αναφορών, στα Ευρωπαϊκά δικαστήριακαι πητά παραδείγματα μόλυνσης σε εξαιρετικά επικίνδυνο αρχίζει να έχει ιδιαίτερα αρνητικές οικονομικές στικά της, πώς παράγεται και από ποιους, καθώς και τέλος αν η καταγγελία σχετίζεται με κακοδιοίκηση βαθμό. Τέτοια νερά, ακατάλληλα για τη ζωήσχέσεων κοινωνικές επιπτώσεις. καιβρώμικα όλο το πλέγμα πολιτικών κοινωνικών από κοινοτικούς θεσμούς όργανα, ο πολίτης απευθύνεόλων των οργανισμών, άχρησταστην και για τη βιομηχανία Στα πλαίσια τωνή επιλεκτικών πολιτικών, το Ελληπου αναπτύσσεται διαδρομή της παραγωγής ται στον Ευρωπαίο διαμεσολαβητή. ακόμα, αποτελούν στ’ αλήθεια ιδανικούς φορείς για την νικό κράτος έχει θεσμοθετήσει πολιτικές για την και εφαρμογής μιας δημόσιας πολιτικής. Τέλοςυποστήριξη χρησιμοποιώντας ένα λαϊκό παράδειγμα περιμετάδοση επιδημιών, γιατί ,έχουν γίνει πλούσιαπολιτική σε οργατων πολύτεκνων οικογενειών. ΑναΕιδικότερα ο όρος δημόσια εντοπίζεγράφεται η αναγκαία σχέση εξάρτησης περιβάλλοντος νικές ουσίες. ται και συγκεκριμενοποιείται σ’ ένα πεδίο που δραλύοντας τα νομοθετικά πλαίσια, παρατηρείται και ανθρώπου: Σε μια μεγάλη κατοικεί γενναιοδωρία ένας εισοΠρόσφατηστηριοποιούνται μελέτη αναφέρειπαίκτες πως 16 με στιςδιαφορετικές 18 ελληνικές αντιλήαρχικά μία ολοένα καιπόλη μεγαλύτερη μεγάλες οικονομικές αποδοχές που ζει όμως λίμνες βρίσκονται από μέτρια έως κακή οικολογική κατά- δηματίαςεκμεμέρους του κράτους, σε σχέση πάντα με τις ψεις, συμφέροντα και προτιμήσεις. Η διάρκεια της σ’ ένα σπίτι χωρίς παράθυρα. με έντονη υγρασία, κατεσταση. είναι μακροπρόθεσμη πολλές φορές και πέρα από υπόλοιπες κοινωνικές πολιτικές, που μεταφράζεΣ’αυτό το σημείο είναι απόλυτα λογικό και αυτονόητο στραμμένα έπιπλα και με θέα τον τοίχο της μπροστινής τον εκλογικό κύκλο ενώ τα εργαλεία της δημόσιας ται αφενός στο περιορισμό των κριτηρίων για τη να αναρωτηθεί κάποιος αν η συμμετοχή της χώρας μας πολυκατοικίας. Κατά πόσο είναι εφικτό να ζήσει αξιοπρεπολιτικής μπορούν να είναι κανονισμοί, νόρμες, λήψη των επιδομάτων και αφετέρου στην αύξηση σε μια ομοσπονδία κρατών όπως η Ευρώπη εγγυάται πώς και στοιχειωδώς ευχάριστα σε μια τέτοια κατοικία; πρόστιμα, παροχή υπηρεσιών, αδειοδοτήσεις, των παροχών και των επιδομάτων. Αξίζει βέβαια Αν κάποιοι καθώς διαβάσουν το παραπάνω παράστους πολίτες της τη μέριμνα και τη προστασία (προληνα σημειωθεί πως δε πρόκειται για ένα συνολικό δάνεια και προτροπή. πτική ή μη) του περιβάλλοντος και εν συνεχεία αν υφί- δειγμα βιαστούν να σκεφτούν πως αυτός ο άνθρωπος πρόγραμμα υποστήριξης των πολυτέκνων και ότι οι Το κράτος πρόνοιας μέσα σ’ ένα γενικό πλαίσιο στανται δικαιώματα και μέσα που μπορεί να ασκήσει ο εφόσον κατέχει πλούτο έχει τη δυνατότητα να μεταφερπολιτικές χαρακτηρίζονται γιααυτή τον αποσπασματικό ορίζεται ως εκείνο το μόρφωμα στο οποίο οι εξουκατοικία, ανταπαντώ σ’ την γρήγορη κάθε Ευρωπαίος πολίτης για να αντιδράσει και να προ- θεί σε άλλη τους χαρακτήρα. σιαστές (κυβερνώντες) φροντίζουν να παρέχουν στατευθεί από τις περιβαλλοντικές «καταπατήσεις» που σκέψη τους ότι οι κατοικίες ως δημιουργήματα των Καταληκτικά αναδρομήαλλά αυτή αφόρα τη στους εξουσιαζόμενους ή μέρος αυτών παροχέςανθρώπων και βρίσκονται σεη πληθώρα το που περιβάλλον κάθε μέρα συμβαίνουν. των και πολύτεκνων και πολυμελών οικοδικαιώματα που φάση έχουν ως στην πραγματικότητα είναι έναδιαχείριση και μοναδικό δεν μπορούμε απλώς να το Αναλυτικότερα σε πρώτη προς τη μέριμνα αυξηγενειών από το ίδιονατοτοκράτος είχε στόχοκαι σ’ να αυτό μένεςτου ανάγκες λόγω των ειδικών χαρακτηριστικών γι’αυτό αξίζει προστατεύουμε και τη προστασία περιβάλλοντος εκ μέρους της Ε.Ε «αλλάξουμε», το άρθρο αφ’τι που ενόςτοναρυπαίνει. ενημερώσει και αφ’ ετέρου τους. σε κάθε αρκεί να αναφέρουμε πως από το 1975 δημιουργήθηκε η αντιδρούμε Η κοινωνική με την θα ασχολη- να καταδείξει ότι το πώς διαχειρίζεται ένα κράτος αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει»ομάδα στο άρθρο 174,οποία παράγραευαίσθητες ομάδες αναδεικνύει θούμε αφορά πολυτεκνία, με την εξίσωση των ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣκοινωνικές ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΙΡ-την φος 2 της Συνθήκης ΕΚ, πουτην σημαίνει πως η ρυπαίνουσα καιΠΟΥ πρόνοια εφόσον!!!!!!!! βέβαια την κατέχει. ΝΟΥΜΕ κουλτούρα ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΑ ΖΗΤΗΣΑΜΕ επιχείρηση ήτρίτεκνων αρχή είναιοικογενειών υποχρεωμένη τα αυτό και να με πληρώσει το κατά πόσο έξοδα που προκαλούνται απόνατηνλειτουργήσει πάλη ενάντιαωςτων Ρητορικά και μόνο προβληματίζομαι ακούγοντας δυνητικά μπορεί λύση στο μολύνσεων και της ρύπανσης. δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, χωρίς όμως να ότι θα πληγούν τα δικαιώματα τους αν θα πρέπει ή Η προληπτική ικανότηταάλλη του δικαίου έγκειται στο ότι όχι να πληρώσουν και αυτοί την οικονομική κρίση. δημιουργήσει μια «κάστα» νεόπτωχων. οδηγία της ΕΕ ηΟιοποία προβλέπει εκτίμηση κάθε φορά ΥΓ: ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ πολύτεκνες οικογένειες, ως ομάδα-στόχος, αποτελούν μία από τις κοινωνικές ομάδες, στην ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΖΗΤΗΣΑΜΕ. οποία η πολιτική στήριξη εκ μέρους της πολιτείας είναι Συνταγματικά κατοχυρωμένη, καθώς συμπε-

το Κράτος Πρόνοιας; Αγαπητοί αναγνώστες με αυτή τη στήλη θα προσπαθώ να αναδεικνύω τα δικαιώματα πολιτών που απορρέουν από την Ευρωπαϊκή ταυτότητα τους. Είναι γεγονός φίλοι μου πως δεν έχουμε γνώση των περισσοτέρων από αυτά για δύο κυρίως λόγους, αφ’ ενός κάποιοι διαχρονικά επιμένουν να ακροβατούμε στην άγνοια και αφ’ ετέρου θα ήταν πολύ ασύμφορο για όλες τις κεντρικές εξουσίες διότι οι πολίτες μόνο όταν γνωρίζουν τα δικαιώματα τους μπορούν να αμύνονται και η πιθανή άμυνα τους να είναι αυτή που θέλουν να εξοβελίσουν. Ένα βήμα λοιπόν προς τη γνώση αλλά και ταυτόχρονα παρουσίαση αντίστοιχων παραδειγμάτων της καθημερινότητας θα αποτελεί το ραντεβού μας αυτό σε κάθε τεύχος του περιοδικού που θα κυκλοφορεί.

