Page 1



ίτλος τιμῆς γι’ αὐτούς. Παράσημο ἀκριβό ἐπάνω τους. Σέμνωμα καί δόξα τους. Ὅπου πατοῦσαν, ὅπου βρίσκονταν, περιέφεραν καί τόν τίτλο αὐτό. Τό φώναζαν, τό διέδιδαν, τό διακήρυτταν, καί γέμιζε τό στόμα τους μέ ἁγία καύχηση: «Ἡμεῖς μωροί διά Χριστόν»! (Α΄ Κορ. δ΄ 10). Γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ εἴμαστε μωροί. Εἴμαστε μωροί! Τό ’λεγαν οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι, καί ἡ ἐκφορά μόνο τοῦ λόγου αὐτοῦ τούς ἔδινε ἀκόμα περισσότερη ζωή. Κίνηση. Δραστηριότητα. Πλήρωμα. Μακαριότητα. Καί τούς ὠθοῦσε νά πᾶνε ἀκόμη πιό μακριά, νά φωνάξουν ἀκόμη πιό δυνατά, νά τό διαλαλήσουν ἀκόμη εὐρύτερα. Νά διακηρύξουν ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ εἶναι τρέλα, κι ὅταν καταλάβει τόν ἄνθρωπο τόν κάνει ἐκτός ἑαυτοῦ, νά φεύγει, νά πετᾶ, νά θέλει νά κάνει ὅλο τόν κόσμο μέτοχο αὐτῆς τῆς ἀγάπης, αὐτοῦ τοῦ μηνύματος. Τοῦ μηνύματος ὅτι βρήκαμε τόν Χριστό, βρήκαμε τή ζωή, βρήκαμε τήν εὐτυχία, τό πᾶν. «Ἡμεῖς μωροί διά Χριστόν»! Ἀλλά αὐτή ἡ χαρά τῶν Δώδεκα, αὐτή τους ἡ εὐφροσύνη, αὐτό τό γέμισμα μέσα τους στήν παραδοχή ὅτι εἶναι μωροί γιά τόν Χριστό, δέν ἦταν παρά ἡ ἀντανάκλαση τοῦ πληρώματος τῆς εὐφροσύνης πού αἰσθάνθηκε μέσα Του ὁ θεῖος Διδάσκαλος πού τούς εἶχε ἐκλέξει, ὅταν αὐτοί γύρισαν κάποτε ἀπό τήν περιοδεία καί γεμάτοι χαρά Τοῦ ἀνήγγειλαν ὅτι κανένα ἐμπόδιο δέν ἦταν ἱκανό νά ἀναχαιτίσει τή διάδοση τοῦ κηρύγματος τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀκόμη καί τά δαιμόνια ὑποτάσσονταν μπροστά τους στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Τότε ὁ Κύριος «ἠγαλλιάσατο τῷ πνεύματι», καί ὑψώνοντας τό βλέμμα Του πρός τά ἄνω ἄφησε νά ἐκχυθεῖ ἀπό μέσα Του εὐχαριστία ἔντονη πρός τόν Πατέρα γιά τό ὅτι αὐτή ὑπῆρξε ἡ πρό αἰώνων βουλή καί εὐαρέστησή Του: νά ἀποκαλύψει τά βαθέα μυστήρια τῆς Πανσοφίας Του σέ νηπίους, στά «μωρά» τοῦ κόσμου αὐτοῦ (Λουκ. ι΄ 17-21). Καί τά «μωρά» αὐτά ἐπρόκειτο ἀργότερα νά καταισχύνουν τούς σοφούς καί ἰσχυρούς τοῦ κόσμου. Γι’ αὐτό καί τούς ἔστειλε στόν εὐαγγελισμό ἔτσι, χωρίς τίποτε ἐπάνω τους, ἄμοιρους κάθε ὑλικῆς ÿ Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012

203


ἐπάρκειας. «Ἐσχάτους, ἀσόφους, ἀσθενεῖς, ἐπιθανατίους». Γιά νά καθίσταται ἡ κατίσχυσή τους λαμπρότερη. Καί ἡ καταισχύνη τῶν τρανῶν τῆς γῆς, τῶν σοφῶν καί ἰσχυρῶν, συντριπτικότερη.  Ἀπόστολοι ἅγιοι, σεῖς πού καί σ’ αὐτά ἐδῶ τά χώματα ἀφήσατε τίμια ἴχνη σας, παρακαλοῦμε: Δῶστε λίγη ἀπό τή μωρία σας σέ μᾶς πού καταποντιζόμαστε ἀπό τή σοφία καί τήν ἐπιστήμη μας. Δῶστε μας λίγη ἀπό τή μωρία σας, γιά νά μπορέσουμε νά στηριχθοῦμε στό γενικό ξεπεσμό μας. Λίγη ἀπό τή μωρία σας ζητοῦμε, γιά νά βροῦμε τό χαμένο ρυθμό τῆς ζωῆς μας. Λίγη ἀπό τή μωρία σας, γιά νά καταστεῖ δυνατό τοῦτος ὁ τόπος νά σωθεῖ. Νά δεῖ καί πάλι τό θαῦμα, νά περπατήσει πάνω στά κύματα πού ἀπειλοῦν νά τόν πνίξουν, νά ὑπερβεῖ τά ἐμπόδια πού θέλουν νά τόν ἀνατρέψουν, νά πατήσει «ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων», πού καιροφυλακτοῦν νά τόν ἐξοντώσουν. Ἀρκετά πιά οἱ σοφοί μας καί οἱ συνετοί σύμβουλοί μας. Τώρα ἐσεῖς. Οἱ.... μωροί. Καί ἡ διά Χριστόν μωρία σας. Αὐτή! q

204

γνωστός ἱστορικός, φιλόλογος καί λόγιος Σαράντος Καργάκος σέ μιά συνέντευξή του στήν ἐφημερίδα «ὁ Φιλελεύθερος» Κύπρου (26.2.2012, σελ. 16) ἀναφερόμενος στήν κρίση τῆς χώρας μας εἶπε καί τά ἑξῆς: Οἱ Ἕλληνες «πιστέψαμε ὅτι μπορούσαμε νά ζήσουμε χωρίς δουλειά, μόνο μέ δανεικά. Τά περίφημα προγράμματα, οἱ περίφημες ἐπιδοτήσεις καί χορηγήσεις τῆς Ε.Ε. ἦταν ὁ λωτός – γιά νά προσφύγουμε στόν πατέρα μας τόν Ὅμηρο – πού μᾶς ἔκανε νά ξεχάσουμε ὅτι τό πρῶτο κεφάλαιο τῆς εὐτυχίας καί τῆς ἐπιτυχίας εἶναι ἡ ἐργασία. Ἡ ὁποιαδήποτε ἐργασία (...). Στήν Ἑλλάδα ζήσαμε τουλάχιστον γιά μιά 20ετία τή φτώχεια ἑνός δανεικοῦ πλούτου. Κάναμε τόν πλούσιο μέ δανεικά λεφτά καί τώρα ζοῦμε μέ δανεική ψυχή». Πολύ ἐπιτυχημένο τό παράδειγμα τῶν λωτοφάγων τοῦ περίφημου Ἕλληνα ἐπικοῦ ποιητῆ, τοῦ Ὁμήρου. Γιά ὅσους ἀγνοοῦν τούς λωτοφάγους, διότι ὁ Ὅμηρος εἶναι σχεδόν ἄγνωστος στά σύγχρονα ἑλληνικά σχολεῖα, σημειώνουμε τοῦτο: Οἱ λωτοφάγοι, γιά τούς ὁποίους ὁ Ὅμηρος κάνει λόγο στό ι´τῆς Ὀδύσσειας (στίχ. 92-105), ἦταν νησιώτικος λαός τῆς ἑλληνικῆς μυθολογίας, φιλόξενος καί εἰρηνικός. Τό νησί τους τοποθετεῖται στίς ἀκτές τῆς Β. Ἀφρικῆς στόν κόλπο τῆς Σύρτης (Τυνησία). Τρέφονταν κυρίως μέ τά ἄνθη καί τούς καρπούς τοῦ λωτοῦ, πού θεωροῦνταν ναρκωτικά καί προκαλοῦσαν νωχελική ἀπάθεια. Οἱ λωτοφάγοι πρόσφεραν στούς ταξιδιῶτες ἐπισκέπτες τους τούς καρπούς τοῦ λωτοῦ, πού ἦταν γλυκύτατοι σάν χουρμάδες καί τρώγονταν εὐχάριστα καί πού δέν ἔχουν βέβαια καμιά σχέση μέ τούς λωτούς πού ὑπάρχουν στά σημερινά μανάβικα. Οἱ ταξιδιῶτες ἐπισκέπτες τρώγοντας τούς μεθυστικούς λωτούς, πού οἱ Αἰγύπτιοι θεωροῦσαν «καρπούς τοῦ παραδείσου», ἔχαναν τήν ἐπιθυμία ἐπιστροφῆς στήν πατρίδα τους ἤ τή συνέχιση τοῦ ταξιδιοῦ τους. Στό νησί τῶν Λωτοφάγων ἔριξε τόν Ὀδυσσέα καί τούς συντρόφους του ὁ ραδιοῦργος καί μηχανορράφος θεός Ποσειδώνας. Ὅταν οἱ σύντροφοι τοῦ Ὀδυσσέα γεύτηκαν τούς λωτούς, ἔχασαν τή μνήμη τους, λησμόνησαν ἀπό ποῦ ἔρχονταν καί ποῦ κατευθύνονταν καί δέν ἐπιθυμοῦσαν πιά νά ἐπιστρέψουν στήν Ἰθάκη. Ὅμως ὁ Ὀδυσσέας τούς ὁδήγησε στά πλοῖα μέ τή βία, ὅπου καί συνῆλθαν, ἀφοῦ τούς εἶχε δέσει στούς πάγκους. «Καί ἀνοίξαμε πανιά καί φύγαμε μέ πικραμένα σπλάχνα...», προσθέτει ὁ ποιητής (Ὀδύσσεια ι´105). Λωτοφάγοι λοιπόν καί οἱ νεοέλληνες. Λωτοί τά προγράμματα, οἱ πλούσιες ἐπιδοτήσεις, οἱ συνεχεῖς ἐπιχορηγήσεις τῆς Ε.Ε. Καί μ᾽ αὐτά λησμονήσαμε τό στόχο μας. Ἀπολησμονήσαμε σέ λίγα χρόνια πώς ἔχουμε ἀθάνατη ψυχή καί μεθυσμένοι πέσαμε μέ τά μοῦτρα στήν καλοζωία καί δῶσ᾽ του δάνεια γιά «ψύλλου πήδημα», πού λέει ὁ λαός μας. Ἑορτοδάνεια. Δάνεια γιά βίλλες, γιά ταξίδια σέ ξωτικές χῶρες. Δάνεια γιά ὅ,τι ἐπιθυμοῦσε

