Page 1


ι εἶπαν κι ἔγραψαν ὅσοι ἔζησαν μετά τό ἔπος τοῦ 1940: «Ἡ εἰκοστή ὀγδόη Ὀκτωβρίου ἀνήκει στίς μεγάλες ἡμέρες τοῦ Ἔθνους. Πρέπει νά τήν ξαναλογιζόμαστε κάθε φορά πού ξανάρχεται. Νά τήν κάνουμε παραμύθι ἐμεῖς, πού μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο, τή ζήσαμε. Νά τή λέμε στά παιδιά μας κι ἐκεῖνα στά παιδιά τῶν παιδιῶν τους. Κι ἔτσι πάντα νά γίνεται. Καί τό παραμύθι νά μήν εἶναι ψυχρό, χωρίς χρῶμα καί χωρίς ψυχή. Νά ἔχει κάτι ἀπό τόν πόνο μας, ἀπό τόν καημό μιᾶς φυλῆς, ἀπό τό πάθος μας καί τήν περηφάνεια μας...» (Ὄρθια ψυχή, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου). Κι ἐμεῖς «ἀκολουθῶντας τό δύσκολο δρόμο τῆς μνήμης ἀνηφορίζουμε αὐτές τίς μέρες, πρός ἐκεῖνο τό ἔπος νοιώθοντας πώς ἀπό τήν ἀρχαιότητα αὐτή εἶναι ἡ πιό βαθειά καί αἱματηρή παράδοση τοῦ Ἑλληνισμοῦ: νά παλεύει νά διανοίξει... τό χῶρο τῆς ἐλευθερίας». Ἡ Ἑλλάδα τά ξημερώματα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ ’40 «τινάχθηκε περήφανη καί γέμισε ἡ χώρα δάφνες καί δόξα» (Χρέος αἰώνιο, «Ἡ Εὐθύνη»). Κι ἔγραψαν τότε στό μανιφέστο τους οἱ νέοι συγγραφεῖς τῆς Ἑλλάδος ἀπευθυνόμενοι στούς συναδέλφους τους ὁλόκληρου τοῦ κόσμου: «Γιά νά κερδίσουμε αὐτή τή μεγάλη μάχη, θά κάνουμε ὅλες τίς θυσίες, ὅπως ἔκαναν πάντα οἱ Ἕλληνες, ὅταν πολεμοῦσαν γιά τήν ἐλευθερία...». Κι ἔκαναν πολλές θυσίες οἱ Ἕλληνες. «Τούτη ἡ Πίνδος δέν εἶναι βουνό εἶναι χάος. Ἀπό χτές τήν ἀνεβαίνουμε καί τελειωμό δέν ἔχει» (Χρῆστος Ζαλοκώστας). «Τριγυρίζουμε πάνω στό χιόνι μέ τίς χλαῖνες κοκαλιασμένες. Ποτέ δέν βγῆκε ὁ ἥλιος σωστός ἀπ᾽ τά ὑψώματα τοῦ Μοράβα... Μά ὅ,τι κι ἄν γίνει ἐμεῖς θά ἐπιζήσουμε...» (Ν. Βρεττάκος). Κι ὅλοι πολεμοῦσαν. «Ἐπιστήμονες ἤ σκαφτιάδες, ὅλοι νιώθαν ἐξίσου καλά πώς στά χέρια τους κρεμόταν ἡ τύχη τοῦ ἔθνους. Κι ἔτρεχαν πίσω ἀπό τ᾽ ὄνειρο τῆς ἐλευθερίας» (Πίνδος, Χρῆστος Ζαλοκώστας). «Ἀγωνίζονταν τά παιδιά τῆς Ἑλλάδος γιά τή μεγάλη μητέρα τήν Πατρίδα καί ὑπερασπίζονταν τ᾽ ὄνομά τους. Πολεμοῦσαν γιά νά διατηρήσουν τήν τιμή νά λέγονται Ἕλληνες» (Π. Πρεβελάκης). ÿ

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

283


«Στό γαλανό οὐρανό τῶν Ἑλλήνων ὁ κακός γείτονας ἔστειλε σιδερένια πουλιά καί ρίχνανε μπόμπες καί σκοτώνανε γυναῖκες καί παιδιά... »Ἔ! λέγανε οἱ ξένοι ἄνθρωποι πού βλέπανε τά γινόμενα, τί θά κάμει τόσο μικρός λαός μέ τόσο μεγάλο γείτονα; Θά γονατίσει σέ μιά μέρα! »Καί ὁ λαός πίστευε πώς θά τόν βοηθήσει ἡ προσβλημένη Παναγία...» (Χρονικό τοῦ 1940, Ἠλία Βενέζη). Ἔτσι ἔγινε. Ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός ἔστεψε μέ θαυμαστές νίκες τήν παλληκαριά καί τήν πίστη τῶν Ἑλλήνων. «Τότε ἔγινε μεγάλος ἑορτασμός στή χώρα μας. Οἱ καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν χτυποῦσαν χαρμόσυνα τρεῖς ἡμέρες καί τά σπίτια βάλανε σημαῖες... »Ὁ λαός ἔψελνε ‘‘Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ’’, καί οἱ γυναῖκες κλάψανε σιωπηλά, ὅταν μνημόνεψαν τούς σκοτωμένους πολεμιστές» (Ἠλίας Βενέζης). Αὐτά ἔγιναν τό 1940. Τώρα; Ταιριάζουν στό σήμερα οἱ στίχοι τοῦ Νομπελίστα ποιητῆ: «Πέστε στόν ἥλιο νἄβρει ἕναν καινούργιο δρόμο τώρα πού πιά ἡ πατρίδα του σκοτείνιασε στή γῆ» (Ἆσμα ἡρωικό καί πένθιμο, Ὀδυσσέα Ἐλύτη). Ὅμως «ἡ μνήμη τοῦ ἔπους τοῦ 1940 τήν ὥρα αὐτή τοῦ Ἔθνους μᾶς ζητάει πάλι νά προασπίσουμε τήν ταυτότητα καί τήν ἀξιοπρέπειά του λέγοντας ‘‘ὄχι’’ σέ κάθε μορφή δουλείας πού διαβαίνει τίς πύλες τῆς Ἑλλάδος» (Γ.Δ. Δασκαλάκης, Καθηγητής Ἱστορίας). Ναί, μή λησμονοῦμε τίς μεγάλες μέρες τοῦ 1940-41, πού μέ τόν ἀπαράμιλλο ἡρωισμό καί τήν πίστη τους οἱ παπποῦδες μας κέρδισαν τόν θαυμασμό ὅλου τοῦ κόσμου. Καί σήμερα μπορεῖ νά ἀναστηθεῖ ἡ Πατρίδα μας, ἄν μᾶς ἐμπνέουν τά ἴδια ἰδανικά. Αὐτή τή σημασία ἔχουν τά λόγια τοῦ Γκαῖτε «ἀλλοίμονό σου νά εἶσαι ἐγγόνι». Πρέπει νά εἶσαι καί συνεχιστής καί δημιουργός. q

284

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

εφύλλιζα τό ἡμερολόγιο τοῦ παπποῦ σου, γιέ μου. Τήν ἱστορία τή διέκοπταν τά κιτρινισμένα γράμματά του στή γιαγιά καί τά δικά της σέ κεῖνον. Θυμόμουνα τά δακρυσμένα μάτια του, ὅταν κοίταζε τή γαλανόλευκη κάθε Ὀκτώβρη καί τά λόγια διακόπτονταν ἀπό τή συγκίνηση καί τή δύναμη τῶν ἀναμνήσεών του. Δέν ξεχνῶ τήν παιδική ἔκπληξή μου, ὅταν, βλέποντας τό σημάδι στό μπράτσο του, τόν ρώτησα: «Πότε χτύπησες, πατέρα»; Κι ἐκεῖνος χαμήλωσε τά μάτια, τά μισόκλεισε καί εἶπε μόνο: «εὐτυχῶς, μόνο λίγες μέρες νοσηλεύτηκα. Κι ἦταν τόσο δύσκολες ἐκεῖνες οἱ μέρες στό μέτωπο»! Κι ἔπειτα, ὅταν ἔπεσε, τυχαῖα θά ᾽λεγα, στά χέρια μου ἐκεῖνο τό χαρτί πού ἔγραφε: «Σταυρός... τάξεως, γιά ἡρωική πράξη»... καί σφραγιζόταν μέ ἡμερομηνία..., θυμᾶμαι τόν ρώτησα «ποιά ἦταν αὐτή ἡ πράξη σου, πατέρα»; Ἐκεῖνος, μέ πρωτόγνωρη γιά τά δικά μου νεανικά δεδομένα σεμνότητα, ἀπάντησε: «πολλοί πῆραν κάτι τέτοιο τότε» καί σίγησε. Ξεφύλλιζα τό ἡμερολόγιο τοῦ πατέρα μου, παιδί μου, καί μοῦ φαινόταν πώς ἄκουγα τά βήματα τοῦ στρατοῦ μας στό χιόνι, τά ἐχθρικά ἀεροπλάνα νά γαζώνουν τόν τόπο, τά πυρά νά ἀνταλλάσσονται καί νά σκοτεινιάζει ὁ οὐρανός. Τήν πείνα, τή δίψα,


τό κρύο νά γίνονται σύμμαχοι τοῦ ἐχθροῦ. Ἀλλά καί τήν πίστη, τήν ἀπόφαση, τή λεβεντιά, νά τά ξεπερνάει ὅλα αὐτά καί νά νικάει. Κι ἔπειτα ἔνοιωσα τίς λέξεις νά τίς διαπερνᾶ ἡ θλίψη τῆς ὑποχώρησης, ἡ ζωή τῆς κατοχῆς πού ἔμοιαζε μέ θάνατο... Κι ἤθελα νά σοῦ φωνάξω δυνατά, πολύ δυνατά: Γράψε, ἀπαντώντας στά συνθήματα τῶν τοίχων «δέν ὑπάρχουν πατρίδες! Κάτω τά σύνορα!». Γράψε στήν καρδιά σου, μέ γράμματα ἔντονα, φωτεινά: Ὑπάρχουν πατρίδες! Κι ἡ δική μου εἶναι γιά μένα πολύτιμη! Καί θέλω κι ἐγώ νά κρατάω στούς ὤμους μου τό βάρος τῆς ἱστορίας της, τήν ἐλπίδα γιά τό μέλλον της, τή χαρά τῆς ὀμορφιᾶς της. Γ ιά τί πο τα δέ ν π ουλάω αὐ τό τόν θησ αυρό! Ξεφύλλιζα τό ἡμερολόγιο τοῦ παπποῦ σου, γιέ μου, καί δάκρυσα, καθώς τοῦ μοιάζεις στῶν ματιῶν τή λάμψη!... Καί τό ᾽κλεισα μέ ἐλπίδα καί πίστη! Καί τό φύλαξα, γιά νά μετρᾶς μ’ αὐτό τή δύναμη τῆς καρδιᾶς σου! Ε. Βερονίκη

