Page 1


ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΦΙΛΙΠΠΟΣ από Φίλμ σελίδα 3


editorial

γειά σας! ÁãáðçôÝò áíáãíþóôñéåò, áãáðçôïß áíáãíþóôåò,

ãéá óõíäñïìÝò

επικοινωνήστε στο τηλέφωνο: 2310 606.928 αποστείλετε: • για 10 τεύχη 18,00€ • για 5 τεύχη 9,00€

Υπεύθυνος έκδοσης Αρχισυντάκτης: Αλέξης Αλαματίδης Ειδικός σύμβουλος έκδοσης: Άγγελος Παμπουκίδης Συνεργάτες Άννα Ακριτίδου Θόδωρος Ελευθεριάδης Μίλιτσα Κοσάνοβιτς Μπουμπουλίνα Νικάκη Θεοδώρα Ρούμκου

Συνεργάτες τεύχους: Λευτέρης Ακριτίδης ∆ώρα Γιαννιού Θόδωρος Γιαχουστίδης ∆άνος ∆ανιηλίδης Χριστίνα ∆εβρελή Μπάμπης Ιμβρίδης Φώτης Κουτσαμπάρης Πασχάλης Μητρακούδης Ιωάννα Μπάμπη Ειρήνη Μπούρα Κώστας Ποτακίδης Γιώργος Στάμκος Οδυσσέας Σταυράκης Αλέξανδρος Υδάτης

Το νερό και το Δυτικώς Όπως το νερό του καταρράκτη που πριν φτάσει σε φάση πτώσης, έχει βγει από τα έγκατα της γης, έχει περάσει από πολλά σημεία, έχει χαϊδέψει βράχια και πέτρες έχοντας αποσπάσει πολλά στοιχεία και «μυστικά», έτσι και το περιοδικό, πριν κυκλοφορήσει, έχει αφουγκραστεί, έχει ψάξει, έχει «αποσπάσει» στοιχεία (και μυστικά), και εντέλει κυκλοφορεί προς ανάγνωση. Ο ήχος του καταρράκτη αντιστοιχεί στον αντίκτυπο του περιοδικού! 8 χρόνια τώρα σας κρατάμε συντροφιά, ψάχνουμε, βρίσκουμε, ανησυχούμε, ενημερώνουμε. Είμαστε κομμάτι του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού και όταν κάποιοι με ρωτάνε «μα πώς; πώς μπορείτε και βγάζετε ένα τέτοιο περιοδικό;», η απάντηση είναι πως όταν μια ομάδα ανθρώπων πιστεύει σε κάτι καλό και εργάζεται με αρμονία γι’ αυτό, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να λέγεται «∆υτικώς». Ο καταρράκτης Τα παραπάνω ήταν μια εισαγωγή γι ‘αυτό που ήθελα να γράψω στην πραγματικότητα. Για τους καταρράκτες ήθελα να σας πω. Πάντως εμπνεύστηκα από αυτούς όταν ξεκίνησα να κάνω το περιοδικό και ακόμη και σήμερα, δεν χάνω την ευκαιρία να τους ακούω… Ο καταρράκτης είναι νερό σε κίνηση. Το νερό αποτελεί το κυριότερο συστατικό του πλανήτη μας, απλό από θέμα χημικής σύνθεσης, αναγκαιότατο όσον αφορά τη χρήση του, όμορφο, δροσερό, λευκό... Όταν το νερό πέφτει από μεγάλο ύψος, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Ο καταρράκτης ενσωματώνει τη σοφία της φύσης, η οποία εμπεριέχεται στο ταξιδεμένο του υγρό στοιχείο στις πληροφορίες και στις «γεύσεις» που αυτό έχει αποσπάσει από τα διάφορα πετρώματα που βρίσκει στο διάβα του. Και πώς αυτό το τόσο μαλακό στοιχείο μπορεί με την υπομονή και τη σοφία του να διαλύσει σιγά-σιγά ακόμη και τον πιο σκληρό βράχο; Πώς τον περιτριγυρίζει, πώς τον πολιορκεί όπως ένας ερωτευμένος άντρας τον μεγάλο του έρωτα, με κινήσεις απαλές, μην του τρομάξει και τη χάσει, και εντέλει πώς φτάνει στο σημείο της πτώσης; Και πέφτει στο κενό σαν πούπουλο, κάτω και πάλι βράχος θα το περιμένει, σκληρός, που όμως το νερό τού έμαθε να υποχωρεί. Αυτή η ένωση μεταξύ κάτι τόσο σκληρού (βράχος) και κάτι τόσο μαλακού (νερό) δεν είναι τυχαία. Στην ουσία δεν αποτελούν δύο άκρα, όπως πολλοί πιστεύουν, αλλά δύο διαφορετικές εκφάνσεις της ύλης. Η ένωσή τους τέλεια. Μπορείς παρατηρώντας τη να μάθεις πολλά. Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο του καταρράκτη είναι ο ήχος του. Ο ήχος αποτελεί και την κορύφωσή του, το ξέσπασμα, την εκτόνωση από το μακρινό ταξίδι του νερού, που δηλώνει παρόν, μας ενημερώνει για μια

Σας εύχομαι καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση. Καλή ανάγνωση του περιοδικού. Ως το επόμενο ραντεβού μας, να ’στε όλοι καλά.

Παραγωγή: adaction A.E. ∆ιαφήμιση • Μάρκετινγκ • ∆ημόσιες Σχέσεις Πλ. Ιπποδρομίου 21, 546 21 Θεσσαλονίκη, τηλ: 2310 256.974-5 φαξ: 2310 243.260 email: creative@adaction.gr Γραφιστική: Γιώργος Παπαδόπουλος, ∆ιευθυντής ∆ημιουργικού adaction A.E. ∆ιαφημίσεις: 2310 606.928 ∆ιορθώσεις κειμένων: ∆ώρα Γιαννιού Σκίτσα: ∆ημήτρης Νικολαΐδης Φιλμ - Εκτύπωση: Φίλιππος, Εκδοτική Βορείου Ελλάδος

Καταρράκτες Κούπας - Σκρα, Νομού Κιλκίς Φωτογραφία Εξωφύλλου: Αλέξης Αλαματίδης

4

μακρινή πορεία και φυσικά ποτέ δε σταματά. Μαζί του κουβαλά τα χιλιάδες μυστικά που έμαθε στο διάβα του, μυστικά που θέλουν αποκρυπτογράφηση, αν θέλεις να καταλάβεις έστω και ένα μικρό νόημα. Αυτά τα μυστικά μπορεί να είναι και ενέργεια που του έχουν προσδώσει όλοι οι «σύντροφοι» που έχει συναντήσει στο πέρασμά του. Τώρα, τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις σειρές, οι καταρράκτες που είδα στην Κούπα του Κιλκίς ρέουν ασταμάτητα, θορυβούν μέρα νύχτα χωρίς καμία παύση, μοιάζοντας με την ίδια μας τη ζωή που ξεκινά από κάπου, περνά από σημεία και σταθμούς, παίρνει στοιχεία, επηρεάζεται, «πέφτει» από μεγάλο ύψος πολλές φορές, για να εκτονωθεί και να καταλήξει σε μια κατάσταση ηρεμίας στο τέλος. Ο ήχος του καταρράκτη είναι μια μοναδική συμφωνία της φύσης. Αν σταθείς δίπλα του και αφουγκραστείς, μπορεί να σε παρασύρει σε άλλους κόσμους. Μούσες και νεράιδες τραγουδούν, σειρήνες προσπαθούν να σε παρασύρουν στην τροχιά τους, μαγικά πλάσματα σου τραγουδούν απαλά μέσα στα αυτιά σου. Ο ήχος ενσωματώνει τα «κορναρίσματα» της φύσης, ακούγεται σαν το χαρμόσυνο σφύριγμα του καραβιού πριν μπει στο λιμάνι του. Κανένας τραγουδοποιός, κανένας μουσικός δεν μπορεί να σε καθηλώσει έτσι όπως ο ήχος του καταρράκτη. Η ενέργειά του είναι αρχέγονη, μέγιστη και επικίνδυνη την ώρα της πτώσης του νερού, μένει στη γύρω ατμόσφαιρα, τη φορτίζει, την επηρεάζει, της δίνει μυρουδιά και χρώμα. Η παλέτα της φύσης δεν έχει όρια, δε σταματά πουθενά. Ο καταρράκτης, ένα πρόσωπο της φύσης και αυτός, στέκεται και σε κοιτά κατάματα σαν τον αντικρίσεις, περιμένει τις κινήσεις του. Εκείνος δεν έχει ανάγκη να κάνει κάτι διαφορετικό από το να ρέει. Εσύ τον κοιτάς και μαγεύεσαι. Αυτές είναι οι μικρές – μεγάλες στιγμές στη ζωή μας, αγαπητοί αναγνώστες, που χάρη σε αυτές αποκτούν νόημα κι όλα τα υπόλοιπα. Τι ρόλο μπορεί να παίζει ένας καταρράκτης στη ζωή ενός ανθρώπου; «Πολύ μικρό», θα πουν μερικοί, όμως παρατηρώντας, ακούγοντας και κατανοώντας την κίνησή του, μπορεί ένας άνθρωπος να διδαχτεί πολλά. (Γι’ αυτό πήγε μπροστά και το «∆υτικώς».)

∆ιεύθυνση: Ευζώνων 7, Άνω Ηλιούπολη, 546 31 Θεσσαλονίκη, ( 2310 606.928, Φαξ: 2310 642.055 Hλεκτρονικό ταχυδρομείο: dytikos@the.forthnet.gr ∆ικτυακός τόπος: http://users.forthnet.gr/the/dytikos Τιράζ: 7.000. ∆ιανέμεται δωρεάν σε πάνω από 300 σημεία στην πόλη. Τα άρθρα εκφράζουν τις απόψεις των συντακτών τους


ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΦΙΛΙΠΠΟΣ από Φίλμ σελίδα 5


θεσσαλονίκη

του Γιώργου Στάμκου

stamkos@post.com

Θεσσαλονίκη & Εθνολαϊκισμός Ο λαός δεν πρέπει να φοβάται τις κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται το λαό. V for Vendeta

Τ

α τελευταία χρόνια ένα σύννεφο απαισιοδοξίας έχει καλύψει τη Θεσσαλονίκη, προσδίδοντας στους ορίζοντες της πόλης μιαν έντονη απόχρωση του γκρι. Από τη μια έχουμε τη μόνιμη γκρίνια των Θεσσαλονικέων και τη μίζερη αντιπαράθεσή τους με την Αθήνα και το λεγόμενο «αθηνοκεντρικό κράτος», που απομυζεί όλη την Ελλάδα. Από την άλλη έχουμε Αθηναίους, κυρίως δημοσιογράφους και γενικά ανθρώπους των Media, που σνομπάρουν τη Θεσσαλονίκη, που τη χαρακτηρίζουν «επαρχία» –γελώντας μάλιστα στο άκουσμα της λέξης συμπρωτεύουσα– και που κατηγορούν το λαό της για οπισθοδρομικότητα και ροπή προς τον εθνικισμό, το Χριστοδουλισμό και το νεοσυντηρητισμό. Αν και υπερβολικές και οι δύο αυτές απόψεις, δεν απέχουν και πολύ από την αλήθεια. Οι Θεσσαλονικείς έχουν δίκιο όταν παραπονιούνται για εγκατάλειψη από το κέντρο, για τη μη πραγματοποίηση των μεγάλων έργων και υποδομών που τόσο έχει ανάγκη η πόλη (τη στιγμή μάλιστα που έχουν

επενδυθεί στην Αθήνα σχεδόν 10 δισεκατομμύρια ευρώ με την τέλεια δικαιολογία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004) και για το γεγονός πως η Θεσσαλονίκη, παρ’ ότι διαφημίζεται από τις κυβερνήσεις ως η «μητρόπολη» και η γεωοικονομική και πολιτιστική «πρωτεύουσα των Βαλκανίων», μέρα με τη μέρα απαξιώνεται, περιθωριοποιείται, μετατρέπεται σε μια μίζερη και κλειστοφοβική μεγαλούπολη, σε μια «πρωτεύουσα της ανεργίας» και της Νέας Φτώχειας, μια «φραπεδούπολη» χωρίς προοπτικές και χωρίς μέλλον.

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΛΑΪΚΙΣΜΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΕΙ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Από την άλλη, οι Αθηναίοι δημοσιογράφοι και Opinion Makers έχουν δίκιο όταν βλέπουν τη σημερινή

6

Η Θεσσαλονίκη δεν είναι μια «μίζερη και χαμηλοτάβανη» πόλη, η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη υπό την «κατοχή» των Εθνολαϊκιστών! Μπορεί, ωστόσο, ο λαός της Θεσσαλονίκης να απαλλαγεί από την εικοσαετή κυριαρχία της κλίκας των Εθνολαϊκιστών; Μπορούν οι σημερινοί Θεσσαλονικείς να πραγματοποιήσουν μια νέα προοδευτική «Επανάσταση των Ζηλωτών» και να ανατρέψουν το γκρίζο πολιτικό κατεστημένο που στερεί από τη Θεσσαλονίκη το μέλλον της ανοικτής και δημοκρατικής μητρόπολης των Βαλκανίων;

δης, Παπαγεωργόπουλος, Άνθιμος, και –τελευταίως– ο Καρατζαφέρης) προσπαθούν να κολακέψουν τα, ευαίσθητα ακόμη και στις ιδανικότερες συνθήκες, λαϊκά, εθνικά και τοπικιστικά συναισθήματα των κατοίκων της πόλης, καλλιεργώντας ταυτόχρονα στους Θεσσαλονικείς μια σειρά από φοβικά συμπλέγματα ανασφάλειας και κατωτερότητας, με απώτερο στόχο τη διανοητική τους ομηρία. Αυτή η ιδιότυπη «κατοχή» της Θεσσαλονίκης έχει προκαλέσει προσωρινή παράλυση και διανοητική σύγχυση σε σημαντικό κομμάτι των κατοίκων της, ταυτόχρονα όμως έχει ωθήσει στη δημιουργία ενός άτυπου «μετώπου αντίστασης» των προοδευτικών και σκεπτόμενων Θεσσαλονικέων, που διεκδικούν το όνειρο της ανοικτής και δημοκρατικής μητρόπολης των Βαλκανίων. Στοιχειωμένη από το φάντασμα του εθνο-λαϊκισμού και μεθυσμένη από τον υπερ-πατριωτισμό των Νεομακεδονομάχων (βλέπε Μέρτζος, Παπαθεμελής κ.ά.) καθώς και των λεγόμενων «τηλεμάρκετινγκ εθνικιστών» που λυμαίνονται τα διάφορα μικροκάναλα

της πόλης, η Θεσσαλονίκη μοιάζει εγκλωβισμένη σε διάφορα κλειστοφοβικά συμπλέγματα, αδυνατεί να αδράξει ευκαιρίες και να δει πιο αισιόδοξα το μέλλον της, τη στιγμή μάλιστα που οι χώρες των Βαλκανίων αρχίζουν να εισέρχονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Βουλγαρία και Ρουμανία θα ενταχθούν το 2007) κι έτσι η πόλη μας και η βόρεια Ελλάδα θα αποκτήσει για πρώτη φορά εδαφική σύνδεση με την Ε.Ε. Θεσσαλονίκη ως την πρωτεύουσα του ελληνικού εθνοφασισμού. Από αυτή την άποψη η Θεσσαλονίκη δεν η ανοικτή και κοσμοπολίτική πόλη του ένδοξου παρελθόντος της, δεν ανήκει πλέον στο λαό της, που ήταν ιστορικά δημοκρατικός, αλλά είναι μια «κατεχόμενη» πόλη. Πολιτική, τοπική αυτοδιοίκηση, οικονομία, Εκκλησία και διάφοροι κρατικοδίαιτοι θεσμοί έχουν καταληφθεί από μια σκληροπυρηνική μειοψηφία ελληναράδων και εθνολαϊκιστών, που έχουν το μυαλό τους στραμμένο μονίμως στο παρελθόν. Αυτοί οι επίδοξοι «θεσσαλονικάρχες» (βλέπε Ψωμιά-

Η ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΙΑ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Ο λαός της Θεσσαλονίκης, αποπροσανατολισμένος όσο ποτέ άλλοτε, υποφέρει τόσο από την ψυχολογική και διανοητική καταπίεση της κλίκας των εθνολαϊκιστών όσο κι από τα πολύπλευρα οικονομικά προβλήματα, που απορρέουν κυρίως από τη ραγδαία αποβιομηχάνιση και την αύξηση της ανεργίας στη Θεσσαλονίκη και στην ενδοχώρα της, τα οποία και οδηγούν δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας στην ολοένα και αυξανόμενη κοινωνική τάξη των Νεόπτωχων. Και


θεσσαλονίκη είναι αυτοί οι Νεόπτωχοι που αποτελούν και τα εύκολα θύματα της «πλύσης εγκεφάλου» των εθνολαϊκιστών, οι οποίοι προτείνουν ως «θεραπεία» στο αδιέξοδο και στα προβλήματα της καθημερινότητας, τη φυγή προς το φαντασιακό, δηλαδή προς τον εθνικισμό (π.χ. ενώ η ανεργία και τα χρέη απειλούν την επιβίωση των νοικοκυριών, εκείνοι επικαλούνται ως το σημαντικότερο πρόβλημα της κοινωνίας τη διαμάχη με τα Σκόπια για το όνομα «Μακεδονία» κ.ά.). Αναμφίβολα η βασική πηγή των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν σήμερα η Θεσσαλονίκη και οι κάτοικοί της, και την οποία εκμεταλλεύονται οι εθνολαϊκιστές για να επιβάλουν τα φοβικά τους συμπλέγματα, είναι η οικονομική καχεξία, η οποία φαίνεται να επιδεινώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Όπως έγραψα πριν από έναν ακριβώς χρόνο στο «∆υτικώς»: «Ολόκληρο το βόρειο τόξο της Ελλάδας υποφέρει. Η Μακεδονία και η Θράκη πνίγονται από μια οικονομική ασφυξία. Μεγάλες βορειοελλαδικές εταιρείες βυθίζονται στα χρέη και ορισμένες έχουν ήδη χρεοκοπήσει. Οι ακάλυπτες επιταγές των επιχειρήσεων της περιοχής αυξήθηκαν κατά 150% τον τελευταίο χρόνο. Περίπου 1.500 μικρομεσαίες βορειοελλαδικές εταιρείες βρίσκονται ήδη στο “κόκκινο” και βλέπουν τους τζίρους τους να μειώνονται. Η ανεργία στη Θεσσαλονίκη ξεπερνά το 13%, ενώ σε κάποιες πόλεις της Μακεδονίας (π.χ. Νάουσα και ∆ράμα) φτάνει στο 25%. Ολόκληρη η Βόρεια Ελλάδα, που αντιπροσωπεύει το 25% του Α.Ε.Π. της χώρας μας, ένας πραγματικός “εν υπνώσει γίγαντας”, κινδυνεύει να μετατραπεί σε ζώνη οικονομικής υπανάπτυξης…» Όσο η οικονομική κατάσταση στη Θεσσαλονίκη και στη βόρεια Ελλάδα δε θα βελτιώνεται, τόσο οι διάφοροι εθνολαϊκιστές θα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να προωθούν τις φοβικές και συνωμοσιο-παρανοϊκές απόψεις τους στις μάζες των ημιμορφωμένων και εξαθλιωμένων Νεόπτωχων της πόλης μας.