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012


ὁ ἀποχαυνωμένος ἑαυτός μας καί γιά ὅ,τι ἀπαιτοῦν οἱ ἀπολαύσεις τῆς γήινης πρόσκαιρης ζωῆς. Λησμονήσαμε τήν Ἱστορία μας. Ἀποβάλαμε τή λεβεντιά μας. Ζούσαμε σάν ναρκωμένοι. Πορευόμασταν σάν ὑπνοβάτες. Καί τώρα; Τώρα ἡ βία τῶν τοκογλύφων δανειστῶν μᾶς ταρακούνησε. Κι ἀνοίγοντας τά μάτια τῆς ψυχῆς μας διαπιστώνουμε πώς δέν ζούσαμε μέσα σέ πραγματικό πλοῦτο ντυμένοι μέ χλιδάτη φορεσιά, ἀλλά τυλιγμένοι σ᾽ ἕνα ἀπατηλό ἀράχνινο πέπλο... Κάποτε ἡ μεγάλη μας ἰδέα ἦταν ἡ μεγάλη Ἑλλάδα. Πήραμε ὅμως νά τήν χλευάζουμε καί σηκώσαμε τή σημαία τοῦ ραγιαδισμοῦ καί τοῦ ἐπίγειου πλούτου, τοῦ πιό ἄπιστου φίλου. Καί μεθυσμένοι ἀπό τούς λωτούς τῶν δανειστῶν μας κάναμε μεγάλη ἰδέα πότε τήν πρώτη, ὕστερα τή δεύτερη, κατόπιν τήν τρίτη, στή συνέχεια τήν τέταρτη δόση τοῦ δανείου καί πάει λέγοντας... Ὥσπου πατήσαμε τόν πάτο τῆς χρεωκοπίας. Καί οἱ διεθνεῖς «οἶκοι ἀξιολόγησης», δηλαδή οἱ διεθνεῖς τοκογλύφοι, μᾶς χαστουκίζουν συνεχῶς, ὑποβαθμίζοντάς μας καί θεατρίζοντάς μας σ᾽ ὅλο τόν πλανήτη. Καιρός εἶναι νά συνέλθουμε καί νά κοιτάξουμε μέσα μας. Ν᾽ ἀφουγκραστοῦμε τή φωνή τῶν πατέρων μας. Νά ἀποτινάξουμε τήν ἀπάθεια. Νά ἀνανήψουμε ἀπό τό μεθύσι τοῦ πλούτου. Νά προσγειωθοῦμε ἔστω καί ἀνώμαλα. Νά νοικοκυρευτοῦμε σ᾽ αὐτό τόν ὄμορφο τόπο, σέ τούτη τήν πανέμορφη καί εὐλογημένη χώρα, πού λέγεται Ἑλλάς. Μποροῦμε νά φύγουμε ἀπό τ᾽ ἀδιέξοδα, ἄν θελήσουμε νά ἀφουγκρασθοῦμε τή φωνή τοῦ Θεοῦ πού μᾶς φωνάζει: «Ἐάν θέ-

λητε καί εἰσακούσητέ μου, τά ἀγαθά τῆς γῆς φάγεσθε» (Ἡσ. α´19). Τό πᾶν ἀνήκει σέ μᾶς. Στό αὐτεξούσιό μας. Αἴτιοι τῆς καταστροφῆς μας εἴμαστε ἐμεῖς. Καί αἴτιοι τῆς εὐτυχίας μας ὡς χώρας, ὡς λαοῦ, ὡς ἔθνους πάλι ἐμεῖς. Ὑπάρχουν παράλληλα στήν Ἱστορία μας. Θ᾽ ἀναφέρουμε δύο μονάχα. Τό 1893 ὁ Χαρίλαος Τρικούπης εἶπε ξεκάθαρα ἀπό τό βῆμα τῆς Βουλῆς: «Δυστυχῶς ἐπτωχεύσαμεν». Καί τρία χρόνια μετά ἡ Ἑλλάς στήθηκε στά πόδια της καί ὀργάνωσε τούς πρώτους Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες. Τό 1897 δεχθήκαμε ἀπό τούς Τούρκους τήν ταπεινότερη ἧττα τῆς ἱστορίας μας, ὅταν οἱ Τοῦρκοι μᾶς ἔφεραν κυνηγώντας μας ὥς τή Λαμία. Τότε ὅμως ἀρχίσαμε τίς διεργασίες γιά τόν ἔνδοξο Μακεδονικό ἀγώνα. Κι ὅταν μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία μετείχαμε στή Βαλκανική Συμμαχία καί πρίν ἀπό 100 χρόνια μέσα σέ ὀκτώ μῆνες ὁ στρατός καί ὁ στόλος μας πέτυχαν πάνω ἀπό 500 πολεμικά τρόπαια. Καί ἡ Ἑλλάδα σέ ὀκτώ μῆνες διπλασιάσθηκε ἐδαφικά καί πληθυσμιακά. Τό πᾶν ἀνήκει σέ μᾶς, ἄν ξαναβροῦμε τόν ἑαυτό μας. Καί ἄν συμμαχήσουμε μέ τόν Θεό, ἀκολουθώντας τό παράδειγμα τῶν πατέρων μας. Δουλεύοντας σκληρά καί ἀρνούμενοι νά ζοῦμε... μέ δανεική ψυχή!

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012

ν.π.β.

205


ται. Κερδίζει πολύ περισσότερα ἀπό ὁποιαδήποτε πρόβλεψη στρατιωτικοῦ ξένου ἐπιτελείου, ἀκόμη και τοῦ ἑλληνικοῦ. Οἱ ἐπιτυχίες ἀποδίδονται στή διπλωματική διορατικότητα καί στρατιωτική ἑτοιμότητα. Στήν ὁμοψυχία, στήν ἀπόλυτη σύμπνοια τῶν ἡγετῶν της. Στόν ἐξαιρετικό ἡρωισμό, στήν αὐτοθυσία, στήν ἐπίγνωση τῶν ἐθνικῶν δικαίων καί στήν ὑπέρμετρη φιλοπατρία τῶν πολεμιστῶν της. Ξένος δημοσιογράφος, πού ἀκολουθοῦσε τόν ἑλληνικό στρατό στήν ἐξόρμησή του, ἔγραφε: «Διέρχομαι τάς γραμμάς τῶν στρατιωτῶν καί μένω ἔκπληκτος πρό τοῦ ἐνθέου ἐνθουσιασμοῦ, ὅστις κατέχει αὐτούς. Ἡ συγκίνησίς μου κορυφοῦται… ἐκ τῆς πεποιθήσεως… ὅτι ἀδύνατον τοιοῦτος στρατός νά μή νικήση». Ὑπῆρχε ἐκεῖνο, πού σημειώνουν οἱ Ἕλληνες ἀγωνιστές στίς ἐπιστολές καί τά ἡμερολόγιά τους, ἀπό τόν ἁπλό φαντάρο μέχρι τόν ἀνώτατο ἄρχοντα: Ἡ ἐκζήτηση τῆς βοηθείας τοῦ Θεοῦ, ἡ βεβαιότητα τῆς προστασίας τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων Γεωργίου καί Δημητρίου. Αὐτά δέν ὑπολόγισαν οἱ σύμμαχοι. Γι’ αὐτό θεώρησαν τήν Ἑλλάδα ὡς «μή ὑπολογίσιμο παράγοντα». Σήμερα σκύβουμε σ’ ἐκεῖνο τόν ἀγώνα, ὄχι γιά νά τιμήσουμε μιά ἱστορική ἐπέτειο, ἀλλά γιά νά ξαναβροῦμε τίς ἀνεξάντλητες ἀντοχές τοῦ ἔθνους, νά βροῦμε αὐτοπεποίθηση, ἐλπίδα καί ἔμπνευση. Πολεμιστής στήν πρώτη γραμμή τῆς φωτιᾶς ὁ μετέπειτα Πρόεδρος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, Σπῦρος Μελᾶς, στόν πρόλογο τοῦ βιβλίο του «Οἱ Πόλεμοι 1912-1913» γράφει: «Θά εἶμαι εὐτυχής ἄν… ἐμπνευστοῦν οἱ Ἕλληνες ἀναγνῶστες σκληρή ἀπόφαση γιά τή ζωή καί πίστη ἀπόλυτη στό μέλλον».