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

285


«Ἡ Σαλονίκη ποὔσβηνε μέ τοῦ καιροῦ τό διάβα, καντήλι πού τρεμόφωτο γιά λάδι λαχταρᾶ», καθώς τραγουδοῦσε ὁ ποιητής, ὕστερα ἀπό σκλαβιά πέντε σχεδόν αἰώνων (1430-1912) στούς Τούρκους, ξανάγινε ἑλληνική καί μάλιστα ἀνήμερα τοῦ πολιούχου της μεγαλομάρτυρα Ἁγίου Δημητρίου. «Ὄχι δέν ἦταν ὄνειρο! Νάτη παρθένα, νάτη! Ὄμορφη, γαλανόλευκη, μέ τό Σταυρό ψηλά!» συνεχίζει μέ ἐνθουσιασμό ὁ ἴδιος ποιητής* ἀτενίζοντας μέ βουρκωμένα μάτια τή γαλανόλευκη ἑλληνική σημαία νά κυματίζει περήφανα ἐκεῖ ὅπου μέχρι χθές κυμάτιζε ἡ σημαία μέ τήν ἡμισέληνο. Ἐκείνη τήν ὄμορφη καί ἀνεπανάληπτη νύχτα ὁ Τοῦρκος στρατιωτικός Διοικητής τῆς Θεσσαλονίκης Χασάν Ταξίν Πασάς ἀναγκάστηκε ταπεινωμένος νά ὑπογράψει τό Πρωτόκολλο παραδόσεως τῆς πόλεως στόν ἑλληνικό στρατό. Ἦταν 26 Ὀκτωβρίου τοῦ 1912. Εἶχε προηγηθεῖ ἡ διήμερη νικηφόρα μάχη τῶν Γιαννιτσῶν (19 καί 20 Ὀκτωβρίου τοῦ 1912). Τά Γιαννιτσά οἱ Τοῦρκοι τά θεωροῦσαν ἱερή πόλη τους. Εἶχε 17 μεγάλα τζαμιά. Σ’ ἕνα ἀπό αὐτά ὑπῆρχε καί ὁ τάφος τοῦ Γαζῆ Ἐβρενός, τόν ὁποῖον οἱ Τοῦρκοι θεωροῦσαν μεγάλο εὐεργέτη καί συντελεστή τῆς προόδου τῆς πόλεως. Ἐπί τῆς ἐποχῆς του, γύρω στά 1400 μ.Χ. χτίστηκαν πολλά τζαμιά, σχολεῖα, φτωχοκομεῖα καί ἄλλα κοινωφελή ἔργα. Τόν θεωροῦσαν μάλιστα οἱ Ὀθωμανοί ὡς ἅγιο καί κατέφευγαν ἀπό

300

ὅλη τή Μακεδονία στόν τάφο του στά Γιαννιτσά νά προσκυνήσουν καί νά ζητήσουν τή βοήθειά του. Γι’ αὐτό ὅταν ὁ ἑλληνικός στρατός, πού προέλαυνε μέ ἐπικεφαλῆς του τόν Ἀρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, Διάδοχο τοῦ θρόνου καί Δούκα τῆς Σπάρτης, ἐλευθέρωσε στίς 16 Ὀκτωβρίου τή Βέροια, 50 περίπου χιλιόμετρα ἀπό τά Γιαννιτσά, οἱ Τοῦρκοι συγκέντρωσαν ὅλες τίς δυνάμεις τους καί ἀγωνίστηκαν μέ πεῖσμα, γιά νά κρατήσουν τήν ἱερή πόλη τους. Ἤξεραν πολύ καλά ὅτι ἄν ἔχαναν τά Γιαννιτσά, ὁ δρόμος γιά τή Θεσσαλονίκη θά ἦταν ἀνοιχτός γιά τούς Ἕλληνες. Ἡ μάχη τῶν Γιαννιτσῶν κράτησε δύο μέρες. Καί οἱ δύο ἀντίπαλοι ἀγωνίσθηκαν μέ ἡρωισμό. Τελικά ἡ νίκη στεφάνωσε αὐτούς πού πολεμοῦσαν γιά τήν ἐλευθερία, τούς Ἕλληνες. Οἱ Τοῦρκοι, ἀφοῦ θρήνησαν 1.000 νεκρούς, 3.000 τραυματίες καί χιλιάδες αἰχμαλώτους, τράπηκαν σέ ἄτακτη φυγή. Ὁ ἀνταποκριτής τῶν Times τοῦ Λονδίνου, πού παρακολουθοῦσε τή φυγή αὐτή, ἔγραφε στήν ἀνταπόκρισή του: «Εἶδα πολλά ἄξια λόγου θέματα στή Μακεδονία, ἀλλά κανένα ἀπό αὐτά τόσο σπαρακτικό καί τόσο τρομερό, ὅσο ἡ ὑποχώρηση τοῦ Ταξίν τήν ἑπoμένη ἀπό τή μάχη τῶν Γιαννιτσῶν... Ἡ ἀθλιότητά τους ἦταν ἀπερίγραπτη, τό πένθος καί ἡ θλίψη ἦταν διάχυτη στίς μορφές τους...». Ὁ νικητής ἑλληνικός στρατός δέν εἶχε στή διάθεσή του χρόνο ἀναπαύσεως. Ἔπρεπε νά βιαστοῦν διότι οἱ πληροφορίες, πού εἶχε ὁ

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012


Ἀρχιστράτηγος, ἔλεγαν ὅτι Μεραρχίες τοῦ Βουλγαρικοῦ καί Σερβικοῦ στρατοῦ κατευθύνονται πρός τή Θεσσαλονίκη μέ σκοπό νά τήν καταλάβουν. Οἱ Τοῦρκοι στήν ὑποχώρησή τους κατέστρεψαν τίς γέφυρες τῶν ποταμῶν Ἀξιοῦ, Λουδία καί Γαλλικοῦ, γιά νά δυσκολέψουν τήν προέλαση τοῦ στρατοῦ μας. Ἡ ἀνδρεία ὅμως τῶν στρατιωτῶν μας καί ἡ αὐτοθυσία τους ξεπέρασαν τά ἐμπόδια. Καί στίς 4 τό ἀπόγευμα τῆς 26ης Ὀκτωβρίου ἡ Γ΄ Μεραρχία μας εἶχε φθάσει ἤδη στό Ὡραιόκαστρο, στά βορειοδυτικά ὑψώματα τῆς πόλης. Οἱ διαπραγματεύσεις γιά τήν παράδοση τῆς Θεσσαλονίκης, μέ τήν παρουσία τῶν Προξένων τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, μεταξύ ἑλληνικοῦ καί τουρκικοῦ στρατοῦ εἶχαν ἀρχίσει ἤδη ἀπό τίς 25 Ὀκτωβρίου. Ἐκπρόσωπος τῶν Τούρκων ἦταν ὁ Στρατηγός Σεφήκ Πασάς καί τῶν Ἑλλήνων οἱ ἀξιωματικοί Βίκτωρ Δούσμανης καί Ἰωάννης Μεταξᾶς. Ὁ Ἀρχιστράτηγος τῶν Τούρκων Χασάν Ταξίν Πασάς πρότεινε νά παραδοθεῖ ἡ πόλη «ὑπό ὡρισμένους ὅρους». Ὁ Ἀρχιστράτηγος ὅμως Κωνσταντίνος, ὡς νικητής τῶν μαχῶν, ζήτησε τήν παράδοση τῆς πόλης «ἄνευ ὅρων». Καί μετά ἀπό ἀρκετές διαβουλεύσεις ὑπεγράφη τό σχετικό Πρωτόκολλο Παραδόσεως τῆς Θεσσαλονίκης ἀπό τούς Τούρκους στούς Ἕλληνες. Τήν ἴδια ὥρα, τά μεσάνυχτα τῆς 26ης Ὀκτωβρίου, εἰσῆλθαν στήν Θεσσαλονίκη δύο εὐζωνικά τάγματά μας καί τμήματα τῆς 7ης Μεραρχίας. Ἡ ὁδός ἀπό τήν ὁποία εἰσῆλθε ἡ Μεραρχία ὀνομάσθηκε ἀπό τότε ὁδός 26ης Ὀκτωβρίου. Ἡ Θεσσαλονίκη ἦταν καί πάλι ἑλληνική. Παρά τή ραγδαία βροχή ὁ ἑλληνικός πληθυσμός πλημμύρισε τούς δρόμους ζητωκραυγάζοντας. Οἱ κρυμμένες ὥς τότε στά σεντούκια ἑλληνικές σημαῖες κυμάτιζαν πλέον στά μπαλκόνια. Ἡ ἑλληνική σημαία ὑψώθηκε στό Λευκό Πύργο, ἀναπτερώνοντας τήν περηφάνεια τοῦ

Γένους μας. Οἱ καμπάνες τῶν Ναῶν διαλαλοῦσαν τό χαρμόσυνο γεγονός. Ὅταν ἔφθασαν οἱ Βούλγαροι, ἦταν πλέον πολύ ἀργά γι’ αὐτούς. Δημιούργησαν ὅμως ἀρκετά προβλήματα καί ἤγειραν πολλές ἀξιώσεις. Τούς ἀντιμετώπισε βέβαια μέ ἄκαμπτη ἀποφασιστικότητα ὁ Ἀρχιστράτηγος Κωνσταντίνος. Ἀντιθέτως οἱ Σέρβοι, ὅταν ἔφθασαν στή Θεσσαλονίκη, συγχάρηκαν τόν ἑλληνικό στρατό καί ἀνεχώρησαν σύντομα. Τό πρωί τῆς 28ης Ὀκτωβρίου εἰσῆλθε θριαμβευτής στήν πόλη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἐπικεφαλῆς τῆς Ι΄ Μεραρχίας ὁ συντελεστής τῆς νίκης Ἀρχιστράτηγος Κωνσταντίνος. Ἀκολούθησε Δοξολογία στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, στήν ὁποία προεξῆρχε, φορώντας τήν πιό λαμπρή στολή του, ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κυρός Γεννάδιος. Ὅλος ὁ κόσμος μέ δάκρυα στά μάτια δοξολογοῦσε τόν παντοδύναμο Κύριο, πού χάριζε καί πάλι στήν πόλη τοῦ Μεγαλομάρτυρός Του Ἁγίου Δημητρίου τήν ἐλευθερία της. Κατόπιν ὁ διάδοχος ἐγκαταστάθηκε στό Διοικητήριο καί δέχτηκε τίς Ἀρχές τῆς πόλεως. Ἄρχιζε πλέον μιά νέα ζωή γιά τήν ἐλεύθερη ἑλληνική Θεσσαλονίκη. Μιά ζωή 100 χρόνων ἀπό τότε. Ζωή γεμάτη παλμό καί ἐθνική περηφάνεια. q —————— Ἰ. Πολέμης, τό ποίημα δημοσιεύτηκε στήν Ἀθήνα, στίς 27.10.1912 Βοηθήματα Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν: Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Τόμος ΙΔ΄. Γενικοῦ Ἐπιτελείου Στρατοῦ: Ἐπίτομη Ἱστορία τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων 1912-1913, Ἀθήνα 1987. Ἀποστόλου Παπαγιαννοπούλου: Ἱστορία τῆς Θεσσαλονίκης, ἐκδ. Ρέκος. Χρήστου Ν. Χατζῆ: Γιαννιτσά, Ἱστορική Ἐπισκόπηση, Γιαννιτσά 2003.

