Issuu on Google+


Colofon

Uitgave Dit jaarboek is een uitgave van Studievereniging Drift ´66. Drift ’66 is een studievereniging voor studenten Aard­weten­schappen aan de Universiteit Utrecht. Eindredactie Marijn van Cappelle Wouter Marra Mario Hendriks Vormgeving Wouter Marra Foto’s Foto’s in dit boek zijn, tenzij anders vermeld, gemaakt met de camera van Drift ’66 tijdens activiteiten, door de auteur van het artikel waarbij de foto’s staan gedrukt of het betreft foto’s die vrij gebruikt mogen worden.

DRIFT '66

Data Cartografie Vector Map Level Zero (VMAP0) from the United States National Imagery and Mapping Agency.

Druk Logiprint.nl, Urban-MediaCommunication Verlags GmbH, Ibbenbüren-Laggenbeck Duitsland Adverteerders CSO Adviesbureau (p. 42) Geofox-Lexmond (p. 50) Nederlandse Aardolie Maatschappij (p. 74) Tracé (p. 49) Pizzeria Tricolore (p. 21) SPAR Express (p. 21) Logiprint.nl (p. 1) Contact Studievereniging Drift ’66 Budapestlaan 4, Utrecht drift@geo.uu.nl 030 253 5251 Persoongegevens zijn uitsluitend bedoeld voor gebruik voor leden van Drift ’66. Het interlectuele eigendom van dit boek valt bij diverse personen, voor gebruik van materiaal kunt u contact met Drift ’66 opnemen.

1


Voorwoord

Beste lezer, Op het moment heb je het jaarboek van Drift ’66 van het academisch jaar 2008/2009 in handen. Het thema van dit jaarboek is “Kunst”. De essentiële vraag is nu wat kunst met Aardwetenschappen te maken heeft. In eerste instantie heeft Aardwetenschappen niks met kunst te maken. Hoe vaak staat een aardwetenschapper in een museum of gallerie? Heeft iemand wel eens kunst aan de muur van een kantoor van een aardwetenschapper gezien? Toch heeft kunst vele overeenkomsten en raakvlakken met de Aardwetenschappen. Het is een mooie studie en kunst hoort mooi te zijn. Je zal wel begrijpen dat een combinatie van deze twee een kwadratisch mooi resultaat geeft. Hoe dat allemaal precies opgevat kan worden? Dat zal je wel zien als je verder leest. Dit jaarboek is een leuk tastbaar aandenken aan dat ene prachtige jaar waarin heel veel dingen gebeurden. Wil je precies weten wat allemaal? Nogmaals, dan zal je toch echt dit hele boek door moeten lezen. Misschien ben je lid geweest van de vereniging, of misschien wel niet. Misschien heb je Aardwetenschappen gestudeerd in 2008/2009, of misschien wel niet. Misschien lees je dit in 2009, misschien in 2090 of misschien is er tegen die tijd wel een tijdscapsule uitgevonden en lees je dit in het jaar 1273. In ieder geval kan je in dit boek alles over het reilen en zeilen van een jaartje Drift ’66 lezen. Denk terug aan wat er allemaal gebeurd is dit jaar en beleef de mooiste momenten opnieuw. In dit jaarboek kan je verslagen vinden van de vele activiteiten, van de dingen die de commissies allemaal gedaan hebben, wat er buiten de vereniging is gebeurd en ook zijn er de nodige thema stukjes te lezen. Dit alles is gecompleteerd met foto’s, want zoals elke aardwetenschapper die ook maar één maal een vakinhoudelijk boek heeft opengeslagen wel weet, één plaatje zegt meer dan duizend woorden. Veel lees en kijk plezier toegewenst, Mario Hendriks, Wouter Marra en Marijn van Cappelle

2

Voorwoord


Inhoud

Thema

Nieuwsoverzicht

4

Activiteiten

7

Excursies en Veldwerken

57

Bestuur en Commissies

79

Adressenlijst

94

De Aarde als Doek

16

De Aarde als Kunst

34

Zand

35

Hollands licht

64

Pale Blue Dot

100

3


Nieuwsoverzicht 2008 - 2009 Juni 2008

Op het EK in Oostenrijk en Zwitserland verpletterd het Nederlands elftal zowel de Franse als de Italiaanse ploeg met respectievelijk 4-1 en 3-0 in de groepsfase. Jammer genoeg verliest oranje vervolgens met 3-1 van Rusland in de kwartfinales.

Najaar 2008

Studenten complex Casa Confetti in de Uithof wordt opgeleverd.

Oktober 2008

De IJslandse bank Icesafe gaat failliet. Hiermee verliezen honderden spaarders hun geld.

4 oktober 2008

De Nederlandse staat neemt het noodleidende Fortis over en krijgt daarmee ook ABN Amro in handen.

4 november 2008 Barack Obama wordt als eerste zwarte man gekozen tot president van de Verenigde Staten van Amerika. December 2008 Rijkswaterstaat maakt een aantal opties bekend om de verkeers doorstroom rond Utrecht te verbeteren. Een aantal opties omvatten een snelweg door Amelisweerd en Leidsche Rijn. 15 januari 2009

Een toestel van US Airways maakt een noodlanding in de Hudson rivier in New York.

25 februari 2009 Een toestel van Turkish Airlines stort neer vlak voor de Polderbaan van Schiphol. Maart 2009

4

Nieuwsoverzicht

Uitbraak van het H1N1 virus in Mexico, ofwel de varkensgriep, later de Mexicaanse griep genoemd.


April 2009

De NAM hervat de winning van olie bij Schoonebeek.

Mei 2009

Na de laatste speelronde is AZ als hoogste geëindigd in de eredivisie met 11 punten voorsprong op FC Twente. Ajax wordt derde. FC Volendam degradeert direct. Roda JC blijft ook na de nacompetitie in de eredivisie, maar De Graafschap degradeert. VVV-Venlo en RKC Waalwijk promoveren.

1 juni 2009

Een toestel van Air France dat onderweg is van Rio de Janeiro naar Parijs stort neer in de Atlantische Oceaan.

4 juni 2009

Bij de verkiezingen voor het Europees parlement is de Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders de grote winnaar. Alleen de CDA is nog groter dan de PVV.

6 juni 2009

Tijdens de Twenty20 World Cup weet het Nederlandse cricket team op wonderbaarlijke wijze van het Engelse team te winnen.

25 juni 2009

Op vijftig jarige leeftijd overlijdt de “King of Pop” Michael Jackson.

Juli 2009

Studenten complex City Campus Max in Kanaleneiland wordt opgeleverd.

Zomer 2009

In de Botanische Tuinen vindt de tentoonstelling “Air Pressure” plaats. Een aantal opblaasbare sculpturen van Paul McCarthy worden tentoongesteld. De meest markante werken zijn een drol, twee varkens en een grote versie van “kabouter buttplug”.

› 5


Activiteiten

7


Van fileleed tot frietleed: kon jij het aan? Door Mathilde Hagens

Verkeerschaos: files en falende busjes Vrijdag 28 maart 2008, om ongeveer 13:00. Een Volkswagen Transporter met negen Driftleden staat klaar om te vertrekken richting onze zuiderburen. Zonder noemenswaardige vertraging bereiken zij ongeveer twee uur later het sportcomplex in Oostende, basiskamp van de Wiekex 2008. Dezelfde vrijdag, maar nu rond 17:00. Drie Volkswagen Transporters met de meeste overige enthousiastelingen vertrekken richting datzelfde Oostende. Helaas voor hen was het danzkij een aanrijding kommer en kwel op de A27. Met een geschatte filelengte van meer dan 20 kilometer besluit een van busjes, met daarin onder andere Wouter, Eva en Vincent, maar binnendoor te rijden en via een pontje uiteindelijk BelgiĂŤ te bereiken. Een ander busje, met daarin onder andere Christien, Bram en Mathilde kreeg na 500 meter op de Uithof al een brandend lampje met ernstige boodschap op het dashboard en besloot via de garage in De Bilt te rijden. Een uur en veel lief gelach richting de garagemedewerkers later konden ook zij op weg. Frappant genoeg kwamen alledrie de busjes toch ongeveer gelijktijdig in Oostende aan. Dat gold echter niet voor het vroeg vertrokken busje dat, na in Oostende te zijn gearriveerd, met Nienke en Jasper richting Het Verdronken Land van Saeftinghe vertrok om een aantal excursiedeelnemers op te pikken. Na een ware zwerftocht in Zeeland kwamen ook zij uiteindelijk rond 21:30 in Oostende aan en kon het avondeten beginnen.

Foto Wouter Marra

8

Activiteiten

Van het avondprogramma kwam die dag niet veel meer terecht, maar de meeste mensen maakten nog een mooie wandeling over het strand. Hierbij moest uiteraard ook een aandenken aan het weekend worden meegenomen


’s ochtends waren we te gast bij de afdeling Kust van het VLIZ (de Vlaamse versie van Rijkswaterstaat). Twee enthousiaste jonge medewerkers, ir. Tina Mertens en ir. Stefaan Gysens, vertelden ons wat Vlaanderen zoal doet aan kustbeheer en lieten ons middels een wandeling in Oostende zelf daarvan een aantal voorbeelden zien. Daarna kregen we nog een drankje met een heerlijke zoete traktatie aangeboden in een plaatselijk café.

Een vermoeiende reis...

in de vorm een waarschuwingsbord voor drijfzand. Hopelijk heeft het verdwijnen ervan niet tot ongelukken geleid. Daarna kroop iedereen vermoeid van alle perikelen zijn bedje in. Deze bedjes waren verdeeld over zes zogeheten barakken, en in vijf van deze barakken heerste een weldadige rust. In de zesde barak kon echter niet iedereen even goed slapen. De rust werd daar namelijk verstoord door Christian, die zo hard snurkte dat het verbazingwekkend genoemd mag worden dat de overige barakken hier niets van hoorden. Hier aan de kust, de Vlaamse kust De Wiekex 2008 had gelukkig wel meer te bieden dan alleen verkeerschaos. Op zaterdag stonden twee excursies op het programma:

s Middags waren we op bezoek in de groeve in het plaatsje Kortemark, waar we werden rondgeleid door Prof. Berghe van de Universiteit van Leuven. Geologenhamers waren volop aanwezig en werden ook veelvuldig gebruikt. Daarnaast was een van de favoriete bezigheden die middag het zoeken naar fossiele haaientanden. Gelukkig waren er zoveel aanwezig dat bijna iedereen met een exemplaar naar huis ging. Terug in Oostende maakte de commissie een lekkere maaltijd klaar en na het avondeten splitste de groep zich op. Een deel ging het ‘wilde’ nachtleven van Oostende verkennen terwijl een ander deel zich binnenshuis vermaakte met Weerwolven en andere bezigheden. Het goede leven: bier, chocola en frietekes Zondag werd ons maar liefst een uur langer uitslapen gegund door de commissie, even terzijde noemend dat die nacht de zomertijd inging en het uiteindelijk dus niets scheelde. Gelukkig stonden er, naast het schoonmaken van de accommodatie weinig inspannende zaken op het programma. De stad Brugge werd namelijk aangedaan en de eerste paar uur in deze mooie stad waren vrij te besteden. Deze werden door de verschillende groepen heel wisselend ingevuld, onder andere door het Chocolademuseum te bezoeken, naar de kermis te gaan of door lekkere warme wafels te eten.

› 9


Degenen die het allemaal mogelijk maakten De Wiekex werd in het verenigingsjaar 20072008 voor het eerst apart van de Lezingenen Excursiescommissie georganiseerd. De commissie bestond uit maar liefst negen enthousiaste mensen: Anne, Bram, Christian, Christien, Geertje, Hilke (tot halverwege het De Wiekex werd in stijl afgesloten met een jaar), Jasper, Menno en Nicole. Een grote groep lekker glas Brugse Zot, alvorens aan de terug- mensen die het erg gezellig maakte tijdens de reis werd begonnen. Gelukkig was de enige vergaderingen, iets wat voorzitter Christien file op de terugweg die bij het kleine frietkot soms tot wanhoop dreef. De commissie in Brugge waar een arme medewerker zich draaide geheel zelfstandig, wat betekende dat maar ternauwernood raad wist met 27 hon- het bestuur slechts zijdelings betrokken was gerige aardwetenschappers die bijna allemaal bij de organisatie van deze Wiekex. Er is door tegelijk binnenkwamen. Zelfs een tijdelijke deze mensen een geweldige Wiekex neergezet, extra medewerker kon niet voorkomen dat de en via deze weg wil ik nogmaals mijn dank laatsten pas twee uur later aan hun thuisreis daarvoor uitspreken. Dankzij jullie konden we het allemaal aan! konden beginnen.

Daarna stond een bezoek aan brou­werij ‘De Halve Maan’ op het programma. Hier wordt het bier ‘De Brugse Zot’ geproduceerd. In iets meer dan een uur tijd hebben we heel wat trapjes op- en afgelopen en hoofden gestoten. Intussen kregen we ook nog alle ins en outs van het brouwen van bier te horen.

10 Activiteiten


Een labyrint naar de zwarte zee Op 9 juli 2008 begon het grootse zomeravontuur voor 24 studenten. Ja, ja de tijd voor de grote verre reis was eindelijk daar. Door Kyra Hu-a-ng

Busjes Gaan Zo Vroeg in de ochtend stonden de busjes klaar om geladen te worden met de vele backpacks en gigantische pannen die mee gingen. Na de laatste check up werden de GVR handdoeken nog snel even uitgedeeld en kon de reis beginnen. In elk busje zaten acht mensen waarvan

Uitzicht over Sofia. Foto Jody Mijts

er drie het busje bestuurden gedurende de reis. Ik bevond me in het oestrogeenbusje (er was enige onenigheid over deze naam) vergezeld door zes gezellige wilde meiden en Ludo. De eerste dag reden we in een keer door tot aan Zagreb (KroatiĂŤ), via achtereenvolgens

› 11


Poker avondje. Foto Jody Mijts

Duitsland, Oostenrijk en SloveniĂŤ. Na een korte wandeling door de stad belandden we bij een gezellig cafĂŠtje waar we konden genieten van een heerlijk drankje. We zouden de nacht doorbrengen in een hostel in Zagreb waarna we de volgende ochtend weer vroeg vertrokken richting Sofia (Bulgarije). In de avond arriveerden we in Bulgarije, maar nog niet op de plaats van bestemming. Nu begon de zoektocht naar ons hostel en parkeerplaatsen voor de busjes. Na een uurtje zoeken konden we onze bagage uitladen en de bedden opmaken voor een goede nachtrust.Het hostel was niet super. Er was een tekort aan bedden en een lekkende toilet, maar we hadden onderdak en een douche. Drie volledige dagen zouden we in het prachtige Sofia doorbrengen.

12 Activiteiten

Sofia Het zonnetje scheen en heerlijke temperaturen van rond de 23 graden heersten in de stad. De eerste dag gingen we al het pracht en praal van Sofia bezichtigen, waaronder een overdekte markt, kerken, een moskee en een synagoge. Het meest indrukwekkend waren de vier verschillende gebedshuizen in het centrum van de stad, wat de diversiteit van de bevolking toonde. In de avond genoten we van een heerlijk diner en drankje bij het Hound Dog restaurant. Met volle magen hadden we weer genoeg energie om een karaokebar in te duiken en tot in de late uurtjes te dansen en zingen met de vrolijke Bulgaren. Met de nieuw vergaarde kennis van het Bulgaarse volksdansen en volkslied sloten we de nacht


af met het maken van foto´s en bedankjes voor de geweldige avond. De volgende dag bezochten we het nationaal archeologisch museum van Sofia. Hier waren vele mineralen, dieren, planten en fossielen opgesteld met als hoogtepunt een gigantisch ammoniet. Na het bezoek aan dit leerzame museum was het tijd om de souveniertjes van de markt en kleine winkeltjes te pakken in onze rugzak. Dankzij de gunstige stand van de euro waren de meeste dingen een koopje voor ons, vooral schoenen en jurken gingen als hete broodjes over de toonbank en waren vooral populair bij het vrouwelijke deel van de groep. De laatste dag in Sofia gingen we voor een wandeling in een natuurgebied in de buurt. Om bij dat gebied te komen kon men met de stoeltjeslift of zelf naar boven lopen. In dit gebied kon je ook met de mountainbike naar beneden fietsen, maar dat was meer iets voor de stoere jongens. Eenmaal boven maakten we een

korte wandeling, die werd gevolgd door een heerlijke middag van ontspannen, lezen en zonnen. Op de terugtocht van de stoeltjeslift hadden we een prachtig zicht over heel Sofia. Het was een perfecte afsluiting voor de laatste dag in Sofia. Goud, Goud En Nog Meer Goud Volgende stop was Chelopech Mining. Bij de mijnen werden we door een aardige Amerikaan verwelkomd met thee, koffie, koekjes en chocola. Zorgvuldig moesten we twee dunne boekwerken over de veiligheid en procedures tijdens ons bezoek aan de mijnen doornemen en ondertekenen. Toen was het tijd to suite up! We werden één voor één in fel oranje pakken gehesen met knalgele laarzen, helmen en hoofdlampen, klaar om de mijn in te gaan. Een grote truck was het vervoer­middel voor een groot deel van de groep, uitgezonderd vier gelukkigen die in een pick-up met airco mochten zitten. Het was ontzettend warm, modderig en pikkedonker in de mijn. Zette men een voet in de smurrie, dan zonk men

› 13


De trektocht. Fotos Wouter Marra

14 Activiteiten


een paar centimeters weg. In de mijn mochten we stukken rots van de muur slaan en kregen we een enorm gat te zien, waar ze al het goud vandaan hadden gehaald. Dit gat zou later gevuld worden met puin uit een andere mijn waar ze bezig waren zodat het niet zou instorten. We kregen uitleg over de manier waarop het goud uit het gesteente werd gehaald en hoe de boringen werden gedaan om te bepalen waar zich goudaders bevonden. Het gesteente wordt meerdere keren gemalen door verschillende machines, waarna er een floating process plaatsvindt waarbij een concentratie overblijft van koper en goud. Hieruit wordt het goud gehaald en naar Afrika getransporteerd voor verdere verwerking. Na de excursie kregen we allemaal een goody bag van de mijn met een boek, pen en boekenlegger. De avond die daarop volgde verbleven we in het gasthuis van de mijn die meestal bestemd is voor VIP’s. We kregen ’s avonds een geheel verzorgde barbecue en ’s ochtends een ontbijt in een gigantisch villa met in elk kamer een eigen badkamer en toilet. Als royalty’s verlieten we dit oord. De Trektocht Uitgerust na onze royaltybehandeling gingen we weer op weg naar de volgende camping, gelegen aan een enorm meer. Vergeleken met onze verblijfplaats van de vorige nacht viel deze camping heel erg tegen. De bungalow bestond voornamelijk uit asbest en het mag worden gesteld dat de muren niet allemaal in originele staat waren. Desalniettemin was het uitzicht fantastisch. De volgende ochtend werden de trekkers naar het startpunt gebracht in het Rilagebergte waarna een trektocht van twee dagen begon. Ondertussen reed het busje het Rilagebergte op en neer om de accommodatie te regelen voor de trekkers. Dit ging helaas niet gemakkelijk, communiceren gebeurde met handen en voeten. Echter nadat het busje deze zware beproeving had doorstaan kwam toch alles weer goed. Zo konden ook de achtergebleven leden genieten

van de sprookjesachtig sfeer en panorama’s van het Rilagebergte. Na de trektocht vertrokken we naar het Rilaklooster, gelegen midden tussen de bergen. Het Rilaklooster is een enorm klooster gesticht door de volgelingen van Johannes van Rila en is beschilderd met zwarte, witte en rode strepen. De dag was gekomen om te gaan raften, aangezien iedereen wilde raften was er geen probleem met het opdelen van busjes. Groepjes van twee werden gemaakt en de kajaks en peddels werden gepakt om de rivier te trotseren. Na een paar keer omslaan bereikten we heelhuids het eindpunt. Het was een ervaring om nooit te vergeten, en we mogen van geluk spreken dat we nog leven! Varna, Zon, Zee En Toeristen Het was tenslotte zomervakantie dus het strand kon er niet buiten blijven. Het eerste wat dus gedaan werd in Varna was het nemen van een heerlijke, verfrissende duik in de Zwarte Zee. Diezelfde avond hadden we gezellig met Belgen gebarbecued, gevolgd door een nachtelijk wandeling. Na een bezoek aan de National Institute for National Meteorology and Hydrology reden we naar onze laatste verblijfplaats in Bulgarije, namelijk Burgas. We moesten even flink proppen om ervoor te zorgen dat al onze tenten in de schaduw lagen, beschermd tegen de brandende zon. Van hieruit bezochten we de stad Nesebar en een supervet waterpretpark met twaalf glijbanen. Een afsluitend avondje pokeren en gezellige barmannen maakten onze laatste dag onvergetelijk. De terugreis ging redelijk snel met twee overnachtingen, één in Servië en één in Neurenberg. 27 Juli arriveerden we heelhuids met een gezonde tint en overvolle backpacks terug op de Uithof. Het was een fantastisch GVR waaraan we ongelooflijke herinneringen aan hebben overgehouden. Het was er één om nooit vergeten te worden!

15


De Aarde als Doek Er zijn verscheidene voorbeelden van kunstenaars die de aarde als doek gebruiken. Het aardoppervlak is een zeer tot de verbeelding sprekend oppervlak om je signatuur op achter te laten. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het de meest voor de hand liggende plek is om iets achter te laten, we leven immers allemaal op dit vlak. Het moge duidelijk zijn dat het aardoppervlak een aanlokkelijk doek is, maar wat is dan de kwast? Hier is uiteraard op veel manieren invulling aan te geven.

Graancirkels

Je kan iets weghalen, toevoegen of zelfs draadloos iets op dit vak achterlaten. Neem nou een graancirkel. Hier wordt natuurlijk niet direct iets weggehaald, maar er wordt in ieder geval een gewas ruw verstoord in zijn natuurlijke loop der leven. Nu leidt een gewas op een akker per definitie al geen natuurlijk leven, maar dat terzijde. Sommigen menen dat hier buitenaardse wezens in het spel, maar als nuchtere Hollander denk ik toch dat hier vindingrijke personen, anonieme kunstenaars aan het werk zijn. Graancirkel in Wiltshire, Engeland. 6 juli 2006 door oddsock.