γ. ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ: 1. Ἱστορία Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, τόμος 14ος. 2. Σπύρου Μαρκεζίνη, Πολιτική ἱστορία τῆς νεωτέρας Ἑλλάδος, τόμοι 2ος, 3ος. 3. Ἑταιρεία Μακεδονικῶν Σπουδῶν, Ὧρες ἐλευθερίας, Βαλκανικοί πόλεμοι 100 χρόνια. 4. Σπύρου Μελᾶ, Οἱ πόλεμοι 1912-1913. 5. Ἄννας Ἀγγελοπούλου, Οἱ διπλωματικές συνομιλίες τοῦ Μαυροβουνίου καί τῆς Ἑλλάδας κατά τήν περίοδο τῆς σύναψης τῆς «Βαλκανικῆς συμμαχίας» τοῦ 1912.

222

«Ἄχ, ἄντε ἐπιτέλους, νά φτάσω σπίτι!...». Γυρνάω τό κεφάλι. Ἀπό ποῦ ἀκούστηκε αὐτό; «Ἄντε νά φτάσω σπίτι» ξανακούω, ἀπό μέσα μου αὐτή τή φορά. Εἶναι καταμεσήμερο, γυρνάω ἀπ’ τό μάθημα ἀγγλικῶν μέ τό λεωφορεῖο καί δέν βλέπω τήν ὥρα νά φτάσω στό ζεστό σπιτάκι μου. Οὔφ, ἐπιτέλους μπήκαμε Ἀλεξάνδρας. Νά, πλησιάζουμε, στό μετρό! «Ὤχ, τώρα ἔπρεπε νά μᾶς πιάσει αὐτό τό φανάρι;» πιάνω τόν ἑαυτό μου νά σκέφτεται. Ξεφυσώντας ἀφήνω τό βλέμμα μου νά περιπλανηθεῖ. Τά μάτια μου σταματᾶνε σέ μία παράξενη σκηνή. Ἔξω στό δρόμο, μιά ζητιάνα κάθεται πλάι σ’ ἕναν κάδο σκουπιδιῶν κι ἔχει ἀγκαλιά ἕνα παιδάκι. Παρακαλάει τούς περαστικούς γιά μία μικρή βοήθεια, νά ταΐσει τό μικρό της. Δέν φαίνεται ν’ ἀσχολεῖται κάποιος μαζί της. Ὅλοι ὅσοι βλέπω, προσπερνοῦν ἀδιάφοροι. Τά μάτια τῆς γυναίκας μελαγχολικά, βαθουλωμένα ἀπό τίς ἄθλιες συνθῆκες ζωῆς. Κοιτᾶ τούς περαστικούς μ’ ἕνα παράπονο. Ἀνάμεσα στόν πολύ κόσμο πού περνᾶ μπροστά ἀπό τήν καθισμένη στό πεζοδρόμιο γυναίκα, περνᾶ κι ἕνας ἀλλοδαπός. Κρατάει ἕνα μεγάλο ἀνοιχτό κουτί στά χέρια του. Πουλάει πλαστικά παιδικά ρολογάκια. Προσπερνᾶ τή γυναίκα κι ὕστερα σταματάει. Δυό δευτερόλεπτα ἀργότερα ἐπιστρέφει πλάι της. Σκύβει, καί μ’ ἕνα ζεστό χαμόγελο τῆς δίνει ἕνα ἀπό τά ρολόγια, γιά τό παιδάκι της. Ὕστερα ἀνασηκώνεται καί ἀπομακρύνεται. Τό φανάρι ἄναψε. Τό λεωφορεῖο ξεκίνησε, ἐγώ ὅμως πρόλαβα νά δῶ τό δάκρυ πού ’σταξε ἀπ’ τῆς γυναίκας τά

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012


μάτια. Πρόλαβα νά δῶ ἕνα ὑπέροχο, γλυκό χαμόγελο πού ᾽χε σχηματιστεῖ στά χείλη τοῦ ἀλλοδαποῦ καθώς συνέχισε τό δρόμο του μέ τό ἐμπόρευμα στά χέρια. «Κοίτα νά δεῖς» σκέφτηκα, «αὐτός πού ἔχει ἐξίσου ἀνάγκη μέ τή γυναίκα, αὐτός ἦταν ὁ μόνος πού ἀσχολήθηκε μαζί της! Ἦταν ὁ μόνος ἀπ’ ὅσους πέρασαν πού τῆς ἔδωσε κάτι, καί μάλιστα ἀπ’ τό ὑστέρημά του, κι ὄχι ἀπ’ τό περίσσευμα..» ...Γιατί ἔχουμε γίνει ἔτσι; Πόσοι ἀσχολοῦνται πιά μέ τόν πόνο τοῦ διπλανοῦ τους;… Οἱ περισσότεροι μᾶλλον καταπιανόμαστε μόνο μέ τόν ἑαυτό μας. Πῶς θά ζήσουμε ἐμεῖς καλά, πῶς θά ξεπεράσουμε ἐμεῖς τήν οἰκονομική κρίση, πῶς δέν θά ζοριστοῦμε… Καί οἱ ἄλλοι;;… «Δέν πειράζει, ἄς ὑποφέρει καί κάποιος…» ἄκουσα νά λένε μιά φορά. Ἀπ’ τή λατρεία μας στά ὑλικά κι ἀπ’ τό φόβο μή χάσουμε ἔστω καί λίγη ἀπ’ τή βολή μας, χάσαμε τήν ἀνθρωπιά μας! Φτάνω στό σπίτι. Ἡ συνείδησή μου δέ σταματᾶ νά μέ ἐλέγχει. Ὅλη αὐτή τήν ὥρα δέν ἔχει φύγει ἀπ’ τό νοῦ μου τό χαμόγελο τοῦ ἀλλοδαποῦ. Ἐμεῖς χαμογελᾶμε ἔτσι ὅταν παίρνουμε ἕνα δῶρο, ἐκεῖνος χαμογέλασε τόσο πλατιά γιατί ἔδωσε κι ὄχι πῆρε… Μήπως τό ’κανε ἀπό ζητιανική ἀλληλεγγύη;... Δέν ξέρω τί θά ’κανε ὁ ἀλλοδαπός, ἄν δέν ἦταν κι ἐκεῖνος στήν ἴδια μοίρα… Δέν ἀπασχολεῖ τόσο αὐτό τό μυαλό μου. Αὐτό πού σκέφτομαι εἶναι ὅτι ἐμεῖς πού μποροῦμε νά βοηθήσουμε, πολλές φορές δέν τό κάνουμε. Γιατί;; Ποῦ χάθηκε ἡ ἀνθρωπιά μας;; Τή θέλουμε πίσω! Πορφυρία Φοιτήτρια Νηπιαγωγῶν Ἀθήνας

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012

223


αρασκευή 23 Μαρτίου 2012, μεσημέρι. Ἔχοντας στριμώξει ὅλες τίς ὑποχρεώσεις στίς ὧρες τοῦ πρωινοῦ, ξεκινᾶμε μέ ἀνυπομονησία καί λαχτάρα γιά τό χωριό τῆς Ἁγίας Κυράννας, τήν Ὄσσα. Καμιά μας δέ θέλει νά χάσει αὐτή τήν εὐκαιρία. Ἄλλη παρακαλεῖ τόν καθηγητή νά ἀλλάξει τήν ὥρα συνάντησης γιά τήν ἐργασία, ἄλλη ἀναβάλλει προγραμματισμένα μαθήματα καί ὅλες μαζί ξεκινᾶμε νά δοῦμε μέ τά μάτια μας, ὅσα συγκλονιστικά ἀκούσαμε γιά τήν ἀνεύρεση τῶν λειψάνων τῆς νεομάρτυρος Κυράννας, λίγους μῆνες πρίν. Πρώτη στάση τό μητροπολιτικό κτίριο στό Λαγκαδά, ὅπου μᾶς ὑποδέχεται θερμότατα ὁ μητροπολίτης Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης Κύριος κ. Ἰωάννης, προσφέροντάς μας πλούσιο πνευματικό καί ὑλικό κέρασμα. Μᾶς χαροποίησε ἰδιαίτερα τό γεγονός ὅτι ἐκεῖ βρισκόταν συμπτωματικά καί ὁ ἱερομόναχος πατήρ Μάξιμος Ἰβηρίτης, ὁ ὁποῖος, λόγῳ τῆς ἐμπειρίας του πάνω σέ θέματα λειψάνων τῶν Νεομαρτύρων ἀνέλαβε, καλεσμένος ἀπό τό Δεσπότη, τήν ἔρευνα τῶν λειψάνων τῆς Ἁγίας. Αὐτός