Η Θεσσαλονίκη δεν είναι µια γκρίζα πόλη όπως κάποιοι νοµίζουν...

ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Αλλά αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να διαιωνίζεται. Αν συνεχιστεί κάποια χρόνια ακόμη, μπορεί να στερήσει από την πόλη μας το λαμπρό μέλλον που δικαιωματικά και ιστορικά της ανήκει: εκείνο της ανοικτής μητρόπολης και γεωοικονομικής πρωτεύουσας των Βαλκανίων. Για να αδράξει ωστόσο αυτή τη μοναδική ιστορική ευκαιρία η Θεσσαλονίκη –και μιλώντας για τη Θεσσαλονίκη αναφέρομαι φυσικά στο λαό της– πρέπει, το συντομότερο δυνατόν, να εισέλθει σε τροχιά σταθερής οικονομικής ανάπτυξης, που θα δημιουργεί θέσεις εργασίας και, ταυτόχρονα, να απαλλαγεί από την κλίκα

7


θεσσαλονίκη

των εθνολαϊκιστών, που αποπροσανατολίζουν και δημιουργούν διάφορες ανασφάλειες και φοβικά συμπλέγματα στο λαό της. Αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος που στις τελευταίες εκλογές (2004) εμφανίστηκαν στην «εργατούπολη» και «προσφυγομάνα», αλλά πάντα δημοκρατική, Θεσσαλονίκη τόσο υψηλά ποσοστά του ΛΑ.Ο.Σ. (ειδικά στην υποβαθμισμένη δυτική πλευρά της), ενός νεότευκτου πολιτικού σχηματισμού του ακραία δεξιού χώρου (άσχετα αν το ίδιο δεν το αποδέχεται) που αποθεώνει το εθνο-λαϊκιστικό κιτς, ποντάρει στην ξενοφοβία κι έχει ένα ακραίο συντηρητικό και αντιευρωπαϊκό προφίλ.

Στην οικονομία (τοπική ή κρατική), ως γνωστόν, τα πράγματα δεν αλλάζουν εύκολα από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάζονται χρόνια, πολλή προσπάθεια και μεταρρυθμίσεις για να βελτιώσει μια οικονομία την εικόνα της και για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Συνήθως απαιτούνται 3-5 χρόνια εφαρμογής ενός οικονομικού προγράμματος για να δημιουργηθούν οι συνθήκες εξόδου (οικονομικές μεταρρυθμίσεις, κίνητρα, προσέλκυση επενδύσεων κ.ά.) μιας οικονομίας από το τούνελ της ύφεσης και να οδηγηθεί στην ανάκαμψη. Με άλλα λόγια, η οικονομική κατάσταση μιας χώρας ή μιας περιοχής, όπως η Θεσσαλονίκη, χρειάζεται χρόνια για να

αλλάξει. ∆ε συμβαίνει όμως το ίδιο και με την πολιτική. Στην πολιτική η αλλαγή μπορεί να γίνει πιο σύντομα (κάθε τετραετία ή και λιγότερο σε περίπτωση πρόωρων εκλογών), αρκεί οι πολίτες που ψηφίζουν να επιθυμούν κάτι τέτοιο. Αν οι Θεσσαλονικείς επιθυμούν στην πλειονότητά τους να ξεφορτωθούν την κλίκα των εθνολαϊκιστών πολιτικών που κάθονται στο σβέρκο τους εδώ και αρκετά χρόνια και τους κάνουν «πλύση εγκεφάλου», μπορούν να το κάνουν αρχίζοντας από τις επόμενες εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης τον Οκτώβριο του 2006. Αν το υπάρχον γκρίζο πολιτικό σκηνικό στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (Νομαρχία και ∆ήμος) ανατραπεί και ηττηθούν οι εκπρόσωποι του εθνολαϊκισμού (παλιοί αλλά και νέοι, όπως ο Καρατζαφέρης, που μας προέκυψε πρόσφατα ως υποψήφιος δήμαρχος), που δυσφημίζουν τη μεγάλη δημοκρατική παράδοση της πόλης μας, τότε μπορεί η ελπίδα και η αισιοδοξία να επιστρέψουν και η Θεσσαλονίκη να διεκδικήσει το όνειρο της ανοικτής μητρόπολης των Βαλκανίων.

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ; Παρά τη διάχυτη απαισιοδοξία, αρχίζει να διαφαίνεται μια ελπίδα αλλαγής του γκρίζου σκηνικού, καθώς όλο και περισσότεροι Θεσσαλονικείς, ακόμη κι αρκετοί που πρόσκεινται πολιτικά στο χώρο της ∆εξιάς, αρχίζουν να συνειδητοποιούν πως πρέπει να απαλλαγεί η πόλη από τη μάστιγα των εθνολαϊκιστών, που έχουν γαντζωθεί στην εξουσία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η εμφάνιση της, υπερκομματικής όπως φαίνεται μέχρι στιγμής, υποψηφιότητας του επιχειρηματία Γιάννη Μπουτάρη για τη δημαρχία Θεσσαλονίκης αποτελεί για πολλούς την ιδανική ευκαιρία για να έρθει η ανατροπή του γκρίζου και φοβικού κατεστημένου της πόλης. Ο Μπουτάρης, εκπροσωπεί τις δυνάμεις της προοδευτικής Θεσσαλονίκης κι έχει τονίσει πως στόχος της υποψηφιότητάς του είναι «να δημιουργήσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα πολιτών που θα διεκδικήσει την αρχή της πόλης

8

από την εικοσάχρονη δεσποτεία μιας δημοτικής αρχής χωρίς όραμα, μίζερη και γκρινιάρα». Το αν οι πολίτες της Θεσσαλονίκης ανταποκριθoύν στα κελεύσματα του προοδευτικού Μπουτάρη και ανατρέψουν το γκρίζο σκηνικό, είναι κάτι που θα το δούμε τους αμέσους επόμενους μήνες. Προσωπικά, πάντως, δεν έχω χάσει ούτε στιγμή την εμπιστοσύνη μου στις δημοκρατικές πεποιθήσεις και στο προοδευτικό πνεύμα των Θεσσαλονικέων, που ξέρουν να δίνουν μάχες και να ανατρέπουν «παγιωμένες» καταστάσεις. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η Θεσσαλονίκη υπήρξε κατά τον 14ο μ.Χ. αιώνα το κέντρο της Επανάστασης των Ζηλωτών, της πρώτης «σοσιαλιστικής» επανάστασης στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Καμιά φορά, ξέρετε, «το παρελθόν δείχνει το δρόμο για το μέλλον». Όσον αφορά, τέλος, τον «ακήρυκτο πόλεμο» Αθήνας-Θεσσαλονίκης, είχα γράψει κάποτε σ’ ένα περιοδικού του λεγόμενου εναλλακτικού χώρου: «Στο διανοητικό χάρτη του ελλαδικού χώρου η Αθήνα είναι το κεφάλι και η Θεσσαλονίκη η καρδιά. Το κεφάλι παίρνει τις αποφάσεις, αλλά χωρίς την καρδιά δεν υπάρχει ρυθμός και ζωντάνια. Το κεφάλι κυριαρχείται από τη λογική, ενώ η καρδιά από το συναίσθημα. Και χωρίς τη συνδρομή και των δύο το σώμα είναι αδύνατον να λειτουργήσει...» ∆ε νομίζω ότι χρειάζεται να συμπληρώσω τίποτε άλλο. Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ είναι διευθυντής του περιοδικού ΖΕΝΙΘ, και συγγραφέας των βιβλίων ΓΚΡΙΖΑ ΕΛΛΑ∆Α: Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ «ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝ∆ΡΟΜΟΥ», ΝΙΚΟΛΑ ΤΕΣΛΑ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΜΕΤΑ-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ, Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ, MIND CONTROL, ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ κ.ά. που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Άγνωστο.


θεσσαλονίκη

Πλατεία Λευκού Πύργου υπό ανακαίνιση! Γράφει η Ειρήνη Μπούρα Άγνωστη παραμένει η ημερομηνία της ολοκληρωτικής ανάπλασης της πλατείας του Λευκού Πύργου, καθώς δεν έχει οριστεί ακόμα πότε θα ξεκινήσει η δεύτερη εργολαβία για την ανάδειξη του οχυρωματικού περιβόλου. Σύμφωνα με δηλώσεις του αντιδημάρχου Αρχιτεκτονικού Κώστα Εγγλέζου, τα έργα θα ολοκληρωθούν μέχρι τον προσεχή Μάιο, πλην του μικρού τμήματος όπου εντοπίστηκε ο πολυγωνικός οχυρωματικός περίβολος. «Στα τέλη Απριλίου το πεζοδρόμιο από την πλευρά της εισόδου του Λευκού Πύργου θα δοθεί στην κυκλοφορία», διαβεβαίωσε στο «∆υτικώς» ο κ. Μιχαήλ Λίγδας, Προϊστάμενος Τμήματος Εκτελέσεως Αρχιτεκτονικών Έργων και Συντηρήσεων. Μέχρι το Πάσχα, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που έχει θέσει η αντιδημαρχία Αρχιτεκτονικού, η μελέτη για την αναβάθμιση του τμήματος όπου εντοπίστηκε ο περίβολος θα έχει ολοκληρωθεί και τα έργα θα εκτελεστούν σε δεύτερη φάση. Τους τελευταίους μήνες η ανάπλαση βρίσκεται σε εξέλιξη, ενώ ο χώρος γύρω από το μνημείο είναι κλειστός για τους περαστικούς. Ωστόσο, ο Λευκός Πύργος καθ’ όλη τη διάρκεια των έργων παρέμενε προσβάσιμος στους επισκέπτες, όπως ανέφερε ο κ. Λίγδας. Τα έργα ανάπλασης του περιβάλλοντος χώρου του Λευκού Πύργου ξεκίνησαν αρχές Μαΐου 2005, με σκοπό να ολοκληρωθούν σε 9 μήνες. Ωστόσο τον Ιούλιο ήρθε στο φως τμήμα του περιβόλου του Λευκού Πύργου, προκαλώντας την προσωρινή διακοπή των έργων. Η αποκάλυψη δεν επέτρεψε την τήρηση του αρχικού χρονοδιαγράμματος, με αποτέλεσμα να υπάρχει τρίμηνη καθυστέρηση μέχρι την ημιτελή ολοκλήρωση της ανάπλασης. Η διεύθυνση Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων είχε προειδοποιήσει για το ενδεχόμενο αποκάλυψης αρχαιοτήτων στην περιοχή πριν από την έναρξη των εργασιών. Άλλωστε, η ύπαρξη του περιβόλου είναι επιβεβαιωμένη και από φωτογραφίες πριν από την πυρκαγιά του 1917. Η μελέτη του ∆ήμου, όμως, δεν είχε λάβει υπόψη μία τέτοια εξέλιξη, απλώς προέβλεπε το στρώσιμο του δαπέδου της πλατείας με κυβόλιθους και τη διατήρηση του κήπου μπροστά από το μνημείο, ως υπόμνηση πως εκεί άλλοτε υπήρχε προτείχισμα. Αμέλεια που επηρέασε αρνητικά την πορεία του έργου… !

10

Ανανεωτικός αέρας…

Θα φανεί στο χειροκρότηµα !

Εφόσον δε δημιουργηθούν άλλα προβλήματα, μετά την ολοκλήρωση της ανάπλασης ο Λευκός Πύργος θα «ψηλώσει» κατά 1,4 μέτρα, χάρη στο υποβιβασμό ύψους 1,4 μέτρων της έκτασης, περίπου 2.700 τ.μ., περιμετρικά της εισόδου του μνημείου. Θα εμφανίζεται λευκότερος με την αντικατάσταση του υπάρχοντος κίτρινου φωτισμού με λευκό, μέσω 24 προβολών που θα τοποθετηθούν περιμετρικά του μνημείου και στις πολεμίστρες. Επίσης, θα δημιουργηθούν πλακόστρωτοι διάδρομοι και ενότητες πρασίνου. Ακόμη ο χώρος της εισόδου προς το Λευκό Πύργο θα διευρυνθεί, ράμπες θα διαμορφωθούν για τη διευκόλυνση της κίνησης ατόμων με ειδικές ανάγκες και η στάθμευση των λεωφορείων θα γίνεται σε παρακαμπτήριο οδό, επί της Μεγάλου Αλεξάνδρου. Υπεύθυνη για τη μεταμόρφωση της πλατείας είναι η τεχνική εταιρεία Σ. Τζάρος Α.Τ.Ε. Το έργο εντάσσεται στο γενικότερο σχεδιασμό που αφορά το σύνολο της παραλίας της Θεσσαλονίκης, από το Λευκό Πύργο μέχρι και το Μέγαρο Μουσικής. Ο προϋπολογισμός του ανέρχεται στο ποσό των 2.055.000,00 ευρώ, ενώ χρηματοδοτείται από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα (Π.Ε.Π.) Κεντρικής Μακεδονίας.

Ελπίζουμε, όταν ολοκληρωθούν τα έργα, οι πολίτες να απολαμβάνουν τη βόλτα τους ικανοποιημένοι στην πλατεία του Λευκού Πύργου και σειρά να πάρουν και άλλες ανανεωτικές επεμβάσεις, χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες! Ιδεατή σκέψη; Ονειροπόλα διάθεση; Θα φανεί στο χειροκρότημα! Πάντως οι συνηθισμένες ελληνικές ιστορίες καθημερινής «τρέλας» φαίνεται να δίνουν το «παρών» σε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού και προόδου. Παρ’ όλα αυτά, γεγονός παραμένει πως η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη που αξίζει περισσότερη προσοχή, ανάδειξη και προβολή…!

Το ιστορικό του Λευκού Πύργου Ο Λευκός Πύργος είναι ένας οχυρωματικός πύργος του 15ου αιώνα που συνέδεε το ανατολικό τμήμα της οχύρωσης της Θεσσαλονίκης με το νοτιοανατολικό, το οποίο κατεδαφίστηκε το 1866. Κτίστηκε στη θέση προϋπάρχοντος βυζαντινού πύργου, ενώ ασαφής παραμένει η χρονολογία ανέγερσής του. Στο πέρασμα του χρόνου χρησιμοποιήθηκε ως κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και ως φυλακή θανατοποινιτών. Το 1560 γύρω από τον Πύργο ο Oθωμανός αυτοκράτορας, Σουλεϊμάν ο Mεγαλοπρεπής έκτισε χαμηλό προτείχισμα, κομμάτια του οποίου ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια των έργων ανάπλασης. Το προτείχισμα προστάτευε από τυχόν βολές πυροβόλων από τη θάλασσα. Eπρόκειτο για ένα υψηλό τείχος το οποίο έφερε δική του πύλη, τετράπλευρους και οκταγωνικούς πύργους, επάλξεις, περίδρομο κι αποτελούσε το αντίστοιχο του Bαρδαρίου στην ανατολική πλευρά της παραλίας. Ήταν χτισμένος με μεγάλους λαξευτούς πωρόλιθους, πλίνθους, σπόλια και ισχυρό ασβεστοκονίαμα. Στις πλευρές του που έβλεπαν στη θάλασσα ανοίγονταν δύο κανονιοθυρίδες πλάτους 3 μέτρων. Όταν εξέλιπε ο κίνδυνος από τη θάλασσα, το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή και μία από τις κανονιοθυρίδες μετατράπηκε σε θύρα. Ύστερα από τη μετατροπή του Επταπυργίου σε φυλακή, τη δεκαετία του 1890, ο Λευκός Πύργος έπαψε να λειτουργεί ως δεσμωτήριο, χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη στρατιωτικού υλικού, με συνέπεια την παραμέληση του περιβόλου. Ο περίβολος κατεδαφίσθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και στη θέση του διαμορφώθηκε


θεσσαλονίκη

Ο Λευκός Πύργος το 1900 και δώδεκα χρόνια µετά.