Verbouwde vulkaan

Ten noordoosten van de stad Flagstaff in de VS heeft kunstenaar James Turrell een 400,000 jaar oude vulkaan omgebouwd tot een kunstwerk, Roden Crater. De gedachte achter het kunstwerk is om een observatorium te bouwen waar je met het blote oog de hemel kan aanschouwen. Dit is gedaan door tunnels door de vulkaan heen aan te leggen. Het resultaat is een absurde combinatie van doelloze tunnels door een echte vulkaan.

Links: De vulkaan van een afstandje gezien. Door Grid City. Rechts: Een tunnel die door de Roden Cratervulkaan heen is aangelegd.

16 Thema: Kunst en Aardwetenschappen


Zelfportret van August Zachrisson. Gemaakt met een GPSr rondgestuurd over de planeet met een pakketjes bezorger.

GPS

Sinds de Amerikanen in 2001 het GPS signaal ook toegankelijk hebben gemaakt voor de private sector is het voor iedereen mogelijk om je positie op de aarde zeer precies te bepalen. Dit biedt natuurlijk perspectief voor vele toepassingen. Iedereen wel een TomTom gebruikt, of een hand GPSr tijdens veldwerk. Als je met die hand GPSr wel eens langs een riviertje hebt gelopen met een kenmerkende meander erin, of een andere route hebt afgelegd met een kenmerkende vorm, dan kan je later je track bekijken. De route die je precies hebt afgelegd. Deze track biedt ook perspectief om een route af te leggen met een

specifieke vorm die je ontworpen hebt. Een virtuele schets op het aardoppervlak. August Zachrisson heeft zo een zelfportret op formaatje planeet gemaakt. Door een GPSr aan een grote pakketjesbezorger mee te geven heeft is zo een track met de vorm van een zelfportret gemaakt. Ik heb echter geen bewijs dat het daadwerkelijk zo uitgevoerd is, maar het idee is geweldig.

17


lang! Zonder te wassen natuurlijk, anders zouden de fantastische tekeningen van de eerstejaars verdwijnen. Vooral de teksten op de shirts waren natuurlijk fantastisch, die gingen over mentoren die gezwaffeld (of toch geswaffeld?) moesten worden of alleen Iedereen staat een beetje op zich- maar wijn dronken in plaats van zelf, sommige knopen direct een bier. Met wijn of bier eindigde Door Tim van Peer gesprek aan. Iedereen weet wat ook de eerste dag. De helft van het programma is, maar niemand de groepen zat in de Ouwe weet wat er komen gaat. Dan Dikke Dries, de andere helft was worden we allemaal de Grote te vinden in de Jan de Winter. Er Collegezaal ingeloodst, je nieuwe werd veel gefeest, veel gedronken leven gaat dan nu echt beginnen. en daarna nog even de brood­ Na de gebruikelijke verhaaltjes nodige uurtjes slapen pakken. over Aardwetenschappen, Drift ’66 en U.G.V. maak je voor Na de geweldige eerste het eerst kennis met je mentoren, avond... die van die fantastische roze ...begon het studeren de dag erna T-shirts dragen. De hele intro toch echt. Een aantal gebruikelijke

Roeien met maar één riem

18 Activiteiten

Daar sta je dan. Net van de middel­ bare school, met je diploma op zak. Op naar een nieuw leven. Iedereen moest op tijd verzamelen in het Aardwetenschappengebouw, Budapestlaan 4. Ik ging er met de bus naartoe van wel 25m lang!


welkomstwoorden, wat uitleg over het hoe en wat van het eerste jaar en daarna begon het eerste college toch echt, Paul Meijer met Systeem Aarde 1. Eerst kwamen natuurlijk even de regels (telefoons uit!) en een introductie. Voordat we goed en wel begonnen waren was het alweer voorbij en begon het middag­programma. Een vrij chaotische stadswandeling om alle aardwetenschappelijk interressante dingen in de binnenstad te ontdekken, waarbij je erachter komt dat er een konijn op de Neude staat. Daarnaast gingen we natuurlijk ook nog kilometers roeien in de regen door de Utrechtse grachten, wat alleen voor een enkel groepje niet helemaal goed verlopen is. Met maar één roeispaan kan het vrij lastig worden om uiteindelijk aan te komen. ’s Avonds was het weer gezellig feesten in de Ouwe Dikke Dries of de Jan de Winter waar de feesten weer tot in de late uurtjes doorgingen. Colleges Woensdag stond in het teken van de eerste dag met alleen colleges. De eerste vakken kwamen op gang, je begon met het eerste echte college Systeem Aarde. Hoe de Aarde is ontstaan, bijzonder interessant natuurlijk. Sommigen wisten alles al, anderen zaten van de eerste tot de laatste minuut bijzonder geconcentreerd aan­ tekeningen te maken. ’s Middags was het eerste practicum, de helft had het beroemde computer­ practicum, de andere helft practicum Systeem Aarde .

Geen introductie zonder geslaagd feest.

De avond moest ingevuld worden door de mentoren, wat bij sommige groepjes tot een avondje vrij leidde. Voor anderen was er juist precies genoeg tijd om even de achterstallige slaap in te halen.

dat laatste dan door de enorme hoeveelheden bier die in emmers tegelijkertijd werden genuttigd. Dit was ook te zien aan deze personen, ze keken een beetje vreemd uit hun ogen.

Donderdag begon vergelijkbaar als woensdag, met colleges dus. Aan het eind van de middag was er een borrel met studenten en staf en ’s avonds begon dan het feest. In een vol K-Sjot werd er geweldig gefeest. De meest gekke moves kwamen uit de meest stijve harken. Het bier was niet aan te slepen en verrassende outfits werden gedragen. Er zullen weinig mensen zijn die die avond zijn vergeten, of ze hebben zoveel gedronken dat ze er gewoonweg niets meer van weten. Waarschijnlijk komt

De hele introweek was in ieder geval geslaagd. Dat was niet alleen te horen uit de vele monden van de eerstejaars, maar werd ook genoemd door de ouderejaars tijdens de vele feestjes. We mogen daarom de introductiecommissie dankbaar zijn voor het organiseren van deze geweldige introductieweek! Deze "Back to Basics" zal niet snel vergeten worden. Bedankt voor de goede organisatie, het opruimen van kotsende mensen en deze geweldige tijd!

19


Wakker worden met een Witte Kip

Na een lange reis met veel vertragingen kwamen we in de Mühle aan. Om een beetje in de sfeer te komen brachten we na aankomst onze zangtalenten ten gehore. Al snel gingen de voetjes van de vloer, dansten we onze zolen kapot op foute muziek en werd bier als ranja gedronken.

Tegen middennacht werden we verrast met een dropping. Het Op 12 september vertrokken de eer- was de bedoeling om de weg terug stejaars aardwetenschapper onder te vinden naar de Mühle. Lopend begeleiding van ouderejaars naar op het geluid van muziek konden het mooie Möderscheid in België. velen groepen de boerenschuur weer vinden. Echter groepje 2 Door Vera van der Zwan zwerft tot de dag van vandaag nog steeds rond in de bossen van Möderscheid. Die avond heeft niemand een oog dichtgedaan, misschien mede door een witte kip die U.G.V-liedjes kraaide. Onder het genot van bier en nog steeds plezier, brak de ochtend aan. Na een kort ontbijt vertrokken we snel naar de watervallen en de ‘donkere’ grotten. Het hoogtepunt van het weekend waren de beruchte bierspelletjes

van de UGV’s Bull’s Hit. Een sterke maag is niet alleen van belang, maar ook techniek en strate­gie zijn uitermate belangrijk bij de verschillende drinkdisciplines. We werden kotsmisselijk van het bier en rondjes rennen, raakten onderkoeld door de strip­ acts en oververmoeid door slaapgebrek, maar bleven doorstrijden voor de Bokmafles. De avond werd afgesloten met een zangcompetitie, die terecht werd gewonnen door een groepje met meisjes in bikini. De sfeer was geweldig, echter de man met de hamer kwam op bezoek. Al gauw waren veel eerstejaars uit het veld geslagen en zochten hun nachtrust op. De volgende ochtend werd de Mühle gauw schoongepoetst. Om de kater uit het hoofd te bannen stond er een mooie wandeling door het hoogveen op het programma. Na een waterige wandeling vertrokken de bussen weer richting Utrecht. Iedereen kwam thuis met de mooiste verhalen. Een onvergetelijke ervaring en a Real Back to Basics-ervaring!

20 Activiteiten


Bowlingtoernooi Door Marijn van Cappelle Zoals gebruikelijk is één van de eerste activiteiten van het jaar een partijtje bowling. Gedurende het beoefenen van deze niet- Olympische sport kan je lekker rustig kennis maken met de sportieve kwaliteiten van de eerstejaars. Ook kan er rustig bijgepraat worden over de vakan­tie, dan hoeft dat niet meer in de collegebanken waar de hoogleraren gepraat niet op prijs stellen. Na de groepsfase waarbij op elke baan een aantal spelers elkaar probeerden af te troeven mochten de beste spelers van elke baan het op de finale baan tegen elkaar op brengen.

http://home.wanadoo.nl/pizzeria.tricolore Coimbrapad 2/4 3584 dw Utrecht Telefoon 030/2581430

› 21


Dies 2008

Dies Fotowedstrijd

Een foto imressie

Scheef!

Jody Mijts

Harm Jan Pierik

Tim-Tijn Scherpenhuijsen

22 Activiteiten


Laura Gorter

Mario Hendriks, winnaar fotowedstrijd

› 23


Schotse trots in een Ierse gelagkamer Door Tiuri Konijnendijk

Het was op een mooie avond dat een gezelschap jonge aardwetenschappers zich verzamelden rond de tafel van de Irish Pub Mick O’Connels. Die dag was deze mooie uitgaansgelegenheid het toneel voor de whiskyproefavond van Drift ’66 en daar was ongewoon veel belangstelling voor. Ondanks dat het motief daarvoor waarschijnlijk met de drank te maken had, was die belang­stelling ook welverdiend: het werd een fantastische avond. Nadat we genoten hadden van een prima maaltijd, kregen we een even smakelijk en sappig verhaal voorgeschoteld van een geschikte kerel van de Mitra, wiens naam me ontschoten is. Hij vertelde allerlei anekdotes en wetenswaardigheden die de toch al goede sfeer naar een aangenaam hoogtepunt brachten. Intussen mochten we genieten van een keur

24 Activiteiten

aan Schotse single malt whisky’s. Aan de hand van een lijstje met criteria omtrent uiterlijk, smaak en nasmaak kwam iedereen tot zijn eigen conclusies over welke invloeden in het ambrozijn herkend konden worden. En, ook belangrijk, of het spul een beetje te drinken is. Zaken zoals hout of turf, hooi, veen en zomeer, die een beetje aardwetenschapper sowieso wel vaker in zijn mond heeft gehad, proef je makkelijk terug in je whisky. Leuk om eens kennis te maken met het fijnproeven van deze onvolprezen tic in de cola. Het verloten van de overgebleven whisky aan het eind van de avond was ook een meesterzet. Ondergetekende kwam met de oudste en – naar zijn bescheiden mening – lekkerste fles weg. Proost!


Johnny Cash en Suikerbieten, het OJR weekend Door Vincent Udo

Op 7 november trokken bijna 20 ouderejaars in twee groepen naar het verre Drenthe. De toch al lange (trein)reis werd door de NS vakkundig verlengd. Tijdens het wachten op de auto die ons naar de camping zou brengen werd de lokale slijterij bezocht waar we, tot tevredenheid van de mevrouw achter de kassa wat uiterst goedkope rum kochten die waarschijnlijk normaal gesproken niemand koopt. Uiteindelijk kwam iedereen in het idyllische Borger aan. Hier stonden drie (bijna volledig)

identieke huisjes tot onze beschikking. Na een overheerlijke maaltijd (andijviestamppot met een overvloed aan worst) en de afwas begon het feest. Bier, wijn en rum (of beter: spiritus) vloeiden rijkelijk en Johnny Cash kwam eenieders hoofd binnen. Talloze gezelschapsspelletjes werden gespeeld en sommigen bleven piekeren over wat nou toch die laatste 2 staten van Amerika of Frankrijk waren. Tot laat in de avond (of soms iets minder laat) werd er gedronken, gespeeld, geouwehoerd en gepiekerd. De volgende ochtend was vroeg en mooi. Vrolijke vogeltjes of Johnny Cash wekten eenieder. Na het ontbijt hebben we met z’n allen de juiste fiets gezocht bij de uitgereikte fietssleutel en zijn we op de gehuurde fietsen gestapt voor een fietsexcursie door de omgeving met onze Drenthe-expert Menno Nijhuis. Een korte fietstocht door het prachtige Drentse landschap en dito dorpjes bracht ons naar de eerste hunebedden van de dag. Menno gaf een korte uitleg over het landschap van Drenthe en we bekeken de hunebedden grondig. Ook de raadselachtige schudmachine werd uitgebreid bestudeerd en geprobeerd. Hierna ging de fietstocht weer verder. De tocht voerde ons over prachtige bos- en schelpenpaadjes naar de volgende hunebedden. Ook hier kregen we, aan de hand van de geologische kaart van het gebied, uitleg over de ontstaansgeschiedenis van Drenthe. Verschillende theorieën over de ligging van dalen werden besproken. Daarna werd de klimboom nog even snel geprobeerd en reden we weer verder. Via via kwamen we op een brede zandweg dat door een greppeltje

› 25


gescheiden werd van een bietenveld. Fietsen bleek moeilijk en velen strandden halverwege. In het greppeltje was een mooi profieltje te zien die onze gids met zijn gereedschap nog veel mooier maakte om zijn verhaal van eerder te verduidelijken. Het bietenveld trok ook de aandacht en al snel was een biet de grond uit getrokken en werden de zoete stukjes biet opgepeuzeld. Op diezelfde plek hebben we met zijn allen gezellig gelunched. Na deze lunch hebben we de rest van middag besteed aan een mooie wandeling door het natuurgebied met bos, heide en stuifzand. Enige verwarring ontstond toen de bordjes niet meer klopten met ons gevoel, maar ach, aardwetenschappers verdwalen niet. Na de wandeling zijn we terug gefietst naar de huisjes op het park en hebben in het restaurant wat gedronken. Menno, Mario en ik hebben op het terras, in een flauw avondzonnetje, het zomerseizoen ritueel afgesloten met een overheerlijk witbiertje. Na het koken, eten en de afwas werd de avond, net als de eerste avond, doorgebracht in een van de huisjes met veel gepraat, drank en spelletjes waar ook de

Aspirant excursieleider Menno aan het woord. Foto Wouter Marra

26 Activiteiten

Foto RenĂŠe de Bruijn

televisie bij gebruikt werd. Wederom was de ochtend vroeg en mooi en deden de vogeltjes en Johhny Cash hun werk. Het plan van de dag was om al klootschietend naar het boomkroonpad te lopen. Helaas liep alles ’s ochtends wat uit waardoor er weinig tijd was voor het klootschieten. Daarom zijn we zonder te schieten door het bos naar het boomkroonpad gelopen. Via een donkere tunnel onder de grond en een hoge trap kwamen we op een soort brug tussen de boomtoppen. Een prachtig uitzicht over het bos en de wijde omgeving kwam langzaam tevoorschijn. Na deze tocht door de bomen werd te tijd krap en zijn we gezamelijk weer terug gelopen naar het park. Hier hebben we 2 van de 3 huisjes schoon gemaakt en een deel van de groep is met auto of trein vertrokken richting Utrecht. De echte die-hards bleven achter omdat het zo ontzettend leuk was! Zij zijn maandagochtend pas vertrokken, gewoon omdat het kan. Al met al was het een erg leuk weekend, met prima weer, leuke activiteiten en gezellige mensen! Dan mag je nu doorzappen naar de volgende bladzijde!


De wereldbeker schaatsen in Thialf Door Bram Ebben

Vrijdag 14 november was er weer een wereldbeker schaatsen in Thialf en hier moest Drift ’66 natuurlijk wel bij aanwezig zijn. Zodoende ging een kudde Drift-mensjes de lange rit aan richting het hoge noorden. Onderweg bleek er ineens een koe mee te zijn. Jasper kon het niet laten om zich in de schijnwerpers te zetten en had een koeienpak meegenomen. Een lange rit later was de kudde aangekomen bij het IJsstadion, alwaar het duidelijk was dat deze niet de enige was die oranje een mooie kleur vonden. Eenmaal in het stadion hebben zij kamp opgezet aan de noordzijde, maar helaas voor hen bleek deze zijde vrijwel leeg te zijn. Uiteraard was dit geen probleem en hebben ze er zelf een gezellige dag van gemaakt, ondanks dat De Glasblazers steeds aan de andere kant zijn

gebleven. De Drifters bleken niet de enige te zijn die voor een feestje zorgden. Naast hun bleken een aantal vrolijke Davis-fans te staan, die zeer tevreden konden zijn nadat deze het koningsnummer gewonnen had. Helaas waren er niet veel meer mensen aanwezig, want de rijen waren maar twee man dik. Uiteraard waren er ook sportieve successen te vieren, zoals Renate Groenewold die de 3km won en nog een zilveren en twee bronzen madailles. De terugweg was desondanks toch weer lang. Een terugrit geplaagd door kou, want binnen bleek het toch wel lekker warm te zijn, zeker na erwten­soep en warme broodjes. Aan het einde van de dag, weer warm in ons bed liggend, konden de Driftertjes terugkijken op een mooie dag vol schaatsgenot.

› 27


Van schunnige liedjes tot zelfgemaakt speculaas Door Nienke Lips Daar komt, daar komt de lieve goede Sint. Dat er meer van deze schunnige teksten in sinterklaas liedjes sluipen weten de mensen die op de Sinter­ klaas­borrel van 4 december waren maar al te goed.

Deze borrel begon al meteen gezellig met door de Bakcie gemaakt speculaas, taaitaai en Sinterklaaswijn die binnen mum van tijd verorbert waren. Daarna was het wachten op de Sint. Wie o Wie zou er dit jaar toevallig van de staf niet aanwezig zijn?

Foto Wiebe Nijland

De Sint werd ontvangen onder door sommige wat enthousiaster gezang dan anderen. Zijn eerste mededeling was toch echt dat hij opa was geworden en dat dat allemaal iets te maken heeft met de heilige geest. Hierna werd een boekje open gedaan over de studenten en de staf, maar niet voordat het jaarlijkse gedicht

werd voorgedragen van de hofdichter Julia. De spanning begon te stijgen, want de studenten die in het gevreesde rode boek stonden werden naar voren geroepen. Nu ja, rood boek, meer uitgeprinte A4-tjes. Ja, ja, Sinterklaas gaat ook met zijn tijd mee. Ze mochten echter niet bij

Dit jaar heeft Sinterklaas wel iets bijzonders geconstateerd. Er wordt bij FG niet alleen onderzocht en veel bijgeleerd. De dames en heren zitten thuis kennelijk ook niet stil want regelmatig hoor je nu in de wandelgangen wat kindergegil. In maart zag baby Hugo van Susanne en Pim het levenslicht. Daarna vervulden Loes, Ayi, Hans en Hanneke de echtelijke plicht. Hun baby’s Oscar, Khansa, Max en Per waren het bewijs terdege dat het woord “thuiswerken” voor Sinterklaas een heel andere lading heeft gekregen.

28 Activiteiten


“Zie ginds komt de stoomboot. Uit Spanje etc .............” Hoe huppelt zijn staartje “Hij dekt op en neer”

Kerstgedachte Door Eva Lavooi

Zo in de laatste week voor kerst was het kerst“Zie de maan schijnt door de bomen gevoel bij de aardwetenschappers in alle hevigheid losgebarsten. Onder het motto “Vrede Makkers staakt Uw wild geraas op Aardwetenschappen” hebben Drift ’66 en Sinterklaas is klaargekomen U.G.V. samen voor een hele middag en avond Op de rug van Pieter Baas” vermaak gezorgd. De middag begon met een “De zak van Sinter Klaas (altijd een dankbare) lunch georganiseerd door de U.G.V.. Daarna werden er spelletje gespeeld en werd er lekker “Hij stopt hem blij van zin geborreld met glühwein. ’s Avonds barstte Van achter van achteren erin” het kerstgevoel echt los met een super chique diner. De Bakcie heeft hiervoor voor bijna 50 man een drie gangen maaltijd gemaakt. Alle de Sint op schoot, omdat minister Rouwvoet gangen werden als buffet opgediend, dus dat tegenwoordig verboden heeft. Van alles iedereen kon pakken wat hij lekker vond. Zo kwam er voorbij van Dave en Nienke die waren er verschillende hartige taarten, zelf het lekkerste kontje schijnen te hebben, via gebakken stokbrood, salade’s en stoofvlees. En Harm Jan en Pablo die Bert van der Zwaan niet te vergeten de 80 kippenpootjes gebakken er goed na kunnen doen tot Jan die een busje door Juul! Vooral de toetjes waren erg gewild. heeft opgeblazen op de snelweg in Frankrijk. Er was fruit, ijs, tiramisu en taart, maar vooral Helaas waren niet alle gegadigden uit het de de enorme schaal chocolade mouse was erg boek aanwezig maar dat mocht de pret niet populair. Dit heerlijke eten in combinatie met wijn, kerstmuziek en prachtig gedekte tafels drukken. maakte de avond tot een succes. Nu was het de beurt aan de staf. Dat de Sint echt met zijn tijd mee gaat bleek hier ook maar weer met een heuze presentatie in powerpoint. De stafleden werden geconfronteerd met meer en minder charmante foto’s. Zo heeft Wim hoek een huis in Zweden waar een steen is op gevallen, is Steven de Jong tijdens veldwerk meer bezig met relaxen dan begeleiden en heeft Martin Hendriks eindelijk zijn boek af. Hierna werd het tijd om weer afscheid te nemen van de Sint, dit werd gedaan onder begeleiding van een doedelzak waarop een van de pieten ook sinterklaasliedjes kan spelen. Hierna werd er nog wat nageborreld. Daarna ging iedereen langzamerhand naar huis, waar ze allemaal nog eens terug kunnen kijken op een zeer geslaagde sinterklaasborrel.