224

ἦταν πού πρότεινε νά ἀνοίξουν τό ἔδαφος δίπλα ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα κι ἐκεῖ βρέθηκαν ἀρχικά τά ὑποδήματα τῆς Ἁγίας καί στή συνέχεια τμῆμα τῶν λειψάνων της. Ταυτόχρονα μία ἔντονη εὐωδία πλημμύρισε τό ναό. Ὁ πατήρ Μάξιμος μᾶς ἀπηύθυνε λίγα λόγια πνευματικῆς οἰκοδομῆς καί ἐνθάρρυνσης καί στή συνέχεια ἔγινε ἡ περιγραφή ἀνεύρεσης τῶν ἱερῶν λειψάνων. Τέλος, μᾶς διαβεβαίωσαν ὅτι ἐπιφυλάσσονται νά δημοσιοποιήσουν περισσότερες καί ἀκόμα πιό συγκλονιστικές λεπτομέρειες σχετικά μέ τά ἱερά λείψανα στό ἄμεσο μέλλον. Μετά καί ἀπό ὅσα ἀκούσαμε ἀπό τόν Μητροπολίτη, ὅλο καί περισσότερο ἀνυπομονούσαμε νά φτάσουμε στό χωριό τῆς Ὄσσας. Ἐκεῖ, ὁ ἐφημέριος τῆς Ἐκκλησίας προσπαθεῖ νά βάλει σέ σειρά τά ὅσα συγκλονιστικά εἶδε καί ἔζησε τούς τελευταίους μῆνες καί νά μᾶς τά διηγηθεῖ ἕνα πρός ἕνα. Βλέπουμε τά σημεῖα τῆς γῆς, πού μᾶς στέρησαν τόσα χρόνια αὐτούς τούς θησαυρούς, ὀσφριζόμαστε τήν εὐωδία τους. Νιώθουμε τή ζωντάνια τῆς πίστης μας καί ἀκοῦμε τόν ἱερέα νά καταλήγει συμπερασματικά: «Δέν

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012


μπορῶ νά σᾶς περιγράψω τί ἔνιωσα ὅταν ἄγγιξα πρῶτος τά ὀστᾶ τῆς Ἁγίας πού διακονῶ ἐπί δεκαεννιά χρόνια». Τά ὑγρά του μάτια μᾶς τό περιέγραψαν μέ τόν καλύτερο τρόπο. Ἡ ἐκδρομή μας τελειώνει μέ τήν προσκύνηση τῶν ἱερῶν λειψάνων καί τήν παρακολούθηση τῶν χαιρετισμῶν στήν μαρτυροτόκο Ὄσσα. Στό κήρυγμά του ὁ ἱερέας μᾶς προτρέπει νά εὐχηθοῦμε στήν Ἁγία γιά τό λυτρωμό τῆς πατρίδας μας καί γιά κάθε πόνο καί πρόβλημα. Φεύγουμε προσπαθώντας νά συνειδητοποιήσουμε πόσες εὐλογίες ἀξιωθήκαμε νά ζήσουμε, οἱ ὁποῖες μᾶς φαίνονται σά βγαλμένες ἀπό τά συναξάρια. Αἰσθανθήκαμε καί καταλάβαμε ἔστω καί λίγο κι ἐμεῖς τά ὅσα κατέγραψαν οἱ ἅγιοι πατέρες στούς βίους τῶν Μαρτύρων καί τῶν Νεομαρτύρων τῆς τόσο ζωντανῆς πίστεώς μας. Χρ. Κ., Θεσσαλονίκη

όν περασμένο Μάρτιο τελέστηκε ἡ ἀκολουθία τῶν Xαιρετισμῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου γιά τούς φοιτητές/τριες τοῦ ΑΠΘ κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Κοσμήτορος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Καθηγητοῦ Μ. Τρίτου καί ᾽Αντιπρυτάνεως Καθηγητρίας Δέσποινας ᾽Αθ. Λάλιου μέ τήν ἀκόλουθη ἀνακοίνωση. Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στόν Ἱ. Ν. Παναγίας Δεξιᾶς Τήν Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012, ἡ Συντονιστική Ἐπιτροπή Ὀρθόδοξων Χριστιανῶν Φοιτητῶν, ὁ Κοσμήτορας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Καθ. Μ. Τρίτος, σέ συνεργασία μέ τήν Ἀντιπρύτανη Ἀκαδημαϊκῶν Ὑποθέσεων καί Προσωπικοῦ Καθ. Δέσπω Ἀθ. Λιάλιου καλοῦν τούς φοιτητές τοῦ ΑΠΘ νά παρακολουθήσουν τήν ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, στίς 9 μ.μ., στόν Ἱ. Ναό Παναγίας Δεξιᾶς (Ἐγνατία – Καμάρα). Ἡ Χριστιανική Φοιτητική Δράση, ἐκφράζει τά θερμά της συγχαρητήρια καί τήν εὐγνωμοσύνη της πρό τόν Κοσμήτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Καθηγητή κ. Μιχαήλ Τρίτο καί τήν Ἀντιπρύτανη τοῦ Ἀριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης κ. Δέσποινα Λάλιου, οἱ ὁποῖοι περιέβαλαν μέ ἀγάπη τήν πρωτοβουλία τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Φοιτητῶν καί ἀπέστειλαν σέ ὅλους τούς φοιτητές τό ἀνωτέρω μήνυμα -πρόσκληση. Ἡ Χριστιανική Φοιτητική Δράση

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012

225


εγάλωσε μέ τίς ἱστορίες τοῦ πατρο-Κοσμᾶ. Γαλουχήθηκε μέ τά νάματα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ποτίστηκε ἡ ψυχή της ἀπό τό δροσερό νερό τῆς ἱστορίας καί τῆς δόξας τοῦ Γένους. Κάθε φορά πού ἔβλεπε τή γαλανόλευκη νά κυματίζει ἀνασκίρτιζε ἡ καρδιά της καί μέ τόν ἐθνικό ὕμνο γέμιζε ἀπό ἐθνική περηφάνια. Μά πιό πολύ ἀπό ὅλα ζήλευε τόν κάθε δάσκαλο, πού σμίλευε μέ ἀγάπη καί ἀξίες τίς παιδικές ψυχές. Μέ αὐτά τά ὄνειρα μπῆκε στήν Παιδαγωγική Σχολή ἕτοιμη νά μάθει πῶς νά ἀνοίγει τά φτερά της στόν κόσμο, μά… ἔμεινε ἔκθαμβη… Γύρω της ὁ κόσμος ζαλισμένος κλείνει τά μάτια του καί τρέχει μανιακός πρός διάφορες κατευθύνσεις. Κάθησε μονάχη της καί συλλογίζεται τήν κατάσταση γύρω της καί τά ζυγίζει ὅλα στήν ζυγαριά τῆς Ἀλήθειας.

Ἰδέες… χίλιες θεωρίες, χίλιοι ρήτορες, χίλιες ἀλήθειες… καί οἱ νέοι σέ μία ἀναζήτηση ἰδανικῶν νά διοχετεύσουν τή νεανική τους ὁρμή, τούς ἀκολουθοῦν σάν κοπάδι. Ἐκεῖνοι πού κηρύττουν περί ἐλευθερίας καί προοδευτικότητας εἶναι τίς περισσότερες φορές οἱ μεγαλύτεροι δυνάστες τοῦ νοῦ, οἱ δημιουργοί τῆς μάζας. Προοδευτικότητα σκέφτεται τώρα… ἕνα ρεῦμα πού δημιουργεῖται ἀπό τούς ἑκάστοτε ἀνικανοποίητους στήν ἀναζήτηση τοῦ νέου καί ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται ὡς ἐπί τό πλεῖστον ἀπό αὐτή τήν ἀχαλίνωτη ἀναζήτηση, ὡς λάβαρο καί τρόπος ζωῆς. Στό βωμό αὐτοῦ τοῦ ρεύματος βέβαια θυσιάζονται μεταξύ τῶν ἄλλων ὅλες οἱ πατροπαράδοτες ἀξίες καί ὅ,τι ἔθρεψε τόν ἄνθρωπο ἐπί αἰῶνες, καθώς θεωροῦνται κατάλοιπα μιᾶς συντηρητικῆς ἐποχῆς, ἀφοῦ τώρα ἔχουμε τήν νανοτεχνολογία καί ἐλέγχουμε καί τό κλίμα τῆς Γῆς! «Ἡ Ἐκκλησία κράτησε τόν ἄνθρωπο στά σκοτάδια τοῦ Μεσαίωνα» τῆς λένε.

