Page 1


ότε  τό  1940,  «τό  ἤρεμον  θάρρος»  ἑνός  μικροῦ  λαοῦ,  πού  γνώριζε  νά θυμᾶται. Τό βεβαίωναν οἱ ἐχθροί καί οἱ φίλοι: Ἐν ὥρᾳ καταιγισμοῦ τῆς βίας τῶν Ἰσχυρῶν — μεγάλων καί μικρῶν — οὐδέποτε λαός ἐπέδειξε τόσο ἤρεμο θάρρος, τέτοια ἀδαμάντινη ἀπόφαση θυσίας, ἀντίδραση μέχρις ἐσχάτων, ἀκόμα καί ὅταν ἀντιμετώπιζε τά βασανιστήρια τῶν κρατητηρίων τῆς ὁδοῦ Μέρλιν, τή φρίκη τῆς γενοκτονίας τῶν Καλαβρύτων καί τῶν Διστόμων. ÿ Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

339


Τότε,  1940-45,  σφαγή-πείνα-δίψα,  ὁ  ἐξευτελισμός  τῶν εὐρωπαϊκῶν ἀξιῶν ἑνός ἄθεου πολιτισμοῦ μπρός στά μάτια τῶν σκελετωμένων παιδιῶν τοῦ λαοῦ  αὐτοῦ, πού τούς στεροῦσε τό δικαίωμα σέ μιά φέτα ψωμί, σ᾽ ἕνα σπειρί σιτάρι τοῦ τόπου τους. Τά χεράκια πού ἁπλώνονταν πρός τά ψιχία ζωῆς, ἔσπαζαν πάνω στά σιδερένια γόνατα τῶν «ὑπερανθρώπων» τοῦ Νίτσε. *  *  * Σήμερα δέν ἀντιμισοῦμε, δέν ἐχθρευόμαστε στούς ἀπογόνους,  ἀναγνωρίζουμε  καί  τιμοῦμε  τίς  ἐξαιρέσεις.  Ἁπλῶς χρειάζεται σέ μᾶς, τόν μικρό πανάρχαιο λαό ἀνάμεσα Ἀνατολῆς καί Δύσης, νά θυμόμαστε τό παρελθόν μας γιά νά βαδίζουμε ζωντανοί στό παρόν καί στό μέλλον μας. Σήμερα βέβαια, γιά μᾶς αὐτή ἡ ἐπέτειος, τήν ἐπαύριο μιᾶς μακρᾶς περιόδου ἐθνικῆς ἀμνησίας, ἀπαιτεῖ ἐθνικό σκληρό αὐτοέλεγχο καί ἀναγνώριση τοῦ ὅτι «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, οὐδέ συνετηρήσαμεν...». Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ντυμένη τόν πορφυρό χιτώνα τῶν αἱμάτων τῶν παλαιῶν, τῶν νέων καί τῶν σημερινῶν μαρτύρων της, περιμένει τήν προσωπική ἐπιστροφή μας. Αὐτήν τήν Ἐκκλησία, πού ὑπῆρξε γιά μᾶς ἐθνοσώτειρα καί γιά τούς φίλους καί τούς ἐχθρούς μας εὐεργετική καί φιλάνθρωπη, δέν εἴμαστε ἀποφασισμένοι νά τήν προδώσουμε ἐνδίδοντας στίς ὑποδείξεις τῶν διαφόρων «State Department», ἰσοπεδώνοντάς την μέ τούς ἀνθρώπινους θρησκευτικούς μύθους, πού μᾶς κατακλύζουν. *  *  * Ἕλληνες  τοῦ  σήμερα, μνημονεύετε ὅτι ἡ πινακοθήκη τῶν ἐθνικῶν ἀγώνων καί ἀγωνιῶν μας βεβαιώνει ὅτι «ἔστι Δίκης ὀφθαλμός», «ἔστι Ὑπέρμαχος Στρατηγός», «ἔστι δυνατόν τό ἐν ἀνθρώποις ἀδύνατον». Ὁ λόγος εἶναι ἀληθινός: «Θνητά τά παθήματα ἀθάνατον τό ἔθνος».  (Πανηγυρικός τοῦ Σπυρ. Μαρινάτου  σέ ἐπέτειο τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940) Ἕλληνες, ἄς ἀντισταθοῦμε στήν ἡττοπάθεια, στήν ἀπόγνωση τοῦ εὐτελισμοῦ τῶν πάντων. Καί στήν ἀγνωμοσύνη τῶν Ἰσχυρῶν. Ἄς μᾶς γίνει πιά μάθημα, γιά νά σταθοῦμε ἐπί τέλους στά πόδια μας. Δέ μᾶς χρειάζεται τό πρότυπο βίου πού μᾶς πρόσφεραν· δέν εἶναι δικό μας! Ἄς σταθοῦμε ἀξιοπρεπεῖς καί εὐθυτενεῖς. Ἀσυμβίβαστοι μέ τήν παγκόσμια δολοφονία τοῦ ἀνθρώπου. Γιά μᾶς ὑπάρχει  τρόπος  γι᾽  αὐτό,  ὑπάρχει  τεχνική,  τό  πατροπαράδοτο «ΟΧΙ», ὑπάρχουν οἱ ὁδοδεῖκτες, χτυπάει μέσα μας καρδιά: « Νῦν  ὑπ έρ   π ά ντ ων  ἀ γών! » . q

340

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


Ὁμιλία τοῦ προϊσταμένου τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου Φλομοχωρίου-Κότρωνα Μάνης, Νικολάου Π. Ἀντωνόπουλου, γιά τόν ἑορτασμό τοῦ «Ἔπους τοῦ ᾽40» (Φλομοχώρι, 28 Ὀκτ. 2012). Ἕνα κείμενο ἀπό ἕνα γνήσιο λειτουργό τῆς Παιδείας, ἀπό τούς ἐλάχιστους πού ἀπέμειναν καί ἀποτελοῦν καμάρι, ἐλπίδα καί στήριγμα τῆς Πατρίδας μας. έρα λαμπρά καί σπουδαία ἡ σημερινή. Τό Ἔθνος ἀγάλλεται καί χαίρει σήμερα. Καί αὐτό γιατί εἰπώθηκε σάν τούτη ἐδῶ τή μέρα, πρίν ἀπό 72 ὁλόκληρα χρόνια, ἕνα μεγάλο καί γενναῖο ΟΧΙ.  Ἦταν μιά ἄρνηση σέ μιά ταπεινωτική ἀξίωση. Αὐτό τό ΟΧΙ διατρανώθηκε μές στό σκοτάδι, στίς 3:00 ἡ ὥρα, ξημερώνοντας ἡ 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, ἀπό τά χείλη τοῦ Ἕλληνα Πρωθυπουργοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ. Ὅταν ὁ Ἰταλός πρέσβυς Γκράτσι τοῦ παρέδωσε τελεσίγραφο τοῦ Μουσολίνι μέ τό ὁποῖο ζητοῦσε νά τοῦ παραδώσουμε, ἄνευ ἀντιστάσεως, κάποια νευραλγικά σημεῖα τῆς χώρας μας, σάν ἄλλος Λεωνίδας καί Κων/νος Παλαιολόγος, τοῦ ἀπάντησε μέ σταθερή φωνή: «Λοιπόν, ἔχουμε πόλεμο!» Ὁ ἐχθρός βρισκόταν πρό τῶν πυλῶν σέ κατάσταση ἀναμονῆς, ἕτοιμος νά εἰσβάλει στή χώρα μας. Λέγει ὁ ποιητής Κωστῆς Παλαμᾶς: «Ἡ μεγαλοσύνη στά ἔθνη δέ μετριέται μέ τό στρέμμα, μέ τῆς καρδιᾶς τό πύρωμα μετριέται, καί μέ τό αἷμα» («Στ᾽ Ἄρματα»). Καί  ἡ  μεγαλοσύνη τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων ξαναμετρήθηκε ἐκεῖνες ÿ

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

341


q ΦΩΤΟ ἔστειλε:

Μ.Βασίλειος, Λάρισα

τίς ἡμέρες, γιά πολλοστή φορά. Πρῶτο μέλημα τοῦ Ἕλληνα  Πρωθυπουργοῦ  ἦταν  νά  ὑπογραφοῦν  τά ἀναγκαῖα διατάγματα, μέ τά ὁποῖα θά ὀργανωνόταν ἡ ἀντίσταση τῶν Ἑλλήνων. «Θέτω πρός ὑπογραφήν τά διατάγματα ταῦτα», εἶπε  «καί ὑπογράφω πρῶτος». Ἔκανε τό σταυρό του, ὑπέγραψε τό διάταγμα τῆς γενικῆς  ἐπιστρατεύσεως,  καί  εἶπε  «Ὁ Θεός σώζοι τήν Ἑλλάδα!». Ὅλοι  οἱ  ὑπουργοί  τότε  τόν  μιμήθηκαν, ὑπέγραφαν καί ξαναέλεγε ὁ καθένας, «Ὁ Θεός σώζοι τήν Ἑλλάδα!». Ξημέρωσε, ὁ ἥλιος ἀνέτειλε. Οἱ καμπάνες χτύπησαν, οἱ σειρῆνες βρόντηξαν, οἱ ἐφημεριδοπῶλες διαλάλησαν «Πόλεμος, Πόλεμος μέ τήν Ἰταλία». Τά τρένα, τά φορτηγά γεμάτα μέ νιάτα, μέ προορισμό  τό  μέτωπο.  Οἱ  μεγάλες  μάχες  δόθηκαν  στήν Πίνδο. Ἐκεῖ γράφτηκαν ἔνδοξες σελίδες τῆς ἱστορίας μας.  Ἀρχηγός  τοῦ  ἀποσπάσματος  τῆς  Πίνδου  ὁρίστηκε ὁ ἀετός τοῦ Ταϋγέτου, τό βλαστάρι τῆς Μάνης, ὁ Συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης. Εἶναι  δέ  χαρακτηριστικό  ὅτι,  γιά  νά  τονώσει  τό ἠθικό τῶν στρατιωτῶν του, σάν ἄλλος Παπαφλέσσας στό Μανιάκι, στέλνει στούς διοικητές τῶν στρατιωτικῶν τμημάτων, στίς 9:00 τό βράδυ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου,  μιά  διαταγή  πού  ἔλεγε  πώς  ἔρχονται  4 τάγματα αὔριο νά τούς ἐνισχύσουν κι ὅτι ὁ ἴδιος θά κάνει ἀντεπίθεση μέ τίς ἐφεδρεῖες. Οὔτε  τάγματα  βρίσκονταν  πουθενά,  οὔτε  ἐφεδρεῖες. Παρά μόνο ἡ Σκέπη τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, τῆς Παναγίας μας. Πόσοι φαντάροι μας πάνω ᾽κεῖ στῆς Πίνδου τά βουνά δέν ἔβλεπαν τήν Παναγιά νά σκεπάζει μέ τό σάλι της τούς στρατιῶτες; Πόσοι ὁπλίτες μας, ἐνῶ δέχονταν σφαῖρες, αὐτές δέν τούς διαπερνοῦσαν γιατί ἔπεφταν στά χάρτινα εἰκονισματάκια πού εἶχαν μαζί τους; Γι᾽ αὐτό σήμερα ἀπευθυνόμαστε σ᾽ Αὐτήν, καί τῆς λέμε: «Τήν Σκέπην τήν σήν μεγαλύνομεν, καί τήν θερμήν προστασίαν κηρύττομεν, κόρη Πάναγνε». Οἱ μέρες περνοῦν κι ἐνῶ στήν ἀρχή ἀμυνόμασταν, ἔπειτα ξεκινήσαμε ἐπίθεση. Οἱ Ἰταλοί ἔχαναν τή μιά μάχη μετά τήν ἄλλη, ὥς καί τήν λεγόμενη ἐαρινή τους ἀντεπίθεση, τήν ὁποία παρακολουθοῦσε ὁ ἴδιος

342

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


ὁ Μουσολίνι. Ἡ ἥττα τῶν Ἰταλῶν ἦταν μεγάλη. Ὅταν ὁ Ἰταλός δικτάτορας ἐπέστρεψε στή Ρώμη, τή βρῆκε σκεπασμένη μέ χιόνι, καί σέ κατάσταση ἀμέτρου ἐγωισμοῦ εἶπε: «Αὐτό χρειάζεται! Νά χιονίσει ἡμέρες, νύχτες, νά σκεπάσει ὅλη τή χώρα τό χιόνι, νά πεθάνουν ὅλοι οἱ Ἰταλοί τῆς σημερινῆς γενιᾶς, πού στάθηκαν ἀνίκανοι νά μέ ἀκολουθήσουν στή μεγάλη πορεία μου». Ἄραγε ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀπόδειξη γιά τήν ἀνδρεία καί τήν ἀξιωσύνη τῶν Ἑλλήνων πολεμιστῶν τοῦ ᾽40 ἀπό τά λόγια τοῦ ἴδιου τους τοῦ ἀντιπάλου; Ὅμως σ᾽ αὐτό τό σημεῖο θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά σᾶς διηγηθῶ μιά μικρή ἱστορία, τήν ὁποία διασώζει ἕνας Πλωτάρχης τοῦ πολεμικοῦ Ναυτικοῦ ἐ.ἀ., ὁ κος Δημήτριος Ντούλιας («Ναυτική Ἑλλάδα», τεῦχ. Ὀκτ. 2011). Λέγει ὁ ἴδιος ὅτι τό 1952 παρακολουθοῦσε τήν ὑποστολή τῆς σημαίας πού γινόταν ἀπό ἄγημα στό τότε κτίριο τοῦ Ὑπουργείου Ναυτικοῦ, πού βρισκόταν στήν Ὁδό Κλαυθμῶνος (στήν Ἀθήνα). Ἄς σημειώσουμε ὅτι τότε, ὅταν γινόταν ἔπαρση καί ὑποστολή σημαίας, τά πάντα νέκρωναν καί οἱ περαστικοί στέκονταν σέ στάση προσοχῆς. Στό τέλος τῆς μικρῆς ἐκείνης τελετῆς παρακολουθεῖ ἕναν ἀξιωματικό νά πλησιάζει ἐκνευρισμένος στόν πάγκο ἑνός πλανόδιου καστανᾶ καί νά τόν ρωτᾶ γιατί δέν σηκώθηκε ὄρθιος. Ὁ καστανάς πρός στιγμήν ἔμεινε βουβός καί ἀμίλητος καί μετά ἀπό λίγο τοῦ εἶπε: «Πῶς νά σηκωθῶ, κύριε ἀξιωματικέ; Τῆς τά ἔδωσα καί τά δύο». Καί σηκώνοντας τά μπατζάκια τοῦ παντελονιοῦ του, φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω ἀπό τά γόνατα. Ὦ, θυσίας σύμβολο! Σβήνω τή μηχανή τοῦ χρόνου κι ἔρχομαι στό σήμερα. Ξεφυλλίζω μιά ἀθηναϊκή ἐφημερίδα τῆς περασμένης ἑβδομάδας καί διαβάζω: «Τούρκικο πλοῖο κάνει θαλάσσιες βόλτες ἀπό τήν Εὔβοια ὥς τήν Κρήτη». Ἀνοίγω τήν τηλεόραση, ἀκούω στίς εἰδήσεις: «Οἱ ἄνεργοι στήν Ἑλλάδα ξεπερνοῦν τούς 1.200.000». Ἀνοίγω τό ραδιόφωνο καί ἀκούω: «2.000 Ἕλληνες αὐτοκτόνησαν ἀπό τήν ἀρχή τῆς κρίσης». Δηλαδή τά ἐγγόνια καί τά δισέγγονα τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ᾽40 εἶναι ἄνεργα καί κάποια μάλιστα φτάνουν στό ἀπονενοημένο σημεῖο νά αὐτοκτονοῦν. Θεός φυλάξοι! Ἐάν σήμερα εἴχαμε στό κέντρο τῆς Πλατείας μας τόν καστανά, ἔχω βέβαια τήν πεποίθηση πώς δέν θά σιωποῦσε, οὔτε θά καθόταν νά δείξει τά κομμένα πόδια του, ἀλλά θά φώναζε, θά ὠρυόταν καί σάν ἄλλος προφήτης Ἡσαΐας θά ἔλεγε: «Οὐαί τέκνα ἀποστάται!» (Ἡσ. Λ´1). Σέ βλέπω ταπεινωμένη καί σέ ὀνομάζω Ἑλλάδα. Σέ βλέπω κλαίουσα καί σέ ὀνομάζω Ἑλλάδα. Σέ βλέπω ἀδύναμη καί σέ ὀνομάζω Ἑλλάδα. Καί σοῦ λέω, κάνε ὑπομονή, δεῖξε καρτερία, ἐσύ γνωρίζεις ἀπό αὐτά. 400 χρόνια ἤσουν σκλαβωμένη, γεύτηκες Μικρασιάτικες καταστροφές, βρέθηκες ὑπό τριπλή γερμανική, ἰταλική καί βουλγαρική κατοχή, ἔχεις ἀκόμη παιδιά ὑπόδουλα στήν κατεχόμενη Κύπρο. Περίμενε ̇   σέ λίγο γλυκοχαράζει... Ζήτω τό ἔπος τοῦ ᾽40! Ζήτω ἡ λεβεντογέννα Μάνη τοῦ Δαβάκη! Ζήτω τό Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων! q Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