Μ

έσα στη δίνη της ασφυκτικής. αλόγιστης πίεσης και υπόταξης που επιδέχονται οι λαοί και ειδικότερα ο ελληνικός λαός, κάποιοι επιτηδευμένα προσπαθούν να ορίσουν και πιο κυνικά να το κάνουν και πιστευτό, πώς η ζωή είναι περιστοιχισμένη μόνο από υποχρεώσεις (κάτι ανάλογο διακρίνουμε και αυτό το διάστημα). Είναι γεγονός πώς όλα αυτά που θα μας επιβληθούν για το «καλό» μας παρελθόν θα τα υποστούμε, ας μην εθελοτυφλούμε, διότι οι διεθνείς και εγχώριοι «προφέσορες» της οικονομίας δηλώνουν ότι είναι απόρροια των υποχρεώσεων μας. Η ζωή όμως μέσα στις οργανωμένες κοινωνίες εκτός από τις υποχρεώσεις εμπεριέχει θεσπισμένα, κεκτημένα δικαιώματα, που εν δυνάμει ο κάθε πολίτης μπορεί να ενεργοποιήσει. Ένα από όλα αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματα το οποίο θα προσεγγίσω είναι η δυνατότητα να ζούμε σ’ ένα καθαρό περιβάλλον, που καλούμαστε να παραδώσουμε στους νεότερους και ιδίως τώρα με την έντονη αυτή οικονομική κρίση που μαστίζει τους λαούς και «πετσοκόβει» κάθε ελπίδα τους για ένα καλύτερο μέλλον, το περιβάλλον αποκτά ιδιαίτερα βαρύνουσα σημασία, καθώς απ’ ότι αχνοφαίνεται θα είναι η μοναδική κληρονομιά που μπορούμε να αφήσουμε στις μελλοντικές γενεές (χάριν αστείου το παραπάνω αν και δεν αποκλείει και πολύ την πραγματικότητα). Το αναφαίρετο δικαίωμα για ένα καθαρό περιβάλλον θα το εντοπίσουμε μέσα στο θεσμικό Ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο του οποίου είμαστε κοινωνοί ως Ευρωπαίοι πολίτες. Γιατί αγαπητοί αναγνώστες ποιά η σημασία εν τέλει των οικονομικών αποδοχών του καθένα από εμάς (γιατί με δόλιο τρόπο μας έχουν επικεντρώσει μόνο σ’ αυτό) που καλείται να ζει, να δημιουργεί, να μοχθεί και να γερνά σ’ ένα περιβάλλον που νοσεί; Ειδικότερα, αρκετές φορές μέσα από παραδείγματα της καθημερινότητας εντοπίζουμε την απαράδεκτη και ανεξέλεγκτη μόλυνση της ατμόσφαιρας και γενικότερα του περιβάλλοντος.

Ο Ρυπαίνων Πληρώνει

19

26


>> κινηματογράφος

Γράφει ο Κώστας Ποτακίδης

Εδώ οι καλές ταινίες... Για περάστεεεεεεεεε Στη ζωή όλα τα ωραία πράγματα κρατάνε λίγο. Έτσι και για τους σινεφίλ «ελλήνισε» ένα ακόμα φεστιβάλ, το σημαντικότερο και αρχαιότερο στη χώρα έλαβε τέλος. Στα θετικά του μέσα από μια πλειάδα αρνητικών εντοπίσαμε το υψηλό επίπεδο ταινιών που προβλήθηκαν. Είδαμε εξαιρετικές ταινίες που συμμετείχαν και βραβεύθηκαν σε πολλά καταξιωμένα φεστιβάλ. Είδαμε επίσης αρκετές από τις επίσημες υποψηφιότητες κρατών για τα φετινά Oscar. Και τώρα; Επιστροφή στο blockbuster και το popcorn; Όχι απαραίτητα αν το θέλετε. Διανομές υπάρχουν και ταινίες επίσης.

SUBMARINO του Τόμας Βίντερμπεργκ

Τον Τόμας Βίντερμπεργκ τον ξέρουμε από παλιά. Ένας εκ των δυο σημαντικότερων αντιπρόσωπων του Δανέζικου σινεμά που σε νεαρή ηλικία και με την πτυχιακή του εργασία Last Call κατάφερε να πάρει υποψηφιότητα για τα Oscar το 1994. Ήταν επίσης κι ένας εκ των δυο που δημιούργησαν το δόγμα ’95. Ο άλλος ήταν ο Λαρς φον Τρίερ φυσικά. Η νέα του ταινία αφηγείται την ιστορία δυο αδερφών που κουβαλούν τα τραύματα της παιδικής ηλικίας. Μια ζωή υπό την σκιά της βαρβαρότητας του μέθυσου πάτερα, την καταπίεση, τη φτώχια, την κακοποίηση και την παντελή έλλειψη οικογενειακής στοργής. Η μόνη χαρούμενη ανάμνηση αυτή γέννησης μικρού τους αδερφού. Χρόνια αργότερα κι ενώ τα δυο αδέλφια έχουν απομακρυνθεί, τα φαντάσματα του παρελθόντος τους κυνηγούν ακόμα. Ίσως μια εκ νέου προσέγγιση των δυο να απέφερε τη γαλήνη που αποζητούν όλα αυτά τα χρόνια. Μόνο που ο καθένας έχει ν αντιμετωπίσει εκτός απ το παρελθόν και το παρόν. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι Τζέικομπ Σέντεργκρεν, Πίτερ Πλόγκμποργκ και Γκουστάβ Φίσερ Κγιέρουλφ.

Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταμάρα Ντρου Του Στίβεν Φρίαρς

Ο σκηνοθέτης των Επικίνδυνων Σχέσεων, του High Fidelity, του Ωραίο μου Πλυντήριο και της Βασίλισσας,

info@sevengroup.gr

Ένα μικρό θεματάκι το έχουμε με τις αίθουσες αλλά έτσι είναι η ζωή. Θα μου πεις κρίση έχουμε αν μια αίθουσα δεν παίξει τη νέα super παραγωγή καταστροφολογίας άντε να βγάλει τα λεφτά της. Έτσι όμως παίζονταν το παιχνίδι πάντα, αυτό είναι γνωστό και ιδιαίτερα έντονο στην πόλη μας. Εμείς όμως δεν πτοούμαστε. Έτσι κι εγώ σας παρουσιάζω δυο πολύ σημαντικές ταινίες από δυο σπουδαίους δημιουργούς που ανοίγουν τη χρονιά με την ελπίδα πως θα τις δούμε και στη Θεσσαλονίκη σε κάποια σκοτεινή αίθουσα. Καλή κινηματογραφική χρονιά σε όλους αλλά και δύναμη.

επιστρέφει με μια αναπάντεχη αισθηματική έως κι αισθησιακή κωμωδία με τίτλο «Tamara Drewe». Ναι καλά διαβάσατε, Ο Φρίαρς κάνει κωμωδία. Μια κωμωδία από εκείνες που σου φτιάχνουν τη μέρα. Αυτό ίσος να μην κάτσει καλά σε κάποιους σινεφίλ που θα περίμεναν απ τον αγαπητό σκηνοθέτη ένα ακόμα κοινωνικό δράμα με βαθύ νόημα αντάξιο της φήμης του. Αυτό όμως μέχρι να δούν την Ταμάρα να ξεπροβάλει στο πανί της οθόνης. Αισθησιακή, πληθωρική, πνευματώδης, ως μια νέα femme fatale κατακτά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια οποιασδήποτε μορφής αρσενικό κυκλοφορεί στην μικρή επαρχιακή πόλη που εκτυλίσσεται το στόρι. Μια άσχημη, ντροπαλή κακόμοιρη κοπέλα επιστρέφει μετά από χρόνια στη γενέτειρα της για να πουλήσει το πατρικό της σπίτι. Μόνο που το ασχημόπαπο έχει τώρα μεταμορφωθεί σε κύκνο που με το φτερούγισμα του ολάκερη πόλη. Στο ρόλο του απόλυτου θηλυκού η πρωταγωνίστρια του πρόσφατου Πρίγκιπα της Περσίας και της Τιτανομαχίας Τζέμα Άρτερτον. Δεν είναι τυχαίο που η ταινία καταχειροκροτήθηκε στις Κάννες αποσπώντας μάλιστα εξαιρετικές κριτικές και κολακευτικά σχόλια τόσο για την πρωταγωνίστρια όσο και για το ευφυέστατο και καλοδουλεμένο σενάριο. Υ.Γ Αν ο τίτλος σας θυμίζει κάποιο παλιό (πονηρό) εικονογραφημένο οφείλετε στο ότι η έμπνευση προήρθε από αυτό ακριβός το πτυχωμένο κόμικς.