› 29


Koning winter Door Annika Huizinga

Eindelijk, maar toch kwam hij, de echte winter! Jaren hebben we er op moeten wachten, maar de beloning was groot: drie weken natuurijspret! Maar helaas, aan al het moois komt een eind: de dooi treedt in en al het ijs smelt.

Gelukkig zijn daar altijd nog de Vechtsebanen! Donderdag avond 15 januari verzamelde een groep Drifters zich voor een avondje ijspret. Een groot deel van Utrecht had blijkbaar hetzelfde voor ogen, want het was filerijden op de ijsbaan.

De sterren van het binnenbaantje

De doorgewinterde Fries, eeuh Brabander, reed z’n rondjes op de klapschaats, terwijl de ander op ‘blauwe huurhockeys’ op het binnenbaantje liepen te stuntelen. Helaas waren de ‘hockeys’ niet welkom op de grote baan, maar dat mocht de pret niet

drukken. Een aantal valpartijen en een heleboel gelach later zat een ieder achter een wel verdient pilsje of warme chocomel, kijkend naar de dweilwagens die de baan streeploos achter lieten. Alleen het dweilorkest miste nog!

De schaatsfile is voorbij, nu keihard knallen. Fotos Vincent Knoops

30 Activiteiten


Skieën met klunzen Eerstejaars, ouderejaars; nieuwelingen, oudgedienden; Drifters en vrienden van Drift. Een divers gezelschap op reis met net zo diverse ervaring: professionals en onervaren skiërs. Een weekje wintersport begin Februari in La Joue Du Loup midden in de Devoluy. Door Wouter Marra

Het uitzicht over La Joue Du Loup

Na een lange busreis kwamen we aan in het gebied wat in de zomer nagenoeg sneeuwloos het toneel is van een excursie tijdens eerstejaarsveldwerk. Nu was het volledig wit. Zeker dit jaar, want het dikke pak sneeuw en

de aanhoudende sneeuwval verhoogden het lawinegevaar tot de hoogste categorie. Er kon gelukkig, met soms wat – letterlijke – omwegen, genoeg geskied worden en tussen de sneeuwbuien door scheen de zon vollop. De eerste dagen probeerde Vera de grootste klunzen net dat beetje techniek bij te brengen zodat ze zich niet volledig ter pletter zouden skiën. En dat is, al zeg ik het zelf, aardig gelukt. Alhoewel ik soms nog badend in het zweet wakker als ik weer eens over sleepliftjes droom. Tussen het skien door was er nog tijd voor tal van skie-ontwijkende activiteiten. Meerdere sneeuwpoppen hebben het levenslicht gezien en er werd ook naar harte lust gebobsleed.

31


Jamsessie Door Marijn van Cappelle Na de bekendmaking van de WeekEx bestemming in de onderwijshal werden de gitaren, drumstellen, basgitaren en drumdozen tevoorschijn getoverd. Na even wennen stemden de muzikanten hun ritme op elkaar af en het resultaat was een virtuoze begeleiding van een borrel die gelijktijdig gehouden werd. Bij gebrek aan mogelijkheden om muziek in dit boek te verwerken (het notenschrift voor een jamsessie is moeilijk bij te houden) dienen een paar beelden als sfeerimpressie.

32 Activiteiten


Zwemmen tegen een kater Door Tim van Peer

“Drie dol dwaze (dronken?) dagen in Doesburg”, dat werd beloofd op de posters die de dEo overal weken van te voren had opgehangen. Niets werd minder waar, het waren gewoon drie dronken dagen in Doesburg. Drie dagen lang werd Doesburg onveilig gemaakt door dol dwaze eerstejaars Aardwetenschappen. De lokale bevolking werd niet altijd vrolijk van ons, iets wat bijna leidde tot een aantal klappen over en weer, maar dan zijn er altijd nog wat nuchtere Aardwetenschappers die de vechtersbaasjes uit elkaar halen. Alhoewel je behalve vechtersbazen natuurlijk ook nog af en toe een eerstejaars uit een lantaarnpaal moet plukken of chagrijnig Albert Heijn personeel moet uitleggen dat het allemaal niet zo bedoeld was. Soms vraag ik me wel af of er überhaupt mensen bij de Appie werken die wel gezond en genoeg verstand hebben, maar dat terzijde. Eenmaal aangekomen in Does­ burg was er maar een richting: bier en nog meer bier. Onder het genot van een potje poker of Mikado werden de eerste biertjes geopend en snel werden gevolgd door de beruchte shotjes. Hoe

meer, hoe beter. Het gevolg van veel drank was alleen een klim- of klauter wedstrijd aan de steunbalken van het dak, een compleet vrijwillig hoopje mensen met kussens ertussen en complete chaos. ‘s Ochtends wordt je dan gewekt door de fris-ogende dEo, die nog net niet je boterhammen voor je smeert, maar de rest wel heeft klaargezet. En je daarna richting de stepverhuur dirigeert, om zo de hele ochtend door te brengen. Gelukkig ben je dan wel weer vroeg thuis, zo ongeveer twee uur, om weer gelijk aan het bier te gaan. Dit goudgele vocht is ook in grote hoeveelheden verwerkt, wat een enkeling te veel is geworden. Die heeft daarna een tijdje een privébezoekje aan de toilet gebracht, wat natuurlijk veel hilariteit gaf. Na Twister, gymles, stappen in Doesburg en dan dat kotsen ging uiteindelijk iedereen naar bed. En de volgende ochtend brak wakker worden natuurlijk. Wat is dan nou het beste middel tegen brakheid? Water de avond ervoor, fruit eten direct als je wakker bent (als je dat tenminste binnenhoudt), pilletje hier of daar, zo lang mogelijk in bed blijven liggen of verdoof de pijn gewoon met paracetamol. Het blijkt dat een bezoekje aan een zwembad ook bijzonder goed kan werken. Alhoewel daar ongelukken kunnen gebeuren, raak je je kater tenminste wel kwijt. Advies dus: voorzichtig zwemmen met een brakke kop helpt echt!

33


De aarde als kunst De aarde zelf is ook een kunstwerkje in de ruimte. Dat zal je je als aardwetenschapper wel beseffen. Een blauwe planeet met hier en daar wat witte stukjes, maar ook continentjes met een kleuren scala van geel tot groen. Dat alles is overdekt met een prachtig wit patroon van wolken. Dat laatste vergeten we nog wel eens in dit tijdperk van een wolkeloze Google Earth, maar als je (buiten) omhoog kijkt is de kans dat je een wolk ziet toch wel groot in Nederland. Als je inzoomt komt er meer detail in het beeld. Grijze bergen, besneeuwde bergen, blauwe rivieren, gele rivieren, rode rivieren, bruine rivieren, gele woestijnen, rode woestijnen, witte dorpjes aan de Middellandse zee, dorpjes met rode halve pannendaken in ItaliĂŤ, bruine huisjes met oranje pannen in Nederland, bruine akkers, akkers met gewassen in alle kleuren van de regenboog, broene loofbossen, donkerder groene naaldwouden en lichter groene loofbossen in de lente. Als je verder inzoomt zie je misschien wel olifanten, giraffen, walvissen en iets kleinere wezens als witte mensen, gele mensen, zwarte mensen, rode mensen of nog kleinere wezens als honden, katten, muizen, kevers, mieren en nog kleinere beesten tot microben aan toe. Voor buitenaardse wezens moet onze planeet er wel als een waar paradijs uitzien. Zo een verscheidenheid aan kleuren, klimaten, landsschappen, ecosystemen en culturen. Laten wij er met zijn allen voor zorgen dat onze planeet een paradijs om in te leven blijft en laten we ervoor zorgen dat de minder prettige plekken op aarde een betere plek worden om te leven. Voor alles en iedereen. Foto: NASA, vanuit Apollo 8

34 Thema: Kunst en Aardwetenschappen


Zand Jawel mensen, zand ligt niet alleen op het strand, maar ook overal in de bodem van Nederland. Nog gewaagder, niet alleen in Nederland, maar op veel meer plekken in de wereld. Het fijne van zand is dat je er allerlei leuke dingen van kan maken. Dan doel ik uiteraard niet op stroomribbels of formaties, maar ook op kunst. Ja, dat kan. Het simpelste is natuurlijk een kunstwerk in 2D. Dan heb je geen problemen met instortende hellinkjes. Een kind kan de was doen. De vraag is nu, hoe kan je van iets interrezands een 2D kunstwerk maken? Je kan geen vormen of iets dergelijks maken. De oplossing zit niet is korrelgrootte, maar in mineraalsamenstelling. Door verschillende kleuren zand door elkaar te strooien kan je een mooi schilderijtje op de grond maken. Als je lijm als ondergrond gebruikt kan je het geheel zelfs tegen de muur hangen. De andere mogelijkheid is 3D, een welbekend zandkasteel. Als aardwetenschapper moet je tijdens je jeugd heel wat van die dingen hebben gebouwd op het strand. Zelfs nu nog bestaat de kans dat je met een schep zand loopt te verslepen. Niet op een idyllisch strand, maar in een kelder van een willekeurig gebouw op de Uithof. Het probleem van zandstrand is dat de korrels nogal afgerond zijn in de branding, dus dat stapelt niet zo lekker. De oplossing is onafgerond zand verder uit het hinterland dat wel goed stapelbaar is. Met een stel verfijnde kunstenaarshanden is een chaotische hoop zand vervolgens binnen enkele dagen omgebouwd tot een ongelooflijk geordende berg zand dat met de wetten der natuur lijkt te tarten.

Een werk van een Tibetaanse monnik. Foto ginnerobot.

Een echt zandkasteel tijdens het International Sand Sculpture Festival 2009 te Scheveningen. Foto Ria Akkersdijk.

35


Gouden Eeuw Gala Marijn van Cappelle

36 Activiteiten

Het gala van dit jaar werd georganiseerd door een soort van full house combinatie van studieverenigingen, maar dan net wat anders. A-Eskwadraat (natuur en wiskunde) zorgde voor een goede aanlevering van mannen, Drift ’66 zorgde voor veel vaste stelletjes en de alfa studieverenigingen PAP (pedagogiek), Albion (Engels) en SGS (sociale wetenschappen) zorgden voor het vrouwelijk schoon. Het thema was “de Gouden Eeuw” en de locatie was de Havana. Meng al deze ingrediënten goed door elkaar, voeg wat gratis bier toe en het resultaat is een soort van Latijns Amerikaans gezelschap behangen met gouden hiphopsieraden en hier en daar gekleed in oud Hollandse jurken en pakken. Kortom, een min of meer ideale afspiegeling van de Utrechtse multi culti samenleving. Dat is weer eens wat anders dan het normaal overwegende jonge, blanke intellectuelen milieu. Om

de sfeer compleet te maken was er een orkest aanwezig dat voor gepaste muzikale aankleding zorgde. Uiteraard was er ook een min of meer zelf made professionele fotograaf aanwezig die foto’s maakte van mensen die graag op de foto wilden, stelletjes, vriendengroepjes, hele of halve studieverenigingen. En dat allemaal onder toeziend oog van Lenin, Marx en Engels die niet alleen in Cuba populair zijn bij het bewind, maar ook populair bij de kroegbaas van de Havana.


Liftwedstrijd Net zoals vorig jaar was er weer een liftwedstrijd en toevallig lag de bestemming ook weer in hetzelfde bier brouwende buurland van ons, Duitsland. Door Marijn van Cappelle

België is natuurlijk ook een bier brouwend buurland van ons, maar het ging naar Kassel en dat ligt dus niet in België voor zover ik weet. Vorig jaar vormde ik een koppel met Renée, maar dat leidde niet naar een goed eindresultaat, we waren ergens midden in de Ardennen gestrand en ik heb actief blikschade veroorzaakt. Dat was dus niet zo’n goed koppel. Gelukkig waren Katrien en Menno Hofstra dit jaar zo hoffelijk om respectievelijk mij en Renée te leren hoe je nu wel moet liften. Het avontuur begon zaterdagochtend zeer vroeg op de Neude. Terwijl de laatste nachtbrakers de kroeg uitrolden hadden de atletische lifters hun eigen voorbereiding op de wedstrijd getroffen. Sommigen hadden uren geslapen om maar goed uitgerust aan de start te verschijnen. Anderen hadden dit ook geprobeerd maar konden niet slapen van de spanning. Weer anderen behoorden tot de eerder genoemde nachtbrakers en probeerden op die manier de spanning van zich af te drinken. Nadat iedereen toch op tijd op de Neude stond werd door de diverse teams stapels karton uit rugzakken getrokken waar ze bij een recyclebedrijf toch wel een klein fortuin voor geven. Ook werden niet alleen de nodige wegen kaarten en atlassen tevoorschijn getoverd, ook kwamen er stapels bodem- en geologische kaarten boven water. Hierop volgde een hevige discussie over de manier waarop de snelste weg aan de gesteldheid van de ondergrond afhangt. Na wat koffie en thee werd de bestemming bekend gemaakt, het startsein werd gegeven en alle koppels divergeerden met grote snelheid in alle richtingen

van de Neude af. Na enkele uren liften in de eerste lentezon van het jaar – je werd zowaar een beetje opgewarmd door de zon als je je gezicht tactisch de juiste richting opdraaide - bleek Katrien een zeer goede liftaanwinst te zijn, we kwamen als eerste man-vrouw koppel aan. Er waren slechts twee vrouw-vrouw koppels eerder in Kassel dan wij en aangezien het uitdrukkelijk de bedoeling was om als man-vrouw koppel te gaan liften ben ik van mening dat wij dan ook de wedstrijd gewonnen hebben. Met een heerlijk Kasseler Premium Pils binnen handbereik kon het wachten op de overige koppels beginnen. Na ons kwamen verrassend Tim van Peer en Martijn van

37


Boys will be boys

Weekenstroo als vierde aan. Een man-man koppel waarin de zogenaamde vrouwelijke kant door Tim gespeeld werd. Nu lijken Tim noch Martijn op een schattig meisje of een sexy stoot die door elke man zo wordt meegenomen, dus een hele prestatie van dit koppel. Beetje na beetje kwamen de teams binnen druppelen en aan het eind van de dag hoefde er maar één koppel door de volgauto te worden opgehaald. Ik zal geen namen noemen om imagoschade te voorkomen. Al met al was iedereen toch nog redelijk snel in Kassel aangekomen, zeker als je er rekening mee houdt dat er dwars door het Ruhrgebied heen gelift moest worden. Iedereen die wel eens een kaart (een wegenkaart, geen bodem- of geologische kaart) van dit gebied heeft vastgehouden weet

38 Activiteiten

dat het nog wel eens een hele opgave zou kunnen zijn om heelhuids door dit labyrint van snelwegen heen te liften. Na een heerlijke maaltijd, het nodige pils en een nachtelijke toeristische- schuine streep kroegentocht door Kassel liep de wedstrijddag op zijn einde. Op zondag ochtend werden we om negen uur in de ochtend de jeugdherberg uitgezet. Er was wel een heerlijk ontbijt, maar de rest van de dag zag er minder belovend uit. Het regende. Sommigen besloten om met de trein naar huis te gaan, anderen gingen ondanks het niet zo positieve weer weer liften. Na een moeilijke start uit Kassel – sommige teams schuwden niet om hulp in te roepen van politiediensten, taxidiensten en passief blikschade veroorzaken – was bijna iedereen tegen het middaguur bij Dortmund. Na regen bleek zonneschijn te komen en bij Dortmund kwamen er zoveel Nederlanders voorbij rijden dat iedereen wel een lift naar huis wist te regelen. Oost, west, Utrecht best.


In maart was de toneelweek in The Truman Show, maar dan op samenwerking met de studie- zijn eenentwintigste-eeuws. Wees verenigingen V.U.G.S. en Helix. gewaarschuwd. Vele mensen zoals acteurs en technici hadden er maanden voorbereiding op zitten om de geowetenschappers uit Utrecht wat cultuur bij te brengen. Om dit doel te bereiken is er een erg leuk toneelstuk gespeeld dat toch echt een toneelstuk is, maar ook makkelijk aansluit bij het main Door Marijn van Cappelle stream televisie kijkende publiek van geowetenschappers.

Toneel ’09 Extreme Society Wake- Up Call

Het toneelstuk begon als het uiterst normaal voortkabbelende wel en wee op een zeer alledaags kantoor waar sommige mensen zich wat raar gedragen, maar ach, wie op deze wereld is er niet een beetje gek? Enkele scènes wisselden elkaar af met soms een slechte dialoog, maar soms ook met een geniale Quentin Tarantino-achtig absurde situatie overgoten met Hollandse nuchterheid. Voor de mensen die het toneelstuk gezien hebben: Neem nu de vele koffiescènes, de geile vreemdgaande directeur, de vrouw van de directeur op de pot en toch vooral de geniaal geacteerde beveiligingsbeambten. Langzaamaan verviel dit alledaagse kantoorgedrag in een meer en meer surrealistische bedoening totdat bleek dat het hele kantoor onderdeel was van een soort onvrijwillige Big Brother of Gouden Kooi. Aangezien een conventionele real life soap zomaar niet schokkend Fotos Cas Poldermans genoeg is, werden er ontvoeringen en gijzelingen georganiseerd. Kortom, George Orwell’s 1984 of

39


Pullenfeest Door Marijn van Cappelle Aan alle deelnemers van het pullenfeest is gevraagd of ze een stukje over het pullenfeest wilden schrijven voor het jaarboek. Iedereen moest echter bekennen totaal beneveld te zijn geweest door de alcohol waardoor het geheugen niet haar normale taak heeft kunnen uitvoeren. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

40 Activiteiten


Batavierenrace 2009 Ook dit jaar was Drift weer van de partij bij de grootste estafetterace van Europa die dit maal voor de 37e keer gehouden werd. Iets minder goed getraind dan vorige jaren, maar wel met volle moed en enthousiasme ging iedereen van start. Door Menno Hofstra

Rond 24 april, net voor middennacht arriveerde de avondploeg in Nijmegen om zich klaar te maken voor al wat ging gebeuren. Nadat een lichte paniekaanval was weggeëbd toen reeds de missende deelnemer ook was gearriveerd en de problemen met antieke tiewraps waren opgelost, kon de eerste deelnemer van ons team zich klaarmaken voor de start. Om een volwaardig team te kunnen vormen waren dit jaar familie en vrienden ook uitgenodigd om deel te nemen aan deze spannende race. Meer en minder ervaren lopers liepen mee met uiteenlopende resultaten als gevolg. Een van de uitblinkers was onder andere ene Belgische deelnemer van ons team, die nadat zijn gehele startgroep in de verkeerde richting was gestuurd en daardoor enkele kilometers om moest lopen, alsnog een noemenswaardige hoge plek in de uitslagen wist te bemachtigen.

Ook een van onze Brabantse dames sprong eruit omdat zij, terwijl ze meerdere etappes moest lopen, menig mannelijke loper achter zich liet liggen. Bij de een viel het tegen, bij de ander viel het mee. Niet iedereen wist zich aan zijn verwachte snelheid te houden, maar kruipend kom je de finish ook wel over. De lopers werden natuurlijk ondersteund door een sterk team van fietsers en chauffeurs die er voor zorgden dat iedereen heelhuids en op tijd alle checkpoints wist te bereiken. Volgens de uiteindelijke uitslag was Drift ’66 dit maal als 179e geëindigd. Wat nog best een prestatie is met meerdere dubbellopers en ongetrainde deelnemers. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om de gezelligheid en als vanouds werd alles weer afgesloten met een groots feest op de campus van Enschede, waar het bier en de cola-berenburg weer rijk vloeide.

Fotos batavierenrace.nl

› 41


Ken je ons al? Wij zijn CSO Natuurtalent. De afdeling detacheringen van CSO Adviesbureau voor ruimte, water en milieu. Zoek je een stageplaats, of wellicht een (tijdelijke) baan die gerelateerd is aan je studie, dan ben je bij ons aan het juiste adres. De ruimte om ons heen is ons werkterrein. Onze advisering is gericht op duurzaam beheer van die kostbare ruimte. En daar kunnen we jou misschien goed bij gebruiken. Onze wortels liggen in de fysische geografie. Maar het werkterrein van CSO is in de loop der jaren steeds breder geworden. Er werkt nu een scala aan specialisten uit diverse milieugerelateerde vakgebieden bij CSO. Onze basis blijft:

In touch with the elements of nature.