343


Ὀκτώβριος  φέρνει  στή  μνήμη τῶν  Πανελλήνων  τήν  ἀναίτια κήρυξη  πολέμου  ἐκ  μέρους  τῆς Ἰταλίας  ἐναντίον  τῆς  Ἑλλάδος  καί  τό μεγάλο ἔπος τῶν Ἑλλήνων τοῦ 1940-41. Ἡ ταπεινωτική ὅμως ἥττα τῶν Ἰταλῶν ἀπό τούς γενναίους πολεμιστές μας στά Βορειοηπειρωτικά βουνά καί ὁ διεθνής ἐξευτελισμός  καί  γελοιοποίησή  τους ὑποχρέωσαν τή σύμμαχο τοῦ Ἰταλικοῦ φασισμοῦ,  τή  ναζιστική  Γερμανία,  νά ἐπέμβει τήν ἄνοιξη τοῦ 1941 ὑπέρ τῶν Ἰταλῶν. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν ἡ μικρή, ἀλλά ἡρωική Ἑλλάδα νά ὑποκύψει μετά ἀπό ἄνισο ἀγώνα, μπροστά στήν ὑλική δύναμη τοῦ Ἄξονα καί νά ἀναγκαστεῖ νά ζήσει κάτω ἀπό στυγνή τριπλή κατοχή – Γερμανική, Ἰταλική, Βουλγαρική – ἀπό τό 1941 ὥς τό 1945. Τά μαρτύρια τοῦ  ἑλληνικοῦ  πληθυσμοῦ  στά  μαῦρα ἐκεῖνα χρόνια, στά ὁποῖα πρωτοστάτησαν οἱ Γερμανοί, ἔχουν ἤδη καταγραφεῖ καί δέν εἶναι δύσκολο νά τά πληροφορηθεῖ κανείς. Τά μαρτύρια ἦταν ἐκτελέσεις ἀθώων, πυρπόληση κωμοπόλεων, φυλακίσεις, ἐξορίες, μεγάλος πληθωρισμός, πείνα. Ἀπό τά παιδιά τῶν πόλεων τῶν  χρόνων  ἐκείνων,  πού  ἐπέζησαν ἀφυδατωμένα καί σκελετωμένα, τά μισά σχεδόν  ἀρρώστησαν  ἀπό  ἀδενοπάθεια καί  φυματίωση.  Οἱ  κατακτητές,  τίς ἀνάγκες  τοῦ  στρατοῦ  τους  σέ  κτίρια, στρατῶνες,  νοσοκομεῖα  κλπ.  τίς  ἀναπλήρωσαν  μέ  ἐπίταξη  πάσης  φύσεως κτιρίων, χωρίς καμιά ἀποζημίωση στούς κατόχους τους. Ἀφήνουμε τό τεράστιο κατοχικό δάνειο πού πῆρε τό 1942-1944 ἀπό  τήν  ἡττημένη  καί  λιμώττουσα Ἑλλάδα ἡ ναζιστική κατοχική δύναμη, ἡ ὁποία δεσμεύτηκε νά τό ἀναπληρώσει μετά τόν πόλεμο... Σέ πρόσφατη ἀπόρρητη ἔκθεση τοῦ Γενικοῦ  Λογιστηρίου  τοῦ  (ἑλληνικοῦ) Κράτους ἀναφέρεται ρητά ὅτι ἡ Γερμανία πῆρε ἀπό τήν Ἑλλάδα 13,5 ἑκατομ. χρυσές λίρες μέ τή δέσμευση ὅτι «θά τά ἐπιστρέψει μετά τό τέλος τοῦ πολέμου».

344

Ὅμως τό ποσό αὐτό δέν ἐπιστράφηκε ποτέ, ἐνῶ στά 69 χρόνια πού ἔχουν περάσει ἀπό τότε, οἱ τόκοι ἔχουν ἐκτοξεύσει  τήν  ὀφειλή  στά  60-70  δισεκατομ.  εὐρώ. «Σύμφωνα μέ τό Γερμανικό Περιοδικό “Der Spiegel” τό χρέος τῆς Γερμανίας πρός τήν Ἑλλάδα φτάνει τά 162  δισεκατομ.  εὐρώ:  108  δισεκατομ.  εὐρώ  γιά  τήν ἀνοικοδόμηση κατεστραμμένων ὑποδομῶν καί 54 δισεκατομ. εὐρώ (σ.σ. τόσο τό ὑπολογίζουν οἱ Γερμανοί) γιά τό κατοχικό δάνειο, πού ἀναγκάστηκε νά δώσει ἡ ἑλληνική  κυβέρνηση  τήν  περίοδο  1942-1944» (www.news147.gr/15.4.2013). Ἡ  Γερμανία  λοιπόν  χρωστάει  στήν  Ἑλλάδα.  Αὐτό εἶναι ἀναμφισβήτητο. Ἡ δέ Ἑλλάδα δέν ἔλαβε ποτέ ἀποζημιώσεις οὔτε γιά τό κατοχικό δάνειο οὔτε γιά τά ἀπερίγραπτα δεινά πού ὑπέστη κατά τή διάρκεια τῆς ναζιστικῆς κατοχῆς. Ἑπομένως  τό  ζήτημα  εἶναι  ξεκάθαρο.  Κανείς  δέν μπορεῖ νά τό ἀρνηθεῖ. Ὀρθά ὁ Γερμανός πρέσβης στήν Ἑλλάδα Βόλφγκανγκ Ντόλτ εἶπε: «ὡς Γερμανοί ἔχουμε ὑποχρέωση νά ἀναλάβουμε τήν εὐθύνη τῶν πράξεων τῶν προγόνων μας». Καί ὅτι «εἶναι καθῆκον τοῦ Γερμανοῦ πρέσβη νά δεῖ μέ τά ἴδια του τά μάτια τά μέρη ὅπου συνέβησαν τά γεγονότα τῆς κατοχῆς, στήν Καισαριανή, στά Καλάβρυτα, στό Δίστομο, στά Ἀνώγεια, ὥστε νά συνειδητοποιήσει τί ἔγινε στό ὄνομα τῆς Γερμανίας» (ἐφημ. «Ἡ Καθημερινή» 12.5.2013, σ. 24). Τό ζήτημα γιά τόν Γερμανό πρέσβη εἶναι «ἄν οἱ διεκδικήσεις» τῆς Ἑλλάδος «στέκονται νομικά». Καί πρόσθεσε:  «ἠθικά  κατανοῶ  ὅτι  ἡ  Ἑλλάδα  μπορεῖ  νά διεκδικήσει καί ἡ Γερμανία νά κάνει περισσότερα γιά νά ἀποδείξει ὅτι ἀναλαμβάνει τίς εὐθύνες τοῦ παρελθόντος της» (ὅ.π.). Καί οἱ μέν Μέρκελ καί Σόϊμπλε – οἱ οὐσιαστικά διοικοῦντες καί διευθύνοντες τήν οἰκονομική πολιτική τῆς  Γερμανίας  –  ἐμφανίζονται  ἐξοργισμένοι  γιά  τό αἴτημα τῆς Ἑλλάδος νά τῆς ἐπιστραφοῦν τά ὀφειλόμενα.  Ὁ  Σόϊμπλε  μάλιστα  ἀπέρριψε  τήν  αἴτηση  τῆς Ἑλλάδος ὠμά καί μέ ἰταμό ὕφος! Ἀλλά ἡ οὐσία εἶναι ὅτι ὑπάρχει θέμα καί μάλιστα μεγάλο. Ἄλλωστε «οἱ γερμανικές ἀποζημιώσεις εἶναι θέμα πού ἔχει ἀναδειχθεῖ ἐδῶ καί πολλά χρόνια ἀπό τήν ἑλληνική πολιτεία», ὅπως παρατήρησε ὁ κ. Ἀβραμόπουλος, ὁ ὑπουργός τῶν ἐξωτερικῶν (ἐφημ. «Ἡ Καθημερινή», 12.4.2013, σ. 5). Ἡ  οὐσία  λοιπόν  εἶναι  ὅτι  ἀπό  τήν  λιμοκτονοῦσα κατά  τή  διάρκεια  τῆς  Κατοχῆς  Ἑλλάδα  ἡ  Γερμανία ἅρπαξε  ὅ,τι  μπόρεσε.  Καί  ὅταν  κάποτε  ἀποχώρησε, ἄφησε πίσω της μιά χώρα ἔρημη, καμένη, καταπληγω-

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


μένη, γονατισμένη καί ἐπαιτοῦσα... Καί ἡ μέν Χάγη, ἄν τελικῶς καταφύγει ἡ Ἑλλάδα σ᾽ αὐτήν, μπορεῖ νά δηλώσει ἀναρμόδια, ἡ δέ νομική ἐπιστήμη – καθαρά ἀνθρώπινο κατασκεύασμα – νά ἀπαλλάξει μέ διάφορα δικολαβίστικα ἐπιχειρήματα τή Γερμανία ἀπό τίς ὑποχρεώσεις της, ἀλλά τό μεγάλο στίγμα, πού ἀμαυρώνει τήν ἱστορία τῆς Γερμανίας, θά παραμένει καί θά διαιωνίζεται. Ἡ Γερμανία ἀναστάτωσε ἤ ὀρθότερα αἱματοκύλισε, τόν περασμένο αἰώνα τήν Εὐρώπη, μέ ἀποτέλεσμα νά βγεῖ τελικά ἡττημένη. Τό ὅτι δέ σήμερα εὐημερεῖ, κανείς δέν τῆς ἐγγυᾶται ὅτι θά συνεχίσει νά εὐημερεῖ καί αὔριο. Ἄς μήν ἀλαζονεύεται λοιπόν. Ἄλλωστε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι σαφής «ὁ πεποιθώς ἐπί πλούτῳ οὗτος πεσεῖται» (Παροιμ. ια´ [11] 28). Καί ἄν ἀκόμη οἱ πολιτικοί τῆς χώρας αὐτῆς δέν μοχθήσουν γιά τή δικαίωση τοῦ λαοῦ μας στό χρονίζον αὐτό ζήτημα, καί δέν ἀποβάλουν τό ἐρύθημα τῆς ἐντροπῆς γιά τίς παραλείψεις καί τά λάθη τους, συνεχίσουν δέ νά ἀλαζονεύονται ἀλληλοϋβριζόμενοι στήν αἴθουσα τοῦ Κοινοβουλίου καί ἐνδιαφερόμενοι μόνο γιά τήν ἐπανεκλογή τους καί ὄχι γιά τήν Ἑλλάδα, καί πάλι τό στίγμα γιά τή Γερμανία θά μένει καί θά διαιωνίζεται. Ἄς γνωρίζουν δέ οἱ Γερμανοί ἰθύνοντες ὅτι ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ – εἴτε Τόν πιστεύουν εἴτε ὄχι – ἀργά ἤ γρήγορα θά μιλήσει. Διότι «δίκαιος Κύριος καί δικαιοσύνας ἠγάπησεν» (Ψαλ. ι´ [10] 7).  Καί τότε;...

ν.π.β.

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

345


τενός συνεργάτης τοῦ Μουσολίνι σέ βιβλίο του, πού κυκλοφόρησε μετά τόν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ἀναφέρει μέ λεπτομέρειες τίς συσκέψεις τοῦ Μουσολίνι καί τῶν ἐπιτελῶν του καί τά στρατηγικά σχέδιά τους γιά τήν κατάληψη ἐντός ὀλίγου χρόνου, ὅπως πίστευαν, τῆς Ἑλλάδος. Εἶχαν μελετήσει τά πάντα, τίς ἀποστάσεις, τίς ὧρες, τά ἔμπεδα τοῦ πολέμου, τίς ὀρεινές καί πεδινές θέσεις, τίς δυνάμεις τοῦ στρατοῦ μας, ὅλα μέ τήν παραμικρή λεπτομέρεια καί μέ θαυμαστή ἀκρίβεια. Καί ὅμως, ἡ πραγματικότητα τούς διέψευσε. Καί αὐτοί πού  δήλωναν  μέ  κομπασμό  ὅτι  σύντομα  θά  ἔπιναν  τόν καφέ τους καθισμένοι στήν Ἀκρόπολη, κινδύνευσαν νά πέσουν κυνηγημένοι στήν Ἀδριατική θάλασσα. Γιατί; Διότι ἔκαναν ἕνα πολυδιάστατο λάθος. Λησμόνησαν, ἀλλ᾽ οὔτε καί σκέφθηκαν νά ἀνοίξουν μερικές σελίδες τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Νά δοῦν πῶς ἀπάντησαν οἱ Ἕλληνες στούς πρέσβεις τῶν Περσῶν τόν 5ο π.Χ. αἰώνα, πού ζητοῦσαν «γῆν καί ὕδωρ», τήν ὑποταγή δηλαδή τῶν Ἑλλήνων στίς ὀρδές τοῦ Ξέρξη. Δέν πρόσεξαν τή μάχη τοῦ Μαραθώνα, δέν ἄκουσαν τό «Μολών λαβέ» τοῦ Λεωνίδα στίς  Θερμοπύλες,  δέν  ἀφουγκράστηκαν  τήν  ἡρωική ἄρνηση τοῦ Παλαιολόγου νά παραδώσει τήν Πόλη στόν Μωάμεθ, δέν γνώρισαν τό σύνθημα «Ἐλευθερία ἤ θάνατος» τῶν γενναίων ἀγωνιστῶν τοῦ ᾽21. Ἔπεσαν ἔξω στούς ὑπολογισμούς τους καί γέμισαν μέ ἀπογοήτευση καί καταισχύνη, βλέποντας τήν τραγική καί ἀπρόσμενη γι᾽ αὐτούς ματαίωση τῶν καλοστημένων σχεδίων τους. Διότι ἔκαναν λάθος στήν ἐκτίμηση τῆς Φυλῆς μας. Μᾶς θεώρησαν ὅπως ὅλους τούς ἄλλους λαούς τῆς Εὐρώπης, πού εἶχαν ἤδη ὑποταγεῖ στόν Ἄξονα. Ζύγιζαν καί μετροῦσαν τίς στρατιωτικές μας δυνάμεις, ἀγνοώντας τό βάρος καί τή δύναμη τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας. Τό λάθος τους ἔγινε ἀκόμη μεγαλύτερο, ὅταν δέν ἔλαβαν κἄν ὑπόψη τους ὅτι τό δίκαιο εἶναι ἰσχυρότερο ἀπό τή βία καί ὅτι οἱ ἠθικές δυνάμεις κερδίζουν πάντοτε τή νίκη. Ὁ πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννης Μεταξᾶς, πού βροντοφώναξε τό θρυλικό «ΟΧΙ» στό ἰταμό ἰταλικό τελεσίγραφο, πού τοῦ ἐπεδόθη μέσα στή νύχτα, ἔλεγε «καλλίτερα ἀπό τάς λόγχας καί τά πυροβόλα γνωρίζει νά μάχεται τό δίκαιον». Καί ὁ γενναῖος ἀρχιστράτηγος Ἀλέξανδρος Παπάγος  δήλωσε  ὅτι  στούς  πολέμους  «ἀποφασιστικόν ρόλον παίζουν αἱ ἠθικαί δυνάμεις». Ἀγνόησαν ἐπίσης οἱ Ἰταλοί καί τό φιλότιμο τῶν Ἑλλήνων.  Ἄλλωστε  ἡ  λέξη  φιλότιμο  δέν  ὑπάρχει  σέ  ἄλλες