αλσύλλιο. Ο Λευκός Πύργος είναι κυκλικός, έχει 6 ορόφους, 30 μέτρα ύψος και 70 μέτρα περίμετρο. Το μνημείο άλλαξε πολλά ονόματα, ώσπου να αποκτήσει το σημερινό. Το 18ο αιώνα ονομαζόταν «Φρούριο της Καλαμαριάς». Το 19ο αιώνα που λειτουργούσε ως φυλακή μελλοθανάτων ονομάστηκε «Πύργος των Γενιτσάρων» και «Kanli-Kule», δηλαδή «Πύργος του Αίματος». Το 1890 ο φυλακισμένος, Nathan Guéledi τον ασβέστωσε, με αντάλλαγμα την ελευθερία του και από τότε ονομάστηκε Λευκός Πύργος. Ο Λευκός Πύργος μετά την απελευθέρωση (1912) περιήλθε στο ελληνικό δημόσιο και στους χώρους του εγκαταστάθηκαν κατά καιρούς η αεράμυνα της πόλης, το εργαστήριο Μετεωρολογίας του Πανεπιστημίου και συστήματα Ναυτοπροσκόπων. Η Αρχαιολογική

Υπηρεσία ξεκίνησε το 1983 αναστηλωτικές εργασίες προκειμένου να συντηρηθεί και να διαμορφωθεί σε εκθεσιακό χώρο. Από το 1985 χρησιμοποιείται ως εκθεσιακός χώρος και ανήκει διοικητικά στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, ενώ στα τέλη του 2006 θα λειτουργήσει μόνιμα ως Μουσείο Πόλης της Θεσσαλονίκης. Το τελευταίο χρονικό διάστημα η πλατεία του Λευκού Πύργου υπόκειται σε ανάπλαση, με στόχο την ανάδειξη του μνημείου. Μία διαδικασία που, όπως αποδείχτηκε, έκρυβε πολλές «εκπλήξεις»…

11


ταξίδι

Έτσι θέλησε να δηµιουργήσει η ίδια η φύση, όταν ο άνθρωπος δεν είχε σοφισθεί να κάνει τις δικές του «δηµιουργίες» µε τα µεγάλα µηχανήµατα. Η περιοχή «Μπατάνια» που βρίσκεται στο οµώνυµο ρέµα που διατρέχει την περιοχή που ανήκει στους οικισµούς της Κούπας και του Σκρα. Η ονοµασία οφείλεται στις πολυάριθµες τοποθεσίες επεξεργασίας των µάλλινων υφασµάτων και σκεπασµάτων που χρησιµοποιούσαν οι βλάχοι κάτοικοι της περιοχής. Κατά την παράδοση, υπήρχε άτυπη αλλά κοινά αποδεκτή συµφωνία: την ηµέρα είχαν τη χρήση του νερού οι άνθρωποι. Το βράδυ δεν έπρεπε όµως να πλησιάζει κανείς τριγύρω διότι κινδύνευε µε τύφλωση! Η περιοχή των πολυάριθµων καταρρακτών κατακλυζόταν από τις νεράιδες που κατοικούσαν εκεί κοντά και είχαν τα αποκλειστικά δικαιώµατα να κάνουν το µπάνιο τους στα γαλαζοπράσινα νερά…

13


τ αξίδι

συννεφιά), τα στοιχεία μπαίνουν περίτεχνα «το ένα μέσα στο άλλο», τόσο διαφορετικά μα ταυτόχρονα και τόσο ίδια μεταξύ τους. Μέσα από το βουνό αναβλύζει το δροσερό, το καθαρό, το λευκό, το γάργαρο. Όπως και πριν από 100, 200 ή 1.000 χρόνια. Είναι από τις στιγμές που καταλαβαίνεις πόσο εφήμερος είσαι. Πόσο άσκοπα μπορεί να ζεις τη ζωή σου. Αν καθίσεις και αφουγκραστείς κάποιον καταρράκτη, μπορεί να μπεις στην τροχιά κάποιας… νεράιδας, που θα σε μαγέψει, θα σε απομακρύνει για μερικά δευτερόλεπτα από την ανθρώπινή σου «σφαίρα» και μετά ποιος ξέρει τι ακόμα μπορεί να σου συμβεί. Στην περιοχή «σύχναζαν» νεράιδες λέει κάποια ιστορία και έτσι οι κάτοικοι δεν κυκλοφορούσαν το βράδυ. Το βράδυ ήταν για τις νεράιδες, για να μπορούν να παίρνουν ήσυχα το μπάνιο τους…! Μου αρέσει αυτή η ιστορία, ταιριάζει απόλυτα με την περιοχή. Λίγο πιο πέρα φτάσαμε στο «παρατηρητήριο». Μια τοποθεσία που σου επιτρέπει από την ψηλή θέση όπου βρίσκεσαι να βλέπεις πολύ μακριά. Ένας τεράστιος βράχος κομμένος απότομα –ποιος ξέρει πώςδημιουργεί ένα είδος φυσικής βεράντας, ένα μεγάλο σκαλοπάτι και μετά το απόλυτο κενό. Βρισκόμαστε σε 1.100 μέτρα υψόμετρο. Κάπου στο βάθος φαίνεται η Αξιούπολη, πιο πέρα το Πολύκαστρο, κάτω από τα πόδια μας η Κούπα, μια βουτιά με αλεξίπτωτο πλαγιάς και έφτασες στο Σκρά… Ο φίλος μας ανοίγει ένα μαγικό σακουλάκι, βγάζει μπρίκι, νερό από την πηγή που είχε πάρει λίγο πιο πριν, ποτηράκια και ψήνει ελληνικό καφέ! Και αυτό, είχα την εντύπωση πως ταιριάζει απόλυτα με το περιβάλλον.

Επιβλητική προβάλλει η Τζένα από τη θέση του παρατηρητηρίου των Γάλλων του Α’ Παγκόσµιου πολέµου.

Η θέα από το παρατηρητήριο των συµµάχων. Από το 1914 και γι α5 χρόνια βοηθούσε τους Γάλλους να παρατηρούν τις κινήσεις του εχθρού. Στην ευθεία ξεπροβάλλει η Κούπα και στο βάθος φαίνεται το Πολύκαστρο. Αριστερά υπάρχει το ιστορικό ύψωµα του «Σκρά», όπου δόθηκε η αποφασιστική µάχη που έκρινε τον αγώνα στην περιοχή.

ήπιες μορφές τουρισμού. Όπου θα υπάρχει σεβασμός προς το φυσικό περιβάλλον, στο οποίο θα πρέπει να προσαρμόζεται ο άνθρωπος και όχι να προσπαθεί να κάνει το αντίθετο. Με υποδομές που σε καμία περίπτωση δε θα πρέπει να βλάψουν στο παραμικρό τη φύση η περιοχή μπορεί να αποτελέσει δέλεαρ σε αυτούς που είναι εκεί να μείνουν, και σε αυτούς που φύγανε να ξαναγυρίσουν. Για το θέμα της ανάπλασης και αποκατάστασης του παραδοσιακού έχει εκπονηθεί σχετική μελέτη για το αν και πότε έρθει και σε εφαρμογή δεν υπάρχουν πληροφορίες. Στην Ελλάδα ζούμε, βλέπετε, και όχι στην Ελβετία… Από τη μια είναι κρίμα που η περιοχή αυτή είναι για τόσο λίγους, από την άλλη λες καλύτερα έτσι, για να μείνει η φύση αμόλυντη. Ένα πλαστικό μπουκάλι πεταμένο στο δάσος έκανε το φίλο μας να μουρμουρίζει εκνευρισμένος…

να αποδώσω έστω στο ελάχιστο αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις. Ο ήχος ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ. Καμία συμφωνική ορχήστρα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την αρμονία του. Κανένας φωτογράφος δεν μπορεί να πιάσει τη… ροή του (ξεχάστε τα τρικ με τις αργές ταχύτητες, αγαπητοί συνάδελφοι). Κανένα όργανο μέτρησης δεν μπορεί να συλλάβει την ενέργειά του. Όσοι θέλουν περισσότερα για τους καταρράκτες ας ανατρέξουν στη σελίδα 4 του περιοδικού. Σε κάποια φάση κολλήσαμε και δεν μπορούσαμε να φύγουμε. Το νερό που πέφτει σε μαγνητίζει. Σε έλκει με ένα φυσικό τρόπο και νομίζεις κάτι, κάτι φαντάζεσαι, προσπαθείς να το τοποθετήσεις κάπου μέσα στο μυαλό σου, να το συγκρίνεις, να το ακούσεις κι άλλο, να το βρεις κάπου μέσα σου… Με τον ∆ημήτρη παρέα είδαμε πολλά. Πρόκειται για έναν «βλάχο με μουστάκι», πολυμήχανο, μορφωμένο, πρακτικό, μεγαλωμένο μέσα στη φύση άνθρωπο, που ανεβοκατέβαινε τις πλαγιές πιο γρήγορα από όλους μας (ήμασταν εγώ, ο Κώστας, η ∆ώρα και ο ∆ημήτρης), ο οποίος ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Στο σπίτι μάς έδειχνε «τα δέντρα του». Μερικές φορές μιλούσε σαν το νερό που έρεε, άλλα είχε και πολλά να μας πει, είναι η αλήθεια… Ευτυχώς που υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τον τόπο τους, δεν ξεχνάνε τις ρίζες τους, αγαπάνε τη φύση σαν ένα «κομμάτι», τους νοιάζουν τα κοινά, θέλουν να προστατέψουν το περιβάλλον πάση θυσία και μιλάνε για όλα αυτά στα παιδιά τους…

«Το κάτι άλλο» του Πέτρου Καραδουλάµη στο Σκρά. Παραδοσιακές γεύσεις και φιλοξενία περιµένουν τους ταξιδιώτες… Και η φύση δηµιουργεί χωρίς όµως να καταστρέφει. Οι σχηµατισµοί βράχων στη θέση «Πλοτς». Ο ανυπόµονος κρόκος δηλώνει παρών νωρίς το Μάρτιο στις βουνοπλαγιές µε το υψόµετρο των 1.100 µέτρων.

Το ίδιο ταίριαζε και το τσίπουρο που ήπιαμε στο σπίτι, όταν κατεβήκαμε στην Κούπα για ολιγόλεπτη «ξεκούραση». Το χωριό, που πλέον χαρακτηρίζεται «οικισμός», παρουσιάζει τα συνήθη σημάδια της ελληνικής υπαίθρου: Με σχεδόν 1.000 κατοίκους στις αρχές του 20ου αιώνα, είδε τον πληθυσμό του σταδιακά να συρρικνώνεται, φτάνοντας σήμερα να απαριθμεί περίπου 50 μόνιμους κατοίκους. Η ιστορία έχει σημαδέψει όλη την περιοχή γύρω από το Σκρα. Όπου δόθηκαν μάχες στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, αντάρτικο μετά στον εμφύλιο, με θύματα τους άμοιρους κατοίκους, οι οποίοι είδαν τα σπίτια τους να καίγονται για αρκετές φορές μέσα στα χρόνια των πολέμων. Πάνε τώρα αυτά. Η περιοχή έχει μαραζώσει. Κάποτε ζούσαν βλάχοι με κοπάδια. Είχαν λεφτά, υπήρχε πρόοδος για τα τότε δεδομένα. Σήμερα θέλει μελέτη για να ανακάμψει η περιοχή. Υπάρχουν βέβαια σχέδια για ανάκαμψη, που θα βασίζεται στις

14

Άλλη διαδροµή Φεύγοντας από την Κούπα κατευθυνθήκαμε προς το Σκρα και κάπου στα μέσα της διαδρομής (είμαστε πλέον στο κανονικό επαρχιακό οδικό δίκτυο), σταματήσαμε για να πάμε –πεζοί- στους γνωστούς καταρράκτες του Σκρα. Ο ∆ημήτρης μου είπε πως κακώς ονομάζονται έτσι, η κανονική τους ονομασία είναι καταρράκτες Κούπας – Σκρα, μια και ισαπέχουν από τους οικισμούς αυτούς. Πραγματικά δε φανταζόμουν τι με περίμενε. Και πάλι μια μικρή διαδρομή με τα πόδια, πάνω σε πέτρινο παρακαλώ μονοπάτι αυτή τη φορά (είδατε τι κάνει ο τουρισμός;), λίγο πιο πέρα κάτι ξύλινα σκαλάκια και φτάνεις στο… αποκορύφωμα των καταρρακτών αυτή τη φορά. Αρχικά δεν μπορείς να τους δεις καλά, αλλά σύντομα διαπιστώνεις πως σε μια απόσταση 30 περίπου μέτρων, υπάρχουν καταρράκτες συνεχόμενοι, που στην ουσία σχηματίζουν έναν τεράστιο. Πίσω από το νερό, εκεί που υψώνονται τα βράχια πάνω από τα οποία πέφτει το υγρό στοιχείο, υπάρχουν πολυάριθμες σπηλιές. Θα’ πρεπε να ήμουν μεγάλος ποιητής για να μπορέσω

Στο Σκρα μάς περίμενε ο Πέτρος στην παραδοσιακή του ταβέρνα «Το κάτι άλλο». Ο καθαρός αέρας ανοίγει, ως γνωστόν, την όρεξη και οι γεύσεις που υπάρχουν εκεί, δε θα μπορούσαν να είναι κατώτερες των περιστάσεων. Για αυτούς που θέλουν να διανυκτερεύσουν, κανένα πρόβλημα. Στον πάνω όροφο υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια. Όλα αυτά σε ένα «φιλικοχιουμοριστικοπαραδοσιακό» περιβάλλον. Βρισκόμαστε στα 650 μέτρα υψόμετρο τώρα, η νύχτα έχει πέσει για τα καλά και ετοιμαζόμαστε για το δρόμο της επιστροφής. Πρώτος ξεκινά ο ∆ημήτρης. Μια κανονικότατη εργάσιμη ∆ευτέρα τον περιμένει στη Θεσσαλονίκη. Όπως και όλους μας. Έφυγα με τις καλύτερες εντυπώσεις και παρ’ όλη την πεζοπορία σε σκληροτράχηλο πολλές φορές τεραίν, δεν κουράστηκα καθόλου.

Πώς πάµε Κούπα – Σκρα Από Θεσσαλονίκη για Πολύκαστρο, μετά από Αξιούπολη προς Σκρά και μετά από εκεί για Κούπα. Στο Σκρά (όπου έγινε και η γνωστή μάχη στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο) υπάρχει και πολεμικό μουσείο. Όσο για τα μνημεία της φύσης, θα τα βρείτε παντού γύρω σας μόλις ακολουθήσετε διαδρομές προς το δάσος…


τοπικά νέα σαλονίκη. Φαίνεται πως η πόλη μας έχει εξελιχθεί σε εφαλτήριο για κάθε λογής γραφικούς τυχοδιώκτες ακροδεξιάς ιδεολογίας και πρακτικής. Οι πρωτεργάτες του εθνικιστικού τηλε –μάρκετινγκ Βελόπουλος, Λιακόπουλος, Κωνσταντινίδης, εδώ κατοικοεδρεύουν. ∆εν είναι τυχαίο άλλωστε ότι παρόμοιες θέσεις με αυτές του Καρατζαφέρη εκφράζουν ο νομάρχης κ. Ψωμιάδης όπως και ο μητροπολίτης κ. Άνθιμος. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι ο Καρατζαφέρης επέλεξε να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για δήμαρχος σε συγκέντρωση των απολυμένων της Βιομηχανίας Λιπασμάτων εκμεταλλευόμενος την απόγνωση αυτών των ανθρώπων μπροστά στην πόρτα της ανεργίας. Κάποτε η Θεσσαλονίκη υπήρξε ανοικτή και κοσμοπολίτισσα, ας αναλογιστούμε όλοι πώς έφτασε να γίνει σήμερα το βασικό κέντρο διάδοσης ανθρώπων και ιδεών φασίζουσας αντίληψης και νοοτροπίας. Η πόλη μας τα τελευταία χρόνια με ευθύνη των κυβερνήσεων αλλά και του ∆ήμου και της Νομαρχίας ζει στους ρυθμούς της ανεργίας, της φτώχειας, του κοινωνικού αποκλεισμού και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Όλα αυτά αποτελούν τη βάση των προβλημάτων που οι ακροδεξιές, ρατσιστικές θέσεις βρίσκουν απήχηση. Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση δε σημαίνει μόνο χώροι παραγωγής πιστοποιητικών και άλλων εγγράφων, δε σημαίνει μόνο υπηρεσίες αποκομιδής σκουπιδιών, υπηρεσίες πεζοδρόμησης και καλλωπισμού. Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα που πρέπει να αποτελούν σημαντικό έργο ανάπτυξης της ποιότητας ζωής του πολίτη. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, όμως, πρέπει να έχει και ανθρώπινο πρόσωπο, να υπερβαίνει τη λογική της διαχείρισης και της λειτουργίας της ως διοικητικού μηχανισμού. Να σηματοδοτεί το πιο κοντινό στον πολίτη κύτταρο της δημοκρατίας, να εναρμονίζεται με το βήμα του λαού. Να χαράσσει και να υλοποιεί τις πολιτικές της, σε συνεργασία με τη συνειδητή συμμετοχή του πολίτη, με τη δική του προσφορά αλλά και αποφασιστική γνώμη και έλεγχο.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΡΕΧΕΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ Ή ΤΟ ΜΕΤΡΟ; Θυμόμαστε πόσα έργα έχουν εξαγγελθεί κατά καιρούς από το βήμα της ∆ιεθνούς Έκθεσης για την πόλη μας; Πόσα από αυτά τα ίδια εξαγγέλλονται κάθε χρόνο; Έργα όπως η υποθαλάσσια αρτηρία, η αναβάθμιση αεροδρομίου, το λιμάνι της πόλης, οι χώροι στάθμευσης και τόσα ακόμα που έχουν εξαγγελθεί βρίσκονται στις καλένδες. Ύστερα από είκοσι ολόκληρα χρόνια, ξεκινά η εγκατάσταση των εργοταξίων για την κατασκευή του μετρό. Η κατασκευή του «στοιχειωμένου» αυτού έργου όπως το χαρακτήρισε ο Υπουργός ΠΕ.ΧΩ.∆.Ε κ. Σουφλιάς θα αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία γραφειοκρατίας και κυβερνητικής ασυνέπειας. Πριν από 19 χρόνια όταν ο τότε ∆ήμαρχος της πόλης έσκαβε τη γνωστή «τρύπα του Κούβελα», ο κόσμος της Θεσσαλονίκης είχε διχαστεί για την αναγκαιότητα του έργου. Οι μεν ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ πίστευαν ότι η εγκατάσταση ενός υπέργειου ελαφρού τραμ θα έλυνε το κυκλοφοριακό, οι δε