CSO toonaangevend in: Ruimtelijke plannen Management van de ondergrond Beleidsontwikkeling Bodem- en wateronderzoek Bodemsanering Locatieontwikkeling GIS Natuurinventarisaties Bedrijfsadvisering

Meer weten? Neem contact op met Bart Huisinga: Tel. 030-6594333 of mail naar natuurtalent@cso.nl Kijk ook eens op www.cso.nl


Jetzt geht's los! Het is misschien wel de grootste activiteit van de Drift, de WiekEx. Sommige mensen worden al weken voor de bekendmaking van de bestemming al heel erg nerveus. En dat is alleen nog maar voor de bekendmaking. Door Marijn van Cappelle

Het eigenlijke weekend vindt pas plaats een aantal weken na die bekendmaking. Een periode waarin er nog meer zin wordt gemaakt voor het weekendje. In 2007 ging de WiekEx naar Ameland. Je weet wel, één van die Nederlandse eilandjes in de Noordzee. De bestemming van 2008 was Oostende. Deze Vlaamse stad vormde in een verre geschiedenis het oostelijke uiteinde van een eilandje vlak voor de Vlaamse kust. Als je dit zo leest zou het een inkoppertje moeten zijn dat de WiekEx van dit jaar naar een Duits eilandje in de Noordzee zou moeten gaan. De commissie was er dit jaar echter zeer goed in geslaagd om de bestemming geheim te houden en ondanks

dat de bestemming achteraf niet zo moeilijk te raden was had niemand het geraden. Na lang wachten was het eindelijk zo ver. De reis naar Heerlijk Helder Helgoland ging van start. Op de vrijdag ochtend na koninginnedag, rond een uurtje of 5 in de nacht was Utrecht in rep en roer. Overal verspreid door de stad stonden mensen klaar met grote backpacks, tenten, slaapzakken, gasbranders en flink uit de kluiten gewassen pannen waaruit zelf voor een heel uitgehongerd leger gekookt kan worden. Ondanks al deze wakkere mensen was het nog erg rustig op straat, maar opeens, als uit het niks klonken er gierende banden en

› 43


hard werkende motoren door de stille straten van ons stadsie. En jawel, daar kwamen de ingedeukte Transporters van de FBU al door de bocht gedrift. Na deze flitsende start van organisatorische gesmeerdheid kon de lange rit naar Cuxhaven beginnen. Een saaie rit van 4 uur. Over de Utrechtse Heuvelrug, over de Veluwe en verder door het platte noorden van Nederland en het eveneens platte Noord Duitse Laagland. Een rit waarin eigenlijk niks bijzonders gebeurde. De meesten sliepen lekker uit op de achterbank en op de voorbank vloeide de koffie rijkelijk. Bij het verlaten van de Autobahn en het betreden van het havengebied van Cuxhaven was iedereen opeens klaarwakker. De eerste boot richting Helgoland werd gespot, maar dat was een catamaran en dat konden wij als studenten ons natuurlijk niet veroorloven. Gelukkig kwamen we twee havens verder nog een schip tegen dat naar Helgoland scheen te gaan, de Atlantis. Het schip zag er enigszins vooroorlogs (eigenlijk 1973) uit, dus dat schip moest wel goedkoop zijn. Hopelijk nam het geen enkele reis naar Atlantis. Nadat iedereen aan boord was werd de loopbrug binnen gehaald, de scheepsmotor werd gestart, iemand knoopte de boot los van de wal en we waren onderweg! De WiekEx was gestart! Onderweg was er genoeg te doen. Cuxhaven ligt aan de monding van de Elbe, dus er kwamen de nodige mega vrachtschepen voorbij, maar er waren ook zeiljachtjes te zien en een incidenteel waddeneiland. Voor de mensen die ook nog van fauna houden was er ook van alles te zien. Meeuwen roken hun kans schoon om een frietje te jatten van de zich van geen kwaad bewuste opvarenden. Na anderhalf uur varen kwam er een minuscuul stukje land in zicht, dat moest Helgoland wel zijn. Langzaam werd het puntje groter. Het kreeg een kleurtje, rood met groen. Een prachtige rode rots die uit het niks uit de kalme, in de zon fonkelende blauwe zee uit reist. Dit alles was begroeid

44 Activiteiten

met wat karig groen gras en struiken. Ook kwam er een tweede puntje in zicht, het eilandje D端ne dat vlak naast het hoofdeiland van Helgoland ligt. Op dit eilandje gingen we als eerst aan land omdat we er twee nachtjes zouden kamperen. Omdat geen van de havens van Helgoland groot en diep genoeg is om de Atlantis binnen te laten ging het schip tussen de twee eilandjes van Helgoland voor anker en werden we door kleine slopen opgepikt die ons naar D端ne brachten. Het was inmiddels begin van de middag en prachtig weer. Nadat iedereen na wat moeite toch zijn tent overeind had gezet onder de landingsbaan van het eilandje verkende ieder voor zich het omringende terrein. Sommigen waren toe aan


echte Noordzee aan te raken. Deze synthetische omgeving gaf ons de kans om met een wat preciezer oog de beestjes te bekijken. Zo konden we zien dat zeepaardjes een wonderlijk stofwolkje uitblazen na het verorberen van een garnaal. Op zaterdag avond was het tijd voor levend Stratego. Het idee van dit spel was al een jaar oud en was al ontworpen voor de WiekEx editie van vorig jaar, maar toen was er niks van gekomen. Dit jaar werd er echter hevig gestreden om elkanders vlaggen op het eens zo rustige, maar nu door strijd omwoelde strand van Düne. een dutje omdat ze niet in de auto hadden kunne slapen, maar de meesten dwaalden wat over het strand om de zeehonden aldaar te bewonderen. Er waren zelfs wat gekken die het ijskoude voorjaarswater in gingen en zelfs kopje onder gingen en dat alleen maar om tussen de zeehondjes te gaan zwemmen. Er waren niet alleen zeehondjes in de zee maar er lagen er ook een aantal lekker te zonnen op het strand. Ze waren zo aan mensen gewend dat je zo dichtbij kon komen dat je ze bijna aan kon raken. Later op de middag kregen we een rondleiding van Hans, een eilander die ons van alles kon vertellen over de fossielen en vuurstenen die uit de krijtbanken uit het Krijt van voor de kust af eroderen en op het strandje van Düne aanspoelen. Na een gezellige avond en een zandige nachtrust kon de tweede dag beginnen. Op zaterdag werd het hoofdeiland verkend. Buiten de geologische geschiedenis kwam er ook een andere geschiedenis aan bod. Eentje over mensen. Duitsers, Friezen, Denen en Engelsen en wat ze allemaal met de eilandjes hadden uitgespookt. Van kreeften vangen tot het halve eiland opblazen met een niet gering gewicht explosieven. In de middag namen we een bezoekje aan het aquarium van het eiland waar alle vissen en dergelijke in glazen bakken met water waren samengebracht zodat we van de fauna van rond het eiland konden genieten zonder ook maar de

Op zondag, de laatste dag van het weekend – jawel – werd er weer een bezoekje gebracht aan het hoofdeiland. Nu werden we rondgeleid door een vrolijke dikke Duitser die ons alles wist te vertellen over de bunker complexen die uitgehouwen waren in de Bondzandsteen om burgers en militairen te beschermen tegen geallieerde luchtaanvallen. ’s Middags hadden we vrij om ons te goed te doen aan dat waar Helgoland ook zo bekend om staat, het belastingvrije winkelen. De whisky, rum en Cubanen werden in grote hoeveelheden in tassen gepropt tegen bodemprijzen. Dit kon de vreugde nog even verlengen, maar aan het eind van de middag moest het er toch van komen, we moesten het prachtige eiland verlaten om weer terug te varen naar het vaste land.

45


Kroegentocht met Egea Door Marijn van Cappelle

46 Activiteiten

Het leek de besturen van Drift ’66 en Egea Utrecht wel een goed idee samen een kroegentocht te organiseren. Waarom zouden juist deze twee verenigingen samen iets organiseren? En waarom dan wel een kroegentocht, maar niet iets anders? Het antwoord is simpel, de gemeenschappelijke noemer is geografie en een kroegentocht is natuurlijk een geografische aangelegenheid. Misschien is het slechts een sociale aangelegenheid en niet zo zeer fysisch, hoewel de leer van bierstromen wel raakt aan de hydrologie. Om maar van deze rare filosofische zijpaden terug te keren op de daadwerkelijke kroegentocht: Zoals wel meer activiteiten begon het allemaal op de Neude. Daar werden de deelnemers in handzame groepjes

gegroepeerd en werden er vier raadsels uitgereikt aan de hand waarvan vier kroegen moesten worden afgeleid en bezocht. De meeste groepjes wisten de meeste opdrachten moeiteloos af te werken. Alleen de beschrijving “object waarmee prostituees vroeger de aandacht trokken door ermee tegen het raam te tikken en tevens een object dat bescherming biedt aan een lichaamsdeel” deed veel opgewonden mannen besluiten om naar café Toquetoque te gaan in de plaats van café de Vingerhoed. De grand finale bestond uit een hele stapel vlaggen in Kafe België die moesten worden gedetermineerd. Dit hele proces werd vergezeld door een flinke stroom pils en in Kafe België met bananenbier.


In de RAG-week hebben Drift '66 en EGEA ten eerste een kroegentocht georganiseeert. In het stukje hiervoor kan je alles over lezen.

RAG-week 2009

Ook heeft het bestuur dus een taartverkoop georganiseert voor het goede doel. In de stromende In het kader van de RAG-week regen bleek het RAG-stock festi2009 heeft Drift ’66 zich, net als vele val in het Wilhelmina op vrijdag andere Utrechtse studenten- en stu- 15 mei toch niet zo druk bezocht dieverenigingen, ingespannen om als het er normaal is in de zomer, geld in te zamelen voor twee goede maar desondanks waren de Driftdoelen. En op welke manier kan je taartpunten van de Bakcie weer onder studenten nu beter geld in- ongekend populair. zamelen dan met wat … en lekker eten? Door Reneé de Bruijn

Hoewel het aantal Driftleden op het festival zeer klein was, bleek dat de baksels variërend van de reguliere aardbeientaart tot er als gehaktpizza uitziende kersentaart (wél de lekkerste van allemaal) ook bij buitenstaanders goed in de smaak vallenn. In het begin van de middag was ons niet zo strategisch opgestelde ‘kraampje’, bestaande uit een te klein klaptafeltje waarop alles stond uitgestald te onopvallend, maar doordat de twee niet nader genoemde maar zeer lieftallige dames van de verkoop met hun taarten het festivalterrein langs

zijn geparadeerd en iedereen die er hongerig uitzag zo’n lekker stukje taart aanboden, waren we ruimschoots voor het einde van het festival al weer uitverkocht. Bij deze dus, Bakcie, bedankt voor jullie creaties voor het goede doel! Dank ook aan alle Driftleden die op de kamer hun steentje bij hebben gedragen door daar (grote hoeveelheden) taart te verorberen, we zijn trots op jullie! Bij elkaar is er door Drift ongeveer 100 euro opgehaald voor het Helen Dowling Instituut, voor begeleiding bij kanker en voor stichting LIVE-built, een organisatie die kleinschalige bouwprojecten in ontwikkelingslanden, die live gevolgd kunnen worden op Internet. http://www.hdi.nl/ http://www.live-build.nl

47


OJR BarBeQue Ergens in juni togen de niet op veldwerk zijnde Driftleden naar de Alpenweide achter de Cambridgeflat. Het hoofddoel was barbecuen, maar de Drift zou de Drift niet zijn als er ook activiteiten ontplooid waren die helemaal niets met barbecuen te maken hebben, daarover later meer. Door Floris Keizer

Foto Wouter Marra

48 Activiteiten

Als eerste moest de barbecue aangestoken worden en onder gekuch en grote grijze rookwolken die ons het op het zwart wordende vlees belemmerden, kwam hij tot leven. Zowel de vegetarische als vleesetende mens werd rijkelijk gevuld. Daarna was er gelegenheid tot het aanvangen van de door de OJR georganiseerde zomerspelen. Een touw kwam tevoorschijn en al snel bleek het gewicht van Marijn zoveel in de schaal te leggen dat de andere groep kansloos was. Bevestigd aan twee bomen kon het touw veel beter dienen om er als aapjes aan te hangen! Ook de meegebrachte vierpersoons­ zakloop­zakken zorgden voor veel

hilariteit en diverse technieken om zo hard mogelijk te lopen of rennen werden uitgetest, soms met minder succes. Wij zouden geen Fysisch Geografen zijn als de boor niet de grond in moest, ook de Alpenweide hebben we dus geperforeerd in wedstrijdverband. Toen kwam de frisbee! Ondanks dat de bomen een goede vlucht soms in de weg stonden en het dus moesten ontgelden door ons projectiel vermaakten we ons best. Maar zoals alle spelletjes verveelt ook dit spelletje na een tijdje. Dan maar iets beters bedacht: een verbetering, waardoor het moeilijker of spannender wordt. Wat nou als er in het midden een zogenaamde ‘lummel’ gaat staan die met een stok probeert de frisbee uit de lucht te slaan terwijl deze in volle vaart over hem heen suist?! Dat leek een goed plan en aldus deden wij. Terwijl er aan de picknicktafel rustig gegeten en gekeuveld werd was hier de strijd in volle gang. Het bleek lastiger dan verwacht en daarom werden er lummels toegevoegd. Nu moest de frisbee het vaker ontgelden en een onzachte ontmoeting met de stok maakte al het eerste gat. Dat plastic zachter is dan hout ondervonden wij na enige tijd toen de frisbee gereduceerd was tot wat stukken blauw plastic. Wij zullen hem gedenken, hij heeft ons toch een leuke avond gegeven. Iedereen zich gelaafd aan de spijzen en dranken togen wij naar huis, na een gezellige barbecue en zomerspelen.


Nachtkanoën Door Anne Dangremond

Op een zwoele en zomerse dinsdag­avond in juli was het eindelijk weer tijd voor het nachtkanoën. Rond een uur of negen stond bij botenverhuur de Kromme Rijn een selecte groep Drifters te trappelen van ongeduld om te gaan varen. Het eerste deel van de tocht gingen we richting het centrum van Utrecht, met de stroom mee, dus het tempo zat er aardig in. Het weer mocht dan misschien zomers en zwoel zijn, iedereen was alsnog binnen no time doorweekt door lompe medekanoërs. Bij het centrum aangekomen werden we door onze gids door de Utrechtse grachten geleid, deze vormen van onder af gezien toch wel een behoorlijk doolhof. Toen we eindelijk door hadden waar we precies zaten was de weg naar Kafé België ook snel gevonden en konden we genieten van een welverdiend biertje. We konden hier niet de hele avond blijven zitten en de peddels moesten weer worden opgepakt om terug te gaan. Dat bleek toch een stukje minder makkelijk te gaan dan de heenweg (stroming? vermoeidheid? alcohol?) maar na nog een uurtje ploeteren konden we de kano’s de kant weer optrekken en genieten van onze welverdiende rust. De volgende dag werden de meesten (spier)pijnlijk herinnerd aan het avondje kanovaren, maar op de avond zelf was het in ieder geval wel leuk.

Hoe GrooT worDT jouw carrIèreSTap?

INGeNIeurS IN DeTacHerING Tracé, opgericht in 1997, is een toonaangevend detacheringbureau op de Nederlandse civieltechnische en geo-informatie markt. Met een brede functieoriëntatie detacheren we op deze markten professionals op academisch niveau. Voor Fysisch Geografen kun je o.a. denken aan de volgende vakgebieden: • GIS • Kusten en rivieren • Grond- en oppervlaktewater (kwaliteit en kwantiteit) • Bodem (geotechniek en milieu) Vanaf het moment van kennismaking werken we primair aan de opbouw van een duurzame relatie met de professional. Dit doen wij vanuit onze vakinhoudelijke achtergrond en interesse. Hierdoor zijn wij ook in staat om jou in contact te brengen met jouw toekomstige vakinhoudelijke leidinggevende.

49 www.TraceDeTacHerING.Nl


denken durven doen @ geofox-lexmond

Als je bij ons start, is de finish een verrassing Nog geen dertig en je kunt je hele loopbaan al uittekenen? Dan werk je vast niet bij GeofoxLexmond. Wij dagen je uit om te blijven groeien. In inhoudelijk opzicht en als persoon. Je kunt vaak meer dan je beseft! Geofox-Lexmond is een breed georiënteerd milieuadviesbureau met veel interessante uitdagingen. Wij werken voor bedrijven en overheden. Ons bureau wordt getypeerd door de woorden denken, durven, doen. Wij zien het als onze missie om medewerkers voortdurend te stimuleren in hun groei en ontwikkeling. Leren durven en leren risico’s te nemen is daarbij belangrijk. Kun jij ons overtuigen van jouw idee, dan krijg je alle ruimte om je plannen uit te voeren. Wij zijn continu op zoek naar talent en collega’s die samen met ons willen werken aan onze organisatie en mooie projecten. Daarbij laten wij ons niet leiden door functieprofielen, maar door competenties. Jouw competenties. Ook voor stage of afstuderen staan onze deuren open. Bij stageprojecten staat meelopen voorop. Als afstudeerder willen we je graag betrekken bij onze Research & Development projecten. Nieuwsgierig? Kom praten. Er is veel te doen en daar kunnen wij jouw kwaliteiten goed bij gebruiken. Neem contact op met onze afdeling HRM: hrm@geofox-lexmond.nl of 0172 - 61 42 55.

Bodegraven Duitslandweg 7, 2411 NT Bodegraven, T (0172) 61 42 55

Bezoek voor meer informatie ook onze sites: www.geofox-lexmond.nl en www.werkenbijgeofoxlexmond.nl

Oldenzaal Eektestraat 10-12, 7570 AE Oldenzaal, T (0541) 58 55 44 Tilburg Jules Verneweg 21-15, 5015 BZ Tilburg, T (013) 458 21 61

www.werke n bi jge o foxlex m o n d . nl


GVR Schotland Schotland, het land van Chips N Curry, Haggis, kangaroeburger, gefrituurde Marsreep en IRN BRU, de nationale frisdrank. Verder chipssmaken als Builders Breakfast, Vinegar en Cajun Squirrel. Oh ja, en niet te vergeten het land van prachtige landschappen, bergen, kilts, doedelzakken, Schotse Ponden, mooie steden en interessante geologie. Dit mooie land gelegen in het noorden van het (semi) Verenigde Koninkrijk was de bestemming van de GVR. Door Mario Hendriks

Om op dat grote eiland te komen vanaf het continent heb je verschillende manieren: Het vliegtuig, maar dan is het weer zo lastig om een busje en veel bagage mee te nemen, de tunnel, maar die is duur en natuurlijk de boot, onze keuze. De boten naar Engeland zijn groot, met bioscopen, restaurants - waarvan sommigen speciaal voor truckers en daarom wel met normale prijzen - en casino’s. Dat laatste leverde de auteur de eerste speelronde al 13 Pond op. Of dit nu als een geluks- of

Uitzicht vanaf de boot. Foto Mario Hendriks

ongeluksgetal moet worden gezien in deze context weet ik niet. Na een reis over een spiegelgladde Noordzee kom je aan in een Europees land, maar dan net minder Europees dan onze andere buren. Je moet namelijk je paspoort aan de douane laten zien en niet laten liggen op de tafel in de boot, daar kwam een busgenoot al snel achter. Verder rijdt men op dit eiland links en dat is nou iets wat ik echt niet snap. Vroeger werden

› 51


makkelijkst als deze links staat. Dat betekend dus dat de machinist rechts moet staan en de locomotief ook rechts moet rijden, met de seinen aan de rechterkant van het spoor. Maar ja, links rijden betekent je koplampen afplakken, want die schijnen bij ons iets in de berm maar op het eiland dus in de ogen van de tegenliggers. Daarom is Zweden ook al in 1967 rechts gaan rijden, koplampen uit die tijd waren nog simpel van ontwerp en makkelijk aan te passen. Links rijden betekent een dode hoek op de snelweg van heb ik jou daar tijdens het inhalen.

Edinburgh bij nacht. Foto Wouter Marra

auto’s door paarden getrokken en koetsen genoemd. Een rechtshandige koetsier zit het liefst links op de bok want zo kan hij het makkelijkst zijn zweep bedienen. Als je dan rechts rijdt kun je het best tegenliggers in de gaten houden. Maar ook in meer moderne machines is rechts rijden handiger. Op een stoomlocomotief is het voor een rechtshandige stoker het

Isle of Skye. Foto Wouter Marra

52 Activiteiten

Op de linkerbaan ging het naar een camping in de buurt van de mooie stad Cambridge. Die stad hebben we ook mogen zien en zelfs nog een college mogen volgen van een professor aardwetenschappen aldaar. Het college ging over de geschiedenis van het eiland, waarvan de oostkant best veel op ons landje lijkt. Naar het westen en noorden wordt het wat meer vulkanisch en metamorf, voor de mineralengekken een paradijs. De stad Cambridge, genoemd naar de rivier Cam en brug is werkelijk een prachtig mooie stad met de strakste gazons die ik ooit heb gezien. Met vele kerken


Highland Games. Foto Mario Hendriks

(handig tijdens hoosbuien), musea en sociëteiten waar je u tegen zegt. Na deze mooie stad ging het op weg naar het Lake District, en nee we zitten dan nog steeds in Engeland. Onderweg was er een stop in Sherwood Forrest, de plek waar eeuwen geleden een zekere Robin H. vroeger stal van de rijken en gaf aan de armen. Hoewel over dat laatste enige twijfels zijn. Er is een mooie boom te zien die voor het verhaal heel belangrijk is, waarom weet ik niet meer. Feit is wel dat een boom ernstig aan gezag en majestueusiteit verliest wanneer deze met steigerwerk overeind moet worden gehouden. Het mooie plaatsje Keswick (spreek uit als Kessik) was het stadje waar onze tweede camping vlakbij lag. Wie van outdoorspullen houdt bevind zich hier in de hemel. Verder is er een mooi meer, veel ganzen en ook veel, heel veel schapen. Het Lake District heeft mooie bergen en vele meren, ideaal dus voor actievelingen om een mooie trektocht te houden. Dit werd dus ook gedaan door velen gedurende twee dagen. Voor de achterblijvers was het een mooi moment het stadje te bezoeken en de omgeving te zien. Zo

kom je er dus achter dat je soms 600 meter een berg op moet rijden in een Landrover om een leisteenmijn te bezoeken. Bijzonder feit is dat deze mijn nog steeds actief is ondanks de concurrentie vanuit de gehele wereld. Nog bijzonderder is het feit dat het runnen van een mijn van een bouwsteen lucratief genoeg is om je eigen helikopter met leren bekleding van te kunnen betalen. Hoewel misschien het tarief van de rondleiding hier ook iets mee te maken had. Na Keswick werd het tijd om maar eens naar Schotland te gaan. Onderweg op de snelweg naar het noorden zag een zekere voorbijganger een witte VW T5 met een ronde sticker achterop, dat verdacht veel leek op de Sol Iustitiae van een zekere universiteit uit Utrecht. Toen de tekst achterop ook nog klopte besloot hij toch maar eens heel langzaam in te halen, want je weet maar nooit. En verrek, het was een busje met een achttal Drifters er in. Feit dat deze persoon professor op het Departement Aardwetenschappen aan de UU is maakt de wereld toch wel erg klein soms. De reis ging via Huttons Unconformity, voor geologen zo’n

› 53


Isle of Skye. Foto Wouter Marra

beetje de geboorteplaats van de moderne geologie en de plek waaruit bleek dat de schepping der aarde op 23 oktober 4004 voor Christus toch wel erg onwaarschijnlijk bleek. Na dit bijzondere punt ging het naar Edinburgh (Edinbrah), de hoofdstad van Schotland. Hier vind je een vulkaan en invloeden van de laatste ijstijd. Dit werd duidelijk verteld door een gids van de universiteit van deze stad tijdens een wandeling over een oude vulkaan net buiten de stad. Deze stad is echt bijzonder. Gebouwd op heuvels zijn er meerdere straatniveaus zonder dat je het echt door hebt. Verder is de bebouwing dusdanig mooi dat het goed zou zijn voor het College van B&W van Utrecht om hier eens inspiratie op te doen, in plaats van de Neudeflat te laten staan. Dankzij een gratis wandeltour door de stad leerde iedereen de bijzondere plekken van deze stad kennen inclusief de plekken van