360

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


γλῶσσες.  Τό μεγαλύτερο ὅμως λάθος τους ἦταν ὅτι δέ σκέφθηκαν τήν Ὀρθόδοξη Πίστη τοῦ λαοῦ μας. Γι᾽ αὐτό δέν ὑπολόγισαν τίς ψυχικές ἀντιδράσεις μας στήν προσβολή πού ἔγινε στά ὅσια καί ἱερά μας μέ τόν τορπιλισμό τῆς Ἕλλης ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τῆς Παναγίας στό ἱερό νησί τῆς Τήνου. Δέν κατάλαβαν μέ ποιούς εἶχαν νά κάνουν, ἀνοίγοντας πόλεμο μέ τήν Ἑλλάδα. Ὅταν τό κατάλαβαν, ἦταν πλέον πολύ ἀργά γι᾽ αὐτούς, ἀφοῦ εἶχαν γίνει περίγελως τοῦ κόσμου. Δέ φαντάστηκαν ποτέ ὅτι οἱ ὀκτώ λόχοι τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν,  πού  ἀπέκρουσαν  τά  χαράματα  τῆς  28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 τίς πανίσχυρες δυνάμεις τους στήν Ἤπειρο, θά εἶχαν τή συναίσθηση καί βεβαιότητα ὅτι πολεμοῦσαν γιά τήν ἐλευθερία τῆς ἀνθρωπότητος. Οὔτε διανοήθηκαν ὅτι οἱ Ἕλληνες θά πανηγύριζαν μέ τήν ἔναρξη τοῦ πολέμου καί θά ρίχνονταν μέ τέτοιον ἀκράτητο ἐνθουσιασμό στή μάχη. Δέν περίμεναν ὅτι οἱ νέοι τῆς Ἑλλάδος, πού δέν ἦσαν συνηθισμένοι στόν πόλεμο, θά ζοῦσαν στό μέτωπο ἐξαγνισμένοι μέ ἀρετή καί σωφροσύνη, ὅτι θά πίστευαν  μέσα  τους  ὅτι  ξαναζοῦν  καί  τούς  ὁδηγοῦν  στίς νίκες ὁ Μιλτιάδης, ὁ Θεμιστοκλῆς, ὁ Κολοκοτρώνης καί οἱ ἄλλοι ἥρωες τοῦ γένους μας. Καί τό σπουδαιότερο, ὅτι θά ἔνιωθαν νά τούς συμπαρίσταται ἡ Παναγία, ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός καί θαυματουργός. Ἀγνόησαν τήν Ἱστορία μας, ἀγνόησαν τήν Πίστη μας καί τήν εὐλάβειά μας πρός τήν Παναγία, δέ σκέφθηκαν τίς ἔννοιες τοῦ Δικαίου καί τῆς Ἠθικῆς καί τό ἐνδεχόμενο τῆς θείας βοηθείας καί τοῦ θαύματος. Γι᾽ αὐτό καί διαλύθηκαν σάν ἱστός ἀράχνης τά σχέδιά τους καί διασκορπίστηκαν οἱ πάνοπλες μεραρχίες τους. Τό μεγάλο αὐτό λάθος τῶν τότε ἐχθρῶν μας Ἰταλῶν καί τό τραγικό πάθημά τους πρέπει νά εἶναι μάθημα αἰώνιο καί γιά μᾶς, πού μέ τίς ἡρωικές νίκες μας τότε ἀλλάξαμε τήν πορεία τοῦ πολέμου, ἀλλά καί τήν κατάσταση τοῦ τότε κόσμου. Ποιό τό μάθημα; Ὅτι δέν πρέπει νά ἀγνοήσουμε ποτέ τήν Ἱστορία μας καί τήν ἱστορική πορεία τοῦ Ἔθνους μας. Μήν ἐπιτρέψουμε μέ κανένα τρόπο νά χάσει τό Γένος μας τήν ἔνδοξη Παράδοση τῶν ἀγώνων του γιά τήν ἐλευθερία.  Μή θεωρήσουμε ποτέ, ἐπηρεασμένοι ἀπό τά σύγχρονα ρεύματα, τίς ὑλικές δυνάμεις ἀνώτερες ἀπό τίς πνευματικές καί ἠθικές. Καί μή φανοῦμε ἀγνώμονες πρός τήν Θεοτόκο καί τόν Υἱό της, γιά τή βοήθεια πού χαρίστηκε ἀπό τόν οὐρανό στήν Πατρίδα μας. q Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

361


364

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


σπόρος καλός ὅλος, ὁ τόπος διάφορος. Ὁ πατημένος δρόμος, οἱ πέτρες, τ’ἀγκάθια... Τήν παραβολή τοῦ σπορέως τήν ἀγαπήσαμε ἀπό παιδιά. Στό τέλος της ὑπάρχουν ἐκεῖνοι οἱ μαθητές πού ἀναζητοῦν τό κρυμμένο νόημα, τό «τίς εἴη ἡ παραβολή αὕτη».  Στήν πνευματική ζωή πορευόμαστε χρόνια. Μπορεῖ καί κάποια στιγμή νά πιστέψαμε πώς ἀνήκουμε κι ἐμεῖς σ’ αὐτούς πού δοθηκε ἡ χάρη τοῦ «γνῶναι»...  Φέτος σάν πρώτη φορά εἶδα τή λέξη «πορευόμενοι». Ἤξερα τό «συμπνίγονται» διάβαζα μέ συναίσθηση καί τό «οὐ τελεσφεροῦσι». Ὥς ἐκεῖ καταλάβαινα. Ὁ σπόρος στ’ ἀγκάθια ἦταν καλός, ὅπως ὅλος. Φύτρωσε, βλάστησε, δημιούργησε κάποιες ἐλπίδες. Καρπό τελικά δέν ἔδωσε. «Καρδίαι σοβαραί, ἀλλά περισπώμεναι καί περί τά ἐγκόσμια», εἶναι ὁ σπόρος στ’ ἀγκάθια. Σέ κάποιο βαθμό προοδεύουν. Ἡ ἐξαπάτηση ἄδηλη, ἡ ἀπουσία καρπῶν φανερή. Τρίτη παγίδα εἶναι τ’ ἀγκάθια, γιά ᾽ κείνη τήν τρίτη κατηγορία ἀνθρώπων, χωρίς τήν ἐσωτερική ρηχότητα τοῦ πατημένου δρόμου καί δίχως τήν πέτρα τῆς ἔλλειψης πίστεως  στή  θεία  ἀλήθεια.  Τότε  σπέρνει  ὁ  διάβολος  τ’ ἀγκάθια,  τίς  μέριμνες,  τίς  συνεχεῖς  χωρίς  ἀνάπαυλα φροντίδες, τήν ἐμπαθή προσπάθεια γιά τή συσσώρευση ἀγαθῶν καί ἄλλων ἐξωτερικῶν προσόντων, τήν πρόκληση τῶν ἡδονῶν, ἀκόμη καί τήν εὐθύνη γιά τίς δίκαιες ἀνάγκες τῶν δικῶν μας, τοῦ ἔργου μας ἤ τίς ἄδικες ἀπαιτήσεις τῶν ξένων. Ὁ ἄνθρωπος τῆς μέριμνας δέν εἶναι οὔτε ἀδιάφορος, οὔτε σκληρός, οὔτε ρηχός. Βασανισμένος εἶναι, περίφροντις, ἀπασχολημένος στό «ὧδε εἶναι». «Πορευόμενος» εἶναι.  Ὁ ἄνθρωπος τῆς μέριμνας δέν ἀπορρίπτει, δέν καταφρονεῖ φανερά τό θεῖο θέλημα. Ἀπατημένος εἶναι, πορευόμενος ἀμελῶς στά καθημερινά καί τά ἐφήμερα.  Πορευόμενος στ’ ἀγκάθια διατρέχει τόν ἔσχατο κίνδυνο, ἐπειδή μοιάζει σά νά προοδεύει, φτηνά  καί ἄκοπα καί μένει ἄκαρπος. Τήν παραβολή τοῦ σπορέως τήν ἀγαπήσαμε ἀπό παιδιά. Στήν πνευματική ζωή πορευόμαστε χρόνια. Μπορεῖ  καί  κάποια  στιγμή  νά  πιστέψαμε  πώς  ἀνήκουμε  κι  ἐμεῖς  σ’  αὐτούς  πού  δόθηκε  ἡ  χάρη  τοῦ «γνῶναι»... Φέτος, σάν πρώτη φορά, ἀπορημένοι κι ἀνήμποροι διαβάσαμε τό «πορευόμενοι» κι αὐτή τή χάρη τοῦ «γνῶναι» ἐκζητοῦμε, ὥσπου νά φτάσουμε στήν εὐλογία, στήν προσέγγιση τῆς ἀγαθῆς γῆς μέσα μας, στούς φανερούς καί κρυμμένους καϋμούς μας.

γ. Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

365


Σ’ αὐτή τήν ἐκτίμηση ὁδηγεῖται κανείς ἀπό τό δημοσίευμα πού μεταφέρει τή συζήτηση τοῦ δημοσιογράφου Ἠλία Μαγκλίνη (Καθημερινή, 19.5.2013) μέ τήν ὁμάδα τῶν φοιτητῶν τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, πού μόλις εἶχαν αποσπάσει τό 1ο βραβεῖο στόν 6ο Διεθνή Διαγωνισμό Εἰκονικῆς Δίκης Ρωμαϊκοῦ Δικαίου στήν Ὀξφόρδη. Μεταφέρουμε ἀποσπάσματα ἀπό αὐτή τή συζήτηση, συγχαίροντας θερμά καί τιμώντας τή νίκη τῶν φοιτητῶν μας, ἀλλά καί τίς ἀπόψεις τους, πού ὑπογραμμίζουν τήν ἱκανότητα, τήν ὡριμότητα καί τή σεμνότητά τους.

366

Ἡ ἑλληνική ὁμάδα, πού ἀποτελοῦσαν οἱ προπτυχιακοί φοιτητές Ἰουλία-Αἰκατερίνη Βουλέλη (3ο ἔτος), Μαρία-Θωμαΐδα Ἐπέογλου (4ο ἔτος), Ἀλέξανδρος Παπασωτηρίου (ἐπί πτυχίῳ) καί Μαρία-Θηρεσία Ρούσσου (1ο ἔτος), ἐπικράτησε στούς ἡμιτελικούς ἔναντι τοῦ Παν\μίου τοῦ  Κέιμπριτζ,  ἐνῶ  στόν  τελικό  ἀναμετρήθηκε  μέ  τό  Παν\μιο  τῆς Ὀξφόρδης καί ἀναδείχθηκε νικήτρια.  Ἐπιπλέον, ἡ Ἰουλία-Αἰκατερίνη Βουλέλη ἔλαβε τό 1ο βραβεῖο καλύτερου ρήτορα (best oralist), ἐνῶ ὁ Ἀλέξανδρος Παπασωτηρίου τό 3ο ἀντίστοιχο  βραβεῖο.  Ἡ  ἀπονομή  ἔγινε  στό  Κολέγιο  All  Souls  τῆς Ὀξφόρδης. Τήν ἐπιστημονική ἐπίβλεψη τῆς προετοιμασίας τῶν Ἑλλήνων φοιτητῶν εἶχε ἡ ἐπίκουρος καθηγήτρια Ἀθηνᾶ Δημοπούλου (ὅπως μοῦ εἶπαν  τά  παιδιά,  χωρίς  τή  δική  της  πρωτοβουλία  ἡ  Νομική  Σχολή Ἀθηνῶν δέ θά συμμετεῖχε στό διαγωνισμό), ἐνῶ στήν προετοιμασία τῆς ὁμάδας καταλυτική ὑπῆρξε ἡ συνδρομή τῆς ἀποφοίτου τῆς Σχολῆς (καί δικηγόρου πλέον) Ἀρτεμισίας Παπαδάκη, καθώς καί τῶν φοιτητῶν Μάγδας Ἀστερή, Θανάση Τασόπουλου καί τῆς ἀποφοίτου Μαριάννας Φλώρου. Σημειωτέον, ἡ Ἀρτεμισία Παπαδάκη εἶχε λάβει τό 1ο βραβεῖο καλύτερου ρήτορα στήν ἀντίστοιχη διοργάνωση τοῦ 2010, ἐνῶ ὁ Θανάσης Τασόπουλος (3ο ἔτος), ἡ Μάγδα Ἀστερή (3ο ἔτος) καί ἡ ἀπόφοιτος Μαριάννα Φλώρου ἦσαν ὅλοι μέλη τῆς ὁμάδας τοῦ 2012 πού κατέκτησε τή 2η θέση...  Οἱ  Ἕλληνες  φοιτητές  διαγωνίστηκαν  σέ  ἀγορεύσεις  στά  ἀγγλικά ἔναντι φοιτητῶν εὐρωπαϊκῶν πανεπιστημίων (Ὀξφόρδη, Κέιμπριτζ, Tubigen, Trier, Βιέννη, Λιέγη, Νάπολη), μέ κριτές τούς καθηγητές τῶν ἴδιων πανεπιστημίων, ὑποστηρίζοντας καί ἀντικρούοντας διαφορετικά ἔνδικα μέσα (διεκδικητική ἀγωγή, ἀσφαλιστικά μέτρα νομῆς, ἀγωγές ἀποζημίωσης ἀπό ἀδικοπραξία καί πώληση ἐνυπόθηκου ἀκινήτου). Ἐφαρμοστέο δίκαιο ἦταν αὐτό τῆς Ἰουστινιάνειας Κωδικοποίησης τοῦ Ρωμαϊκοῦ Δικαίου, ἡ δέ ὑπόθεση περιεῖχε στοιχεῖα ἐμπραγμάτου διΤεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


καίου (ἀγροτικές δουλεῖες, ὑποθήκη),  ἐνοχικοῦ  δικαίου  (μίσθωση πράγματος, δάνειο) καί ἀδικοπραξιῶν. Ὑπάρχουν δυό ὁμάδες, ὁ ἐνάγων  καί  ὁ  ἐναγόμενος  καί  ἡ ὑποχρέωση  τῶν  ὁμάδων  εἶναι νά μποροῦν νά ὑπερασπιστοῦν καί τόν ἐνάγοντα καί τόν ἐναγόμενο. «Τά πανεπιστήμια δηλαδή παίζουν μεταξύ τους καί ὡς ἐνάγοντες, ἀλλά καί ὡς ἐναγόμενοι»,  ἐξηγεῖ  ἡ  Ἀρτεμισία. «Ὑπάρχει πλέον μία παράδοση τῆς Νομικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν σέ εἰκονικές δίκες μέ ἐντυπωσιακή συγκομιδή βραβείων. Οἱ εἰκονικές δίκες εἶναι παιδευτικό ἐργαλεῖο, καί στά ξένα πανεπιστήμια ἡ συμμετοχή τῶν φοιτητῶν σέ αὐτές εἶναι ὑποχρεωτική, διότι εἶναι  αὐτό  πού  σέ  κάνει  δικηγόρο τελικά. Στήν Ἑλλάδα δέν εἶναι μέσα στό πλαίσιο σπουδῶν ἀκόμα, ἀλλά πλέον οἱ καθηγητές  ἐγκρίνουν  τήν  ἐθελοντική συμμετοχή ὁμάδων ἀπό τή Νομική  Σχολή.  Παρότι  πάντως “παίξαμε” ἐκτός ἕδρας, τά παιδιά τά κατάφεραν, πετυχαίνοντας  ἀπόλυτη  συμμετρία  τῶν ἐπιχειρημάτων, ἀπό τή μία, καί προκαταλαμβάνοντας, ἀπό τήν ἄλλη,  τήν  πιθανή  σκέψη  τοῦ κριτῆ.  Κι  ὅλα  αὐτά  στήν ἀγγλική. Τό γεγονός πάντως ὅτι ἦταν ὅλοι ἄξιοι ἀντίπαλοι δείχνει τό μέγεθος τῆς νίκης». «Δυό  ἡμέρες  κράτησε  ἡ  ὅλη διαδικασία»,περιγράφει ἡ Ἰουλία-Αἰκατερίνη.  «Τό  κομμάτι