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

301


Ἐξοχοτάτη, Δέν ἔχω τήν ψευδαίσθηση ὅτι τό κείμενο αὐτό θά φθάσει ποτέ στά χέρια σας. Ἄν ὅμως τύχει καί φθάσει, ἔχετε κάθε δικαίωμα νά τό ἀπορρίψετε ἤ νά τό χλευάσετε. Αὐτό ὅμως δέν ἔχει σημασία γιά τόν γράφοντα, ὁ ὁποῖος δέν εἶναι παρά ἕνας ἄσημος πολίτης μιᾶς χώρας, τῆς ὁποίας κάποιοι δικοί σας δημοσιογράφοι βάλθηκαν νά βρίζουν ὅλους τούς κατοίκους ὡς διεφθαρμένους, χαραμοφάηδες καί τεμπέληδες. Κι ἄς δουλεύουν 40% περισσότερο ἀπό τούς Γερμανούς, σύμφωνα μέ τά στοιχεῖα τοῦ ΟΟΣΑ, πού χρησιμοποίησε τό BBC. Ἐφημερίδες τῆς χώρας σας, πού ὑποτίθεται ὅτι ὑπηρετοῦν τήν ἀλήθεια καί τήν ἀντικειμενικότητα, φιλοξένησαν δυσφημιστικά ἄρθρα γιά τήν Ἑλλάδα, πού θά τά ζήλευε καί ὁ ἀλήστου μνήμης πατριώτης σας Γιόζεφ Γκέμπελς, δεξί χέρι τοῦ ἐπίσης πατριώτη σας Ἀδ. Χίτλερ!... Ἀλλά ἄς τ᾽ ἀφήσουμε αὐτά κι ἄς ἐκθέσουμε μιάν ἀλήθεια, ὄχι ὅπως τήν ἀποσιωποῦν σκοπίμως τά κατά παραγγελίαν δημοσιεύματα. Ὅμως πρίν σᾶς ὑπενθυμίσω τήν ἀλήθεια αὐτή, δέν μπορῶ νά παραβλέψω τό θράσος τοῦ ὑπουργοῦ σας ἐξωτερικῶν κ. Βεστερβέλλε, ὁ ὁποῖος μέ ὕφος ἀλαζονικό, καθαρά τευτονικό, εἶπε: «Δέν τίθεται πλέον θέμα Γερμανικῶν ἀποζημιώσεων πρός τήν Ἑλλάδα». Αὐτά εἶπε, τά νομικῶς λίαν ἀμφισβητήσιμα καί πρό παντός προσβλητικότατα τῆς μνήμης τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων τῶν ἀπερίγραπτων θηριωδιῶν, πού μέ ναζιστικό φανατισμό διέπραξαν στήν Ἑλλάδα οἱ γονεῖς καί οἱ παπποῦδες σας, ὁρισμένοι ἀπό τούς ὁποίους ἀκόμη ζοῦν καί διαφεντεύουν τή λεγόμενη Γερμανική Δημοκρατία. Καί τώρα ἡ ἀναμφισβήτητη ἀλήθεια. Γνωρίζουμε ὅτι σεῖς, κα Ἀγγελική, γεννηθήκατε ἀπό πατέρα διαμαρτυρόμενο πάστορα στήν κομμουνιστική Ἀνατολική Γερμανία. Θά πρέπει ὅμως νά γνωρίζετε τουλάχιστον τήν ἱστορία τῶν τελευταίων 80 χρόνων τῆς πατρίδας σας. Ἑπομένως δέν μπορεῖ παρά νά ἔχετε ἀκούσει γιά τίς ἀπερίγραπτες βαρβαρότητες τῶν ὁμογενῶν σας στήν πατρίδα μας κατά τά ἔτη 1941-1945. Δηλαδή σέ μιά χώρα πού ἤθελε νά παραμείνει ἔξω ἀπό τόν πόλεμο τοῦ 19401941..., πού δέν σᾶς ἐπιτέθηκε οὔτε σᾶς προκάλεσε οὔτε σᾶς ἔβλαψε ποτέ. Σέ μιά χώρα πού

302

ἡ μεγάλη καί πλούσια σήμερα χώρα σας ὀφείλει μέρος τοῦ μεγαλείου της, ἀφοῦ καί ἡ καταπληγωμένη Ἑλλάδα στό μέτρο τῶν δυνάμεών της συνέβαλε στήν ἀνάκαμψη τῆς ἐρειπωμένης, μετά τήν ἧττα της στόν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, Γερμανίας. Κι ἄς εἶχε ὑποστεῖ ὁ λαός μας ἀπό τούς συμπατριῶτες σας διώξεις, φόνους, ληστεῖες, ἐκτελέσεις, ἀπαγχονισμούς, ἀρχαιοκαπηλεῖες... Κι ἄς μᾶς εἴχατε πάρει καί τό ἀναγκαστικό κατοχικό δάνειο ἀπό τήν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος. Ἕνα δάνειο πού μέ ἐλάχιστο ἐπιτόκιο 3% ἡ ὀφειλή ὑπολογίσθηκε σέ 32 δίς δολλάρια μέ σημερινή ἀγοραστική ἀξία. (Κατ᾽ ἄλλους ὑπερβαίνει τά 54 δίς Εὐρώ, ἄνευ τόκων). Τό ἀναγκαστικό ἐκεῖνο δάνειο εἶχε ὑπογραφεῖ ἀπό τόν τότε πληρεξούσιο ὑπουργό Κονσταντίν φόν Νοϊράθ καί τόν διοικητή τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Καί αὐτό τό δάνειο, ἄν δέν τό ξέρετε εἶναι εὐκαιρία νά τό μάθετε, δέν παραγράφεται! Διότι ἐπίσημα διακρατικά δάνεια δέν παραγράφονται. Γιατί λοιπόν κάνει πώς τό ἀγνοεῖ ὁ ἐπί τῶν ἐξωτερικῶν ὑπουργός σας; Τόση ἄγνοια ἔχουν αὐτοί πού θέλουν νά ἐμφανίζονται ὡς ἡγήτορες τῆς Εὐρώπης, ἀμύντορες τῆς Δημοκρατίας καί ἰσχυροί στυλοβάτες τῆς χώρας σας; Θά σᾶς θυμίσω καί κάτι ἄλλο. Τή συνέντευξη τοῦ Γερμανοῦ Καθηγητῆ Οἰκονο-

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012


μικῆς Ἱστορίας τοῦ London School of Economics κ. Albrecht Ritschl (Ἄλμπρεχτ Ρίτσλ), πού ἔδωσε τόν περασμένο χρόνο τό γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel». Εἶπε ὁ εἰλικρινής αὐτός οἰκονομικός ἐπιστήμων καί συμπατριώτης σας μεταξύ ἄλλων: «Τό οἰκονομικό μας θαῦμα (ΣΣ τῆς Γερμανίας) ἔγινε δυνατό ἀποκλειστικά καί μόνο ἐπειδή δέν ἀναγκαστήκαμε νά πληρώσουμε ἀποζημιώσεις (...). Τό ὅτι ἡ Γερμανία πραγματοποίησε τό θαῦμα της στίς πλάτες ἄλλων Εὐρωπαίων δέν τό ἔχουν ξεχάσει οἱ Ἕλληνες. Οἱ Ἕλληνες ξέρουν τά ἐχθρικά ἄρθρα καί γνῶμες στά γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Ἄν ἡ διάθεση τῶν Ἑλλήνων γίνει πολύ πιό ἐπιθετική, μπορεῖ νά ἀναβιώσουν οἱ παλιές διεκδικήσεις, ἀρχίζοντας ἀπό τήν Ἑλλάδα, καί ἄν ἡ Γερμανία ποτέ ἀναγκαστεῖ νά πληρώσει «θά μᾶς πάρουν καί τά σώβρακα». Θά ἔπρεπε ἀντίθετα νά εἴμαστε εὐγνώμονες νά ἐξυγιάνουμε τήν Ἑλλάδα μέ τά λεφτά μας. Ἄν ἐμεῖς ἐδῶ παίξουμε τό παιχνίδι τῶν ΜΜΕ, παριστάνοντας τόν χοντρό Ἐμίλ, πού καπνίζει τό ποῦρο του καί ἀρνεῖται νά πληρώσει, κάποτε κάποιοι θά μᾶς στείλουν τούς παλιούς λογαριασμούς». «Ἄν ὑποθέταμε», ρώτησε τόν Ritschl τό «Der Spiegel», «ὅτι ὑπῆρχε μιά παγκόσμια λίστα γιά βασιλιάδες τῆς χρεοκοπίας, ποιά θά ἦταν ἡ θέση τῆς Γερμανίας;». Καί ὁ γερμανός

