__MAIN_TEXT__
feature-image

Page 1

ET RGS OUR E B

jaargang 9 - nr. 2 juni 2020

20

19

80

UB CL

DR IE

buitenblad 40 J AR 20 A

Fietsen in tijden van Corona Niet fietsen in tijden van Corona Virtueel fietsen in tijden van Corona Dromen van fietsen in tijden van Corona

1


Vrienden van DTC FEESTJE...? 20 tot 200 pers.

SPORT KIEK ONTWERP - DRUKWERK WEBSITES - FOTOGRAFIE www.manschotgrafimedia.nl

op de foto tijdens DTC-tochten

sportkiek.nl

Blijf op de hoogte van het laatste DTC-nieuws! 'like' ons op @DTCfiets

Inhoud Bestuurlijk ..................................................... 3 Fietsen in een groep op eigen gelegenheid................ 5 40 jaar DTC: lustrumshirt en lustrumbarbeque .......... 5 DTC Verenigingshandboek online ........................... 5 Fietsen in tijden van Corona ................................. 6 DTC goes virtual!............................................... 7 De Vuelta komt nog niet naar Driebergen! ................ 7 Stuiteren in Drenthe .......................................... 8 Column van Ruud: I Have A Dream ......................... 9 De Andes-trail door Patagonië ............................. 10 Fietsen mét of liever nog zonder coronavirus ........... 13 Vijftig bergen: Col d’Izoard ................................ 14 De wondere wereld van het fietspad in de 1,5 m-samenleving .................................... 16 Veertig jaar DTC – schrijf mee! ............................ 17 DTC’s Strade Bianche ........................................ 18 Kalender DTC-tochten 2020 ................................20

de kleding leverancier van DTC Het familiebedrijf is opgericht in 1978. In al deze jaren hebben zij al vele sporters van kleding voorzien. Ze zijn producent en beheren het gehele productieproces. Dat maakt het voor DTC heel flexibel. Door hun jarenlange ervaring en passie voor het vak, wordt er altijd gekeken hoe het beter, anders kan.

Redactioneel

C. van Beek administratiekantoor Bunnik Maatschapslaan 36, 3981 AX Bunnik  030 6570 739 / 0616 136 745  info@cvanbeekadmin.nl  www.cvanbeekadmin.nl

Corona. Kòrrónâh! Met de tongval van Haagse Harry kun je er een vloek in horen. Of een verzuchting. Natuurlijk, er zijn ergere dingen dan niet met je vrienden kunnen fietsen, in deze merkwaardige tijd. Volle ic’s, overlijdensgevallen, faillissementen, ontslagen, geïsoleerde ouderen. Serieuze problemen, maar daarvoor hebben we de krant en de tv. Wij zijn het fietsblad van een fietsclub. En dus gaan we het een nummer lang hebben over wat ons overkomt. Geen trainingen, geen toertochten, geen gezelligheid. Alleen uit, alleen thuis. Wat ik nog het meest ga missen is de Vuelta-start in Utrecht. Wat een mooi moment zou dat zijn geweest, en wat is er hard aan gewerkt door de organisatoren hier. Overigens klagen we niet alleen maar in dit nummer. Kijk maar eens naar het mooie artikel over Patagonië. "Schrijven is herbeleven", zei Cees, en voegde de daad bij het woord. In het volgende Buitenblad gaan we terugkijken op 40 jaar DTC. Daar hebben we iedereen bij nodig, ook als je nog geen 40 jaar lid bent. Herbeleef en schrijf, en mail het naar de redactie. Dankjewel!

administratie - financieel advies - belastingen

Jaap Stumphius

www.lorini-sports.com

 C.van Beek administratiekantoor

Cees van Beek

2

Afstand spaart levens! (foto: André Westerhuis)


40 J AR 20 A

Penningmeester Jaap Nauta - 030 600 09 61 penningmeester@dtcnet.nl Administrateur Cees van Beek - 030 657 07 39 financieel@dtcnet.nl Algemeen Toercoördinator Rob van den Berg - 06 203 065 24 alg.toercoordinator@dtcnet.nl Inschrijfbureau Jan Westbroek - 0346 211898 tochten@dtcnet.nl Training/Clubritten Auke Dijkstra - 06 107 585 57 training@dtcnet.nl Vrijwilligersbureau Venda Sykora - 06 337 518 17 vrijwilligers@dtcnet.nl Materiaalcommissie Adrie Sonneveld - 06 290 558 44 facilitair@dtcnet.nl Seniorenfietsen Henk van Bemmel - 06 120 690 87 seniorenfietsen@dtcnet.nl Clubkleding André Westerhuis - 06 183 069 01 kleding@dtcnet.nl ICT Ivar van der Loos - 06 301 220 84 ict@dtcnet.nl Ledenadministratie - Vacature (tijdelijk) Ivar van der Loos 06 30122084 ledenadmin@dtcnet.nl Sponsoring Pieter van den Burg - 06 833 266 77 sponsor@dtcnet.nl Ledenactiviteiten Marjanne Tammeling - 06 120 973 30 leden@dtcnet.nl Buitenblad Jaap Stumphius - 06 212 021 30 buitenblad@dtcnet.nl Contributie & betaling De contributiebedragen staan op www. dtcnet.nl, onder het kopje vereniging. Opzeggen lidmaatschap 2021 voor 1 december 2020. Bankgegevens IBAN NL73 RABO 0375 2256 84 t.n.v. Driebergse Tour Club Postbus 105, 3970 AC Driebergen

20

80

19

Secretaris André Westerhuis 06 183 069 01 secretaris@dtcnet.nl

Bestuurlijk

ET RGS OUR BE

UB CL

Voorzitter Walter Nootebos 06 126 072 74 voorzitter@dtcnet.nl

DR IE

ORGANISATIE

Beste wielervrienden In de eerste plaats hoop ik dat iedereen gezond is, inclusief familie en vrienden.

Ik schrijf dit in de derde week van mei, dus over de impact van het coronavirus op het moment dat je dit Buitenblad ontvangt, kan ik weinig melden. De kans is groot dat beleid en adviezen de afgelopen maand weer zijn gewijzigd. Laten we hopen in positieve zin. Het enige dat ik zonder voorbehoud kan zeggen, is dat ons tochtenseizoen behoorlijk in het water is gevallen. Dat is wrang, maar laten we niet uit het oog verliezen waarom we dit met zijn allen doen. Wel hebben we nu meer tijd om met elkaar op een open manier te proberen de discussie aan te gaan en positief af te ronden over een onderwerp dat de afgelopen jaren met enige regelmaat aan de orde is gekomen. Het betreft de fundamentele vraag waarom we onze tochten organiseren én waarom op de manier zoals we ze organiseren. Hier zitten veel aspecten aan. Denk maar eens aan het aantal leden dat ingezet wordt voor de organisatie, de kwaliteit en de kwantiteit van de tochten, de doelstellingen achter het organiseren van onze tochten, de kosten en baten van de tochten, de financiële verplichtingen rond ons clubhuis en motivatie binnen de club om alle nodige inspanningen te leveren. Laten we niet vergeten dat de wereld om ons heen de afgelopen veertig jaar, sinds de oprichting van onze club in 1980, ingrijpend is veranderd. Veranderingen die ons als club verplichten om met enige regelmaat te toetsen of we nog altijd de goede dingen doen én of we die dingen dan ook nog goed doen.

De prachtige omgeving van de Utrechtse Heuvelrug is en blijft onze onverwoestbare en waardevolle constante. Maar we moeten ons realiseren dat de huidige toerfietser steeds vaker ook wat meer beleving wil rondom een tocht. Moeten, kunnen en vooral willen we aan die wensen tegemoet komen? In de missie van de DTC staat onomwonden dat we ons inspannen om mensen de mogelijkheid te geven in MiddenNederland de fietssport te beoefenen. Dit blijven we doen. We zijn en blijven die mooie club uit Driebergen die toerfietstochten organiseert van topkwaliteit, zoals ingebakken in onze genen. Maar aangepast aan, en binnen een veranderde maatschappij. Het geeft ons duidelijkheid en rust als we voor de komende jaren een breed gedragen beleidslijn uitzetten over de hoeveelheid tochten en de inrichting ervan. Zodat iedereen weet waar we aan toe zijn. De eerste aftrap hebben we half mei met de commissies gedaan in het Groot Overleg. Er zullen nog meerdere overleggen volgen. Uiteindelijk zal dit onderwerp met alle leden op een Algemene Vergadering worden besproken. Blijf gezond, blijf fietsen! Walter Nootebos voorzitter@dtcnet.nl

Geef samen met ons de aarde door!