232

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012

«Ἡ διάκριση σέ ἐθνικότητες εἶναι ἀποτέλεσμα συμφερόντων καί συμφωνιῶν», κάτι πού ἀκυρώνει κατ’ ἐπέκταση κάθε ἔννοια ἐθνικῆς κυριαρχίας, γλώσσας κ.τ.λ. Ὅλα κομμένα καί ραμμένα σύμφωνα μέ τίς ἐπιταγές τῆς Παγκοσμιοποίησης… Ἕνας τέτοιος ἀέρας πνέει καί στή Σχολή της, τήν ὁποία ἐπιθύμησε μέ τόση λαχτάρα… Ἕνα ἰδεολογικό συνονθύλευμα… μιά περιφρόνηση τῆς ἱστορίας, ἄρνηση τοῦ Θεοῦ καί ἐκείνη στέκεται σκεπτική, παρακολουθώντας τό θέατρο τοῦ παραλόγου. Νιώθει τό αἷμα της νά «βράζει», θυμώνει… θέλει νά τά βάλει μέ τούς πάντες, ἄν ἦταν δυνατό νά σταθεῖ ἀπέναντι σέ ὅλο αὐτό τό ρεῦμα πού γκρεμίζει τά πάντα στό πέρασμά του. Νά φωνάξει! Νά πεῖ… τί νά πεῖ; «Οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» εἶπε ὁ Κύριος πάνω στό σταυρό… Καί Ἐκεῖνος εἶναι ἡ ὄντως Ἀλήθεια. Τί νά πεῖ λοιπόν ἐκείνη ἀκούγοντας αὐτή τήν κραυγή Του; Αὐτή ἡ τόσο ἀδύναμη, ὅπως ὅλος ὁ κόσμος. Στρέφει λοιπόν τήν καρδιά της μέ πόνο πρός τόν Θεό. Δέν χάνεται ἡ ἐλπίδα ὅσο ἔχει τή ζωή της στά χέρια Του «ὅτι Αὐτός ἔγνω τό πλάσμα ἡμῶν, ἐμνήσθη ὅτι χοῦς ἐσμέν»… «τό δέ ἔλεος τοῦ Κυρίου μένει εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος». Πελαγία φοιτ. Παιδαγ.Τμήματος Θεσσαλονίκης


ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ στή «ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»

Ὅσοι στέλνουν ἐπιστολές ἤ συνεργασίες στή «Δράση μας» παρακαλοῦμε νά ἔχουν ὑπόψη τά ἀκόλουθα: 1. ῾Η ἔκταση τῶν ἄρθρων νά μήν ὑπερβαίνει τή 1 1/2 σελίδα Α4 μέ στοιχεῖα τῶν 12 στιγμῶν. 2. Ποιήματα ἔχουν συγκεντρωθεῖ ὑπερβολικά πολλά καί δέν εἶναι δυνατόν νά προωθηθοῦν ἄλλα, πολύ δέ περισσότερο διότι τό Περιοδικό δέν εἶναι λογοτεχνικό. 3. ῞Οσοι στέλνουν συνεργασία γιά ἐπίκαιρο τεῦχος, ἄς γνωρίζουν ὅτι τό Περιοδικό ἑτοιμάζεται περίπου τρεῖς μῆνες ἐνωρίτερα ἀπό τόν μήνα κυκλοφορίας του. Κυκλοφορεῖ δέ συνήθως στίς ἀρχές καί ὄχι στό τέλος ἑκάστου μηνός. 4. ῾Η ἔκταση τῶν ἐπιστολῶν πρός τή «Δράση μας», δέν πρέπει νά ὑπερβαίνει τά 3/4 τῆς σελίδας τοῦ Α4 μέ στοιχεῖα 12 στιγμῶν. Πρέπει δέ νά ἀναγράφουν τά πλήρη στοιχεῖα τοῦ ἀποστολέως (ὀνοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο). ᾽Επιστολές ἐκτενεῖς δέ δημοσιεύονται. 5. Οἱ ἀποστελλόμενες συνεργασίες ἐγκρίνονται ἤ ἀπορρίπτονται ἀπό τή Συντακτική ᾽Επιτροπή τοῦ Περιοδικοῦ. 6. Κείμενα, δημοσιευόμενα ἤ μή, δέν ἐπιστρέφονται.

Ἡ Σύνταξη

«Ἡ Δράση μας» στό Διαδίκτυο! Στή διεύθυνση: www.drasimas.gr Παλιότερα τεύχη, ἀφιερώματα, ἐπιλεγμένα ἄρθρα, ἀνακοινώσεις καί πολλά ἐνδιαφέροντα...

ΑΘΗΝΑ γιά φοιτήτριες: ὁδός Βαθέος 8, 115 22 ΑΘΗΝΑ Τηλ. 210-6431146, 210-6464782 e-mail: batheos@yahoo.gr γιά φοιτητές: ὁδός Καρτάλη 7, 115 28 ΑΘΗΝΑ Τηλ. 210-7700170 fax: 210-7700470 http://www.oikomb.blogspot.com ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ γιά φοιτήτριες: ὁδός Γ. Βιζυηνοῦ 64, 40 Ἐκκλησιές 546 36 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ Τηλ. 2310-206594 fax: 2310-201856 e-mail: oik_agia_fi@hotmail.com http://www.oikaf.gr γιά φοιτητές: ὁδός Πλαταιῶν 32, 542 49 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ Τηλ. 2310-310 777 fax: 2310-310 577 Τηλ. Δ/νσεως 2310-311 577 e-mail: oikad@otenet.gr http://www.oikad.gr ΠΑΤΡΑ γιά φοιτήτριες: ὁδός Μιαούλη 55, 262 22 ΠΑΤΡΑ Τηλ. 2610-321 772 fax: 2610-323728 e-mail: xfdpatron@yahoo.gr γιά φοιτητές: ὁδός Φιλοποίμενος 52, 262 21 ΠΑΤΡΑ Τηλ. 2610-222 803 fax: 2610-323 728 ΙΩΑΝΝΙΝΑ γιά φοιτήτριες: ὁδός Μανάρη 4, 45 333 ΙΩΑΝΝΙΝΑ Τηλ. 26510-36 150