καθηγητής ἀπάντησε: «Αὐτοκρατορική. Σέ σχέση μέ τήν οἰκονομική ἐπιφάνεια τῆς χώρας, ἡ Γερμανία εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἁμαρτωλός τοῦ 20οῦ αἰώνα καί πιθανόν τῆς νεότερης οἰκονομικῆς ἱστορίας»!... Μετά τόν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο «ἡ Ἀμερική φρόντισε νά μή θέσει κανείς ἀπό τούς συμμάχους ἀξιώσεις γιά ἀποζημίωση (...). Τά θύματα τῆς Γερμανικῆς κατοχῆς ἦταν ἀναγκασμένα νά ἀποποιηθοῦν τά δικαιώματά τους γιά ἀποζημίωση, μεταξύ αὐτῶν καί ἡ Ἑλλάς», τόνισε ὁ κ. Ritschl*. Λοιπόν, ἐξοχοτάτη, τό χρέος τῆς χώρας σας πρός τήν πατρίδα μου, ἕνα χρέος πού δέν παραγράφεται ποτέ καί μέ τίποτε, μᾶς τό ὀφείλετε σεῖς οἱ Γερμανοί, πού αἱματοκυλήσατε τόν κόσμο δυό φορές καί δημιουργήσατε τά στρατόπεδα ἐξοντώσεως φυλῶν καί λαῶν. Καί ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ. Ἐκτός αὐτῶν, τό χρέος πού προέρχεται ὄχι μόνο ἀπό ἀποζημιώσεις, ἀλλά καί ἀπό μίζες ἀπό ὑπερτιμήσεις Siemens, ὑποβρύχια κ.ἄ. ξέρετε πόσο εἶναι; Κατά τόν Γάλλο οἰκονομολόγο καί μέλος τοῦ κρατικοῦ Συμβουλίου Οἰκονομικῆς Ἀναλύσεως τῆς Γαλλίας κ. Jaques Delpla ἀνέρχεται στά 575 δίς εὐρώ. Αὐτά εἶπε σέ συνέντευξή του στήν ἐφημερίδα Les Echo. Κατά τή Γερμανική ἐφημερίδα Die Welt, πού ἀναφέρθηκε στό θέμα τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2011, ἡ Γερμανία μᾶς χρωστάει 95 δίς δολλάρια. Ἀλλά πόσο εἶναι ἀκριβῶς τό χρέος, ἐλπίζουμε ὅτι κάποτε θ᾽ ἀναφανοῦν πολιτικοί ὑπεύθυνοι στήν Ἑλλάδα, πού θά κάνουν τούς λογαριασμούς καί θά διεκδικήσουν τά ἀναφαίρετα δίκαια τοῦ λαοῦ μας. Πάντως ἡ πραγματικότης βοᾶ καί κράζει ὅτι μᾶς χρωστᾶτε πολύ περισσότερα, ἀπό ὅσα ἐμεῖς χρωστᾶμε σέ σᾶς. Ἐφόσον λοιπόν ἡ χώρα σας εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἁμαρτωλός τοῦ 20οῦ αἰώνα, δέν νομίζουμε ὅτι μπορεῖτε νά αἰσθάνεσθε περήφανη. Τουλάχιστον φερθεῖτε μέ στοιχειώδη εὐγένεια καί ὄχι τευτονικό ἐγωισμό. Γιά νά μείνει τό ὄνομά σας στήν Ἱστορία ὡς ὄνομα εὐγενοῦς καγκελλαρίου καί ὄχι ὡς μιᾶς πού καλύπτει τόν μεγαλύτερο ἁμαρτωλό τοῦ 20οῦ αἰώνα.

ν.π.β. Ἄσημος πολίτης τῆς σήμερα φτωχῆς, ἀλλά πάντοτε ἔνδοξης Ἑλλάδος * Ὁλόκληρη τήν πολύ ἀξιόλογη συνέντευξη τοῦ Albrecht Ritschl βλ. εἰς Περιοδικό «Ἡ Δράση μας», τ. 492, Ὀκτώβριος 2011, σελ. 316-317 Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

303


Συνιστοῦμε στούς ἀναγνῶστες μας νά προσέξουν ἰδιαίτερα τό ἄρθρο, πού ἀκολουθεῖ. Κάνει σαφή λόγο γιά τά τεράστια λάθη κατά τήν ἔνταξή μας στήν Ε.Ο.Κ. καί τήν ἀποδοχή μας τῆς Συνθήκης τῆς Λισαβώνας, πού ἔθεσε ὑπό εὐρωπαϊκό κλοιό τά ἐθνικά μας συμφέροντα. Καί πῶς ἡ Ε.Ε. ἅλωσε συνταγματικῶς τούς εὐρωπαϊκούς λαούς μέ τήν ὁλοσχερή κατάργηση τῶν ἐθνικῶν τους συνταγμάτων. Τονίζει ὅτι τό ἑνιαῖο Εὐρωπαϊκό Σύνταγμα ἀγνόησε συστηματικά καί προκλητικά τίς εὐρωπαϊκές ἱστορικές καταβολές· ἀγνοήθηκε ἡ Ἑλλάδα, ἡ Ρώμη, τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Ὑπογραμμίζει τί σημαίνει ἡ πραξικοπηματική ἔνταξη τῆς χώρας μας στό τοκογλυφικό καί ἀπανθρώπως ληστρικό ΔΝΤ. Καί τέλος ἀναφέρει τίς κυριότερες διατάξεις τοῦ Συντάγματός μας, οἱ ὁποῖες παραβιάστηκαν. «Ἡ Δράση μας»

Τ

ό Σύνταγμα, ὡς γνωστόν, εἶναι ὁ ὑπέρτατος νόμος μέ τόν ὁποῖον ὀργανώνεται πολιτειακῶς ἕνας συγκεκριμένος λαός, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ σέ ὁρισμένη χώρα. Δικαίως λοιπόν ὁ νόμος αὐτός ἀξιώνει τόν σεβασμό ἀπό ὅλους καί πρωτίστως ἀπό τό Κράτος, τό ὁποῖο ὀφείλει τήν ὕπαρξή του σ’ αὐτόν. Δυστυχῶς τόν τελευταῖο καιρό ὁ σεβασμός ὅλων μας, καί εἰδικότερα τοῦ ἰδίου τοῦ Κράτους πρός τό Σύνταγμά μας, καθίσταται ὁλοένα καί πιό ἐλλειμματικός.

310

Τήν εὐθύνη γιά τό μεγάλο αὐτό ἐθνικό ἔλλειμμα φέρουμε ὅλοι μας ὡς Ἕλληνες, πρωτίστως ὅμως τό Κράτος! Κι αὐτό ἐπειδή σήμερα, δυστυχῶς, τό Σύνταγμα παραβιάζεται ἐκ μέρους τοῦ Κράτους μέ τέτοια καί τόση εὐκολία, ὥστε δύσκολα, χωρίς ὑπερβολή, μπορεῖ κάποιος νά ὑποδείξει ἔστω καί μία διάταξή του πού νά μήν ἔχει παραβιαστεῖ ἔστω καί μία φορά! Οἱ παραβιάσεις μάλιστα τοῦ Συντάγματος εἶναι σχεδόν καθημερινές μέ αὐτουργούς ὅλα σχεδόν τά... συντεταγμένα ὄργανα τοῦ Κράτους, καί τῶν τριῶν ἐξουσιῶν αὐτοῦ. Καί εἶναι λίαν ἀνησυχητικό τό φαινόμενο τῆς παραβίασης τοῦ Συντάγματος, ἐκτός τῶν ἄλλων, καί ἀπό τήν ἐξουσία ἐκείνη, ἐννοοῦμε τή Δικαστική, ἡ ὁποία ἀπό τό ἴδιο τό Σύνταγμα ἔχει τήν ὑποχρέωση νά ἐλέγχει τή συνταγματικότητα τῶν νόμων. Ἐκεῖνο ὅμως τό ὁποῖο πρέπει πρωτίστως νά προβληματίζει ὅλους μας εἶναι ἡ εὐκολία μέ τήν ὁποία παραβιάζεται τό Σύνταγμα καί συνακόλουθα ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο γίνεται ἡ παραβίαση, ὁ ὁποῖος τίς περισσότερες φορές εἶναι ὠμός, ἀπροκάλυπτος καί βεβαίως προκλητικός, τουλάχιστον τά τελευταῖα δύο χρόνια! Διότι

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

πράγματι ἡ ἔκταση καί ἡ ἔνταση τῆς παραβίασης τοῦ Συντάγματος τά δύο τελευταῖα αὐτά χρόνια εἶναι τόση καί τέτοια, ὥστε ἀναρωτιέται κανείς ἄν ὑπάρχει Σύνταγμα σ᾽ αὐτή τή Χώρα! Οἱ ἀπαρχές τῆς ἀπροκάλυπτης αὐτῆς ἀσέβειας πρός τό Σύνταγμά μας ἀνάγονται στίς ἀρχές τῆς μεταπολίτευσης, μέ τήν πανηγυρική κατά τά ἄλλα εἴσοδό μας στήν ἀνεπαισθήτως τότε, συνετῶς καί ταπεινοφρόνως καλούμενη Εὐρωπαϊκή Οἰκονομική Κοινότητα, τήν μετέπειτα ἐν ἐπιγνώσει ἀλαζονικῶς καί οὐτοπιστικῶς μεταλλαχθεῖσα σέ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση. Τότε καταφέρθηκε τό πρῶτο βαρύτατο πλῆγμα κατά τοῦ Ἐθνικοῦ μας Συντάγματος, μέ τήν ἀπαράδεκτη γιά ἕνα ἀνεξάρτητο καί ἐλεύθερο Κράτος ἀπαίτηση μιᾶς ἁπλῆς οἰκονομικῆς κοινότητας, ἑνός δηλαδή διεθνοῦς «κονσόρτσιουμ», ἡ ὁποία δέν διέθετε κρατική ὀντότητα, ὅπως οἱ « ντιρεκτίβες» της ὑπερισχύουν τῶν διατάξεων τοῦ ἐθνικοῦ μας Συντάγματος! Αὐτή ἦταν ἡ πρώτη ἀπροκάλυπτη «ἐπίθεση» τῆς ἀποκαλούμενης


Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης κατά τοῦ Ἐθνικοῦ μας Συντάγματος, τήν ὁποία ὄχι μόνο δεχθήκαμε τότε ἀδιαμαρτύρητα καί βεβαίως ἀδιαπραγμάτευτα, ἀλλά καί πανηγυρίσαμε ὡς... ἐθνική κατάκτηση, ἀσεβοῦντες ἔτσι κατά τοῦ Συντάγματός μας! Καμία ἀπολύτως διαμαρτυρία ἀπό κανένα, οὔτε ἀκόμη καί ἀπό τά δικαστήρια τῆς Χώρας, τά ὁποῖα δέν τόλμησαν νά κηρύξουν ἀντισυνταγματική τήν «ντιρεκτιβική» αὐτή ρύθμιση, ἡ ὁποία δυστυχῶς ἐπέφερε τήν πρώτη μεγάλη σεισμική ὄντως ρωγμή στό Ἐθνικό μας Σύνταγμα. Δυστυχῶς φαίνεται ὅτι τά δικαστήριά μας δέν μπόρεσαν νά συνειδητοποιήσουν τή μεγάλη ἀποστολή τους πρός ἔλεγχον τῆς συνταγματικότητας τῶν ἐνεργειῶν τῶν ἄλλων δύο συντεταγμένων ἐξουσιῶν τοῦ Κράτους, διότι κατέχονται ἀπό ἀδικαιολόγητο δέος μπροστά στήν ὑψηλή ὄντως αὐτή ἀποστολή τους, ἀλλά καί ἀπό φόβο ἀπέναντι στίς δύο ἄλλες ἰσότιμες δῆθεν πρός αὐτή κρατικές ἐξουσίες, οἱ ὁποῖες ὅμως στήν πραγματικότητα συμπεριφέρονται ἀπέναντί της ὡσάν αὐτή νά

εἶναι θεραπαινίδα τους, πρός ἐπιβεβαίωση τῆς ἀντισυνταγματικῆς γενικότερον νοοτροπίας ἀπό τήν ὁποία ἐκεῖνες διέπονται! Ἡ δεύτερη, εὐτυχῶς, ἐν ἀποπείρᾳ αὐτή τή φορά, προσπάθεια τῆς αὐτοαποκαλούμενης Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης πλέον κατάλυσης καί ὄχι ἁπλῶς ἀθέτησης ὁρισμένων διατάξεων τοῦ ἐθνικοῦ μας Συντάγματος, ἐκδηλώθηκε μέ τή σχεδιαζόμενη ἐπιβολή στά κράτη μέλη της δικοῦ της ἑνιαίου συντάγματος, τό ὁποῖο θά καταργοῦσε ὅλα τά ἐθνικά συντάγματα τῶν χωρῶν μελῶν, ἐντελῶς ξένου πρός τίς ἐθνικές ἰδιαιτερότητες τῶν λαῶν τῆς γηραιᾶς Ἠπείρου, καί εἰδικότερα «τοῦ ὅλως ἰδιάζοντος Ἑλληνικοῦ Λαοῦ». Εὐτυχῶς ὅμως, χάρη στή σθεναρή ἀντίσταση τῶν λαῶν ὁρισμένων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ἡ προσπάθεια αὐτή ἀπέτυχε, χωρίς ὅμως αὐτό νά σημαίνει ὅτι καί ἐγκαταλείφθηκε. Ἀντιθέτως, μάλιστα, συνεχίστηκε μέ ἄλλους συγκεκαλυμμένους καί παραπλανητικούς τρόπους, ὅπως αὐτόν τῆς καλουμένης «Συνθήκης τῆς Λισαβώνας», τήν ὁποία μέ ἀκατανόητη ἐθνική ὑπερηφάνεια ψήφισε καί ἡ Ἑλλάδα. Μέ τόν τρόπο αὐτό ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, στά πλαίσια πλέον

τῆς «παγκοσμιοποίησης», τήν ὁποία ὑπηρετεῖ δουλικῶς στόν εὐρωπαϊκό χῶρο, προσπάθησε, καί μέχρι ἑνός σημείου τό πέτυχε, νά θέσει ὑπό «εὐρωπαϊκό» κλοιό τά «Ἐθνικά συντάγματα τῶν κρατῶν μελῶν της, παρά τή δεδηλωμένη ἀντίθετη βούληση τῶν λαῶν τους. Τό ζήτημα ὅμως τῆς ψηφίσεως ἑνιαίου εὐρωπαϊκοῦ συντάγματος, πέρα ἀπό τό κατακτητικό καί ἰσοπεδωτικό πνεῦμα πού χαρακτήριζε τό σχέδιο ἐκεῖνο, ἐμφανίζει καί τοῦτο τό συνταγματικό παράδοξο, τό ὁποῖο πρέπει ἰδιαιτέρως νά προσεχθεῖ: Τό Σύνταγμα, ὡς γνωστόν, «συντάσσει», ὀργανώνει δηλαδή, πολιτειακῶς ἕνα συγκεκριμένο λαό, ὅπερ σημαίνει ὅτι ὁ οὕτω πολιτειακῶς συντασσόμενος λαός ἀποκτᾶ κρατική ὀντότητα. Αὐτό νομικῶς ἐπιτυγχάνεται διά τῆς ἀναδείξεως ἀποκλειστικῶς ὑπό τοῦ ὑπό πολιτειακή σύνταξη λαοῦ μιᾶς ἀντιπροσωπευτικῆς του βουλῆς, τῆς νομικῶς καλουμένης «συντακτικῆς» βουλῆς, ἡ ὁποία καταρτίζει καί στή συνέχεια ψηφίζει τό σύνταγμα τοῦ νέου αὐτοῦ Κράτους, τό ὁποῖο εἶναι προϊόν τῆς οὕτως ἐκφρασθείσης λαϊκῆς βούλησης. Στήν προκειμένη περίπτωση συνέβη τό ἑξῆς τραγελαφικό: Μιά οἰκονομική «εὐρωπαϊκή ὀργάνωση, ἡ ὁποία αὐτοαποκαλεῖται «Εὐρω- ÿ

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

311


παϊκή Ἕνωση», ἡ ὁποία στερεῖται ἡ ἴδια κρατικῆς ὑποστάσεως καί δέν γνωρίζει τί εἴδους «νομικό» νεόπλασμα εἶναι, θέλησε νά ἐπιβάλει στά ἤδη πολιτειακῶς ἐδῶ καί αἰῶνες ὀργανωμένα κράτη μέλη της, ἕνα δικό της Σύνταγμα, τό ὁποῖο συνέταξαν κάποιοι διορισμένοι ἀπό τήν ἴδια «οἰκονομολόγοι καί τεχνοκράτες», χωρίς οἱ λαοί τῶν κρατῶν μελῶν της νά ἀναδείξουν προηγουμένως μιά κοινή εὐρωπαϊκή «συντακτική» συνέλευση, ἡ ὁποία θά κατήρτιζε καί στή συνέχεια θά ψήφιζε «Σύνταγμα», μέ τό ὁποῖο θά «συντάσσονταν» σέ ἑνιαῖο εὐρωπαϊκό Κράτος οἱ ἐπιθυμοῦντες τοῦτο εὐρωπαϊκοί λαοί. Τό δέ παραδοξότερον ὅλων εἶναι ὅτι μέ τό σύνταγμα πού πρότεινε ἐκείνη, δηλαδή ἡ μέ περίσσεια ἀλαζονεία ὡς Κράτος συμπεριφερόμενη «Εὐρωπαϊκή Ἕνωση», μέ τόν νομικῶς ἀπαράδεκτο αὐτόν τρόπο, δέν ἐσκοπεῖτο ἡ πολιτειακή ὀργάνωση τῆς Εὐρώπης σέ ἑνιαία κρατική ὀντότητα, προφανῶς ἐπειδή γνώριζαν «οἱ τεχνοκρατούμενοι» ἐγκέφαλοί της ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι καί θά εἶναι μιά κραυγαλέα οὐτοπία, ὅμοια τῆς ὁποίας δέν γνώρισε ποτέ ὁ κόσμος. Ὁ σκοπός της βεβαίως, ἐπιβαλλόμενος ἄνωθεν ἀπό τά σκοτεινά κέντρα τῆς παγκοσμιοποίησης, ἦταν νά ἁλώσει συνταγματικῶς τούς εὐρωπαϊκούς λαούς μέ τήν ὁλοσχερή κατάργηση τῶν ἐθνικῶν τους Συνταγμάτων. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν τῶν τραγελαφικῶν νομικῶν κατασκευασμάτων, ἦταν ἀπολύτως φυσικό οἱ λαοί τῆς Εὐρώπης, σέ ὅσους τουλάχιστον δόθηκε ἡ εὐκαιρία, νά ἀπορρίψουν ὡς ἀπαράδεκτο τό σχέδιο ἐκεῖνο τοῦ καλούμενου ἑνιαίου εὐρωπαϊκοῦ Συντάγματος. Ἡ Ἑλλάδα πάντως, μέ τίς δουλόφρονες καί ὑποτακτικές Κυβερνήσεις της, διέκειτο φανερά ὑπέρ τοῦ συνταγματικοῦ ἐκείνου νεοπλάσματος, ἀποδεικνύοντας ἔτσι γιά ἄλλη μιά φορά τήν παντελή ἔλλειψη σεβασμοῦ πού τήν κατέχει ὡς Κράτος πρός τό ἴδιο τό Σύνταγμά της. (συνεχίζεται)

312

ρωτοφανής καί ριζική ἀλλαγή στό χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν προωθεῖται στήν ἑλληνική ἐκπαίδευση μέ τό Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν (ΠΣ) στά Θρησκευτικά Δημοτικοῦ καί Γυμνασίου, τό ὁποῖο ἐφαρμόζεται πιλοτικά ἤδη ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2011 σέ 99 Δημοτικά καί 68 Γυμνάσια τῆς Ἑλλάδος. Τήν ἐκπόνηση αὐτοῦ τοῦ νέου ΠΣ ἀνέλαβε Ἐπιτροπή Ἐμπειρογνωμόνων πού συστήθηκε ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας καί τό Παιδαγωγικό Ἰνστιτοῦτο καί στήν ὁποία συμμετεῖχαν Καθηγητές ἀπό Θεολογικές Σχολές, Σχολικοί Σύμβουλοι καί Θεολόγοι ἐκπαιδευτικοί1. Ἄν διαβάσει κανείς μέ προσοχή τό «Πρόγραμμα Σπουδῶν» καί τόν «Ὁδηγό Ἐκπαιδευτικοῦ»2 πού συνέταξε ἡ Ἐπιτροπή, ἀντιλαμβάνεται ὅτι πρόκειται γιά μιά πολύ κοπιαστική ἐργασία, ἡ ὁποία δημιουργεῖ ἕνα ἐντελῶς πρωτότυπο πλαίσιο γιά τήν προσφορά τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν μέ σύγχρονες παιδαγωγικές μεθόδους. Κάτι τό ἐντελῶς ἀπαραίτητο, ἀφοῦ εἶναι κοινά παραδεκτό ὅτι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, μέ τόν τρόπο πού συνήθως προσφέρεται στά σχολεῖα, δέν ἐκπληρώνει τούς ὑψηλούς στόχους καί τίς προσδοκίες πού καλεῖται νά ὑπηρετήσει. Ὡστόσο τό νέο ΠΣ, παρά τίς ὑψηλές προσδοκίες τῶν συντακτῶν του, παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα: Οἱ ἴδιοι οἱ ἐκπαιδευτικοί πού δοκίμασαν τήν πιλοτική ἐφαρμογή του, ὁμολογοῦν τίς τεράστιες ἐλλείψεις καί ἀδυναμίες τῶν σχολείων τόσο ἀπό πλευρᾶς ὑλικοτεχνικῆς ὑποδομῆς, ὅσο καί ἀπό ἀπόψεως ἐπιμορφώσεως τῶν ἐκπαιδευτικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐντελῶς ἀνέτοιμοι γιά νά προχωρήσουν στήν ὑλοποίησή του3. Τό σημαντικότερο ὅμως καί ἄκρως ἐπικίνδυνο πρόβλημα εἶναι τό ὅτι τό νέο ΠΣ δέν περιορίστηκε σέ μιά ἀλλαγή στή μεθοδολογία τοῦ μαθήματος ἤ στήν προσέγγιση τῶν μαθητῶν μέ πρωτότυπους τρόπους, ἀλλά προχώρησε μέ ἀδικαιολόγητη βιασύνη σέ μιά ριζική καινοτομία: Τή μετάλλαξη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν σέ μάθημα θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ. Ἔτσι, μαζί μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί παράδοση συγχωνεύονται διδασκαλίες καί παραδόσεις ἀπό τόν Ρωμαιοκαθολικι-