της Ν.∆. ήταν υπέρμαχοι του μετρό. Σήμερα, έπειτα από τόσα χρόνια κανείς δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα ενός τέτοιου έργου, μα όλοι εξακολουθούν να είναι δύσπιστοι τόσο για το χρόνο περάτωσης όσο και για το πόσο θα αλλάξουν και θα επιδεινωθούν οι κυκλοφοριακές συνθήκες έως ότου το έργο παραδοθεί. Και πώς να μην είναι, όταν ένα απλό έργο ανάπλασης του χώρου πέριξ του Λευκού Πύργου βρίσκεται κολλημένο εδώ και ένα χρόνο. ∆υστυχώς ο χρόνος και οι εξελίξεις μάς προσπερνούν. Ρίξτε μια ματιά στις ακόμα αναρτημένες πινακίδες κατασκευής της οδού Λαγκαδά. Πρόκειται για Ολυμπιακό έργο που έπρεπε να περατωθεί και να δοθεί προς χρήση το 2004, δύο χρόνια μετά οι εργασίες συνεχίζονται με νωχελικούς ρυθμούς. Το πρώτο τμήμα –το Ολυμπιακό έργο εντός της πόλης από το Στρατόπεδο Παύλου Μελά μέχρι τον Κόμβο της Εσωτερικής Περιφερειακής, μήκους 2,5 χμ. με προϋπολογισμό 4,2 δισ. δρχ. με χρηματοδότηση από το «Ελλάδα 2004» είχε προβλεπόμενη προθεσμία ολοκλήρωσης το Μάιο του 2004. Το δεύτερο τμήμα εκτός της πόλης από τον Κόμβο Λαγκαδά μέχρι τον Κόμβο Κ4 της Εξωτερικής Περιφερειακής, με προϋπολογισμό 8,5 δισ. δρχ., χρηματοδότηση από το Π.Ε.Π. Κεντρικής Μακεδονίας και με προβλεπόμενη προθεσμία ολοκλήρωσης 1,5 χρόνο, συνεχίζει να καρκινοβατεί. Τόσο οι κάτοικοι της περιοχής όσο και οι οδηγοί σφίγγουν το στομάχι σκεπτόμενοι σε ποιον και πώς να διαμαρτυρηθούν. Οδικές αρτηρίες σε περιφερειακούς ∆ήμους έχουν να επιδιορθωθούν εδώ και σαράντα χρόνια. Κάντε μια βόλτα στην Καραολή και ∆ημητρίου, το δρόμο Σταυρούπολης - Εύοσμου που ενώνει τη Λαγκαδά με τη Μοναστηρίου, και θα ξεχάσετε κάθε τριτοκοσμική χώρα που έχετε επισκεφτεί. Ξεχνούν οι «εκλεκτοί του λαού» πως ο πολιτισμός ξεκινά από τους δρόμους, τα πεζοδρόμια, τα πάρκα τους χώρους στάθμευσης και σε δεύτερη φάση από τις γιορταστικές παρλάτες και τα φεστιβάλ άνευ ουσίας και άνευ χαρακτήρα. Κάθε ∆ήμος και νομαρχία πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι χώροι ικανοποίησης ατομικών ιδιοτελών σκοπών και στόχων. ∆εν είναι κερδοσκοπικά ιδρύματα όπου εργολάβοι, υπεργολάβοι, δημοτικοί άρχοντες και παράγοντες, θα μπορούν να καιροσκοπούν με βάση το δημόσιο χρήμα. Οι κοινοί πόροι που είναι δυστυχώς λίγοι πρέπει να κατευθύνονται σε έργα που πιάνουν τόπο και όχι έργα που βγάζουν μάτι. Πρέπει επιτέλους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να αναδειχτούν στελέχη αυτόνομα, με κοινωνική καταξίωση, στελέχη με ανιδιοτέλεια αγωνιστική, στελέχη τα οποία θα βάλουν το χέρι στις πληγές των προβλημάτων και κυρίως θα πουν με το όνομά τους εκείνους που έχουν τις ευθύνες και δημιουργούν τη σημερινή αρνητική πραγματικότητα σε διάφορες περιοχές. Βεβαίως, η ψήφος δίνει δύναμη, ας το σκεφτούμε καλά πριν τη δώσουμε οπουδήποτε.

17


τοπικά νέα Δε θέλουν τον ξενώνα στον Εύοσµο Συγκεντρώσεις διαµαρτυρίας και πορείες στους κεντρικούς δρόµους του Ευόσµου πραγµατοποίησαν το Μάρτιο οι κάτοικοι της περιοχής, οι οποίοι αντιτίθενται στην πρόθεση του Ψυχιατρείου Θεσσαλονίκης να νοικιάσει διαµέρισµα στην περιοχή για να στεγαστούν άτοµα που αποθεραπεύονται από ψυχολογικά προβλήµατα. Το Ψυχιατρείο Θεσσαλονίκης αποφάσισε να προχωρήσει στην ενοικίαση χώρου, στη συµβολή των οδών 25ης Μαρτίου και Δαγκλή, σε εφαρµογή προγράµµατος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προβλέπει τη διαµονή ατόµων που έχουν αποθεραπευτεί, σε ενοικιαζόµενα διαµερίσµατα για όσο χρονικό διάστηµα απαιτείται έως να βρουν µόνιµη στέγη και επανενταχθούν στην κοινωνία. Την άποψη των κατοίκων υποστήριξε και το δηµοτικό συµβούλιο Ευόσµου σε συνεδρίασή του, ενώ ο δήµαρχος κ. Παναγιώτης Αλεξανδρίδης τόνισε ότι έπρεπε να προηγηθεί ενηµέρωση της τοπικής κοινωνίας.

Κέντρο Αστέγων

Κάρτα στάθµευσης στην Ευαγγελίστρια Μέτρο κάρτας στάθµευσης κατοίκου θέτει σε εφαρµογή ο δήµος Αγίου Παύλου, εξασφαλίζοντας µόνιµες θέσεις σε περίπου 700 κατοίκους τους συνοικισµού της Ευαγγελίστριας. Ο λόγος που οδήγησε τη δηµοτική αρχή να λάβει αυτή την απόφαση είναι η ανεξέλεγκτη στάθµευση αυτοκινήτων στην Ευαγγελίστρια από επισκέπτες, εργαζόµενους σε κοντινές περιοχές. Καθώς ο συνοικισµός βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το κέντρο, από τα πανεπιστήµια και από τα κεντρικά νοσοκοµεία, πολλοί καθηγητές, γιατροί αλλά και καταναλωτές σταθµεύουν στους δρόµους του συνοικισµού, µε αποτέλεσµα οι µόνιµοι κάτοικοι να αντιµετωπίζουν πρόβληµα έλλειψης χώρων.

Η λειτουργία Κέντρου εξυπηρέτησης Αστέγων στη Θεσσαλονίκη αποφασίστηκε πρόσφατα σε σύσκεψη που έγινε στο υπουργείο Μακεδονίας Θράκης, υπό τον υπουργό Γιώργο Καλαντζή. Τη λειτουργία του κέντρου εισηγήθηκαν οι µητροπόλεις Νεαπόλεως - Σταυρούπολης και Θεσσαλονίκης, ο δήµος και η Νοµαρχία Θεσσαλονίκης καθώς και το Α’ ΔΥΠΕ Κεντρικής Μακεδονίας. Στο Κέντρο θα προσφέρονται ιατρικές υπηρεσίες στους άστεγους, καθώς και υποστήριξη από κοινωνικό λειτουργό και ψυχολόγο ενώ σε συνεργασία µε τον Ο.Α.Ε.Δ., θα παρέχεται και βοήθεια για την εξεύρεση εργασίας. Επίσης, έχουν ήδη αρχίσει οι προσπάθειες για την εξεύρεση µόνιµου καταλύµατος για τους άστεγους της Θεσσαλονίκης. Το σωµατείο «Παναγία Σουµελά» δήλωσε ότι παραχωρεί διαµέρισµα για τους αστέγους, ενώ θα αναζητηθούν και άλλα διαµερίσµατα σε διάφορα σηµεία της Θεσσαλονίκης που να εξυπηρετούν χωροταξικά τους ενδιαφερόµενους.

19


τουρισµός

χιλιόμετρα παρακάτω του ξενώνα της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης, ο οποίος είναι προσβάσιμος και υποδέχεται κάθε χρόνο ξένους τουρίστες ΑΜΕΑ. Αν όχι για κοινωνικούς λόγους, τουλάχιστον για καθαρά οικονομικούς, το ελληνικό τουριστικό επιχειρείν, ιδιωτικό και δημόσιο, έχει πολλούς λόγους να αρχίσει να αφομοιώνει τη λέξη «προσβασιμότητα».

Το «Σχέδιο Προσβασιµότητας» Η «jbr hellas» σε συνεργασία με την ισπανική εταιρεία συμβούλων «MHI Turismo» αναλαμβάνει για λογαριασμό ελληνικών ιδιωτικών επιχειρήσεων τουρισμού, αλλά και δημόσιων φορέων (δήμων, νομαρχιών κτλ.) να καταρτίσει το «Σχέδιο Προσβασιμότητας», το οποίο περιλαμβάνει τις δράσεις που απαιτούνται για να γίνει ένας χώρος προσβάσιμος και να αποκτήσει το σήμα EAL. Η ίδια εταιρεία μπορεί να αναλάβει στη συνέχεια τις υπηρεσίες marketing και προώθησης των σχετικών εγκαταστάσεων και προορισμών σε ελληνικά και ξένα ταξιδιωτικά γραφεία, εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς, Μ.Μ.Ε., στο διαδίκτυο κτλ. Ο κ. Ίκκος μας ανέφερε κάποια παραδείγματα σχετικών παρεμβάσεων της ισπανικής εταιρείας. «Στην Κωνσταντινούπολη οι Ισπανοί εταίροι μας δημιούργησαν πλήρες τουριστικό πακέτο για ΑΜΕΑ σε συνεργασία με τοπικό τουριστικό γραφείο, ενώ είναι σε επαφή με τις αρχές της πόλης για να μετατραπεί ένα σημαντικό τμήμα του κέντρου σε προσβάσιμη περιοχή. Ανάλογες παρεμβάσεις στον ιδιωτικό ή στο δημόσιο τομέα πραγματοποιήθηκαν στη ∆ομινικανή ∆ημοκρατία, στο Ισραήλ, στο Μεξικό και σε πολλές περιοχές της Ισπανίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του Καμίνο Σαντιάγκο Ντε Κομποστέλα, την ιερή περιοχή προσκυνήματος για τους καθολικούς, ένα τμήμα της οποίας έγινε προσβάσιμο». Ο κ. Ίκκος θεωρεί πως πριν και από τους ιδιώτες θα μπορούσαν οι τοπικές αρχές, π.χ., κάποια επίπεδα παραθαλάσσια χωριά, να ευαισθητοποιηθούν μετατρέποντας την περιοχή τους σε προσβάσιμη. Βεβαίως, προσθέτουμε εμείς, πρέπει

ΡΑΜΠΑ ΑΝΑΠΗΡΙΚΟΥ ΑΜΑΞΙΔΙΟΥ να αλλάξει η ρατσιστική έναντι των ΑΜΕΑ νοοτροπία μας, που κρατά τα άτομα αυτά μέσα στα σπίτια τους δεκαετίες τώρα. Άτομα που και αν τολμήσουν να… ξεπορτίσουν, θα τα περιμένει στη γωνία ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο πάνω σε μια ράμπα αναπήρων... Ας θυμηθούμε, όμως, ότι στις σκανδιναβικές και άλλες πραγματικά ευρωπαϊκές χώρες, τα ΑΜΕΑ με αξιοπρέπεια ζούνε την καθημερινότητά τους δίπλα στον υπόλοιπο κόσμο. Και αν από τη μια υπάρχει ο ξενοδόχος των Χανίων που το 2003 αρνήθηκε –αν και βρήκε συμφέρουσα την πρόταση του κ. Ίκκου να μετατρέψει το ξενοδοχείο του σε προσβάσιμη εγκατάσταση διότι «δεν θα άρεσε στους υπόλοιπους πελάτες να βλέπουν αναπήρους», υπάρχει και η φωτεινή περίπτωση –λίγα

��������������������� ��������� ������������������������ �������������������������������������������������������������������������������������������������� �������������������������������������������������������������������������������������������������� ������������������������������������������������������������� ������������������������������������������� ������������������������� ������������������������������������������������������������ ������������������������������������������������������������������������������� ������������������������ �������������������������������������������������������������������������������������������������������� ��������������������������������������������������������������������������������������������������������� ��������������������� ��� ������������������������������������������������ ������������������������������������������������������� ������������������������

21


συνέντευξη

Σωτηρία Λεονάρδου Τη Σωτηρία Λεονάρδου δεν µπορείς να την κατατάξεις κάπου. Είναι καλλιτέχνης µε ανήσυχο πνεύµα. Πολυδιάστατη προσωπικότητα, µε σηµαντική καλλιτεχνική καριέρα στο τραγούδι, στο θέατρο αλλά και στον κινηµατογράφο. Η πρώτη της ταινία, το «Ρεµπέτικο», υπήρξε σταθµός στην καριέρα της και η αρχή της µετέπειτα επιτυχηµένης πορείας της. Το «δυτικώς» και ο Πασχάλης Μητρακούδης συνοµίλησαν µαζί της, λίγο πριν την έναρξη µιας συναυλίας της και πήραν λίγη από την ευρωπαϊκή και αφρικανική κουλτούρα της.

Γράφει ο Πασχάλης Μητρακούδης

paskalis98@yahoo.com

Είστε μια καλλιτέχνης χαμηλών τόνων. Οι εμφανίσεις σας στα Μ.Μ.Ε. είναι περιορισμένες και επιλεκτικές. Θα έλεγε κανείς ότι είστε από τις μη εμπορικές καλλιτέχνιδες στην Ελλάδα.

για προσωπικούς λόγους. Έμεινα στην Αιθιοπία και στη Ζιμπάμπουε. Μου άρεσε εκεί και δε θα επέστρεφα αν δεν τύχαιναν κάποιες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες».

Αυτό δεν το γνωρίζω. Αλλά είναι μία ταινία που απέφερε πολλά χρήματα στην Ελλάδα, διεθνή βραβεία και έγινε πολύ περισσότερο γνωστό το ρεμπέτικο στην Ευρώπη και στην Αμερική. Να φανταστείτε ότι παίχτηκε ένα μήνα στο μουσείο τέχνης της Νέας Υόρκης. Πολλοί δεν το γνωρίζουν, αλλά εκτός της συμμετοχής μου στην ταινία, ήμουν και η σεναριογράφος. Είχα υποδυθεί ένα φανταστικό πρόσωπο, τη Μαρίκα, όπου την είχα βάλει μέσα στο υπερσυνείδητο του ρεμπέτικου. Λυπάμαι, όμως, που είμαι γνωστή μόνο από την ταινία αυτή. Έχω κάνει πάρα πολλές δουλειές στο θέατρο και στη δισκογραφία. Αλλά το «Ρεμπέτικο» είναι αυτό που έχει μένει…

Τι μου λέτε τώρα; Το «Ρεμπέτικο» έχει πουληθεί σε εικοσιπέντε χώρες του κόσμου. Μην κοιτάτε που αυτό το κράτος δε βοηθάει ανθρώπους που πρέπει να πάνε πιο πέρα… Εγώ κανονικά έπρεπε να έχω κάνει δεκαπέντε ταινίες ύστερα από αυτή την επιτυχία και να είναι η μία καλύτερη από την άλλη, αν ήμουν σε μια άλλη χώρα ή στην Αμερική. Όπότε δε δέχομαι το γεγονός ότι δεν είμαι εμπορική, διότι είμαι πάρα πολύ εμπορική. Η ταινία που μου δόθηκε η ευκαιρία να εκδηλώσω τη δυναμικότητά μου και την πολυσυνθετικοτητά μου έφερε χρήματα και βραβεία. Από κει και πέρα δεν υπήρξε καμία άλλη βοήθεια από τίποτα, από κανέναν πολιτιστικό φορέα για να πάνε τα πράγματα παραπέρα…

Ποιες ήταν αυτές οι συνθήκες αυτές που σας έκαναν να γυρίσετε πίσω;

Το γεγονός ότι ασχολείστε με το τραγούδι και το θέατρο παράλληλα, σας έχει βοηθήσει;

Όταν κάποιος σας ζητήσει ένα αυτόγραφο για να θυμάται τη συναυλία σας, τι του απαντάτε;

Αυτά τα πράγματα μεταλλάσσονται και η τέχνη είναι μία γλώσσα. Όσο πιο πολυσύνθετος είναι ο καλλιτέχνης, τόσο πιο καλή εργασία κάνει στην ιδιαιτερότητά του. Αλλά για να είναι καλός σ’ ένα σημείο, πρέπει να έχει πολλές προσβάσεις, να είναι πολυσύνθετος.

Μπορεί να τη θυμάται μέσα του, εσωτερικά. ∆ε χρειάζεται να την αποτυπώσω εγώ σ’ ένα χαρτί. Κι αυτό, γιατί δε μ’ αρέσει η εικονολατρεία.

Έχετε γίνει γνωστή από την ταινία «Ρεμπέτικο», στην οποία και πρωταγωνιστούσατε. Πιστεύετε ότι ο μύθος αυτής της ταινίας αλλά και το γεγονός ότι το όνομά σας έχει συνδεθεί με την ταινία αυτή σας ακολουθεί ακόμη και σήμερα;

Ένα μέρος της ζωής σας το περάσατε στην Αφρική. Τι σας έκανε να βρεθείτε εκεί;

Το διάστημα που εγώ ετοίμαζα την ταινία, η χώρα διάνυε μια περίοδο έντονης ξηρασίας και η κατάσταση γινόταν κάθε χρόνο και χειρότερη. Η οικονομική κατάσταση ήταν κακή και η ταινία κόστιζε ακριβά. Έτσι δεν μπόρεσα καν να την ξεκινήσω. Αν τελικά μένατε στην Αφρική, δε θα ήταν πολύ δύσκολο να συνεχίσετε την καριέρα σας; Ναι, το μέρος αυτό δεν είναι για να κάνεις καριέρα. Άλλωστε δεν πήγα εκεί γι’ αυτό, αλλά για να μάθω μερικά πράγματα και να πάρω ορισμένες απαντήσεις. Απλώς ήταν τέτοιες οι συνθήκες εκείνη την περίοδο στην Αφρική, που δεν μπόρεσα καν να ξεκινήσω την ταινία που έγραψα, γι’ αυτό και επέστρεψα. Τι ετοιμάζετε αυτή την περίοδο; Τώρα ολοκληρώνω μία ταινία με σκηνοθέτη τον Κώστα Ζάπα, που είναι και ο συγγραφέας του έργου. Είναι μία ταινία πρωτοποριακή, όπου ο δικός μου ο ρόλος είναι πρωταγωνιστικός και προορίζεται αποκλειστικά για τα φεστιβάλ του εξωτερικού.