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012

227


Παρακολουθώντ ας κανείς τόν βί λευταίων χρόνω ο καί τήν πολιτε ν δέν γεμίζει μόνο ία τῶν πολιτικῶ ἀπό πόνο καί θλ νάκτηση. Οἱ δη ν μας τῶν τείψη. Κυριεύεται μόσιες βίαιες ἀπ καί ἀπό ὀργή κα οδοκιμασίες το αἰσθήματα ἐκφρ ί ἀγαυς άζουν. Ὁρισμένοι ἐκ μέρους τοῦ λαοῦ μας, αὐτά ἀπ’ αὐτούς μπῆκ ξένοι πρός τό ἀν αν στήν πολιτική τά τικείμενο πού βά ἀτάλαντοι, ὁλωσ λθηκαν νά ὑπηρ πρός τό λαό, πά διόλου ετήσουν, μέ ὕφος μπτωχοι, ἄγνωστ ἀγέρωχο καί ἀπ οι καί σ’ αὐτόν ἀποσύρθηκαν ἀπ αξιωτικό τόν θυρωρό τῆς ό τήν πολιτική πά πολυκατοικίας το μπλουτοι! Μέ βί ἑταιρίες, καταθέ υς καί λες, ξενοδοχειακέ σεις σέ ξένες τρ ς μονάδες, ὑπερ άπεζες, μέ ὑψηλ ὁποῖα ποτέ δέν άκτιες ές συντάξεις, τί ὑπηρέτησαν ἄξια τλους καί ἀξιώμα . Ὡστόσο ὅλοι αὐ τα, τά τοί δέν τολμοῦν οὔτε στιγμή νά στούς γιγαντομάχ καθρεφτίσουν τό ους τοῦ 1821, πο ν ἑαυτό τους μπ ύ μᾶς χάρισαν τή μαζόμαστε κράτ ροστά ν ἐλευθερία καί τή ος, νά ’χουμε ἐλευ δυνατότητα νά ὀν θε ρί ὁλόψυχη θυσιασ α καί δημοκρατικ οτική προσφορά ό κο ιν οβ ού λιο. Ἐκεῖνοι πέρα στόν τιτάνιο πο ἀπίστευτη παλικα ἀπό τήν λυαίμακτο (πολύριά τους καί ἐνερ αἱ μά σσω) ἀγώνα καί γώντας ὡς Ἕλλην παράδειγμα ἀνιδ τήν ες Χριστιανοί μᾶ ιοτέλειας. Κι αὐτό ς ἄφησαν καί ὑπ γιατί στά κατάβα τῆς πατρίδος κι έροχο θα τῆς ψυχῆς το ὄχι ἡ φωνή τῶν υς ἀντηχοῦσε ἡ κομμάτων. Ἤ ἡ φω ΜΜΕ. Οἱ γιγαντομ φωνή νή τῆς «ντουντούκ άχοι τοῦ 1821 εἶχ ας» ἤ τῶν γκεμπε αν εὐκαιρίες νά Δυό μονάχα παρα λικῶν θησαυρίσουν, ὅμ δείγματα ἀπό τά ως δέν τό ἐπιδίω πολλά βεβαιώνο τοῦ Μανιάτη Ἠλί ξαν. υν τοῦ λόγου τό α Τσαλαφατίνου ἀληθές. Τό παρά καί τοῦ Νικηταρᾶ Ὁ Τσαλαφατίνος δε ιγμα . ἀπό τό Οἴτυλο τῆ ς Λακωνίας, ἀγνο παράδειγμα εἰλικ οῦσε γραφή καί ρινείας, ἀφιλοκερ ἀνάγνωση, ἦταν δίας καί ἀνδρεία χώρα στήν Πελο ὅμως ς. Σ’ ὅλες σχεδόν πόννησο, στή Δυ τίς μάχες πού ἔλ τική καί Ἀνατολικ πρώτους, ἐνθαρρ αβαν ή Ἑλ λάδα, ὁ Τσαλαφ ύνοντας καί τούς ατίνος ἦταν ἀπό ὑπόλοιπους συμπ μήσει τήν τεράστ τούς ολεμιστές του. Ἡ ια προσφορά κα Διοίκηση γιά νά ί τό ἦθος του κα πρόσφερε τό 18 τιθ’ ὅλη τή διάρκε 23 ἀπό τά δημό ια τῆς ἐθνεγερσ σια ἔσοδα 2.000 νά εἶμαι φτωχός, ίας τοῦ γρόσια. Ἐκεῖνος ἀλλά τό ἔθνος εἶν ὅμ ως ἀπάντησε: «Μ αι φτωχότερο». Ὁ Νικηταράς, ὁ πορεῖ Καί ἀποποιήθηκ ἄνθρωπος πού ε τήν προσφορά προξένησε τόση ἀποκλήθηκε «Του !... θραύση στή στρα ρκοφάγος», ὕστε τιά τοῦ Δράμαλη ρα ἀπό τή θρυλικ ἔστειλε στή γυνα ὥστε ή μάχη στά Δερβ ίκα του ἕνα καλο ενάκια (26 Ἰουνίο τυλιγμένο δεματά χρυσό ἤ διαμαντέ υ 1822) κι. Ἔτρεξαν οἱ γν νιο κόσμημα πού ωστοί της νά δο τῆς ἔστειλε ὁ Νική λέμησαν ἐκεῖ, μο ῦν τό τας, ἀφοῦ ὅλα τά ιράστηκαν τούς παλικάρια, πού ἀμύθητους θησα (κόρη τοῦ θρυλικ πουρούς τοῦ Δράμ οῦ Μοραΐτη πρω αλη. Ὅμως ἡ Ἀγ τοκλέφτη Ζαχαρι λινη ταμπακιέρα γελίνα ᾶ) ἀνοίγοντας τό κι ἕνα σημείωμα δεματάκι βρῆκε τοῦ Νικήτα, πού ραν αὐτή τήν τα μιά ξύἔγραφε: «Τά παλι μπακιέρα κι ἕνα κά ρια μου μοῦ πρόσ σπ αθ χάρισα στή διοί ί στ ολ ισ μέ φενο κηση τῆς Ὕδρας μέ πολύτιμα πε τράδια. Τό σπαθ , γιά νά χρησιμεύ χρειάζεται στήν ί τό σει στό ἀρμάτω Πατρίδα. Τήν τα μα τοῦ στόλου, μπακιέρα τή στέλ μου πρόσωπο πο πού τόσο νω σέ σένα, πού ύ ἔχω στόν κόσμ εἶσαι τό πιό ἀγαπ ο ὕσ τερα ἀπό τήν Πα Ὁ ἥρωας Νικητα ημένο τρίδα...». ράς ὁ Τουρκοφά γος πέθανε τό 18 ἀφήνοντας τή θυ 49 πάμπτωχος κα γατέρα του ἄγαμ ί τυφλός στόν Πε η. ιραιᾶ, Τολμῆστε νά κα θρεφτίστε τούς ἑαυτούς σας, κύ τοῦτες τίς μορφ ριοι πολιτικοί αὐ ές, τῶν ὁποίων τοῦ τοῦ τόπου σέ τούς ἀγῶνες καί ρέφωνά σας ἀπ τό ἦθος ἀφήνετε ό τούς τηλεοπτι νά βρίζουν τά φεκούς σταθμούς το τίας πού αὐτοί μᾶ υς. Ἐν ὀνόματι τῆ ς κληροδότησαν ς δημοκρα!...

Ἡ σ ύν τα ξη

236

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012


Ἀντιγράφουμε ἀπό τήν ἐφημερίδα «Μακεδονικά Νέα» (Ἰανουάριος–Φεβρουάριος 2012) πού κυκλοφορεῖ μαζί μέ τήν ἐφημερίδα «Ἑλληνικά Νέα», πού ἐκδίδεται στό Γιοχάννεσμπουργκ τῆς Νοτίου Ἀφρικῆς καί εἶναι ὄργανο τῆς Ἑλληνικῆς κοινότητας τῆς Νοτίου Ἀφρικῆς. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ ΥΦΗΛΙΟΥ «Ἡ Κυβέρνηση μετά τήν κατάργηση πρό διετίας τοῦ Ὑπουργείου Μακεδονίας – Θράκης, συνεχίζει τό προπαρασκευασμένο καί συντονισμένο πρόγραμμα τῆς ἐθνικῆς ἀποδόμησης τῆς Βορείου Ἑλλάδας, μέ τήν κατάργηση καί τῆς Γενικῆς Γραμματείας Μακεδονίας – Θράκης. »Σέ μιά ἐποχή πού ἡ Μακεδονία καί ἡ Θράκη ἐπειγόντως χρειάζονται μιά ἰσχυρή κυβερνητική ὑποστήριξη γιά τήν περιφερειακή καί τοπική τους ἀνάπτυξη καί χρειάζεται νά προστατεύσουν τήν ἔνδοξη ἱστορία, τά ἔθιμα καί τήν μοναδική ἑλληνική τους ταυτότητα, ἡ Ἑλληνική κυβέρνηση γύρισε τήν πλάτη της σέ 3 ἑκατομμύρια Ἕλληνες. »Τό 2012, πού οἱ Μακεδόνες θά γιορτάσουν τήν ἑκατονταετηρίδα τῆς ἀπελευθέρωσής τους, θά μείνει στήν ἱστορία τοῦ ἔθνους ὡς ἔτος πού ἡ Ἀθήνα ‘‘ἀπεμπόλησε’’ τόν βορρά της. Αὐτή θά εἶναι μία ἀπό τίς θλιβερότερες ἐπετείους τῶν Μακεδόνων πού θά ὀφείλεται στήν κυβέρνηση τῶν Ἀθηνῶν. »Οἱ Παμμακεδονικές Ὀργανώσεις ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδας, πού ἀντιπροσωπεύουν πάνω ἀπό 3 ἑκατομμύρια Μακεδόνες σέ ὅλο τόν κόσμο, χαρακτηρίζουν τήν ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης νά κλείσει τή Γενική Γραμματεία Μακεδονίας – Θράκης ὡς ἐθνικά ἀπαράδεκτη καί τήν καλοῦν νά ἀναθεωρήσει ἀμέσως τήν ἀπόφαση αὐτή». Ἑνώνουμε κι ἐμεῖς τή φωνή μας μέ τήν κραυγή