54 Activiteiten

de Schotse cuisine. Laten we beginnen met haggis, schaaporgaanvlees in de maag gekookt en verwerkt tot gehakt. Eerlijk gezegd, het smaakt gewoon lekker. Verder bestaat er Deep Fried Mars Bar, een Mars eerst in beslag en daarna in vet gegooid smaakt nog niet eens heel vies maar een aanrader zou ik het niet noemen, het dashboard van de auto tijdens een hete zomerdag heeft hetzelfde effect. Verder gooit men hier kaas en currysaus (niet de rode maar gele) over friet, wat verbazingwekkend goed smaakt. IRN BRU wordt hier meer verkocht dat Coca Cola en Pepsi samen. Het is radioactief oranje en smaakt mierzoet, vergelijkbaar met het in Nederland steeds meer te verkrijgen Fernandez en dan vooral de groene variant. Wat nog mooi is aan Schotland en ook Engeland is dat hier nog lokale kleine bierbrouwerijen bestaan die nog niet allemaal


door InBev zijn opgekocht. Het bier hier is niet het gele pils dat wij kennen maar donkerder van kleur en krachtiger van smaak. Het is vrij dood vergeleken met ons bier omdat het koolzuur niet uit een gasfles maar uit het bier zelf komt. De tap is dan ook eerder een pomp dan een ventiel zoals bij ons. Wat ik verder in Schotland echt waardeer is het feit dat veel muziek live is en niet zo hard zodat je elkaar kunt verstaan in de kroeg. Na een aantal dagen werden de auteur en Bram door vrouwen overreed om een kilt te kopen, na een uur in een winkel liepen wij dan ook geheel in Schotse stijl de winkel uit. Leven de creditcard. Wat dan weer toch best bizar is aan de hoofdstad van Schotland is het feit dat je in kilt meer opvalt dat met je broek op je enkels, dit is Arthur's Seat. Foto Wouter Marra getest. Na vier dagen was het weer welletjes geweest in het hostel aan de Royal Mile en ging het verder de hooglanden in. Fort William, nabij de hoogste berg van Schotland was de bestemming. In principe ligt Schotland in ruwweg dezelfde zone als Nederland wanneer het om grootschalige weerssystemen gaat. Echter met zijn 1.344 meter is de Ben Nevis goed in staat de zuidwestelijke winden van de Atlantische oceaan te gebruiken om wolken en regen te maken. Maarliefst 10 dagen per jaar bevindt de top zich niet in de bewolking. Hier valt per jaar 4350mm neerslag, tegen 792mm in De Bilt en 2050 in het 10km verderop gelegen Fort William. Dus de volgende keer als je klaagt dat Nederland zo plat is en geen bergen heeft, zo zou het weer hier dan ook zijn. Regen was er dus in overvloede en eigenlijk hoort dat in Schotland er ook gewoon bij. Hoewel de Ben Nevis Schotlands hoogste berg is, is de beklimming op het weer na relatief eenvoudig. Een groot deel is eerder een weg dan een pad te noemen en hierdoor hebben velen van de groep op de top gestaan. Je bent niet in Schotland geweest zonder naar de Highland games geweest te zijn. Dit hebben we gedaan

in Loch Lomond. Bijzondere sporten en veel doedelzakken typeren zo’n dag wel. Ook hebben sommigen in Schotland de laatste Harry Potter film gezien, waaronder ik. Ik ben dan wel geen filmcriticus, maar erg goed was de film helaas niet. Net ten westen van Schotland ligt het Isle of Skye, een prachtig, verlaten eiland. Hier vind je bazaltzuilen, kleine dorpjes, schapen, watervallen en vooral heel veel ruimte en leegte. Ik zou hier heel veel over kunnen schrijven, maar zulke schoonheid moet je gewoon met eigen ogen zien. Na Fort William was het alweer tijd om Schotland te verlaten en Haltwhistle te gebruiken als laatste basis. Net ten noorden hiervan staat Hadrian’s Wall, gebouwd door de Romeinse keizer Publius Aelius Traianus Hadrianus om zich tegen de Schotten te beschermen. Tegenwoordig is dit nog steeds een behoorlijk muurtje, hoewel het niemand meer zou tegenhouden. Na een dagje Engeland was het tijd naar Kingston-upon-Hull te gaan om weer het Noordzeebassin naar Nederland over te steken. De lichte schommeling van een wederom bijna vlakke Noordzee is echt de ideale manier om na zo’n reis in slaap te vallen.

55


Veldwerken en Excursies

57


Stripjenga en laagstandjes Met toch enige spanning fietsen een hoop nog onwetende aardwetenschappers naar het Moreelse park waar onze eerste kennismaking met het heuse veldwerk dan toch eindelijk moest beginnen. Niemand had nog echt een idee wat er verwacht kon worden maar iedereen was er wel van overtuigd dat het een een geweldige ervaring zou worden. Het begon al gelijk goed want de bus die ons richting Limburg en de Ardennen moest brengen stond netjes op ons te wachten op de Uithof dus we begonnen met een klein uurtje vertraging Door Martijn Weekenstro

Bij onze eerste stop in Limburg stappen we allemaal gewapend met veldboekje, vulpotlood en kompas de bus uit om onze eerste schetsen te maken van de maasvlakte en het weiland aan te vallen met een grondboor. Laura en Klara stonden gelukkig klaar met een veldlunch zodat we even konden bijtanken. Na de lunch was er nog een andere stop in Limburg en dan echt richting de Ardennen. Iedereen was behoorlijk benieuwd waar we terecht zouden

komen maar dat bleek erg goed geregeld. Het was een grote woning met een aantal slaapzalen en een grote eet/uitwerkplek. Buiten was er een mogelijkheid om te bbq’en waar we dan de eerste avond ook goed gebruik van hebben gemaakt terwijl iedereen elkaar zijn namen probeerde te leren en onthouden, wat nog behoorlijk lastig bleek. Helaas was er niet alleen tijd voor gezelligheid maar moest er ook ’s avonds nog even hard gewerkt worden. Onder begeleiding van een ouderejaars was elk groepje druk bezig. Rond een uur of 11 zat het werk er wel op en kon de gezelligheid nog even doorgaan. Na een gezellige avond en voor velen een toch erg korte nacht was het de tweede dag weer vroeg op om met de bus naar de eerste stop van de dag te rijden. Ons schetstalent werd opnieuw op de proef gesteld waarna we met een helm op ons hoofd de groeve mochten betreden. In de groeve kregen we een vrolijke en levendige uitleg van Roy Frings waarna we zelf aan de slag mochten om antwoord te krijgen op de vagen die we moesten maken. Dit bleek nog behoorlijk lastig! Ook kregen we uitleg over het meten van een laagstandje. Deze onmisbare vaardigheid voor een aardwetenschapper vergde nog wel enige oefening want de meet­ resultaten binnen de groepjes verschilden nogal.

58 Veldwerken en Excursies


handelen zodat we niet helemaal doorweekt de bus in zouden moeten. Gelukkig stonden Laura en Klara nog klaar met een kop warme thee en gewapend met een paraplu en regenkleding ging het allemaal prima. In de middag nog een stop bij een verlaten groeve en toen zat ook de derde velddag er op.

Na een drukke en vermoeiende dag waarin we een hele hoop geleerd hadden keerden we weer terug naar ons verblijf. Er was even tijd voor ontspanning en een welverdiend biertje of wijntje. Helaas was de pret van korte duur want er moest nog uitgewerkt worden en dit duurde toch weer tot een uur of twaalf. De meeste hadden toen toch nog wel erg zin in een biertje dus het werd opnieuw een gezellige avond. De volgende ochtend aan het ontbijt gingen er een aantal rare verhalen de ronde. Een paar van ons waren de hele nacht opgebleven en hebben zowaar een nieuw spel uitgevonden namelijk stripjenga. Helaas voor de heren waren de dames toch een stuk behendiger wat resulteerde in een groepssessie naakt zwemmen in het meer bij het verblijf voor de heren die meededen. Ondanks deze rare verhalen gingen we toch weer over tot de orde van de dag, met de bus in richting Namen. Helaas was het ontzettend rotweer. Het regende en waaide ontzettend dus fijn werken was het zeker niet. Dus gingen we eerst maar even een kop warme chocolademelk in een restaurant drinken om een beetje warm te worden. Doordat het echt slecht weer was werd er besloten de sectie wat sneller af te

Na nog een lange avond uitwerken was het zwaarste deel achter de rug en tijd om dat te vieren. Het bier was al vrij snel op dus er werd overgegaan op de wijn die ook rijkelijk vloeide tot in de late uurtjes. Later bleek dat we de hele voorraad voor de rest van de week hadden opgemaakt waardoor de andere groepen veel minder hadden maar ja dat hadden ze ons niet verteld. De volgende ochtend waren er een hele hoop behoorlijk brak maar er moest nog een stop gemaakt worden en de grote nabespreking. De meeste hadden toch behoorlijk moeite de aandacht erbij te houden en wakker te blijven. Aan het einde van de middag gingen we weer terug naar Nederland en iedereen had het overleefd. Het was een mooie ervaring en we hebben een hele hoop geleerd.

› 59


Zonnig Frankrijk met een vleugje chemie Het was eindelijk zover, veldwerk. Na wekenlang opgesloten te hebben gezeten in de kleine lokaaltjes C008 en C010 was er vrijheid. Voor je studie vier weken naar zonnig Zuid-Frankrijk, en daar een beetje werken. Of toch niet? Door Tessa van der Voort

De busrit naar Pays du Buech was lang, maar wel heel gezellig. Stuk voor stuk werden de groepjes gedropt, om braaf met helmpjes en oranje hesjes naar het huisje te fietsen. Althans, de meesten. Het huisje waar ik in verbleef, te St. Pierre d’Argencon, lag op ongeveer drie minuten loopafstand van de grote weg, dus geen helmpjes voor ons. St. Pierre is een klein dorpje met ongeveer 200 inwoners, een postkantoor en een rustig kabbelend beekje. Het is allemaal heel gezellig, maar niet heel veel gewend. Toen ik voor het eerst door het dorpje ging rennen en toch - hoewel het enigzins onmogelijk was - een beetje verdwaald was, werd er door de

60 Veldwerken en Excursies

dorpelingen enorm gegaapt en gekeken. Dit duurde maar kort: ze waren het snel gewend. De huisbaas oftewel “Mr. Hippie” was heel vriendelijk, vrolijk en we mochten bij hem af en toe onze e-mail checken. Enkele huis­ genoten ontvingen zelfs een glaasje wijn van hem toen ze een keer langskwamen. Er volgden vele excursies en dagen die zelf in het veld werden doorgebracht. Vol liefde hebben wij laagjes gemeten, boompjes geteld en nog meer aardwetenschappelijke activiteiten verricht. Natuurlijk was er ook tijd over om andere huisjes te bezoeken en daar heel veel ananassap te drinken. En nee, dat is geen eufemisme. Het beekje was ook altijd gezellig


Foto Mario Hendriks

en “ons” atletiek veldje nabij het dorpje, hobbelig maar helemaal voor onszelf, was perfect. Tot de invasie van de schapen... Het begon tijdens de eerste dag van de regen­ simulatoren. Half verplicht om nog een meting te doen op het atletiek veldje werden wij verrast door een kudde schapen die op ons afrende en aan de flessen demi water gingen snuffelen. Helaas waren we toen natuurlijk gedwongen te stoppen met de simulaties. Het werd erger. Toen ik een paar dagen daarna langs het beruchte veldje liep ontdekte ik een hekje dat het veld afsloot. De dag daarna beperkte dit hekje de ontsnaproute van de schaapjes en ons renveldje. Het geweldige was dat het permanent mooi weer was behalve dan tijdens een enkele, lange excursie en tijdens de regen­simulatoren. Toeval? Bruin zijn we in ieder geval wel geworden. Er was echter voor mijzelf, naast het boompjes tellen, nog een andere activiteit ingepland. Ik doe mee aan het Honeurs Programma, een extra programma met een extra vak, Geologica, en nog een paar andere activiteiten, waaronder het “U.R.P.”. Nu moet ik bekennnen dat toen ik deze term voor het eerst hoorde een beetje raar opkeek en eigenlijk van plan

was mijn onderzoekje niet uit te laten groeien tot 7,5 ects. “U.R.P.” staat voor undergraduate research project. Ondanks mijn twijfels heb ik er toch aan toegegeven. Maar hoe ben ik begonnen toen ik nog in het veld zat? Ik was daar, in Frankrijk en realiseerde me dat ik iets moest verzinnen. Iets wat ik leuk, interessant en grappig vond. Anders zou ik mezelf iets vreselijks aandoen. Ik heb in totaal iets van vijf ideeën bedacht variërend van chemische precipitaten, chemische oplossingen en Kristaller (sociale geografie, voorzieningen niveaus). Erg divers, maar net zoals wanneer je een galajurk wilt kopen, de eerste is altijd de beste. Vandaar dat mijn URP nu gaat over chemische precipitaten in mergel. Deze precipitaten waren bereikbaar, zichtbaar en te observeren. Daarnaast bestond er genoeg literatuur over, wel zo handig. Daar ga ik na mijn vakantie in duiken, net als een salamandervisje in het beekje bij St. Pierre. Daarnaast ga ik nog in mijn labjas proberen de opbouw en striaties van mijn steentjes te bekijken. Samenvattend was mijn veldwerk leuk, gezellig en vol adembenemend avontuur, met een vleugje van chemie.

Foto Mario Hendriks

› 61


Eindelijk Aardwetenschapper! Ouderejaars houden je al een heel jaar bezig. “Pas als je veldwerk hebt gedaan ben je echt Aard­ wetenschapper.” Eindelijk is het dan zover, eind mei mag je op veldwerk. De helft naar Frankrijk en natuurlijk ook naar Aliaga, Spanje. Na een korte voorbereiding van een weekje of twee waarin je voor je gevoel de meest zinloze dingen leert, vlieg je naar Spanje. Op naar de zon, dus met trui en jeans kom je aan op Valencia Airport in 30 graden Celsius. Door Tim van Peer

Iedereen was vol enthousiasme, vol frisse moed en ready for action! Natuurlijk kent iedereen zijn eigen verhaal, allemaal karteren. Iedere ochtend om half negen: “De hoogste tijd!”, opstaan en wegwezen. Aan het einde kostte dat steeds meer moeite, totdat zelfs de leiding te laat zou komen. Die dag werden weinig bergen “opgefritseld” (eigenlijk gewoon omhoog rennen, à la Frits Hilgen), we begonnen gewoon later. Over Frits Hilgen gesproken, ik geloof dat het überhaupt een wonder genoemd kan worden dat hij nog ieder jaar busjes meekrijgt. De manier waarop de hellingproeven in Aliaga genomen worden (plankgas en hopen dat je boven komt), hoe stenen bij Campos-West

62 Veldwerken en Excursies

ontweken worden (“Hé, gister kon ik er nog wel gewoon overheen”) of hoe andere stafleden plotseling twee wieldoppen kwijtraken die ook niet meer teruggevonden werden, alleen maar wieldoppen die niet bij het Fordbusje hoorden. Er zou een kratje bier op staan, maar die blijkt niet uitgedeeld te zijn. De wieldoppen zijn natuurlijk nooit teruggevonden, waarschijnlijk liggen die nu ergens bovenop een ontsluiting, wachtend tot de volgende eerstejaars ze gaan vinden. De allermooiste verhalen zijn natuurlijk ontstaan in de stamkroeg van het altijd zo gezellige Aliaga. De eigenaar van de Alfonso was niet altijd blij met ons, wij ook niet altijd met hem overigens, maar er zijn daar geweldige tijden beleefd. Een niet nader te noemen eerstejaars werd wakker in een compleet door bloembakken (van de Alfonso!) versierde tent, op een ander moment werden onze eigen aardwetenschappers gewoon geweerd. Toen die man eindelijk inzag dat zonder de aardwetenschappers veel minder omzet zou worden gedraaid draaide hij toch bij. Net als de gemeente Aliaga die ons heeft verboden te gaan hameren op de verschillende, supermooie outcrops. Overal verschenen ineens bordjes verboden te hakken - die eigenlijk uitgehakt hadden moeten worden - omdat het park ge-upgradet was naar een Europees park. Wat voor ons leidde tot illegaal hakken, met veel gezeik voor Frits van de burge­meester. “Maar ja, wij zorgen wel voor


jullie dorpsomzet,” zodat we toch wel mochten blijven hakken en voor de komende jaren een vergunning hebben gekregen. Maar goed, als je daar net een weekje bent en een Spaanse ploeg, te weten FC Barcelona, speelt de Champions League finale tegen Manchester United terwijl je in de buurt van Catalonië bent, levert dat natuurlijk geweldige momenten op. De hele kroeg was in de kleuren van Barcelona versierd. Alle Spanjaarden werden helemaal gek bij de twee doelpunten (en uiteindelijk de 2-0 overwinning) voor Barça. Met als geweldige afsluiting de hele avond dezelfde nummers: “We are the Champions”, “We will rock you” en het voor ons op dat moment onbekende clublied van Barcelona. Geen idee hoe dat nu nog precies klinkt, de eerstejaars waren net zo ver heen als alle Barça supporters. Oftewel: de hele kroeg stond te dansen en springen op dezelfde nummers. De Alfonso was misschien wel geniaal tijdens de Champions League finale, maar uiteindelijk was het de zwembadbar waar de mooiste avond werd beleefd. Naakt zwemmen, veel shotjes en drank voor bijna niets leidden tot

veel plezier. Ook een enkele local met toevallig veel te veel geld zorgde voor een geniale avond waarvan sommigen zich nog zullen afvragen waar ze die avond geweest zijn en vooral wat ze die avond gedaan hebben. Als het goed is eindigde voor een tweetal die avond erg gezellig in een tent, maar ja, op zo’n moment zijn roddels roddels en blijven die daat. Tot op het moment van vandaag weet niemand wat er nou precies die avond gebeurd is. En we zullen het ook nooit weten…

› 63


Hollands licht 29 Mei 1968: Volgens de kunstenaar Joseph Buys is in een vlaag van zelfverblinding en culturele degeneratie een einde gekomen aan een visuele cultuur die terugging tot in de 17de eeuw. Maar wat gebeurde er nou precies die dag, en wat hield die visuele cultuur nou precies in? 29 mei 1968 was de dag waarop Zuidelijk Flevoland droogviel en zo, dankzij de nooit voltooide Markerwaard een einde kwam aan de inpolderingen van de voormalige Zuiderzee. Deze Zuiderzeewerken hadden grote gevolgen. Zo stierven de Zuiderzeeharing, de ansjovis, de bruinvis en de zeehonden in dit gebied uit. Ook de zalm, paling en forel konden niet meer de IJssel opzwemmen naar hun paaigronden. Dit had voor de vissers natuurlijk grote gevolgen, deze werden werkloos, net als vishandelaren, zeilmakers en scheepsbouwers in de regio. Maar ook voor een heel andere beroepsgroep hadden de Zuiderzeewerken een grote invloed, namelijk de landschapsschilders. Want ook kwam er een einde aan het mystieke en tot dan toe beroemde Hollands licht. Men zag in de Zuiderzee een grote lichtreflecterende spiegel die het licht als het ware van onderen terug-

De sluiting van de afsluitdijk

64 Thema: Kunst en Aardwetenschappen

kaatste de wolken in. Hoewel het fenomeen over dit verschijnsel terug ging tot de 17de eeuw is de mythe over dit fenomeen pas in de 19de ontstaan. Het was toen dat er voor het eerst over dit bijzondere licht werd geschreven. Vele buitenlandse schilders en schrijvers bezochten toen Holland om de beroemde 17deeeuwse schilderijen en het typische Hollands landschap met eigen ogen te zien. Volgens Octave Mirbou begon het ‘echte Holland, het land van water en lucht’ ongeveer 10 kilometer boven Breda. De gebroeders De Goncourt omschreven dit Holland als ‘een land dat voor ankers licht’, waar het licht schijnt alsof het ‘door een karaf gevuld met zout water’ wordt gefilterd. Met aan de hemel ‘altijd en eeuwig, steeds weer voorgedreven, die witte en loodgrijze wolken, de bolronde wolken van Van Ruisdael, die een brede strook licht op de voorgrond laten vallen en de schrale bosschages aan de horizon geheel in het donker hullen’. Volgens kunsthistorici is op deze manier de mythe van het Hollands licht gevormd. Door de invloed van de Haagse School is de mythe van het Hollands licht nog verder versterkt, want ‘licht en lucht, dat zijn de grote tovenaars’


Joseph Buys

aldus Jan Hendrik Weissenbruch. Schilders van de grijze lucht werden ze genoemd. Ze schilderden aan zee, in de stad en het oertypische Hollands landschap met vrij zicht tot aan de kaarsrechte horizon, de polder. Maar bestaat het nou echt, dat Hollands licht, of is het echt een mythe? Is het Hollands licht anders dan, bijvoorbeeld, het licht in de woestijn van Arizona, dat niet wordt gefilterd door waterdamp maar door stofdeeltjes? De ingrediĂŤnten van Hollands licht zijn water in de atmosfeer in de vorm van wolken of druppeltjes zonder echt een wolk te vormen, dat het licht diffuser maakt en oppervlaktewater dat het licht reflecteert. Ook is het afhankelijk van geografische en meteorologische condities. Het belangrijkste is echter het saaie, vlakke landschap met een rechte, lage horizon die op zich zelf weinig te bieden heeft waardoor de aandacht eerder naar de lucht wordt getrokken. De beste meteorologische conditie voor Hollands licht is een noordwestelijke stroming die vanuit de Noordzee cumuluswolken aanvoert die ons de typische maartse buien kunnen geven. Onder deze condities zijn het contrast tussen de wolken en de felblauwe luchten tijdens een korte opklaring het grootst. Deze condities zijn echter

niet uniek voor Holland. In Bretagne, dat slechts 4,5° zuidelijker ligt dan Holland, kunnen deze condities ook aanwezig zijn. Wie echter, zoals een vrachtwagenchauffeur, veel door Europa rijdt kan beamen dat in de Mediterrane gebieden het licht toch anders is. De lucht is er minder fel blauw, terwijl bijvoorbeeld in Noorwegen de lucht nog blauwer is dan in Nederland. Er bestaat dus wel degelijk verschil in licht in verschillende gebieden op aarde. De vraag echter is hoe specifiek het Hollands licht aan Holland gebonden is. Qua luchten en zonlicht is het verschil met Noord-Frankrijk en Denemarken niet erg groot. Het typisch Hollands licht is een samenspel tussen het landschap en de lucht. Of het nou echt veranderd is door het inpolderen van de Zuiderzee of dat het overgebleven IJsselmeer samen met de Noordzee nog steeds Hollands licht produceren zal wel voor altijd een raadsel blijven. We kunnen het niet meer vergelijken met moderne apparatuur en het onder water zetten van de Flevopolders levert vast een aantal bezwaarschriften op.