27


Γράφει η Ηλιάνα Κυνηγοπούλου info@bealive.gr

Ό

σο περισσότερα συμβαίνουν γύρω μας, τόσο πιο πολύ τα χάνουμε, απογοητευόμαστε και με το ζόρι καταφέρνουμε να κάνουμε μια θετική σκέψη. Ο κλοιός στενεύει, τα προβλήματα χτυπούν τη πόρτα μας, την άνοιξαν και μπήκαν. Αντιλαμβανόμαστε πως ο κόσμος άλλαξε γύρω μας, εμείς όμως μένουμε οι ίδιοι. Αν παρασυρθούμε στην δίνη των προβλημάτων και στα λόγια των άλλων είμαστε χαμένοι. Μας βομβαρδίζουν με μαυρίλα και αφηνόμαστε αβοήθητοι στα νύχια τους. Έχουμε που έχουμε τους κρυφούς μας φόβους, τις ανασφάλειες και τις αδυναμίες μας, ήρθαν τώρα και όλα αυτά και μας αποτελείωσαν. Ποια νομίζετε πως είναι τα όπλα μας για να τα καταφέρουμε και να έχουμε ήρεμη την ψυχή και τον νου μας έτσι ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις αντιξοότητες, να βγάλουμε το μέγιστο του δυναμικού μας, να βοηθήσουμε και τους γύρω μας και κυρίως να προστατεύσουμε την υγεία μας; Οι σκέψεις και τα λόγια μας. Μόνο εμείς έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των σκέψεων και των λόγων μας. Μόνο εμείς ορίζουμε την σκέψη μας. Η δύναμη της σκέψης είναι απεριόριστη. Πώς γίνεται όμως και από το σύνολο των χιλιάδων σκέψεων που περνάνε από το μυαλό μας καθημερινά το 90% να είναι αρνητικές; Όταν ξεκινάμε να κάνουμε κάτι τις περισσότερες φορές μέσα μας μια φωνή μας τρώει: Δεν θα τα καταφέρεις! Δεν είναι αυτά για σένα! Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε. Γινόμαστε αυτό που πιστεύουμε. Η ζωή μας είναι αυτό που οραματιζόμαστε. Η ζωή μας είναι αυτό που αποφασίζουμε. Οι σκέψεις και τα λόγια μας είναι πανίσχυρα. Ανάλογα με τις σκέψεις που κάνουμε και τα λόγια που λέμε, πλάθουμε τη ζωή μας. Μόνο εμείς έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των σκέψεων και των λόγων μας. Επειδή μόνο εμείς ορίζουμε τη σκέψη μας. Αυτός είναι και ο λόγος που είμαστε τόσο δυνατοί. Είμαστε θύματα μονάχα των σκέψεών μας. Από αυτές αρρωσταίνουμε ή ευτυχούμε. Μεγαλώνοντας μπορούμε να κρίνουμε και να κρατήσουμε αυτά που ο καθένας μας πιστεύει ως σωστά, όμως πόσα «πρέπει» και πόση κριτική δεν έμεινε και δεν κατάπιαμε από τους γονείς, τους δασκάλους, το περιβάλλον μας. Λόγια, συνήθειες και τρόπους, χωρίς να τα επεξεργαστούμε και να τα αναμασήσουμε με τον δικό μας τρόπο. Σε αυτή την περίπτωση ο εσωτερικός μας κριτής είναι η αρνητική φωνή, οι φόβοι όλων των άλλων που κατάπιαμε όλα μας τα χρόνια. Η περίπτωση φυσικά που ενδοβάλαμε αλλά επεξεργαστήκαμε τις πληροφορίες και κρατήσαμε αυτά που μας ταιριάζουν και αποβάλαμε αυτά που δεν μας ταιριάζουν, είναι η θετική και χρήσιμη φωνή. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως ανεξάρτητα από το πόσο άσχημη είναι η κατάστασή σας, υπάρχουν πάντοτε τεράστια περιθώρια βελτίωσης και ευτυχίας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρείτε που είναι το καλό που ενυπάρχει και να το αναπτύξετε. Πρώτα πρώτα στη σκέψη σας. Η στάση σας απέναντι στην πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει τη βάση για θετικές αλλαγές. Και η στάση σας ορίζεται από τον τρόπο σκέψης σας.

Θα κλείσω με ένα υπέροχο κείμενο που διάβασα στο βιβλίο του Ιάπωνα θεραπευτή και συγγραφέα Γουατάρου Οχάσι, ο οποίος περιγράφει πως το κάθε πρόβλημα μπορεί να μετατραπεί σε πλεονέκτημα. «Όταν πρωτοήρθα σ αυτή την χώρα (ΗΠΑ το 1970) είχα πολλές δυσκολίες. Μια νύχτα, με έπιασε βαριά κατάθλιψη. Κάθισα μόνος μου σ ένα ήσυχο δωμάτιο και έκλαψα με την ψυχή μου. Όταν σταμάτησα να κλαίω, έφτιαξα έναν κατάλογο με τα προβλήματά μου. Έμοιαζαν εξοντωτικά. Ο κατάλογός μου ήταν ο εξής.

Η ΑΠΕΡΙΟ ΡΙΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΑΣ

● είμαι Γιαπωνέζος. Είναι καλό να είσαι Γιαπωνέζος στην Ιαπωνία, αλλά είναι δύσκολο αν βρίσκεσαι στην Αμερική. Υπάρχουν πολλά πράγματα που απαιτούν προσαρμογή σε μια ξένη χώρα κι εγώ δυσκολεύομαι με τις συνήθειες, τον πολιτισμό και τις απαιτήσεις της Αμερικής. ● δεν μιλάω καλά την γλώσσα. Μόλις που καταλαβαίνω τι λένε οι άλλοι στα αγγλικά. ● δεν έχω χρήματα. Και αφού δεν μιλάω καλά την γλώσσα, πώς μπορώ να βρω μια καλή δουλειά; ● δεν έχω ούτε φίλους ούτε συγγενείς. Είμαι μόνος. Από ποιόν μπορώ να ζητήσω βοήθεια; Από κανέναν. Αφού έκανα τον κατάλογό μου (και είδα πως ήμουν στον πάτο), κάθισα να διαλογιστώ. Μετά τον διαλογισμό μου ξανακοίταξα τον κατάλογο που είχα κάνει. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι όσα είχα δει σαν προβλήματα ήταν στην πραγματικότητα οι ευκαιρίες μου! Σημείο προς σημείο, ξανάφτιαξα τον κατάλογό μου: ● είμαι Γιαπωνέζος. Θαύμα! Θα αξιοποιήσω αυτό το γεγονός όσο γίνεται καλύτερα. Μπορώ να διδάξω στους Αμερικανούς Ανατολική διάγνωση και Σιάτσου. Επειδή τυχαίνει να είμαι κοντός και μύωπας και έχω σχιστά μάτια, ο κόσμος θα με θεωρεί αυθεντικό. Θα εξασφαλίσω έτσι περισσότερο σεβασμό για την δουλειά μου. ● δεν ξέρω καλά αγγλικά. Σπουδαία! Δεν χρειάζεται να ακούω, όταν οι άλλοι παραπονιούνται εναντίον μου. Το μυαλό μου θα είναι γαλήνιο. ● δεν έχω λεφτά. Καταπληκτικό! Ακόμα και ένα δολάριο ν’ αποκτήσω, θα είναι πιο πολύ απ’ ότι είχα πριν. Μόνο καλύτερα μπορεί να γίνουν τα πράγματα. Βρίσκομαι ήδη στον δρόμο της επιτυχίας. ● δεν έχω φίλους και συγγενείς. Έξοχα! Δεν είμαι σκλάβος των συμβουλών ή των προσδοκιών τους. Δεν με περιορίζουν οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί. Είμαι ελεύθερος. Αυτό που θέλω να καταλάβετε σε αυτές τις λίγες γραμμές είναι πως τα προβλήματα είναι ο σπόρος της δημιουργίας. Δεν είναι εύκολο να θεραπευτείτε από τις αρνητικές σκέψεις που σας κατακλύζουν το βράδυ ή μόλις ξυπνήσετε το πρωί, αλλά μπορείτε να αποκτήσετε τα εργαλεία να τις αντιμετωπίσετε, να κατανοήσετε την πραγματικότητα και τα πλεονεκτήματά σας. Με αυτόν τον τρόπο να γίνει η αρχή για την αλλαγή στη σκέψη σας και στη στάση σας στη ζωή.