τῆς ἀγόρευσης ἦταν τό πιό ἀπαιτητικό, διότι δέν εἶναι κάτι πού διδασκόμαστε  στή  Νομική,  νά κάνουμε δηλαδή τήν ἐπαγωγή τῶν  πραγματικῶν  περιστατικῶν στά νομικά. Ἀπό ἕνα σημεῖο  καί  μετά,  τό  βλέπαμε ρεαλιστικά. Ἄς ποῦμε, ξεχνούσαμε  ὅτι  ὅλο  αὐτό  ἦταν  εἰκονικό». Σ᾽ αὐτό συμφωνεῖ καί ἡ Μαρία-Θωμαΐδα: «Συζητώντας στήν ἀνάπαυλα, συνειδητοποιήσαμε ὅτι εἴχαμε ἀπορροφηθεῖ πού  μιλούσαμε  γιά  τίς  ὑποθέσεις καί τούς διάδικους σάν νά βρισκόμασταν  σέ  πραγματική δίκη». Στή δυσκολία τῆς διαδικασίας τῆς  ἀγόρευσης  στάθηκε  καί  ὁ Ἀλέξανδρος. «Ὡς φοιτητές τῆς Νομικῆς εἴχαμε βέβαια μιά ἐξοικείωση μέ τήν ἔρευνα, ἀλλά τό σημαντικότερο ἦταν νά μπορέσουμε  νά  σταθοῦμε  πάνω  στό βῆμα.  Ἕνα  ἐπιχείρημα  μπορεῖ νά εἶναι ρηξικέλευθο ἤ καί ἀναμενόμενο, τό θέμα εἶναι πῶς θά τό  ὑποστηρίξεις  καί  πῶς  θά ἀνταποκριθεῖς  στίς  ἐρωτήσεις τῶν δικαστῶν». Ἡ  μικρότερη  τῆς  ὁμάδας,  ἡ πρωτοετής  Μαρία-Θηρεσία, σχολιάζει ὅτι «σιγά-σιγά καταλάβαινες ὅτι ἔχεις ἕνα ρόλο ἀπ’ τόν  ὁποῖο  δέν  πρέπει  νά  βγεῖς οὔτε  στιγμή.  Νιώθεις  καί  τήν εὐθύνη  ἀπέναντι  στούς  διάδικους, αὐτή τήν εὐθύνη πού ἀκολουθεῖ τούς δικηγόρους σέ ὅλη τους  τήν  ἐπαγγελματική  πορεία... Πάντως, μιά διαφορά πού

θά  ἀνέφερα  σέ  σχέση  μέ  τήν πραγματικότητα  ἑνός  ἑλληνικοῦ δικαστηρίου, εἶναι ὁ σεβασμός  πού  δείχναμε,  ὡς δικηγόροι, στόν ἀντίπαλο καί τό ἀντίστροφο.  Νομίζω  ὅτι  στό ἑλληνικό  δικαστήριο  αὐτός  ὁ σεβασμός δέν ἰσχύει καί τόσο». Στήν ἐρώτηση πῶς ἀντιμετώπισαν τούς ἀντίπαλους φοιτητές  πανεπιστημίων,  ὅπως  τῆς Ὀξφόρδης  καί  τοῦ  Κέιμπριτζ ἀπάντησαν:  «Δέν  ποντάραμε ποτέ  στούς  ἄλλους,  σέ  τυχόν ἀδυναμία ἄλλων ὁμάδων, οὔτε στούς  δικαστές»,  τονίζει  μέ ἔμφαση  ἡ  Ἰουλία-Αἰκατερίνη. «Στούς ἑαυτούς μας ποντάραμε, σέ κανέναν ἄλλο». Τέλος στό ἀναπόφευκτο ἐρώτημα  ἄν  αὐτή  ἡ  νίκη  σήμαινε κάτι  γι’  αὐτά  καί  ὡς  Ἕλληνες σήμερα,  ἀπάντησαν:  «Πηγαίνοντας ἐκεῖ, ὁ στόχος μας ἦταν νά τιμήσουμε τούς ἑαυτούς μας, τούς  “προπονητές”  μας,  ἀλλά καί τό πανεπιστήμιό μας», λέει ἡ  Μαρία-Θωμαΐδα.  «Σέ  καμία περίπτωση  δέ  μπορεῖ  αὐτή  ἡ πολύ μικρή νίκη νά ἀλλάξει τήν εἰκόνα τῆς Ἑλλάδας στό ἐξωτερικό.  Γιά  ἐμᾶς  ὅμως  ἦταν  μία ἠθική  ἐπιβράβευση»,  καταλήγει. «Δέ θεωροῦμε τούς ἑαυτούς μας  πρότυπο»,  παρεμβαίνει  ἡ Ἰουλία-Αἰκατερίνη.  «Πρότυπο εἶναι  ὁ  Ἕλληνας,  πού  μέσα  σέ πολύ  δύσκολες  συνθῆκες  καλεῖται σήμερα νά ἐπιβιώσει καί νά  πετύχει  τό  καλύτερο  δυνατόν». q

Αὐτό εὐχόμεθα καί σέ ὅλους τούς φοιτητές μας, μάλιστα τούς πρωτοετεῖς, πού ἀρχίζουν τή νέα ἀκαδημαϊκή χρόνια, αὐτή τή χρονική στιγμή στά ἀνώτατα Ἱδρύματα τῆς πατρίδας μας, πού ὅσο καί ἄν τά ἐπικρίνουμε, γαλουχοῦν καί παιδιά πού νικοῦν μέ τήν ἱκανότητα, τήν ὡριμότητα καί τή σεμνότητά τους σέ τόσο δύσκολους διεθνεῖς καί ἄλλους ἀγῶνες. Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

367


ΣΚΕΨΕΙΣ γιά τά «5 ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ» Ἀξιότιμε κύριε διευθυντά,  Μέ τό θάρρος πού μοῦ παραχωρεῖ ἡ συχνότατη καί ἐνδελεχής μελέτη τοῦ περιοδικοῦ,  ἐπιτρέψτε  μου  κάποιες σκέψεις γιά τό ἐν λόγῳ ἄρθρο πού φιλοξενεῖται  στό  τεῦχος  Μαΐου.  Κατ’ ἀρχάς,  δέν  ἀναφέρεται  πουθενά  τό μέγεθος τοῦ πληθυσμιακοῦ δείγματος καθώς καί ἡ ποιοτική του σύσταση. Θά εἶχε φερ’ εἰπεῖν ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον  νά  γνώριζε  κανείς  τίς  σχολές προέλευσης τῶν φοιτητῶν πού ἐρωτήθηκαν. Ἡ γνώση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συμμετεχόντων  ἐπίσης,  θά  ἐνίσχυε περισσότερο ἤ λιγότερο τά ἐξαχθέντα συμπεράσματα.  Οἱ  ἐπιλογές  τῶν ἀπαντήσεων σέ μεγάλο βαθμό χαρακτηρίζονταν ἀπό ὑποκειμενικότητα καί ἀλληλοκάλυψη, ἀποδυναμώνοντας ἔτσι τόν προσανατολισμό πού θά καταδείκνυε τή θετική ἤ τήν ἀρνητική ἤ ἔστω τήν οὐδέτερη στάση τοῦ ἐρωτηθέντος. Μέ τόν τρόπο αὐτό δημιουργοῦνται ὑποκατηγορίες ἀπαντήσεων  ὁμοειδοῦς  σημασίας,  πού ὅμως ἐξετάζονται ἀνεξάρτητα καί παραπλανοῦν, σκεδάζοντας τό ἀποτέλεσμα. Αὐτό γίνεται σέ ὅλες τίς ἐρωτήσεις.  Ὑπάρχει ἐπίσης κάποιο σημεῖο στό κείμενο, τό ὁποῖο δημιουργεῖ τήν ἐντύπωση ὅτι πᾶς μή ἀνήκων στή Χριστιανική  Φοιτητική  Δράση,  εἶναι  «ἄσχετος»  μέ  τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας (παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου). Δέν τολμῶ νά εἰκάσω ὅτι ἐννοεῖται κάτι τέτοιο, πού ἄλλωστε  θά  ἦταν  ἀσύμβατο  μέ  τή  διδασκαλία  τῆς Ἐκκλησίας  μας,  ἡ  ὁποία  δέν  κατηγοριοποιεῖ,  ἀλλά ἑνώνει ἴσους ἀνθρώπους ὑπό τήν σκέπη τοῦ Ἰησοῦ. Ὡς συνδρομήτρια καί τακτική ἀναγνώστης τοῦ περιοδικοῦ, τό ὁποῖο συστήνω καί προάγω στούς νέους τοῦ περιβάλλοντός μου, θά παρακαλοῦσα νά ἀποκατασταθεῖ ἡ παρανόηση αὐτή.  Σᾶς εὐχαριστῶ γιά τή φιλοξενία καί εὔχομαι ὁ Κύριος νά εὐλογεῖ τό ἔργο σας καί κάθε ἔργο πού συνεπικουρεῖ στήν Ἑλληνοχριστιανική ἀγωγή τῶν νέων μας, ἀλλά καί τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς τρικυμιζούσης κοινωνίας τῆς ἐποχῆς μας.  Μέ ἰδιαίτερη ἐκτίμηση,  Μαρία Κουλούρη- Βακαλοπούλου Ἰατρός

372

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

Ἀπάντηση ἀπό τή Χριστιανική Φοιτητική Δράση Ἀγαπητή κα Κουλούρη-Βακαλοπούλου, Σᾶς εὐχαριστοῦμε γιά τά καλά σας λόγια καί ἔργα σχετικά μέ τό περιοδικό μας. Λόγια καί ἔργα πού φανερώνονται  περίτρανα  μέσα  ἀπό  τήν ἐπιστολή σας. Πολύ σᾶς εὐχαριστοῦμε καί γιά τίς συστάσεις πού κάνετε μεταξύ τῶν νέων ἀνθρώπων γιά τό περιοδικό μας. Σχετικά τώρα μέ τήν ἐπιστολή σας καί πάλι σᾶς εὐχαριστοῦμε γιατί μπήκατε  στόν  κόπο  καί  μᾶς  δίνετε  τήν εὐκαιρία νά ἀποσαφηνίσουμε τυχόν παρανοήσεις. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα σχετικά μέ τήν «ἐντύπωση ὅτι πᾶς μή ἀνήκων στή Χριστιανική Φοιτητική Δράση εἶναι «ἄσχετος» μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, κάθε ἄλλο παρά αὐτό θέλει νά  πεῖ  ἤ  νά  ἐννοήσει  τό  ἄρθρο.  Ἄν ἦταν ποτέ δυνατόν νά γράφαμε, πολύ δέ  περισσότερο  νά  πιστεύουμε  κάτι τέτοιο! Ἄν προσέξετε στό ἄρθρο, καί ἡ  λέξη  «σχετικοί»  πού  ἀναφέρεται στά  μέλη  τῆς  Χριστιανικῆς  Φοιτητικῆς Δράσεως καί οἱ λέξεις «ἄσχετοι» πού δέν ἀναφέρεται σ’ αὐτούς, εἶναι  ἐντός  εἰσαγωγικῶν,  πράγμα πού δηλώνει ὅτι οἱ ὅροι δέν κυριολεκτοῦν, ἀλλά περιγράφουν μόνο ἐξωτερικές ἤ εἰκαζόμενες καταστάσεις. Πιό ἁπλά τό δημοσίευμα θέλει νά πεῖ ὅτι ἕνα μέρος τοῦ ἐρωτηματολογίου  ἀπευθύνθηκε  σέ  φοιτητές  πού διαμένουν  στά  Φοιτητικά  Οἰκοτροφεῖα τοῦ Συλλόγου πού ἐκδίδει καί τό Περιοδικό,  σέ  παιδιά  δηλαδή  πού ἔχουν σαφή προσανατολισμό καί ξεκάθαρη  θέση  ἀπέναντι  στήν  πίστη καί στόν Θεό. Ἔχουν συνειδητή μυστηριακή ζωή καί ἐμπειρία τῆς Ὀρθοδόξου  Ἐκκλησίας.  Οἱ  ἄλλοι,  οἱ «ἄσχετοι», ὅπως τούς ὀνομάζει τό δημοσίευμα χωρίς νά κυριολεκτεῖ φυσικά,  γι’  αὐτό  καί  ὁ  ὅρος  ἐντός εἰσαγωγικῶν, βρέθηκαν καί ἐρωτήθηκαν σέ χώρους, πού δέν μποροῦσε νά εἶναι κανείς σίγουρος γιά τήν το-


ποθέτησή τους. Τό δημοσίευμα ἀναφέρει τόν τόπο αὐτό (Ἀναγνωστήρια τῆς Φοιτητικῆς λέσχης τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν). Τό θέμα τοῦ «πληθυσμιακοῦ δείγματος» καί τῆς «ποιοτικῆς  σύστασης»  τῶν  ἐρωτηθέντων  πού ἀναφέρετε εἶναι ὄντως μεγάλο καί ἴσως κάποιο ἀδύνατο σημεῖο τῆς ὅλης προσπάθειάς μας. Δέν εἶναι μεγάλος ὁ ἀριθμός τῶν ἐρωτηθέντων. Οὔτε μποροῦμε νά εἴμαστε γνῶστες τῆς ποιοτικῆς τους στάθμης. Σαφέστατα ὅμως μποροῦμε νά πληροφορήσουμε τούς ἀναγνῶστες μας ὅτι ὅλοι τους ἦταν φοιτητές διαφόρων Σχολῶν, μιά καί στά συγκεκριμένα ἀναγνωστήρια πηγαίνουν φοιτητές ἀπ’ ὅλες τίς Σχολές. Εἶναι ἀλήθεια, κα Κουλούρη, ὅτι ἡ δημοσκόπησή μας δέν καυχᾶται γιά τήν ἀκρίβειά της καί τήν ἀντιπροσωπευτικότητά της, ἔτσι ὅπως αὐτές καθορίζονται ἀπό τήν ἐπιστήμη τῆς στατιστικολογίας. Ἔχει ὅμως ὅλη τή δροσιά τῆς ἀναζήτησης τῆς ἀλήθειας. Τή δίψα τῆς καταγραφῆς κάθε ἀπόψεως, ἔστω καί ἀρνητικῆς ἤ ὑβριστικῆς ὡς πρός τό θέμα πού θέλαμε νά πληροφορηθοῦμε. Γι’ αὐτό ἄλλωστε, ἄν προσέξατε, στό ἄρθρο, εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ἀμφισβητήσαμε τήν ἀντικειμενικότητα τέτοιων δημοσκοπήσεων καί φυσικά πολύ περισσότερο τῆς δικῆς μας. Καί τότε γιατί τό κάναμε ἤ γιατί τό δημοσιεύσαμε, θά μᾶς ρωτήσετε δικαιολογημένα. Μά  γι’  αὐτό  πού  καί  πάλι  καταγράφουμε.  Γι’ αὐτό πού ἀντικρίσαμε μέ ἔκπληξη. Πέρα ἀπό θετικές ἤ ἀρνητικές ἀπαντήσεις στά ἐρωτήματά μας, αἰσθανθήκαμε πώς ὅλοι Αὐτόν ἀναζητοῦν. Μέ τόν δικό τους τρόπο. Εἴτε δηλώνοντας προκλητικά ὅτι Τόν ἀγνοοῦν. Εἴτε ἀμφισβητώντας Τον. Εἴτε ἀναζητώντας Τον μέ τόν δικό του ὁ καθένας τρόπο. Αὐτό μᾶς ἄγγιξε καί αὐτό θέλαμε νά μεταφέρουμε σέ ὅλους σας. Ἄν δέν τό καταφέραμε, σᾶς ζητοῦμε συγγνώμη. Εἴμαστε ὅμως ἀκόμη μιά φορά εὐγνώμονες γιά τήν ἀφορμή πού μᾶς δώσατε νά διευκρινίσουμε τίς ὅποιες παρερμηνεῖες ἤ παρανοήσεις. Σᾶς εὐχαριστοῦμε Χ.Φ.Δ. Ἀθηνῶν

*

Μέ ΤΕΤΟΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ νά ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ Ἀξιότιμοι καί ἀγαπητοί ἐκδότες  τοῦ περιοδικοῦ «Ἡ Δράση μας», Θά ἤθελα νά ἀναφέρω στήν ἀγάπη σας τά παρακάτω, πού κατά τή γνώμη μου δείχνουν ὅτι στή