Έχω μείνει στην Αφρική πέντε χρόνια, όπου παρακολούθησα σεμινάρια αφρικανικού θεάτρου και έγραψα ένα σενάριο. Ήθελα να πάω στο μέρος αυτό

22

Οι φωτογραφίες είναι του Γιάννη Μωυσιάδη από συναυλία της ερμηνεύτριας στη «Βάρδια» (Σερρών 15 και Φ. Μένου, Κ. Τούμπα τηλ. 942 289), όπου πραγματοποιεί τακτικά εμφανίσεις.


συνέντευξη

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Σωτηρία Λεονάρδου είναι γνωστή σε όλους ως πρωταγωνίστρια του «Ρεμπέτικου» του Κ. Φερρή. Ακολούθησαν οι ταινίες «Oh Babylon», «Davic Treles», «Ανταύγειες Πάθους» και «Ακροπόλ» του Π.Βούλγαρη, όπου πήρε το βραβείο 2ου γυναικείου ρόλου που ήταν και το μοναδικό της ταινίας. Έχει σπουδάσει θέατρο, μουσική και χορό. Έκανε ειδικά σεμινάρια θεάτρου σχετικά με τη μέθοδο Γκροτόφσκι, το θέατρο Κατακάλι και την τελετουργική μαγεία στο αφρικανικό θέατρο. Έχει εμφανιστεί στις τηλεοπτικές σειρές «Οικογένεια Ζαρντή» και «Το Πάθος», αλλά και σε θεατρικές παραστάσεις, όπως «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (Αρχαίο Θέατρο Ελευσίνας, 1988) και «Πέρσες» του Αισχύλου (Θέατρο Λυκαβηττού, 1995). Ως προς τη μουσική, έγινε ευρέως γνωστή με τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου από το «Ρεμπέτικο» (1983), όπου ξεχώρισε το «Καίγομαι, καίγομαι» και η «Μπουρνοβαλιά». Να σημειώσουμε πως η πολυβραβευμένη αυτή ταινία έχει γίνει τηλεοπτική σειρά και θεατρικό έργο που δεν παίχτηκε μόνο στην Ελλάδα, αλλά είχε και διεθνή καριέρα με παραστάσεις στη Χάιφα (στην εβραϊκή γλώσσα), στη Μελβούρνη, στο Λονδίνο και στη Ν.Υόρκη. Η Σωτηρία Λεονάρδου έχει συνεργαστεί και με τον Νικόλα Άσιμο, τους ΠΥΞ ΛΑΞ, την ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη, τον Μανώλη Ρασούλη, τον Θανάση Πολυκανδριώτη, τον Μπάμπη Στόκα κ.ά Στην προσωπική της δισκογραφία συγκαταλέγονται οι δίσκοι «∆εν έχω χρόνο μάτια μου…» και «MIS», σε στίχους Ισαάκ Σούση.

∆ΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ Albums 1995 ∆εν έχω χρόνο μάτια μου…. 1999 MIS Συμμετοχές 1986 Το φανάρι του ∆ιογένη (Νικόλας Άσιμος) 1994 Για τους πρίγκιπες της ∆υτικής Όχθης (ΠΥΞ ΛΑΞ) 1995 Αμάν…αμήν (μουσική παράσταση του Στ.Ξαρχάκου) 1996 Άκροπολ (από την ομώνυμη ταινία) 1997 Κάτω από φώτα κόκκινα (∆ιάφοροι καλλιτέχνες) 1997 Ο μάγος της πόλης (Μ.Μάτσας - ∆ιάφοροι καλλιτέχνες) 1998 Το τρένο που φτάνει τελικά στην Κατερίνη (Μ.Ρασούλης) 1998 Various (Γιάννης Σπυρόπουλος) 2002 Όταν βρίσκονται οι φίλοι αρχίζουν τα τραγούδια (Πυξ Λαξ) 2001 Μια βραδιά στου Μακρυγιάννη (Θ.Πολυκανδριώτης) 2003 Ρεμπέτικο Μυστήριο (Soundtrack) 2004 Συλλογή 1983 – 2003 (Λάκης Παπαδόπουλος) 2005 Γυναίκες (Μιχάλης Νικολούδης) 2005 Κλέφτες Ονείρων (Λάμπρος Καρέλας)

23


Απονομές & Φιλανθρωπία Στον πολυχώρο της Μονής Λαζαριστών πραγματοποιήθηκε η απονομή των πιστοποιητικών γλωσσομάθειας Αγγλικής και γερμανικής γλώσσας ακαδημαϊκού έτους 2004-2005 του Κέντρου Ξένων Γλωσσών «Γιούλη Βεζεργιαννίδου». Σε εορταστική ατμόσφαιρα και ιδιαίτερα θερμό κλίμα απονεμήθηκαν 135 Πιστοποιητικά Γλωσσομάθειας όλων των επιπέδων σε αντίστοιχο αριθμό επιτυχόντων. Οι σπουδαστές καθώς και οι δάσκαλοι που τους προετοίμασαν καταχειροκροτήθηκαν από συγγενείς, συμμαθητές και φίλους. Η εκδήλωση πλαισιώθηκε από μουσικό πρόγραμμα επιλεγμένο και εκτελεσμένο από σπουδαστές του σχολείου και αφιερωμένο σε όλους τους μαθητές που ξέρουν να βάζουν στόχους και να μάχονται γι’ αυτούς.

ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΚΑΚΙ

Τα Εκπαιδευτήρια Βασιλειάδη σε συνεργασία με την Ε.Σ.Σ.Ν.Θ-Χ διοργάνωσαν το Σαββατοκύριακο 18 και 19 Μαρτίου το 5ο ∆ιανομαρχιακό Ατομικό Σχολικό Πρωτάθλημα Σκάκι Νομών ΘεσσαλονίκηςΧαλκιδικής. Από τις συμμετοχές που άγγιξαν τις 510 αριθμό ρεκόρ για τις διοργανώσεις των νομών προκρίθηκαν 99 μαθητές για το 18ο Πανελλήνιο Ατομικό Σχολικό πρωτάθλημα που θα πραγματοποιηθεί στη Λεπτοκαρυά Πιερίας, στις 16 και 17 Απριλίου 2006. Η επιτυχία της διοργάνωσης ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και πλέον θεωρείται σίγουρο ότι το ΣΚΑΚΙ μπαίνει σε κάθε οικογένεια στη Βόρειο Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της τελετής λήξης, ο Πρόεδρος της Ε.Σ.Σ.Ν.Θ-Χ, κ. Μαστροβασίλης Γαβριήλ, τίμησε τον ιδρυτή των Εκπαιδευτηρίων κ. Βασιλειάδη Παναγιώτη για την προσφορά του και τη βοήθεια που παρέχει στη διάδοση του πνευματικού αυτού αθλήματος στην περιφέρειά μας. Τιμώντας τους μαθητές με την παρουσία τους, τις απονομές έκαναν, ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης κ. Ψωμιάδης Παναγιώτης, ο ∆ήμαρχος Καλαμαριάς κ. Οικονομίδης Χριστόδουλος, ο Αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Ζορ-

πίδης Μιχάλης, ο Προϊστάμενος Επιστημονικής και Παιδαγωγικής καθοδήγησης της Β/θμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας κ. Τζανής Ιωάννης όπως και πολλοί άλλοι επίσημοι. Λίγο πριν τις μέρες των Χριστουγέννων πραγματοποιήθηκε στον πολυχώρο της Μονής Λαζαριστών η απονομή των πιστοποιητικών γλωσσομάθειας Αγγλικής και γερμανικής γλώσσας ακαδημαϊκού έτους 2004-2005 του Κέντρου Ξένων Γλωσσών «Γιούλη Βεζεργιαννίδου». Σε εορταστική ατμόσφαιρα και ιδιαίτερα θερμό κλίμα απονεμήθηκαν 135 Πιστοποιητικά Γλωσσομάθειας όλων των επιπέδων σε αντίστοιχο αριθμό επιτυχό-

ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΜΥΛΟ

Παράλληλα, στον ισόγειο χώρο της Μονής λειτούργησε Bazaar με πρωτότυπες δημιουργίες των μαθητών και μαθητριών του επιπέδου «Β», που με τη ζωντάνια και την ποικιλία του κέντρισε το ενδιαφέρον όλων των επισκεπτών του χώρου. Τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν κατατέθηκαν ως δωρεά στο «Ινστιτούτο Αναπτυξιακής Αποκατάστασης» (πρώην Ψυχολογικό Κέντρο Βορείου Ελλάδος) ύστερα από απόφαση των ίδιων των μαθητών. Επιτροπή γονέων και καθηγητών επισκέφτηκε το Ινστιτούτο και είχε την ευκαιρία να μεταφέρει τις ευχές των μαθητών αλλά και να διαπιστώσει με πόση φροντίδα και αγάπη τόσο το διοικητικό όσο και το εκπαιδευτικό προσωπικό ανταποκρίνεται στο απαιτητικό του έργο.

ντων. Οι σπουδαστές καθώς και οι δάσκαλοι που τους προετοίμασαν καταχειροκροτήθηκαν από συγγενείς, συμμαθητές και φίλους. Η εκδήλωση πλαισιώθηκε από μουσικό πρόγραμμα επιλεγμένο και εκτελεσμένο από σπουδαστές του σχολείου και αφιερωμένο σε όλους τους μαθητές που ξέρουν να βάζουν στόχους και να μάχονται γι’ αυτούς. Παράλληλα, στον ισόγειο χώρο της Μονής λειτούργησε Bazaar με πρωτότυπες δημιουργίες των μαθητών και μαθητριών του επιπέδου «Β», που με τη ζωντάνια και την ποικιλία του κέντρισε το ενδιαφέρον όλων των επισκεπτών του χώρου. Τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν κατατέθηκαν ως δωρεά στο «Ινστιτούτο Αναπτυξιακής Αποκατάστασης» (πρώην Ψυχολογικό Κέντρο Βορείου Ελλάδος) ύστερα από απόφαση των ίδιων των μαθητών. Επιτροπή γονέων και καθηγητών επισκέφτηκε το Ινστιτούτο και είχε την ευκαιρία να μεταφέρει τις ευχές των μαθητών αλλά και να διαπιστώσει με πόση φροντίδα και αγάπη τόσο το διοικητικό όσο και το εκπαιδευτικό προσωπικό ανταποκρίνεται στο απαιτητικό του έργο.

Ανδρέου Γεωργίου 56 Τηλ.: 2310 551836, 516945, 525968, Fax: 2310 551837 e-mail: mylos@mylos.gr – www.mylos.gr

BARRY ADAMSON Ο Μύλος, η Άστρα και το Πανδαιμόνιο7 παρουσιάζουν τον σκοτεινό πρίγκιπα των soundtracks... από τον Nick Cave στον David Lynch.

για φιλμ, σήμερα καθώς επίσης και τραγουδιστής, στιχουργός και μουσικός σε μια μεγάλη ποικιλία μουσικών οργάνων. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Moss Side του Μάντσεστερ, όπου το γκρίζο, βροχερό τοπίο και η punk έκρηξη των seventies δημιούργησαν τον ορίζοντα πάνω στον οποίο ο νεαρός τότε Adamson πρόβαλε τη σχέση λατρείας που είχε με τη μουσική στον κινηματογράφο.

Την Παρασκευή 14 Απριλίου στην ΑΠΟΘΗΚΗ του ΜΥΛΟΥ.

Οι live εμφανίσεις του είναι σπάνιες, όπως σπάνια είναι και η εμπειρία τους! Τώρα, ο σπουδαίος αυτός μουσικός επιστρέφει, έχοντας ένα ολοκαίνουργιο album έτοιμο. Πρόκειται για δεκαπέντε νέα τραγούδια, σε παραγωγή του Victor Van Vugt (Nick Cave, PJ Harvey, Beth Orton, Athlete) τα οποία –σύμφωνα με τις πρώτες εντυπώσεις και πληροφορίες– αποτελούν τη φυσική συνέχεια του πλέον επιτυχημένου album του, «Oedipus Schmoedipus». Για άλλη μια φορά, ανάμεσα στους μουσικούς που θα τον συνοδεύουν επί σκηνής θα βρίσκεται ο James Johnston των Gallon Drunk και πλέον των Bad Seeds.

Τιµή εισιτηρίου: 27 ευρώ – Στο ταµείο 30 ευρώ Doors open: 21.00 ΕΝΑΡΞΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ :22.30 Τον αποκαλούν MR ADAMSON AKA The Pimp, Floyd! The Big Bamboozler, Oscar de la Soundtrack, Mr. Moss Side Gory, The Moss Side Tory (!), Dirty Barry και Harry Pendulum – βλ. ο τελευταίος «μεγάλος» του swing. Είναι ο Barry Adamson ή αλλιώς ένας από τους σημαντικότερους multi-instrumental συνθέτες μουσικής

26

Ãéá ïðïéáäÞðïôå áëëáãÞ ðñïãñáììáôéóìÝíçò åêäÞëùóçò ôï «Äõôéêþò» äå öÝñåé êáìéÜ åõèýíç.


εκδηλώσεις

ΑΘΛΗΜΑΤΑ & ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΕΧΝΗΣ στα G-HOTELS Τι καινούργιο θα συμβεί τους επόμενους έξι μήνες στη Χαλκιδική; Για πρώτη φορά παρουσιάζεται ένας ολοκληρωμένος κύκλος εικαστικών, θεατρικών και μουσικών δρώμενων, τουρνουά γνωστών αθλημάτων καθώς και happenings στην περιοχή της Καλλιθέας και συγκεκριμένα σε χώρους των ξενοδοχείων Athos Palace & Pallini Beach που ανήκουν στον όμιλο επιχειρήσεων των G-Hotels. Aθλήματα για την άσκηση του πνεύματος αλλά και του σώματος, όπως η διοργάνωση των Games Festival, που περιλαμβάνει τουρνουά ζευγών και ομάδων Bridge, αγώνες σχολικού, open & κινέζικου Σκακιού, τουρνουά Scrabble, Darts, & Paintball, αγώνες Ποδοσφαίρου 5Χ5, Επιτραπέζια και Ηλεκτρονικά Παιγνίδια Στρατηγικής και Κυνήγι Θησαυρού σε συνδυασμό με Extreme Sports.

Happenings, όπως τα Beach Parties, τα Καλλιστεία και η Γιορτή Κρασιού. Για όλα αυτά τα γεγονότα, που ξεκινούν στις 20 Απριλίου και ολοκληρώνονται στις 13 Οκτωβρίου, μας μίλησε εκ μέρους της ∆ιεύθυνσης των G-Hotels η κυρία Μαρία Γρηγοριάδου και τόνισε μεταξύ άλλων: «…Ελπίζουμε οι φετινές διακοπές σας στα G-Hotels να είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσες και ευχάριστες. Η εταιρεία μας, που έχει πρώτο στόχο την άριστη εξυπηρέτησή σας, προσφέρει με χαρά, για πρώτη χρονιά φέτος, έναν ολοκληρωμένο κύκλο εικαστικών δρώμενων και παράλληλων εκδηλώσεων, με στόχους την προώθηση της σύγχρονης ελληνικής καλλιτεχνικής δημιουργίας και την πολιτιστική αναβάθμιση της

ευρύτερης περιοχής στην οποία υπαγόμαστε γεωγραφικά. Τα δρώμενα θα διαρκέσουν καθ’ όλη τη διάρκεια λειτουργίας των ξενοδοχειακών μονάδων μας για το 2006. Στα δρώμενα αυτά θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε εκθέσεις αγιογραφίας, ζωγραφικής, φωτογραφίας, μικρογλυπτικής και μοντέρνας γλυπτικής, βιτρώ και ψηφιδωτού, όπως επίσης εγκαταστάσεις και κατασκευές και πολλά άλλα... Με αυτές τις εκδηλώσεις ελπίζουμε να σας μεταδώσουμε το πνεύμα δημιουργίας και πολιτισμού που χαρακτηρίζει το πιο ιστορικό αλλά και σύγχρονο ξενοδοχειακό συγκρότημα της Χαλκιδικής…..» Πληροφορίες για τα δρώμενα στο τηλ. 6945045125

27


εκδηλώσεις

29


κινηµατογράφος

Θα μπορούσε η θεσμοθέτηση δημοσιογραφικών προβολών στη Θεσσαλονίκη να ανεβάσει τον αριθμό των εισιτηρίων που κόβονται στην πόλη; ∆εν πιστεύω πως έχει κάποια σχέση αυτό. Στην Αθήνα, για παράδειγμα, όπου γίνονται δημοσιογραφικές προβολές, αυτό δε βοηθάει στην αύξηση των εισιτηρίων! Πάντως, όπως και να έχει, θα πρέπει οι εταιρείες να φροντίσουν να γίνονται δημοσιογραφικές προβολές και στη Θεσσαλονίκη, για να κάνουμε καλύτερα τη δουλειά μας και να ικανοποιούμε τους «βιτσιόζους» που θέλουν να διαβάζουν τις κριτικές μας. Μήπως οι εγχώριες εταιρείες διανομής λειτουργούν αποκλειστικά ως… έμποροι ταινιών, αδιαφορώντας για το προϊόν τους; Καταρχάς, δεν μπορώ να ξεχωρίσω τις εγχώριες εταιρείες διανομής από εκείνες του εξωτερικού. Άλλωστε, οι περισσότερες είναι πολυεθνικές και είτε εδώ είτε στη Γαλλία είτε στις Η.Π.Α., λειτουργούν με την ίδια λογική. Επίσης, δεν είναι όλες οι εταιρείες το ίδιο. Υπάρχουν κάποιες που δίνουν προτεραιότητα στην ποιότητα κι όχι στην –κακώς εννοούμενη– εμπορικότητα.