Η σελίδα είναι μια προσφορά της

Ηλιάνα Κυνηγοπούλου msc

Σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης και επιχειρηματικότητας Life, business and executive coach «Be Alive» Φραγκίνη 7, 546 24 Θσσαλονικη ΤΗΛ. 2310926618, 6944418624 • info@bealive.gr • www.bealive.gr

31


>> αφιέρωμα

Επιτυχία!

«το Γενέθλιο Δικαίωμά μου» Η επιτυχία στη ζωή ενός ανθρώπου παίζει καθοριστικό παράγοντα στον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται και δρα. Τι σημαίνει όμως επιτυχία και πως τι βιώνει ο καθένας, είναι κάτι πολύ υποκειμενικό. Οι πεποιθήσεις μας και οι αντιλήψεις που έχουμε δημιουργήσει από μικρά παιδιά, και γενικότερα ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε, καθορίζει τη στάση μας απέναντι στον εαυτό μας, και έπειτα κατ’ επέκταση απέναντι στη ζωή. Γράφει η Τάνια Ρούμκου bktaniagreece@yahoo.gr

Μ

ε την πεποίθηση ότι «η Επιτυχία είναι το Γενέθλιο Δικαίωμά μου», μία σκέψη που εμπεριέχει ακλόνητη πίστη μέσα της, δεν υπάρχουν περιθώρια αποτυχίας στη δράση μας. Ένα δικαίωμα εκ γενετής δε χρειάζεται να το διεκδικήσω, ούτε να προσπαθήσω να το κατακτήσω, απλά γνωρίζω με σιγουριά ότι το έχω, ό, τι μου ανήκει! Φυτεύοντας έναν τόσο δυνατό σπόρο σκέψης στο νου μας, αυτόματα βιώνουμε ότι είμαστε γεννημένοι για την επιτυχία και τη νίκη. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πίστη στις ικανότητές μας. Όταν η πίστη μας είναι σταθερή και ακλόνητη κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, έχει ως φυσικό επακόλουθο σε συνδυασμό με την κατάλληλη δράση που αναλαμβάνουμε, να εξαφανιστεί ο μόχθος από τη ζωή μας και να πάρει τη θέση του η επιτυχία. Η επιτυχία στις σκέψεις και στη δράση μας αντικαθιστά το μόχθο των αδύναμων σκέψεων και των αναποτελεσματικών πράξεών μας. Για άλλη μία φορά παρατηρούμε, ότι τα πάντα ξεκινούν και αναπτύσσονται αρχικά στο επίπεδο των σκέψεων, πριν μεταφραστούν στην αντικειμενική πραγματικότητά μας. Εάν ξεκινήσουμε εσωτερικά με την πεποίθηση ότι θα αποτύχουμε, όλες οι σκέψεις και η ενέργειά μας, θα επαληθεύσουν την παραπάνω αντίληψή μας, δηλαδή, την αποτυχημένη δράση μας. Το αντίστοιχο θα συμβεί στην περίπτωση που έχουμε εσωτερικά την πεποίθηση της επιτυχίας. Επομένως συνειδητοποιούμε ότι η έννοια της επιτυχίας είναι θέμα εσωτερικής αντίληψης που εκδηλώνεται σαφώς και την κατάλληλη χρονική στιγμή εξωτερικά στη ζωή μας. Αληθινή επιτυχία σημαίνει εσωτερική ικανοποίηση, που οδηγεί αβίαστα και εύκολα στην εξωτερική επιτυχία. Και με τον όρο αυτό, εννοούμε συνήθως, όλα εκείνα τα υλικά αγαθά, τα οποία καθορίζουν επιτυχημένο έναν άνθρωπο στη σημερινή μας κοινωνία. Για παράδειγμα, μία ευυπόληπτη και καλά αμειβόμενη εργασία, χρήματα,

32

ένα όμορφο σπίτι, ή μία θέση κύρους στην κοινωνία. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι όποιος δεν κατέχει τα παραπάνω αγαθά, δε βιώνει απαραίτητα και εσωτερική επιτυχία. Σε αρκετές περιπτώσεις, ο άνθρωπος μπορεί να βιώνει τέτοια πληρότητα εσωτερικά και να μη νιώθει την έλλειψη των παραπάνω αγαθών στη ζωή του, ενώ ο ίδιος να διαθέτει ελάχιστα. Για αυτό το λόγο η επιτυχία είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση. Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούνται αναμφισβήτητα επιτυχημένοι στον κόσμο μας, αλλά εσωτερικά οι ίδιοι, συχνά δεν νιώθουν έτσι. Αντίθετα είναι κουρασμένοι, μη ισορροπημένοι, έχουν παντελή έλλειψη ενέργειας, πολλές φορές ακόμα και κατάθλιψη. Μπορεί ο κόσμος και η πολιτεία να τους θεωρεί αστέρες του πενταγράμμου, πετυχημένους καλλιτέχνες, να είναι καταξιωμένοι καλλιτέχνες, συγγραφείς, μεγιστάνες ή οτιδήποτε άλλο, αλλά οι ίδιοι να νιώθουν αποτυχημένοι εσωτερικά με τον εαυτό τους. Και δεν είναι λίγες οι παρόμοιες περιπτώσεις που γνωρίζουμε. Επομένως τι νόημα και αξία μπορεί να έχει μία τέτοια «επιτυχία»;

Μόνο όταν η εσωτερική ευτυχία συμβαδίζει με την εξωτερική «επιτυχία» στη ζωή μας, μπορούμε να νιώθουμε αληθινά ισορροπημένοι. Όταν είμαστε ίδιοι εσωτερικά και εξωτερικά και υπάρχει ειλικρίνεια στις σκέψεις και στις πράξεις μας, τότε μπορούμε να βιώνουμε αληθινή επιτυχία. Όταν υπάρχει τέτοια επιτυχία, τότε η «Νίκη είναι Εγγυημένη» σε οτιδήποτε κάνουμε στη ζωή μας, σε όλους τους τομείς. Η παραπάνω πεποίθηση είναι επίσης πολύ δυνατή, αλλά για να αποδειχθεί αληθινή πρακτικά, θα πρέπει να βάλουμε ξεκάθαρους στόχους, να φτιάξουμε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για να τους υλοποιήσουμε και κυρίως να δεσμευτούμε απέναντί τους.

Βασική προϋπόθεση για να επιτύχουμε τους στόχους μας, είναι να έχουμε σφοδρή επιθυμία και απόλυτη πίστη σ΄αυτούς. Οι συνεχείς και αναρίθμητες επιθυμίες για συγκεκριμένα πράγματα και καταστάσεις στη ζωή μας, είναι επικίνδυνες γιατί μας κλέβουν τη γαλήνη μας και μας προκαλούν διαρκή ανησυχία. Όμως το να έχω ξεκάθαρους και υψηλούς στόχους, που αποσκοπούν στην αναβάθμιση της ποιότητας του χαρακτήρα μου και της ζωής μου, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Θα λέγαμε μάλιστα, ότι είναι πολύ σημαντικό, εάν επιθυμώ να κατευθύνω εγώ το μονοπάτι της δικής μου ζωής και όχι η ζωή να με καθοδηγεί στους δρόμους που εκείνη θέλει. Με άλλα λόγια να πάρω αποφασιστικά και θαρραλέα το τιμόνι της δικής μου ζωής. Για να πιστέψω αληθινά στο όραμα της ζωής μου, χρειάζεται να έχω αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και αστείρευτο ζήλο και ενθουσιασμό. Η βαθιά πίστη στον εαυτό μου σε συνδυασμό με την αυτοεκτίμησή μου, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε επιτυχία μου. Η αποφασιστικότητα, λέγεται ότι είναι η γιρλάντα γύρω από την επιτυχία. Στην πραγματικότητα είναι το στεφάνι της επισφράγισης της επιτυχίας. Χρειαζόμαστε 100% αποφασιστικότητα, για να οδηγηθούμε στην επιτυχία. Ακόμα και αν η αποφασιστικότητά μας για την πραγματοποίηση των στόχων μας είναι 99% δεν μπορεί να υπάρξει επιτυχία. Χωρίς αληθινή θέληση και επιμονή, τίποτα δε μπορεί να έχει μόνιμη διάρκεια. Και ο ενθουσιασμός είναι η απαραίτητη κινητήρια δύναμη, για να πραγματοποιηθούν οι στόχοι μας. Η αρετή του ζήλου και του ενθουσιασμού, δηλώνουν την αληθινή μας αγάπη για το όραμα και τους στόχους μας. Τα παραπάνω εφόδια, σε συνδυασμό με δυνατές, αποφασιστικές σκέψεις, μας οδηγούν στη νίκη. Η δυνατή πεποίθηση: «Είμαι Γεννημένος Νικητής», η πίστη στον εαυτό μου, μαζί με τη σχεδιασμένη δράση μου, με κατευθύνουν αναμφίβολα στην επιτυχία.