διαμαρτυρίας τῶν Ἑλληνόψυχων Μακεδόνων ὅλης τῆς γῆς καί καλοῦμε τούς ἁρμόδιους τοῦ κράτους μας νά μή κλείνουν τά αὐτιά τους. Δέν ἀγνοοῦν ἀσφαλῶς ὅτι κινδυνεύουμε ἀπό βορρά καί ἐξ ἀνατολῶν. Οἱ Σκοπιανοί καί οἱ Νεοοθωμανοί Τοῦρκοι ἐπιβουλεύονται διαρκῶς τά ἐδάφη μας κι ἐμεῖς τά ἀφήνουμε ἀπροστάτευτα; Μήπως τό ἀπαίτησε κι αὐτό ἡ Τρόικα καί δέν μᾶς τό εἶπε κανείς; Στήν κοιλιά τῆς ἐγκύου δυό ἔμβρυα συνομιλοῦν. Τό ἕνα εἶναι Σκεπτικιστής· τό ἄλλο Πιστός. (Σ) Πιστεύεις πραγματικά σέ ζωή μετά τή γέννηση; (Π) Ἀσφαλῶς, ναί... Ἡ ζωή ἐδῶ εἶναι προετοιμασία, γιά τή ζωή αὐτή. (Σ) Αὐτό εἶναι ἐντελῶς ἀνόητο. Πῶς θά ἔμοιαζε μία τέτοια ζωή; (Π) Δέν γνωρίζω. Σίγουρα θά ἔχει περισσότερο φῶς, ἴσως νά στεκόμαστε στά πόδια μας, ἴσως νά τρῶμε μέ τό στόμα μας! (Σ) Ἀνοησίες! Φαγητό μέ τό στόμα εἶναι μία γελοία ἰδέα. Ἔχουμε τόν ὀμφάλιο λῶρο, πού μᾶς τροφοδοτεῖ ἀρκετά καλά, ἤδη! Αὐτό ἀπό μόνο του δείχνει ὅτι ἡ ζωή μετά τή γέννηση εἶναι ἀδύνατη: ὁ ὀμφάλιος λῶρος εἶναι πολύ κοντός! (Π) Καί ὅμως εἶναι δυνατή. Ἁπλά μπορεῖ νά εἶναι διαφορετική ἀπ᾽ ὅ,τι ἐδῶ. (Σ) Μά, κανείς, ποτέ κανείς, δέν ἦρθε πίσω μετά τή γέννηση! Ἡ γέννηση εἶναι ἁπλά τό τέλος τῆς ζωῆς... Ἡ ζωή εἶναι μία μεγάλη ταλαιπωρία μέσα στό σκοτάδι, αὐτό εἶναι! (Π) Τό παραδέχομαι ὅτι δέν γνωρίζω πῶς ἀκριβῶς θά εἶναι ἡ ζωή μετά τή γέννηση, ἀλλά πιστεύω, ἡ μητέρα μας θά μᾶς φροντίσει. (Σ) Μητέρα! Πιστεύεις σέ μητέρα; Εἶναι γελοῖο! Μέ συγχωρεῖς, ἀλλά… ποῦ εἶναι αὐτή; ÿ

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012

237


(Π) Εἶναι παντοῦ γύρω μας! Ζοῦμε μέσα σ’ αὐτήν, καθώς καί μέσῳ αὐτῆς... Μερικές φορές, ὅταν εἴμαστε πολύ ἥσυχα, τήν ἀκούω νά τραγουδᾶ ἤ νά μᾶς χαϊδεύει... (Χαριτωμένος ἀλληγορικός διάλογος ἀγνώστου συντάκτη, τόν ὁποῖο μεταφέραμε ἀπό τόν ἱστότοπο, http://www.agiazoni.gr/article.php?id=987894233908911467 45, μετά ἀπό μικρή διασκευή).

Καί ἡ ζωή συνεχίζεται... καί ὁ ὀμφάλιος λῶρος θά τροφοδοτεῖ τό ἔμβρυο ἐνῶ ὁλοκληρώνεται σέ ἐννέα μόλις μῆνες ἕνα ἀπίστευτο θαῦμα καί μετά ὁ ὥριμος ἄνθρωπος θά τρέφεται ἀπ᾽ τόν ὀμφάλιο λῶρο τῆς δημιουργίας, πού τοῦ τά παρέχει ὅλα ἄφθονα: ὀξυγόνο, νερό, τροφή... καί ὅσοι ἀντιμετωπίζουν μέ σκεπτικισμό τό μεγαλεῖο τῆς δημιουργίας, θά εἶναι ἀναπολόγητοι, καί ἐνῶ ἰσχυρίζονται, ὅτι εἶναι σοφοί, θά ἀποδεικνύονται μωροί (Ρωμ. α´ 20-22). Τελικά ὑπάρχει ζωή μετά τή γέννηση, ὑπάρχει ζωή μετά θάνατον; Ὑπάρχει, ἀλλά μόνο γι᾽ αὐτούς πού συνδέονται μέ τήν Πηγή τῆς ζωῆς, μέσῳ τοῦ ὀμφάλιου λώρου τῆς πίστης. Γιά τούς ἄλλους, τόσο ἡ παρούσα ὅσο καί ἡ μέλλουσα ζωή, θά εἶναι μία «ταλαιπωρία μέσα στό σκοτάδι». Παρατηροῦμε στίς ἡμέρες μας μία προσπάθεια ἀπο-ἱεροποίησης τοῦ θανάτου μέ τήν προώθηση τῆς ἀποτέφρωσης τῶν νεκρῶν. Ὑπάρχει ὅμως καί μία ἄλλη ὑποφώσκουσα πραγματικότητα, ἡ ὁποία εἶναι ἴσως πιό ἐπικίνδυνη. Τήν περιγράφει ὡραῖα τό ἀπόσπασμα ἄρθρου, πού παραθέτουμε. «Ὅταν στό νεκροταφεῖο τοῦ Κόκκινου Μύλου ἀντίκρισα τούς τάφους μικρῶν παιδιῶν, πού ἀντί τοῦ σταυροῦ εἶχαν μία μαρμάρινη καρδούλα ἤ τό μνημεῖο ἦταν διακοσμημένο σάν ἕνα διαρκές παιδικό πάρτυ, ἔνιωσα μία συγκρατημένη ἀπογοήτευση. Ἡ ἴδια ἔκπληξη μέ περίμενε στό νεκροταφεῖο τῆς Ἀναστάσεως, καθώς πλησίαζαν Χριστούγεννα καί εἶδα τάφους στολισμένους ἀναλόγως μέ... ἁγιοβασιλάκια καί ἄλλα παρόμοια... »Ποιός δέν καταλαβαίνει τόν πόνο ἤ τήν παράκρουση γονέων πού χάνουν τό βλαστάρι τους σέ τόσο τρυφερή ἡλικία; Καί ποιός δέν καταλαβαίνει τήν τραγική ἐπιμονή τῶν ζωντανῶν νά μή θέλουν νά παραδεχτοῦν τό θάνατο τοῦ ἀγαπημένου τους; Ἀλλά μία ἄλλου εἴδους πνευματική μετατόπιση ἔχει συμβεῖ, ὅταν αὐτή ἡ παράκρουση μνημειώνεται μέ

238

τήν παράταση εἰς τό διηνεκές μιᾶς ζωῆς πού νοηματοδοτεῖται μόνο ἀπό τήν ἀπόλαυση πού μπορεῖ νά ἀντλήσει ἀπό τόν ἐνθάδε κόσμο.... »Ὁ θάνατος ἀποδεικνύεται σωτήριος, ἐπειδή εἶναι ἱκανός νά μᾶς ἀλλάξει τή ζωή. Ἐξ οὗ καί ἡ ἐξίσωση τῆς φιλοσοφίας μέ τή μελέτη θανάτου. Ὁ θάνατος μᾶς μαθαίνει τή ματαιότητα τῆς πλεονεξίας, τή ματαιότητα τῆς ἰσχύος, τή ματαιότητα τῆς ἡδονῆς... »Αὐτός λοιπόν ὁ πολιτισμός πού ἀνέδειξε τό “ὅ,τι φᾶμε, ὅ,τι πιοῦμε…”, πού ζεῖ στίς μέρες μας τήν πιό βαθιά του κρίση, δέν θά λυτρωθεῖ παρά μόνον ἄν ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ ἀπεραντοσύνη τῆς ζωῆς κερδίζεται μέσα ἀπό τό ἀπύθμενο βάθος τοῦ θανάτου. »Ὅταν ἡ ζωή ἀποσιωπᾶ τόν θάνατο ἤ τόν μετατοπίζει σέ μίαν ἄλλη διάσταση ὅπου συνεχίζει ὁ ἀγαπημένος μας νά ὑπάρχει σάν τάχα νά μή συνέβη τίποτα, τότε, ἀκυρώνοντας τόν θάνατο, ματαιώνουμε τή δυνατότητα μιᾶς δικῆς μας οὐσιαστικῆς ζωῆς. Μιᾶς οὐσιαστικῆς ζωῆς μέχρι τόν θάνατό μας. Ὥστε καί ὁ θάνατός μας νά γίνει πηγή μιᾶς καλῆς ἀλλοιώσεως γιά τή ζωή τῶν ἄλλων». --------* Ἀπό ἄρθρο τοῦ ποιητῆ Ἄγγελου Καλογερόπουλου στήν Καθημερινή 15.12.01, http://news.kathimerini.gr/ 4dcgi/ _w_articles _ columns_ 2 _15.01.2012_469207

Μεταφέρουμε χωρίς σχόλια ἕνα χαριτωμένο ποίημα, τό ὁποῖο κυκλοφόρησε στό διαδίκτυο μέ ἀφορμή τήν προσπάθεια ὑποδούλωσης τῆς χώρας μας στό ξένο κεφάλαιο («Μύθοι», Ἀλέκος Φωτιάδης, ἀπό τά Νεοελληνικά Ἀναγνώσματα Α´ Γυμνασίου ΟΕΔΒ 1976) Τόν ἀετό τόν ἔκλεισαν σ᾽ ἕνα κοτέτσι. Κι ὁ κόκορας τόν ρώτησε: «Γιατί πικραίνεσ᾽ ἔτσι, πού τά ᾽χεις ὅλα τώρα; Καί τό νερό στόν τόπο του, καί τό φαΐ στήν ὥρα, καί στά κατσάβραχα δέν πᾶς, ὅπου μπορεῖ στό τέλος μές στά καλά καθούμενα νά φᾶς κανένα βέλος; Γιά πές μου τί σοῦ λείπει κι ὅλο σέ δέρνει ἡ λύπη καί τήν καρδούλα σου χαλᾶς;».