65


Tussen de koeien Ook in het 2e jaar moet er weer een keuze gemaakt worden voor een veldwerkbestemming. Het merendeel van de studenten koos ervoor om met één van de twee veldwerken naar Spanje te gaan. Een ander deel bleef op de uni en 15 man, waaronder ik, deed veldwerk in Nederland. Niet zo’n exotische, warme bestemming, maar het leek ons leuker dan vakken volgen op de uni. Door Priscilla Hoogenboom

Excursie Frankrijk Voorafgaande aan het daadwerkelijk veldwerk gingen we met twee begeleiders en een bus voor 60 man op een 6-daagse excursie langs de Franse kust. We waren wel een beetje bang dat het zo’n excursie zou worden waarbij je elke dag zo vaak mogelijk stopt om zoveel mogelijk te zien en dan maar moet proberen je aandacht erbij te houden. Wonder boven wonder kregen we zelfs een aantal keer de gelegenheid om de toerist uit te hangen. Zo hebben we met prachtig weer genoten van de kust bij Etretat, wadgelopen bij Mont Saint Michel en zelfs een bezoek gebracht aan Mont Saint Michel zelf! Daarnaast was het ook heel normaal om de nabespreking in het trappenhuis van het hotel te houden, om extra kosten voor lokalen te voorkomen. Ondanks de regen de laatste dagen en de zure soep in de herberg in Bayeux,

66 Veldwerken en Excursies

hebben we het super naar ons zin gehad. Daarom willen we als tip meegeven dat alle excursies en excursie­dagen tijdens veldwerk in het vervolg zo ge­organiseerd moeten worden als deze. Dan blijven er gegarandeerd meer mensen bij de les! Het veldwerk Na de excursie hadden we gelukkig nog een paar dagen vrij om ons mentaal voor te bereiden op het echte veldwerk. In de voorbereidende weken hebben we een aantal dagen in Montfoort geoefend met boren. In die dagen kregen we eindelijk een beeld van wat we hadden geleerd bij Fysische Geografie van Nederland. Na de voorbereiding was het dan zover, op naar de camping! De ene helft ging naar Joppe en de andere helft naar Azewijn. Vouwwagens, caravans alles werd uit de kast getrokken om vooral niet in de regen te hoeven koken. We zijn dan wel aardwetenschappers, maar als het even kan slapen we toch liever in iets luxer dan een kruiptentje. We hadden twee weken om een raai te leggen en de overige twee om het hele gebied in kaart te brengen. Het doel was om de ontstaansgeschiedenis van de gebieden sinds het Laat Pleistoceen te reconstrueren. Dus gingen wij op onze fietsjes met alle boorspullen en die lange Van der Staay boren (een gevaar op de weg) het hele veldwerkgebied door om zoveel mogelijk boringen te zetten. Deze eerste weken vroeg iedereen zich af waar we nou eigenlijk naar boorden. Zo dachten we klei gevonden te hebben, maar we kregen te horen dat het in


dit gebied leem is. Na de tweede week waren de eerste profielen af en in de loop van de bespreking werd het ons eindelijk duidelijk wat we precies getekend hadden. Nu we wisten waar we mee bezig waren ging de rest vrij ‘makkelijk’. Ook al vroegen we ons de 3e week wel af waarom we nog een 4e moesten. Uiteindelijk zijn we allemaal de vier weken doorgekomen en met de regen viel het alleszins mee. We hebben een gezellige barbecue gehad, boormateriaal dat in gaten achterbleef, koeien die het boormateriaal bijna opaten en over de monsters liepen en het was nog een hele kunst om de Staayen heel te houden! Kortom, het veldwerk was dan wel zwaar en eigenlijk iets te lang, we hebben toch wel een aantal dingen geleerd: • •

Als er in de toekomst nog eens ergens naar geboord moet worden, laat dat dan door andere mensen doen. Stuur ze dan vooral een weiland met

• • •

nieuwsgierige koeien in en neem een filmcamera mee! Een tijdje kamperen in een koud, regenachtig land geeft je weer waardering voor alles wat je thuis hebt. De ondergrond van Nederland vertelt meer over het verleden dan je denkt. Nederland is niet plat maar heeft aardig wat reliëf .

› 67


Afzien voor gevorderden in Spanje Door Nienke Blom

Wat is veldwerk? Het fenomeen blijft moeilijk uit te leggen aan niet-aardwetenschappers. Jaloerse blikken en laatdunkende uitroepen over ‘vakantie’ en ‘lekker chillen’ blijven de meest gehoorde reacties. Iedere poging om uit te leggen dat je: • • • •

van 9 tot 5 à 6 in het veld bent, geteisterd door de koperen ploert daarna ofwel aan het werk gaat, ofwel boodschappen gaat doen en gaat koken om een uur of 8, half 9 klaar bent met eten, en dan fluks weer gaat uitwerken dan om 11 uur à half 12 eens besluit om te gaan slapen

wordt met smalende reacties ontvangen. Ondanks dat we elke nacht dromen over laagstandjes en metamorfe gradiënten, dat negen van de tien gesprekken over het veld gaan en dat zelfs feestjes niet zonder de begeleiding worden gevierd. Zelfs het kleine rekensommetje dat je met bovenstaande gegevens zonder al te veel moeite aan een 70-urige werkweek komt ontlokt niet veel eerbied. Wij lijden, dat kan ik wel stellen. Wat overigens niet wegneemt dat ook lichting 2009 zich

uitstekend heeft vermaakt in de Pyreneeën. Wat op de eerste dag in Camarasa begon als een los samenraapsel van aardwetenschappers is in de loop van die zes weken uitgegroeid tot een conglomeraat van de zes aldus ontstane kampen: kamp Kankerherrie, de Partybus, kamp Saxi, kamp Packstone en Kamp Kook Klup. Camarasa De mooie camping met prettig gras en bomen is voorzien van handige dan wel verraderlijke irrigatiegaten waar men in het eerste geval zijn bier legt om te koelen, in het tweede geval in braakt (wanneer het bier geconsumeerd is) en in het derde geval zijn voet in steekt om te verstuiken. In de loop van de bijna twee weken die we hier doorbrachten, hebben we, vermoed ik, meer geleerd dan in het afgelopen collegejaar bij elkaar. Onder de bezielde leiding van Chris Spiers en consorten, die met veel grappen, veel toewijding en een enkele kwade tirade ons tot grotere hoogte probeerden te stuwen, hebben we langzaam de eerste geologische principes in de praktijk leren brengen. En dat houdt dus in: Map as you go betekent écht dat je alles on­middel­lijk op je veldkaart moet zetten, en probeer in godsnaam vanaf dag één te beginnen een geologische geschiedenis op te stellen. Zomaar wat adviezen voor de nieuwe eerstejaars: Niet vergeten als je fault gouge ziet: “Stick your nose in it like it’s your favourite girlfriend!” Tremp Goed, waar is waar, de beschrijving van veldwerk bovenaan dit stuk gaat in de verste verte niet op voor het tweede onderdeel. Na je twee weken compleet uit de naad te hebben gewerkt met structurele geologie was het een

68 Veldwerken en Excursies


grote schok en zelfs een ontgoocheling om te merken dat Tremp een anderhalve week lang durende sedimentaire excursie aan het handje was. Poppe de Boer kan streng kijken, maar het werk had nog uitdagender gekund. Zodoende werden wij genoodzaakt om op andere wijze aan ons vermaak te komen. Men denke aan: Zwemmen in het stuwmeer en klaver­jassen op het vlot, Poppe inhalen met het busje wanneer we treintje rijden (een uitdaging voor de komende generaties!), liedjes met de gitaar die beginnen met “Jeroen moet poepen”, de zeshonderdtwintigste barbecue, voetbal kijken in de wereldstad Tremp, de nieuwe sport Outcropdansen en bijna maar toch maar niet de wielen van de busjes van de biogeologen afdraaien (ze geloofden het nog ook). Llavorsí Wij vatten samen: kamperen op een schattige kleine camping, twee keer (!) een dag chillen (of actief doen in het hooggebergte) en verder lekker luisteren naar Reinoud of Martyn die je de geheimen van de Pyreneeën onthullen. Dat is een waar hoogtepunt en daarmee bedoel ik niet alléén het sneeuwballen gooien in je onderbroek. Ook lagen er de mooiste stenen, sedimentair, metamorf en intrusief om je aardwetenschappelijk hart aan op te halen en intussen werden we wakker gehouden met allemaal didactisch verantwoorde oefeningen zoals het opnemen van intersectielineaties, het determineren van mineralen en het schatten van afstanden, maar let op bij dat laatste: je mag alleen zeggen “Tot die rots is het 150 meter,” erheen lopen met tachtig passen en dan met een stalen gezicht zeggen “Zie je hoe verraderlijk dat nou is?” als je zo cool bent als Reinoud Vissers. Cadaqués Na de koelte van het hooggebergte werden wij voortgestuwd over kronkelende weggetjes en langs diepe afgronden, op naar de hitte van

de Costa Brava. Wie er ooit op vakantie heen wil: de camping in Cadaques is een absolute aanrader. Vooral de gezellige receptiemevrouw, de douches die je elke zes seconden in moet duwen voor water, het stenige zand waar je je tent op kon parkeren, en de bescheiden prijs van 16,50 per persoon per nacht deden het hem. Niet te vergeten de katten die tegen de tent piesten en die slechts door illegaal in Andorra gekochte BB-guns weggejaagd konden worden. Vier dagen lijkt belachelijk kort om een gebied in te karteren, maar het is verbazingwekkend hoeveel je in korte tijd uit een lelijke rots­ achtige kaap kan halen met, als je geluk hebt, 85% onsluiting. Zoveel zelfs dat menigeen nog zijn hele zomer heeft kunnen vullen met het afmaken van het uiteindelijke veldwerkverslag. Maar helaas, aan alles komt een eind, en na 42 dagen hartstochtelijk hameren moesten we de biezen pakken en zu Hause fahren. Ook wel weer eens leuk. En wat is veldwerk nou? De enige manier om slavenarbeid en plezier te combineren, een kleurtje te krijgen terwijl je je studiemateriaal onderzoekt, je docent in zijn onderbroek zien zwemmen, niet hoogst gegeneerd zijn en ‘s avonds een biertje met de beste man proosten.

69


Sandy Bitches and Horny Layers in Denemarken

Vanaf de Uithof vertrokken we op 6 mei 2009 voor een 10 daagse excursie richting Duitsland en Denemarken. In de grote touring­ car was plek zat voor de totale groep van 18 personen. Vanaf dag 1 had iedereen zijn vaste plekje in de bus. De achterbank werd bevolkt door Tjalling, Hans en Jurre. Voorin de staf: Jan-Rik van den Berg, Piet Hoekstra en fotograaf Fred Trappenberg.

Door Emma Daniëls

De eerste dag was het nog vrij koud en winderig, maar het weer werd steeds beter gedurende de excursie. We zijn via Kampen naar Duitsland gereden de eerste dag, hebben onze eerste groeve bezocht en de wandeling in het dal van de Elbe gaf ons een indruk van de enorme krachten die bij glacio-fluviatiele (of was het nou andersom) processen komen kijken. Het eten was Duits, het toetje roze. ‘s Avonds sliepen Nienke, Simone, Judith en Marjolijn gebruikelijk bij elkaar op de kamer. De tweede dag begon de

tocht langs de westkust van Denemarken met de vele kliffen. We eindigden op het eiland Rømø. Onderweg stopten we bij de Eider Sperwerken en de hermeanderde rivier de Arnå, deze liep door een weiland met koeien heen op een onnatuurlijke ondergrond van turf. Wie zou dit hebben ontdekt als hij met zijn ouders hier liep? Iedereen was erg te spreken over de boerderij waar we sliepen, een mooie locatie en lekker eten. De derde dag was een veldwerk dag. We splitsten in 2 groepen. Eén groep bleef achter in de harde wind op het strand waar het zand je om en in de ogen vloog. De andere groep, waar onder andere Heidi, Marjan en Emma in zaten, renden achter Jan-Rik op blote voeten de kwelder in waar een leuke cursus overleven op het wad werd gegeven. De lunches werden steeds uitgebreider naarmate de excursie vorderde. Inmiddels was er (altijd vers) brood, kom­ kommer, tomaat, appels, bananen, danish blue kaas en wel 5 soorten haring uit pot. Ook de vierde dag waren we nog veel op het strand aan de westkust aan het kijken naar de duinen en duinprocessen. De beachcusps, bunkers van de Duitsers die inmiddels in de zee stonden en vuurtorens. ‘s Middags mochten we spelen in het museum van Thyborøn met zand, schelpen, water en golven.

Foto Wouter Marra

70 Veldwerken en Excursies

Dag vijf was de echte veldwerkdag, iedereen bereidde zich voor in de


door het zand. Niemand hield vandaag het zand uit zijn schoenen met het naar beneden rennen van de zandheuvels en later die middag de grootste paraboolduin van Europa. De achtste dag zagen we de massa­ bewegingen bij Ørby, spitten op het noordelijkste puntje van Denemarken, vele groeves, sandurs en “troll stones”. Het mysterie van deze grote stenen werd de volgende dag opgelost zonder Sedimentologie (volgens Jan-Rik) is net een geloof, je moet anderen zien te overtuigen van je eigen gelijk. Foto Fred Trappenburg sprookjesfiguren met behulp van enkele goede ideeën en ijs. De bus op de locatie en ligging van Op dag zeven hebben we een dagen vlogen voorbij en de laatste de rivier Karup Å. Sommigen zijn lange strandwandeling gemaakt. dag met uitstapjes liepen we over uit de kleren gegaan om goede De huizen bovenaan de kliffen het eiland Fyn, een knob&kattle meting­en te krijgen, anderen stonden op het punt naar beneden landschap en keken we natuurlijk tuurden naar de bodem of drij- te vallen en mensen hadden weer naar zand. Ditmaal in de vende stokjes in het water. Af en geprobeerd dit te voorkomen door kust waar we zelf mochten graven toe stapten we uit om iets toeris- palen op het strand neer te zetten. met de schepjes in de aanslag. Een tisch te zien zoals de hunebedden Hier konden wij om lachen omdat van de andere hoogtepunten van vanmiddag. Elke avond werd er wij als aard­weten­schappers de docenten leek het met het door één of twee van de studen- begrepen dat dit geen zin had pondje gaan te zijn, we konden ten een presentatie gehouden over aangezien het wegbrak door de in elk geval van het mooie weer wat we die dag gedaan hadden. kleilagen in de grond en niet door genieten. Ook de laatste avond de zee. De hoge kust was moeilijk was er geen mogelijkheid de stad De zesde dag stopten we bij een te be­k limmen met fototoestel in in te gaan en lagen we op tijd in prachtige klif die nogal vervormd de hand en bracht ons naar de bed om de volgende dag terug was door het ijs en prachtige vuurtoren die ingesneeuwd was naar Utrecht te rijden. kleuren had en zijn we naar een heleboel stranden geweest waaronder het spannende sletten strand. Soms leken we op een stel honden die uitgelaten werden, even snel de bus uit, het strand op, een paar foto’s maken en weer terug de bus in. In de bus werd veel gediscussiëerd in kleine groepjes, vaak onder leiding van Tiuri, Harm Jan, Wouter en Eva. Foto Fred Trappenburg

71


Excursie Benelux - Zwitserland Door Dave Smulders

Foto 1 Boottocht over de Rijn.

72 Veldwerken en Excursies

Gepakt en gezakt staat iedereen 6 mei klaar voor vertrek. Zwitersland, here we come! Van 6 tot 15 mei zullen er iedere dag een aantal presentaties en rond­leidingen in het veld en binnen gegeven worden door gastsprekers. Het hoofdthema is land­degradatie en alles wat daarbij komt kijken, maar in de wat vlakkere delen zal er ook veel aandacht worden gegeven aan hydrologie en waterbeheer. De begeleiders zijn Marcel van der Perk, Joachim Rozemeijer en Hans Durr. Afgaande op de informatie bijeenkomst is alles heel goed georganiseerd. De studenten die mee gaan zijn Tom Bijkerk, Ciara Backwell, Emma van der Zanden, Bennie Gorissen, Rene Oerlemans, Kevin Gortmaker, Ruud Vink, Nathan Bekkers, Tessa Eikelboom, Annekarlijn Rijcke, Koen Berendsen en Xinliang Li. In zekere zin een internationaal gezelschap, dus de voertaal zal voornamelijk Engels zijn. De excursie begint in Nederland en zal via België, Luxemburg, Duitsland in Zwitserland eindigen. Er is dus altijd nog wel iets om naar uit te kijken. In Nederland worden in chronologische volgorde de Huppelse beek, Afferdense en Deetse waarden en het water beheer van de Geul bezocht. Hier worden op stroomgebied schaal hydrologische processen gekoppeld aan water kwaliteit en risico analyse (overstromingsgevaar). Voor de Geul (als zijtak van de maas) is vooral

de risico analyse een belangrijk thema, gezien een aantal recente overstromingen in dit gebied (1993 en 1995). Met onze eigen gids en local, Bennie, hebben we daarnaast ook een hoop in cultureel opzicht geleerd over Limburg en natuurlijk in het bijzonder het nachtleven van Maastricht. De reis vervolgde richting Duitsland, waar we het Frankenforst stroomgebied nabij Bonn hebben bezocht. Hier werd het colluviaal materiaal onderzocht om historisch landgebruik, bodem erosie en colluviaal sediment opslag voor de laatste 300 jaar te reconstrueren. Deze informatie is vervolgens toegepast voor de rivier de Sieg, o.a. door meer ruimte aan de rivier te geven. De meer geo­logisch geïnteres­seerden onder ons kwamen aan hun trekken bij de Laacher See, waar we een groeve bezochten en de gevolgen van de uitbarsting 12.900 jaar geleden terugzagen in de afzettingen. De Rijn en Moesel werden weer vanuit een heel andere invalshoek belicht, en wel vanuit een boot. Roy Frings behandelde hier het geologisch verleden van de rijn­vallei en het hedendaagse sediment transport. Onderweg passeerden we de legendarische rots de Loreley (foto 1), waar veel schepen zijn verongelukt in het verleden. De dag werd afgesloten met een bezoek aan een gigantische sluis, die meerdere functies herbergt; een van rivier beheer, over­stroming bescherming en navigatie. In Trier en omgeving


Het geweldige uitzicht

werd een onderzoek naar oppervlakte afstroming bekeken op een wijngaard, voor ons werd speciaal de hele meetset opgezet bestaande uit een regensimulator, tracers, trechters etc. Enkele onderzoek opstellingen werden later die dag getoond bij de universiteit, met in het bijzonder een regensimulator gecombineerd met een wind turbine. Op deze manier werd ook gekeken naar de invloed van invalshoek van regendruppels en wind erosie voor de totale erosie. Een andere opstelling die wel het benoemen waard is, is een meet opstelling

Foto 2 Plot in Jutland

in Jutland in het bos. Hier werd op een veld van ongeveer 20 bij 20 meter stemflow, trough fall en oppervlakte afstroming gemeten (foto 2). Later die week zou in Freiburg ook een dergelijke plot worden getoond, hier maten ze echter ook windsnel­heden en regen boven de kruingrens. De meegereisde studenten uit Freiburg hebben ons later die dag in het nachtleven van Freiburg ingewijd. De dag was uiteindelijk zo geslaagd dat er plannen zijn geopperd om de Freiburgse studenten een keer in Utrecht rond te gaan leiden en iets samen te gaan organiseren. Maar of het er echt van komt?

Foto 3 Kabelspoorweg bij Niesen

eenmaal boven..tja..(foto 4). De laatste dagen kregen we dus volop de gelegenheid om te genieten van de omgeving. Een hele mooie afsluiter van een zeer geslaagde excursie. Daarnaa­­st heeft iedereen ook veel opgestoken van de verschillende manieren waarop onderzoeksmethoden in het veld en lab werden toegepast.

De laatste 2 dagen in Zwitserland stonden in het teken van water beheer en de geologie van de Alpen. Een grotere overgang hebben we deze week niet meegemaakt in zo’n kort tijdbestek. De ene dag staan we nog met onze wandelschoenen in de klei en een landschap dat Nederlands aandeed. De volgende dag staan we op 2000 meter hoogte, na een mooie en lekker luie rit met de Niesen kabelspoorweg (foto 3). Met dit treintje overbruggen we Foto 4 Joachim wordt bestookt door Ciara 1300 meter in een dik half uur, en

73


Wat heb jij te winnen bij de NAM? Actieve betrokkenheid bij winning en opsporing van energie Boeiende banen • Multinationaal karakter • Charme van een lokaal bedrijf

Kijk voor méér informatie op www.nam.nl


Spaghetti Cowboys en Indianen in Spanje Als je me zou vragen 4e-jaars veldwerk Spanje te omschrijven in 1 woord zou ik zeggen: “Warm”. Als je het me zou vragen te omschrijven in 3 woorden zou ik zeggen: “Heel erg warm”. Als je zou vragen het te omschrijven in 350 woorden zou ik zeggen: “Pfffff, kom nou, lees dan de rest van dit verhaal maar.” Door Wouter Poos

Het viaduct van Millau (inclusief onze geweldig schone voorruit), wat het in de file staan bij Parijs wel een beetje goed maakte.