Bezoekadres De Woerd 3, 3972 KD Driebergen Postadres Postbus 105, 3970 AC Driebergen

www.wnf.nl 3


Wij verrichten graag voor u het nodige kopwerk. Gerichte informatie waarmee u voor de juiste aankoop kiest. Uiteindelijk gaat het ons er om dat u van iedere etappe geniet.

Kies voor de juiste ploeg Broekhuis Volvo en Ford Zeist Blanckenhagenweg 4-6 3712 DE Zeist (Huis ter Heide Ut) (T) 030 - 753 33 00

www.broekhuisgroep.nl

De grootste fietsspecialist van Midden-Nederland

Sneller fietsen? Techniek verbeteren?

KOM LANGS

TRAIN SLIMMER! Train bij FIETSEN OP WATTAGE!

BIJ BANIERHUIS

Meld je aan voor een introductietraining via info@fietsenopwattage.nl

Heygraefflaan 26a Maarsbergen Schooneggendreef 27 Utrecht

Kom bij Banierhuis voor:

Van den Berg's Rijwielspeciaalzaak

Amersfoortseweg 57 • 3941 EK Doorn • Tel. 0343 - 412 792 Gr. v. Lynden v. Sandenburgweg 1 • 3962 RB Wijk bij Duurstede • Tel. 0343 - 445 123 info@vandenbergdoorn.nl • www.vandenbergdoorn.nl

4

• Gratis bodyscanning voor de beste fietshouding • Gratis zadelwisselgarantie • Gratis afstellen van je nieuw gekochte racefiets volgens meetadvies • Gratis onderhoudsadvies • Gratis advies

Onder genot van een heerlijk kopje GIO koffie Binnen 1 werkdag klaar

Snelle fietsreparaties. Voor 10:00 gebracht, zelfde dag klaar!

Gratis verzending

Nieuwe fiets besteld? Eigen bezorgservice!

85 jaar ervaring

Fietsspecialisten sinds 1932. Dat spreekt boekdelen!

8 filialen in de regio Utrecht

De grootste fietsspecialist in de regio Utrecht!

VLIERWEG 1 (OUDE DORP) | HOUTEN | 030 - 637 27 16 | WWW.BANIERHUIS.NL


Ledenactiviteiten

Fietsen in een groep op eigen gelegenheid Tekst DTC-bestuur

e overheid heeft aangekondigd dat iedereen vanaf 11 mei weer in (beperkt) groepsverband buiten mag sporten. Dit met de bekende 1,5-meterregel. We hebben ons twee maanden gehouden aan het solo fietsen (waarvoor grote dank), maar vinden het uiteraard heerlijk om weer samen op pad te mogen. Als bestuur hebben we al eerder aangegeven dat we in principe de adviezen en richtlijnen van de NTFU volgen, en dat blijven we nu ook doen. Voorlopig worden de trainingen en clubritten nog niet hervat.

D

een stuk fietsen, ga dan maximaal met 4 personen op pad. Vertrek vanaf een gezamenlijk afgesproken locatie. Het clubhuis is hiervoor op dit moment nog niet geschikt. Waarom maximaal 4 personen? Omdat bij meer fietsers een te lang 'lint' ontstaat, waardoor bij het inhalen met voldoende afstand de verkeersveiligheid in het geding is. Er moet immers ook rekening worden gehouden met voldoende afstand tot het overige verkeer. Ook het wachten bij kruispunten en verkeerslichten kan met een grotere groep fietsers problemen geven.

Wil je met een aantal leden of andere fietsvrienden op eigen gelegenheid

Zoek verkeersluwe brede paden om de 1,5-meterregel zo goed mogelijk in acht

te nemen. Met 1,5 meter afstand is het niet mogelijk om schouder aan schouder te fietsen of strak in het wiel van de ander te rijden. Voorlopig dus nog even met de neus in de wind. De 1,5 meter afstand geldt niet als je samen met iemand uit hetzelfde huishouden fietst. Houd voldoende afstand tot andere weggebruikers. Naast deze adviezen blijven uiteraard de algemene coronaregels van kracht die door de overheid zijn uitgevaardigd. En vergeet natuurlijk niet je gezonde verstand te gebruiken. Als er veranderingen zijn houden we je via de ClubApp op de hoogte.

40 jaar DTC: lustrumshirt en lustrumbarbeque Tekst Auke Dijkstra Foto Lorini

H

40 in Zeist. Helaas is met sommige mails wat mis gegaan. Mocht dat nog niet zijn opgelost, of heb je andere vragen, meld je dan via leden@dtcet.nl.

et coronavirus heeft de lustrumplannen flink in de war geschopt. Veel activiteiten, en in het bijzonder het geplande lustrumweekeinde, zijn geannuleerd. Maar er zijn wel lustrumshirts! Als we elkaar in zo’n shirt tegenkomen krijgt het alleen fietsen toch nog een feestelijk tintje.

Save the date: zondag 20 september houden we de jaarlijkse barbecue bij het clubhuis. Vooraf rijden we een gezamenlijke clubrit met verschillende afstanden en snelheden, voor elk wat wils. Ook deze activiteit is natuurlijk onder voorbehoud van nieuwe coronamaatregelen, als die door de overheid worden afgekondigd.

Eind mei zijn de bestelde shirts geleverd. Via een persoonlijke mail hebben we laten weten dat het shirt, na betaling van de factuur, opgehaald kon worden bij Care4Bikes aan de Nooitgedacht

DTC Verenigingshandboek online Tekst Redactie

B

egin juni is het verenigingshandboek online gezet. Hierin vind je alles over de structuur van onze vereniging en de taken van de vele vrijwilligers die de boel draaiende houden. Handig voor wie al actief is, om even terug te

kunnen zoeken hoe het ook weer zat. Maar ook voor allen die meedoen en van de faciliteiten gebruik maken, om een beeld te krijgen van wat er allemaal bij komt kijken. En natuurlijk voor iedereen die best zou willen helpen, maar

niet weet hoe ‌ Blader er eens doorheen, en bedenk wat je leuk zou vinden of waar je goed in bent. Vroeger of later komen al die functies een keer vacant!

5


Fietsen in tijden van Corona Tekst & foto's Els Gies Tijdens de al een paar weken durende coronacrisis kwam ik op een van mijn wandelingen Jaap Stumphius tegen, ook aan de wandel. Op gepaste afstand hebben we even staan praten. Zo kwam ook DTC ter sprake en het Buitenblad. Clubevenementen, zoals toertochten, trainingen en ledenvergaderingen zijn voorlopig niet aan de orde, dus daarover valt niet veel te schrijven. Maar het zou toch wel leuk zijn om een gevuld Buitenblad te laten verschijnen. Tenslotte hoor en zie je dat er in deze bijzondere tijd toch nog heel wat afgefietst wordt door de leden, zowel binnen als buiten. Daar zou je dus iets over kunnen schrijven!

K

"

un jij niet iets schrijven?" is dan ook de vraag van Jaap. Oeps, daar vraag je me wat. Ik maak weinig mee op dit moment, denk ik! Maar is dat wel zo! Het is tenslotte wel een spannende tijd en één van improviseren. Zelfs voor mensen zoals wij (niet meer werkend) valt er ineens veel weg. Een bijna lege agenda, wie had dat begin maart kunnen bedenken! In die eerste week, waarin er veel op slot ging, voelde het wat stuurloos. Het was echt even zoeken naar een ander ritme in deze nieuwe manier van leven, met zijn anderhalve meter afstand houden van elkaar. Ook veel onrust van wat er allemaal aan informatie op je afkwam. Na een week hadden we gelukkig een redelijk vast dagelijks ritme gevonden, wat weer wat rust gaf. Naar buiten Gezond blijven is nu natuurlijk de grootste uitdaging en daarbij voelt blijven sporten dan ook belangrijk voor ons. Maar kan dit nog wel op onze manier? Gelukkig, we mogen in Nederland nog naar buiten, ook om te sporten, mits in je eigen omgeving en op gepaste afstand van anderen. Hoe bevoorrecht zijn we vergeleken met het buitenland. Je zult als profwielrenner nu maar in Spanje zitten en verplicht binnen moeten blijven. Dat we dan ook nog eens in zo'n mooi gebied wonen voelt nu extra rijk plus. Het mooie voorjaarsweer nodigt natuurlijk ook uit om iedere