χώρα μας ὑπάρχει ἀκόμη ἐλπίδα ἀπό τούς νέους μας καί δόξα τῷ Θεῷ δέν ἐξέλιπε τό «ἅλας». Τίς προηγούμενες ἡμέρες βοήθησα τή σύζυγό μου (καθηγήτρια θεολόγο) νά δακτυλογραφήσει τά θέματα τῶν ἀπολυτήριων ἐξετάσεων στό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, σέ κάποιο σχολεῖο τῆς Μακεδονίας ὅπου ἐργάζεται. Μία ἀπό τίς ἐρωτήσεις, ἦταν καί ὁ σχολιασμός ἑνός ἀποσπάσματος τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου, τό ὁποῖο ὑπάρχει στή σελίδα 99 τοῦ σχετικοῦ βιβλίου (Θέματα  Χριστιανικῆς  Ἠθικῆς)  καί  ἀναφέρεται στό πῶς ὁ σύζυγος θά πρέπει νά συμπεριφέρεται στή σύζυγό του. Τήν καλύτερη ἀπό τίς ἀπαντήσεις μοῦ ἔδειξε ἡ σύζυγός μου μετά ἀπό λίγες μέρες καί σᾶς  τήν  ἐπισυνάπτω  (χωρίς  νά  προσθέσω  ἤ  νά ἀφαιρέσω τίποτε). Ἡ Σοφία (τό ὄνομα τῆς μαθήτριας) ἔδειξε ὅτι εἶναι ἄξια μαθήτρια τῆς «ἐνυποστάτου Σοφίας» καί σίγουρα ἔχει νά προσφέρει πολλά στή σημερινή κοινωνία μας.  Παρακαλῶ νά ἐξετάσετε, ἐάν εἶναι ὠφέλιμο, νά δημοσιευθεῖ στό περιοδικό σας ἡ ἀπαντησή της, μέ τά δικά σας σχόλια. ΕΡΩΤΗΣΗ  (Σέ ἀπολυτήριες ἐξετάσεις Γ´ Λυκείου) Σχολιάστε τίς παρακάτω συμβουλές πού δίδονται ἀπό τόν Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, γιά τό πῶς ὁ σύζυγος θά πρέπει νά συμπεριφέρεται στή σύζυγό του. «Λόγια ἀγάπης νά τῆς λές... Ποτέ νά μήν τῆς μιλᾶς μέ πεζό τρόπο, ἀλλά μέ φιλοφρόνηση, μέ τιμή, μέ ἀγάπη πολλή. Νά τήν τιμᾶς καί δέ θά βρεθεῖ στήν ἀνάγκη νά ζητήσει τήν τιμή ἀπό τούς ἄλλους. Νά τήν προτιμᾶς ἀπό ὅλους γιά ὅλα... γιά τήν ὀμορφιά, γιά τή σωφροσύνη της καί νά τήν ἐγκωμιάζεις. Νά κάνεις φανερό ὅτι σ᾽ ἀρέσει ἡ συντροφιά της καί προτιμᾶς νά μένεις στό σπίτι γιά νά εἶσαι μαζί της, ἀπό τό νά βγαίνεις στήν ἀγορά. Ἀπό ὅλους τούς φίλους σου νά τήν προτιμᾶς καί ἀπό τά παιδιά, πού σοῦ χάρισε, καί αὐτά ἐξαιτίας της νά τά ἀγαπᾶς». ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ  (Σοφίας) Σέ αὐτό τό κείμενο ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος δίνει ὁδηγίες στούς συζύγους γιά τό πῶς θά πρέπει νά συμπεριφέρονται στίς συζύγους των. Προτείνει ἕναν τρόπο συμπεριφορᾶς ἀπέναντι στή γυναίκα πού τήν ἐξυψώνει ὡς ὀντότητα καί τήν ἀναδεικνύει ὡς γυναίκα καί ὡς προσωπικότητα. Μιά  τέτοια  συμπεριφορά  ὑποδεικνύει  τήν  ἀξία τῆς γυναίκας ὡς συζύγου καί ὡς μητέρας καί τήν ÿ Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

373


«ἀναγκάζει» νά παραμείνει γιά μιά ζωή πιστή στόν ἄντρα καί στήν οἰκογένειά της,  χωρίς  νά  νιώσει  τήν  ἀνάγκη  νά ἀναζητήσει  τήν  πληρότητα  στό  πρόσωπο ἑνός τρίτου ἀνθρώπου.  Μέ  μιά  τέτοια  συμπεριφορά  ἡ  γυναίκα ἀποποιεῖται τό πρότυπο τῆς γυναικείας  προσωπικότητας  τῆς σύγχρονης  ἐποχῆς,  πού  καλλιεργεῖ μόνο τήν ἐξωτερική ὀμορφιά καί ὄχι τό ψυχικό κάλλος, προτρέποντάς την νά ἀναδείξει τίς ὄμορφες καί χαρισματικές πλευρές  τῆς  γυναικείας  της  φύσης. Ἔτσι λοιπόν, ὅταν ἡ γυναίκα λαμβάνει τή θέση πού τῆς ἀξίζει μέσα στό γάμο καί στήν οἰκογένεια, αὐτά τά δύο στεριώνουν καί κατοχυρώνονται, μέ ἀποτέλεσμα  νά  βγαίνουν  ἔξω  στήν κοινωνία ἄνθρωποι γεμάτοι ἀπό ἀγάπη, χαρά καί εὐγένεια,  ὅ,τι καλύτερο μπορεῖ νά προσφέρει μιά γυναίκα στήν κοινωνία καί αὐτό εἶναι κάτι πού μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία  μέ  τήν  καλλιέργεια  τῆς  χριστιανικῆς  πίστης  καί  τοῦ  χριστιανικοῦ τρόπου ζωῆς.

* Τά δικά μας σχόλια περιττεύουν. Ἡ Σοφία ἔδωσε μιά πολύ σωστή καί κατά πάντα σοφή ἀπάντηση. Τέτοια νέα κορίτσια μᾶς δίνουν ἐλπίδες γιά μιά καλύτερη κοινωνία, ἕνα αὔριο ἄξιο τοῦ ἔθνους μας. Ἡ Δράση μας

Κάθε μήνα στό site τοῦ Περιοδικοῦ θά δημοσιεύεται ἕνα θέμα πρός φωτογράφηση. Οἱ καλύτερες φωτογραφίες πού θά λαμβάνουμε θά ἀξιοποιοῦνται γιά τήν εἰκονογράφηση τοῦ Περιοδικοῦ. Ἄν θέλεις καί οἱ δικές σου φωτογραφίες νά διακοσμήσουν τή «Δράση μας», μπές στό www.drasimas.gr γιά πληροφορίες.

374

στιανικῆς ιά συντροφιά ἀπό 12 μέλη τῆς Χρι  τό Πάσχα Φοιτητικῆς Δράσεως Ἀθηνῶν μετά η, μερικά μέν ξεκινήσαμε γιά  τήν καθιερω μηση στή χρόνια τώρα, ἱεραποστολική ἐξόρ δοκίες, ὅπως πάντα.  Β. Ἤπειρο, μέ συγκίνηση, μέ προσ ρά  μᾶς συνόδευε κάὍσες  πηγαίναμε γιά  πρώτη  φο τη  ἔννοια πῶς θά ᾽ναι. ποια συγκίνηση, κάποια ἀδιόρα  σύνορα, νιώθαμε πώς Λίγο ἀργότερα, ὅταν περάσαμε τά ψηλαφοῦμε τό θαῦμα. , πού δέν  εἶχαν  ἀκόμη Δίπλα  ἀπό κάποια πολυβολεῖα Ψηλά  στά Δροπολίτικα γκρεμίσει, ἕνα προσκυνητάρι.  χωριά ὑψώνονταν οἱ Ἐκκλησιές! α εἴχαμε  ἀκούσει ἀπό Ἀπ’ ὅσα εἴχαμε  διαβάσει,  ἀπ’ ὅσ τερο πιστεύαμε ὅτι βριτούς γονεῖς μας, ὅλο καί περισσό ει τό θαῦμα τοῦ Θεοῦ. σκόμαστε σ’ ἕνα τόπο πού εἶχε γίν   τήν  ξαναβρήκαμε Ἀφήσαμε  πίσω  τήν  Πατρίδα  καί μπροστά μας. ρμή ὑποδοχή! Φθάσαμε στούς Βουλιαράτες. Θε ργυροκάστρου. Μᾶς δέΦεύγουμε γιά τή Μητρόπολη Ἀ ρική  στοργή.  Θέλει  νά χεται  ὁ  Σεβασμιώτατος  μέ  πατ ες στήν Ἀθήνα. Συμβουμάθει τά νέα μας ἀπό τούς ἀγῶν λή ζητάει αὐταπάρνηση, λεύει στοχαστικά: Ἡ ἱεραποστο πνεῦμα θυσίας... άκι τῆς Μητροπόλεως. Συμπροσευχόμαστε στό ἐκκλησ εκινήσουμε τήν καινούΠαίρνουμε τήν εὐλογία του νά ξ ρια ἡμέρα. μνάσιο στούς ΒουλιαΠρώτη ἐξόρμηση: Δημοτικό – Γυ πα, πόσο  μεγάλη ἡ δίψα ράτες.  Πόσο  χαρούμενα πρόσω ητές ἄκουσαν, μίλησαν γιά τό Θεό! Μαθητές καί καθηγ ε, παρά δώσαμε χαρά. καί τραγούδησαν μαζί μας. Πήραμ νούριο Τεχνικό Λύκειο Καί ὕστερα Μεσοπόταμος, στό και άντα. Παιδιά καί μεγάλοι τῆς Μητροπόλεως Ἁγίων  Σαρ

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


συμμετεῖχαν στή  συζήτηση. Θέμα  μας  «ἡ ἐλευ- ἑλληνισμό τῆς Β. Ἠ πείρου. Στόν  ἴδιο τόπο  πού θερία», ἡ ἀναζήτησή της ἀπό τό νέο κα ί ἡ εὕρεσή γκρεμίζονταν  οἱ  ἐκκλησιές  τώρα  ὑψώνεται  ὁ της, τελικά, κοντά στό Χριστό.  Ἀκο ύσαμε  προ- ὑπό ἀνέγερση κα θεδρικός  ναός τοῦ Ἀργυροκάβληματισμούς καί ἰδέες. Πάλι ἐμεῖ ς ὠφεληθή- στρου. Δίπλα τό κ αινούριο σχολικό κτίριο φιλοκαμε. Μετά συναντηθήκαμε  μέ  τίς  κυρίες  τοῦ ξενεῖ, πρός τό παρ όν, μόνο τό Δημοτικό Σχολεῖο. χωριοῦ.  Αὐτές  πού  γνώρισαν  τό  Θεό  ἀπό  τό Ὁ παιδικός ἐνθου σιασμός παρασύρει καί ἐμᾶς σέ κρυφό καντηλάκι καί τό «Παναγία μου » τῆς για- χαρούμενο τραγού δι. Κλείνοντας τήν ἐπίσκεψή γιᾶς τους, τώρα ἀκοῦν γιά τήν τιμή το ῦ Κυρίου μας στά ἁγιασμένα χώματα συζητοῦμε  μέ  τούς στίς  Μυροφόρες.  Ἐμφανίζονται  ἕτο ιμες,  σάν μαθητές τοῦ Ἐκκλ ησιαστικοῦ Λυκείου. Μέ τίς ἄξιες ἀπόγονοι τῶν ἡρωικῶν γονιῶ ν τους,  νά εὐλογίες τῶν πατέρ ων τῆς Μητροπόλεως παίρμεταδώσουν τήν πίστη στά δικά το υς παιδιά. νουμε τό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς. Ἡρωική, ἑλληνική Δούβιανη. Παράκ ληση στό Πλησιάζουμε  τά  σύνορα. Τό μυαλό Μοναστήρι  τῆς  «Κοιμήσεως  τῆς   μας μένει Θεοτόκου», στούς  πραγμα τικούς  ἱεραποστόλους,  τούς κάτω ἀπό  τό λιγοστό φῶς τῶν κεριῶ ν. Στή  συ- ἀνθρώπους ἐκείν ους πού τά ἄφησαν  ὅλα πίσω. νέχεια  ἡ  συζήτηση  μέ  τούς  κατοίκ ους,  στόν Ἐδῶ ὑπάρχουν ἄν θρωποι χαρισματικοί, δάσκαἁγιασμένο  τόπο  πού  κάποτε  κήρυξε   ὁ  πατρο- λοι  χωρίς  ἕδρα  καί   ταπεινοί  Ἀρχιερεῖς  χωρίς Κοσμᾶς!  Πατᾶμε  ἑλληνικά  χώματα ,  βλέπουμε ἀρχιερατικό  θρό νο, χωρίς κάν μιά πολυθρόνα καθαρά ἑλληνικά μάτια. στό  γρα φεῖ ο το υς. Ἡ μεγαλύτερη, ἴσως, εὐλογία ἦταν ἡ  ΚυριακάΠερνᾶμε  πάλι  τά  σύνορα.  Εἴμ τικη θεία Λειτουργία. Ἁπλά, καταν αστε  στήν υκτικά, σάν Ἑλλάδα, στήν Ἀθ ήνα, στίς Σχολές μας. Στοχαζότήν κοινωνία τῶν πρώτων Χριστιανῶ ν. Μαζί μέ μαστε: Ἡ Ὀρθοδοξ ία ἀθόρυβα ἁπλώνεται, ζωντούς ἀδελφούς μας φωνάξαμε  τό « ἄξιος»! γιά τανεύει σέ ναούς  παλιούς, λαβωμένους ἀπό τήν τόν καινούργιο ἱερέα. Μιά ἀκόμα Ἐ κκλησία θά ἀθεΐα, καί νέους π ερικαλλεῖς. Ἑτοιμάζει τά νέα λειτουργεῖ, ἕνα ἀκόμα χωριό βρῆκε τ όν πνευμα- της στελέχη. τικό του πατέρα. Ὅμως ἡ ἔλλειψη σέ ἱ ερεῖς ἐξαΜάιος  2013.  Γιά  μᾶς  ἡ  Ἀνάσταση  κολουθεῖ  νά  εἶναι  μεγάλη.  Στο ἦταν  ἐκεῖ. ύς  Ἁγίους Στήν ἡρωική, τή  χριστιανική, τήν ἑλληνική Β. Σαράντα συναντήσαμε χαρούμενα  παιδικά πρό- Ἤπειρο. Στό ἀναμ μένο καντηλάκι μπροστά ἀπό σωπα, πού διψοῦσαν νά μάθουν ἀκόμα  περισσό- τήν εἰκόνα τῆς Πανα γίας στό σκοτεινό δωμάτιο τερα γιά τήν Πίστη μας, γιά νά γίνουν  μέλη τῆς τοῦ  παλιοῦ  Οἰκοτρ οφείου,  στά  φωτεινά  πρόἘκκλησίας μας μέ τό ἅγιο Βάπτισμα . σωπα τῶν ἱεραποστόλων, στά διψ ‒ Ὅταν ἔρχεστε, μᾶς δίνετε ζωή κι ἐλ ασμένα μάτια πίδα, ἔλε- τῶν παιδιῶν, στό  εἰλ ικρινές καί περήφανο χαγαν οἱ μητέρες καί οἱ γιαγιάδες τῶν π αιδιῶν. μόγελο ὅσων ἄκουσαν  τό «Χριστό Τό βραδινό στό μαθητικό Οἰκοτροφεῖ ς Ἀνέστη» πού ο θύμιζε τόσα χρόνια στερήθη καν. κατασκήνωση στό Ἀθαμάνιο! Ἡ Πατρίδα φθάνει πέρα  ἀπό τά ἀδ Δευτέρα  πρωί  πάλι  στό  Ἀργυρόκαστ ικοχαραγρο,  στό μένα σύνορα.  τμῆμα  «Ἑλληνικῆς Γλώσσας,  Λογοτε χνίας καί Ἡ Ὀρθοδοξία μᾶς ἑνώνει ὅλους σά Πολιτισμοῦ»  τοῦ  Πανεπιστημίου  ν ἀδέλφια! τῆς  πόλεως. Κ. Κ. Ἄνθρωποι ἐμπνευσμένοι, μέ ἀγάπη  γιά τήν ΠαΠρωτοετής Φοιτήτρια τῆς Βιολογί τρίδα  ἀγωνίζονται  νά  κρατήσουν ας   ὄρθιο  τόν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