Het veldwerk begon dit jaar met een vrij zonnige vrijdagochtend op de Uithof, een mooi begin al zeg ik het zelf. Na 8 mensen plus bagage in een daarvoor eigenlijk best ruime bus te hebben gepropt konden we op weg. Het begin was wel het mooiste van de heenreis, want het duurde nog geen 2 uur voordat we in de file stonden. De eerste was van korte duur maar Iemand van ons busje wilde per sé over Parijs rijden omdat hij zo nodig het viaduct van Millau wilde zien. Dat was het zeker wel waard, maar op het moment dat we de hele ring van Parijs in de file stonden voelde dat een stuk minder zo. Een over­nachting midden in Frankrijk later reden we wederom zonovergoten verder naar het diepe zuiden. We maakten zulke goede tijd dat we besloten om in een Spaans kuststadje tapas te gaan eten. Op zich een goed idee ware het niet dat parkeren daar echt een crime is. Vooral in de parkeergarage. We konden er wel in volgens de hoogtebeperking maar dat was dan ook de enige dimensie dat het paste. Na veel kunst en vliegwerk konden we gelukkig de parkeergarage weer verlaten. De volgende dag kwamen we na 2.5 dag reizen eindelijk aan in onze Villa. Het zwembad werd gelijk goed uitgetest en ik kan je vertellen dat het, voor zijn doel, prima functioneerde. Het veldwerk zelf valt vrij kort te omschrijven. Eerst drie dagen een excursie door het westelijk deel van de Betische Cordillera onder de auspiciën van Hans de Bresser

Het overheerlijke zwembad, waar veelvuldig gebruik van is gemaakt.

gevolgd door anderhalve week hard werken. Daarna volgt een kort intermezzo in de vorm van een geo-toerisme dag. Dit bestaat uit een bezoek aan het vulkanische deel van de Cordillera, inclusief een bezoek aan wilde flamingo’s en een granaatvulkaan, alwaar je de mooie granaatjes zo uit de beek kan vissen. Deze dag wordt gevolg door nogmaals anderhalve week keihard werken en dan kan de terugreis weer aanvangen. Het enige wat het harde werken nog onderbrak was een erg gezellig uitstapje naar de rest van geologen in Carboneras (Spreek uit: Car-boon-eras) gevolgd door een erg geslaagde stapavond waar ik me, om de indruk van een veldwerk waar keihard gewerkt wordt niet te verpesten, niet over uit zal laten.

75


Veel kilometer en veel vlees Door Mario Hendriks

76 Veldwerken en Excursies

10 Juni, ’s ochtends vroeg. Drie bestuursleden, een toekomstig bestuurslid en een Opel Meriva staan klaar voor een epische reis van ruim 1.000 km. Toen de eerste echte bergen in zicht kwamen de didactische vaardigheden van Annika naar boven. Tijdens deze rit kon ik een boel kennis inhalen, want in dit gebied was ik nog nooit geweest. Eenmaal aangekomen op de camping in het mooie Veynes bleek van al mijn denkbeelden over chagrijnige, chauvinistische Fransozen die ik in de loop der jaren had opgedaan niets te kloppen. De campingbaas en zijn vrouw waren zeer vriendelijk en behulpzaam. We zouden dit overal in Veynes en omgeving zien, misschien lag het aan de regio, misschien aan het feit dat

wij er niet in het hoofdseizoen waren. Alleen moet je in het voorseizoen de immense hoeveelheden populierenpluis op de koop toe nemen. Soms leek het net of het sneeuwde door al dat pluis dat uit de bomen waaide. Op onze eerste dag gingen wij een stel mountainbikes dat we gezien hadden bij de receptie huren, dat werd dus lenen, aangezien de aardige campingman geen geld wilde hebben. Tijdens de tocht naar de onderkomens van de docenten en een groep eerstejaars studenten bleek al heel snel dat onze groep in twee groepen bestond. De sportieve groep was RenĂŠe en Laura, terwijl Annika en ik toch meer op de geologie aan het letten waren. Dat leverde wel


een paar mooie calciet­kristallen op. Wij hebben deze dagen een paar mooie tochten gemaakt, sommige wat vaker op de fiets en anderen wat vaker in de auto. Zo hebben wij mensen tijdens hun rivierenpracticum bezocht, en aldaar werd door Annika een mooi gevormde steen gevonden, die nu de bijnaam “Le membre viril de Petit Buech” draagt. Na veldwerk is er nog een mooie foto van verstuurd naar ons, maar helaas voor Annika is mijn e-mailadres niet m.hendriks@geo.uu.nl. Het hoogtepunt van onze reis was natuurlijk de barbecue. Op dit soort momenten ben je heel blij dat in de Franse supermarchés heel veel in grootverpakkingen is te krijgen. Verder is het ook heel fijn dat Fransen allemaal ’s middags gaan barbecueën, zodat ’s avonds de barbecue door ons in beslag kon worden genomen. De dag van de barbecue konden de eerstejaars al van verre een rookpluim zien in de buurt van de camping. Dat betekende nog niet dat wij de kolen al hadden

aangestoken. Net naast de camping bleek een berg hout­ afval te branden en in combinatie met de eerder genoemde pluisjes gaf dit de lokale brandweer een relaxte middag oefenen met de brandspuit. Zo rond het einde van de middag werd de verzameling tweewielers en daarmee ook eerste­jaars, rond het lokale meertje steeds groter. Bij het zien van sommige fietsen verbaas je je hoe het mogelijk is om in een gebied als de Franse Alpen hiermee de bergpassen over te steken. En dan doel ik vooral op het gebrek aan versnellingen. Maar desalniettemin, iedereen lukte het te arriveren. Dus konden onze megapakketten vlees uit de supermarkt kennis maken met de hete kolen. Samen met een ondergaande zon boven een Frans bergmeer en een gitaar­spelende docent is dit toch een heel fijne manier om de avond door te brengen. Helaas voor de vissen in dit kraakheldere meer moesten deze dit soms met ons delen, niet voor iedereen helemaal vrijwillig.

op de rug waarschijnlijk niet veel langzamer ging. Maar uiteindelijk kwamen wij tot de tweedejaars studenten Fysische Geografie, ten oosten van Arnhem. Wat een verschil met de Franse Alpen. Maar wel in een landschap dat meer als thuis voelt. Relaxed in de tuin van een kampeerboerderij. Met vlees verzorgd door de lokale slager, samen met salade, sausjes en een staf die onze meegezeulde Bavaria overbodig maakte met Duits bier. Het grondboorlied van Wim Hoek deed mijn waardering voor de Fysische Geografie enorm stijgen. Dat precies op dat moment een waterleiding op minder dan 200 meter afstand van de camping ineens stuk was zal ik maar op toeval houden.

Na deze BBQ was het weer tijd onze eigen delta te bezoeken. In een Ford Ka, dit maal. Wat echt verbazingwekkend is voor mij als Drent zijnde is het feit dat wij bijna gelijk op de A12 al in de file stonden. Mijn provincie kent twee snelwegen, maar ja, in die provincie wonen ook minder mensen dan in de stad Den Haag. Die file leidde er toe dat onze ge­middelde snelheid op de A12 tot aan Bunnik zo laag was dat dit lopend vanaf de Uithof, met BBQ

› 77


Bestuur en Commissies

79


Begin september 2008, een kersvers bestuur is klaar om het stokje over te nemen. Waar je aan begint, heb je op dat moment nog geen idee van. Wel dat je een belangrijke taak te wachten staat. Met een mooie ceremonie in het prachtige Academiegebouw is Mario Hendriks, het dan toch wel echt geworden Oud-voorzitter Drift `66 ineens. Daarna de eerste grote activiteit van het jaar het introweekend. Helaas waren de kou en de korte nachten een aanslag op mijn lichaam. Dusdanig groot dat ik na een week na het introweekend mocht genieten van de ziekenhuismaaltijden in het Meander Medisch Centrum te Amersfoort. Als zelfs een arts met jarenlange ervaring je symptomen moet opzoeken in een boek begin je je toch wel zorgen te maken. En die zorgen werden werkelijkheid toen in na 4 dagen hoge koorts onder het mes moest.

Een jaar bestuur

v.l.n.r.: Klara Elwenspoek, Laura Gorter, Mario Hendriks en Renée de Bruijn. foto: Wouter Marra

80 Bestuur en Commissies

Ik had mij toch wel iets anders voorgesteld van het begin van mijn bestuursjaar. Gelukkig hebben Renée, Laura en Klara mijn afwezigheid goed opgevangen en kon ik weer vaker aan activiteiten mee doen. Want dat is toch wel het leukste van het bestuur zijn; een grote taak hebben in het dingen organiseren voor leden. Kleine dingen als borrels en lezingen, maar ook grotere dingen als een weekend weg. Hierdoor leer je zo ontzettend veel zaken, die je tijdens een ‘gewone’ studie eigenlijk niet leert. Ook de contacten met staf en docenten zijn toch anders tijdens een bestuursjaar. Helaas kan het bestuursjaar soms ook teveel van je vergen, waardoor we vanaf januari met ons drieën verder moesten. Toen ik voor de tweede keer weer ziek werd en uit de roulatie was, moesten Laura en Renée het opeens met z’n tweeën doen. Gelukkig waren er veel leden bereid de kamer op te houden, waarvoor zeer veel dank. Na drukke, kwamen er ook weer rustige periodes. Tijdens veldwerk is het eigenlijk stiekem wel heel stil bij Geowetenschappen. Nu is de zomer weer voorbij en tegen de tijd dat dit stuk gedrukt wordt is er alweer een nieuw bestuur druk bezig hun persoonlijke tint aan Drift `66 te geven. Ik wil hen dan ook heel veel succes wensen en dat hen nooit met ziekenhuisvoer in aanraking hoeven te komen.


Driftstroomcommissie

Commissies

Harm Jan Pierik, Nicole Clerx, Ingeborg Klarenberg, Gosro Karimlou, Ludo Nijsten en Mario Hendriks.

De driftstroomcommissie van dit jaar kende een aantal nieuwe leden. De oudere garde van de 2 á 3 jaren daarvoor had de commissie verlaten om meer te genieten van het leven en om een opleiding jounalistiek te doen. Om deze grote gaten op te vullen moesten er nieuwe leden in de commissie komen en die kwamen er ook. Ondanks de toch goeie bezetting van de commissie speelde het probleem van personeelstekort toch op. Mario is al een hele tijd ziek, daarom wil ik hem beterschap wensen (wat hoop ik niet meer geldig is als dit jaarboek uitkomt).

Ook is er een commissie lid, waarvan ik de naam niet weet en ik haar eigenlijk nog nooit gezien heb, gestopt met de studie. Two down four to go zou je zeggen, maar gelukkig hield het hier op. Op de tweede vergadering, waar we uiteindelijk maar met z’n 3en waren besloten we dat we vier commissieleden toch wel aan de lage kant vonden. We hebben toen á la minute nog even een vijfde commissielid gerekruteerd, thanks Marijn! We hadden al een heleboel argumenten doorgenomen om iemand te bekeren tot de driftstroomcommissie maar die bleken allemaal niet nodig te zijn. Het antwoord op onze vraag om bij de commisie te komen was meteen: ja! Overigens moet ik zeggen dat die vergadering waar we met z’n 3en waren best vlot ging. Wat zeg ik, eigenlijk ging hij het snelst aller tijden. Er zijn dan ook minder mensen om het ergens niet mee eens te zijn dus eigenlijk is het best logisch dat de vergadering zo snel ging. Als thema dit jaar hebben we gekozen voor werelddelen. Elke Driftstroom had een ander wereld deel, met allemaal leuke informatie over dat werelddeel. Voor de rest hebben we “lieve Ingrid” weer terug gebracht en we zijn een nieuwe soap begonnen, genaamd Onderweg naar de moho (ONM). Zo, dat was het al weer. Volgend jaar allemaal weer de driftstroom lezen hé.

81


Ik ben een BEF-er Laura Gorter, Mathilde Hagens, Nicole Clerx, Martijn Weekenstroo, Nienke Lips, Sander Osinga, Anne Ottow, Rebecca Berendsen, Friso Gerritsen, Tim van Peer, Menno Hofstra, Vera van der Zwan, Ludo Nijsten en Jasper Schuur.

“papa! Ik zit bij BEF!!!” “ je wat?!” “ ja ik ben nu een BEFer!!” “pardon?” “de Borrels- En Feestencommissie!” Ja, enthousiasme voor deze mooie commissie kan voor wat onduidelijkheid zorgen. Maar wat duidelijk moge zijn, is dat de BEF, de borrels- en feestencommissie, ervoor zorgt dat de prachtfeestjes die Drift ’66, veelal in samenwerking met UGV, organiseert, een waar hoogtepunt wordt. Die drankjes die je in je hand hebt, de mogelijkheid om je jas veilig op te bergen, originele themafeestjes… allemaal dankzij BEF! Het K-sjot. Thuisbasis voor de beste feestjes. Vanaf het moment dat je binnenstapt rond een uur of 2300 (hoewel sommige

82 Bestuur en Commissies

nachtbrakers pas na 0:00 komen) kom je bij de garderobe al bekenden tegen. Ze pakken je jas aan, ruilen je briefjes die 20euro waard zijn om voor een gelijk aantal muntjes en je kan doorlopen naar de eerste basis: de bar. En ook daar zijn vrienden en bekenden, zowel voor als áchter de bar. Eerst even een drankje doen en bijkletsen; over studie en persoonlijke zaken, of een combi van beide… (ik herinner me een quote van Anne Ottow: ”Reinout Vissers was goed vandaag! Ik kwam er bijna klaar op” maar dit terzijde) Als het alcoholpromillage steeg, steeg ook de moed van de eerste om de dan nog lege dansvloer te betreden. Als brave schaapjes volgen er snel meer, en vanaf dan begint het echte feest! Iedereen doet mee, iedereen is vrolijk, iedereen mag iedereen, iedereen komt op de foto (zei het leuk, zij het op een moment dat je liever niet zou willen dat het vastgelegd was). De volgende dag, ergens aan het eind van de middag als het bestuur ook wakker is en al achter de computer heeft gezeten, kijk je op de Drift-site, klik je op de foto’s en denk je:”wow!”

Muzikale opvoeding De Draaierscommissie: Jasper Schuur, Wouter Marra, Menno Hofstra, Menno Nijhuis en Ludo Nijsten.

Aan ons is op elk feest weer de taak om er ook daadwerkelijk een feest van te bouwen. Altijd op zoek naar nieuwe stijlen en briljante combinaties van platen. Altijd rekening houdend met de diverse smaak, en met het omgekeerd evenredige verband tussen alcohol consumpie en muziek smaak van de feestgangers. En dat is leuk, heel leuk. Daarom bedanken wij iedereen van harte die het afgelopen jaar ons publiek wilden zijn. We hopen jullie vermaakt te hebben.


Akcie

Kamercommissie.

Drift OnLine-commissie

Laura Gorter, Vincent Knoops, Bram Ebben, Menno Hofstra en Rebecca Berendsen.

Bram Ebben, Vincent Udo, Annika Huizinga, Tiuri Konijnendijk, Menno Hofstra en Martijn Weekenstroo.

Mario Hendriks, Menno Fraters, Menno Hofstra, Vincent Udo, Tim van Peer en Tim Bogers.

Door het hele studiejaar heen zijn er weer verscheidene kleinere activiteiten georganiseerd door een al te enthousiaste Akcie-commissie. Naast de jaarlijkse activiteiten zoals de Batavierenrace, nachtkanoĂŤn, Sinterklaasborrel, schaatsen, pool en bowlingtoernooi zijn er ook een reeks van splinternieuwe activiteiten georganiseerd zoals een klaverjas en een Trackmaniatoernooi. Een diverse commissie heeft ook dit jaar er voor gezorgd dat alles weer zo goed mogelijk heeft kunnen verlopen. Zij kwamen verscheidene keren bijeen om te vergaderen over de komende activiteiten, waarna zo nu en dan promotie en reserveringen gedaan moesten worden. Met vele geslaagde activiteiten achter zich liggen, mag de Akcie spreken van een geslaagd jaar!

De kamercommissie, koffie en thee zetten, de kamer open houden voor andere leden, de vissen voeren, trackmania spelen en na een lange dag misschien de kamer nog wat langer open houden om lekker na te borrelen met anderen. Op zich niet de zwaarste en moeilijkste taken, maar toch, helden zijn jullie. In tijden dat het bestuur het moest rooien met nog twee overgeblevenen hebben jullie je ingezet om de kamer open te houden. Dankzij jullie hoefden leden geen koffie uit de automaat te drinken, en zijn de vissen niet verhongerd. Zoals zo vaak met helden komen jullie niet in het nieuws. Dat is voorbehouden aan piloten die hun vliegtuig in de Hudson landen zonder zwaargewonden. In de maatschappij zijn het de onopvallende helden die heel veel betekenen. Mensen die voor hun ouders zorgen als deze het niet meer zelf kunnen. Maar ook mensen die er voor ons klaar stonden toen het zo hard nodig was. Daarom verdient de Kamercommissie een ereplekje tussen de andere commissies.

De drol houdt zich bezig met het beheren van de website en het computerpark. Aan het begin van het jaar werden wij verblijd met het bericht dat twee van onze leden een prijs hadden gewonnen bij met hun website http://www.11134.08ds. thinkquest.nl/ Hier kon de DrOL twee nieuwe computers aanschaffen voor in de Driftkamer. Dat dit geen moment later had moeten gebeuren blijkt uit het feit dat enige elektronica bij een van de oude computers een week later in vlammen op ging. Voor zover dus het project van een lid om uit de oude computers nog bruikbare elementen te hergebruiken. Verder zijn alle computers uitgerust met fotobewerking- en lay-outsoftware en is de tentamenbank uitgebreid.

› 83


Deo

Tweedejaarsraad

De ouderejaarsraad

Tycho de Bie, Ellen van de Veer, Maaike van der Meulen, Leandra Grazell, Suzanne van Greuningen, Chantal van Dinther, Joris Groot, Arno Slager, David de Vlieg en Thomas Boerman.

Willem-Bart Bartels, Anne Ottow en Rebecca Berendsen.

Christien Huisman, Vincent Knoops, Mathilde Hagens, Eva Lavooi, Wouter Marra en Nienke Lips.

Zoals bijna elk jaar was de DeO als een van de eerste commissies vol. Aan animo geen gebrek dus. De DeO heeft onder andere een fantastisch weekendje weg georganiseerd, samen met andere activiteiten. Fools Gold (FeS2) was het motto van de DeO afgelopen jaar. Gold Digger was het thema van een feest dat georganiseerd is. Allerlei attributen werden goud gespoten, en sommige attributen kwamen aan het eind van het feest niet meer bij hun rechtmatige eigenaar terug. Een tip voor het volgende jaar, de portier van het K-SJOT kan ook een goud gespoten hamer niet waarderen. Ook dit jaar is de commissie weer populair, binnen drie dagen zat de commissie alweer vol. Dat beloofd veel goed voor komend jaar.

84 Bestuur en Commissies

Wegens gebrek aan levenssymptomen is dit stukje erg kort.

Derdejaarsraad Gosro Karimlou, Floris Keizer, Marijn van Cappelle, Katrien van Oversteeg, Marloes van Lipzig en Ludo Nijsten.

Bij gebrek aan activiteiten en vergaderingen valt er erg weinig te melden.

Van een ouderejaarsraad mag heel wat organisatorisch talent worden verwacht. Deze zelfstandige commissie heeft dan ook zijn best gedaan dit talent te tonen. Onder leiding van Christien is het gelukt de OJR tot een actieve commissie te laten groeien. Om te beginnen was er begin november al het OJR-weekend naar Drenthe. Dit was meteen een groot succes, de commissie kon al niet meer falen. Ook het plan om wat minder actieve ouderejaars bij de Drift te betrekken is uitgevoerd. Zo is er een borrel in de onderwijshal en een etentje bij de pizzeria georganiseerd voor deze studenten. De opkomst was niet grandioos, maar


het is geprobeerd! Heel wat vergaderingen zijn gewijd aan de poging het pullenfeest dit jaar perfect te laten verlopen. Verder is er nog een wilde avond Amsterdam gepland. Eerst naar de Jeneverstoker en daarna uit! Onder de hoede van de OJR valt ook de jaarlijkse thuisblijvers barbecue in de veldwerkperiode. Hierbij toont de OJR zich sterk in de samenwerking met de Bakcie. Kortom: Er mag gezegd worden dat de OJR een succes was. Ook waren de vergaderingen erg gezellig, jus, gehaktballen, stamppot en aardappelen , de Hollandsche pot dus, waren rijkelijk aanwezig. Voor de commissiekleding hebben de vrouwen uit de commissie een avond geborduurd, om zo zeer originele OJR-sloffen te krijgen. Dan mag je toch zeggen dat je als ouderejaarsraad geslaagd bent?

Bakcie

De Commuzie

Mathilde Hagens, Christien Huisman, Eveline van der Linden, Evelien Dik, Laura Gorter, Nienke Lips, Nicole Clerx en Eva Lavooi.

Harm Jan Pierik, Martijn Weekenstroo, Ingeborg Klarenberg, Ludo Nijsten, Thomas Sweijen, Gosro Karimlou, Sander Osinga en Stan van den Bosch.

Iedere commissie noemt zijn of haar commissie natuurlijk de leukste, gezelligste, etc., maar ik denk wel dat ik met recht kan zeggen dat de Bakcie de smakelijkste commissie is. Overal waar zij actief is, tovert zij een glimlach op de gezichten van de Driftleden wanneer deze één van de vele culinaire creaties van de commissie proeven. Denk aan het kerstdiner, de paasbrunch, maar ook de Sinterklaasborrel en de Zomerbarbecue. Stuk voor stuk activiteiten die zonder de Bakcie een stuk minder smakelijk zouden zijn geweest!