>> πνευματική υγεία

Οι νικητές αυτής της ζωής κερδίζουν, επειδή οραματίζονται ξεκάθαρα την επιτυχία, ενώ οι ηττημένοι, ονειρεύονται τα αποτυχημένα αποτελέσματα της δράσης τους. Μην ξεχνάμε ποτέ, ότι η επιλογή είναι πάντα δική μας. Οι νικητές αυτής της ζωής έχουν ένα υψηλό όραμα. Δε φοβούνται να κάνουν μεγάλα όνειρα και να προσπαθήσουν με θάρρος να τα υλοποιήσουν. Ωστόσο και τα πιο σπουδαία όνειρα, απαιτούν μικρά και σταθερά βήματα.

Ο Κομφούκιος είπε: «Ακόμη και το πιο μακρινό ταξίδι, ξεκινά με ένα μικρό βήμα». Μικρά, καθημερινά βήματα προς την υλοποίηση των στόχων μας, μας κατευθύνουν αργά και εγγυημένα προς την επιτυχία. Η σταθερότητα και η επιμονή για την πραγμάτωση των ονείρων μας, είναι επίσης σπουδαίες αρετές, στην επίτευξη των στόχων μας. Η επιμονή και η υπομονή, δύο δίδυμες αρετές, είναι απαραίτητες αξίες για την επιτυχία μας και ιδιαίτερα, για να εξισορροπούν την αποφασιστικότητά μας. Χρειάζεται να είμαστε πολύ αποφασιστικοί όταν βάζουμε ένα στόχο, αλλά επίσης είναι εξίσου σημαντικό να είμαστε υπομονετικοί και επίμονοι μέχρι να επιτύχουμε κάποιον από αυτούς, διότι ορισμένα από τα όνειρά

μας χρειάζονται χρόνο για να υλοποιηθούν. Αν δεν έχουμε υπομονή, γρήγορα θα απογοητευτούμε και χωρίς επιμονή, εύκολα ίσως θα εγκαταλείψουμε την προσπάθεια. Και εάν αναρωτιόμαστε μερικές φορές γιατί καθυστερούν κάποιοι από τους στόχους μας να πάρουν σάρκα και οστά, ενώ εμείς πιστεύουμε ότι κάνουμε την καλύτερη δυνατή προσπάθεια, ας έχουμε την εμπιστοσύνη, ότι η ζωή γνωρίζει πάντα καλύτερα από εμάς , τους λόγους! Ίσως χρειάζεται να πάρουμε κάποια μαθήματα ακόμη, ίσως θα πρέπει να γίνουμε λίγο περισσότερο σοφοί για να διαχειριστούμε την επιτυχία των στόχων μας και αυτό θα πρέπει να συμβεί στο σωστό χρόνο. Αναρωτηθήκαμε ότι τώρα, αυτή τη στιγμή, ίσως να μην είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε μία τέτοια επιτυχία; Χρειάζεται λοιπόν περισσότερη εμπιστοσύνη και αποδοχή σε ό,τι μας φέρνει η Σοφία της Ζωής. Κάποιες φορές ίσως να προσπαθούμε περισσότερο από ότι πρέπει, χρησιμοποιώντας μόχθο και όχι τις κατάλληλες μεθόδους και στρατηγικές για να επιτύχουμε. Άλλοτε πάλι ίσως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας και να εξετάσουμε αληθινά αν πραγματικά συνεχίζουμε να επιθυμούμε σφοδρά τους συγκεκριμένους στόχους μας, γιατί μόνο τότε θα πραγματοποιηθούν εύκολα και γρήγορα. Και τότε η «Επιτυχία και η Νίκη θα είναι σίγουρα εγγυημένες»!

33


>> αφιέρωμα

Κέρκυρα η χαμένη αθωότητα του… νότου

Αυτό το καλοκαίρι βρέθηκα στη Κέρκυρα. Τελευταία ως νεόκοπος ιστιοπλόος προτιμώ το Ιόνιο για διακοπές και έτσι φέτος αποφασίσαμε να πάμε στο νησί των Φαιάκων. Καταπράσινο νησί, υπεραιωνόβιες ελιές και ανάμεσά τους κυπαρίσσια να φτάνουν έως τη θάλασσα. Καταγάλανα νερά, υπέροχα κολπάκια και από πάνω να σκιάζουν οι κορφές του Παντοκράτορα με χωριουδάκια να σκαρφαλώνουν στις πλαγιές. Δεν θα σας περιγράψω τις ομορφιές της, θα εστιαστώ σε ένα φαινόμενο θλιβερό που δεν συμβαίνει μόνο στην Κέρκυρα αλλά και σε άλλα μέρη.

Γράφει η Ηλιάνα Κυνηγοπούλου info@bealive.gr

Σ

34

ε αυτό το μικρό νησί αντιληφθήκαμε διαμάχη βορείων και νοτίων! Οι βόρειοι είναι οι μορφωμένοι και ευγενείς, οι νότιοι είναι οι λαϊκοί και οι αγρότες. Επίσης αντιληφθήκαμε τη διαφορά στη ποιότητα του τουρισμού. Άλλος κόσμος στο βόριο μέρος του νησιού, στο νότιο εντελώς διαφορετικός. Πιο συγκεκριμένα, όλες οι βίλες επωνύμων και μη, όλα τα μεγάλα και πολυτελή ξενοδοχειακά συγκροτήματα βρίσκονται στη βόρια πλευρά, ενώ τα περισσότερα «rooms to let» και τα φτηνά ξενοδοχεία έτοιμα να δεχτούν τις ορδές των

Οι «παράγκες» χτισμένες πάνω σε μια πλάκα τσιμέντου που φτάνει μέχρι την αμμουδιά χωρίς καμιά φροντίδα και αγάπη για το περιβάλλον, που διοργανώνουν greek nights with bouzouki, souvlaki and greek dance για να τραβήξουν τους ανύπαρκτους πια τουρίστες. Ο Κάβος είναι χτισμένος πάνω στον δρόμο, ένα χωριό που αναπτύχθηκε γρήγορα εξ αιτίας της ομορφιάς του και της υπέροχης παραλίας και θάλασσας, κατάλληλης για θαλάσσια σπορ. Μια σειρά κτίσματα από τη μια μεριά και μια από την άλλη. Πεζοδρόμιο δεν υπάρχει, ο

ποτά μπόμπες και την εξαθλίωση των πελατών τους. Τώρα; Τώρα αν περπατήσεις καημένε μου διαβάτη σε αυτόν τον δρόμο, βλέπεις μόνο γκρεμισμένους ψευδότοιχους, σπασμένα μπιλιάρδα, χορταριασμένα μπαρ, χωρίς προσόψεις και κλειδαριές, μαγαζιά, ερειπωμένα και θλιβερά. Εν μέσω καλοκαιριού, 10 Αυγούστου, ξενοδοχεία κλειστά ή προς πώληση, δωμάτια μισογκρεμισμένα, βενζινάδικα ξηλωμένα, ταβέρνες και ουζερί με λουκέτο, τέλεια εγκατάλειψη και απογοήτευση. Πώς έγινε αυτό; Φταίει η κρίση; Φταίει η κυβέρνηση; Φταίει

Εγγλέζων φτηνοτουριστών ηλικίας 18-30, βρίσκονται στη νότια πλευρά και ιδιαίτερα στον Κάβο και στη Λευκίμμη. Ο Κάβος, είναι το μέρος αυτό, όπως πολλά τέτοια μέρη στο Ιόνιο, που για να δεχτούν τα μπουλούκια των τουριστών 18-30 ετών, έχτισαν μπαρ, μπιλιαρδάδικα, σνακ μπαρ και έκαναν rooms to let τα σπίτια τους μέσα σε μία νύχτα. Θάλασσα καταπληκτική, πρασινογάλαζη από το χρώμα των δέντρων, που φτάνουν ως την ακτή, αμμουδερή και ρηχή για πολλά μέτρα, χρυσή αμμουδιά με ξεφτισμένες ομπρέλες και κουτσές ξαπλώστρες, σκουπίδια και κουτάκια μπύρας και αναψυκτικών πεταμένα παντού. Εστιατόρια-μπαρ με άδεια τραπέζια και οι άνθρωποί τους να παραπονιούνται πως δεν βγαίνουν φέτος. Ταβέρνες που είναι πιτσαρίες και μπαρ και σνακ-μπαρ και μπιλιαρδάδικα να σερβίρουν ακόμη και πρωινό, χάμπουργκερς με προτηγανισμένες πατάτες.