375


Στό τελευταῖο κεφάλαιο (22ο) τοῦ τελευταίου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γρα φῆς, τοῦ ὑπέροχου  βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, περιγράφεται ὁ οὐράνι ος Παράδεισος,  ἡ  αἰώνια  καί   μακαρία  ζωή  τῶν  δικαίων.  Ὅμως  μετά  τόν  ἕβδομο  καί  τελευταῖο μακαρισμό, μετά τήν εὐλογημένη λέξη «μακάριοι», πού ἀ  φορᾶ ὅσους θά εὐφραίνονται στόν πνευματικό  Παράδεισο  τοῦ  τριαδικοῦ  Θεοῦ, ἀκούγεται ὁ κεραυνοβόλος θεῖος λόγος «ἔξω»! Ἕνας  λόγος  πού  προκαλεῖ  ἴλιγγο,  σύγκρυο, φρίκη, τρόμο! «Ἔξω» καί μακριά ἀπό τόν παμπόθητο  Παράδεισο  μέ  τά  αἰώνια  ἀγαθά  του, ποιοί; «οἱ κύνες καί οἱ φαρμακοί καί οἱ πόρνοι καί οἱ εἰδωλολάτραι καί πᾶς ὁ φιλῶν καί ποιῶν ψεῦδος» (Ἀποκ. κβ΄ [22] 14-15). Ἔξω οἱ ἀδιάντροποι σάν τά σκυλιά, οἱ μάγοι καί οἱ πόρνοι καί οἱ εἰδωλολάτρες καί καθένας πού ἀγαπᾶ καί διαπράττει τήν ἀπάτη καί τήν πλάνη τῆς ἁμαρτίας.  Πρῶτοι  στόν  κατάλογο  τῶν  δυστυχισμένων ἀνθρώπων πού ἀποκλείονται ἀπό τήν μακαριότητα τοῦ Παραδείσου, «οἱ κύνες», οἱ κίναιδοι, κατά τόν ἑρμηνευτή Ἀρέθα, οἱ ὁμοφυλόφιλοι!  Γιατί αὐτός ὁ ἀποκλεισμός; Διότι πρόκειται γιά βαρύτατο ἁμάρτημα. Ἁμάρτημα πού καταδικάζεται τόσο αὐστηρά ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καί ὄχι  μόνο  στό  τελευταῖο  κεφάλαιο  τοῦ  τελευταίου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Διότι ἤδη στό πρῶτο  βιβλίο  τῆς  Ἁγίας  Γραφῆς,  τή Γένεση, ἔχουμε φοβερή καταδίκη τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ ἁμαρτήματος μέ τήν ὁλοσχερή καταστροφή τῶν πόλεων  Σοδόμων  καί  Γομόρρων.  Οἱ  κάτοικοι τῶν δύο ἐκείνων περιοχῶν εἶχαν ὅλοι – νέοι καί γέροι – ὑποδουλωθεῖ στό πάθος αὐτό, τό ἀτιμωτικότερο  τῶν  παθῶν,  ὥστε  προκάλεσαν  τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὀργή δέ αὐτή ἐκδηλώθηκε μέ τό νά βρέξει ὁ Θεός ἀπό τόν οὐρανό «θεῖον καί πῦρ», μέ τά ὁποῖα «κατέστρεψε τάς πόλεις ταύτας καί πᾶσαν τήν περίχωρον καί πάντας τούς κατοικοῦντας ἐν ταῖς πόλεσιν» καί ὅλη τή βλάστηση  τῆς  ὡραίας  καί  πλούσιας  ἐκείνης  πε-

376

ριοχῆς! (βλ. Γεν. ιθ΄ [19] 1-28). Ἀργότερα τό ἀπαίσιο  αὐτό  ἁμάρτημα  καταδικάζεται  δύο  φορές στό βιβλίο τοῦ Λευϊτικοῦ (Λευϊτ. ιη΄ [18] 22· κ΄ [20] 13). Τό φοβερό γεγονός τῆς καταστροφῆς τῶν Σοδόμων καί Γομόρρων μαρτυρεῖται ἱστορικά καί διαχρονικά ἀπό τή Νεκρά θάλασσα. Κάτω ἀπό τόν ὑγρό αὐτό τάφο βρίσκονται τά Σόδομα καί τά Γόμορρα. Αἰῶνες τώρα θειοῦχες ἀναθυμιάσεις δηλητηριάζουν τήν περιοχή. Ζωή δέν ὑπάρχει στά νερά της. Στήν ἐπιφάνειά της ἐπιπλέουν σβῶλοι θειαφιοῦ. Οἱ ἄνθρωποι δέν βυθίζονται λόγῳ τῆς πυκνότητος τοῦ νεροῦ. Ἀλλ’ ἐκτός ἀπό τή διαχρονική παρουσία τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης, πού βοᾶ καί κράζει πόσο ὁ Θεός ἀπεχθάνεται τό βαρύτατο ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἔχουμε καί τίς μαρτυρίες τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ (βλ. Ματθ. ι΄ [10] 14-15· ια΄ [11] 23-24· Λουκ. ιζ΄ [17] 20-29) καί τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, πού μιλοῦν στήν Καινή Διαθήκη γιά τή μεγάλη  αὐτή  ἁμαρτία  καί  ἀναφέρονται  στίς ἁμαρτωλές ἐκεῖνες πόλεις καί τήν τιμωρία τους (βλ. Ἰούδα 7).  Ἐκεῖνος ὅμως πού μιλάει ἀναλυτικότε ρα καί καταφέρεται σαφῶς κατά τοῦ  βδελυκτοῦ αὐτοῦ ἁμαρτήματος εἶναι ὁ ἅ  γιος ἀπόστολος Παῦλος. Ἡ  γλώσσα πού χρησιμοποιεῖ περιγράφοντας τά πά  θη  αὐτά  εἶναι  ἔντονα   ρεαλιστική.  Ἐ  πει  δή, λέγει, οἱ ἄνθρωποι λάτρευσαν τήν κτίση παραμερίζοντας μέ  περιφρόνη ση τόν Κτίστη, γι’ αὐτό ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά παραδοθοῦν σέ ἀτιμωτικά πάθη. Δι ότι οἱ γυναῖκες τους ἄλλαξαν τή  φυσική σχέση  καί  χρήση  μέ  τήν   ἀφύσικη  καί  ἐξ  ευ τελίστηκαν  μέ  ἀκατονόμαστες   ἀ σέλ γει ες.  Μέ τόν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο καί οἱ ἄν δρες ἄφησαν τή φυσική   σχέση  καί  χρή ση  τῆς  γυναίκας  καί  φλογίστηκαν ἀ  πό φωτιά ἀκράτητης ἐπιθυμίας  μεταξύ τους, προβαίνοντας σέ ἀσελγεῖς καί ἄτιμες πρά ξεις ἀρσενικοί μέ ἀρσενικούς καί παίρνοντας ἀπό τόν ἴδιο τόν  ἑαυτό τους τόν μισθό

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


πού τούς ἄξιζε γιά τήν πλάνη τῆς εἰ  δωλολατρίας τους. Καί προσθέτει ὁ θεοφώτιστος Ἀπόστολος: Αὐτοί, ἐνῶ γνώρισαν καλά ἐκεῖνο πού ὁ Θεός τούς πρόσταξε ὡς δίκαιο, ὅτι δηλαδή ὅσοι κάνουν τέτοια ἔργα εἶναι ἄξιοι θανάτου, ὄχι μόνο τά  κάνουν,  ἀλλά  καί  ἐπιδοκιμάζουν  ἐκείνους πού τά κάνουν, δείχνοντας ἔτσι ὅτι τρέχουν πρός τό  κακό  ὄχι  ἀπό  ἀδυναμία,  ἀλλά  ἀπό  βαθιά  διαφθορά τῆς ψυχῆς τους (Ρωμ. α΄ 25-32). Γι’ αὐτό καί οἱ θεοφόροι Πατέρες ἐπιμένουν πολύ στήν καταδίκη τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ πάθους. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι αὐτό εἶναι «δαιμο  νικός  βίος».  Ὅλα  τά  πάθη,  λέγει,  εἶ  ναι ἀτιμω τικά,  ἰδιαίτερα  ὅμως  ἡ   μανία  αὐτή.  Καί ἀλλοῦ  τό  ὀνομάζει  «κολοφῶ να  τῶν  κακῶν»,  ἀποκορύφωμα ὅλων τῶν κα κῶν. «Νόσημα χαλεπόν  (βαρύ)  καί  ἀνί ατον»,  «λοι μόν,  λοιμῶν  χαλεπώτερον», πανώ  λη χειρότερη ἀπό τίς πανώλεις! Τονίζει δέ ὁ ἱερός Χρυσόστομος ὅτι αὐ τό, ὅπως ἄλλωστε καί ὅλα τά πάθη, προέρχεται ἀπό τό ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δόθηκαν στίς ἀπολαύσεις καί ἀπεμάκρυναν ἀπό τήν ψυχή τους τόν  φόβο  τοῦ  Θεοῦ.  Γι’  αὐτό  καί  ὁ  Θεός  τούς ἐγκατέλειψε. Ἐπίσης ὁ Μέγας  Βα σίλειος τό καταδικάζει ἀπερίφραστα μέ τόν Ζ΄ καί ΚΒ΄ Κανόνα του. Σήμερα οἱ δοῦλοι τῆς ἠθικῆς αὐτῆς διαφθορᾶς ἔπαθαν  τέτοια  πώρωση  καί  διαστροφή,  ὥστε ὀργανώνουν  «παρε λάσεις   ὑπερηφανείας»  διαφημίζοντας προκλητικά τή  διαστροφή τους καί  «ἐ  παγαλλόμενοι»  γιά  τήν  πονηρία  τους (Μέγας Βασίλειος).  Ὑπερηφανεύ ονται γι’ αὐ  τό πού χαροποιεῖ τούς ἀνθρωπο κτό  νους δαίμονες,  ἐξοργίζει  τόν  Θεό  καί  προκαλεῖ  ἀηδία  στούς ἀνθρώπους.  Μιλοῦν  γιά  «διαφορετικότητα», ἐνῶ αὐτό πού βιώνουν εἶναι ἔσχατη ἀναισχυν τία. Εἶναι καταφανῶς δαιμονική ἐνέργεια, πού ἀποβλέπει στήν ἀποκτήνωση τοῦ ἀνθρώπου καί στήν πλήρη διάλυση τῆς θεόπλαστης προσωπικότητός  του.  Ταυτόχρονα  δέ  διαλύουν  τόν θεοΐδρυτο θεσμό τῆς οἰκογένειας καί ἄρα ὅλο τόν κοινωνικό ἱστό. Μέ αὐτή τήν πλήρη ἐξαχρείωση ποιός θά σώσει τά δυστυχισμένα αὐτά πλάσματα κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως; Καί ὄχι μόνο αὐτούς, ἀλλά καί ὅσους τούς ἐπιδοκιμάζουν; Διότι τίς προκλητικές αὐτές παρελάσεις, πού γίνονται δυστυχῶς τελευταῖα καί στήν Ἑλλάδα,

τίς  ὑποστηρίζουν ἐκ θύμως τοπικές ἀρχές, ὅπως οἱ δήμαρχοι Ἀθηνῶν καί Θεσσαλονίκης! Μέ τήν ἄδειά  τους  παρελαύνουν  στήν  πόλη  τῶν Ἀθηνῶν παρουσίᾳ  ἐκπροσώπου τοῦ Δήμου, στήν πόλη πού ἔφερε τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου ὁ ἀπόστολος Παῦλος, στήν πόλη τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου καί τῆς ἁγίας Φιλοθέης. Παρελαύνουν σκορπίζοντας τή δυσωδία τοῦ πάθους τους στήν πόλη τοῦ μυροβλύτου ἁγίου Δημητρίου καί τοῦ φωστῆρος τῆς ὀρθοδοξίας ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Καί ὁ δήμαρχος τῆς Θεσσαλονίκης τούς χειροκροτεῖ καί φωταγωγεῖ τόν Λευκό Πύργο, ἀντί νά τόν σκεπάσει μέ μαῦρα πέπλα  σέ  ἔνδειξη  βαθυτάτου  πένθους!  Ὅμως ὅποιος  «συνευδοκεῖ»  μέ  ὅσους  ἐνεργοῦν  κατ’ αὐτόν τόν τρόπο, «παρουσιάζεται οἱονεί (τρόπον τινά) σύμμαχος καί συνεργάτης ὑπέρ τοῦ βασιλείου τοῦ σατανᾶ καί τῶν συμφερόν των αὐτοῦ» (Παν. Ν. Τρεμπέλας). Διότι ὑπερασπίζεται καί δικαιολογεῖ καί ἐνθαρρύνει τούς ἄλλους νά κάνουν  τά  ἴδια!  Ἔτσι  ὅμως  ἀλλοιώνει  τά  ἠθικά κριτήρια τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Ὅσοι ὅμως ἀνήκουμε στήν  Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «στῶμεν καλῶς»! Ἂς μήν ἀ  φή σουμε ἀθωράκιστη  τήν  Ἑλλάδα  μας,  ἀπροστάτευτα  τά παιδιά  μας.  Ἂς  μήν  ἐπιτρέψουμε  νά  γίνει  ἡ χώρα, πού ἀ  ρωματίζεται ἀπό τά μύρα ἁγίων Λειψάνων ὁσίων καί μαρτύρων, τόπος ἀπό ὅπου θά ἀναδύεται  ἡ  σατανική  δυσωδία  τῆς  βδελυρῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἡ ἁγία καί ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχει χρέος νά ὑψώσει στεν τόρεια καταδικαστική φωνή, στιγματίζοντας τήν ἀναίσχυντη ὁμοφυλοφιλία καί προασπίζοντας  τό  λογικό  ποίμνιο  τῆς  Ἐκκλησίας  τοῦ Χριστοῦ. Τό δρόμο τόν ἄνοιξε ἤδη ἡ Ὀρθόδοξος Ἱεραρχία τῆς Μολδαβίας. Ταυτόχρονα, ὅσοι πιστεύουμε στόν Τριαδικό Θεό ἂς ὑψώσουμε σ’ αὐτήν τήν ἀντιπνευματική ἐποχή, στήν ὁποία ἁλωνίζει τό πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου, χέρια, νοῦ καί καρδιά σ’ Αὐτόν τοῦ Ὁ  ποίου  αἱ  χεῖρες  μᾶς  ἐδημιούργησαν  καί  μᾶς ἔπλασαν κατ’ εἰκόνα ἰδικήν Του καί καθ’ ὁμοίωσιν. Δεηθῶμεν τοῦ Κυρίου, ἱκετεύοντάς Τον νά καλέσει  εἰς  μετάνοιαν  καί  σωφρονισμόν  τούς δυστυχεῖς δούλους τῶν δαιμόνων τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Εἶναι χρέος μας. q * (Περιοδικό «Ὁ Σωτήρ», τ. 2074, 1.10.2013)

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

377


Τό ἀντικείμενο τῆς ἐπιστήμης καί ἡ ἐπιστημονική μέθοδος Ἀντικείμενο τῆς ἐπιστήμης1 εἶναι ὡς γνωστόν ἡ ὑλική δημιουργία. Χρησιμοποιώντας σάν ἐργαλεῖα τίς ἀνθρώπινες αἰσθήσεις καί τό μυαλό, ἐπικουρούμενα ἀπό τά ἐπιστημονικά ὄργανα, ἡ ἐπιστήμη προσέφερε πολλά στόν ἄνθρωπο: «πρόσθεσε στόν πολιτισμό μας μία ἑνιαία καί μεγαλοπρεπή εἰκόνα τοῦ φυσικοῦ κόσμου, πλούτισε τή γνώση καί τή διανόησή μας καί ἄνοιξε διάπλατα μπροστά μας ἕνα κόσμο ἀπεριόριστης ὀμορφιᾶς καί περιπέτειας»2. Συγχρόνως βελτίωσε τίς συνθῆκες τῆς ζωῆς μας.  Οἱ ἐπιτυχίες αὐτές ὁδήγησαν μερικούς στόν ὑπερτονισμό τῆς ἐπιστημονικῆς μεθόδου καί στήν προσπάθεια ἐπέκτασής της καί στά