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012


σμό, τόν Προτεσταντισμό καί τά παρακλάδια του, καθώς ἐπίσης καί ἀπό τίς θρησκεῖες τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ Ἰσλάμ, τοῦ Ἰνδουισμοῦ, τοῦ Βουδισμοῦ, τοῦ Ταοϊσμοῦ καί τοῦ Κομφουκιανισμοῦ. Ὅπως γράφει καί ὁ Ὁδηγός Ἐκπαιδευτικοῦ: «Μέ τό νέο ΠΣ γιά πρώτη φορά ἐπιχειρεῖται ἡ διδασκαλία τῶν θρησκειῶν στήν ὑποχρεωτική ἐκπαίδευση»4... Καί ἡ ἀρχή γίνεται μόλις ἀπό τήν Γ΄ Δημοτικοῦ! Μιά ματιά στό Πρόγραμμα Σπουδῶν5 εἶναι ἀποκαλυπτική: Οἱ μαθητές Γ΄ Δημοτικοῦ καλοῦνται νά γνωρίσουν ὄχι μόνο τόν χριστιανικό ναό (καμπάνα, κεριά, εἰκόνες, Σταυρός), ἀλλά καί τή συναγωγή (ραββίνος, τορά, μενορά, κιπά, τεφιλίν), τό τζαμί ἤ τέμενος (Κοράνιο, μιναρές, μουεζίνης, χατίπης ἰμάμης, νίψεις προσώπου, χεριῶν καί ποδιῶν, βγάλσιμο παπουτσιῶν, μάσμπαχ) καθώς καί σύμβολα θρησκειῶν τοῦ κόσμου ὅπως ἡ σβάστικα (Ἰνδουϊσμός) τό γίν καί τό γιάνγκ, τό ὠμ, ὁ τροχός διδασκαλίας τοῦ Βούδα» (σελ. 31). Ἀντιστοίχως στήν διδακτική ἑνότητα «Ἡ χαρά τῆς γιορτῆς. Τά Χριστούγεννα» (σελ. 32) οἱ μαθητές τῆς Γ΄ Δημοτικοῦ θά διδαχθοῦν ἐκτός ἀπό τή βιβλική ἀφήγηση, τήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ στό Κοράνι καθώς καί γιορτές Θρησκειῶν τοῦ κόσμου: Ρός Ἀσανά: Ἡ ἀρχή τῆς χρονιᾶς γιά τούς Ἑβραίους, τό τέλος τοῦ Ramadan τῶν Μουσουλμάνων, Ηoli: Τό τέλος τοῦ χειμώνα καί ἡ ἀρχή τῆς ἄνοιξης γιά τούς Ἰνδουιστές (κ.ο.κ.). Στήν Στ´ Δημοτικοῦ, στήν ἑνότητα «Ἅγιοι Ἄνθρωποι» (σελ. 57), οἱ μαθητές παρακινοῦνται νά γνωρίσουν «ἁγίους ἀνθρώπους ἄλλων θρησκειῶν». Ἡ παραπομπή στή σχετική παράγραφο τῶν βασικῶν θεμάτων εἶναι ἐξωφρενική: «Ἅγιοι ἄνθρωποι στίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου: Βούδας, Κομφούκιος, Μωάμεθ, Βισνού (Κρίσνα), Δαλάι Λάμα, Γκάντι καί πολλά ἄλλα πρόσωπα ἱστορικά ἤ μυθικά». Παρόμοιες θρησκειολογικές ἀναφορές, οἱ ὁποῖες μάλιστα διδάσκονται παράλληλα κι ὄχι σέ ξεχωριστές ἑνότητες, βρίσκονται σέ ὅλες τίς τάξεις ἀπό τή Γ΄ Δημοτικοῦ μέχρι καί τή Γ΄ Γυμνασίου! Κι εἶναι ν’ ἀπορεῖ κανείς πῶς ἕνα πρόγραμμα πού ὑποτίθεται ὅτι ἀκολουθεῖ σύγχρονες διδακτικές κατευθύνσεις «μέ κέντρο τίς ἀνάγκες καί τίς κλίσεις τῶν μαθητῶν», δέν λαμβάνει ὑπόψη τό αὐτονόητο: ὅτι ἕνα παιδί Δημοτικοῦ Σχολείου δέν μπορεῖ νά ἀφομοιώσει τόσο δύσκολους ὅρους καί νά διακρίνει ἔννοιες σέ τόσο μεγάλη εὐρύτητα καί ποικιλία. Μπορεῖ, γιά παράδειγμα, ἕνα μικρό παιδί νά μαθαίνει παράλληλα 10 ξένες γλῶσσες;... ÿ

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

313


Συμπληρώθηκαν 72 χρόνια ἀπό στεντόρειο «Ὄχι τότε πού ἡ μικρ » στό τρίωρο τε ή Ἑλλάδα ἀπάν λεσίγραφο τοῦ Ἄ σιστική Ἰταλία μέ τησε μέ ἕνα ξονα. Ἡ ναζιστικ τήν ἔνοχη συμμαχ ή Γερμανία καί ἡ ία τοῦ Στάλιν κυ αὐτό καί ὅλος ὁ φαριαρχοῦσαν τότε κόσμος, πού πα ρακολουθοῦσε τό στήν Εὐρώπη. Γι ἔμεινε κατάπληκ τε τά γεγονότα μέ ’ τος ἀκούγοντας κομμένη τήν ἀνάσ ἐκεῖνο τό «Ὄχι». τητο ἐνθουσιασμ α, Καί ἡ κατάπληξη ό ὅταν ἡ Ἑλλάδα με ταβλήθηκε σέ ἀκ μέ τίς ἀσθενεῖς σιδηρόφρακτο χε ράτης δυνάμεις ὄχ ίμαρρο τῶν φασι ι μόνο ἀναχαίτισε στικῶν μεραρχιῶ τή Β. Ἤπειρο. Ἔ τόν ν, ἀλλά καί τόν τσι κέρδισε ὑπέρ ἀπώθησε πέρα τῆς Ἀγγλίας ἕξι μῆ τοῦ Β΄ Παγκοσμί ἀπ ό νε ς, πού μετέστρεψα ου Πολέμου εἰς βά ν τελικά τίς τύχε ρος τοῦ Ἄξονα. δισαν τελικά τόν ς Μέ τό ἑλληνικό «Ὄ πόλεμο. χι» οἱ Σύμμαχοι κέ Ὁ Ἰταλός στρατη ργός Πράσκα, ὅπω ς Ἕνα μόνο δέν ὑπ φαίνεται καί ἀπ ό τό βιβλίο του, ολόγισε. Ξέχασε τά εἶχε ὑπολογίσ μιά μικρή σελίδα ρίας. Τή μάχη το ει. τοῦ Ἡροδότου, το ῦ Μαραθώνα. Δι ῦ πατέρα τῆς Ἱσ ότι ἦταν ἀδύνατ ἡ Ἱστορία μποροῦ τοο νά φανταστεῖ σε νά ξαναζωντ ὅτι μετά ἀπό 15 ανέψει. Ἀλλά οἱ τῶν Μαραθωνομά αἰῶνες Ἕλληνες φαντάρ χων, ἐπιτέλεσαν οι, ζωντανή συνέ μέ τή βοήθεια το Κάτω ἀπό τή δο χεια ῦ Θεοῦ καί τῆς Πα ξασμένη γαλανό λευκη ὄρθωσαν ναγίας τό θαῦμα. τους ὑψώνοντας τό ἀνάστημά το ἔτσι μ’ αὐτά τεῖχ υς, πρόταξαν τά ος ἀκλόνητο, ἀδ τελικά συνέντρι στήθη ιάβατο ἀπό τόν ψαν καί ἀνάγκα θρασύ εἰσβολέα. σα ν σέ ἄτακτη φυγή τίς Ἔτσι στό τότε κα Καί τασκότεινο στερ σιδηρόφρακτες έωμα τοῦ κόσμου λεγεῶνες τους. στή βαριά μπότ , πού ἔσκυβε ταπε α τοῦ Ἄξονα, ἀν ινωμένος μπροστ τέταξαν ἀπό τή διαλαλώντας στ ά γωνιά αὐτή τῆς ούς ἀπελπισμέν Με ου σογείου τό «Ὄχι ς λα Μαραθωνομάχω ούς: «Στό ὄνομα » ν, σᾶς παραγγέλ τῶ ν Ἑλ λή νω ν, τῶν ἀνανεωμέ λουμε νά ἐλπίζετε τῆς Ἀξονικῆς πα νων ». Καί οἱ λαοί ἀν ντοδυναμίας κα αθάρρησαν. Ὁ θρ ί τοῦ ἀήττητου τῆ πλάστιγγα ἔγειρ ύλος ς Γερμανίας καί ε πρός τό μέρος Ἰταλίας διαλύθηκ τῶ ν Συμμάχων... Εἶναι ἱστορικά βε ε. Ἡ βαιωμένο ὅτι τή νίκη τοῦ Β΄ Παγκ Ἕλληνες. οσμίου Πολέμου τήν κερδίσαμε οἱ Ἀλλά οἱ τότε σύμμ αχοί μας μαζί μέ τό στεφάνι τῆς δό στέφανο τοῦ μα ρτυρίου. Τήν Β. ξας, μᾶς ἔδωσαν Ἤπειρο τήν παρέ καί τόν ἀκάνθινο μισή Κύπρο στού δωσαν στούς ἄκ ς ἀπόλεμους Το απνους Ἀλβανο ύρκους. Γιά τή Θρ σεις!.. ύς. Τή άκη βρίσκονται... σέ διαπραγματεύ Παράλληλα οἱ ἡτ τημένοι τοῦ χτές μᾶς πιέζουν γιά εἶναι ἕνα τίποτε τήν ἀποπληρωμή μπροστά σέ ὅσα ἐκεῖνοι μᾶς ὀφείλ ἑνός χρέους πού βάλουν. ουν καί πού ἀρνο ῦνται νά μᾶς κα Ἀλλά ποτέ δέν πο ταλεμήσαμε ὡς ἔμ ποροι. Πάντοτε στες καταστροφέ δεχθήκαμε πληγ ς. Ἀλλά ἡ Δόξα ές, πάθαμε ἀφάν εἶναι ἡ πεμπτουσ ρήσεις. Χαρίζει ταία τραγωδιῶν. Ἐξ ὅμως τήν ἀνώτε αγοράζεται μέ στ ρη πνοή τῆς Ἀθ περήφανοι τίς χι εανασίας. Οἱ Ἕλλ λιετηρίδες μέ χλ ηνες δέν ἀνεβήκ ιδή καί ἀπολαύσε ταμούς αἱμάτων. αμε ις, ἀλλά μέ ἀπέρ Αὐτός εἶναι ὁ κλ αντες θυσίες κα ῆρος μας. Γι’ αὐ ἀνθρωπότητος. ί ποτό ἀποτελοῦμε τή ν ἀριστοκρατία Τά δρώμενα στ τῆς όν Εὐρωπαϊκό κα ί τόν γενικότερο ἔληξε. Ἀπευχόμα χῶρο δείχνουν στε γιά τή χώρα ὅτι ὁ ἀγώνας δέ μας καί τήν ἀνθρ Θεός παραχωρή ν ωπότητα νέα θύ σει, γιά τίς ἁμαρ ελλα. Ἀλλά ἄν ὁ τίες μας, νά ξεσπ καί πάλι μέ τή βο άσει, οἱ Ἕλληνες ήθεια τοῦ Θεοῦ θά ὑψωθοῦμε στό ἐπίπεδο τῶ καί θά μιμηθοῦμ ν γιγαντομάχων ε τήν μεγαλειώδη τοῦ 1940-1941 ὁρμή τους.