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012

Κι ἐκεῖνος τ᾽ ἀποκρίθηκε: «Σάν κόκορας μιλᾶς».


Σήμερα πού τό Ἑλληνικό ὄνομα διαπομπεύεται διεθνῶς, λαμπερές Ἑλληνικές ἐπιστημονικές παρουσίες ἑδραιώνουν τήν πεποίθηση ὅτι ὑπάρχει ἐλπίδα καί ἰδιαίτερα γιά τά παιδιά μας, πού βιώνουν μία ἀπαξίωση τῶν πάντων: Μόρφωση καί πίστη εἶναι τά θεμέλια τῆς οἰκογένειας τοῦ Γιάννη Ρήγα, πού πρίν χρόνια ἔφθασε πάμπτωχος στή Βοστώνη. Πέντε ἀπό τά ἑπτά παιδιά του σπούδασαν στό School of Goverment τοῦ Χάρβαντ. «Δοξάζομε τό Θεό. Καί ἕνα ἀπό τά παιδιά μας νά φοιτοῦσε ἐκεῖ θά ἦταν μεγάλη τιμή γιά μᾶς», λέει ὁ εὐτυχής πατέρας. «Ἔχομε βαθιά συναίσθηση τῆς ἱστορίας καί τῆς κληρονομιᾶς μας ἐγώ καί τά ἀδέλφια μου», λέει ὁ Μιχάλης Ρήγας. Παρόμοιες ἱστορίες ὅπως αὐτή συναντᾶ κανείς συχνά στήν Ἀμερική. Ἡ οἰκογένεια τοῦ δρ. Μανώλη Καμβυσέλλη, καθηγητῆ Πληροφορικῆς στό ΜΙΤ πέρασε στό βιβλίο Γκίνες, καθώς καί τά τρία παιδιά της σπούδαζαν ταυτόχρονα στό καλύτερο Πανεπιστήμιο τοῦ κόσμου, στό ΜΙΤ τῆς Βοστώνης. Ὁ Μανώλης Καμβυσέλλης σέ ἡλικία 33 ἐτῶν παρέλαβε ἀπό τόν Ἀμερικανό Πρόεδρο τό βραβεῖο PECASE, πού ἀπονέμουν στούς κορυφαίους νέους ἐπιστήμονες γιά τήν ἐργασία του στή σύγκριση τοῦ ἀνθρωπίνου γονιδιώματος μέ ἄλλων θηλαστικῶν. Σύμφωνα μέ τόν ἴδιο, ἡ ἔρευνά του αὐτή μπορεῖ νά βοηθήσει στήν πρόληψη καί καταπολέμηση διαφόρων ἀσθενειῶν (καρκίνου, διαβήτη, ἠπατίτιδας, κ. ἄ). Τιμήθηκε δέ πρόσφατα μέ τό βαρύτιμο βραβεῖο «Νίκη 2011» τοῦ Athens Information Technology. «Ἡ μίμηση τῆς ἀνθρώπινης σκέψης ἀπό τούς ἠλεκτρονικούς ὑπολογιστές μᾶς στερεῖ πιά τή μοναδική μας θέση ὡς τό μόνο συνειδητό ὄν. Ξαφνικά διεισδύουμε σέ θέματα μεταφυσικῆς, ἀκόμα καί θρησκείας. Ὅσο ὅμως περισσότερο κατανοοῦμε τί μᾶς κάνει ἀνθρώπους, τόσο περισσότερο θαυμάζουμε καί σεβόμαστε τό τέλειο τῆς δημιουργίας. Καί καθώς προχωροῦν ἡ ἀνθρώπινη γνώση καί ἐπιστήμη, μποροῦμε νά εἴμαστε σίγουροι ὅτι ἕνας περήφανος παντοκράτωρ Θεός μᾶς κοιτᾶ καί χαμογελᾶ. Ποῦ καί ποῦ μᾶς δείχνει καί τό δρόμο», λέει θαρραλέα ὁ βραβευμένος ἐπιστήμονας. Τό ἦθος καί ἡ ἐργατικότητα τῆς πορείας τῶν παραπάνω, καί ὄχι μόνο, διακρινομένων Ἑλλήνων ἐπιστημόνων τοῦ ἐξωτερικοῦ, δείχνουν ξεκάθαρα καί στά δικά μας παιδιά ποιό εἶναι τό μονοπάτι τῆς ἐπιτυχίας γιά τά ἴδια καί γιά τήν πατρίδα μας.

Ἀντίδοτο στήν ὑλική καί πνευματική φτώχεια μας καί ζωντανό μήνυμα ἐλπίδας ὅτι ἡ ἀνθρωπιά δέν ἔχει χαθεῖ ἀπό τόν κόσμο μας, ἀποτελεῖ ἡ ζωή καί ἡ δράση ἑνός καρδιοχειρουργοῦ καθηγητῆ, τοῦ Αὐξεντίου Καλαγκοῦ, δ/ντῆ τῆς Καρδιοχειρουργικῆς κλινικῆς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Γενεύης καί μαθητῆ τοῦ διάσημου Γιακούμπ. Ὁ κ. Καλαγκός κατάγεται ἀπό τήν Κων/νούπολη καί ἔχει χειρουργήσει τά τελευταῖα 10 χρόνια 9.000 παιδιά, ἰδιαίτερα σέ φτωχές χῶρες, καί ὅλα δωρεάν! «Μοναδική μου ἀνταμοιβή εἶναι τό χαμόγελο τῶν παιδιῶν πού ἔχω σώσει καί ἡ χαρά τῶν οἰκογενειῶν τους», εἶπε σέ συνέντευξή του στήν «Καθημερινή» (8.2.2012). «Ὁ πατέρας μου, γιατρός παθολόγος, μοῦ ἔλεγε νά ἀφουγκράζομαι τόν πόνο τῶν ἀνθρώπων καί εἰδικά τῶν φτωχῶν. Δύο ἡμέρες τῆς ἑβδομάδας ἐξέταζε δωρεάν τούς φτωχούς καί τούς ἔδινε νά ἀγοράσουν φάρμακα... Πάνω ἀπό τό χειρουργικό τραπέζι ἐπικαλοῦμαι συνεχῶς τόν Θεό... καί θαυμάζω τό ἔργο του πάνω στούς ἀνθρώπους. Ὁ παποῦς μου ἦταν ἱερέας... Νοιώθω ὅτι ὁ Θεός μοῦ ἔδωσε μιά ὁρισμένη ζωή σ᾽ αὐτό τόν κόσμο καί ὅτι μοῦ ‘‘ζητάει’’ νά δώσω νόημα σ᾽ αὐτή χτίζοντας κάτι τό θετικό, ὄχι μόνο γιά μένα ἀλλά καί γιά τούς ἄλλους... Αὐτό πού ἔχει σημασία εἶναι νά εἶσαι χρήσιμος γιά τόν διπλανό σου». Αὐτό προσπαθεῖ νά μεταλαμπαδεύει καί στά δύο του παιδιά, τίς ἐλάχιστες ὧρες πού εἶναι κοντά τους. Βραβευμένος ἀπό διεθνεῖς ὀργανισμούς κ.λπ. ὁμολογεῖ: «Σᾶς λέω μετά λόγου γνώσεως πώς ὅσο ἀκριβῶς προχώρησα σέ ἐπιστημονικό καί φιλανθρωπικό ἐπίπεδο, ἄλλο τόσο προσπαθῶ νά εἶμαι ταπεινός. Καί αὐτό εἶναι τό μεγαλύτερο ἰδανικό στή ζωή...». Παιδιά του δέν ἔχει μόνο τόν Κωνσταντῖνο καί τόν Ἀλέξανδρο. Ἔχει καί τά 9.000 φτωχά ἀγγελούδια, πού δέν εἶχαν πρόσβαση στή δημόσια καί δωρεάν ὑγεία τῶν χωρῶν πού ζοῦσαν. Συνεχιστές τοῦ ἔργου του, εὐτυχῶς, ὑπάρχουν, λέει ὁ ἴδιος. Δόξα τῷ Θεῷ. Ὑπάρχουν «ἄνθρωποι», ὑπάρχουν καί ἐλπίδες.

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ «ΔΡΑΣΗΣ ΜΑΣ» ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟ ΡΗΣΕΙ ΑΡΧΕΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Τεῦχος 500, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2012

239



Millions discover their favorite reads on issuu every month.

Give your content the digital home it deserves. Get it to any device in seconds.