βαθύτερα ὑπαρξιακά προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ «ἀρετές» ὅμως τῆς ἐπιστημονικῆς μεθόδου, δηλ. ἡ ἀντικειμενικότητα τοῦ πειράματος καί ὁ ὀρθολογισμός3, εἶναι καί περιορισμοί, διότι ἀγνοοῦν τόν πλοῦτο τῶν αἰσθημάτων καί ψυχικῶν καταστάσεων. Ποιά μαθηματική ἐξίσωση ἐξάλλου μπορεῖ νά μᾶς μιλήσει γιά τήν ἀξία τῆς ζωῆς ἤ γιά τό τί εἶναι ἠθικό καί τί ἀνήθικο4;  Ἔπειτα, γεγονότα μοναδικά πού δέν ἐλέγχονται μέ τό πείραμα καί δέν προκύπτουν ἀπό μαθηματικές ἐξισώσεις, π.χ. μία ἐμφάνιση Ἁγίου ἤ ἕνα θαῦμα ἰάσεως ἤ γιά νά ἀναφερθοῦμε στά μέγιστα, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, εἶναι ἀνεξήγητα ἀπό τήν ἐπιστήμη.  Ἡ ἐπιστήμη, σάν ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ἔχει καί θεμελιώδεις ἀτέλειες. Ἀδυνατεῖ νά μᾶς ἐξηγήσει τήν αἰτία καί τόν προορισμό τοῦ ἀντικειμένου της ἤ τό γιατί ἡ δημιουργία εἶναι ὀργανωμένη ἔτσι ὥστε νά εἶναι κατανοητή ἀπ’ τό ἀνθρώπινο μυαλό, κ.ο.κ. Μελετᾶ τή δημιουργία ἐκ τῶν «ἔσω», μέ τά μέσα πού τῆς παρέχει καί τούς περιορισμούς πού θέτει ἡ ἴδια ἡ δημιουργία, ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια. Εἶναι ὑπό καί ὄχι ὑπεράνω τῆς δημιουργίας. Ὁ Δημιουργός κάλεσε τόν ἄνθρωπο νά κατακυριεύσει τῆς Δημιουργίας, ἀλλά προστατεύοντάς τον, δέν τοῦ ἔδωσε πλήρη δικαιώματα ἐπάνω της. 

378

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


Τά ἀνυπέρβλητα ὅρια Ὅλη ἡ Δημιουργία κυβερνᾶται ἀπό νόμους, τούς ἀποκαλούμενους φυσικούς νόμους5. Τέτοιοι εἶναι π.χ. ὁ νόμος τῆς παγκοσμίου ἕλξεως, οἱ νόμοι τοῦ ἠλεκτρισμοῦ, τῆς θερμότητος κ.ο.κ. Οἱ νόμοι αὐτοί μοιάζει νά εἶναι ἑνιαῖοι, διαχρονικοί καί παγκόσμιοι, ἀλλά καί ὑποχρεωτικοί. Δέν ὑπάρχει, καθ’ ὅσον γνωρίζουμε, ὑλικό σῶμα ἤ φυσικό φαινόμενο, πού νά μήν ὑπακούει στούς νόμους. Οἱ νόμοι συγκροτοῦν, ἀλλά καί προστατεύουν τή δημιουργία6. Ἀναφέρονται συχνά οἱ νόμοι μέ τό ὄνομα τῶν ἐπιστημόνων πού τούς ἀνακάλυψαν (νόμοι τοῦ Νεύτωνος, νόμος Κουλόμπ, θεωρία τῆς σχετικότητος τοῦ Ἀινστάιν, …). Δίδεται ἔτσι ἡ ἐντύπωση, ὅτι εἶναι κτῆμα τῶν ἐπιστημόνων. Ὅμως, τό μόνο πού κάνουν οἱ ἐπιστήμονες εἶναι νά διαπιστώνουν τήν ὕπαρξη τῶν νόμων. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀνίσχυρος μπροστά στήν καταλυτική ἰσχύ τῶν νόμων. Μπορεῖ μόνο νά ἐξισορροπεῖ τήν ἐπίδρασή τους, συνδυάζοντάς τους. Ὄντας π.χ. δέσμιος τῆς βαρύτητας Βασ. Πετρουλέα, Δρ. Φυσικοῦ, Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»

πού τόν κρατᾶ καθηλωμένο στή γῆ, χρησιμοποιεῖ τήν ταχύτητα σέ συνδυασμό μέ τήν ἄνωση τοῦ ἀέρα γιά νά πετάξει ἤ τή μαγνητική ἄπωση γιά νά δημιουργήσει ἱπτάμενα τραῖνα. Αὐτό εἶναι τό μέγιστο πού μπορεῖ νά ἐπιτύχει. Διατυπώνει τούς νόμους σέ εὔχρηστες μαθηματικές μορφές, τούς ἀξιοποιεῖ σέ τεχνολογικές ἐφαρμογές, ἀλλά νά τούς ἀλλοιώσει δέν μπορεῖ, οὔτε κατ’ ἐλάχιστο. Οἱ φυσικοί νόμοι εἶναι ἀδιαπραγμάτευτοι καί ἀναλλοίωτοι. Πολύ περισσότερο, δέν μπορεῖ νά ἐφαρμόσει δικούς του νόμους στή δημιουργία. Αὐτό εἶναι ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ. Ἐξάλλου καί οἱ πρῶτες ὕλες τῆς δημιουργίας, οἱ ὁποῖες σύμφωνα μέ τίς σύγχρονες ἀντιλήψεις εἶναι τά quarks7, εἶναι καθορισμένες καί ἀδιαπραγμάτευτες8. Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

379


«Ἡ ἀνύπαρκτος ὕπαρξις …» Πέρα ἀπ’ τούς περιορισμούς, πού ἀναφέραμε, τό σύμπαν εἶναι ἀσύλληπτα ἰλιγγιῶδες γιά τά ἀνθρώπινα μέτρα. Ὅσο δέ προοδεύει ἡ ἐπιστήμη, τόσο μεγαλειωδέστερο καί πλέον δυσπρόσιτο καί μυστηριῶδες ἀναδεικνύεται7. Αὐτό δείχνει τήν πανσοφία τοῦ Δημιουργοῦ καί τό πεπερασμένο τῆς ἐπιστήμης. Καί εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ περισσότεροι ἐπιστήμονες σιωπηρά ἀποδέχονται Θεό δημιουργό. Ὑπάρχουν ὅμως καί μερικοί (αὐτοί προβάλλονται ἰδιαιτέρως ἀπό τά ΜΜΕ), οἱ ὁποῖοι μέ ἔπαρση προεκτείνουν τά ἐπιστημονικά πορίσματα σέ μεταφυσικές σφαῖρες, προσπαθώντας μέ νεφελώδη καί ἀναπόδεικτα ἐγκεφαλικά κατασκευάσματα, νά ἀποκλείσουν Θεό Δημιουργό. Ὅμως, τά ἐργαλεῖα τῆς ἐπιστήμης εἶναι παντελῶς ἀκατάλληλα γιά τήν κατανόηση τῶν «ὑπέρ νοῦν καί ἔννοιαν» θαυμασίων τῆς θεότητος.  «Τό γάρ μετρεῖν τά ἀμέτρητα καί τά ἄρρητα λέγειν καί τά ἄφθεγκτα φθέγγεσθαι ἐπισφαλές ὑπάρχει καί ἐπικίνδυνον» λέγει ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ νέος θεολόγος9. Τά μυστήρια τοῦ πνευματικοῦ κόσμου δέν ἀνακαλύπτονται μέ τόν νοῦ καί τίς αἰσθήσεις, ἀλλά ἀποκαλύπτονται ἀπ’ τόν ἴδιο τόν Θεό στόν ψυχικό κόσμο τοῦ ἀνθρώπου. Στήν ὑπερβατική αὐτή γνώση ἔχουν ἴση πρόσβαση καί οἱ ἐπιστήμονες καί οἱ μή ἐπιστήμονες, καί οἱ σοφοί καί οἱ ἁπλοϊκοί! Κριτήριο δέν εἶναι ἡ εὐφυΐα ἤ ἡ ἐπιστημονική κατάρτιση, ἀλλά ἡ ταπείνωση καί ἡ καθαρότητα τῆς ψυχῆς. Στήν ἁγιοκατάταξη τῆς Ἐκκλησίας μας κατέχουν ἴση θέση ἀγράμματοι ἀσκητές τῆς ἐρήμου μέ μεγάλους Πατέρες, ὁ ἀμόρφωτος ψαράς Πέτρος μέ τόν μορφωμένο ἀπόστολο Παῦλο. Ὁ «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν» Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος δέν εἶχε ἀποκτήσει μόρφωση καί ἡ πάντων Ἁγίων ἁγιωτέρα μητέρα τοῦ Κυρίου μας ἦταν μία ἁπλή κόρη τῆς Γενησαρέτ. 

Ἡ ὑλική δημιουργία ἔχει ἀρχή καί τέλος, εἶναι κτιστή, ὁρατή, πεπερασμένη, ὁριοθετεῖται, εἶναι προσιτή στήν ἀνθρώπινη διάνοια ... Ὁ Θεός εἶναι «ἄναρχος, ἀτελεύτητος, ἄκτιστος, ἀόρατος, ἀπερίγραπτος, ἄπειρος, ἀπερίληπτος, ἀπερινόητος, …». «Ἄπειρον οὖν τό θεῖον καί ἀκατάληπτον, καί τοῦτο μόνον αὐτοῦ καταληπτόν, ἡ ἀπειρία καί ἡ ἀκαταληψία» λέγει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός10. Καί ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ νέος θεολόγος γιά νά τονίσει τήν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπινου λογικοῦ, ἀποκαλεῖ τόν Δημιουργό «ἀνύπαρκτο ὕπαρξη, ἀγέννητο γέννηση, ἀνυπόστατο ὑπόσταση…»9. Ναί, καί γιά τήν ἐπιστήμη, ὁ Δημιουργός εἶναι «ἀνύπαρκτος ὕπαρξις»! «Ἀνύπαρκτος», διότι δέν εἶναι δυνατόν νά ἀνιχνευτεῖ μέ τά ἐπιστημονικά ὄργανα, καί «ὕπαρξις», διότι καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες τοῦ μεγαλείου τῶν δημιουργημάτων του.  Τό μέγιστο πού μπορεῖ νά ἐπιτύχει ἡ ἀνθρώπινη διάνοια, ὅταν ἀναφέρεται στό Δημιουργό εἶναι, μέ συνδυασμό ἀποφατικῶν καί καταφατικῶν χαρακτηρισμῶν, νά ὁμολογήσει τήν ἀδυναμία της νά προσεγγίσει τό θεῖο.  1. Ἀναφερόμαστε  κυρίως  στίς  ἀποκαλούμενες  θετικές  ἤ  ἀκριβεῖς  ἤ  φυσικές ἐπιστῆμες.  2. Λουκᾶ Χριστοφόρου, Ἀκαδημαϊκοῦ: «Ἐπιστήμη καί ἀξίες». «Στά ὅρια τῆς ἐπιστήμης». Καί οἱ δυό ὡραῖες αὐτές ὁμιλίες εἶναι ἀναρτημένες στό διαδίκτυο.  3. Παρόλη τή λογικοκρατία τῆς ἐπιστήμης, ἡ διαίσθηση, ἡ ἀρχή τῆς ἁπλότητος (ἀνάμεσα σέ πιθανές θεωρίες προκρίνεται ἡ πιό ἁπλή) καθώς καί ἔμφυτες στόν ἄνθρωπο αἰσθητικές ἀντιλήψεις, ἔχουν παίξει σημαντικότατο ρόλο στήν πρόοδό της.  4. Πόσο εὐτελής θά ἦταν ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ἐάν ἡ χαρά, ἡ λύπη, ἡ ἐλπίδα, ἡ πίστη, ἡ ἐλευθερία, ἡ αὐταπάρνηση, ἡ ἀγάπη, …, ἦταν καταστάσεις προβλεπόμενες ἀπό μαθηματικές ἐξισώσεις! Σέ τί θά διέφερε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπό μία μηχανή;    5. Βλ. «Ἡ Δράση μας», Μάρτιος 2012, τ. 497 «Τό ὑπέροχο οἰκοδόμημα τῶν νόμων

380

τῆς Δημιουργίας». 6. Ἡ βαρύτητα π.χ. συγκρατεῖ τή γῆ μας σέ ἑνιαία συμπαγή μάζα, καί προφυλάσσει ἐμᾶς, καί ὁτιδήποτε κινεῖται πάνω στήν ἐπιφάνειά της καθώς καί τήν ἀτμόσφαιρα, ἀπ’ τό νά σκορπίσουμε στό διάστημα. Οἱ ἠλεκτρικές δυνάμεις συγκρατοῦν τά ἠλεκτρόνια στίς τροχιές τους γύρω ἀπ’ τούς πυρῆνες καί οἱ πυρηνικές δυνάμεις συγκρατοῦν τούς πυρῆνες κ.ο.κ. 7. Βλ. «Ἡ Δράση μας» στό παρόν τεῦχος, «Τά ὑλικά τῆς Δημιουργίας». 8. Ὅταν οἱ ἐπιστήμονες καυχῶνται ὅτι δημιουργοῦν νέα ὑλικά ἤ νέες μορφές ζωῆς δέν κάνουν τίποτε ἄλλο ἀπ’ τό νά ἀναδιατάσσουν τά ὑπάρχοντα ὑλικά τῆς δημιουργίας (π.χ. ἄτομα ἤ μόρια) αὐστηρά μέσα στά πλαίσια πού τούς ἐπιτρέπουν οἱ φυσικοί νόμοι!  9. Ἅγιος Συμεών ὁ νέος θεολόγος, Α´ Θεολογικός λόγος. 10. Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ «Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως».