6

dag even naar buiten te gaan. Meestal om een stukje hard te lopen, te wandelen of te fietsen. Voor het fietsen heb ik ook nog eens de keuze tussen de mtb en de racefiets. Staat er véél wind dan kies ik voor een soloritje op de MTB, heerlijk beschut door de bossen. Dat alles nu ook nog eens groeit en bloeit geeft de ritjes iets extra's. Staat er minder dan windkracht 5 dan pak ik de racefiets, meestal samen met Paul, mijn partner. De keus valt dan, op doordeweekse dagen, meestal op een route die over de Utrechtse Heuvelrug gaat met zijn mooie klimmetjes. En willen we in het weekend fietsen, dan is de dijk aan de Betuwse kant een mooie optie. Veel rustiger qua verkeer en zeker zo mooi. We zorgen dan wel dat we klein contant geld bij ons hebben voor het geval we met de pont over willen steken! Pinnen kan bijna nooit en gepast betalen is wel zo veilig voor de veerman en voor ons zelf. Wat we nu wel missen zijn onze vaste koffiestops, zoals De Proloog in Amerongen. De meeste zijn gesloten. Het is dan ook een welkome verrassing wanneer we onderweg een bakker tegenkomen die afhaalkoffie met broodjes of iets lekkers verkoopt. Er zijn dan wel geen terrasjes, maar op een stoeprandje in het zonnetje smaakt het ook prima. Voor boodschapjes die we op de fiets kunnen doen is het ook een uitdaging om er een leuke fietsroute aan vast te knopen. Je gaat de Garmin daardoor steeds meer gebruiken. Zo zijn we met een zelfgemaakte groene route naar Hilversum gefietst. Tante werd 98, maar op visite gaan kon helaas niet. Dan wordt een mooie fietsroute, met een rugzak vol lekkers om af te geven, dus een fietsritje met een missie. Hoe creatief je kunt zijn blijkt nu wel. En wanneer je na een mooie fietstocht weer thuis komt heb je een paar uur niet gepiekerd, maar genoten van de natuur. En besef je des te meer dat we nu zuinig moeten zijn op de vrijheid die we nog hebben. Beste clubgenoten, geniet van je fietsritten de komende tijd. En hopelijk zien we elkaar dit jaar nog bij een tocht van DTC of anderszins in clubverband. En, pak ook eens de pen om een stukje voor ons Buitenblad te schrijven.


DTC goes virtual! Tekst & foto's Maud Klop Sinds de lockdown kunnen we niet meer in groepen fietsen. En dat is juist waar het binnen DTC om gaat. Samen mooie tochten maken.

O

m nog een beetje aan het groepsgevoel te komen, zijn we medio maart begonnen met virtuele groepsritten. Je zit weliswaar in je eentje in de bijkamer, schuur of op zolder, maar je fietst in de virtuele wereld wel in een groep! Elke dinsdagavond om 20.00 uur wordt er in de virtuele wereld van Zwift gefietst. Je kunt in New York, Londen of Innsbruck fietsen, maar de fantasiewereld 'Watopia' heeft alle facetten in huis: bergen, jungle, een vulkaan en woestijn. In één ritje kun je door alle verschillende gebieden fietsen. De voorbespreking houden we in de WhatsApp-groep, die ook voor communicatie tijdens het fietsen gebruikt kan worden.

Wekelijks zijn we met een clubje van 4-6 leden en zijn we na een uur moe en voldaan. Voordelen van het virtuele fietsen: de groep heeft geen limiet (gezellig!), je kunt na zonsondergang fietsen en je hebt nooit een lekke band! Wil je meedoen op Zwift (en heb je al een account)? Dan zijn dit de te volgen instructies: • Zoek Maud Klop op in Zwift en voeg toe als contact. • Maud nodigt je vervolgens uit voor de meet-up. • De WhatsApp-groep is handig voor communicatie voor, tijdens en na het fietsen. Wil je in deze groep? Stuur dan een WhatsApp-bericht naar 06 154 045 59 (Maud). • Verdere instructies volgen. Stel gerust een vraag!

De Vuelta komt nog niet naar Driebergen! Tekst Martin de Ruiter, Central Events

H

et coronavirus virus houdt ook flink huis in wielerland. Niet alleen worden onze DTC-toertochten afgelast maar helaas gaat nu ook de start van de Vuelta in Nederland niet door. De noodverordening van de overheid, dat er tot 1 september aanstaande geen evenementen mogen worden georganiseerd, leidde ertoe dat de Vuelta verplaatst moest worden naar het najaar. Helaas lukte het de projectorganisatie La Vuelta Holanda niet om eind oktober de start van de Vuelta in Nederland te organiseren. Tot groot verdriet van mijn eigen organisatie Central Events: er gaat ook een streep door de officiële toertochten die wij mochten organiseren in aanloop naar de start. Gevolg is wel een schade van meerdere tienduizenden euro’s die nergens te verhalen valt. Er worden pogingen ondernomen om de start van de Vuelta nu in 2022 naar Nederland en Utrecht te halen. In 2021 gaat het niet lukken omdat de start voor dat jaar al vergeven is aan Burgos. Als alles meezit is dat ook het jaar van de Olympische Spelen en het EK Voetbal. Ook niet lekker om mee te concurreren. We gaan nu dus vol voor 2022. Utrecht viert dan 900 jaar stadsrechten. Er zal nog wel een paar miljoen moeten worden gevonden (met name privaat geld) maar de vijf overheden (gemeente Utrecht, provincie Utrecht, provincie Noord-Brabant, gemeente Den Bosch en gemeente Breda) staan er nog steeds achter. We verwachten nu dat er aan het eind van het eerste kwartaal van 2021 duidelijkheid komt. Vanaf 1 juni aanstaande wordt de projectorganisatie ook op een laag pitje gezet om kosten te besparen. Ik meld me weer in het tweede kwartaal van 2021 met hopelijk goed nieuws. Stay strong! 7


Stuiteren in Drenthe Tekst & foto's André Westerhuis

V

oor fietsnavigatie beschikt internet over een grote hoeveelheid gpx-bestanden om uit te kiezen als je in een voor jou vreemde omgeving lekkere ritjes wil maken. Talloos zijn de sites waarop toerfietsliefhebbers en fietsclubs ritten en tochten hebben geplaatst. Aantrekkelijke routes meestal, waarvan het gpx-bestand door in de omgeving bekende fietsers en clubs is vastgelegd door de route in elk geval één keer te rijden. Die kennen de betere toerfietsvriendelijke paden en weggetjes. Ik maak er graag en regelmatig gebruik van.

Deze voorjaarsvakantie reed ik de 'Keien vreten'-route van 12Gobiking, een fietswinkel in Moordrecht, die op zijn site met zijn blog 'Rondje van de maand' leuke gpx-routes van zo’n zestig tot honderd km aanbiedt. De 'Keien vreten'-route (december 2019) is een 88 km lange route rond Rolde in Drenthe door en over veel bos en hei; natuurlijk niks bijzonders in onze fietsprovincie bij uitstek. Wat deze route extra leuk maakt, zijn de twaalf stroken met Drentse keien (flinten) met

8

een totale lengte van 25 km. Voor een liefhebber van mooi glad asfalt toch een mooie uitdaging. In de Ronde van Drenthe zitten ook wel wat stroken, maar 25 km is toch andere koek. Een flintenweg is aangelegd met zwerfkeien uit de ijstijd. Meegevoerd door gletsjers werden ze rondgeslepen en uiteindelijk achtergelaten toen de gletsjers zich terugtrokken. Door de ontginning van Drenthe begin twintigste eeuw werd steeds meer beoogde landbouwgrond ontdaan van deze flinten, die vervolgens gebruikt werden om wegen aan te leggen. In Drenthe liggen er dus nog wel wat. Lekker stuiteren Het advies was brede banden (minimaal 25 mm) gebruiken en de banden niet al te hard oppompen. Mijn fiets laat net 25 mm banden toe, dus dat hield niet over. Daarnaast ben ik een aanhanger van de theorie dat je juist op dit soort wegen de banden wat harder moet oppompen om stootlekken te voorkomen. Je stuitert mogelijk iets meer, maar dat neem ik dan maar voor lief. Of ik gelijk heb weet ik niet, maar vandaag had ik in elk geval geen lekke banden. Het weer was zoals bijna de hele maand februari regenachtig met felle opklaringen en een stormachtige wind. Op sommige open stukken werd ik op de soms natte bolle keistroken nogal eens van het hoger gelegen midden van de weg afgeblazen naar de schuine kanten, die naar mijn gevoel veel minder

grip gaven. Het gevoel dat mijn wielen onder me vandaan werden geblazen, gaf me visioenen van een oude wielrenner, eenzaam liggend ergens in een bos met een gebroken heup. Ja, ja, met het stijgen van de leeftijd neemt het zicht op gevaar toe, maar eraan toegeven is weer een ander verhaal. Op sommige stroken kun je kiezen voor het naastgelegen fietspad, maar ja, ik kwam speciaal voor ’t stoempen over die keien. Bij mtb-tochten valt me vaak op dat als er een glad fietspad naast een zand- of bospad loopt, de deelnemers bijna allemaal voor het fietspad kiezen. Zoek dan een toertocht in plaats van een mtb-tocht. Dat was nu niet anders. Ook vandaag werd ik een paar keer ingehaald door mtbers op het naast de keienstrook gelegen fietspad. Omdat ik niet goed oplette bij de start in Rolde reed ik het rondje tegen de voorgestelde richting in, wat natuurlijk ook heel goed kan. Mijn rit begon daardoor al direct met 6 km stuiteren in plaats van er mee af te sluiten. Als je de route op het blog van 12Gobiking wilt nalezen, moet je daar rekening mee houden. [https://www.12gobiking. nl/blog/rondje-van-de-maand-keiendrenthe]. Al met al een mooie rit, deze route, die bij beter weer goed gecombineerd zou kunnen worden met een uitstapje van 40 km extra naar de VAM-berg. Ik zet ‘m erbij op mijn af te werken lijstje.