Ἡ σύ ντ α ξη

316

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012


ἀσύγκριτη νά νοιώθουμε δίπλα μας τήν κάθε στιγμή τόν καλύτερο Φίλο καί Ἀδελφό μας, τόν Χριστό. Μία νέα μελέτη ἀπό τό Πανεπιστήμιο Brigham Young πάνω σέ 300.000 ἐθελοντές ἀπό τίς 4 ἠπείρους ἀποκαλύπτει ὅτι οἱ πολλοί καί καλοί φίλοι μᾶς βοηθοῦν νά ζοῦμε περισσότερα καί καλύτερα χρόνια. Αὐξάνονται ἔτσι κατά 50% οἱ πιθανότητες ἐπιβίωσης σέ ὅλες τίς ἡλικίες. «Τό ὄφελος ἀπό τούς φίλους δέν περιορίζεται στούς ἡλικιωμένους», λέει ὁ ἐρευνητής δρ. Τίμοθυ Σμίθ. «Οἱ φιλίες δημιουργοῦν δίχτυ προστασίας γύρω μας σέ ὅλες τίς ἡλικίες. Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς καί ἡ τεχνολογία κάνουν πολλούς νά πιστεύουν πώς ἡ πρόσωπο μέ πρόσωπο ἐπαφή δέν εἶναι ἀπαραίτητη. Δέν εἶναι καθόλου ἔτσι τά πράγματα. Ἡ συνεχής ἀλληλεπίδραση καί φροντίδα εἶναι αὐτές πού μᾶς ὠφελοῦν ψυχικά ἀλλά καί σωματικά. Ὅσοι ἀποξενώνονται ἀπό φίλους μειώνουν τίς πιθανότητες νά φτάσουν ἕως τά βαθιά τους γηρατειά, ὅσο θά τίς μείωναν, καί ἄν ἦταν παχύσαρκοι ἤ δέν γυμνάζονταν συστηματικά». Οἱ στενοί δεσμοί μέ φίλους ἐπανειλημμένα ἔχουν συνδεθεῖ μέ τήν εὐτυχία καί τή μακροζωία, σύμφωνα μέ τό Haelth Publications. Ἄνθρωποι χωρίς φίλους διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο προβλημάτων ψυχικῆς καί σωματικῆς φύσεως, ἀπό τόν ἀλκοολισμό καί τήν κατάθλιψη μέχρι καρδιακές παθήσεις καί ἀδύναμο ἀνοσοποιητικό σύστημα. Ἡ παρουσία φίλων στίς δύσκολες στιγμές περιορίζει τήν ὁρμή τοῦ στρές. Ὡστόσο ὑποστηρίζουν οἱ ἐπιστήμονες ὅτι δέν ἀρκεῖ νά μιλήσει κανείς σέ ὁποιονδήποτε φίλο του, πρέπει αὐτός νά εἶναι ὁ καλύτερος˙ διαφορετικά μπορεῖ νά ἔχει μεγαλύτερα προβλήματα. Ἀνάγκη ψυχική ἀλλά καί δῶρο θεϊκό νά ἔχουμε πλάι μας ἀληθινούς, σταθερούς, ἀνυστερόβουλους φίλους μας καί δή ἀδελφούς «ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης». Καί σιγουριά καί εὐτυχία

«Μέσα στό κλίμα γενικότερης «κατακεραύνωσης» τῆς οἰκονομίας καί τοῦ ἀνθρώπινου δυναμικοῦ τῆς χώρας μας ἡ ἐπιστολή μέ αὐτόν τόν τίτλο, πού δημοσιεύτηκε στό ἐπιστημονικό περιοδικό “Science”, ἀποτελεῖ μία σπάνια φωνή διαύγειας καί κύρους. Ὑπογράφεται μάλιστα ἀπό τήν ἀφρόκρεμα τῆς παγκόσμιας ἐπιστημονικῆς σκέψης! Εἴκοσι νομπελίστες καταθέτουν ὄχι ἁπλά μία δημόσια δήλωση φιλελληνισμοῦ ἤ ἀνθρωπιστικοῦ χαρακτήρα ἔκκληση βοήθειας, ἀλλά συγκεκριμένες προτάσεις γιά τόν τρόπο, μέ τόν ὁποῖο μπορεῖ νά βγεῖ ἡ χώρα μας ἀπό τήν κρίση, ἀναδεικνύοντας, ὅπως λένε, τό ἰσχυρό ἀνθρώπινο ἐπιστημονικό δυναμικό μας» (Ἐφημ. «Δημοκρατία» 26.5.12). Ἡ ἀνοιχτή ἐπιστολή τους ἐστάλη στούς προέδρους τοῦ Εὐρωκοινοβουλίου κ. Μάρτιν Σούλτς, τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου κ. Χέρμαν βάν Ρομπάι καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς κ. Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Καί τονίζουν ὅτι «μία ἀνταγωνιστική ἑλληνική οἰκονομία θά ἐπιτευχθεῖ μέσῳ τῆς ἀνάπτυξης τῆς ἐπιστήμης καί τῆς τεχνολογίας... Ὑποδεικνύουν μάλιστα συγκεκριμένους εὐρωπαϊκούς πόρους, τά εὐρωπαϊκά διαρθρωτικά κεφάλαια, τά ὁποῖα, ὅπως λένε, δέν ἔχουν εἰσρεύσει στήν Ἑλλάδα τά τελευταῖα δύο χρόνια, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχουν πληγεῖ οἱ τομεῖς «ἐκπαίδευσης, ἔρευνας καί τεχνολογίας» (ἔ.ἀ). «Ἀνάμεσα στούς ὑπογράφοντες εἶναι ὁ Χάραλντ τσούρ Χάουζεν, νομπελίστας Ἰατρικῆς τοῦ 2008 καί πρωτοπόρος στήν ἔρευνα τοῦ καρκίνου τῆς μήτρας... καί ὁ διευθυντής τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Ἐργαστηρίου Μοριακῆς Βιολογίας Ἰέν Μάτατζ» (ἔ.ἀ). ÿ

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

317


Ἡ ἀπρόσμενη αὐτή ἐπιστολή φανερώνει ὅτι στήν Εὐρώπη δέν ὑπάρχουν μόνον ἄνθρωποι τοῦ Focus καί κυνικοί κερδοσκόποι. Ὑπάρχουν καί σοβαροί, ἀξιόλογοι, εὐσυνείδητοι ἐπιστήμονες, πού δέν διστάζουν νά ἐκδηλώσουν τόν ἄδολο φιλελληνισμό τους καί τή συμπαράστασή τους πρός τή χώρα μας, ἡ ὁποία διασύρεται διεθνῶς ἀπό τίς σκοτεινές δυνάμεις. Ἀξιότιμοι νομπελίστες, σᾶς εὐχαριστοῦμε. Μέ τήν πράξη σας δικαιώνετε ἀκόμη περισσότερο τό βραβεῖο σας. Ἡ Ρεάλ Μαδρίτης ἔβγαλε τό σταυρό ἀπό τό σῆμα της γιά νά μήν στενοχωρήσει τούς Ἄραβες χρηματοδότες της. Μία ἀπ᾽ τίς κορυφαῖες ποδοσφαιρικές ὁμάδες τοῦ κόσμου, ἡ Ρεάλ Μαδρίτης θά δημιουργήσει ἕνα πολυτελέστατο ἀθλητικό-τουριστικό κέντρο στό νησί Ras Al Khaimah, ἕνα ἀπό τά ἑπτά νησιά πού σχηματίζουν τά Ἡνωμένα Ἀραβικά Ἐμιράτα. Ἄραβες ἐπενδυτές θά ἐπενδύσουν πάνω ἀπό 1 δισ. εὐρώ στό ἔργο αὐτό. Ὡς δεῖγμα εὐγνωμοσύνης καί γιά νά μήν δημιουργήσει ἐντάσεις στόν ἀραβικό κόσμο ὁ πρόεδρος τῆς Ρεάλ Florentino Perez προχώρησε σέ μία ἄνευ προηγουμένου κίνηση. Ἔβγαλε ἀπό τό σῆμα τῆς Ρεάλ τό σταυρό πού βρισκόταν πάνω στό στέμμα! Ὅπως ἔγραψαν οἱ Ἱσπανικές ἐφημερίδες, ἡ «θυσία» δέν εἶναι ἀσήμαντη, ἀφοῦ ὁ σταυρός πάνω στό στέμμα ὑπάρχει ἀπό τό 1920, ὅταν τό ἐπέτρεψε ὁ βασιλιάς Ἀλφόνσος ὁ ΧΙΙΙ. Τά ἀστρονομικά ποσά ὅμως «ἔπεισαν» τόν πρόεδρο νά ἀπαρνηθεῖ τά σύμβολά του. Τί κρίμα ἡ «βασίλισσα τῆς Εὐρώπης», ὅπως ἀποκαλοῦν τήν Ρεάλ οἱ ὀπαδοί της, ἀφαίρεσε τό σύμβολο τῆς νίκης ἀπ᾽ τό ἔμβλημά της. Καί τώρα σέ ποιές νίκες ἐλπίζει; Ἔχουμε κρίση στήν Ἑλλάδα; Σίγουρα καί μάλιστα... τεράστια. Ὅπως ἔγραφε σέ σχετικό ρεπορτάζ μεγάλη ἀθηναϊκή ἐφημερίδα (ΒΗΜΑGAZINO, 27 Μαΐου 2012) ἡ πατρίδα μας «ἀπέχει σίγουρα παρασάγγας ἀπό τούς παραδείσους τῆς ὑπερβολῆς, σχετικά μέ τά κατοικίδια ζῶα,