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


Τό μεγάλο ἔπος τῆς Ἑλλ άδος τοῦ 1940-41,  πού θ αύμασε ὁ  κόσμος καί π ἦταν καρπός τῆς πίστεω ολλοί ξένοι  τό ὕμνησα ς στόν Θεό καί τήν Παν ν, αγία ἀρχόντων καί λαο εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ», ἔ ῦ.  «Μ λεγε ἡ  ἡμερήσια  διατα έ τήν βοήθειαν καί τήν γή  το ῦ Ἀ ἔπος. Κυρίως ὅμως ἦτα ρχιστρατήγου Παπάγου ν καρπός τῆς πίστεως τ , καθώς ξεκινοῦσε τό ῶν στρατιωτῶν μας. Α ἐμπειρίες ἐμφανίσεως τ ὐτοί  μάλιστα εἶχαν ὄχι  ῆς Παναγίας. Τήν ἔβλε λίγες παν νά τούς σκεπάζει κα ρακτηριστικό τό ἀκόλου ί νά τούς ἐμπνέει. Εἶνα θο ἀπόσπασμα ἀπό τό βι ι χαβλίο τοῦ Ἄγγελου Τερζ ἀναφέρεται ὁ Τερζάκη άκη*.  Ἡ σκηνή, στήν ὁπ ς, εἶναι μετά τή μάχη τῆ οία ς Π ίνδ ου. Γράφει: «Ἐνῶ τό χιόνι πύκνωνε ὅλο καί περισσότερο καί τό κρύο δυνάμωνε, ἐνῶ του βαρύ, κρουσταλλιασμ ὁ χειμώνας ἔμπαινε μέ τό ένο, ὁ φαντάρος εἶχε ση βῆμα κώσει τό γιακά τῆς χλαίν ἔχωσε τό κράνος πάνω στ ης, πού τήν ἔφαγαν οἱ βρ ή μάλλινη κουκούλα πού οχές, τοῦ εἶχε πλέξει καί τοῦ ἔσ μάννα, ἀδερφή, στεφανωτ τειλε ἐδῶ πάνω μιά γυνα ή-καί μέ τό μάνλιχερ στή ῖκαχο ύφτα, ὅπλο καί ραβδί, πρ καταρράχια: Πρός τά σύνο οχωροῦσε ἀπό τά κάτασπ ρα, ψηλά, στόν ἄγριο Γρά ρα μμο, πρός τήν Ἀλβανία. Ἔπ ἀπό τό ἐθνικό ἔδαφος, νά ρεπε τώρα νά διώξει τόν τόν κυνηγήσει ὅσο πιό μα ἐχθρό κρυά γινόταν. Στό μέτωπο λανή θάλασσα τοῦ Ἰονίο , σ᾽ ὅλη τή γραμμή, ἀπό τή υ ἴσαμε ψηλά στίς παγω γαμέ νε ς Πρ τό ἴδιο ὅραμα: Ἔβλεπε τίς έσπες, ὁ ἑλληνικός στρατό νύχτες μιά γυναικεία μο ς ἄρχιζε νά ἔχει παντοῦ ρφ ή νά προβαδίζει, ψιλόλιγ καλύπτρα της ἀναριγμέν νη, ἀλαφροπερπάτητη, μέ η ἀπό κεφάλι στούς ὤμου τήν ς. Τήν ἀναγνώριζε, τήν ἤξ τραγουδήσει σάν ἤτανε μω ερ ε ἀπό πάντα, τοῦ τήν εἴχ ρό κι ὀνειρευότανε στήν ανε κούνια. Ἦταν ἡ μάννα ἡ δόξα, ἡ λαβωμένη τῆς Τή μεγαλόψυχη στόν πόνο κα νου, ἡ ὑπέρμαχος Στρατη ί στ ή γό ς» . Μέ τή δύναμή της καί  τή συμμαχία καί τή δύν αμη τοῦ Υἱοῦ της γονάτ σισμό, στή συνέχεια ντ ισαν οἱ φαντάροι μας τό ρόπιασαν τό ναζισμό καί   φαδόξασαν τήν Ἑλλάδα. Αὐ Σήμερα ὁρισμένοι πολιτ τά τότε, τό 1940-41. Σήμε ικοί μας, καί μάλιστα πρ ρα; ωτ οκ λασάτοι, ξέρετε μέ τή σ τίνος θέλουν νά σώσουν υμμαχία καί τή δύναμη  τήν Ἑλλάδα; Διαβάστε : Σέ ἐκπομπή τῆς ΝΕΤ τῆ ς 18.9.2011 πρ. Ὑπουργό ς Παιδείας δήλωνε: «Γιά  συνεργαστῶ καί μέ τόν νά σωθεῖ ἡ χώρα, ἐγώ θά  Διάβολο»!  Στό κεντρικό δελτίο το ῦ Alter τῆς 19.10.2011 π ρ. Ὑπουργός Ἐξωτερικ γιά νά τό ἐμπεδώσουμ ῶν δήλωσε τρεῖς φορές ε – ὅτι θά πήγαινε καί   – ἔτσι μέ  τόν Διάβολο προκειμέν Στίς  28.6.2012 τ. Ἀντιπ ου νά σωθεῖ ἡ Πατρίδα τ ρόσωπος τῆς Κυβερνή ης!  σεως στήν ἐκπομπή τοῦ «Θά συμμαχήσω καί μέ τ  Alpha «Αὐτοψία» δήλ όν Διάβολο ἀκόμη ἐναν ωσ ε: τίο ν κ ομμάτων καί ὀργανώσε σαφή δημοκρατικό χαρα ων, οἱ ὁποῖες δέν ἔχουν κτήρα»!  Καί ἕνας πρόεδρος κόμ ματος σέ συνέντευξή τ ου στήν ἐκπομπή «NET «Θά συμμαχήσουμε καί week» τῆς 28.1.2013 δή  μέ τόν Διάβολο ἄν χρ λωσε: ειασθεῖ, γιά νά ὑπερασπ Ἑλληνικοῦ λαοῦ»! ισθοῦμε τά συμφέροντα  τοῦ Τότε μέ τή βοήθεια τοῦ Χ ριστοῦ καί τῆς Παναγίας , σήμερα συνεργασία μέ λιστα συνεργασία ὄχι τ  τόν ἀντίχριστο! Καί μάυχαίων πολιτικῶν καί  ἀπό τρία κόμματα πού πρ Ὕστερα ἀπ᾽  αὐτά, γιατ οσ βλ έπουν στήν ἐξουσία!... ί ἀποροῦμε,  ἄν ἡ  χώρα  μας,  ἐνῶ  τότε δοξαζότα καί δοκιμάζεται κατά τρ ν,  σήμερα χλευάζεται όπο δεινό;... * «Ἑλληνική Ἐποποιΐα  19

40-1941 (1940-1990,  50  χρ

Ἡ Σύνταξη όνια)», ΓΕΣ, ἔκδ. β´1990 , σελ. 84.

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

381


      νά πείσουν,    ... Γιά Τό  Zeitgeist  (=τό θεότητα! ιχεῖα  χρησιμοποιοῦν πολύ  ἀποσπασματικά στο πνεῦμα  τῆς  ἐποχῆς), λα,  ν ἄλ πτου τέρω μύθων καί ἀποκρύ ἕνα  νεοεποχίτικο  κί- τῶν ἀνω αλοῦνται ὡς πηγή τούς ὁμοϊδεάτες τους ὡς ἐπικ  νημα,  ἐσχάτως  ἐξαπέὄχι ἱστορικά κείμενα, λυσε  τίς  αὐτάρεσκα πηγή καί  ωσσῶν  στηρίζονται σέ τυχαῖα λογοπαίγνια γλ αὐτο απο καλ ούμ ενες ων κατά  τήν  ἐποχή πού διατυπώθηκαν οἱ «ἀκτιβιστικές δράσεις» ἀνύπαρκτ του  καί  στήν  πατρίδα μύθοι,  ης καί  βασίζονται σέ ὀφθαλμαπάτες ἐπί τῆς ὀθόν μας.  Στό  σημείωμα ετες ἑρμηνεῖες,  αὐτό δέν ἐπιδιώκουμε σέ αὐθαίρ ωση τῶν  διαπράττουν λογικά λάθη στή διαμόρφ ς νά καταδείξουμε τούς πραγματικούς του σκοπού ν,  μάτω ειρη ου συλλογισμῶν καί τῶν ἐπιχ εφάλου οὔτε νά ἐπισημάνουμε  τή στενή ἰδεολογική τ  καταφεύγουν  σέ μεθόδους πλύσης ἐγκ έν  σᾶς ώρα συγγένεια μέ τή θεοσοφία καί τόν μασονισμό. Δ χρι τ ς: ὅλοι μέ οι- καί στή συνθηματολογία (ὅπω  ὡς κ ουμε γγίσ ροσε  τό π η νά ἀκόμ υμε  ιώκο α),  ἐπιδ με τήν ἀλήθει - ἔλεγαν ψέματα, ἐμεῖς θά σᾶς ποῦ νωνικοπολιτικό  κίνημα  πού  προωθεῖ  τήν  ταχύ  τῆς ζωῆς τοῦ Κυιχεῖα ά στο  παραποιοῦν βασικ στήν τερη  ὑποδούλωση  τῶν  κοινωνιῶν  ηση  τοῦ  Κυρίου Γένν τι ἡ  μέ- ρίου καί  παραγνωρίζουν ὅ παγκοσμιοποίηση. Ἀναφερόμαστε μόνο, μέ τή  η Δεκεμβρίου (ἡμερομηπα- συμβατικά ἑορτάζεται τήν 25  εἶναι γιστη δυνατή  συντομία, στά θρησκευτικά του  νία πού κατ’ αὐτούς ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Χριστός τα.  γήμα ραδοξολο ικό ἡλιακή θεότητα). ιστηἜτσι, τό Zeitgeist ἔχει καθαρά  ἀντιχριστιαν Γιά μιά ἐμπεριστατωμένη, ἀναλυτική καί ἐπ εριγιῶν χαρακτήρα. Στίς ταινίες του συγκρίνονται τά π δολο  ψευ  τῶν - μονικά τεκμηριωμένη  ἀναίρεση ς Ἱερᾶ στατικά τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου μέ τούς μύθους θεο τῆς  δα  ἱστοσελί ῦ τους  παραπέμπουμε  στήν  ς στά τήτων διαφόρων θρησκειῶν: μέ τόν Κρίσνα το πίση χωρίου. Ἐ ν, Μονῆς Παντοκράτορος Μελισσο ἰνδουϊσμοῦ, μέ τόν Ὦρο τῶν ἀρχαίων Αἰγυπτίω  Ν. Τρεμπέλα, ἈποΠαν. λία:  ά βιβ πολύ κατατοπιστικ ῶν Περσ ίων  ἀρχα τῶν  τρη  ροάσ ν Ζο τόν  Βούδα, τό ἀπό Ναζαρέτ,  ἐκδ.  «Ὁ - λογητικαί  Μελέται,  Ἰησοῦς ὁ καί τόν Μίθρα, μέ  τόν φρυγικό Ἄττη,  μέ τόν Διό ιαμαντοπούλου, Ἰησοῦς τοῦ Σωτήρ» καί Ἀρχιμ. Λεωνίδα Δ νυσο  καί  μέ  τίς  ἱερογλυφικές  παραστάσεις  ότης, ἐκδ. «Ὁ Σωτήρ». α- ὁ Χριστός ὡς Ἱστορική προσωπικ Καί κ του.  ἰγύπ ῆς Α ῶν τ  Θηβ αίων  ἀρχ  τῶν ναοῦ ό» οταλήγουν οἱ θεωρητικοί του στό «ἀποκαλυπτικ Ἀναλογιστήκαμε ἄραγε ποτέ γιατί τόσο μένος, πρ  μεί η κα συμπέρασμα ὅτι δῆθεν ὁ Χριστιανισμός εἶναι τό πίστ ρθή  τήν ὀ ἀπό  ύ- κειμένου νά μᾶς ἀποκόψουν  γαλύτερο ψέμα πού εἰπώθηκε ποτέ καί ὅτι ὁ Κ ; q κή τή θέα τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου ριος  Ἰησοῦς  Χριστός  εἶναι  μιά  ἀκόμη  ἡλια

382

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013


Σ᾽  ἕνα  δημοτικό  σχολεῖο κάπου  στήν  Ἀθήνα,  ἡ  καινούργια δασκάλα παίρνει παρουσίες... ‒  Χακίμ  Καζάλ  Άλ  Νταρουί. ‒ Παρών. ‒ Χασάν Ντομάν  Ντά Σαρουί. ‒ Παρών. ‒ Γιόν Κίμ Λί Γκόνκ. ‒ Παρών. ‒ Σουλειμάν  Ἀλή Ζαουάχρι. ‒ Παρών.

Τήν ὥρα πού ἄνθρωποι  πεθαίνουν  ἀπό πείνα,  τήν  ὥρα  πού ἀπελπισμένοι  ἄνεργοι ὁδηγοῦνται στήν αὐτοκτονία,  σέ  καιρούς δεινῆς  οἰκονομικῆς κρίσεως τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο  ἐνέκρινε τή  χρηματοδότηση  μέ εὐρωπαϊκά κονδύλια 80 ἑκατομμυρίων εὐρώ τῶν τεχνολογικῶν ἐρευνῶν σέ ἀνθρώπινα ἔμβρυα. Μέ ἁπλά λόγια  αὐτό σημαίνει ὅτι χρηματοδοτοῦνται φορεῖς καί ΜΚΟ (Μή Κυβερνητικές Ὀργανώσεις)  ἀφενός  μέν  γιά  νά  κάνουν  πειράματα πάνω σέ ἀνθρώπινα  ἔμβρυα καταστρέφοντάς τα, ἀφετέρου δέ γιά νά πραγματοποιοῦν ἐκτρώσεις σέ ἀφρικανικές  καί  ἄλλες  χῶρες,  μέ  τήν  πρόφαση ἀνόδου τοῦ βιοτικοῦ τους ἐπιπέδου. Δημιουργεῖται  μέ  τίς  μεθόδους  αὐτές  ἡ  νέα Εὐρώπη! Ἡ Εὐρώπη τῶν μελ λοντικῶν τεράτων ἐργαστηρίου «τύπου Φρανκενστάιν», χωρίς σεβασμό  στό  ἀνθρώπινο  πρόσωπο,  χωρίς  συνείδηση τῆς ἱερότητας τῆς ζωῆς. Τό κακουργηματικό  αὐτό ἐγχείρημα, πού μετατρέπει  τό  ἔμβρυο  σέ  πειραματόζωο,  τό  καθιστᾶ ἀντικείμενο  ἐμπορικῆς  ἐκμεταλλεύσεως  καί  τό καταστρέφει σάν νά εἶναι ἁπλή σάρκινη μάζα, πρέπει νά ἀποτραπεῖ, καί τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο νά ἐξαναγκασθεῖ σέ ἐπανεξέταση καί ἀκύρωση τῆς ἀποφάσεώς του.

‒ Χατζή Λαζά Ρουμίχ Ἀλής. Τίποτα... ‒ Χατζή Λαζά Ρουμίχ Ἀλής· ἐπανα λαμβάνει ἡ δασκάλα... Πάλι τίποτα. Ἐκεῖ  πού  ἑτοιμάζεται  νά  σημ ειώσει ἀπουσία ἡ δασκάλα, ἕνα παιδάκι δε ιλά-δειλά σηκώνει  τό  χέρι  του  ἀπό  τήν   τελευταία σειρά... ‒ Κυρία, μᾶλλον  ἐγώ εἶμαι αὐτό ς, ἀλλά τό ὄνομά μου δέν διαβάζεται ἔτσι.. . Χατζηλαζάρου Μιχάλη μέ λένε.. . Τά σχόλια, νομίζουμε, περιττεύουν ... q

Γιά τό σκοπό αὐτό ἔχει ἤδη ξεκινήσει πανευρωπαϊκή  πρωτοβουλία  ἀπό  τήν  κίνηση  πολιτῶν «ONE OF US» («Ἕνας ἀπό μᾶς»), προκειμένου νά συγκεντρωθοῦν  ἕνα  ἑκατομμύριο  ὑπογραφές, πού βάσει τῆς Συνθήκης τῆς Λισσαβώνας γιά τήν Ἄμεση  Δημοκρατία  καθιστᾶ  ὑποχρεωτική  τήν ἐπανεξέταση τοῦ θέματος ἀπό τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Γιά τήν Ἑλλάδα ὁ ἀριθμός τῶν ὑπογραφῶν πού ἀπαιτοῦνται  ἀναλογικά  μέ  τόν  πληθυσμό  της εἶναι τό λιγότερο 16.500.  Ὅμως ἔχουν συγκεντρωθεῖ ἐλάχιστες, γι᾽ αὐτό καί εἶναι ἀνάγκη νά γίνει πραγματική ἐπιστράτευση. Οἱ  ὑπογραφές  ὑποβάλλονται  ἠλεκτρονικῶς στήν ἱστοσελίδα www.oneofus.eu/el/ ἤ  ἐγγράφως  στό εἰδικό ἔντυπο τοῦ Συλλόγου «Ἡ ἀγκαλιά»,  πού  βρίσκεται  στήν  ἱστοσελίδα  του: www.agalia.org.gr.  Ὁ Σύλλογος προστασίας ἀγέννητου παιδιοῦ «Ἡ ἀγκαλιά», τοῦ  ὁποίου πρόεδρος εἶναι ἡ ἐκλεκτή πρεσβυτέρα κ. Βαρβάρα Μεταλληνοῦ, ἔχει ὁρισθεῖ  δικαστικῶς γιά τήν Ἑλλάδα ὡς ὁ ἐθνικός συντονιστής τῆς πρωτοβουλίας αὐτῆς. Εἶναι στό χέρι μας, στό χέρι τοῦ καθενός μας νά ἀποτρέψουμε τήν ἀπάνθρωπη ἐγκληματική ἀπόφαση τοῦ  Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου. Ἀρκεῖ νά ἀφυπνισθοῦμε καί νά ἐνεργοποιη θοῦ με, παρακινώντας καί τούς συγγενεῖς μας καί γνωστούς καί φίλους νά ἀντιδράσουν μέ τόν τρόπο πού ὑπο δείξαμε. Διότι ὅλοι εἴμαστε ὑ πεύθυνοι! q (Περιοδικό «Ὁ Σωτήρ», τ. 2073, 1-15 Σεπτεμβρίου)

Τεῦχος 512, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

383


Okt13 site  

DRASHMAS, OKTOBRIOS 2013

Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you