column

van

ruud

Op pad met de Krasse Knarren:

I Have A Dream

G

elukkig, het was weer zover! Na een aantal weken lockdown had onze voorzitter Walter Trekpiloot het sein op groen gezet. We mochten als krasse knarren weer samen de weg op, mits op 1,5 meter afstand. Het was een mooie zonnige junidag, dat ik naar ons clubgebouw fietste. Er stonden al aardig wat fietsen buiten en binnen was het een drukte van belang. Velen waren kennelijk te porren voor zo’n 'after corona'ritje. Multi Cees had als vanouds de koffie klaar, maar hij deelde ook uit een grote doos gratis mondkapjes uit. Deze witte kapjes waren voorzien van het DTC-logo, dus eigenlijk ook een collector’s item. De maat was universeel en door de verstelbare elastiekjes kon je het kapje ook nog strakker zetten. Toen Andre Egwel door onverstaanbaar gemompel en een rood aangelopen voorhoofd iets wilde duidelijk maken, zagen we, dat het mondkapje te strak zat! Johan de Leeuw van Den Dolder wierp zich op als kapitein Iglo en klom op een gereedstaande materiaalkist. "Heren en dame, van harte welkom op deze eerste rit na de coronacrisis. Ik treed op als wegkapitein en zal zeer streng proberen de regels te handhaven. Want jullie weten het: minstens 1,5 meter uit elkaar fietsen; niezen en hoesten in je elleboog; geen handen schudden. Ik wijs Jan kan d’r wat van en Paul Ali aan als achtervang. De route is naar het ons bekende restaurant de Wormshoef in Lunteren, waar we op het terras ruim uit elkaar kunnen zitten. En gebruik je mondkapje! Veel plezier!" We waren welgeteld met 20 mannen en 1 vrouw, Nicole. Vooraf had Walter gezegd, dat de fietsen voorzien mochten worden van attributen om de noodzakelijke afstand van 1,5 meter te kunnen houden. Nou, dat was niet tegen dovenmansoren gezegd, want er waren hele leuke ontwerpen te zien. De meesten hadden een bezemsteel op het stuur gebonden en een aantal hadden zelfs de bezem er nog aan laten zitten. Ik zag een aantal hoela-hoepels op de fiets. Het was wat lastig met op- en afstappen, maar voor de medefietsers waren die elektriciteitsbuizen wel

effectief. Ik zag aan een hoepel allemaal Snelle Jelles hangen, dus dat was handig voor de trek onderweg. Cees Bal had een hengel op zijn rug gebonden. Aan het eind hingen een aantal gehaktballen in plastic zakjes. Het is een geluk, dat Cees klein is, want door de diepe zit priemde de hengel recht vooruit. Als Cees zich omdraaide sloegen de ballen je om de oren. En A3 was op de mountainbike en had zijn hondje meegenomen. Dit beestje zat op zijn rug, onder zijn trui en zijn koppie stak daar eigenwijs bovenuit. Als je te dicht bij A3 in de buurt kwam, begon het hondje als een bezetene te keffen en maakte hapbewegingen, dus bij A3 bleef je wel uit de buurt. En de bakkers Bernard Hino en Rijndert hadden ieder een stokbrood van 1,5 meter op het stuur gebonden. De ware liefde voor het bakkersvak verloochent zich niet. In een lang lint achter elkaar reden we Driebergen uit, daarbij aangegaapt door wat Driebergenaren. Wat een stelletje idioten, werd er geroepen, maar ja, kon ons het schelen. Ik kreeg af en toe een por in mijn billen van de bezemsteel van Han

Lachebek. Hij kon er hartelijk om schateren, maar ik vond het minder geslaagd. In een gezapig tempo, aangevoerd door de bakkers, bereikten we Lunteren. En daar was het feest. De plaatselijke harmonie stond ons op te wachten en onder de klanken van 'When the Saints go marching in' fietsten we naar onze ouwe trouwe pleisterplaats. Ook daar werden we met applaus ontvangen en de koffie met appelgebak was op rekening van het huis. Hoe mooi kan je het hebben. We hadden allemaal ontzettend lol en de tijd vloog voorbij. Dus gauw weer terug naar Driebergen, want de wekker ging! Ik werd wakker uit een mooie droom en moest even drie keer in mijn arm knijpen om te ontdekken, dat het toch echt een droom was. Het deed me denken aan de legendarische toespraak van dominee Martin Luther King in augustus 1963: “I have a dream”. Ik heb deze droom geschreven op 10 mei 2020 en de lockdown is nog niet opgeheven. Als jullie dit lezen, zal de situatie wellicht al anders zijn en is er sprake van het nieuwe normaal, wat dit dan ook moge zijn. Ik ben benieuwd. 9


De Andes-trail door Patagonië Tekst & foto’s Cees Sprenger

Patagonië is onwerkelijk mooi. Diepblauwe meren, met sneeuw bedekte bergen, uitgestrekte dorre pampa’s, de razende Rio Grande, groene bossen en velden, slingerende wegen en overal vogels en lama’s. Af en toen een klein plaatsje, zoals Trevelin, waar ik nu op het dorpsplein zit voor de lunch. Het dorpje doet me denken aan beelden die ik heb gezien van plaatsjes in Alaska of Groenland, allemaal kleine alleenstaande houten huizen met veel rotzooi op het erf. Ik heb uitzicht op een muurschildering over, zo ontdek ik later, de Islas Malvinas, ofwel de Falkland-eilanden. Het is een revolutionaire Argentijnse poster waarmee men dit nog steeds door de Engelsen bezette grondgebied opeist.

H

eel onverwacht kreeg ik de kans om deze bijzondere fietsreis van vijf weken in november en december 2019 mee te maken. Het is het laatste deel van de Andes-trail, een tocht die start in Ecuador en vervolgens Peru, Bolivia, Argentinië en Chili doorkruist. Een oprecht epische reis van 11.000 km in 4,5 maanden met een enorme hoeveelheid hoogtemeters. De reis is georganiseerd door Bike-Dreams, zij begeleiden met twee oude brandweertrucks en een crew van zeven mensen de deelnemersgroep van

totaal ongeveer dertig fietsers. Chris, een vriend van mij, wilde deze monstertocht in zijn geheel rijden, maar is in de buurt van Bolivia jammerlijk gestrand. Hij is gevallen en heeft zijn heup gebroken en moest terugkeren naar huis. Hij deed mij het aanbod om zijn plaats in de groep in te nemen en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. De laatste vijf weken reis ik mee door Patagonië, het zuidelijke deel van Zuid-Amerika dat deels in Argentinië en deels in Chili ligt. Carretera Austral In mijn oriëntatie vooraf heb ik gelezen over de Carretera Austral, de prachtige – en enige - verbindingsweg van noord naar zuid door het Chileense deel van Patagonië. Het is een deels verharde weg die zo’n 1.200 kilometer lang op en neer slingert door het landelijke gebied. Na drie dagen fietsen door Argentinië, waar ik in Bariloche ben opgestapt, zijn we nu op weg naar Chili

10

en moeten daarvoor de Andes dwars doorsteken. Vooraf had ik een behoorlijke bergpas verwacht, maar dat stelt maar weinig voor. We klimmen een paar honderd meter over een modderige weg. Terwijl de druppels overgaan in lichte regen verandert gaandeweg de vegetatie: steeds meer groene varens en mammoetblad, hoge bomen en overal watervalletjes. We passeren een bergtop die lijkt op een kathedraal, hij doemt boven de bomen op. Al dat groen en water ... dan weet je dat het hier veel regent. Als we uiteindelijk de Carretera Austral opdraaien veranderen de druppels in stortregen.