318

δηλαδή τήν Ἰαπωνία καί τίς ΗΠΑ». Ὡστόσο, συνεχίζει ἡ ἀρθρογράφος, «τά ἔχασα μέ τήν ποικιλία τῶν προϊόντων περιποίησης, ὅταν ἔκλεισα ραντεβοῦ σέ κομμωτήριο κατοικιδίων στό κέντρο τῆς Ἀθήνας. Εἰδικά σαμπουάν ἀνάλογα μέ τήν τρίχα, γαλακτώματα σώματος, μάσκες... προσώπου, προϊόντα λασποθεραπείας καί θεραπείας μέ φύκια, εἰδικές βοῦρτσες, κρέμες γιά τόνωση τοῦ χρώματος, προϊόντα ἀρωματοθεραπείας καί ὁ κατάλογος δέν ἔχει τέλος. (...) Ἡ γενική ἰδιοκτήτρια τοῦ κομμωτηρίου ἐκείνη τήν ὥρα ἔκανε ρόζ ἀνταύγειες σέ ἕνα σκυλί. Μετά θά ἀκολουθοῦσε πεντικιούρ μέ σχεδιάκια...». Καί ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ἡ ἀρθογράφος στή συνέχεια, «στή χώρα μας ἔχουν τοποθετηθεῖ σιδεράκια ὥστε νά ἰσιώσουν τά δόντια κατοικιδίου πού ἔπαιρνε μέρος σέ ἐκθέσεις...». Τώρα ἄν κι ἐσεῖς ἔχετε δεῖ τόσους καί τόσους ἀνθρώπους τελευταῖα, ἡμεδαπούς καί ἀλλοδαπούς νά ψάχνουν στά σκουπίδια γιά ἕνα κομμάτι ψωμί, δέν μπορεῖ παρά νά συνειδητοποιεῖτε ὅτι μαστιζόμαστε ἀπό βαθύτατη κρίση. Κρίση ἠθική. Κρίση πνευματική. Κρίση ἀδυναμίας ἱεραρχίας, ἀξιῶν. Κρίση πού δέν ὑπερβαίνεται μέ δανεισμούς καί οἰκονομικές διευθετήσεις, ἀλλά μονάχα μέ τήν προσωπική μας μετάνοια. Πῶς καταντήσαμε, ἀλήθεια, ἔτσι σάν ἔθνος;

1946 καί ἡ Ἑλλάδα πάμφτωχη καί ἐξαντλημένη προσπαθεῖ νά κλείσει πληγές. Στίς 23 ὅμως Μαΐου, ἡ ἀτμόσφαιρα εἶναι γιορταστική. Ὁ Παρθενώνας ἔχει φωταγωγηθεῖ, πρώτη φορά ἀπό τότε πού ξεκίνησε ὁ πόλεμος, καί ἕνα ἑκατομμύριο ἄνθρωποι ἔχουν ἔλθει στήν Ἀθήνα νά ὑποδεχθοῦν τόν ἥρωα πού ἔτρεξε γιά τήν Ἑλλάδα. Δέν πρόκειται γιά κάποιον ἀπ᾽ τούς πολιτικούς, πού τρέχουν σέ μαραθώνιους διαβουλεύσεων μέ εἰδικά ναυλωμένες πτήσεις, διαμένοντας σέ πολυτελή ξενοδοχεῖα μέ ἔξοδα τοῦ Ἑλληνικοῦ δημοσίου. Αὐτός ἐδῶ ἔτρεξε στόν δύσκολο μαραθώνιο τῆς Βοστώνης καί γιά νά ταξιδέψει πούλησε τά μισά ἔπιπλα τοῦ σπιτιοῦ του καί μέ τό βοήθημα πού τοῦ ἔδωσαν ἀπό τή δουλειά κατάφερε νά ἀγοράσει «ἁπλό» ἀεροπορικό εἰσιτήριο. Δέν ἔφθαναν τά χρήματα γιά «μετ’ ἐπιστροφῆς»! Ὁ Στέλιος Κυριακίδης, γεννημένος στήν

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012


Πάφο τό 1910, ὑπάλληλος τῆς Ἠλεκτρικῆς ἑταιρείας στό Χαλάνδρι, πεινασμένος, ἀδύνατος, ἀπροπόνητος, κατάφερε νά τερματίσει πρῶτος στόν φημισμένο μαραθώνιο τῆς Βοστώνης, στίς 20 Ἀπριλίου τοῦ 1946, καί νά κάνει ὅλη τήν Ἀμερική νά μιλάει μέ θαυμασμό γιά τόν «ἄξιο ἀπόγονο τοῦ Φειδιππίδη». «Καλά, βρέ παιδί μου. Πῶς ἔχασες ἀπ’ αὐτόν τόν κοκαλιάρη κι ἀδύναμο Ἕλληνα;», ρωτάει ὁ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ Τρούμαν τόν Ἀμερικανό πρωταθλητή Κέλι. Ἀπάντηση Κέλι: «Ἐγώ ἔτρεχα γιά τόν ἑαυτό μου κι αὐτός γιά ἕναν ὁλόκληρο λαό, γιά μία ἰδεολογία...». Ὁ Τρούμαν χαμογελάει καί γυρνάει πρός τόν Κυριακίδη. «Γιά πές μου. Τί θές νά κάνω γιά σένα; Θές ροῦχα, τρόφιμα, χρήματα ...;». Ἀπάντηση Κυριακίδη: «Εὐχαριστῶ, πρόεδρε. Δέν θέλω τίποτα γιά μένα. Τό μόνο πού ζητῶ, εἶναι νά στείλετε ροῦχα καί τρόφιμα στά 7 ἑκατομμύρια Ἑλλήνων πού λιμοκτονοῦν...». Γι᾽ αὐτό ὁ κόσμος ξεχύθηκε στούς δρόμους ἐκείνη τήν ἡμέρα. Γιά νά ὑποδεχθεῖ τόν ἥρωα, πού ἔτρεξε μέ αὐταπάρνηση «γιά ἕναν ὁλόκληρο λαό, γιά μία ἰδεολογία...» καί ἔκανε καί ἕνα ἄλλο μαραθώνιο στή συνέχεια τρέχοντας ἀπό Πολιτεία σέ Πολιτεία γιά νά συγκεντρώσει τρόφιμα, φάρμακα, κουβέρτες καί χρήματα γιά τά «7 ἑκατομμύρια Ἑλλήνων πού λιμοκτονοῦσαν». Σήμερα ξεχάστηκε ὁ Κυριακίδης, γιατί τά τελευταῖα χρόνια τρέχουν ἄλλοι, γιά νά σώσουν τήν Ἑλλάδα! Μόνο, πού αὐτοί δέν τρέχουν μέ αὐταπάρνηση, δέν φαίνεται νά τρέχουν γιά κάποια «ἰδεολογία», γι᾽ αὐτό ἀντί γιά θαυμασμό κερδίζουν ἀποδοκιμασίες!

«Ἡ Δράση μας» στό Διαδίκτυο! Στή διεύθυνση: www.drasimas.gr Παλιότερα τεύχη, ἀφιερώματα, ἐπιλεγμένα ἄρθρα, ἀνακοινώσεις καί πολλά ἐνδιαφέροντα...

ΑΘΗΝΑ γιά φοιτήτριες: ὁδός Βαθέος 8, 115 22 ΑΘΗΝΑ Τηλ. 210-6431146, 210-6464782 e-mail: batheos@yahoo.gr γιά φοιτητές: ὁδός Καρτάλη 7, 115 28 ΑΘΗΝΑ Τηλ. 210-7700170 fax: 210-7700470 http://www.oikomb.blogspot.com ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ γιά φοιτήτριες: ὁδός Γ. Βιζυηνοῦ 64, 40 Ἐκκλησιές 546 36 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ Τηλ. 2310-206594 fax: 2310-201856 e-mail: oik_agia_fi@hotmail.com http://www.oikaf.gr γιά φοιτητές: ὁδός Πλαταιῶν 32, 542 49 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ Τηλ. 2310-310 777 fax: 2310-310 577 Τηλ. Δ/νσεως 2310-311 577 e-mail: oikad@otenet.gr http://www.oikad.gr ΠΑΤΡΑ γιά φοιτήτριες: ὁδός Μιαούλη 55, 262 22 ΠΑΤΡΑ Τηλ. 2610-321 772 fax: 2610-323728 e-mail: xfdpatron@yahoo.gr γιά φοιτητές: ὁδός Φιλοποίμενος 52, 262 21 ΠΑΤΡΑ Τηλ. 2610-222 803 fax: 2610-323 728 ΙΩΑΝΝΙΝΑ γιά φοιτήτριες: ὁδός Μανάρη 4, 45 333 ΙΩΑΝΝΙΝΑ Τηλ. 26510-36 150

Τεῦχος 502, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

319


OKTOBRIOS 2012  

OKTOBRIOS2012

Profile for drash
Advertisement