δρόμος είναι ο κεντρικός της Κέρκυρας με τα αυτοκίνητα να τρέχουν σαν τρελά και ο πεζός, αν είναι νηφάλιος, να κάνει την προσευχή του να φτάσει σώος στον προορισμό του. Παλιά η κίνηση των αυτοκινήτων σταματούσε μπροστά στον όγκο των γυμνών κορμιών που με ένα ποτήρι μπόμπα ποτού στο χέρι λικνιζόταν στους ανάκατους ρυθμούς των δεκάδων μπαρ του δρόμου. Οι κάτοικοι ευτυχισμένοι από το πλήθος των τουριστών έτριβαν τα χέρια τους και έχτιζαν σε μια νύχτα με νοβοπάν μπιλιαρδάδικα, μπαρ και πισίνες και rooms to let για να πλουτίσουν κι άλλο, κι άλλο… Εδώ δεν έβλεπες ούτε καν την άλλη απίστευτη κακογουστιά, της «greek taverna» με τον κράχτη να φωνάζει «come, come, good, good, eat» και τις φωτογραφίες του μουσακά και του μπουρδέτου με σαρδέλα δίπλα στον μαυροπίνακα με το ανορθόγραφο μενού και τις τιμές. Εδώ οι ντόπιοι είχαν στόχους. Τα

ο πληθωρισμός; Όχι μόνο αυτά! Κατά τους κατοίκους, φταίει που δεν έχουν εκεί κοντά τους ένα υπερσύγχρονο αεροδρόμιο. Διότι εάν γίνει ένα αεροδρόμιο δίπλα στην Λευκίμμη, θα έρχονται πάλι χιλιάδες οι τουρίστες να τους γεμίζουν τα ταμεία τους!... Λες και πριν που ερχόταν χιλιάδες οι επισκέπτες δεν εξυπηρετούνταν από το υπάρχον αεροδρόμιο! Και πού να γίνει αυτό το αεροδρόμιο; Μα υπάρχει χώρος, σου λένε. 6000 στρέμματα ισάδα έχουμε, δίπλα στη θάλασσα, έτοιμοι διάδρομοι να προσγειώνονται οι χρυσές κότες που μας κάνουν τα χρυσά αυγά. Οι επίδοξοι πολιτικοί, τους γεμίζουν το κεφάλι με υποσχέσεις και οι ίδιοι ποτέ δεν σκέφτηκαν την δική τους ευθύνη για αυτή τη κατάσταση. Τις φτωχές και θλιβερές υπηρεσίες για φτωχούς και θλιβερούς πελάτες. Το γεγονός πως δεν έχουν δρόμους, ούτε αποχέτευση και


>> βιβλίο

βιβλιοπαρουσίαση ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ 2011 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΝΟΣ

Ένα καλαίσθητο ημερολόγιο για το 2011 κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον εκδοτικό οίκο Ιανός, με γενικό τίτλο: «Το ημερολόγιο του Καπνού». Στις σελίδες του εντάσσονται συνοπτικά τα ημερολόγια του 2011-2012 και οι εορτασμοί των παγκόσμιων ημερών. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, ότι στις σελίδες της ασπρόμαυρης έκδοσης παρουσιάζονται κείμενα προερχόμενα από ποιητές, σημαντικούς πεζογράφους, μελέτες, λεξικά και από στίχους τραγουδιών. Σ’ όλα αυτά πρωταγωνιστικό ρόλο κατέχει ο «καπνός». Μερικά από τα ενδιαφέροντα αποσπάσματα προέρχονται από την:«Αναφορά στον Γκρέκο» του Νίκου Καζαντζάκη, από τα ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη, από το βιβλίο «Τρυποκάρυδος. Μια απίθανη ιστορία αγάπης» του Τομ Ρόμπινς. Επίσης από το βιβλίο «Η τελευταία πνοή» του Λουίς Μπουνιουέλ, από το ποίημα «Επιβλαβής καπνός κι ο βίος» της Κικής Δημουλά, από το βιβλίο του Τζωρτζ Όργουελ «Βιβλία εναντίον τσιγάρου» και από άλλα. Η έκδοση συμπληρώνεται από φωτογραφίες διάσημων προσώπων από τον χώρο της επιστήμης, της μουσικής, του κινηματογράφου και της ποίησης, οι οποίοι απολαμβάνουν την αίσθηση του καπνίσματος, όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Μάνος Λοίζος, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Νίκος Ξυλούρης κ.ά. Την καλλιτεχνική επιμέλεια ανέλαβε η Ξένια Αποστολίδου και τα κείμενα επέλεξε η Φρόσω Χατζηνά.

ΕΔΩ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΝΟΣ

Στις σελίδες της πολύχρωμης έκδοσης ζωντανεύει ξανά η ραδιοφωνική παιδική εκπομπή του τρίτου προγράμματος «Εδώ Λιλιπούπολη», η οποία παρουσιαζόταν από το 1976 έως το 1980. Η δημιουργική φαντασία, το μεράκι, η γόνιμη σκέψη, τα οικολογικά μηνύματα, ο σχολιασμός της επικαιρότητας, αποτελούσαν τα συστατικά στοιχεία της. Η Ρεγγίνα Καπετανάκη, σκηνοθέτης και χορογράφος εμπνεύστηκε από μια παιδική εκπομπή το «sesame street», η οποία παρουσιαζόταν στην Αμερική στη δεκαετία του ’70 συνεργάστηκε με την παιδοψυχολόγο Ελένη Βλάχου και με πλήθος άλλων αξιόλογων συνεργατών, μουσικών και γνωστών ηθοποιών, δημιούργησαν την εκπομπή της «Λιλιπούπολης».Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα ταξίδι στον κόσμο της μουσικής, όπου ξεδιπλώνεται ένα παραμύθι με παιδαγωγικό χαρακτήρα. Η έκδοση περιλαμβάνει 43 παρτιτούρες, στίχους, κείμενα των συντελεστών και φωτογραφικό υλικό. Τους στίχους έγραψε η Μαριανίνα Κριεζή, τη μουσική ο Νίκος Κυπουργός, ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος, η Λένα Πλάτωνος και ο Νίκος Χριστοδούλου. Τη μεταγραφή για φωνές και πιάνο επιμελήθηκε ο Θωμάς Κοντογεώργης. Επίσης συνεργάτες της εκπομπής αποτέλεσαν και ο Σπύρος Σακκάς, η Σαββίνα Γιαννάτου, ο Αντώνης Κοντογεωργίου, η Άννα Παναγιωτοπούλου και άλλοι. Το αρχείο ανήκει στην Ρεγγίνα Καπετανάκη. Οι συντελεστές αφιερώνουν την έκδοση στη μνήμη του Μάνου Χατζηδάκη, ο οποίος υποστήριξε την αξιόλογη προσπάθεια. Βιογραφικά σημειώματα συμπληρώνουν την έκδοση, η οποία δημιουργεί νοσταλγικές αναμνήσεις στις παλαιότερες γενιές και γνωρίζει στους νέους ανθρώπους μια δημιουργική ομάδα με όραμα. Ο Αλέξανδρος Παπαλέξης ανέλαβε την εικαστική επιμέλεια. Η Ευσταθία Μπόνη επιμελήθηκε τα κείμενα.