De nog resterende 30 km zijn flink doorzetten. Wat ben ik blij met m’n


nieuwe regenoutfit, daar heb ik flink in geïnvesteerd om goed door dit natte gebied te komen. Helaas komt met de regen ook veel laaghangende bewolking, waardoor er maar weinig te zien is van de omgeving. Ik merk wel dat we op en neer gaan over deze slingerende weg, maar er is geen sprake van dat mooie, geroemde uitzicht dat deze weg zo aantrekkelijk maakt. We brengen de nacht door in een zeer vervallen lokaal huis dat we kunnen huren. De tent opzetten is onmogelijk op het ondergelopen grasveld waar we zouden kamperen. De volgende morgen is de lucht voor het grootste deel opgeklaard en schijnt er zelfs een zonnetje. Nu zien we pas hoe prachtig de omgeving is. Het doet me denken aan een tropisch regenwoud, overal wolkjes en damp, vogels en kikkergeluiden. Maar dan wel ijskoud, veel meer dan een paar graden boven nul is het niet, mooi geïllustreerd door de met sneeuw bedekte bergen op de achtergrond. De pracht van de Carretera Austral maakt alles goed. Nu blijkt dat het inderdaad één van de mooiste wegen van Zuid-Amerika is. Hij slingert op en neer door een prachtige vegetatie. Ik ben al om 10 uur op de aangewezen lunchplek, ondanks dat ik rustig, maar wel gestaag heb doorgereden. Meestal rijd ik met anderen, maar nu ben ik alleen. Nergens zie ik de brandweertruck waarmee de crew onze lunch aanvoert. Wel een klein cafeetje waar ik als enige gast een koffie, althans, Nescafé met heet water, kan bestellen. Er brandt een lekker houtkacheltje, ik droog m’n schoenen en sokken die nog niet helemaal droog waren na gisteren. Dat leidt tot ijskoude voeten. Wat is dan zo’n vuur fantastisch!

Warmte staat aan de basis van alle leven leerde ik op mijn antroposofiecursus, op dit moment voel ik hoe waar dat is! Als herboren fiets ik verder, ook al heb ik vandaag m’n lunch gemist. Terug naar Argentinië Na zeven dagen fietsen door Chili steken we de Andes weer door naar Argentinië. We zouden verder zuidelijk kunnen rijden over de Carretera Austral,

wat ook zeer de moeite waard zou zijn. Maar helaas kan dat niet met de twee trucks die ons begeleiden, ze zouden in het moeras van de zachte bodem verdwijnen. De Chileense kant van Patagonië lijkt hier op Noorwegen. Overal zijn er fjorden tussen de sneeuwbergen, de zee stroomt hier ver het land in. Het zorgt voor prachtige plaatjes, al brengt de zee ook veel wind en kou met zich mee. In de Pacifische Oceaan stroomt een koude golfstroom uit Antarctica langs de kust die de temperaturen hier laag houdt. Na 20 km fietsen over een slechte, onverharde weg door no-mans land met veel klimmen en dalen komen we bij de grens met Argentinië. De douaniers hebben zo te zien weinig te doen vandaag en willen beide trucks helemaal controleren op verse levenswaren, die de grens niet over mogen. Meestal doen ze dat niet, waardoor de crew daar niet op heeft gerekend. Bergen met uien, kaas, tomaten en brood moeten helaas rechtstreeks in de vuilnisbak. We eten nog zoveel mogelijk op terwijl we wachten, maar dat is maar een fractie van wat weg moet. Wij zijn ervan overtuigd dat de douaniers alle levensmiddelen straks uit de afvalbakken zullen plukken en meenemen naar huis, gezien de armoede hier overal. Wind, wind, wind Pfff wat een wind ... Patagonië staat erom bekend en vandaag merken we waarom. De wind wakkert aan tot stormkracht en tot overmaat van ramp pal tegen. Hele stukken komt de fietssnelheid nauwelijks boven de 10 per uur. De afstand van 132 km kost al met al ruim zeven uur, met continu druk zetten op de pedalen. Veel mensen zien het niet meer zo zitten en blijven

wachten om met de truck mee te rijden. We stoppen af en toe even om te drinken, het lukt niet om dat te doen terwijl de wind aan je trekt. Het kost zelfs moeite de fiets rechtop te houden als we stilstaan. De kracht van de wind hier is onvoorstelbaar. Ik begrijp nu waarom er speciale verkeersborden zijn in Patagonië die waarschuwen voor de wind. Er staat een boom op die helemaal is doorgebogen door de windkracht.

Op de plaats van bestemming aangekomen, Bajo Caroles, een gehucht met 3 huizen, is de auto nog aan het heen en weer rijden om mensen op te halen. De omgeving is hier ook weer zo ongekend wijds. Aan de horizon bergen, meestal met wolken erbij, hier en daar donkere wolken en buien, vandaag zelfs een hagelbuitje. Na hard werken heerlijk om even te zitten en een colaatje te drinken. Op één of andere manier is de horizon hier steeds ongekend blauw, vooral als de zon schijnt. Het lijkt wel de kleur van ijs. Zou het te maken hebben met de nabijheid van Antarctica, vraag ik me wel eens af. Er is hier alleen een hostel met vier kamers waar we rondom kunnen kamperen. De tent opzetten is een enorme strijd om het 11


doek overeind te houden terwijl de wind, ondanks een plek in de luwte, om me heen giert. Als de tent eenmaal staat zit er opeens ‘gezellig’ een hond naast me. Ik kijk op en zie dat het een pitbull is en schrik even, maar hij doet niks anders dan ruiken en liggen naast de tent. Honden in Zuid-Amerika, dat is een verhaal apart. Ze lopen echt overal, dragen rabiës bij zich en bijten op de meest onverwachte momenten. Toch maar even m’n zakmes in m’n zak gedaan ... je weet maar nooit. Perito Moreno Rustdag in El Calafate. We reizen met een taxi 80 km naar de Perito Moreno. Deze gletsjer is een toeristische topattractie die volgens mijn reisboeken in de top 10 staat van te bezoeken hoogtepunten in de wereld. Dat tempert bij mij altijd wel de verwachtingen, ik associeer het met rijen mensen en platgetreden paden. Deze gigagletscher overtreft bij mij echter alle vooroordelen. Het is een ongekende belevenis om dat enorme pak ijs te ervaren! Waar de gletsjer opgaat in het eigen smeltwater is het een muur van wel 70 meter hoog, de breedte is zo’n 5 km en de lengte misschien wel 30 km! Nu hebben we ook wel het mooist denkbare weer, heldere blauwe lucht, vrijwel geen wind zodat we in een T-shirt deze berg van ijs kunnen bekijken. Het is al heel mooi om te zien, als je staat te kijken merk je ook dat het ijs beweegt, alsof het leeft! Je hoort brokken afbreken en even later met donderend geweld in het water storten. In het meer van smeltwater drijven overal die grote ijsbergen die met zonlicht de meest fantastische kleuren blauw en turquoise laten zien. Noodlot slaat toe Hoe kan ik dit het beste beschrijven. Eigenlijk zijn er geen woorden voor. Ik werd vanochtend wakker om iets voor vijf uur door een schreeuw van iemand, gevolgd door geren en gepraat. Toen ik mijn tent uitkwam hoorde ik het vreselijke nieuws dat een van de deelnemers die nacht was overleden in de tent, terwijl hij naast zijn vrouw lag. Jan was 60 en leek in goede gezondheid. Het was hoe dan ook volkomen onverwacht en eerlijk gezegd hadden we geen van allen een idee wat nu te doen. We zitten hier nog steeds volkomen verlaten van alles en hebben geen enkele mogelijkheid om te communiceren met de bewoonde wereld. Om 7 uur is een van de trucks gaan rijden naar de dichtstbijzijnde benzinepomp met politiepost om hulp te vragen. 12