Wat houdt ons vrolijk als het studeren even teveel wordt? Wat zorgt ervoor dat de feesten in het K-sjot tot on-christelijke tijden nog feestelijk zijn? Het antwoord is natuurlijk muziek (en bier!!) En omdat wij niet de Combierie heten, hebben wij ons het afgelopen jaar toch maar voornamelijk bezig gehouden met de muzikale sferen in en rondom Drift (hoewel een biertje drinken op de vergaderingen natuurlijk niet verboden was en zelfs als goed bron van inspiratie kon dienen). Als kersvers opgerichte commissie begonnen wij met enkele brainstormsessies over onze doelstellingen en onze mogelijkheden, want hoewel we allemaal wel wisten dat we ‘iets’ met muziek wilden doen dit jaar, was de invulling van het jaar nog onduidelijk. Besloten werd dat in het jaar 2008/2009 een jam-avond en een open podium georganiseerd zouden worden. Zoals dat gaat in het drukke studentenleven vliegt de tijd en voor je het weet had je al veel meer moeten organiseren dan je in werkelijkheid hebt gedaan. Toch stonden we 19 februari met een drumstel all the way from the depths of Haarlem, een paar gitaarversterkers en een hippe trommeldoos in de Onderwijshal

85


van het geliefde IvA. Het was nog goed druk na de Wiekexbekendmakingsborrel en er werd flink op los gemusiceerd. Nadat de laatste klanken van het drumstel en de gitaren uitgestorven waren, de laatste toeschouwers verdwenen waren en alle benodigdheden weer verdwenen waren in verscheidene auto’s, bussen en achterop ruggen fietsen, werd het tijd om aan het open podium te gaan werken. Er waren grootse plannen en vanuit de leden klonken veel positieve geluiden over deelname aan het festijn. Toch mocht het dit jaar niet zover komen. Vanwege veldwerken, andere commissies, werk en nog vijftig andere dingen werd uiteindelijk besloten dat deze Commuzie het open podium rond de Diesweek in 2009 zal geven. In het komende collegejaar dus, maar reken er op dat het een spetterende show zal worden! Check je daar!

86 Bestuur en Commissies

Lezingen en Excursies Alissa Zuijdgeest, Bram Ebben en Mario Hendriks.

In 2008-2009 werd de Lezingen En eXcursies commissie gevormd door Bram Ebben en Alissa Zuijdgeest onder leiding van Mario Hendriks. De start van de commissie liet wat op zich wachten, maar aan het eind van het jaar kunnen we toch terug kijken op een aantal leuke activiteiten. Zo heeft Enno Bregman (samen met Menno Nijhuis) een lezing gehouden over de invloeden van het landijs in Drenthe, zijn we in februarie met een tweetal bedrijvenexcursies naar Geofox Lexmond en CSO geweest. Hopelijk is de commissie volgend jaar groter, zodat er dan meer georganiseerd kan worden! Lezing Enno Bregman In januari heeft Enno Bregman in een goed bezochte lezing verteld over zijn PhD project bij de gemeente Drenthe. Hij onderzoekt de invloed van de landijsbedekking op de geomorfologie die tegenwoordig waargenomen kan worden. Menno Nijhuis en Rens Quak hebben in het kader van hun stage bij de provincie Drenthe een deel van het onderzoek uitgevoerd. Menno heeft hierover, na het vrij inhoudelijke verhaal van Enno, een en ander verteld. In zijn verhaal kwamen ook zijn algemene ervaringen met stage lopen in Drenthe op ludieke wijze aan bod. Voor de geïnteresseerden: de gemeente Drenthe heeft meerdere

stage-plaatsen per jaar, waar Enno ons bij het afscheid nog op attendeerde. Geofox Lexmond Op een woensdagmiddag vertrokken we met een delegatie van Drift’66 en Storm (Milieuwetenschappen) naar Bodegraven waar we op het station opgehaald werden door medewerkers van Geofox Lexmond. Op locatie werden er grondboringen in het veen gezet, wat zelfs een geoloog als Mario goed af gaat! Op locatie werd meer verteld over het veen dat hier in de grond zit. De middag werd afgesloten met presentaties over de beleidsproblematiek die aan veen gekoppeld wordt. De belangrijkste speerpunten van deze presentatie waren de pyriet/arseen problematiek, CO2 uitstoot en bodemdaling en hoe de gemeente Utrecht daar oplossingen voor zoekt. De dag werd afgesloten met een borrel en de mogelijkheid tot vragen stellen. Bram en Mario stonden uiteraard ook direct te kijken bij het radioactieve apparaat dat elementen kan meten. CSO bedrijvendag De tweede bedrijvenexcursie bevatte geen praktisch onderdeel, maar wel een aantal interessante lezingen. De medewerkers van CSO gaven informatie over welke aspecten er komen kijken bij locatieontwikkeling. Hierbij komen niet alleen fysisch-geografische onderwerpen kijken, maar ook archeologie, wetgeving en de flora en fauna ter plaatse. Ook


zusteronderneming Sialtech kwam aan het woord, een organisatie die zich helemaal heeft toegespitst op grondboringen en veldmetingen. Ook heeft een van onze eigen masterstudenten een presentatie gegeven over zijn afstuderen (hij was overigens eind februari 2009 klaar). Na een laatste presentatie over de stagemogelijkheden bij CSO, werd de middag afgesloten met een borrel waar ook weer allerlei oude bekenden van Drift bij waren.

Introductie Commissie een tip van de sluier Frans Aben, Eldert Advokaat, Lydian Boschman, Nicole Clerx, Suzanne van Greuningen, Bram Hillebrand, Maaike van der Meulen, Tim van Peer en Ralph de Wit.

De introductie, allemaal hebben we het meegemaakt. De kennismaking met nieuwe jaargenoten, het onaardig lijkende faculteitsgebouw en de kroegen Oude Dikke Dries en Jan de Winter om vervolgens ‘s morgens met hoofdpijn een verhaal over studiekeuzes aan te moeten horen. En aan het eind van de week staat het Ksjot voller dan de rest van het studiejaar met oude en nieuwe AW studenten. Als klap op de vuurpijl, nadat je in een collegeritme lijkt te komen, staat er vervolgens ook nog een weekendje feesten, geen slaap en prachtige Belgische rotsen op het programma in de Möderscheide Mühle.

zijn werk niet goed gedaan heeft, wangedrag of passief gedrag vertoont, komt er een streepje achter zijn naam. Op een nog onbekende datum worden de streepjes in adjes omgezet, en zal blijken wie er de beste discipline had. Naast drukke vergaderingen en dingen regelen het hele jaar door, is een hoogtepunt van de commissie toch wel de pre-excursie. Onder het mom van stopcontacten checken, bedden tellen of de bakker zoeken, heeft de voltallige commissie dit jaar de kroegen van Saint Vith bezocht. Dit bleek nog een hele opgave, want het verschil

Ook dit jaar zal het zo zijn, dankzij de Introductie Commissie 2009. Ik zal een kijkje achter de schermen geven hoe het er in de IC aan toe gaat. Negen man telt de commissie, onder leiding van Ralf de Wit. In vergaderingen werd het ene thema, spel of geniale aanvulling na de andere op tafel gegooid, de meeste van twijfelachtige kwaliteit door het gebruik van alchohol. De discipline wordt desondanks toch goed gewaarborgd door het inzetten van ‘straf adjes’. Wanneer een lid

› 87


tussen Utrecht en Waals dorp bleek uit het feit dat er vrijwel geen kroegen doordeweeks open zijn in laatst genoemde. Toch hebben we ons daar prima vermaakt. De dag erop hadden sommige zich wat minder prima vermaakt, wat in verband stond met de avond daarvoor. Een lid bleek zelfs de Belgische wegen niet te waarderen en maakte dit door braaksel duidelijk. Ondanks een feestelijke preexcursie en luidruchtige vergaderingen, hebben we dit jaar toch een naar ons idee mooie introductietijd georganiseerd. De introductie is niet alleen voor de aankomende AW-ers, maar ook voor jullie, de (ietwat) oudere AW-ers. Want deze tijd is het ideale moment om elkaar weer te begroeten in de ODD na een lange vakantie, het veldgevoel en de boslucht op te snuiven in de Ardennen en daar nieuwe mensen te ontmoeten alswel de oude banden weer aan te halen. Daarom hoop ik jullie allemaal naast onze nieuwe eerstejaars te kunnen begroeten!

88 Bestuur en Commissies

GVR Commissie Richard Bakker, Astrid Ruiter, Sophie Jansen, Vincent Knoops en Rebecca Berendsen.

GVR 2009: Drift Invades Scotland, never a truer statement. Overal waar we met onze groep van 24 heen gingen lieten we een spoor van ravage achter, deze werd naderhand natuurlijk opgeruimd door de commissie. Als “sprinkhanen” heb ik menig keer gehoord. Maar afgezien hiervan was het een prachtige reis, mooie natuur in Engeland en Schotland, maar ook zijn er niet te missen steden aangedaan zoals Cambridge en Edinburgh. De commissie heeft zich ingezet om een betaalbare reis naar dit mooie land te neer te zetten met de nodige activiteiten zoals een college in Cambridge University, een excursie naar Arthur’s Seat in Edinburgh, fenominale toeristische routes die helaas niet door

iedereen gewaardeerd werden, een bezoek aan het voor aardwetenschappers niet te missen Hutton’s Unconformity, een trektocht door het Lake District, de Highland games in Balloch en niet te vergeten naar Harry Potter 6 mèt studenten korting. Ook waren er goed gevulde Goodiebags die uiteindelijk voor de nodige extra bagage zorgde, net als de heerlijk vol geshopte reistassen waarin onder andere volledige Kilt outfits zaten die twee van onze Drifters zich hebben laten aanmeten. Een beetje verontrustend was dat het er eigenlijk nog helemaal niet zo gek uitzag zodat zelfs onze mede toeristen driftig foto’s van ze hebben gemaakt. Twee van de mindere dingen waren toch de regen die we door de hele 2 weken haf en aan hebben meegemaakt en de miljoenen mugjes van 1 mm groot die als ‘sole purpose in life’ hadden om zoveel mogelijk van ons zovaak mogelijk


te prikken, met als gevolg dat veel van de dames zich gesluierd door de avonden bewogen wat helaas niet voorkwam dat de mugjes toch nog in hun doel slaagden. Iedeereen die mee was heeft goed meegeholpen met de algemene taken die zo een reis met zich mee brengt, wat resulteerde in meestal zeer goed eetbare diners die we genuttigd hebben naast de pizza, gegeten tijdens de trektocht, en de noodgedwongen Fish & Chips omdat het gas op was. Al met al een geslaagde reis met veel gezelligheid die toch leerzaam was.

Wiekexcommissie Menno Hofstra, Renée de Bruijn, Nikki Blaauwbroek, Nienke Lips, Rebecca Berendsen, Mathilde Hagens, Anne Dangremond, Jasper Schuur, Mario Hendriks.

De Wiekex, elk jaar weer vertrekken er tijdens een weekend in het voorjaar weer drie huurbusjes vol studenten naar een voor ons interessante locatie in de “buurt”. Afgelopen jaar heeft de wiekexcommissie hard gewerkt om een prachtige Wiekex te organiseren naar een onvergetelijke locatie. Het duurde niet land voordat de keuze was gevallen op het mooie, maar stiekem toch ook heel kleine, Helgoland. En daar kwamen de eerste zorgen. Hoe vermaak je 36 studenten aardwetenschappen op

een eilandje van 1,7 km2 met een buureiland van 70 hectare? Maar waar de gemiddelde Duitser dit eilandje ziet als belastingparadijs, hebben wij een prachtig aardwetenschappelijk en cultureel programma in elkaar weten te zetten. Hiervoor werd het uiterste van de talenknobbel van de commissieleden op het gebied van het Duits gevraagd tijdens bel- mail- en faxsessies. Ook het ontcijferen van Duitse handschriften op wazige faxen bleef ons niet bespaard. Terugkijkend durf ik te zeggen dat Helgoland een geniale en heel bijzondere locatie was, en dat de commissie heel hard heeft gewerkt. Bij deze daag ik de commissie van volgend jaar uit deze bijzondere locatie te overtreffen.

› 89


Commiski

Jaarboek Commissie

Voor de derde keer!

Mario Hendriks, Wouter Marra en Marijn van Cappelle

Renée de Bruijn, Nienke Lips, Vincent Knoops en Laura Gorter.

Dit jaar is de enthousiaste commissie bestaande uit Laura, Renée, Vincent en Nienke helaas wat laat opgestart. Hierdoor is besloten om een skireis te boeken via een reisbureau in plaats van alles zelf uit te zoeken. Er zijn toen verschillende offertes aangevraagd, waarbij gezocht is naar een groter skigebied dan vorig jaar, maar wat ook niet te duur was. Uiteindelijk is toen gekozen voor het dorpje La Joue du Loup wat hoort bij het skigebied La Devoluy. Dit gebied heeft goede skimogelijkheden voor een erg lage prijs en het was ook nog eens leuk meegenomen dat herinneringen aan veldwerk opgehaald konden worden. Naast het organiseren van de skireis is er ook nog een succesvolle skiavond in Snowworld in Zoetermeer geweest. Dit om de skireis te promoten en de andere leden een gezellig avond te bezorgen. In de toekomst wil de skicommissie graag eerder opgestart worden, het liefst voor de zomer al, zodat het mogelijk is om alles een keer helemaal zelf te regelen en het daardoor ook goedkoper te maken. Hierdoor is er de mogelijkheid om naar grotere gebieden te gaan voor een aantrekkelijke prijs. Dus mocht je intresse hebben. Schrijf je dit jaar in!

90 Bestuur en Commissies

De jaarboek commissie startte het jaar met het vaststellen van een grove inhoud van het jaarboek. Wat moet er wel in het jaarboek komen en wat niet? Tegen de kerst werd er begonnen met het verzamelen van de stukjes. Ook werd er begonnen aan het rond krijgen van de financiën. Sponsoren en drukkers werden gecontacteerd om een zo goedkoop doch mooi mogelijk jaarboek uit te kunnen geven. Gedurende het jaar kreeg het jaarboek steeds meer inhoud, maar aan het einde van het jaar

bleek er toch nog wat werk over te zijn. Tussen de GVR, de UIT en onze eigen vakanties door werd de laatste hand aan het boek gelegd. Op dit moment, vlak na de vakantie, is de inhoud van het jaarboek zo goed als rond. Hopelijk hebben we een mooi aandenken voor later geproduceerd!


Dies commissie

Toneel

Renée de Bruijn, Martijn Weekenstroo, Nicole Clerx en Tim van Peer

ESWUC

Vol enthousiasme begon Renee met het zoeken naar mensen die samen met haar een geweldige diesweek wilde gaan organiseren. Dit werd een groepje van vijf mensen en in maart kwamen we voor het eerst bij elkaar om wat ideeën uit te wisselen en een leuk thema te bedenken. Dit ging verbazingwekkend snel en iedereen had er het volste vertrouwen in dat het allemaal goed ging komen. Toen we voor veldwerk nog even bij elkaar kwamen leek dit ook zo te zijn maar na veldwerk begonnen de tegenslagen zich op te stapelen. Dingen waren toch opeens volgeboekt of na een beleidsverandering niet meer mogelijk. De paniek sloeg even toe: Murphy’s law bleek opnieuw te kloppen. Maar gelukkig laten wij ons als commissie niet uit het veld slaan en gaan we er voor zorgen dat het een ontzettend leuke dies word dit jaar!

Spelers: Simone de Bruijn, Jolien Bouwman, Wouke Oprel, Myrthe Kuiper, Arne Krever, Astrid Benders, Stefan in 't Veld, Iris Seriese, Erik Bakhuijs, Arjen van Keulen, Floortje Verhagen en Elke Imberechts. Commissie: Klara Elwenspoek, Robert Zandbergen, Ingeborg Gaillard, Reinier Folkerts, Marlous Brinkman, Coby Hoogland, Ivana Pieters, Nikki Blaauwbroek, Nienke Lips en Ludo Nijsten. Regiseur: Elise Reilingh.

Repetities Daar stonden we dan de eerste keer, met allemaal nieuwe mensen. Op enkelen na waren het allemaal onbekenden. Hoe verder we vorderen met improviseren en oefenen, hoe beter we elkaar leerden kennen. We hadden nog geen stuk, dat improviseerden we in elkaar met kleine stukjes. Voorbeelden zijn: de spannendste dag van het saaiste beroep, onderlinge macht die je niet verwacht (zoals secretaresse die macht heeft over de baas) etc. Korte meditatie oefeningen waren ook aan de orde om ons te laten nadenken over onze rol. We hadden al een vaag idee voor het stuk, een komedie, maar met een kritische blik op de maatschappij. Na vele maanden elke woensdagavond geoefend te hebben hadden we het volledige stuk; Extreme Society Walk Up Call, kortweg ESWUC, een door

ons zelf geschreven stuk. Gelijk het eerste weekend na de vakantie gingen we met z’n allen op toneelweekend. Dit was op een boerderij in een omgebouwde stal. We hebben hard geoefend in de kou, want koud was het. Zodra je niet op de vloer hoefde te staan zat je zo dicht mogelijk bij de kachel. Deuren moesten zo kort mogelijk open worden laten, anders kwam de kou binnen. Het slaapgedeelte was nog beter, helemaal geen verwarming en dat terwijl het buiten minimaal 5 tot 10 graden vroor. Na dit harde werk hadden we nog enkele repetities over voordat de toneelweek begon. We hadden het stuk nog niet 1 keer achter elkaar gespeeld! Help! Ach, dat doen we dan wel tijdens de generale. De toneelweek. Eindelijk was het zover, de toneelweek zelf begon. Na al die maanden oefenen mochten we ons stuk spelen voor publiek. Eerst de generale, laten we het stuk eens helemaal achter elkaar gaan spelen. Tijdens de generale was het decor echter ook nog niet klaar, daar moest mee geholpen worden. Is er iemand technisch aangelegd? De klusjesman misschien? Nee, dat is alleen zijn rol. Toch? Nee hoor, de klusjesman is nog een beetje technisch aangelegd ook zodat nog even snel een deel van het decor in elkaar geknutseld werd. Toen was het eindelijk zover, het stuk zou gespeeld worden. Allemaal naar de kleedkamer, poedertijd, ook voor de heren.

91


Iedereen opgepoederd? Mooi, naar de vloer. Toen gingen we elkaar energie geven, in een kring, handen geven en keihard, één voor één naar elkaar schreeuwen “yes you can” en eindigend met “yes we can” met ons allen. Daarna ging iedereen voor zichzelf alles nog even alles na. Nu naar achteren want het publiek komt binnen. Daar stonden we achter de deur, we hoorden hoe het publiek binnenkwam. Zat iedereen? Intromuziekje afgelopen? Oké, spelen maar. Hier en daar maakten we een klein foutje, maar dat valt alleen ons op, maar waar blijft de lach? Dit is een komedie, we willen geschater, geen gegrinnik. We stonden weer met z’n allen achter de deur op een paar na. De SM-scène was aan de beurt. En ja, eindelijk, geschater, luid gelach, missie geslaagd.

92 Bestuur en Commissies

Raad van Advies

Kasco

Harm Jan Pierik, Jody Mijts, Nicole Clerx, Nienke Lips, Menno Hofstra, Anne Dangremond, Floris Keizer, Bram Ebben, Nikki Blaauwbroek, Jan de Vries.

Wouter Marra & Mathilde Hagens.

Wij, als Raad van Advies proberen het bestuur bij staan wanneer dit nodig is. Zij kunnen naar ons toe komen als zij vragen hebben, maar wij kunnen ook naar hun toe gaan als wij dat nodig achten. Want de RvA is er voor gevraagd en zeker ook voor ongevraagd advies, want als wij een probleem spotten terwijl het bestuur dat mist zullen we daar ook zeker over beginnen. Het begint met het bestuur vertellen hoe dat de kleine dingetjes ook anders kunnen, zoals notulen van bestuursvergaderingen die best wel uitgebreider mogen. Ook met de grotere problemen hebben wij geprobeerd het bestuur te helpen. De ziekte van Mario en het weggaan van Klara, problemen die je graag met meer dan 2 á 3 mensen wil aanpakken. Ondanks het feit dat we ons soms aan bestuur opgedrongen hebben en ze onze gedachten verteld hebben of ze het nou leuk vonden of niet, denk ik dat ze er wel wat aan gehad hebben. Het lastig doen tegen het bestuur kan natuurlijk alleen als we dat allemaal met plezier deden. Gezellig bij elkaar gaan eten en lekker kletsen voordat we over de serieuze zaken moeten gaan praten. Zo viel iedere vergadering samen met lekker eten.

De kascontrolecommissie bestaat uit oud-penningmeesters. Ze geven advies aan de huidige penningmeester en helpen bij boekhoudkundige vragen. De boekhouding wordt een aantal keer per jaar grondig gecontroleerd. Dit jaar was een makkelijk jaar, er waren geen moeilijke beslissingen en Laura heeft er alles behalve een puinhoop van gemaakt.


93


A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y X

Adressenlijst Gegevens verwijderd uit digitale publicatie

94 Adressenlijst


A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y X 95


A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y X

Gegevens verwijderd uit digitale publicatie

96 Adressenlijst


A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y X 97


A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y X

Gegevens verwijderd uit digitale publicatie

98 Adressenlijst


A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y X 99


Pale Blue Dot

Text from Carl Sagan, Pale Blue Dot, Random House, 1994

Look again at that dot. That’s here. That’s home. That’s us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every “superstar,” every “supreme leader,” every saint and sinner in the history of our species lived there-on a mote of dust suspended in a sunbeam. The Earth is a very small stage in a vast cosmic arena. Think of the rivers of blood spilled by all those generals and emperors so that, in glory and triumph, they could become the momentary masters of a fraction of a dot. Think of the endless cruelties visited by the inhabitants of one corner of this pixel on the scarcely distinguishable inhabitants of some other corner, how frequent their misunderstandings, how eager they are to kill one another, how fervent their hatreds. Our posturing, our imagined self-importance, the delusion that we have some privileged position in the Universe, are challenged by this point of pale light. Our planet is a lonely speck in the great enveloping cosmic dark. In our obscurity, in all this vastness, there is no hint that help will come from elsewhere to save us from ourselves. The Earth is the only world known so far to harbour life. There is nowhere else, at least in the near future, to which our species could

100

migrate. Visit, yes. Settle, not yet. Like it or not, for the moment the Earth is where we make our stand. It has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the pale blue dot, the only home we’ve ever known.

Foto van de aarde vanuit Voyager 1 vanaf 6 miljard kilometer afstand. De aarde bevind zich net onder het midden aan de rechter kant van de foto.



Kunst: Jaarboek Drift '66 2008-2009