36

«Τα σακιά», Ιωάννα Καρυστιάνη,

εκδόσεις Καστανιώτη Κάθε ιστορία έχει κενά, κάποια είναι κοινά για όλους όσοι λαβαίνουν μέρος στην πλοκή της. Καθένας ωστόσο έχει και μερικά που μόνο εκείνος έχει προσέξει, μόνο εκείνου δεν του δίνουν πειστικές απαντήσεις όσο κι αν προσπαθεί, αν προσπαθεί, που μάλλον δεν προσπαθεί. Σε μερικές περιπτώσεις κάποιοι βολεύονται με αυτά τα κενά, γκρίζες ζώνες που τις περιφρουρούν με νύχια και με δόντια, τρέμουν στην ιδέα ότι, αν καλυφθούν, μπορεί η πλήρης αλήθεια να είναι αβάσταχτη. Ανάβοντας κι άλλο τσιγάρο, η Βιβή Χολέβα σκέφτηκε όσους ήξερε και δεν ήξερε, οι περισσότεροι είχαν τα φεγγάρια του φανατισμού της γκρίνιας, με την πρώτη αναποδιά, πάρ’ τους κάτω. Τι έχουν, μωρέ, τα δικά σας σακιά; Μια χρεωκοπία, έναν ξενιτεμένο, κατραπακιές της εφορίας, αποτυχία στον ΑΣΕΠ, μια κακιά πεθερά, έναν νευρασθενικό προϊστάμενο, ένα παιδί που πετάει μολότοφ, ένα τζάκι που ντουμανιάζει το λιβινγκρούμ, οισοφαγική παλινδρόμηση, υψοφοβία, κερατλίκια, ραγάδες στον πισινό. Για περάστε να ρίξετε μια ματιά στο δικό μου, να σας κοπεί ο βήχας.

«Ο γύρος του θανάτου», Θωμάς Κοροβίνης,

εκδόσεις Άγρα Ένα δυναμικό δραματικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στην πολυτάραχη ζωή του Αριστείδη Παγκρατίδη (1940-1968), ο οποίος συνελήφθη και εκτελέστηκε ως ο «Δράκος του Σέιχ Σου». Μέσα από τις χειμαρρώδεις, υποβλητικές αφηγήσεις εννέα χαρακτηριστικών προσώπων που μιλούν διαφορετικές γλώσσες ανάλογα με τα βιώματα, το χαρακτήρα και το ρόλο που διαδραματίζουν, η αφηγηματική δράση παρακολουθεί το σκηνικό που διαμορφώθηκε στη Θεσσαλονίκη μετά την κατοχή και τον εμφύλιο. Οι συγκλονιστικές, ωμές καταθέσεις των αφηγητών σκιαγραφούν την ψυχολογία των ανθρώπων και συσχετιζόμενες συνθέτουν το κοινωνικοπολιτικό κλίμα της εποχής ενώ παράλληλα ο μυθιστορηματικός χρόνος παρακολουθεί τον κεντρικό ήρωα φωτίζοντας τις σκοτεινές πτυχές της τραγικής προσωπικότητας του νεαρού Αριστείδη.

«Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ», Τζόναθαν Κόου,

εκδόσεις Πόλις Ο Μάξουελ Σιμ έχει πολλά προβλήματα. Είναι σαράντα οκτώ, η γυναίκα του τον έχει εγκαταλείψει, η σχέση του με τον πατέρα του παραμένει δυσλειτουργική, έχει παρατήσει τη δουλειά του λόγω κατάθλιψης, και οι εβδομήντα-τόσοι φίλοι του είναι όλοι από το Facebook. Ελπίζοντας σε μια καινούργια αρχή, αποδέχεται μια επαγγελματική πρόταση που θα τον οδηγήσει σε ένα μεγάλο ταξίδι, οδικώς, από το Λονδίνο έως το βορειότατο άκρο του Ηνωμένου Βασιλείου… Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ είναι ένα «μυθιστόρημα δρόμου» αλλά και μια πραγματεία για τη ζωή και την επιβίωση στον 21o αιώνα, την οικογένεια, τη δουλειά, την κρίση – παγκόσμια και προσωπική. Ο Τζόναθαν Κόου φιλοτεχνεί μια ρεαλιστική εικόνα της Αγγλίας σήμερα, με κάθε τραγική και ξεκαρδιστική της λεπτομέρεια.

«Το χαστούκι», Χρήστος Τσιόλκας,

εκδόσεις Ωκεανίδα Σε μια οικογενειακή γιορτή ένας άντρας χαστουκίζει ένα ξένο παιδί. Το γεγονός αυτό διχάζει τους παρευρισκόμενους, που άλλοι βρίσκουν ελαφρυντικά κι άλλοι απαιτούν την παραδειγματική τιμωρία του ενόχου. Ο Χρήστος Τσιόλκας σ’ αυτό το συνταρακτικό μυθιστόρημα ανατέμνει με διεισδυτική ματιά και κοφτερή γλώσσα κάτι που μας αφορά όλους: τη μορφή και το ρόλο της οικογένειας στον 21ο αιώνα. Η ιστορία ξεδιπλώνεται από την οπτική γωνία οκτώ πρωταγωνιστών. Οι απρόβλεπτες συνέπειες του χαστουκιού θα τους αναγκάσουν όλους να διερωτηθούν και ν’ αναθεωρήσουν την ίδια τους τη ζωή, τις οικογενειακές τους σχέσεις, τις προσδοκίες, τα πιστεύω και τις επιθυμίες τους. Η αγάπη, το σεξ, ο θεσμός του γάμου, οι σχέσεις γονέων και παιδιών, αλλά και οι συγκρούσεις, ο θυμός και τα πάθη που γεννιούνται στα σπλάχνα κάθε οικογένειας είναι οι αληθινοί πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας που κρατάει αιχμάλωτο τον αναγνώστη μέχρι και την τελευταία σελίδα. Ο συγγραφέας σκιαγραφεί με χειρουργική ακρίβεια το πορτρέτο της σύγχρονης μεσαίας τάξης, υφαίνοντας ένα προκλητικό, εκρηκτικό μυθιστόρημα γύρω από τη φύση της πίστης και την ευτυχία, τους καθημερινούς συμβιβασμούς μας και την αναζήτηση της αλήθειας.

«Η συμφωνία των ονείρων», Νίκος Θέμελης, εκδόσεις Μεταίχμιο Όνειρα… όνειρα που μιλούν για επίγειες και επουράνιες εξουσίες και μας στοιχειώνουν, μας καθοδηγούν, μας παρασύρουν. Όνειρα του ύπνου και του ξύπνιου, στον αντίποδα της πραγματικότητας και του πως αυτή ξετυλιγόταν ανυπόμονα να βοηθήσουν το κράτημα των δεσμών μιας οικογένειας αλλά και των ανθρώπων της, καθώς σπαράσσονταν και χάνονταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ίσως επειδή το έφερναν οι περιστάσεις αλλά και επειδή οι ίδιοι τις έφτιαχναν με τα μυαλά που κουβαλούσαν. Διαδρομές ζωής στη Μεταπολεμική Ελλάδα για την αναζήτηση της λύτρωσης, της δικαίωσης και της δικαιοσύνης μέχρι τα άκρα των αντοχών της κοινωνίας. Τέσσερις εκδοχές ονείρων σε αντίστοιχες ιστορίες στη ζωή μιας οικογένειας που όσο κι αν με το πέρασμα του χρόνου ματώνει και αποσαθρώνεται κάποιοι κερδίζουν τη δυνατότητα μιας ελπίδας.

«Δεσποινίς Πελαγία», Γιάννης Ξανθούλης, εκδόσεις Τόπος Τα παράτησε όλα η Πελαγία από ανάγκη. Μαθηματικά, έρωτες, κοριτσίστικες απλές φαντασιώσεις, την πολυτέλεια να ονειρεύεται… Όλα. Έπρεπε να δουλέψει, για να βοηθήσει την οικογένεια να μεγαλώσει τα δύο αδέρφια της, που ήρθαν με καθυστέρηση δέκα χρόνων. Όμορφα και αρτιμελή. Ακριβώς το αντίθετο από κείνη. Η Πελαγία ξέχασε πως ήταν αδερφή τους κι έπαιξε ρόλο «ετεροθαλούς» μάνας, κι ας είχαν μάνα καθ’ όλα άξια. Ο δικό της ρόλος καθορίστηκε από πολύ νωρίς. Δουλειά και μικρές ανάσες. Δουλειά και προσήλωση στην ασήμαντη καθημερινότητα. Και μια φαντασία που σκλήραινε με τον καιρό.


ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ-ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΗΤΡΟΣ

Στο έργο «Πανηγυρικός» ο Ισοκράτης παροτρύνει τους Έλληνες να σταματήσουν τις διαμάχες και να συνενώσουν τις δυνάμεις στους με σκοπό την αποτελεσματικότερη απόκρουση του περσικού εισβολέα. Στην επιστολή του στον «Φίλιππο» εξυμνεί τα χαρίσματα του Μακεδόνα ηγέτη και αναγνωρίζει ότι είναι ο καταλληλότερος βασιλιάς που μπορεί να εμπνεύσει και να οδηγήσει στην ειρηνική συνύπαρξη των ελληνικών πόλεων. Το βιβλίο προλογίζει η Άννα Διαμαντοπούλου, υπουργός Παιδείας. Την εισαγωγή, τη μετάφραση και τα σχόλια επιμελήθηκε ο φιλόλογος Γιώργος Ράπτης. Η έκδοση αναφέρεται ακόμη στη ζωή και το έργο του Ισοκράτη, περιλαμβάνει την περίληψη του «Πανηγυρικού», τα εκτενή σχόλια, την περίληψη για το έργο «Φίλιππος» και την μικρή επιστολή του Ισοκράτη προς το Φίλιππο. Το βιβλίο συμπληρώνεται από τη βιβλιογραφία και τα έργα του ίδιου του συγγραφέα. Ο Ισοκράτης, Αθηναίος ρήτορας, γεννήθηκε το 436 και πέθανε το 338 π.Χ. Ίδρυσε τη ρητορική σχολή στην Αθήνα και έγραψε δικανικούς, παραινετικούς και πολιτικούς λόγους από τους οποίους σώζονται 21 και 9 επιστολές. Υποστήριζε την ιδέα της συνένωσης όλων των Ελλήνων εναντίον των Περσών. Ιωάννα Μπάμπη

EAT-PRAY-LOVE Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑ

Πρόκειται για είναι ένα βιβλίο ξένης λογοτεχνίας που έγινε best seller σε όλο τον κόσμο. Η αμερικανίδα συγγραφέας με το μοναδικό ταλέντο της γραφής της και το εξαιρετικό χιούμορ της έχει καθηλώσει εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο με αυτό το ξεχωριστό βιβλίο της. Η συγγραφέας μοιράζεται με τους αναγνώστες της τις δικές της προσωπικές εμπειρίες με μοναδική ειλικρίνεια και γλαφυρότητα. Όλα ξεκινάνε στην ηλικία των τριάντα της χρόνων. Τότε που είναι παντρεμένη, κάνοντας απεγνωσμένες προσπάθειες για ένα παιδί, ωστόσο νιώθει δυστυχισμένη και στην πραγματικότητα θέλει να ξεκινήσει μία νέα αρχή στη ζωή της. Μετά από ένα επίπονο διαζύγιο και χωρισμό και μία

καινούρια γνωριμία που δεν καταλήγει πουθενά, αποφασίζει να μαζέψει τα κομμάτια της και να κάνει μεγάλο ταξίδι σε τρεις διαφορετικές χώρες. Ο πρώτος της σταθμός είναι η Ιταλία, στην οποία πηγαίνει για να μάθει ιταλικά που πάντα επιθυμούσε τόσο πολύ και να απολαύσει τα εξαιρετικά φαγητά αυτής της χώρας. Σε αυτό το μέρος χαλαρώνει απόλυτα και μοιράζεται το καλό φαγητό και την καλή συντροφιά με καινούριους φίλους, ξεχνώντας σταδιακά τις πρόσφατες πληγές του παρελθόντος. Δεύτερη στάση της είναι η Ινδία. Μένει σε ένα άσραμ μίας γκουρού που γνωρίζει στην Αμερική και γοητεύεται από την αγνότητα και τη συμπόνια της. Σε αυτό το ιερό μέρος, επίκεντρο είναι ο εσωτερικός εαυτός της και ο εξαγνισμός. Με πολλή πειθαρχία και αποφασιστικότητα και μετά από μεγάλη εσωτερική πάλη με τον εαυτό της επιτυγχάνει τη γαλήνη του νου, την επικοινωνία με το Θεό και την αποδοχή του εαυτού της και της μέχρι τώρα ζωής της. Τελευταίος σταθμός της το Μπαλί, μία χώρα που είχε ταξιδέψει πριν λίγα χρόνια με τη δουλειά της και είχε προβλέψει για εκείνη ένας μάγος ότι θα την επισκεπτόταν ξανά και σε αυτό το μέρος θα έβρισκε την ευτυχία. Στο εξωτικό Μπαλί οι μέρες της περνάνε όμορφα και γαλήνια με παρέα της το μάγο που ξαναβρίσκει και την νέα της φίλη, τη θεραπεύτρια βοτάνων. Εδώ βρίσκει την ισορροπία της και απολαμβάνει κάθε στιγμή της νέας ζωής της, υιοθετώντας το διαλογισμό και την πνευματικότητα που έχει αναπτύξει στην καθημερινότητά της και κάνοντας πράξεις αγαθοεργίας. Εν τω μεταξύ γνωρίζει έναν άνθρωπο και αποφασίζει να είναι μαζί του, καθώς η ευγνωμοσύνη και η χαρά συνοδεύουν την καινούρια ζωή της. Το βιβλίο γυρίστηκε πρόσφατα στον κινηματογράφο με τη Τζούλια Ρόμπερτς και πολύ σύντομα θα μπορούμε να το απολαύσουμε και στη μεγάλη οθόνη. ΡΟΥΜΚΟΥ ΤΑΝΙΑ

ΕΛ ΣΙΝΤ

ΜΠΑΜΠΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

Μετάφραση-εισαγωγήσχόλια: Βάιος Λάζος

Θεόδωρος Μπαλλής

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΑΚΗΣ

Είναι το μεσαιωνικό έπος της Ισπανίας που τραγουδάει τα κατορθώματα του εθνικού της ήρωα Ελ Σιντ. «Η επική ποίηση έχει τις απαρχές της στα ηρωικά άσματα που τραγουδιότανε σε πολύ παλιές εποχές στις αυλές των αρχόντων και εξυμνούσαν τα κατορθώματά τους. Μερικά από αυτά εξελίχθηκαν σε έπη. Οι τελευταίες αναλαμπές αυτών βρίσκονται στον μεσαίωνα, γύρω στο 1200 με 1300 μ.Χ., όπου και η ηρωική ποίηση σβήνει. Στην εποχή εκείνη τοποθετείται και ο Ελ Σιντ, τραγουδάει δε τους ηρωισμούς ενός ιστορικά υπαρκτού, φοβερού πολέμαρχου των χρόνων εκείνων στις συγκρούσεις του κυρίως με τους Άραβες που τότε είχαν κατακτήσει σχεδόν τη μισή Ισπανία. Έχει άφθαστη λυρική αφηγηματικότητα, αριστουργηματική πλοκή και είναι το μόνο έπος που δεν στηρίζεται για την δραματικότητα του σε υπερφυσικά στοιχεία και μαγικούς, θεοκρατικούς ή θρυλοποιημένους ευρηματικούς τρόπους για να συγκινήσει τον αναγνώστη… Για το έπος της η ωραία αυτή χώρα μπορεί να είναι υπερήφανη. Ο.Χ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ UNIVERSITY STUDIO PRESS

Πριν από μερικές δεκαετίες, η ευθύνη για την εκπαίδευση αλλά και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών θεωρείτο καθαρά καθήκον της μητέρας. Οι μελέτες των σχέσεων μητέρας και παιδιού καταλαμβάνουν σχεδόν το σύνολο της σχετικής βιβλιογραφίας. Ο πατέρας αντιμετωπιζόταν σαν απλός προϊστάμενος, υπεύθυνος κυρίως για την προσφορά των υλικών αγαθών, της επιβολής της πειθαρχίας και της διδασκαλίας της κοινωνικής ένταξης. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει, ιδιαίτερα για τους νεότερους μπαμπάδες των 30 με 40 χρόνων. Αυτοί προσπαθούν αν αναπτύξουν έναν θετικό ρόλο στην οικογένεια: να είναι συναισθηματικά δεμένοι με τα παιδιά τους και να μη διστάζουν να το δείχνουν. Στο διήγημα αυτό οι ιστορίες είναι πραγματικές. Ελπίδα μεγάλη είναι ότι κάθε μπαμπάς που θα το διαβάσει θα βρει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία.

37


Dytikos #59  

Χριστούγεννα 2010

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you