Er gebeurt veel op deze dag, pas aan het einde van de middag keert de rust enigszins terug. Het lichaam van Jan is overgebracht naar een mortuarium, twee leden van de crew zijn met zijn vrouw Lia meegereisd om haar te steunen en de terugreis te organiseren. We hebben bij elkaar gezeten nadat we een lange rij hadden gevormd toen de lijkwagen, een aftands busje van de brandweer, wegreed. Morgen fietsen we verder, er is geen andere keuze. Een aantal dagen later herdenken we Jan in een klein lokaal kerkje. We delen verhalen, klein en groter, over hoe we hem hebben leren kennen in de afgelopen drie weken. Vuurland Het laatste deel van de trip gaat door Vuurland, de zuidelijkste punt van Zuid-Amerika. Het is een eilandengroep die vernoemd is naar de vele vuren die de vroegere bewoners daar maakten. Ik kan me helemaal voorstellen dat je in dit klimaat een lekker vuurtje nodig hebt. We varen met de pont over de straat van Magellan, om de tocht naar Ushuaia te voltooien. Vuurland bestaat

vooral uit vrij saai steppelandschap, pas bij Ushuaia zien we weer het hier afgetopte, maar nog steeds besneeuwde, Andesgebergte. We klimmen over de passo Garibaldi en rijden dan met een heerlijke afdaling de stad in. Er is een prachtige aankomst georganiseerd door Bike Dreams samen met de plaatselijke fietsclub. Bij de grote letters Ushuaia maakten we een groepsfoto, iedereen is enorm uitgelaten en opgelucht dat we zijn aangekomen. Ik was er wat mixed over, ook vandaag voelde ik weer veel vermoeidheid in de benen, zo sterk dat ik niet veel zin meer in fietsen (en feestvieren) heb. Gevolg van de harde wind en m’n verkoudheid van de laatste week denk ik. Het is een zeer bewogen reis geweest, met veel mooie momenten, maar ook ongelukken, uitvallers en het overlijden van Jan. Dat blijft een onwerkelijk moment in de reis. In mijn herinnering blijft ook hangen dat de weersomstandigheden zwaar waren, waardoor ik zeker niet iedere dag zin in fietsen had. Patagonië hebben we doorkruist, ik ben blij dat ik het gezien heb!


Ná de start, maar nog vóór het einde van het begin van de coronacrisis kon je als enthousiaste toerfietser nog denken dat je redelijk veilig je sport kon blijven uitoefenen. Als je je aan richtlijnen van de overheid en de KNWU hield, kon het: niet in groepen fietsen, geen overmatig zware inspanningen, elkaar op een anderhalve meter afstand passeren, niet spugen onderweg en vooral die irritante wielrengewoonte om je neus in het vrije veld te snuiten achterwege laten. ‘Een kind kan de was doen’, dacht ik. Coronavrij fietsen Woonachtig in de mooiste stad achter de duinen kwam ik er al snel achter dat het allemaal toch een stuk genuanceerder lag. Door het mooie weer en de breed gedragen gedachte dat lucht aan de kust waarschijnlijk coronavrijer zou zijn dan elders in het land, leek de situatie op fietspaden in en rond het duingebied meer op het gelijktijdig houden van een avond- en rijwiel4-daagse. Het sluiten van de scholen en de verplichte stopzetting van de bedrijfsvoering in horeca en fitnesscentra, met de oproep tot zoveel mogelijk thuiswerken, zorgden met het genoemde mooie weer voor wel zeer zomerse taferelen. Groepen wielrenners, gezien het tenue vaak lid van een club gingen nog net zo te keer als anders op zondagochtend. Hele gezinnen met kinderen peddelden genoeglijk twee aan twee over de fietspaden, net als de toch wat meer dan gewoonlijk aanwezig zijnde seniorenkoppels in hun eigen 2-persoonsclubtenue. En die moesten dan allemaal op hun beurt weer slalommend de aanwezige wandelaars passeren op fietspaden die maar net 3 meter breed zijn. Omstandigheden waarin het effect van alle richtlijnen een stuk minder kan zijn, zelfs al houd je jezelf eraan. Verder van de kust Daarom verlegde ik de trainingen al snel naar verder van de kust gelegen gebieden, waar het inderdaad mogelijk bleek om urenlang in je eentje je kilometers te maken. We weten ongetwijfeld nog allemaal hoe de autoriteiten reageerden op dit getoonde 'laat maar waaien'-gedrag van de modale burger en een week later bleek het zelfs aan de kust over het algemeen mogelijk om conform de richtlijnen je fietsrondje te

Fietsen mét of liever nog zonder coronavirus Tekst André Westerhuis Foto Pixabay

maken. Toch bleef het uitkijken, want er bleven fietsers zonder om te kijken hun rochels rondspugen, hun neus snuiten en hoesten en weigeren opzij te gaan, zodat je voldoende ruimte had om elkaar te passeren.

"Ik ging voorheen ook naar de duinen, maar daar is het me nu toch vaak te druk" Ik raakte bij een strandopgang bij mij in de buurt zelfs nog net niet in een handgemeen omdat ik ternauwernood een wandelaarster kon ontwijken die niet door het klaphekje van het wandelpad wilde lopen, maar zomaar het fietsrooster op het fietspad opstapte. De algemene mening van de omstanders was dat ik als fietser met die kutfiets toch ook wel wist dat een fietspad echt niet alleen voor fietsers was en dat ik dus uit mijn doppen had te kijken, waarbij ook die gewenste anderhalve meter niet echt in acht werd genomen.

Het overkomt je wél Hoe dan ook: na een paar weken fietsen in de gevarenzone lag ook ik toch uiteindelijk in bed met verschijnselen die op het virus wezen. Ik ben er van overtuigd dat ik het tijdens het zogenaamde 'in mijn eentje fietsen' heb opgelopen. De telefonisch geraadpleegde GGD’er (speciaal voor oude mensen in c-virustijden) stelde 'pappen en nathouden', thuisisolatie en monitoren voor. Zo gezegd, zo gedaan en na een dikke week kon er weer over het opheffen van de thuisisolatie worden overgegaan. Ook wel weer gezellig (kan ik straks weer de hele dag fietsen). Een mens denkt al snel dat zoiets haar of hem niet zal overkomen. En dat is maar goed ook, anders zaten we allemaal achter de geraniums. Maar het deed me toch wel goed in de Volkskrant van 1 april te lezen (De prof fietst alleen en neemt een zakdoek mee) dat Wilco Kelderman en Dylan Groenewegen met dezelfde problematiek worstel(d)en. Vooral het inhalen zonder voldoende ruimte om afstand te houden. Dylan Groenewegen (Vinkeveen): "Ik ging voorheen ook naar de duinen, maar daar is het me nu toch vaak te druk". 13


Vijftig bergen: Col d’Izoard Tekst & foto's Erwin Reijneveld

Vijftig cols voor we vijftig zijn. Samen met mijn goede vriend Erwin fiets ik de vijftig bergen uit het boek Mountain High. Zomaar een lijst, zomaar ontstaan, uitgegroeid tot ons ultieme doel. In dit Buitenblad neem ik jullie mee naar de Col d’Izoard. Kijk op www.mountainhighchasers. com voor meer info over ons doel.

N

et iets langer blijven liggen, een goed ontbijt en verse bak cafetière koffie. Lycra aan, zakjes volstoppen met uit te stellen energie. Luchtdruk checken. Deur van het Airbnb appartement dicht, sleutel verstoppen, trap af. Zes schoenen klakken de houten trap af. Portiek uit, frisse wind op de al dan niet geschoren benen. Zal mijn kledingkeuze de juiste zijn? Opstappen en wegwezen maar, warm trappen onder de kraakheldere septemberzon. We draaien vandaag met een ruime boog om de Izoard, om er dan tegenop te gaan, de jasjes dicht te ritsen en zo naar het appartement terug te rollen. Als er een recept is voor de perfecte rit dan heeft deze alle ingrediënten in zich. "Dit moet de standaard zijn", zal Jeffrey later zijn nieuwe richtlijn stellen. Mooie route Weken geleden heb ik samen met Google Maps en Strava de route van vandaag bedacht. Met de laptop op schoot een route in elkaar knutselen, zonder saaie stukken, daar begint de ervaring. Het weer heeft zich gecommitteerd aan de route; schitterend. Na dik veertig