Για ποιο λόγο θα πρέπει να σωθούν οι παραδοσιακές κινηματογραφικές αίθουσες; Κοίταξε, η άποψή μου είναι πως μέσα στο κλίμα της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για την οικονομία (αγορά, ανταγωνισμός κτλ.) δεν είναι παράξενο που κλείνουν οι παραδοσιακές αίθουσες, μην μπορώντας να συναγωνιστούν του πολυκινηματογράφους. Όπως κλείνουν τα μπακάλικα και τα μανάβικα μπροστά στα σούπερ μάρκετ, κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις αίθουσες. Ζούμε στην εποχή της τυποποίησης και του δήθεν. ∆εν έχουμε πατσατζίδικα, αλλά γεμίσαμε φαστφουντάδικα. ∆εν υπάρχουν παραδοσιακές ταβέρνες, αλλά ταβέρνες που μιμούνται τις παραδοσιακές. Τι κάνουμε; Αν κάτι δεν μπορεί να αντέξει, ας περάσει στην ιστορία. Όλα τα άλλα είναι απλή νοσταλγία, την οποία κουβαλάμε εμείς, αλλά δεν αφορά τη νέα γενιά. Αν στα αλήθεια νοιαζόμαστε για την επιβίωση πραγμάτων που χάνονται, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να αντισταθούμε στην οικονομία της αγοράς, σε αυτή την κατάρα που όλοι όμως την υποστηρίζουν και στη συνέχεια κλαίνε για τα σινεμά που κλείνουν. Αυτό είναι αντίφαση.

Τι μπορούν να κάνουν οι αιθουσάρχες παραδοσιακών κινηματογράφων προκειμένου να αντισταθούν στη λαίλαπα των multiplex; Οι αιθουσάρχες έκαναν ό,τι μπορούσαν. Ανακαίνισαν τις αίθουσες, έβαλαν καινούργια καθίσματα, μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας για να αντέξουν τον ανταγωνισμό, αλλά δυστυχώς φαίνεται πως δεν μπορούν να τα βάλουν με τα μεγαθήρια των πολυεθνικών. Τι να κάνει ο ΕΣΠΕΡΟΣ, όταν ο ιδιοκτήτης ζητά δυσβάσταχτη αύξηση του ενοικίου; Αυτή είναι η ελεύθερη οικονομία που οι περισσότεροι ευαγγελίζονται, αυτά τα αποτελέσματά της. Αν κάτι μπορεί να γίνει, είναι αυτό που ζητούν οι αιθουσάρχες. Ζητούν ισότιμη μεταχείριση από τις εταιρείες διανομής σε σχέση με τους πολυκινηματογράφους. Αν το πετύχουν, ίσως γλυτώσουν οι λίγες παραδοσιακές αίθουσες που έχουν απομείνει στην πόλη. Σε τοπικό επίπεδο, ο δήμος Θεσσαλονίκης εάν θέλει να κάνει κάτι για να βοηθήσει, αντί να οργανώνει γιορτές αγγέλων και άλλες ανοησίες, ας αρχίσει να οργανώνει προβολές στις κινηματογραφικές αίθουσες, ∆εν ξέρω, λέω μια ιδέα.

35


ποδήλατο Σχολιάζει ο Λευτέρης Ακριτίδης

Αγώνες Ποδηλασίας στην Καλαμαριά Μετά τον Εύοσμο, τους Αμπελόκηπους, το Ελευθέριο Κορδελιό, τη Σταυρούπολη μπήκε και η Καλαμαριά στους ∆ήμους που διοργανώνουν ποδηλατικούς αγώνες με την υποστήριξη του ποδηλάτη. Στις 2 Απριλίου έγινε αγώνας ΜΤΒ στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα μια όαση μέσα στην τσιμεντούπολη με πολύ μεγάλη συμμετοχή από επίσημους αθλητές και από ανεξάρτητους επίδοξους πρωταθλητές. Πολύ μεγάλη ήταν και η συμμετοχή των θεατών που καταχάρηκαν μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη ημέρα. Άντε και στα δικά μας… στρατόπεδα!!!

Πως πρέπει να κινείται ένας ποδηλάτης

International Cup FIDUSA 19-21/04/2006 ΕΡΧΕΤΑΙ !!!! 19 με 21 Μαΐου θα γίνει ο διεθνής ποδηλατικός γύρος που διοργανώνουν για έκτη συνεχόμενη χρονιά οι ∆ήμοι Αμπελοκήπων και Ευόσμου.

36

1. Θα πρέπει να ακολουθούν τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. ∆εν θα πρέπει: - Να παραβιάζουν τους ερυθρούς σηματοδότες - Να οδηγούν στα πεζοδρόμια - Να οδηγούν σε λάθος κατεύθυνση, ιδίως σε δρόμους μονής κυκλοφορίας (μονόδρομους). 2. Θα πρέπει να βλέπουν συνεχώς μπροστά καθώς οδηγούν προκειμένου να αντιλαμβάνονται τις κινήσεις των οδηγών. 3. Θα πρέπει να φοράνε ρούχα αναγνωρίσιμα (ανοιχτόχρωμα) προς τους οδηγούς, να οδηγούνε έχοντας την προβλεπόμενη απόσταση από το πεζοδρόμιο και να χρησιμοποιούνε φώτα τις βραδινές ώρες ή τις ημέρες που η ορατότητα είναι περιορισμένη.

4. Πρέπει να ενημερώνουν τους οδηγούς με κάποιον τρόπο για πιθανές αλλαγές κατεύθυνσης ή εάν πρόκειται απότομα να σταματήσουν. 5. Αλλάζουν κατεύθυνση όταν είναι ασφαλές. Όταν κινούνται σε δρόμο με δύο λωρίδες κυκλοφορίες αποφεύγουν την παρακώλυση και επιπλέον λωρίδας κυκλοφορίας. 6. Να οδηγούν με αποφασιστικότητα, διότι βοηθά τους οδηγούν των υπόλοιπων οχημάτων να καταλάβουν ποια είναι η πορεία που πρόκειται ο ποδηλάτης να ακολουθήσει. 7. Και στο ποδήλατο το κράνος σώζει ζωές!!!

Ποδηλάτης News 104,4 Fm Κάθε Δευτέρα 21:00 - 22:00


απόψεις

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ: Ουτοπία ή µια σύγχρονη ανάγκη; Του Ζουμπούλη Παπαπαρασκευά Υπεύθυνου Γραφείου Σ.Ε.Π. Σοχού

Κάθονται σε μια καρέκλα επί έξι ή και οκτώ ώρες ημερησίως, είναι αγκυλωμένοι πάνω από βιβλία για άλλες τρεις ή πέντε ή και όλες τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, τι είναι; Οι μαθητές του λυκείου φυσικά, τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Αγωνίζονται, κοπιάζουν, αγχώνονται, μελετούν ώρες επί ωρών, έχοντας ελάχιστη έως ανύπαρκτη προσωπική ζωή. Το καθημερινό τους δρομολόγιο είναι σπίτι-σχολείο-φροντιστήριο-σπίτι. Και όλα αυτά, γιατί; Μα για να επιτύχουν την εισαγωγή τους σε κάποιο Πανεπιστήμιο και να εκπροσωπήσουν επάξια την οικογένειά τους στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Όσον αφορά τους ίδιους, θα εξασφαλίσουν μία ανέμελη και ευχάριστη ζωή, την περίφημη «φοιτητική ζωή», όπως είθισται να ονομάζεται, για 4-5 και βάλε χρόνια. ∆ε βιάζονται ιδιαίτερα, αν και γιατί να βιαστούν, εδώ που τα λέμε; Ο εργασιακός ορίζοντας δε διαφαίνεται καθόλου ευοίωνος και στο δημόσιο τομέα, ποιος πρώτα; Άραγε, αναλογίστηκε κανείς πόσες από τις ατελείωτες ώρες που ξοδεύονται σε φροντιστήρια και σε ιδιαίτερα μαθήματα χρησιμοποιούνται για την επιλογή της σχολής ή των σχολών που επιθυμούν να σπουδάσουν (γιατί δεν επιτυγχάνουν πάντοτε στην πρώτη τους επιλογή) και κατ’ επέκταση του επαγγέλματος που πιθανόν να ασκούν σε όλη τους τη ζωή; Οι περισσότεροι μαθητές μελετούν και συμπληρώνουν το μηχανογραφικό τους δελτίο λίγες ώρες ή στην καλύτερη περίπτωση λίγες ημέρες πριν το καταθέσουν, έχοντας να επιλέξουν από μία πληθώρα σχολών πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι. που ξεπερνούν τις τετρακόσιες. Είναι ενήμεροι για το περιεχόμενο των σπουδών όλων αυτών των σχολών και σε ποια επαγγέλματα οδηγούν; Η απάντηση είναι «όχι». Τότε με ποιο κριτήριο κάνουν τις επιλογές τους; Οι περισσότεροι στα τυφλά, με αποτέλεσμα πάρα πολλοί από αυτούς να εισάγονται σε σχολές και πανεπιστήμια που δε γνωρίζουν καν το αντικείμενο σπουδών, για να διαπιστώνουν εκ των υστέρων ότι κάτι δεν πήγε καλά.

38

Το πρόβληµα της βαθµοθηρίας και η επιρροή των γονέων Έχοντας ρίξει όλο το βάρος στη βαθμοθηρία, σε φροντιστήρια και σε ακριβοπληρωμένους καθηγητές, όταν έρχεται η ώρα να αξιοποιήσουμε όλη αυτή την προετοιμασία, αποδεικνύεται ότι είμαστε παντελώς απροετοίμαστοι για την επιλογή των σπουδών. Είναι σαν να προετοιμαζόμαστε για μία μάχη με πλήρη εκπαίδευση, πυρομαχικά και όπλα και στο τέλος να διαπιστώνουμε ότι είμαστε σε λάθος χαράκωμα. Είναι σίγουρα επιθυμητοί οι βαθμοί, τι να τους κάνεις όμως εάν ο μαθητής εισαχθεί σε μία σχολή που δεν τον ικανοποιεί; Πόσοι από εμάς, ενώ συγκέντρωσαν υψηλό αριθμό μορίων, επέλεξαν σχολή που δεν τους εξέφραζε ή πόσοι από εμάς δεν αναρωτιόμαστε ότι εάν είχαμε κάποιον να μας ενημερώσει, θα είχαμε πάρει διαφορετικό δρόμο; Τι έφταιξε; Ίσως η άγνοια, η ελλιπής πληροφόρηση, οι επιρροές από το κοινωνικό περιβάλλον ή ακόμη και τα στερεότυπα που «κουβαλάμε». Μήπως πρέπει κάποια στιγμή να ασχοληθούμε πιο σοβαρά και συστηματικά με αυτό που λέγεται επαγγελματικός προσανατολισμός, που ενώ είναι ένα πολύ κρίσιμο θέμα, είναι παράλληλα τόσο παραμελημένο; Σε συζητήσεις που είχα με γονείς για το θέμα της επιλογής των σπουδών από τα παιδιά τους, η μόνιμη απάντησή τους είναι ότι είναι ένα θέμα καθαρά των παιδιών και πως δε θέλουν να επεμβαίνουν στις επιλογές τους. Αυτό όμως εμένα μου ακούγεται περισσότερο σαν δικαιολογία. ∆ε γνωρίζουν άραγε ότι σε πολλές περιπτώσεις προβάλλουν τις δικές τους φιλοδοξίες, απογοητεύσεις και όνειρα στις επιλογές των παιδιών τους; Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, με διαδικασίες αφανείς και υπόγειες, γι’ αυτό αποδεικνύονται και τόσο αποτελεσματικές. Τα παιδιά ακούνε και παρακολουθούνε τους γονείς τους συνεχώς, ακόμη και όταν αυτοί δεν το αντιλαμβάνονται, τις συζητήσεις τους, τις γνώμες τους, τις πεποιθήσεις τους, τις πληροφορίες που συγκεντρώνουν, τις αντιδράσεις τους. Οι επιρροές, όμως, αυτές

υπάρχουν και συμβαίνουν, είτε το αντιλαμβάνονται οι γονείς είτε όχι. Οι μαθητές τις κουβαλάνε μαζί τους και είναι πολύ πιθανό να επηρεαστούν στις αποφάσεις τους. Θα πει κανείς, «είναι απαραιτήτως κακό;» Όχι, αρκεί με την επιλογή τους να ικανοποιούν τις δικές τους επιθυμίες και ανάγκες και όχι των άλλων. Θα σας αναφέρω το παράδειγμα κάποιου μαθητή που ήρθε πρόσφατα στο γραφείο για να συζητήσουμε για το τι θα σπουδάσει. ∆ιαπιστώσαμε ότι η κλίση του είναι προς κάποιο επάγγελμα τεχνικής φύσεως, όπως τα ηλεκτρολογικά με εναλλακτική λύση τα ηλεκτρονικά. Την επόμενη ημέρα ξαναήρθε και μου ανακοίνωσε «δε θα σπουδάσω ηλεκτρολογικά!» και στην εύλογη ερώτησή μου, η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Ο πατέρας μου μού είπε, “δε σε στέλνω εγώ 4 χρόνια να σπουδάσεις ηλεκτρολόγος”». Σημειωτέον ότι ο πατέρας είναι πτυχιούχος πολυτεχνείου. Σας αφήνω να βγάλετε τα συμπεράσματά σας.

Τι προσφέρει το Σ.Ε.Π. Οι γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά να συζητάνε μαζί τους τα θέματα που τους απασχολούν σχετικά με τις μελλοντικές σπουδές και την επαγγελματική τους αποκατάσταση, όχι όμως και να προσπαθούν να τους επιβάλλουν τις δικές τους απόψεις ή να αγνοούν τα «θέλω» των παιδιών τους. Επιπλέον, να έχουν τακτική επικοινωνία με το σχολείο και ιδιαίτερα με τον υπεύθυνο καθηγητή του γραφείου Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού (Σ.Ε.Π.). Σκοπός αυτών των γραφείων είναι η ενημέρωση των μαθητών σχετικά με εκπαιδευτικά και επαγγελματικά θέματα καταρχήν, και σε ένα άλλο επίπεδο η παροχή συμβουλευτικής στήριξης για την επιλογή των σπουδών τους. Σήμερα λειτουργούν σ’ όλη τη χώρα 200 γραφεία επαγγελματικού προσανατολισμού μέσα στα σχολεία, πλήρως εξοπλισμένα και στελεχωμένα με επιμορφωμένους καθηγητές, ένας εκ των οποίων και ο γράφων. ∆υστυχώς, απέχουμε πολύ ακόμα από το να έχει

το κάθε σχολείο το δικό του γραφείο και το δικό του σύμβουλο. Είναι όμως μια αρχή, και η κατάσταση έχει βελτιωθεί κατά πολύ από τότε που η ώρα του Σ.Ε.Π. ήταν η «ώρα του παιδιού», απλώς για να συμπληρώσει ο καθηγητής το ωράριό του. Πρέπει να επισημάνω και κάτι άλλο στο σημείο αυτό: το ρόλο των καθηγητών. Έχω διαπιστώσει, από την έως τώρα πείρα μου, ότι κάποιοι εκπαιδευτικοί –ευτυχώς όχι όλοι– θεωρούν ότι η λειτουργία του Σ.Ε.Π. τούς αποσπά μέρος του ρόλου τους. Οι καθηγητές πρέπει να αναγνωρίσουν τη σημαντική βοήθεια που παρέχει ο Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός, αν και αναμφίβολα παρέχουν και οι ίδιοι πολλές πληροφορίες και στήριξη στους μαθητές, όμως δεν πρέπει να λειτουργούν ανταγωνιστικά στο ρόλο του Σ.Ε.Π. Οι σύμβουλοι Σ.Ε.Π. σήμερα είναι επιμορφωμένοι και εξειδικευμένοι σε αυτό που κάνουν. Καθηγητές και σύμβουλοι Σ.Ε.Π. οφείλουν να συνεργαστούν για να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό για τους μαθητές μας.


ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΦΙΛΙΠΠΟΣ από Φίλμ σελίδα 39


απόψεις Δηµιουργικότητα και χώρος εργασίας Στις μέρες μας οι συνθήκες εργασίας και η κατάσταση που επικρατεί στην αγορά εργασίας δε βρίσκονται σε κάποιο ικανοποιητικό επίπεδο. Η ανεργία και οι τεράστιες διαστάσεις που έχει πάρει η ανταγωνιστικότητα στην αγορά εργασίας προκάλεσαν ουσιαστική αλλαγή στη σχέση ανάμεσα στους εργοδότες και στους εργαζομένους. Έχει ενισχυθεί η θέση των εργοδοτών, οι οποίοι σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι παλιότερα αποφασίζουν σήμερα για τις συνθήκες απασχόλησης και εργασίας. Κάτω από αυτές τις διαμορφωμένες πλέον εδώ και μερικά χρόνια συνθήκες, πολλοί εργαζόμενοι, επιζητώντας να παραμείνουν στην εργασία τους, να πάρουν προαγωγή ή να καλυτερέψουν το επίπεδο ζωής τους, αναλαμβάνουν δραστηριότητες τέτοιες πέρα από τις ψυχοσωματικές τους δυνατότητες. Το φάντασμα της απώλειας της εργασίας προκαλεί ανάμεσα στους εργαζόμενους ένα άρρωστο κλίμα και δεν είναι λίγες οι φορές που τους αναγκάζει στην αποδοχή της επιβολής και με τους όρους των εργοδοτών, των συνθηκών εργασίας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα όπου είναι καθορισμένοι οι επιδιωκόμενοι στόχοι από την εργοδοσία είναι δύσκολο να μιλάμε για δημιουργικότητα μέσα από την εργασία. Και είναι όλο το παραπάνω πλαίσιο που καθορίζει μια παθητική στάση των εργαζομένων ως προς την εργασία τους. Τα πράγματα όμως θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά στο δημόσιο τομέα και κύρια στο χώρο των εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση. Εκεί που η απειλή της ανεργίας είναι ανύπαρκτη, τα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζόμενων διασφαλισμένα και το σημαντικότερο η άμεση ανταποδοτικότητα από την παρεχόμενη εργασία ενός υπαλλήλου-εργαζόμενου στην ίδια την ποιότητα της ζωής του. Σε τέτοιες συνθήκες θα μπορούσε και θα έπρεπε η εργασία να αποτελεί δραστηριότητα δημιουργική - αντιλαμβανόμενη μέσα από την ανάληψη επιπρόσθετων καθηκόντων, δραστηριοτήτων πέραν των αναγκαίων, με θετική επίδραση τόσο στην παραγωγικότητα όσο και στην ποιότητα της εργασίας και το σημαντικότερο να οδηγεί στην παγιότητα της θέσης εργασίας. Όμως πιο συχνό είναι το φαινόμενο η εργασία να αποτελεί δραστηριότητα παθητική που σαν αποτέλεσμά της έχει την πραγμάτωση, στην καλύτερη περίπτωση, των πιο τυπικών καθηκόντων στο εργασιακό περιβάλλον και βάζει σε κίνδυνο την ίδια τη θέση εργασίας, με την απειλή της ιδιωτικοποίησης του παρερχομένου έργου. Κάθε υγιής Οργανισμός θα πρέπει να ενδιαφέρεται άμεσα για τη δημιουργία θετικής στάσης των εργαζόμενων στην εργασία. Αν αυτό δε συμβαίνει, τότε μαρτυρά μια παθολογική κατάσταση του συγκεκριμένου φορέα. Και αυτός είναι ένας λόγος που κύρια η πολιτική διοίκηση οργανισμών του ∆ημοσίου,

40

στην περίπτωσή μας της τοπικής αυτοδιοίκησης, θα πρέπει να βρει και να αναπτύξει τρόπους δημιουργίας θετικής στάσης των εργαζόμενων προς την εργασία τους και τον άμεσο κοινωνικό της χαρακτήρα, με την κατάλληλη πολιτική πληρωμών, επιβράβευσης αλλά και λήψης μέτρων, προαγωγών μέσα από συγκεκριμένη οργάνωση της εργασίας, μέσα από ένα κλίμα συνεργασίας και άμιλλας, μέσα από τη δημιουργία κινήτρων για ποιότητα στην εργασία και στην επαγγελματική δραστηριότητα. Οι κοινωνιολόγοι αναφέρουν τους παρακάτω παράγοντες ως στοιχεία θετικής στάσης του εργαζόμενου προς την εργασία του: • επιτυχίες • αναγνώριση • περιεχόμενο της εργασίας • υπευθυνότητα • προαγωγή • εξέλιξη. Στην αντίπερα θεωρούν τους παρακάτω παράγοντες ως στοιχεία αρνητικής στάσης: • πολιτική της διοίκησης • έλεγχος • περιεχόμενο της εργασίας • σχέσεις προϊστάμενων – υφιστάμενων • συνθήκες εργασίας. Τα κίνητρα στη εργασία έχουν ιδιαίτερη πρακτική σημασία. Είναι πολύ σημαντικό να γίνει άμεσα αντιληπτή από τη διοίκηση η αναγκαιότητα της δημιουργίας κινήτρων στους εργαζόμενους, ώστε ανάλογα να είναι και τα παραγωγικά αποτελέσματα για τις τοπικές κοινωνίες από οποιαδήποτε μορφή παρεχόμενου έργου.

Η σύγχρονη εποχή παρουσιάζει αρκετά αρνητικά στοιχεία προς τους νέους, με αποτέλεσμα τα μονοπάτια που ακολουθούν στη ζωή τους ίσως να μοιάζουν εύκολα, δίχως πολλά εμπόδια, όμως σίγουρα δεν παρέχουν τίποτε ωφέλιμο, διδακτικό κι εποικοδομητικό για την καλλιέργεια ενός γνήσιου χαρακτήρα, που σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να τους εφοδιάσει με γνώσεις, χρήσιμες σκέψεις και πλήθος από ενδιαφέροντα θετικά στοιχεία. Την προηγούμενη χρονιά, το 2005, μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφτώ το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη όπου εδώ και περίπου μια δεκαετία λειτουργεί και στεγάζεται σ’ έναν απαράμιλλο από ομορφιά και χάρη χώρο. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερα να αποκομίσω σπάνιες γνώσεις και πολύτιμα ιστορικά στοιχεία που δεν είχα πρωτύτερα τη δυνατότητα να γνωρίσω ή και να επικεντρωθώ στο συγκεκριμένο κομμάτι της ιστορίας, που σε πολλούς παραμένει εντελώς άγνωστο. Φυσικά για την ένδοξη εποχή του Βυζαντίου έχουν γραφτεί πολλά και εξίσου σημαντικά και ενδιαφέροντα βιβλία από ιστορικούς που έριξαν το βλέμμα τους σ’ εκείνη την εποχή ή πάλι, όταν φέρνω στη θύμησή μου

Τρόποι για τη δημιουργία και ενίσχυση κινήτρων στους εργαζόμενους από τους πολιτικούς και διοικητικούς τους προϊστάμενους θα μπορούσαν να είναι: - να συνειδητοποιούν τα προσωπικά τους κίνητρα σε σχέση με την εξουσία που τους δόθηκε είτε αυτή είναι πολιτική είτε διοικητική, - οι πολιτικοί και διοικητικοί προϊστάμενοι ενεργά και συνειδητά να κινούν το εργασιακό ενδιαφέρον των υφισταμένων τους, - οι πολιτικοί και διοικητικοί προϊστάμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν τα δυνατά και αδύνατα σημεία τους πριν αποφασίσουν να τροποποιήσουν την εργασιακή στάση, κίνητρο και την εργασιακή συμπεριφορά των άλλων, - θα πρέπει να μπορούν να διαβλέπουν ότι οι εργαζόμενοι έχουν διαφορετικά εργασιακά κίνητρα και επαγγελματικές και επικοινωνιακές ικανότητες από τους ιδίους, - η επιβράβευση θα πρέπει να συνδέεται με την αποτελεσματικότητα του εργαζόμενου και όχι με την παλαιότητα στον εργασιακό χώρο ή άλλους παράγοντες όπως φιλίες, συγγενικές σχέσεις κτλ., - οι πολιτικοί και διοικητικοί προϊστάμενοι θα πρέπει να βρίσκονται κοντά στους εργαζόμενους και να μπορούν να δίνουν άμεσες λύσεις σε προβλήματα που τείνουν να δημιουργηθούν, - θα πρέπει επίσης να δίνεται στους εργαζόμενους η δυνατότητα να λαμβάνεται υπόψη η γνώμη τους στη λήψη αποφάσεων που αφορούν τον εργασιακό τους χώρο και το αντικείμενο της εργασίας τους,

- να ενθαρρύνουν τους εργαζόμενους να παίρνουν πρωτοβουλίες, να δοκιμάζουν διάφορα καινούργια πράγματα αντί να συζητούν μαζί τους κάθε καινούργια σκέψη και να περιμένουν το σχολιασμό και την έγκρισή της. Στην πραγματικότητα, οι πολιτικοί και διοικητικοί προϊστάμενοι δεν ενθαρρύνουν τη δημιουργικότητα των εργαζομένων. Συμβαίνει το αντίθετο μάλιστα, να πολεμούν πολλές φορές φαινόμενα δημιουργικών πρωτοβουλιών και να εμποδίζουν την υλοποίησή τους, κινούμενοι κυρίως από προσωπικές ανασφάλειες, φοβίες και την εσωστρέφεια που τους διακρίνει. Αντικειμενικός τους σκοπός δεν μπορεί να είναι άλλος από τη διατήρηση των «κεκτημένων» τους με το λιγότερο δυνατό παραγόμενο έργο, που δεν είναι τίποτα παραπάνω από τις θέσεις εξουσίας που κατέχουν. Εντάσσουν τη δημιουργικότητα αποκλειστικά και μόνο στη διασφάλιση των θέσεων τους εξουσίας τον τελευταίο καιρό είναι σε έξαρση πρωτόγνωρες και πολύ ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις, λόγω εκλογών και χρησιμοποιούν τη δημιουργικότητα σαν μέσο αυτοπροβολής. Τραγικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας αντιμετώπισης της δημιουργικότητας είναι οι εργαζόμενοι να είναι άτομα έξυπνα, ενεργητικά, δημιουργικά, στοχαστικά, ταλαντούχα όλες τις ώρες της ημέρας εκτός από το οκτάωρο της εργασίας τους. Γιώργος Αμπατζίδης

τα αλησμόνητα μαθητικά χρόνια, δεν είναι λίγες οι φορές που διδαχτήκαμε, κυρίως εμείς οι νέοι, το βίο και τα έργα των ανθρώπων που έζησαν την εποχή εκείνη. Από τότε όμως έχουν περάσει αρκετά χρόνια και, όπως είναι γνωστό, η σύγχρονη καθημερινότητα, οι ασχολίες και τα συνηθισμένα προβλήματα υποσκελίζουν οποιαδήποτε ανάμνηση ανήκει στο παρελθόν μας, πόσο μάλλον εκείνα τα αξέχαστα μαθητικά χρόνια. Εξάλλου, μια ξενάγηση στους χώρους όπου στεγάζονται τα ζωντανάευρήματα μιας περασμένης εποχής πάντοτε έχει τη δυνατότητα να μας μεταφέρει κάποιο καινούργιο στοιχείο ή οποιαδήποτε διδακτική πληροφορία. Ο εσωτερικός χώρος του μουσείου και γενικότερα η έκθεση των ευρημάτων αναπτύσσεται σε έντεκα αίθουσες, με βάση κυρίως τη χρονολογία και τη θεματολογία που παρουσιάζουν τα εκθέματα. Αρχίζοντας από την πρώτη αίθουσα που έχει την ονομασία «Ο παλαιοχριστιανικός ναός», έχουμε στη συνέχεια τις υπόλοιπες δέκα αίθουσες με καθεμιά από αυτές να παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους επισκέπτες. Οι τέσσερις περίοδοι όπου είναι κατατετμημένος ο εκθεσιακός χώρος αφορούν την εξέλιξη, την πρόοδο και γενικότερα τον πολιτισμό,

όπως διαμορφώθηκε στους αιώνες της αυτοκρατορίας του Βυζαντίου. Η Παλαιοχρισιτανική περίοδος (4ος7ος αιώνας μ.Χ.), η Μεσοβυζαντινή περίοδος (8ος-12ος αιώνας μ.Χ.), η Υστεροβυζαντινή περίοδος (12041453) και η Μεταβυζαντινή περίοδος (1453-19ος αιώνας). Έπειτα από την ολοκλήρωση της επίσκεψής μου, είχα τη σιγουριά και την πεποίθηση πως μέσα σε αυτές τις δύο τρεις ώρες που είχα διαθέσει, είχα εισπράξει πολλά στοιχεία και γνώσεις, που σε διαφορετική περίπτωση δε θα μπορούσα να αποκτήσω. Οι συνηθισμένες άσκοπες βόλτες και οι ανούσιες καθημερινές συναναστροφές που δε μας προσφέρουν τίποτε είναι κοινό γνώρισμα της εποχής μας. Παρ’ όλα αυτά, γύρω μας, ίσως κάπου δίπλα μας, υπάρχει διέξοδος από τη μονοτονία και το κατεστημένο που επικρατεί. Ίσως τελικά το μονοπάτι της γνώσης που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι νέοι να μην είναι τόσο εύκολο και ίσως θα πρέπει να χρειαστεί να καταβάλουμε και τον προσωπικό μας κόπο για την αναζήτηση της αλήθειας. Άγγελος Γιάνναρος, ποιητής


βιβλίο

ÂÉÂËÉÏ Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

«Έγκληµα στο Da Capo» του Γιώργου Λακόπουλου

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ

εκδ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΗΤΗΣ

Όταν το πτώμα του υπουργού Εθνικής Οικονομίας βρέθηκε στο πατάρι

Βιογραφία είναι ό,τι γίνεται μέσα μας. Και ό,τι γίνεται μέσα μας δεν εκφράζεται με τα λόγια. δεν εκφράζεται.

βγάλει από τη μέση τον άνθρωπο που ερευνούσε το παλαιό σκάνδαλο του

Από το βιβλίο «η Κόμη της Βερενίκης»

«Η ερωµένη της»

του Da Capo, η πολιτική σκηνή συγκλονίστηκε. Ποιος είχε το συμφέρον να

Χρηματιστηρίου; Όλοι βρίσκονται μπλεγμένοι σ’ ένα κουβάρι με απρόοπτα συμβάντα και αλλεπάλληλους αιφνιδιασμούς.

της Ντόρας Ρωζέτη,

εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ «Η Αυτοβιογραφία του Φωτός» καλείται το πιο πρόσφατο βιβλίο του καθηγητή Γεωργίου Γραμματικάκη, το οποίο διανύει την τέταρτη έκδοση και κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης. Το περιεχόμενο της έκδοσης ξεδιπλώνεται σε 477 σελίδες, στις οποίες ο συγγραφέας σε επτά θεματικές ενότητες αναφέρεται διεξοδικά σε πολλά και ενδιαφέροντα ζητήματα. Η μελέτη ξεκινά με τα «σκιρτήματα» του φωτός στην πορεία της ιστορίας, όπου γίνονται αναφορές στην «πλατωνική θέαση του κόσμου», «στη φωτεινή κυριαρχία του Αριστοτέλη», «στο ανέσπερο φως της Ορθοδοξίας». Ακολουθούν οι «αρετές και τα πάθη του φωτός», η «φωτεινή αποκάλυψη του χώρου και του χρόνου», το «κβαντικό βασίλειο του μικρόκοσμου». Ο καθηγητής μελετά «τις χειραψίες του φωτός με τη ζωή και την τέχνη», συνομιλεί με «το σύμπαν και επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει τη γλώσσα των άστρων». Πρόκειται για μια πολύπτυχη έκδοση, με σημαντικές προεκτάσεις και εννοιολογικές παρεμβάσεις για το μεγαλείο και τη δύναμη του Φωτός, του Σύμπαντος και του στολιδιού, που καλείται «Κόσμος». Η εικόνα του εξωφύλλου φέρει τον τίτλο: «Η αυτοκρατορία του φωτός» και αποτελεί έργο του ζωγράφου Ρενέ Μαγκρίτ, 1954. Στόχος της συγκεκριμένης έκδοσης, όπως αναφέρει ο καθηγητής στην τελευταία σελίδα της, ήταν: «…το βιβλίο δε γράφηκε τόσο για να διδάξει τους αναγνώστες. να συνομιλήσει μαζί τους είχε ως πρόθεση. Είθε λοιπόν η συνομιλία να αποδειχθεί ότι είχε κάτι από του φωτός τη γοητεία και τις αθέατες διαδρομές». Η έκδοση συμπληρώνεται από τις αντίστοιχες βιβλιογραφικές αναφορές, τις σχετικές ευχαριστίες και το παράλληλο ευρετήριο. Ο καθηγητής αφιερώνει το ενδιαφέρον βιβλίο στη μνήμη του πατέρα του, που έφυγε τη νύχτα, υπό το φως των άστρων και της μητέρας του, που έφυγε στο απαλό φως του πρωινού. Ο Γιώργος Γραμματικάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο και σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στο Imperial College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Έχει συνεργασθεί με πολλά ευρωπαϊκά εργαστήρια και πανεπιστήμια. Εργάστηκε ακόμη στο «∆ημόκριτο», στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών (CERN) της Γενεύης και ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Harvard ασχολήθηκε με την ιστορία της επιστήμης. Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα στρέφονται γύρω από τη δομή της ύλης και την κοσμολογία. Εξελέγη δύο φορές Πρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης. Τα τελευταία χρόνια είναι μέλος επιτροπών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ασχολούνται με τις προοπτικές της παιδείας και της επιστημονικής έρευνας. Έχει γράψει τα βιβλία «η Κόμη της Βερενίκης» και τα «Κοσμογραφήματα». Συνεργάζεται τακτικά με την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». Από το 1982 είναι Καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Επίσης, συμμετέχει σε ένα διεθνές πείραμα στη θάλασσα της Πύλου για τον εντοπισμό των σωματίων νετρίνο που έρχονται από το Σύμπαν.

Ένα μυθιστόρημα που επαινέθηκε από τον Ξενόπουλο, αλλά εξαφανίστηκε μυστηριωδώς μετά την έκδοσή του το 1929. Αν στην εποχή του μεσοπολέμου η ελληνική κοινωνία δεν ήταν ακόμη έτοιμη να δεχτεί την ειλικρίνεια μιας τόσο τολμηρής εξομολόγησης, η ιστορία αυτή μπορεί τώρα να διαβαστεί όπως θα το επιθυμούσε τότε η αντισυμβατική συγγραφέας της.

«δανεικιά γραβάτα», «εναντίον του Marlboro», «από δω πέρασε ο Κιλρόι», «δέσποινα» του Διονύση Χαριτόπουλου,

εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Επανέκδοση μικρών ιστοριών, που αναδύονται από τη σημερινή κοινωνία. Ένας άνθρωπος που ψάχνει να βρει τον έρωτα που θα τον συνεπάρει, σ’ έναν κόσμο που τρελαίνεται, βλέποντας τα συνθήματα στους τοίχους του Κιλρόι, ενώ η ∆έσποινα θέλει να φύγει αλλά τελικά θα χαθεί αναζητώντας απεγνωσμένα τρόπο για να ζήσει.

«ΕΡΩΤΙΚΟΣ 9,48FM: Και µεις αγαπήσαµε αλλά δεν κάναµε έτσι!!!»,

εκδ. ΙΑΝOΣ Μηνύματα ψυχής των ακροατών του Ερωτικού. Το κάθε μήνυμα ερωτεύθηκε ένα τραγούδι και μαζί ξεκίνησαν ένα αέναο ταξίδι στις παρυφές του παραδείσου ψάχνοντας τις παλιές αγάπες. Άλλα τράβηξαν στα σύννεφα ψάχνοντας τους εφήμερους έρωτες και άλλα έμειναν εκεί ακίνητα καρτερώντας ένα χέρι να τ’ αγγίξει…

«Σε τούτα εδώ τα µάρµαρα… Πλατεία Διοικητηρίου, µια γειτονιά της Θεσσαλονίκης που άφησε τα σηµάδια της στην ιστορία της πόλης» του Γιώργου Λυσαρίδη,

εκδ. ΙΑΝΟΣ Νοσταλγική ανασκόπηση μιας εποχής (1960-1975) που πέρασε, αλλά παραμένει ζωντανή μέσα από τις βιωματικές μνήμες του συγγραφέα. Γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην πλατεία ∆ιοικητηρίου, το επίκεντρο μιας ολόκληρης περιοχής, αλλά και γύρω από αυτήν, οι περιπέτειες μιας παρέας που άφησε τη δική της ιστορία και που ακόμη διατηρεί δεσμούς.

42


βιβλίο

ÐAÑÏÕΣΙΑΣÇ ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΔΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΗΤΡΟΣ Από τις εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ της Θεσσαλονίκης εκδόθηκε με εμπεριστατωμένο πρόλογο του καθηγητή του Α.Π.Θ., Βασίλη Κατσαρού, μια εξαίρετη εργασία του Κωνσταντίνου Μποζίνη (εισαγωγή, κείμενο, μετάφραση, σχόλια, βιβλιογραφία σε βιβλίο ενταγμένο με τον παραπάνω τίτλο και υπότιτλο στη σειρά των «Βυζαντινών συγγραφέων» του εκδοτικού οίκου). Ο τόμος, που έχει εκδοθεί με τη γνωστή επιμέλεια και καλαισθησία των εκδόσεων ΖΗΤΡΟΣ, ήταν ένα πολύ προσδοκώμενο εκδοτικό γεγονός. Το θέμα του είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και η διαπραγμάτευσή του έχει γίνει με έκδηλη επιστημοσύνη, με πληρέστατη εισαγωγή (σελ.25-96), με γλαφυρή μετάφραση παραλληλισμένη με το πρωτότυπο(σελ.100-213) και με πλούσια σχόλια (σελ.215-347). Η μελέτη του τόμου θα είναι επωφελής για το πνευματικό κοινό που

ενδιαφέρεται για πρωτότυπες και διεισδυτικές εργασίες. Προσωπικά είχα τη χαρά να το μελετήσω, μόλις εκδόθηκε και ως επαρκής αναγνώστης νομιμοποιούμαι νομίζω να το συστήσω σε φιλαναγνώστες/ φιλαναγνώστριες. Επιθυμώ κλείνοντας το σημείωμα αυτό να σημειώσω ένα συναισθηματικό σχόλιο: Ο συγγραφέας του τόμου τον αφιερώνει στη μνήμη της αξέχαστης φιλολόγου Ελένης Κακριδή, για την οποία και σε μια ακόμη πνευματική προσπάθεια ανακαλύπτω ότι λειτούργησε με την ανιδιοτελή διάθεσή της. Ευχαριστώ το συγγραφέα ιδιαιτέρως γι’ αυτό. Θεόδωρος Μαυρόπουλος, Φιλόλογος ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΑΖΟΓΛΙΔΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΑΚΗΣ Πρόκειται για μια σειρά διηγημάτων, πέντε τον αριθμό, όπου ο έρωτας, η μοναξιά, η φυγή, ο πολιτικός φανατισμός που οδηγεί στον παραλογισμό είναι τα κυρίαρχα στοιχεία. Πρόκειται για πέντε ιστορίες αφιερωμένες στους καθημερινούς αφανείς ήρωες που δεν παραιτούνται από το όνειρο, δε συντρίβονται από τη σκληρή πραγματικότητα, αντιθέτως μάχονται με το δικό τους τρόπο ο καθένας, αντιστέκονται και προσπαθούν να παραμείνουν πιστοί στα πιστεύω τους.

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ Στα Ίχνη της Ανθρώπινης Μυθιστορίας

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΡΩΔΙΟΣ Στο βιβλίο αυτό ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να μελετήσει όλους τους υπέροχους ανθρωπογονικούς μύθους, που έχουν διασωθεί μέσα από το πέρασμα των αιώνων και έχουν φτάσει και τις ημέρες μας. Καλείται να επιχειρήσει μια μεγάλη περιπλάνηση σε σπουδαίους πανάρχαιους πολιτισμούς, πετώντας με τη δύναμη του νου και τα φτερά που μας δίνουν οι μύθοι και παραδόσεις των λαών, πάνω από τις σκονισμένες φελούκες που διαπλέουν τον Νείλο, τις εύφορες πεδιάδες που ποτίζουν ο Τίγρης και ο Ευφράτης, τα απομονωτήρια των ιερών Βραχμάνων στις πυκνές ζούγκλες που τέμνουν οι παραπόταμοι του Γάγκη, τα μυστηριώδη μεγαλιθικά μνημεία της ∆υτικής Ευρώπης, τα υπέροχα αστρικά παρατηρητήρια του Γιουκατάν και τα μυθικά κτίσματα του Κούσκο και του Μάτσου Πίτσου στα υψίπεδα των Άνδεων. Καλό και γόνιμο ταξίδι λοιπόν πίσω στο χρόνο, στα βάθη της ανθρώπινης μυθιστορίας… ∆.Γ.

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΥΜΝΩΝ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΗΤΡΟΣ Μια πρωτότυπη μελέτη, που αναφέρεται στους αρχαίους ελληνικούς ύμνους από την αρχαϊκή μέχρι τη ρωμαϊκή περίοδο, κυκλοφόρησε το 2005 από τις γνωστές και αξιόλογες εκδόσεις ΖΉΤΡΟΣ. Τη μελέτη επιμελήθηκε ο Σταύρος Γκιργκένης, καθηγητής και υποψήφιος διδάκτορας της Κλασικής Φιλολογίας, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Την έκδοση προλογίζει ο φιλόλογος Θεόδωρος Μαυρόπουλος. Στη μελέτη εντάσσονται διαφόρων ειδών κείμενα με υμνογραφικό περιεχόμενο, όπως: «επίκληση στην Αθηνά», «ύμνος στον Αιώνα», «ορφικός ύμνος στον Άρη», «ύμνος στην Άρτεμη», «πρωινός χαιρετισμός στον Ασκληπιό», «ύμνος στην τύχη», «παπυρικά αποσπάσματα του Πίνδαρου», «παιάνας στην Υγεία», «ορφικοί ύμνοι στις Χάριτες, στις ώρες» και πολλά ακόμη υμνογραφικά κείμενα. Στο εισαγωγικό σημείωμα ο καθηγητής αναλύει διεξοδικά την τελετουργία των ύμνων, τον τόπο παράστασης, τους ομηρικούς ύμνους, τη λυρική μονωδία, τους φιλοσοφικούς, αλληγορικούς, τους μαγικούς και ορφικούς ύμνους και μελετά τη δομή τους. «Ο ύμνος αποτελεί μια μορφή λατρείας που στοχεύει άμεσα στην έλξη της εύνοιας του θεού και στην εξασφάλιση της βοήθειάς του…». Τα θρησκευτικά άσματα αποτελούσαν ανέκαθεν εσωτερική ανάγκη των ανθρώπων να εκφράσουν τον πόνο, τη χαρά και τις προσδοκίες τους στη θεία πρόνοια. Οι άνθρωποι είχαν και εξακολουθούν να έχουν την πίστη ότι μια ανώτερη δύναμη από τους ίδιους θα μεριμνήσει για τις υποθέσεις τους και τα δεδομένα της ζωής τους θα έχουν αίσια έκβαση. Η ενδιαφέρουσα μελέτη συμπληρώνεται από τις αντίστοιχες σημειώσεις, που διαφωτίζουν και παρέχουν χρήσιμα στοιχεία στον αναγνώστη. Ιωάννα Μπάμπη

43


βιβλίο

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ Η ΣΟΒΑΡΗ ΠΛΕΥΡΑ ΜΙΑΣ «ΑΣΤΕΙΑΣ» ΤΕΧΝΗΣ ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ ΠΑΠΑΔΑΝΙΗΛ

ΑΥΤΟΕΚΔΟΣΗ «Σαν ακριβή σαμπάνια η Γελοιογραφία σφραγίζει πανηγυρικά την επικαιρότητα και εκσφενδονίζει το πώμα του κωμικού αναδύοντας το πιο καυστικά χιουμοριστικό της άρωμα». Αρίσταρχος Παπαδανιήλ Ένα σκιτσογραφικό σχέδιο, τα κόμικς ή μια γελοιογραφία αποτελούν ένα θαυμάσιο εκφραστικό μέσο των ανθρώπων, που επιθυμούν να στείλουν ένα μήνυμα, να προκαλέσουν το γέλιο, να προβληματίσουν, να σατιρίσουν ή και να εκφράσουν την αντίθετη άποψή τους για κοινωνικά, πολιτικά ή και πολιτιστικά δρώμενα. Κείμενο και εικόνα, όπου «ανθρωπάκια», «μορφές του ζωικού ή φυτικού κόσμου» συνομιλούν, είναι στοιχεία που συνθέτουν τα σκίτσα και «νοστιμεύουν» την πεζή πραγματικότητα στις σελίδες, μιας εφημερίδας ή ενός περιοδικού εντύπου. Με την καταλυτική δύναμη του χιούμορ οι σκιτσογράφοι ή γελοιογράφοι πετυχαίνουν το σκοπό τους: προκαλούν το γέλιο, το μειδίαμα, το χαμόγελο ή την αρνητική και θετική αντίδραση του αναγνωστικού κοινού. Μια πρωτότυπη ανθολογία της «Ελληνικής Πολιτικής Γελοιογραφίας» από τα μέσα του 19ου αιώνα έως τη σημερινή εποχή, με το χαρακτηριστικό υπότιτλο «η σοβαρή πλευρά μιας αστείας» τέχνης» αποτελεί η παρούσα έκδοση, η επιμέλεια της οποίας ανήκει στον πολυτάλαντο, γραφίστα-σκιτσογράφο Αρίσταρχο Παπαδανιήλ. Πρόκειται για ένα λεύκωμα υψηλής αισθητικής και καλλιτεχνικής αξίας. Στις 240 σελίδες του εμπεριέχονται 350 συνολικά γελοιογραφίες. Από αυτές οι 74 είναι έγχρωμες. Ο Αρίσταρχος Παπαδανιήλ ανέλαβε και συγκέντρωσε τις γελοιογραφίες και τα σκίτσα, αναζητώντας πηγές από τις συλλογές της Βουλής των Ελλήνων, του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (Ε.Λ.Ι.Α.), της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, της ∆ημοτικής Πινακοθήκης Αθηνών, της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου, του Ιδρύματος Προαγωγής ∆ημοσιογραφίας Αθανασίου Β. Μπότση και από τα προσωπικά αρχεία του σκιτσογράφου Σπύρου Ορνεράκη, του προέδρου του Ε.Λ.Ι.Α. Μάνου Χαριτάτου και του ιδίου. Ιωάννα Μπάμπη ΚΟΡΝΑΡΙΣΜΑΤΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΟΡΦΗ Πρόκειται για ένα εγχειρίδιο καλής οδικής συμπεριφοράς, το οποίο, μέσω του σκίτσου, διδάσκει στους αναγνώστες να σέβονται τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και να αναπτύσσουν αίσθημα ευθύνης όταν βρίσκονται στο τιμόνι. Παράλληλα, με σταυρόλεξα, κουίζ και τεστ, εισάγει τους αναγνώστες στη διαδικασία να δώσουν οι ίδιοι τις λύσεις σε κυκλοφοριακά προβλήματα, να αναγνωρίσουν το ρόλο των πινακίδων σήμανσης στην ομαλή κίνηση των αυτοκινήτων, να βρούνε τρόπους πρόληψης και προστασίας από ατυχήματα. Πρωταγωνιστές του βιβλίου, ο Γρηγόρης και ο Σταμάτης, τα φωτεινά πρόσωπα που συναντούμε στους φωτεινούς σηματοδότες των διαβάσεων, οι οποίοι μας οδηγούν με ασφάλεια στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά, στην έξοδό μας. Πρωτοτυπία του βιβλίου αποτελεί το επιτραπέζιο παιχνίδι κυκλοφοριακής αγωγής «Τα Παρκαρίσματα» που συμπεριλαμβάνεται στις σελίδες του, που έχει στόχο οι παίκτες να μάθουν τον Κ.Ο.Κ., μετακινούμενοι από την αφετηρία μέχρι το τέλος μιας διαδρομής. «Κορνάρουμε μ’ αυτό το βιβλίο παρέα με τα σκίτσα και τα παιχνίδια. Μέσα από το παιχνίδι και τα σκίτσα, μαθαίνουμε μικροί και μεγάλοι (γιατί ποτέ δεν είναι αργά) να συμπεριφερόμαστε, να σεβόμαστε και να συνεργαζόμαστε με τους φίλους οδηγούς και τους πεζούς. Για να βοηθήσουμε και εμείς την πατρίδα μας (και εμάς προσωπικά), στον πόλεμο της ασφάλτου», τονίζει ο σκιτσογράφος στο σημείωμά τους.

44

ΤΩΝ ΑΣΗΜΑΝΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΑΠΙΔΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΗΜΟΥ ΔΡΑΜΑΣ Η φωτογραφία είναι αναίρεση του οπτικού εφησυχασμού. Με τη γλώσσα της μας βοηθά να αποκωδικοποιήσουμε εικόνες που δεν είναι και τόσο ευανάγνωστες ή που δεν εμπίπτουν πρωτογενώς στην πρακτική λειτουργία της όρασης. ∆ε μιλώ βέβαια για όλες τις φωτογραφίες. Ούτε καν για όλες τις λεγόμενες «καλλιτεχνικές». Πολλές από τις τελευταίες στηρίζονται a priori στο αβαντάζ του θέματος και στη συντριπτική υπεροπλία των διαθέσιμων τεχνικών μέσων. Το αποτέλεσμα είναι ενδεχομένως άκρως εντυπωσιακό και καθ’ όλα άψογο. Είναι όμως ταυτόχρονα και παραπλανητικό. Γιατί αυτού του είδους οι φωτογραφίες συνειδητά λαϊκίζουν. Απευθύνονται αποκλειστικά στο θυμικό μας και ερεθίζουν ή ικανοποιούν ενδιάθετες προσδοκίες μας. Αυτό είναι οπωσδήποτε επιλήψιμο και έχει να κάνει με το ζήτημα των προθέσεων και του ήθους στην τέχνη γενικά. …Νομίζω όμως ότι ο καθένας μας μπορεί να αντιληφθεί, έστω και ενστικτωδώς, πότε ένας φωτογράφος υπερβαίνει τα στεγανά των καθιερωμένων συμβάσεων και περνά στο χώρο της καθαρής έκφρασης. Το αντιλαμβάνεται από την απουσία εκζήτησης και επιτήδευσης, από την παρουσία της σεμνότητας και του ήθους, από τις ανταύγειες της εξομολόγησης και της αποκάλυψης. Είναι τελικά θέμα εστίασης. Όχι μόνο του φακού της μηχανής αλά και του φακού της ψυχής του φωτογράφου. …Ο Κασαπίδης ούτε φλυαρεί ούτε επιτηδεύεται. Με μόνο του εφόδιο το κοντράστ ανάμεσα στις σκοτεινές και στις φωτεινές φόρμες επιχειρεί όχι να περιγράψει αλλά και να ενδοσκοπήσει το θέμα του. Για να το επιτύχει αυτό, στήνει στο θέμα κυριολεκτικά καρτέρι. Και αυτό προκύπτει συμπτωματικά, αν τελικά προκύψει, όχι σαν αποτέλεσμα κάποιου «στησίματος» ad hoc, αλλά σαν μέρος μιας λειτουργίας που δεν είναι άλλη από την ομαλή λειτουργία της πραγματικότητας. Παρ’ όλο που οι ασήμαντοι δρόμοι του Κασαπίδη δεν έχουν ούτε αφετηρία ούτε προορισμό, έχουν τον τόπο και το χρόνο τους. Οι περισσότερες από τις φωτογραφίες του απεικονίζουν θέματα από τη ∆ράμα και την περιοχή της, ενώ σημαντική θέση στις προτιμήσεις του κατέχουν η Θεσσαλονίκη και η Καβάλα. Ακολουθούν η Αθήνα, η Ξάνθη, οι Σέρρες, η Χίος και η Μονεμβασιά. …Νομίζω ότι μελετώντας κανείς τις φωτογραφίες του Γιώργου Κασαπίδη δεν εμπλουτίζει μόνο την εικονοπλαστική του εμπειρία αλλά μαθαίνει και να βλέπει καλύτερα. Να υποψιάζεται ότι στο κάθε του βήμα υπάρχει κάτι που αξίζει να το προσέξει. Όχι γιατί είναι αξιοθέατο αλλά γιατί συνέβη μπροστά στα μάτια του. Η πραγματικότητα ρέει χαοτικά και είναι προνόμιο να προσέχεις και να σηματοδοτείς κάποιες στιγμές της. Όχι τίποτε το εντυπωσιακό. Ας είναι και μια παλιά καρέκλα γραφείου στη βάση ενός μεγάλου δέντρου. Έξω από κάποιο χωράφι κάπου στ περίχωρα της ∆ράμας… Χρίστος Π. Φαράκλας Για επικοινωνία με τον κ. Κασαπίδη: 25210 48047, email fotodram@otenet.gr ΨΗΦΙΑΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΦΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ NEXUS Το βιβλίο αποτελεί έναν πρακτικό οδηγό για την ψηφιακή φωτογραφία, παρέχοντας πληροφορίες για την ψηφιακή μηχανή, τον εξοπλισμό και συμβουλές για σωστές λήψεις. Είναι καλογραμμένο και επεξηγηματικό με πάρα πολύ καλά οργανωμένη ύλη, γεγονός που θα βοηθήσει ακόμη και τον αρχάριο να καταλάβει, να πειραματιστεί και εν τέλει να καλύψει τις όποιες του ανησυχίες επί του θέματος της ψηφιακής φωτογραφίας. Η συντριπτική πλειονότητα των μηχανών σήμερα είναι ψηφιακές. Είναι καλό λοιπόν ακόμη και πριν από την αγορά μηχανής να ενημερωθούμε πρώτα για τον απαραίτητο σε εμάς εξοπλισμό και έπειτα να μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε σωστά. Πρόκειται για ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο που θα σας βάλει στο μαγικό κόσμο της ψηφιακής φωτογραφίας.


�������������������������������������������

���������������

�������������������������������� ������� �� � �� �� �� � �� �� � �� �� � �� �� ��������������� ��� �� � � � �� �� � � � �� �� �� � �� �� � �������� �������� �� �� �� �� �� � �� � �� � � �� �� � �� � ����������� ������ �� � � � � � �� �� � � � �� � � �� � � ��

������������������������� ���������������������� ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΦΙΛΙΠΠΟΣ από Φίλμ σελίδα 47

���� �������� ������������������������� �������������������������������� ���������������������������������

�������������������������������� ��������������������������������������������������������������

�������������������������

�� �������������������� ������������� �������������������� ������������������������������������� ����������������


Dytikos #40  

Άνοιξη 2006

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you