14

glooiende kilometers arriveren we in Guillestre. Onze fietsen krijgen een plek tegen een hekje en we lopen naar een terrasje. Daar krijgen we van de eigenaar (die voor de lunch al aan gerstenat zit) te horen dat we ons gewenste gebakje even bij de boulangerie aan de overkant moeten halen. De zoetigheid die ik voor ons haal bevalt zo goed dat Jeffrey dezelfde route aflegt. De pilsende uitbater serveert ondertussen ons cafeïne gedragen drankje. Drie wielertoeristen aan het genieten in een uitgestorven stadje. We klikken onszelf weer in gang. Vanaf hier zal het alleen nog maar omhoog gaan richting de top van de Izoard. Nog dertig kilometer voor de wielen om de volgende Mountain High af te kunnen vinken. Iedere fietser kent het gevoel

dat we nu hebben, stramme poten die de ongewenste opdracht krijgen weer te leveren. Ze gehoorzamen dus we trappen lekker door, tegen de wind in, naar de voet. Mijn compagnons lijken soms te vergeten dat er een ‘Hors Categorie’ aanstaande is. Kop over kop spotten we met de berg die komen gaat. De start van de klim Kilometer zestig, linksaf voor Izoard en rechtdoor voor Col Agnel. Nu slaan we linksaf, later deze week zullen we rechtdoor gaan. Jeffrey begint met een voorsprongetje aan de klim. Erwin en Erwin weten beiden waarmee ze bezig zijn, zonder het uit te spreken. Strava is onverbiddelijk, dus zorg dat je nooit als eerste over ‘start’ rijdt als je later weer bij elkaar komt. De snelheid zit er logischerwijs nog niet echt in. Dan beginnen ook wij aan de klim. Hoe zal de temperatuur boven zijn? We komen naast Jeffrey te rijden. "Doe mij maar een chocomel met slagroom op de top", hoor ik hem zeggen. De Izoard kijkt groots op ons neer. Ik wil hier een strakke tijd neerzetten. Tijdens vele kilometers voorafgaand aan deze klimtrip is de Izoard door mijn hoofd gegaan. De klim begint met een vriendelijkere variant van 'the graveyard of champions' (Passo Fedaia, Italië). De pedalen krijg ik vlot rond. Achter mij hoor ik Erwin V een wens uitspreken ("Doe mij maar een co-


laatje"), onze wielen nemen afstand. Achterom kijken hoort niet. Pas in de eerste terugdraaiende bocht zie ik hem weer fietsen, ook Jeffrey kan ik verderop zien. Het asfalt achter mij blijft grote delen van de klim zichtbaar. Een mooi facet van het klimmen; de weg achter je laat zien hoe snel je hoogte wint. De Izoard blijkt een prachtige klim. Na een open aanloop volgen vele kilometers in het bos. Daar zie ik een andere wielrenner steeds iets groter worden, dichterbij gekomen zie ik dat het een dame is. Respectvol groet ik in vakantie-Frans 'bonjour' naar haar. In echt Frans ontvang ik de goede dag terug. Ik klim in stilte verder. Mijn hartslag probeer ik onder de 170 slagen te houden. Af en toe vang ik een glimp van

Erwin V op. Het vredige groen maakt steeds meer plaats voor de ruwe rotsen. De klim verbaast me met haar schoonheid. Op ongeveer twee kilometer van de top gaat het enkele honderden meters naar beneden. Ik flits langs een opmerkelijke rotspunt, die hoog boven de omgeving uitsteekt. Even verderop gaat de klim weer verder en zie ik een monument voor Coppi en Bobet, grootheden uit de wielersport. Het laatste stukje gooi ik alle energie eruit. De beloning ligt voor het oprapen. Op de top Even later kom ik boven, rechts van me de karakteristieke pilaar. Col d’Izoard is binnen. Ik maak een bescheiden vuist. Ik loop met mijn fiets in de hand een stukje over de rotsen van de col en vind een mooi plekje waar ik mijn

beloning kan incasseren. Minutenlang aanschouw ik de waanzinnige omgeving zittend op een rotsblok. Dan zie ik een bekende stip groter worden. Of eigenlijk twee stippen. Erwin V komt steeds dichter bij de Franse dame. Ik zit eerste rang boven deze bocht te kijken als hij haar net voor de top passeert. Als ook Jeffrey boven komt zijn we weer compleet. De vriend van de Franse dame maakt een foto van ons drieĂŤn, onze prestatie is hierbij officieel. Waar we hoopten op een warme berghut, vinden we een ogenschijnlijk gesloten kiosk. Gelukkig blijkt de eigenaresse binnen aan het rommelen te zijn. Met drie blikjes cola (verrassend genoeg geen warme choco met slagroom) zoeken we een plek uit de wind. Een juweel van een beklimming is bijgeschreven in de herinnering.

15


De wondere wereld van het fietspad in de 1,5 m-samenleving Tekst André Westerhuis Foto's Fietsersbond, André Westerhuis

De 1,5 meter-samenleving gaat ook aan ons recreatieve toerfietsers niet ongemerkt voorbij. Al maanden fietsen we niet meer in groepen maar solo, althans de meesten onder ons. Gezamenlijk koffiedrinken tijdens de zondagochtendrit, wat was dat ook alweer? Een georganiseerde fietstocht rijden is iets uit het verleden. Maar er gloort licht aan het eind van de tunnel: er mag weer wat meer op de fiets. De meest ingrijpende voorzorgmaatregel ter voorkoming van besmetting door Covid-19 blijft voorlopig, zo niet voor altijd, gehandhaafd: namelijk het onderling 1,5 meter afstand houden.

S

inds die maatregel is uitgevaardigd, vraag ik mij bij elk tochtje dat ik maak, solo natuurlijk, weer af hoe die 1,5m te rijmen valt met ons gemeentelijk, provinciaal of waterschappelijk fietspadenbeleid. Over de duim gerekend kom ik als fietspadenleek al gauw uit op een fietspad dat minimaal 2,5 meter breed moet zijn, ongeacht of het nu 1- of 2-richtingverkeer betreft. Reken maar mee: 1,5 meter om elkaar als tegenligger te kunnen passeren of om in te kunnen halen. Dan reken ik voor het gemak per fietser op een 0,5 meter ruimte nodig om niet in de berm naast het fietspad te belanden of tegen de stoeprand van het naastgelegen trottoir te rijden. Kom ik uit op een minimale breedte van 2,5 meter voor een fietspad. Als proef op de som ging ik met mijn 1,87 meter even dwars op het fietspad bij mij in de duinen liggen; er was nauwelijks ruimte over. En, geloof mij, dat fietspad bij mij in de duinen is echt geen uniek, opvallend smal fietspad. Nu we als fietsers weer onder de 1,5 metervoorwaarde de weg op mogen met maximaal vier rijders, tijd om me eens in ‘de wondere wereld van het fietspad’ te verdiepen. Waaraan moet een fietspad qua breedte eigenlijk voldoen? Fietspad, fietsstroken en fietssuggestiestroken: waar hebben we het over? Fietspad. Het verplichte fietspad wordt aangegeven met het bord G11 (rond blauw bord met witte fiets) rechts naast het pad. Het onverplichte fietspad wordt gemarkeerd met het bord G13, rechthoekig blauw met het woord ‘fietspad’, vaak

16

met bordje eronder ‘dus niet brommen’. En dan heb je nog het fiets/bromfietspad voor gecombineerd verplicht gebruik, aangegeven met bord G12a, rond en blauw met in wit een fiets- en een bromfietsplaatje. Gesneden koek zou je denken, maar hoe vaak zien we geen mensen op een racefiets op de rijbaan naast het verplichte fietspad? Fietsstroken. Waar vrijliggende fietspaden geen onderdeel zijn van de rijbaan zijn fietsstroken dat wel. Er zijn twee soorten: met al dan niet doorgetrokken streep met een op de weg geschilderd fietssymbool en wettelijk vastgelegde regels voor de weggebruikers hoe om te gaan met die stroken. Denk aan parkeren, overschrijding van de strepen et cetera. Fietssuggestiestroken. Dat is een fietsstrook zonder lijn en symbool, maar ook zonder enige wettelijke regel waaraan weggebruikers zich ten aanzien van deze stroken moeten houden. De Fiets(suggestie)strook is op zich interessante materie, vooral in de relatie fietser en automobilist, maar voor de breedte van fietspaden hier niet van belang. Hoe breed moet een fietspad zijn? Behalve dat een fietspad al dan niet verplicht is, lijkt er verder wettelijk weinig geregeld. Een verplicht fietspad, hoe smal ook, gemarkeerd met bord G11 of G12a moet gebruikt worden. Gelukkig zijn er wel aanbevelingen, waar wegbeheerders zich bij de realisatie van fietspaden aan moeten houden om ongelukken te voorkomen. Als het misgaat omdat die aanbevelingen genegeerd zijn, kunnen er eventuele schadeclaims gehonoreerd worden. De Ontwerpwijzer Fietsverkeer stelt dat een vrijliggend fietspad minimaal 2 meter moet zijn. Volgens het Voertuigreglement mag een fiets maximaal 75 cm breed zijn. Voor de zogenaamde vetergang van fietsers, de slingerruimte die fietsers, afhankelijk van leeftijd, ervaring en rijsnelheid innemen, wordt 25 cm aangehouden. Daarmee kom je uit op 1 meter breedte minimaal. Maar daarnaast moet er nog rekening worden gehouden met de zogenaamde ‘schuwafstanden’, wat een maat is voor de benodigde afstanden tot de randen van het fietspad en de afstand die fietsers nodig hebben om elkaar te passeren. Dat levert


al bij al een minimale breedte op van 2 meter. Als het om drukke fietspaden gaat of als er ook brommers rijden, is het advies om een minimum van 2,5 meter aan te houden. Wat ik gevoelsmatig en op grond van fietservaring ook had bedacht. Het fietspad in de 1,5 metersamenleving De hiervoor genoemde 'schuwafstand' van 1 meter als basis voor de breedte van fietspaden werd vastgesteld in het precoronatijdperk. Die ene meter was dus opgebouwd met een gedeelte voor de nodige afstand van de fietser tot de rand van het fietspad en een gedeelte om elkaar te passeren. Dit laatste deel is nu dus minimaal 1,5 meter geworden, zodat je er gevoeglijk vanuit kunt gaan, dat de 'schuwafstand' 2 meter

is geworden en een fietspad in de 1,5 metersamenleving dus minimaal 3 meter breed moet zijn. Ze zullen er vast wel zijn, ergens in de polder of zo, maar het is nu nog zeker geen standaardmaat. En zolang die brede fietspaden er nog niet zijn, kun je ook maar beter niet in wat voor groepen dan ook op die fietspaden rijden. Passeren door tegenliggers of inhalers is nu al in je eentje een probleem, laat staan als er weer groepjes op het fietspad rijden. Dat betekent dus dat fietsers in het ‘nieuwe normaal’ feitelijk op de gewone rijbaan zijn aangewezen. Dat wordt dus kiezen bij het fietsen: of een kamikazerit tussen de auto’s of wringen op het fietspad met de kans op besmetting.

Veertig jaar DTC – schrijf mee! Tekst Redactie Foto Bets van Veldhuizen

Hoe vaak hebben we het niet gehoord: "Het leven begint bij 40". Geldt dat ook voor een Tourclub? Het zou zomaar kunnen, in elk geval staat het wielerleven op dit moment nogal stil.

M

et een beetje geluk komt er over een paar maanden weer wat leven in. Hoe het ook zij: 19 augustus 1980 was de formele oprichtingsdag van onze DTC. En dus zit er een bijzondere verjaardag aan te komen. In het volgende Buitenblad wil de redactie ruim aandacht besteden aan veertig jaar Driebergse Tourclub. Daar hebben we iedereen voor nodig! Met teksten en foto’s van heel veel leden moet het een waardig jubileumnummer worden. Deel met ons en met alle andere leden wat je in die jaren hebt beleefd. Waarom werd je lid, waarom ben je nog steeds lid? Waar doe je graag aan mee? Wat zijn je leukste, bijzonderste, spannendste ervaringen?

Een goed beeld van die veertig jaar gaat niet alleen over het begin. Je hoeft dus geen veertig jaar lid te zijn, en zelfs geen veertig jaar oud te zijn, om bij te dragen. Wat vorige week gebeurde is ook belangrijk. Of misschien weet je wat van de geschiedenis van de fiets of de fietssport, dat de moeite waard is. Of heb je goeie ideeën over de volgende veertig jaar? Stuur je bijdrage voor 15 augustus naar buitenblad@dtcnet. nl . Een artikel, een foto, een kort bericht – het is allemaal welkom. Dankjewel!

17


DTC’s Strade Bianche Tekst & foto Stefan Timmerman

Een paar weken geleden opperde mijn vriendin Marjanne (coördinator van de ledenactiviteiten binnen DTC) in het digitale Groot Overleg of het geen goed idee was om aan het eind van dit jaar een graveltocht te organiseren.

G

raveltochten zaten nog niet in de tochtenportfolio van DTC en met de beperkte mogelijkheden om momenteel toertochten te organiseren zullen veel bekende DTC-tochten dit jaar helaas niet doorgaan. Een graveltocht aan het eind van het jaar is dan wellicht een mooie aanvulling. Er werd enthousiast gereageerd. Goed initiatief en leuk idee, was de feedback. Even enthousiast kwam Marjanne uit de werkkamer en vertelde met gepaste trots dat haar idee voor een graveltocht in enthousiasme was ontvangen. Nog niets vermoedend knikte ik instemmend en bevestigde haar enthousiasme. Eventjes was het stil en toen kwam de onvermijdelijke vraag: "Zou jij die tocht willen gaan coördineren?". En zo geschiedde het dat ik in de rol van coördinator van DTC’s eerste graveltocht ben gerold.

Ik zal mezelf eerst maar eens even voorstellen. Ik ben Stefan Timmerman, 35 jaar oud, en ik woon sinds augustus 2016 in Zeist (samen met Marjanne dus). Een rondje samen op de racefiets was veelal een vast onderdeel van het weekend. Tot onze dochter vorig jaar februari geboren werd en de weekendinvulling niet meer door ons wordt bepaald. Ondanks de 18

verandering in de gezinssituatie fiets ik minimaal een keer per week, dat kan zowel een rondje op de racefiets als op de mountainbike zijn. Wat dat betreft wonen we in een ideale omgeving, voor beide vormen zijn voldoende uitdagende paden te vinden. In de wintermaanden, als buiten fietsen er minder van komt, neem ik graag deel aan de spinninglessen bij DTC. Ik vind het aantrekkelijke aan mountainbiken dat je je midden in de natuur bevindt en op paden komt waar je met de racefiets niet kan komen. Dit laatste maakt een graveltocht ook zo aantrekkelijk. Je kunt midden in de natuur komen en toch behoorlijke afstanden afleggen. Met plezier neem ik de rol van coördinator dan ook op mij. De voorbereidingen van de graveltocht staan nog in de kinderschoenen en samen met enkele andere enthousiastelingen binnen DTC zijn we momenteel aan het nadenken over hoe een graveltocht er uit zou moeten komen te zien. Hierbij houden we uiteraard vanaf de start rekening met het nieuwe normaal, de 1,5 metersamenleving. Het idee is momenteel

om in het najaar de tocht te organiseren. Zodra er meer nieuws is, dan melden wij ons uiteraard zo snel mogelijk. Mochten jullie enthousiast zijn geworden en een steentje willen bijdragen aan de organisatie van DTC’s Strade Bianche, dan verneem ik dat graag. Hulp is altijd welkom.


VERHALEN MET GOEDE AFLOOP

Maar om te voorkomen dat de betalingsproblemen van uw klant alleen maar groter worden, kiezen wij voor een unieke methode gebaseerd op het verkrijgen van vertrouwen en het voorkomen van onnodige kosten. Een methode die leidt tot verhalen met een goede afloop. En dat

De garage voor totaalonderhoud aan alle merken met de ĂŠnige -tevens net vernieuwde- wasstraat van Driebergen!

serious care for serious bikers Care 4 Bikes Nooitgedacht 40, 3701 AN Zeist Tel. 030 666 81 21 info@care4bikes.nl

www.care4bikes.nl

Klein Loolaan 17, Driebergen-Rijsenburg 0343-513 436, info@garagekarssen.nl

19 Adv DTC 2015.indd 1

26-1-2015 20:10:27


Foto: Pieter van Leeuwen

Kalender DTC-tochten 2020 In verband met de corona-maatregelen zijn tot 1 september alle tochten en andere verenigingsactiviteiten geschrapt. Het programma vanaf 1 september is onder voorbehoud van nieuwe maatregelen.

20 september jaarlijkse barbecue met clubritten vooraf (voor leden) 27 september: Veluwse Herfsttocht

ET RGS OUR BE

20

19

80

UB CL

DR IE

In het najaar: een graveltocht (datum nog niet bekend)

40 J AR 20 A

Colofon

ATB-route Zeist Parcours van 16 km met uitdagende singletracks vol bochten en venijnige klimmetjes. Zie DTC-website voor meer informatie. Buitenblad is het kwartaalmagazine van en voor leden van de Driebergse Tourclub. Redactie Buitenblad@dtcnet.nl

Blijf op de hoogte van het laatste DTC-nieuws! 'like' ons op @DTCfiets 20

Ontwerp & productie Manschot Grafimedia, Zeist

Aanleveren kopij Artikelen voor Buitenblad zijn bij voorkeur 400 - 900 woorden lang, met enkele losse foto's (als bijlage, dus niet in Word of mail plakken!) in hoge resolutie en met bronvermelding. Ook bijdragen voor de rubriek 'Kort' (100 - 200 woorden) zijn welkom. Kopij voor het jubileumnummer (september 2020) uiterlijk 15 augustus opsturen naar buitenblad@dtcnet.nl.

Profile for Driebergse Tourclub

Buitenblad - Jaargang 9 - nr 2  

Buitenblad - Jaargang 9 - nr 2  

Profile for dtcnet
Advertisement

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded