Page 1

FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:37 PM Page 41


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:37 PM Page 42

Ἄνοιξα τά μάτια κι εἶχα μπροστά μου ἕνα κάμπο ἀπό ὁλοπόρφυρες παπαροῦνες. Χαμογέλασε τό χείλι μου. Πέρα ἀπό τόν κάμπο μιά καταγάλανη θάλασσα ἐκτεινόταν μ᾽ ἕνα καράβι πού εἶχε σταθερή ρότα γι᾽ ἄλλο λιμάνι. Ξαφνικά ἐνῶ τό κοίταζα, ἔγινε τό προβλεπόμενο. Μιά ἀπειροελάχιστη κουκκίδα. Κι αἴφνης χάθηκε ἀπό τή θαμπή πιά ὅρασή μου. Ὅμοια τή μάνα μου πού ταξίδεψε ἀπρόσμενα ἀποχαιρετώντας με ἕνα Σάββατο γιά ἄλλο λιμάνι. Γιῶργος Πετούσης Λεμεσός

Ἀπό τήν ποιητική συλλογή: Τέλος Χρόνου


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:37 PM Page 43

ταν – εἶναι – τό τοῦνελ ἔργο μελετημένο σέ βάθος χρόνου καί μέ μῆκος πολλῶν χιλιομέτρων. Στημένο μέ πείρα χιλιετιῶν. Μέ στόχο νά διανοιγοῦν λεωφόροι μεταφορᾶς καί ἐλέγχου καί νά καθυποτάξει τόν μέγα πέτρινο ὄγκο τῶν ἀνυπότακτων πολιτισμῶν. Καί μέ σκοπό νά παγιωθεῖ μία κοινή ἀρχή καί νά ὑπαχθεῖ σ’ αὐτή κάθε δύσβατη καί δύσκολη περιοχή τοῦ πλανήτη. Ἀνάδοχοι τοῦ ἔργου χρημάτισαν κατά καιρούς ἑταιρεῖες τῆς περιοχῆς μέ καλές συστάσεις καί πλούσιο ἐνεργητικό. Οἱ ἐργάτες ἀμείφθηκαν ἐπί δεκαετίες μέ μισθούς χλιδῆς καί ἀνέσεων, ἐνῶ οἱ πρωτεργάτες παραμένουν κατά κανόνα ἀφανεῖς. Ἡ διαφημιστική ἐκστρατεία πού προλείαινε τό ἔδαφος γιά τή χρήση τοῦ τοῦνελ περιελάμβανε συνθήματα ὅπως «σταθερότητα στίς συναλλαγές», «πολυπολιτισμικές κοινωνίες» κ.ἄ. Ἡ λειτουργία του ξεκίνησε μέ ὑποκριτικούς πανηγυρισμούς καί ἐπιτηδευμένη αἰσιοδοξία. Κι ἀπό τότε τά χιλιόμετρα μακραίνουν, ἀλλά μαζί τους -παραδόξως- ἀπομακρύνεται καί ἡ ἔξοδος. Τό τοῦνελ ἔχει βάθος... 





Ἦταν τότε οἱ Ἰουδαῖοι ὑπόδουλοι στούς Ρωμαίους καί μετά βδελυγμίας πλήρωναν τόν κεφαλικό φόρο. Ἐπέτρεπε ὁ Θεός ἐθνικές ταπεινώσεις γιά τό λαό του, ὅταν βυθιζόταν στήν ἁμαρτία. Κι εἶχε τότε ὁ λαός ἀνάγκη παρακλήσεως καί ἐνισχύσεως, γιά νά βρεῖ πάλι τήν ὁδό τοῦ Κυρίου. Εἶχε ἀνάγκη ἀπό ἀνθρώπους πού δέν κάμφθηκαν ἀπό τό βαρύ φορτίο καί πού δέν εἶχαν χάσει μέσα στή λαίλαπα τῶν γεγονότων μήτε τόν προσανατολισμό τους μήτε τήν ἐλπίδα. Ἀπό ἀνθρώπους πού θά ὑποδείκνυαν ἀπαρρησίαστα τήν ἀποκήρυξη τῆς ἀνομίας καί τήν ἐπιστροφή στό θεῖο θέλημα. «Καί ἰδού ἦν ἄνθρωπος ἐν Ἱεροσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών... δίκαιος καί εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ». Προσευχόμενος καί εἰρηνικός ἀνέμενε ὁ Συμεών στά ὁσιακά του γεράματα τόν ἐρχομό τοῦ Κυρίου, πού θά παρηγοροῦσε τό λαό καί θά τόν ἐλευθέρωνε ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας. Θά ἀνακαίνιζε κάθε συντετριμμένη καρδιά καί θά τή γέμιζε μέ τήν ἀνέκφραστη χαρά τῆς παρουσίας του. Καί ἐνίσχυε – ὡς φαίνεται – καί ὁ ἴδιος ὁ Συμεών τούς συμπατριῶτες του καί τούς ὁδηγοῦσε ἀνεπιτήδευτα στό χαμένο μονοπάτι. 





Παρόμοιες ἐποχές, βίοι παράλληλοι. Παραδοθήκαμε πρῶτα στήν ἁμαρτία καί τώρα βυθιζόμαστε στό τοῦνελ τοῦ δαιμονικοῦ ὑλισμοῦ. Καί δέν φαίνεται ἄλλη διαφυγή ἔξω ἀπ’ τό χαμένο μονοπάτι τοῦ θείου θελήματος. Κι εἶναι ὥρα, προσευχόμενοι καί εἰρηνικοί, νά ζηλώσουμε τόν παρακλητικό ρόλο τοῦ προφήτου Συμεών.  Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

43


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:37 PM Page 56

τό τέλος τῆς παραβολῆς τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου ὑπάρχει μία λέξη πού συνιστᾶ τή δυναμική ὅλης τῆς ἁγιογραφικῆς περικοπῆς. Τό στόμα τοῦ Κυρίου τήν πρόφερε ὡς τήν οὐσία καί τό ἐπιστέγασμα τοῦ συγκεκριμένου παραβολικοῦ Του λόγου καί τῆς αἰτίας γιά τήν ὁποία ἐκφωνήθηκε αὐτός. Ἡ αἰτία ἦταν ὅτι κάποιοι ἀπό τούς συγχρόνους τοῦ Κυρίου εἶχαν γιά τόν ἑαυτό τους τήν πεποίθηση ὅτι ἦταν δίκαιοι καί γι’ αὐτό περιφρονοῦσαν καί ἐξουθένωναν τούς ἄλλους. Καί τό ἐπιστέγασμα τοῦ Κυριακοῦ λόγου, πού συνιστᾶ καί τή θεϊκή ἐτυμηγορία, εἶναι ὅτι ὁ Τελώνης καί ὄχι ὁ Φαρισαῖος ἔφυγε γιά τό σπίτι του δικαιωμένος. «Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ ἤ γάρ ἐκεῖνος» (Λουκ. ιη΄ 14). Δικαίωση! Λέξη μέ ἐκρηκτική δυναμική καί πληθωρικό περιεχόμενο. Ἀρκεῖ νά σκεφτοῦμε πώς ὅ,τι πράττει ὁ ἄνθρωπος ἐπάνω στή γῆ, γιά ὅ,τι δραστηριοποιεῖται καθημερινά, κινεῖται, ἐργάζεται, ἔρχεται σέ συναλλαγές, κοινωνικές σχέσεις μέ τούς ἄλλους, κάθε του πόθος καί ὄνειρο καί στόχευση

μές στή ζωή ἔχει ὡς κινητήριο μοχλό ἀκριβῶς ἐτούτη τήν ἐπιδίωξη: τή δικαίωσή του. Εἶναι αὐτή ἔμφυτη ροπή καί φορά τοῦ ἀνθρώπου, προκειμένου νά φτάσει στήν καταξίωση τοῦ προσώπου του, τήν πραγμάτωση τῆς ὑπάρξεώς του, τήν περιβολή του μέ τιμή καί δόξα. Σέ μιά αὐτονομημένη ἀπό τόν Θεό βάση ἐνδοκοσμικῆς ἀντιλήψεως τῶν πραγμάτων ἡ ἔννοια τῆς δικαιώσεως παίρνει χαρακτήρα ἀνθρωποκεντρικό καί συγκεκριμένα ἀτομοκεντρικό. Ὁ ἄνθρωπος ἐδῶ προσπαθεῖ νά φτάσει στήν αὐτοδικαίωση, τήν αὐτοπραγμάτωσή του, τήν καταξίωση τοῦ ἀτόμου του ἔναντι τῶν ἄλλων μέ προσπάθειες καί ἐνέργειες ἀποκλειστικά δικές του. Ὅταν τό κατορθώσει αὐτό, θεωρεῖ τόν ἑαυτό του πετυχημένο καί καταξιωμένο κοινωνικά. Ἀπό τή στιγμή ἐκείνη καί ἔπειτα, μέ μιά αὐτάρκεια καί ναρκισιστική αὐταρέσκεια, αἰσθάνεται πώς μπορεῖ νά δρέπει τούς καρπούς τῆς ἀποδοχῆς του ἐκ μέρους τῶν ἄλλων. Βρίσκεται τώρα ἕνα σκαλοπάτι ψηλότερα ἀπό αὐτούς. Τόν περιέπει αἴσθημα αὐτασφαλείας καί ἐσωτερικῆς ἱκανοποιήσεως.

56

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:37 PM Page 57

Ὑπό τήν πνευματική ἔποψη ὅλη αὐτή ἡ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό μιά περιδίνηση τοῦ ἑαυτοῦ του γύρω ἀπό τό «ἐγώ» του. Ἕνας ἐγωιστικός ἐγκλεισμός, κατά τόν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος ζεῖ περιχαρακωμένος στά στενά ὅρια τοῦ εἶναι του, μέ τόν ἑαυτό του καί γιά τόν ἑαυτό του. Καί μάλιστα συχνά, προκειμένου στή συνείδησή του νά γίνει ἡ προβολή τῆς δικῆς του εἰκόνας ἔναντι τῶν ἄλλων, ὅταν ἡ προβολή αὐτή δέν ὑφίσταται ἀντικειμενικά, αὐτό πετυχαίνεται μέ τόν ὑποβιβασμό τῆς εἰκόνας τῶν ἄλλων. Ἐγκλωβισμένος στή φυλακή τοῦ ἑαυτοῦ του ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος προσπαθεῖ νά αὐτοδικαιωθεῖ, νά παραδεχθεῖ τόν ἑαυτό του. Ὅλος ὁ πολιτισμός μας, ὅλες οἱ κοινωνικές δομές ἔχουν συμπηχθεῖ σ’ αὐτό τό μοτίβο. Ἡ παιδεία, μέ καθαρά ἀνθρωποκεντρικό χαρακτήρα, στοχεύει νά πλάσει ἀνθρώπους μέ αὐτοπεποίθηση, αὐτοεκτίμηση. Στό ἐργασιακό καί κοινωνικό πεδίο οἱ διάφορες τάξεις, ὁμάδες καί συντεχνίες ἀγωνίζονται γιά τά δικαιώματά τους. Καί στό πεδίο τῶν διαπροσωπικῶν σχέσεων ὁ καθένας προσπαθεῖ νά δικαιωθεῖ ἔναντι τῶν ἄλλων, εἴτε δικαιολογώντας τόν ἑαυτό του, εἴτε χρησιμοποιώντας κάποιες ἔμφυτες πνευματικές ἱκανότητες καί χαρίσματά του προκειμένου νά ἐπιβληθεῖ στούς ἄλλους, εἴτε – σ’ ἕνα κατώτερο ἠθικό ἐπίπεδο, πού στίς ἡμέρες μας κατεξοχήν ἐπικρατεῖ – προσπαθώντας νά καταξιωθεῖ στίς συνειδήσεις τῶν ἄλλων μέ τό νά ἀσκεῖ ἐπάνω τους μιά ἄδηλη ψυχική πίεση, ἕνα – ἐνδεχομένως καί στιγμιαῖο – σόκ μέ τήν ἴδια του τήν ἐμφάνιση. Κι ἄν ὅλα τά προηγούμενα ἰσχύουν γιά τίς σχέσεις τοῦ ἀνθρώπου μέ τούς συναθρώπους του, ἡ ἴδια ἀνθρωποκεντρική θεώρηση τῆς δικαιώσεως μπορεῖ νά ἐμφανίζεται καί στίς σχέσεις τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό. Στήν περίπτωση αὐτή ὁ ἄνθρωπος θεωρεῖ ὅτι τά ἔργα του, οἱ ἀρετές του, τά κατορθώματά του στήν πνευματική ζωή τόν δικαιώνουν στά μάτια τοῦ Θεοῦ, ὁπότε καί ὁ Θεός καθίσταται τρόπον τινά ὑπόχρεως ἀπέναντι τοῦ ἀνθρώπου νά τοῦ δώσει τό μισθό τῶν ἔργων του. Πρόκειται γιά τή νομική θεώρηση τῆς δικαιώσεως, τήν ὁποία τότε καλλιεργοῦσαν οἱ Φαρισαῖοι, καί στίς ἡμέρες μας ἡ Παπική Ἐκκλησία μέ τόν καθαρά ἐγκοσμιοκρατικό της προσανατολισμό. Ὅμως ἡ ἐτυμηγορία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀντίθετη. Αὐτός πού Μόνος μπορεῖ νά δικαιώνει ἤ νά κα-

ταδικάζει, ἀποφαίνεται πώς ὅποιος ἔχει τέτοιο φρόνημα ἀπέναντί Του, καί μόνο γιά τό φρόνημα αὐτό καταδικάζεται. Συνεπῶς, τί μποροῦμε νά κάνουμε γιά νά δικαιωθοῦμε στά μάτια τοῦ Θεοῦ; Τίποτε. Νά κάνουμε δέν μποροῦμε τίποτε. Διότι καμία πράξη μας δέν μπορεῖ νά μᾶς δικαιώσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Εἴμαστε τόσο ἁμαρτωλοί, τόσο ἡ φύση μας εἶναι διεφθαρμένη, ὥστε καί ἡ ἁγιότερη πράξη μας, αὐτή καθεαυτήν, συγκρινόμενη μάλιστα μέ τήν ἄπειρη ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ, εἶναι μολυσμένη. «Ὡς ράκος ἀποκαθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν» (Ἡσ. ξδ΄ 6)· σάν ἄχρηστο, ἀκάθαρτο κουρέλι μπροστά Του. Τό μόνο πού μπορεῖ νά μᾶς δικαιώσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕνα φρόνημα: Τό φρόνημα ὅτι δέν ἔχουμε κανένα δικαίωμα, καμία δικαίωση ἀπέναντί Του καί γι’ αὐτό ζητοῦμε τό ἔλεός Του. Αὐτό τό φρόνημα δικαιώνει. Εἶναι δωρεά ἡ δικαίωση τοῦ ἀνθρώπου καί ὄχι κατόρθωμά του (βλ. Ρωμ. γ΄ 23-24). Βρίσκεται ἔξω ἀπό τά χέρια του· στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Καί δίνεται στόν ἄνθρωπο μέ τή θεία χάρη, ἡ ὁποία σκηνώνει μέσα στίς συντετριμμένες καί τεταπεινωμένες καρδιές. Ἡ ἴδια ἡ Χάρις εἶναι ἡ δικαίωση. Ἡ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ πραγμάτωση τοῦ εἶναι του. Ἡ ὁλοκλήρωσή του. Ὁ σκοπός τῆς ὑπάρξεώς του. Ἡ τελείωσή του. Ὅταν ἔτσι ἐκδέχεται ὁ ἄνθρωπος ὅλη τή διαδικασία τῆς δικαιώσεώς του, τότε καί μέσα στή ζωή του ἀποκτᾶ ἀνάλογο ἦθος. Ἦθος «ἀπαρρησίαστον». Διάνοια κατεσταλμένη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Κι αὐτή ἡ καταστολή τῆς διανοίας, ἡ ταπείνωση τοῦ φρονήματος, ἐμφανίζεται πρός τά ἔξω μέ τήν αἰδώ τοῦ προσώπου, τή σεμνότητα τοῦ ἐνδύματος, τήν κοσμιότητα τῶν τρόπων, τήν παραίτηση ἀπό τό δικαίωμα ὄχι ἀπό ἀδυναμία ἀλλά ἀπό δύναμη, τή δικαιολόγηση τῶν ἄλλων, τήν παντελή ἔλλειψη τῆς κατακρίσεως. Τότε καί ὅ,τι ἔργο ἀγαθό πράττει ὁ ἄνθρωπος, δέν τό ἀποδίδει στή δική του ἀξιοσύνη, ἀλλά στή χάρη τοῦ Θεοῦ. «Οὐκ ἐγώ, ἀλλ’ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σύν ἐμοί» (Α΄ Κορ. ιε΄ 10). Καί ἡ Χάρις αὐτή τόν καθιστᾶ ἱκανό νά κατορθώνει ἀκόμη καί τά ἀκατόρθωτα. 

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

57


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:37 PM Page 64

διά σας, τούς γονεῖς σου, τή νονά μου, τόν Σ., τήν ἀδελφή μου, γιά τόν ἀνιψιό μου, γιά τή Β., τή Μαρία, τόν Θανάση, τόν Ἰ., τόν Λουκᾶ, τή γυναίκα του, τήν Πόπη καί γιά ὅλη μας τήν ἐνορία. Ὅσων τά ὀνόματα δέν τά θυμόμουν τούς περιέγραφα: «Ἐκείνη τήν ἀδύνατη μέ τά κοντά μαλλιά, ἐλέησε Κύριε», ἔλεγα. Δέν τελείωσαν τά ὀνόματα μέχρι νά φτάσουμε σπίτι. Ὁ Σ. μέ ρωτάει τί σιγοψιθυρίζω καί τοῦ ἀπαντῶ: Προσεύχομαι γιά ὅλους πρίν ἁμαρτήσω. Δέν τό θέλω, ἀλλά μπορεῖ νά ἁμαρτήσω, χωρίς νά τό ξέρω. Πρίν συμβεῖ αὐτό, προσευχήθηκα γιά ὅλους σας. Τό ἅγιο Μύρο διαπότισε τό δέρμα μου. Δέν ἤθελα νά πλυθῶ γιά νά μή φύγει ἡ μυρωδιά, ἀλλά παρέμεινε καί μετά τό ἀπόλουσμα. Ὁ Σ. ἔρχεται πότε πότε καί μυρίζει τά χέρια μου. «Βαφτίσου κι ἐσύ» τοῦ εἶπα «πρίν προλάβει νά φύγει τό ἅγιο Μύρο ἀπό τά δικά μου χέρια». Ἀδελφή μου, πρώτη φορά ἔνιωσα τόσο κοντά μου τόν Σ. Νά περιμένεις τά καλά νέα. Ἄς προσευχηθοῦμε. Ὁ κατηχητής μου προσευχήθηκε γιά μένα. Κατάλαβα ὅτι ἡ Μόνη Ἀλήθεια στή ζωή μας εἶναι ὁ Κύριος, ὅλα τά ἄλλα εἶναι μάταια. Τό μόνο πού ἀξίζει εἶναι νά ζεῖ κανείς σάν Ἐκεῖνον, νά συνδέεται μαζί Του, νά γίνεσαι ἄξιος δοῦλος Του. Κάθε βράδυ δίνω ὑπόσχεση στόν ἑαυτόν μου νά μήν θυμώσω μέ κανένα, νά μήν πικράνω κανένα. Λέω πώς εἶμαι στό δρόμο τοῦ Χριστοῦ καί γι’ αὐτό πρέπει νά εἶμαι παράδειγμα στούς ἄλλους. Δυστυχῶς ἀναγκάστηκα νά πῶ ψέματα στή μαμά μου, ἡ ὁποία μᾶς πῆρε τηλέφωνο ὅταν ἤμασταν στό ἀεροδρόμιο μέ τή νονά μου. Κατάλαβε ὅτι εἴχαμε πάει γιά τή βάπτιση καί ἔβαλε τίς φωνές στόν Σ. «Ἄν βαπτιστεῖ νά μήν πατήσει στό σπίτι μου, οὔτε κι ἐγώ θά πάω στό δικό της!» οὔρλιαζε. Ἀναγκάστηκα νά τῆς πῶ ὅτι εἴμαστε σπίτι γιά νά τήν ἠρεμήσω. Εἶπα δηλαδή τό πρῶτο μου ψέμα. Πρός τό παρόν δέν θά τό πῶ οὔτε στή μητέρα οὔτε στήν ἀδελφή μου... αὐτός θά εἶναι ὁ δικός μου σταυρός. Τό σημαντικό γιά μένα εἶναι ὅτι ὁ ἄντρας μου μέ στηρίζει, μοῦ ἐπιτρέπει νά προσεύχομαι ἄνετα στό σπίτι μου, μέ πηγαίνει στήν ἐκκλησία. Πρώτη φορά λοιπόν στή ζωή μου ἔκανα αὐτό πού πραγματικά ἤθελα. ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΔΟΞΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ! Εἶμαι εὐτυχισμένη καί ἐσωτερικά ἀναπαυμένη ὅσο ποτέ στή ζωή μου. Εἶμαι εὐγνώμων στόν Πατέρα μας, σέ σένα καί σέ ὅλους. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ. Σᾶς ἀγαπῶ πολύ!

Τ. Μπουρτζού Ἀναδημοσίευση ἀπό τό Περιοδικό «ἐρῶ» τοῦ Κέντρου Ἑνότητος καί Μελέτης. Προβολῆς τῶν ἀξιῶν μας, τ. Ἰούλιος – Σεπτέμβριος 2011, τ. 7, σελ. 19-26.

64

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

Ἑλλάδα εἶχε ὥς ρίν ἀ ό τρεῖς δεκαετίες ἕνα λεονέκτηµα σέ σύγκριση µέ ἄλλες χῶρες. Ὁ ληθυσµός της εἶχε ἐθνική ὁµοιογένεια. Εἶχε καί ἑνιαία ίστη, τήν Ὀρθόδοξη. Τή µόνη γνήσια καί ἀληθινή ίστη. Οἱ µειονότητες, ού άντα τίς σεβαστήκαµε, ἦταν ἐλάχιστες. Χάρις σ’ αὐτό τό ὅµαιµο καί τό ὁµόθρησκο ἡ Ἑλλάδα ραγµατο οίησε καί τό θαῦµα τοῦ 1940-41. Ἕνα θαῦµα ίστεως, γνήσιας φιλο ατρίας, µοναδικοῦ ἡρωισµοῦ. Τόσο, ού ξένοι δέν δυσκολεύτηκαν νά οῦν τό ρωτάκουστο: «οἱ ἥρωες ολεµοῦν σάν Ἕλληνες»! Οἱ ἐχθροί µας ὅµως, ού ἐδῶ καί τρεῖς δεκαετίες ἀνέλαβαν τό ἐγκληµατικό ἔργο νά ἀ οδοµήσουν τήν Ἑλλάδα, κτύ ησαν τήν ατρίδα µας καίρια στό λεονέκτηµα αὐτό. Μέ διεθνιστικά κηρύγµατα, µέ µεγαλόστοµα λόγια, µέ ψευτοδιλήµµατα, µέ συνθήµατα δῆθεν ολυ ολιτισµικά, µέ ἄρθρα δῆθεν « νευµατικῶν» ἀνθρώ ων γεµάτα ψευδώνυµες καί ἀµφιλεγόµενες ἔννοιες. Καί οἱ ολιτικοί µας, ἄλλοι ἀ ό ἀφέλεια καί σνοµ ισµό, ἄλλοι ἐ ηρεασµένοι ἀ ό ὅλη αὐτή τήν κατευθυνόµενη αραφιλολογία ἤ κινούµενοι ἀ ό ροσω ικά διεθνιστικά « ιστεύω», ἄνοιξαν διά λατα τά σύνορά µας, γκρέµισαν τά τείχη µας! Καί ὅρµησαν λαοί, φυλές καί γλῶσσες στόν ἁγιασµένο τό ο τῆς Ἑλλάδος. Ἔτσι χύθηκε, µέ τήν ὑψηλή ροστασία τοῦ ἐξ ἀνατολῶν γείτονά µας, ἕνας συρφετός, κυρίως ἰσλαµικός, καί αρ᾽ ὅλο ού εἶναι ἐν ολλοῖς αράνοµος, ἀ αιτεῖ σήµερα δικαιώµατα σέ µιά χώρα ού ὥς χθές τοῦ ἦταν ἤ ὁλότελα ἄγνωστη, ἤ γνωστή µόνο ὡς ὄνοµα. Σέ µιά χώρα ού ὑ έφερε ἀ ό τό Ἰσλάµ ἐ ί 500 χρόνια! Καί ὑ οφέρει ἀκόµη ἀ ό τόν ἀ έναντι φανατικό ἰσλαµιστή γείτονά της. Καί ὅ ως δείχνουν τά ράγµατα θά ὑ οφέρει καί άλι. Διότι σήµερα στήν Ἑλλάδα, σύµφωνα µέ στατιστικά στοιχεῖα, ἔχουµε 100.000


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:37 PM Page 65

γεννήσεις τό χρόνο, ἀ ό τίς ὁ οῖες οἱ 26.000 εἶναι γεννήσεις µεταναστῶν. Ταυτόχρονα στήν Τουρκία γεννιοῦνται ἐτησίως 1.600.000, στήν Ἀλβανία 250.000 καί στή Βουλγαρία 250.000. Ἐνῶ δέ ὑ οστηρίζεται ὅτι οἱ µετανάστες στήν Ἑλλάδα εἶναι µόνο ἕνα ἑκατοµµύριο, τά στοχεῖα ού διαρρέουν κάνουν λόγο γιά 2.700.000 αράνοµους καί νόµιµους (;) µετανάστες. Τά δέ αιδιά τῶν µεταναστῶν σέ ὁρισµένα σχολεῖα τῆς χώρας εἶναι ἤδη ἡ λειοψηφία. Καί αὐτά εἶναι στό µέγιστο οσοστό µουσουλµάνοι!... Μ ροστά στό ὑ άρχον ἤδη ἀ αιτητικό Ἰσλάµ οἱ ἄρχοντές µας, βαυκαλιζόµενοι ὅτι δια νέονται ἀ ό ἀντιρατσισµό καί ἀ ό ὑψηλά ολιτιστικά ἰδεώδη, ολυ ολιτισµικά ὅ ως τά ἀ οκαλοῦν, σ εύδουν νά ἀνεγείρουν στό Ἰσλάµ καί τεµένη µέ τά δανεικά τοῦ λαοῦ µας, τόν ὁ οῖο οἱ ἴδιοι ὁδήγησαν στήν τώχευση. Νά τά ἀνεγείρουν στή γῆ τήν οτισµένη µέ αἵµατα ἐθνοµαρτύρων καί µαρτύρων τῆς ίστεως, οἱ λεῖστοι τῶν ὁ οίων ἔφθασαν στό µαρτύριο στά χρόνια τῆς τουρκικῆς τυραννίας, διότι ἦταν Ἕλληνες καί Ὀρθόδοξοι. Πρόκειται γιά ἀνάξιους ἄρχοντες, ού ἔχουν ἀ εµ ολήσει ὅ,τι ἱερό καί ὅσιο ἔχουµε ὡς ἔθνος, ὡς Ἐκκλησία, ὡς ἱστορία, ὡς ολιτισµός. Διότι µόνο ὅσοι ἔχουν λησµονήσει τί σηµαίνει Ἑλλάδα, τί σηµαίνει Ὀρθοδοξία, τί σηµαίνει ἑλληνική Ἱστορία καί τί ἑλληνικός ολιτισµός, µ οροῦν νά βρίζουν τήν Ἱστορία καί τούς ἥρωές µας µέ τά γρα τά, τούς λόγους καί τίς τηλεο τικές σειρές τους. Μόνο ὅσοι ἔχουν λησµονήσει τί σηµαίνει ἑλληνικό ἔθνος ἀφαι-

ροῦν τίς λέξεις «ἐθνική» ἀ ό τήν Παιδεία, τά θρησκευτικά σύµβολα καί τίς εἰκόνες ἀ ό ὑ ουργεῖα καί σχολεῖα, εἰσάγουν µέ νόµο τίς ἐλεύθερες συµβιώσεις, νοµιµο οιοῦν τίς ἐκτρώσεις, τήν ἁµαρτία τοῦ φόνου ἀθώων ὑ άρξεων, δηλαδή τό εἰδεχθέστερο ἔγκληµα, ού ἔχει ὡς συνέ εια, ἐκτός τῶν ἄλλων, τήν ἀ οδυνάµωση τοῦ ἔθνους. Καί ἔχουν τό θράσος νά ἀ οκαλοῦν «ρατσιστές» ὅσους διαµαρτύρονται γιά τό ἐθνικό ἔγκληµα ού ραγµατοοιοῦν σταδιακά καί βάσει ρογράµµατος. Ὅσοι ἀγα ᾶµε ραγµατικά τήν Ἑλλάδα ἄς σταθοῦµε ὄρθιοι. Ἄς κρατήσουµε ἄγρυ νη τήν ἐθνική µας µνήµη. Ἄς ἐγκύψουµε µέ άθος στήν Ἱστορία µας. Ἄς σκύψουµε εὐλαβικά, µέ εὐγνωµοσύνη στούς τάφους τῶν ἡρώων µας. Ἄς ροσευχηθοῦµε θερµά µ ροστά στά µυροβλύζοντα λείψανα τῶν ἁγίων καί τῶν µαρτύρων τῆς Ὀρθοδοξίας µας. Φοβήθηκαν οἱ ἐχθροί µας τή ἐθνική µας ὁµοιογένεια καί τήν Ὀρθοδοξία µας. Ἐµεῖς ἄς βάλουµε βαθιά στήν καρδιά µας τό λόγο τοῦ σωτήρα τοῦ ἔθνους µας στά χρόνια τῆς στυγνῆς Τουρκοκρατίας, τοῦ ἁγίου καί µάρτυρα Κοσµᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ: «Ψυχή καί Χριστός µᾶς χρειάζεται»! Τρόµαξαν οἱ ἐχθροί τῆς Ἑλλάδος γιά τήν ὁµοιογένεια τῆς χώρας µας καί ροσ αθοῦν νά τήν καταργήσουν. Ἄς τούς τροµάξουµε µέ τή θέρµη τῆς ίστεώς µας, τήν ροσήλωση στό Ὀρθόδοξο ἦθος καί τήν ἀγά η στήν Ἑλλάδα µας. Εἶναι µόνιµο χρέος µας σ’ αὐτούς ού ἦλθαν, έρασαν· θά ρθοῦνε θά εράσουν!

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

ν. .β.

65


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:37 PM Page 66

Πρωί. Καινούργια μέρα. ῾Ο ἥλιος χτύπησε κιόλας στό ἀνατολικό παράθυρο γλυκά. Τό καναρίνι φτερουγίζει, κι ὅμως δέ φαίνεται νά λογαριάζει νά ξεφύγει ἀπ᾽ τό κλουβί. ῾Η τελευταία γουλιά τοῦ καφέ σημαίνει τήν ὥρα τῆς ἀναχώρησης. Βιαστικές σκέψεις· σχεδόν κάθε μέρα οἱ ἴδιες: «῾Η μάνα μου θά μέ καλημερίσει στή σκάλα. ᾽Εκείνη θά ἀνεβαίνει, καθώς θά κατεβαίνω ἐγώ. Κάποιος, βλέπεις, πρέπει νά ξυπνήσει τούς δυό μεγάλους γιούς, νά ἑτοιμαστοῦν γιά τό σχολεῖο. ῾Η μάνα τους θά ᾽ρθει σέ μιά ὥρα. Κατάκοπη ἀπ᾽ τό νυχτέρι. Κάπου στή διαδρομή θά βάλω βενζίνη· πόσο ἀκρίβηνε, Θεέ μου! ῎Ηθελα νά ἔχουμε καινούργιο αὐτοκίνητο. Δέ μᾶς βγῆκε!». Φόρεσε τό μπουφάν· πῆρε τά κλειδιά. Τελευταία κίνηση· ἔτρεξε στήν κούνια. Κύτταξε τρυφερά τό στερνοπαίδι τους. Στόν ὕπνο τοῦ χαμογέλασε τό νήπιο. ... Πόσο τούς τρόμαξε ἡ ὕπαρξή του, ὅταν πρωτοεμφανίστηκε. Σκληρές σκέψεις πολέμησαν κι ἐκεῖνον καί τήν ῎Αννα. Μήπως ἦταν ἄκαιρος ὁ ἐρχομός του; Τά δυό μεγαλύτερα παιδιά στάθηκαν στηριγμός τους. Τ᾽ ἀποφάσισαν. Τ᾽ ὀνόμασαν «τό παιδί τῆς κρίσης». ῞Οταν ἦρθε, ξαναφάνηκε ἡ ἐλπίδα. Χαμογέλασαν ὅλοι. ῎Ετσι χαμογελάει κι ὁ ἴδιος κάθε πρωί, ὅταν τοῦ ἀκουμπάει τό πατρικό φιλί στό μέτωπο. Κι ἐκεῖνο τό εὐλογημένο σά νά τοῦ ἀνταποδίδει τό χαμόγελο. ῎Ηθελε νά ᾽χουν φρεσκάρει τό δωμάτιο πρίν ἔρθει ὁ μικρός. Δέν εὐκολύνθηκαν! Ξανακύταξε μέ λαχτάρα «τό παιδί τῆς κρίσης», ἔριξε μιά ματιά καί στούς μεγάλους, σταυροκοπήθηκε καί κατέβηκε δυό-δυό τά σκαλιά. ῾Η καλημέρα τῆς μάνας του συνοδεύτηκε μέ μιά εὐχή. Πρώτη φορά τήν ἄκουγε; Δέν θυμᾶται: «Στήν εὐχή τοῦ Θεοῦ! Σήμερα θά ᾽ναι πιό καλή ἡ μέρα!». ῎Εβαλε μπρός στό σαραβαλάκι τους. Καινούργια μέρα. Καλή μέρα. Εἶχε τουλάχιστον δύο λόγους γι᾽ αὐτό. Τούς δυό γιούς του καί τή μάνα τους· καί πιό πολύ τό παιδί του τό τρίτο, «τό παιδί τῆς κρίσης». Εἶχε τήν εὐχή τῆς μάνας του. Εἶχε τήν εὐχή τοῦ Θεοῦ. Ἀξίζει νά πεῖ δυνατά μ᾽ ἐλπίδα: Καλημέρα! Ε. Βερονίκη

66

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:37 PM Page 67

έ μεγάλη ἐπιτυχία ὁλοκληρώθηκαν οἱ ἐργασίες τοῦ 52ου Παιδαγωγικοῦ Συνεδρίου τοῦ τομέως Ἐπιστημόνων τοῦ Συλλόγου «Ὁ Μέγας Βασίλειος» τήν Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011 στό Ἀμφιθέατρο τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου Ἀθηνῶν. Τό φετινό Συνέδριο μέ γενικό θέμα «Ὁ ἰδεολογικός ὁλοκληρωτισμός καί ἡ δύναμη τοῦ ἑνός» θέλησε νά καταδείξει ἀφενός μέν τά ἀναμφισβήτητα ὁλοκληρωτικά χαρακτηριστικά τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐνεργοποιεῖ ὕπουλους δημοκρατικοφανεῖς ἰδεολογικούς μηχανισμούς πού ἐργαλειοποιοῦν τά ἄτομα καί προσπαθοῦν νά χειραγωγήσουν τίς συνειδήσεις τους, καί ἀφετέρου τή δύναμη τοῦ ἑνός, ὅταν αὐτός ὁ ἕνας παύει νά λειτουργεῖ ὡς ἄτομο καί γίνεται πρόσωπο καί μάλιστα πρόσωπο ἐμφορούμενο ἀπό τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οἱ ἐργασίες τοῦ Συνεδρίου διεξήχθησαν σέ δύο συνεδρίες μέ τίς ἑξῆς εἰσηγήσεις: α) Τά ὁλοκληρωτικά στοιχεῖα τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ, ἀπό τόν κ. Ἀπόστολο Νικολαΐδη, καθηγητή Θεολογικῆς Σχολῆς Π.Α. β) Ὁ ἰδεολογικός ὁλοκληρωτισμός στήν πνευματική ζωή τοῦ τόπου (Συζήτηση στρογγυλῆς τραπέζης) ἀπό τούς: κ. Γεώργιο Σπανό, Καθηγητή Φιλοσοφικῆς Σχολῆς Π.Α., κ. Σαράντο Καργάκο, Ἱστορικό - Συγγραφέα, κ. Θεοδώρα Τζιντζῆ, Φιλόλογο Καθηγήτρια, κ. Νατσιό Δημήτριο, Δάσκαλο. γ) Ἡ δυναμική τοῦ προσώπου, ἀπό τόν κ. Βασίλειο Γιούλτση, Ὁμ. Καθηγητή Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. δ) Ἡ δύναμη τοῦ ἑνός, ἀπό τόν π. Κανέλο-Κων/νο Φερτάκη,Θεολόγο, Ἐκπαιδευτικό. Στά πορίσματα τοῦ Συνεδρίου τονίστηκε ὅτι ὅταν ὁ ἕνας εἶναι στενά καί ἄρρηκτα ἑνωμένος μέ τόν Θεό, τότε καί τά ἀδύνατα γίνονται δυνατά, σέ ὁποιοδήποτε περιβάλλον κι ἄν καλεῖται ὁ ἕνας αὐτός νά κινεῖται, ἀκόμη καί τοῦ πιό ἄτεγκτου ὁλοκληρωτισμοῦ καί χειραγώγησης τῶν συνειδήσεων. Ἔχοντας μαζί του τήν πανσθενή χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος – καί ἐν προκειμένῳ ὁ ἐκπαιδευτικός – μπορεῖ νά ἀντιστέκεται, νά παλεύει, νά ἐπηρεάζει καί νά ἀλλάζει ἄρδην καταστάσεις. Τό Συνέδριο παρακολούθησε πλῆθος ἐκπαιδευτικῶν καί ἐπιστημόνων ἄλλων εἰδικοτήτων, ἐνῶ παράλληλα μεταδιδόταν ζωντανά ἀπό τό διαδικτυακό κανάλι intv.gr. Ἀπό τό ἴδιο κανάλι μπορεῖ κανείς νά παρακολουθήσει καί πάλι τό Συνέδριο σέ μαγνητοσκόπηση. Τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο ἐκπροσώπησε ὁ πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος Παπαθανασίου, ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Τό Συνέδριο ἔκλεισε ὁ πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀστέριος Χατζηνικολάου, προϊστάμενος τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ». 

Τό ἴδιο Συνέδριο ἐπαναλήφθηκε στή Θεσσαλονίκη στίς 3.1.2012 καί στήν Πάτρα στίς 4-5.2.2012. Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

67


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:38 PM Page 72

ΦΕΡΝΕΤΕ ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ Ἀγαπητή «Δράση», Φέτος συμπλήρωσες 50 χρόνια ζωῆς. Καθώς στά χέρια μου κρατῶ τό ἑορταστικό τεῦχος, θέλω νά σοῦ ἐκφράσω αὐτό πού αἰσθάνομαι: Στά φοιτητικά μας χρόνια (19771981), τά χρόνια τῆς Μεταπολίτευσης, γεμάτα μέ πολιτικο-ἰδεολογικό ἀναβρασμό καί ἀβεβαιότητα, μᾶς ἔθρεψες πνευματικά, μᾶς στήριξες ἠθικά, μᾶς ἐνθουσίασες νεανικά. Μέ ἐνθουσιασμό τρέχαμε στά ἀμφιθέατρα νά σέ διαδώσουμε. Νά διαδώσουμε τό λόγο τοῦ Χριστοῦ, πιστεύοντας ὅτι μεταφέραμε ἕνα κεράκι μέ φῶς στό σκοτάδι, πού προωθοῦσε ἡ «προοδευτική» διανόηση. Πολλές φορές ἤρθαμε σέ συγκρούσεις καί ἰδεολογικές ἀντιπαραθέσεις στούς χώρους τοῦ Πανεπιστημίου. Οἱ «προδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις» προσπάθησαν νά μᾶς ἐκδιώξουν, νά μᾶς φιμώσουν. Νά μήν ἀνοίξουμε τό στόμα μας νά κάνουμε μιά ἀνακοίνωση. Νά μᾶς μειώσουν στά μάτια τῶν συμφοιτητῶν, ὡς ἀναχρονιστικούς καί σκοταδιστές. Πολλές φορές φεύγαμε χλευασμένοι καί ὑβρισμένοι ἀπό τόν «προοδευτικό» περίγυρο. Φεύγαμε πάντως μέ τήν ψυχή γεμάτη μιά ἀνεξήγητη χαρά. ᾽Αλλά καί κάποιες φορές ἀκούγαμε καί ἐνθαρρυντικά. ― Καλά κάνετε. Προχωρῆστε. Μήν τούς ἀκοῦτε.Τό ἔργο σας εἶναι σπουδαῖο. Φ έρ ν ε τ ε μ ή ν υ μ α Χ ρ ιστο ῦ . Καί μεῖς κρατάγαμε τό δεύτερο. Καί προχωρούσαμε. Δέν σταματήσαμε. Καί συνεχίζαμε. Δέν μετανιώσαμε γιά ὅ,τι κάναμε τότε. Γεμίσαμε τά χρόνια μας χριστιανικά. Νοιώθουμε μιά καλή καύχηση. Τώρα ἡ προσευχή μας: ῾Η «Δράση» νά συνεχίζει τήν πορεία της στούς νεανικούς καί φοιτητικούς χώρους. ῾Υπάρχουν ψυχές πού τό ἔχουν ἀνάγκη. ῾Η παρουσία της διακριτική, ἀθόρυβη, ἀλλά πολύ οὐσιαστική, σημαντική καί δυναμική. Νά συνεχίζει τήν πορεία της. Μέ τίς εὐχές καί προσευχές ὅλων μας ᾽Ιωνᾶς ῾Ιερομόναχος



72

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

«ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ, ΣΕ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΜΕ, ΣΕ ΣΥΓΧΑΙΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΕ ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ» Περιποιεῖ μεγάλη τιμή στό Περιοδικό μας ἡ ἐπιστολή πού ἀκολουθεῖ, τοῦ ἀξιοτίμου ἐπιτ. Προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Βασιλείου Εὐτ. Νικοπούλου, τήν ὁποία καί δημοσιεύουμε μέ ἰδιαίτερη χαρά Ἀγαπητή «ΔΡΑΣΗ», Μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως πενήντα ἐτῶν συνεχοῦς κυκλοφορίας ἀπό τῆς κατά τό ἔτος 1961 ἐκδόσεώς σου, θά ἤθελα νά σοῦ ἐκφράσω μαζί μέ τά θερμά μου συγχαρητήρια γιά τό τιτάνιο ὄντως ἔργο, τό ὁποῖο ἐπιτέλεσες ἐπί μισό αἰώνα, ἔχοντας ἐξασφαλίσει μιά πλήρη κυριαρχία στό δύσκολο χῶρο τοῦ πνευματικοῦ ἐντύπου καί δή τοῦ σοβαροῦ, ἐπιστημονικοῦ καί προεχόντως ὑπευθύνου, καί τίς βαθυκάρδιες εὐχαριστίες μου, τήν εὐγνωμοσύνη καί τέλος τόν θαυμασμό μου. Καί πρῶτον τίς εὐχαριστίες μου γιά τά ὅσα μοῦ πρόσφερες καθ’ ὅλη αὐτή τήν πνευματικῶς καί ὄχι μόνο πολυτάραχη αὐτή πεντηκονταετία. Ἤμουν φοιτητής τῆς Νομικῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου, ἐκ πεποιθήσεως ἀνέντακτος σέ θρησκευτικές ὀργανώσεις, ὅταν ἔπεσε στά χέρια μου τό πρῶτο σου τεῦχος, ἀπό κάποιο συνάδελφο πού τό διένειμε μέ ὁμολογιακό θάρρος στίς φοιτητικές αἴθουσες καί τά ἀμφιθέατρα. Ἔκτοτε ἔγινα τακτικός ἀναγνώστης σου, μαθητεύοντας μέ πρωτοχριστιανικό ζῆλο στίς ἐξόχως πνευματοκρατούμενες στῆλες σου, ἀπό τίς ὁποῖες ἄντλησα, «ὕδωρ ἁλλόμενον εἰς ζωήν αἰώνιον», τό ὁποῖο μέ ξεδίψασε σ᾽ ὅλη τήν ὑπόλοιπη ζωή μου. Δέν σέ ἄφησα ἐν ἐπιγνώσει ποτέ ἀπό τά χέρια μου, οὔτε καί ὅταν ἀκόμη ὁ Θεός μέ ἀξίωσε νά ἀνέλθω εἰς τά ὕπατα ἀξιώματα τῆς δικαστικῆς ἱεραρχίας, μέχρι καί αὐτῆς τῆς κορυφῆς, ὡς πρόεδρος τοῦ Ἀρείου


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:38 PM Page 73

Πάγου, ἀλλά καί τότε σέ εἶχα πάντα πάνω στό γραφεῖο μου, γιατί αἰσθανόμουν πώς ἐσύ περισσότερο ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλο μοῦ θύμιζες τό χρέος μου! Δεύτερον τήν εὐγνωμοσύνη μου γιά τούς ἴδιους προαναφερθέντας λόγους, ἡ ὁποία βαίνει πέραν τῶν εὐχαριστιῶν μου. Διότι μπορεῖ νά εὐχαριστοῦμε κάποιον γιά τό καλό πού μᾶς ἔκανε, ἀλλά νά μήν αἰσθανόμαστε ταυτόχρονα καί αὐτόθροα καί εὐγνωμοσύνη. Ἀπέναντί σου ὅμως ὀφείλω νά στέκομαι μέ εὐγνωμοσύνη, γιά νά μήν κατακριθῶ δικαίως ἀπό τόν Κύριό μας. Τρίτον δέν μπορῶ νά μήν ἐκφράσω τόν θαυμασμό μου γιά τό ὄντως τιτάνιο ἔργο, τό ὁποῖο ἐπιτέλεσες σ’ αὐτό τόν μισό αἰώνα ἐν μέσῳ ποικίλων δυσκολιῶν. Εἶναι ἕνα ἔργο, τό ὁποῖο χαρακτηρίζεται ἀπό ἕναν ρωμαλέο λόγο, ἀποστολικό, κοινωνικό, ἐπιστημονικό, πολιτικό πολλές φορές, καί ἀκόμη οἰκονομικό τά τελευταῖα δύο χρόνια τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, μέ τήν ὁποία ὁρισμένοι ξένοι καί γηγενεῖς ἀνθέλληνες προσπαθοῦν νά μαστιγώσουν τήν Ἑλλάδα μας, πάντοτε ὅμως λόγος ἐποικοδομητικός, ὠφέλιμος, ἐνισχυτικός, παρηγορητικός, ἀφυπνιστικός, ἐλεγκτικός, ἀγωνιστικός καί αὐτόχρημα ἐπαναστατικός! Ἀποστολικός ὁ λόγος σου, διότι μέσα ἀπό τίς στῆλες σου πέρασε γνήσιο τό εὐαγγελικό μήνυμα, καθαρό καί ὀρθόδοξο τόσο, ὅσο ποτέ ἄλλοτε δέν ἀκούστηκε οὔτε καί ἀπό τούς μεγαλοφωνότατους ἀκόμη ἄμβωνες! Κοινωνικός, διότι ἀντιμετώπισες τά διάφορα κοινωνικά προβλήματα πάντα ὑπό τό φῶς τῆς αἰώνιας εὐαγγελικῆς ἀλήθειας. Ἐπιστημονικός, διότι προσήγγισες μέ γλαφυρότητα τά μυστικά τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης, κυρίως δέ τῶν καλουμένων φυσικῶν ἐπιστημῶν, γιά νά καταδείξεις ὅτι τά πορίσματα τῆς ἐπιστήμης εἶναι σέ ἀπόλυτη ἀντιστοιχία πρός τήν ἐξ ἀποκαλύψεως ἀλήθεια. Πολιτικός ἐπίσης πολλές φορές, ὅταν χρειάστηκε νά ὑποδείξεις τό χριστιανικό δέον καί νά ἐλέγξεις τούς πολιτικούς, τά πλέον περίεργα, ἀπρόβλεπτα καί ἰδιαιτέρως ἐπικίνδυνα αὐτά ὄντα, γιά τούς ὁποίους ὁ μέγας ἐκεῖνος Παπαδιαμάντης εἶπε ὅτι κατάγονται ἀπό τούς ληστές! Ἐλεγκτικός ἀκόμη, διότι δέν δίστασες νά ἐλέγξεις τούς ἰσχυρούς, ὅσο ψηλά κι ἄν βρίσκονταν, γιά τίς πολλές τους παρεκτροπές. Ἀγωνιστικός ἐπίσης πάντοτε ἐντός τῶν πλαισίων «τοῦ καλοῦ ἀγῶνος» ὑπέρ τῆς ἀληθείας καί τῆς πίστεως! Καί τέλος γνήσιος ἐπαναστατικός ὁ λόγος σου, διότι εἶχε πάντοτε ὡς στόχο του τήν κατάργηση τῶν κακῶς κειμένων καί τήν ἀντικατάστασή τους ἀπό τήν «ἐν Χριστῷ καινήν κτίσιν»! Ἄφησα τελευταῖο τόν «οἰκονομικό» σου λόγο, τόν ὁποῖο ἀνέδειξες τά δύο τελευταῖα κυρίως χρόνια τῆς μεγάλης οἰκονομικῆς κρίσης πού πλήττει τή Χώρα

μας. Καθόρισες ἐπακριβῶς τό πραγματικό ἔλλειμμα, τό ὁποῖο ὀρθῶς ὑπέδειξες ὡς «πνευματικό», προσδιόρισες τά αἴτια πού τό προκάλεσαν καί ὑπέδειξες τά «σωστά μέτρα», τά ὁποῖα πρέπει νά ληφθοῦν γιά τήν ἀποτελεσματική ἀντιμετώπιση τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, πού ὀρθῶς, ἐπαναλαμβάνω, θεωρεῖς ὅτι εἶναι προεχόντως πνευματική! Μᾶς ἔδωσες ἐλπίδα, δύναμη, αἰσιοδοξία, ὄχι ἀόριστη καί ἀβάσιμη, ἀλλά πραγματική καί τεκμηριωμένη πάνω στό θεμέλιο τῆς πίστης! Σέ εὐχαριστοῦμε, σέ εὐγνωμονοῦμε, σέ συγχαίρουμε, σέ θαυμάζουμε καί σοῦ εὐχόμαστε νά συνεχίσεις στόν ἴδιο πάντα δρόμο τοῦ ἀγώνα καί τῆς θυσίας γιά πολλές, ὅσες ὁ Πανάγαθος Θεός ἐπιτρέψει, πεντηκονταετίες! Μέ βαθειά ἐκτίμηση Βασίλειος Εὐτ. Νικόπουλος Ἐπίτιμος Πρόεδρος Ἀρείου Πάγου

 ΦΩΣ στό ΣΚΟΤΑΔΙ Ἀγαπητή «Δράση μας», Ἐπειδή ὁρισμένοι «ἰθύνοντες», τῆς πατρίδος μας ρίχνουν τούς «προβολεῖς τοῦ σκότους καί τῆς ψευτιᾶς», ἰσχυριζόμενοι ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση τούς ὑποχρεώνει νά προβαίνουν σέ διάφορες «προοδευτικές καινοτομίες», θά παραθέσω παραδείγματα-γεγονότα γιά νά φωτίσουν κάπως τό τοπίο. 1. Κατά τό τρέχον ἔτος 2011, συγγενική μου οἰκογένεια πού ἐγκαταστάθηκε στήν ἕδρα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, στίς Βρυξέλλες, μοῦ κατέθεσε τίς ἑξῆς ἐμπειρίες:  Λίγο πρίν ἀρχίσει ἡ νέα Σχολική χρονιά, κάλεσαν τούς δικούς μου στό Σχολεῖο καί τούς ρώτησαν, σέ ποιό θρήσκευμα θέλουν νά διδαχθεῖ θρησκευτικά τό παιδί τους, πού ἐπρόκειτο νά πάει στήν πρώτη Δημοτικοῦ. Σύμφωνα λοιπόν μέ τήν ἐπιθυμία τους, τό παιδί τους διδάσκεται 2 φορές τήν ἑβδομάδα ἀπό Ὀρθόδοξο καθηγητή (Πολωνό γιά τήν ἀκρίβεια) Θρησκευτικά, Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ Δόγματος (στή γαλλική γλώσσα), σέ δημόσιο Βελγικό Σχολεῖο.  Ὅταν ἐγκαταστάθηκαν στό σπίτι τους διαπίστωσαν ὅτι ἄν πατοῦσαν τόν διακόπτη τοῦ πλυντηρίου, τῆς κουζίνας ἤ τοῦ θερμοσίφωνα ἔπεφτε ἡ γενική ἀσφάλεια. Μετά ἀπό σχετική ἐρώτηση πρός τόν ἰδιοκτήτη, ἀνακάλυψαν ὅτι ὁ προηγούμενος ἐνοικιαστής, ἀπό ἀδυναμία, δέν πλήρωνε τούς λογαριασμούς τοῦ ρεύματος. Ἡ Ἐπιχείρηση Ἠλεκτρισμοῦ, ΔΕΝ τοῦ ἔκοψε τό ρεῦμα, ἀλλά τοῦ τοποθέτησε μικρή κεντρική ἀσφάλεια, ὥστε νά μή μπορεῖ νά χρησιμοποιήσει μεγάλα φορτία, παρά μόνο τά ἄκρως ἀπαραίτητα. 

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

73


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:38 PM Page 76

Ἡ Ἀσσίζη εἶναι όλη τῆς Ἰταλίας. Ἀνήκει στήν ἐ αρ Οὔµ ρια. Βρίσκε ται στή δυτική χία Περούτζια, στ γενέτειρα τοῦ «ἁ λευρά τῆς Μόντε ήν εριφέρεια γίου» Φραγκίσκο Σουµ άζιο (Mon υ, ὁ ὁ οῖος ἵδρυσ 1208. te Subasio) καί εἶν ε ἐκεῖ τό θρησκευτ αι ἡ ικό τάγµα τῶν Φρ Στήν όλη αὐτή αγκισκανῶν τό εἶχε γίνει στίς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ 19 Θρησκειῶν γιά τή 86 ἡ ρώτη Παγκ ν εἰρήνη. Συµµετεῖχ όσµια Ἡµέρα Πρ αν οἱ θρησκευτικο ἐκείνη ἀνῆκε στόν οσευχῆς τῶν ί ἡγέτες ὅλων τῶ τότε ά α Ἰωάν ν θρησκειῶν. Ἡ νη-Παῦλο τόν Β΄ ά α Βενεδίκτου 16 ρωτοβουλία . Ἡ φε τινή αρόµοια σύ ου ἔγινε στήν ἴδι ναξη µέ ρωτοβο α όλη, µέ συµµ τῶν θρησκειῶν, ετοχή ὄχι µόνο τῶ υλία τοῦ ἀλλά καί µέ τή συ ν θρησκευτικῶν µµετοχή ἀθέων κα σκυνητές τῆς ἀλήθ ἡγετῶν ὅλων ί ἀθρήσκων! Θέµα ειας, ροσκυνητές τῆς συναντήσεω τῆς εἰρήνης». Κα Turkson, «µετά ἀ ς ἦταν: «Προί τοῦτο διότι, ὅ ό 25 χρόνια συνε ως δήλωσε ὁ Καρδ ργασίας µεταξύ ν’ ἀντιµετω ιστο ινάλιος Peter τῶ ν θρησκειῶν καί ῦν νέες ροκλήσ κοινῆς µαρτυρία εις», οἱ ὁ οῖες συ τή µετανάστευση ς, θά ρέ ει νδέονται µεταξύ , τή φτώχεια, τή ἄλλων «µέ τήν διεθνή τροµοκρα Ὅµως ὁ ἀλλόκοτο εῖνα στόν κόσµο, τία καί τίς θρησ ς καί α ικῆς ἐµ κε υτικές διακρίσεις νεύσεως βαρύγδου συγκρητισµό καί ». ἐ ιταχύνει τήν ος αὐτός θεσµός ραγµατο οίηση , ροωθεῖ οὐσιασ τυχαῖο ὅτι ρόκε τοῦ ὁράµατος τῆ τικά τόν ιται νά ἀνεγερθεῖ ς... ανθρησκεία διαθρησκειακός τῶν θρησκειῶν; ς. Ἄραγε εἶναι ναός στή Γερµαν Δέν εἶναι δέ τυχα ία γιά ῖο τό γεγονός ὅτι ροσευχή καί λατρ ρασµένο Σε τέµβ α ικοί καί µουσου εία ὅλων ριο στήν Αὐστρί λµάνοι συναντήθ α καί συµφώνησ Θεό καί ὅτι µόνο ηκαν τόν εαν – ἄκουσον! ἄκ ἡ ὀνοµασία του ἀλ ου σο ν! – ὅτι λατρεύου λάζει, δεδοµένου συµφώνησαν – να ν τόν ἴδιο ὅτι οἱ µουσουλµάν ί, συµφώνησαν! οι τόν ὀνοµάζου – ὅτι ἡ κυριότερη ρετική ροσέγγισ ν Ἀλλάχ*. Καί διαφορά Ἰσλάµ κα η τῶν γεγονότων!. ί Χρ ιστιανισµοῦ εἶναι .. Ἀλλά µέ τέτοιου ἡ διαφοεἴδους συναντήσ εις καί κοινές δια µένα καντήλια, µέ κη ρύ ξεις µέ οἰκουµενισ χορούς, µέ ἀνέµισ τικά συνθήµατα, µα ανιῶν καί ἐκ βία, οὔτε ἔρχετα µέ ἀναµδηλώσεις σκηνῶν ι εἰρήνη. Ἐ ι λέ ον εἶναι καί ἐντε βουντοῦ δέν ἐξορ ὅ οιες θρησκεῖες λῶ κίζεται ἡ ς ἀ αράδεκτες γιά τό εἶναι ἀτελή σχήµ ν ὀρθόδοξο χρισ ατα, ἐναγώνιες ἀνθρώ ου νά ἑνωθ τιανό. Οἱ καί µάταιες ρο εῖ καί άλι µέ τό σ άθειες τοῦ µε ν Θεό, τόν ὁ οῖον δοξία µέ τήν ἀνόθ τα τωτικοῦ ἔχ ασε καί ἀ ό τόν ευτη ἀ οστολική ὁ οῖο ἀ οστάτη διδασκαλία της ροσφέρει καθαρή σε. Ἡ Ὀρθοεἶναι ἡ µόνη ού τήν ἀλήθεια, ἐκµη σώζει τόν ἄνθρω δενίζοντας τό ψε στά ιστεύω τῶ ο, διότι τοῦ ῦδ ν διαφόρων θρησ ος τοῦ αγκάκου διαβόλου, ὁ ὁ οῖο κειῶν. Ἡ σταυρική δεκτη ἀ ό τόν Θε ς κρύβεται θυσία τοῦ Κυρίου ό Πατέρα, ἀκύρωσ , ἡ µόνη σωτήρια ε µιά γιά άντα αὐτῆς ἀκόµη τῆς καί εὐ ρόσκαί κατήργησε ὅλ θρησκείας τοῦ α τά εἴδη τῶν θρ αλαιοῦ Ἰσραήλ, λολατρικές θρησ ησκειῶν καί ού ἦταν ἀσύγκριτα κεῖες, ὅ ως ἐ ίσ ἀνώτερη ἀ ό ὅλ ης καί ὅλες τίς θυ Ἄλλωστε ὁ Πα ισ ες τίς εἰδωσί ες τους, διότι ἦταν µός, τό Βατικανό ἐντελῶς ἀνα οτ ού ρωτοστατεῖ µιά καθαρά κοσµ ελεσµατικές. σ’ αὐτές τίς διαθρ ική καί θρησκευτ ησκειακές συναντ ική ἐξουσία ού µέ τόν Χριστό. Ὁ ήσεις, εἶναι ἔ αυσε ἀ ό τό σχ Πά ας, ὡς ὕ ατ ίσµα καί ἐντεῦθεν ος ἀρχιερέας (po τιστεῖ ἀνεξίτηλα νά ἔχει σχέση ntifex maximus) µέ τήν ἱερή ἐξέτασ ὅ ως αὐτοα οκαλεῖται η, τό ἐµ όριο τῆ κούς ολέµους κλ , ἔχει ταυς θρησκείας, τίς . Εἶναι δέ ολύ σταυροφορίες, το ερίεργο ῶς «ὁ µεγάλη ἀνάγκη τίς ύς θρησκευτιἀν τι κατ᾽ ὄνοµα ροσε ρόσω ος τοῦ Χρ υχές τῶν ἀλλοθρ ιστοῦ στή γῆ» ἔχ Τό ολύ θλιβερό ήσκων, τῶν ἀθέω ει τόσο ὅµως εἶναι ὅτι στ ν καί τῶν ἀθρήσκ ήν ανσ ερµία αὐ αραβρέθηκαν κα ων!... τή ί άλι µεγαλόσχ τῶ ν θρ ησ κε ιῶ ν, τῶν ἀθέων κα ηµοι ὀρθόδοξοι κλ σκονται στίς συνά ί ἀθρήσκων ηρικοί. Δέν γνωρ ξεις αὐτές ὡς κο ίζουν ὅλοι αὐτοί µ άρσοι τοῦ Πά δέ ροβολή τοῦ ού αρευρία αἱρετικοῦ Πά α — διό τι κε ντ ρι κό ρόσω ο εἶν καί τοῦ ἐ άρατου τῶν ἐθνῶν (εἶναι) αι ὁ Πά ας, ἡ Πα ισµοῦ εἶναι ὁλ δαιµόνια»; (Ψαλ. οφάνερη — ὅτι « ε΄ [95] 5) καί ὅτι τοῦ Κυρίου καί άντες οἱ θεοί δέ ν µ οροῦµε νά στήν τρά εζα τῶ αίρνουµε µέρος στ ν δαιµονίων; (βλ ρωτᾶµε: Ὑ άρχε ήν τρά εζα . Α΄ Κορ. ι΄ [10] ι ἀλήθεια καί εἰρ 21). Καί ἐν άσ ήνη χωρίς τόν Θε εἰµι ἡ ὁδός καί ἡ ῃ ερι τώσει, άνθρω ο Κύριο Ἰη ἀλήθεια καί ἡ ζω σο ῦ, ὁ Ὁ οῖος διακή ή» (Ἰω. ιδ΄ 6) καί ὅτι «αὐτός ἐστίν ρυξε «ἐγώ γιά τόν Ὁ οῖο ὁ ἡ εἰρήνη ἡµῶν» (Ἐ ἀ όστολος Παῦλ φ. β΄ 14); Εἶναι καιρός νά συ ος ἔγραψε νέλθουµε.

Ἡ σύ ντ αξ η

η * Γιά τό θέµα αὐ τό βλέ ε ἀναλυτ ικά: Νικ. Π. Βασιλ τισµός, ἔκδ. 4η, ειάδη, Ὀρθοδοξία ἐκδ. «Ὁ Σωτήρ», , Ἰσλάµ καί ΠολιἈθῆναι 2007.

76

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:38 PM Page 77

«Ἅλωση 1453» εἶναι ὁ τίτλος τῆς νέας τουρκικῆς κινηματογραφικῆς παραγωγῆς-πρόκλησης πού ἑτοίμασαν οἱ γείτονες. Ἡ ταινία, πού παρουσιάζει τή ζωή τοῦ σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ τοῦ Πορθητοῦ, ἔχει ὡς κεντρικό θέμα της τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως στίς 29 Μαΐου 1453 καί τήν πτώση τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας στά χέρια τῶν Ὀθωμανῶν. Ἡ ἀποφράδα ἡμέρα τοῦ Ἑλληνισμοῦ παρουσιάζεται ὡς ἡμέρα θριάμβου τοῦ Τουρκισμοῦ, ἀπό τήν ὁποία βεβαίως ἀπουσιάζουν σκοπίμως οἱ λεηλασίες καί οἱ μαζικές σφαγές τῶν Ἑλλήνων ἀκόμη καί μέσα στήν Ἁγια-Σοφιά, ἐνῶ οἱ κατακτητές παρουσιάζονται ὡς κυρίαρχοι τοῦ κόσμου. Ἡ πολυδάπανη αὐτή παραγωγή, γιά τήν ὁποία σχεδόν 20.000 ἄτομα ἐργάστηκαν γιά νά ζωντανέψουν τήν Ἅλωση τῆς Πόλης, προβάλλεται ἀπό καιρό στά ΜΜΕ τῆς Τουρκίας ἀναμένεται δέ ὅτι ἐντός τοῦ Φεβρουαρίου θά κυκλοφορήσει σέ Η.Π.Α., Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία, Ὁλλανδία, ἀλλά καί στήν κατεχόμενη Κύπρο. Μετά τό «Στρατηγικό Βάθος» τοῦ Νταβούτογλου (γιοῦ τοῦ Δαβίδ), ἦταν ἀναμενόμενο νά στραφεῖ ἡ διπλωματική δραστηριότητα τῶν γειτόνων σέ λαϊκά μέσα, στόν κινηματογράφο. Δέν πρόκειται γιά ἁπλή προπαγανδιστική διασπορά τῶν τουρκικῶν θέσεων στίς χῶρες-στόχους. Φαίνεται πώς οἱ νέας κοπῆς πασάδες μέ τήν αὐτοκρατορική στρατηγική τους ὁραματίζονται νά ξεπεράσουν τόν Ἀτατούρκ (=πατέρα τῶν Τούρκων) Κεμάλ καί νά ἱδρύσουν μιά σύγχρονη νεο-Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία. Δείχνουν ὅμως – ἄθελά τους – μέ τή νέα ταινία πώς εἶναι ξένοι στήν Κωνσταντινούπολη καί πώς ἡ βασιλεύουσα Πόλη ἄλλου λαοῦ εἶναι δημιούργημα. Δείχνουν ἀκόμη σέ ὅλο τόν κόσμο πώς διαπνέονται διαχρονικά ἀπό τή νοοτροπία τοῦ στρατοῦ-ὀρδῆς πού κατακτᾶ λαούς, τούς καθιστᾶ ραγιάδες (=κο-

πάδι) καί τρέφεται ἀπ’ αὐτούς ὑπό τήν ἀπειλή τῆς καθολικῆς σφαγῆς. Κι ἐπειδή, ὅταν τό κοπάδι ἄρχισε νά διεκδικεῖ τήν ἐλευθερία του, τό κατέσφαξαν, δέν ἔχουμε παρά νά ἀναμένουμε νά γυρίσουν καί.. τόν «συνωστισμό» τῆς Σμύρνης... Μέχρι πρότινος ἡ γνώση καί οἱ πληροφορίες ἀποθηκεύονταν σέ ἔντυπη μορφή. Δέν γνωρίζουμε ἄν ἔχει γίνει κάποιος σχετικός ὑπολογισμός, ἀλλά σίγουρα τό βάρος τοῦ μελανιοῦ, πού χρησιμοποιήθηκε γιά νά τυπωθοῦν ὅλα τά ἔντυπα καί βιβλία, πού κυκλοφοροῦν σέ μία ἔστω χώρα, θά πρέπει νά εἶναι τεράστιο. Στό παγκόσμιο διαδίκτυο, σύμφωνα μέ ὑπολογισμούς τῆς Google, ὑπάρχουν περίπου 5 ἑκατομμύρια terabytes πληροφοριῶν. Ἁπλουστευμένα, θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι αὐτά ἀντιπροσωπεύουν 1018 λέξεις ἤ 1012 τόμους, οἱ ὁποῖοι γιά νά τυπωθοῦν θά χρειαζόντουσαν ἴσως δισεκατομμύρια ἤ καί πολύ περισσότερους τόνους μελάνι! Τό μελάνι τοῦ διαδικτύου εἶναι κατά κάποιο τρόπο τά ἠλεκτρόνια. Πόσο λοιπόν ζυγίζουν τά ἠλεκτρόνια, πού διακινοῦνται στό διαδίκτυο; Ὁ καθηγητής τῆς ἐπιστήμης τῶν ὑπολογιστῶν τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Καλιφόρνια Μπέρκλεϊ Τζόν Κουμπιάτοβις χρησιμοποίησε τή διάσημη ἐξίσωση E=mc2, γιά τή σχέση μάζας καί ἐνέργειας γιά τόν ὑπολογισμό. Ὅταν ἀποθηκεύονται πληροφορίες, τά ἠλεκτρόνια ἔχουν μέν σταθερό ἀριθμό, ἀλλά αὐξάνουν τήν ἐνέργειά τους καί αὐτή ἡ αὐξημένη ἐνέργεια "μεταφράζεται" σέ ὁριακά μεγαλύτερη μάζα. Μέ βάση 

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

77


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:38 PM Page 78

αὐτό τό σκεπτικό, ὑπολογίστηκε ὅτι τά ἠλεκτρόνια στό σύνολο τοῦ ἴντερνετ ἔχουν ἐνέργεια περίπου 40 δισεκατομμύρια βάτ, ἡ ὁποία ἰσοδυναμεῖ μέ 50 γραμμάρια μάζας, δηλαδή ὅσο ἡ μάζα μιᾶς φράουλας! Στήν πραγματικότητα, τό βάρος θά πρέπει νά εἶναι κάπως μεγαλύτερο, ἀφοῦ οἱ ὑπολογισμοί ἔγιναν μέ βάση παρωχημένα στοιχεῖα τοῦ 2006. Σήμερα τό βάρος τοῦ διαδικτύου θά πρέπει νά ἀντιστοιχεῖ σέ ... τρεῖς ἴσως φράουλες! Τήν ὥρα πού ἡ χώρα μας εἰσέρχεται σέ μία ὅλο καί βαθύτερη οἰκονομική κρίση, ἡ Τουρκία μοιάζει νά βρίσκεται σέ περίοδο μεγάλης ἀνάπτυξης καί ἰσχύος. Ἡ πραγματικότητα ἴσως δέν εἶναι ἔτσι. Πίσω ἀπ' τούς λεονταρισμούς, τίς μεγαλοστομίες καί τά ἡγεμονικά ἀνοίγματα τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, κρύβεται μιά Τουρκία μέ μεγάλα συνοριακά προβλήματα. Μιά Τουρκία, πού μέ τήν ἀλαζονική πολιτική της ἔχει ὁδηγηθεῖ σέ ἀπομόνωση τή στιγμή, πού περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά ἔχει ἀνάγκη τή συμμαχική ὑποστήριξη στή διασφάλιση τῶν συνόρων της. Χαρακτηριστικό εἶναι τό ἀπόσπασμα ἀπό ἐμπεριστατωμένο ἄρθρο μέ τίτλο "Turkey's Third Wave -- And the Coming Quest for Strategic Reassurance" σέ περιοδική στρατηγική ἀνάλυση τοῦ "German Marshall Fund" μέ ἡμερομηνία 26.10.11: "Ἡ Τουρκία εἰσέρχεται ἴσως σέ ἕνα «τρίτο κύμα» στήν ἐξέλιξη τῆς σύγχρονης ἐξωτερικῆς πολιτικῆς της, μέ συνεχιζόμενη περιφερειακή ἀναστάτωση, σέ ἕνα στρατηγικό περιβάλλον πού εἶναι ὅλο καί πιό ἀνασφαλές καί ἐπιρρεπές στήν κρίση. Ἡ ἐπικρατοῦσα εἰκόνα αὐτοκυριαρχίας, αὐτοπεποίθησης καί ψυχραιμίας στίς σχέσεις μέ τούς δυτικούς ἑταίρους δέν μπορεῖ νά εἶναι βιώσιμη, καθώς ἡ Ἄγκυρα γιά ἄλλη μιά φορά ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἰσχυρότερη διασφάλιση κατά τῆς σύγκρουσης καί τοῦ χάους στά σύνορά της. Ἡ ἐπιστροφή στή μικροπολιτική τακτική στήν Ἀνατολική Μεσόγειο εἶναι ἕνας ἐπιπλέον παράγων, πού περιπλέκει, καί μπορεῖ νά διαδραματίσει αὐξανόμενο ρόλο στήν τουρκική-Δυτική δυναμική. Μετά ἀπό μία δεκαετία ἐμπορικῆς ἐνασχόλησης καί ἤπιας ἰσχύος, σκληρά θέματα ἀσφαλείας ἐπιστρέφουν στό προσκήνιο. Ἡ αὐξανόμενη πρόκληση τοῦ Ἐργατικοῦ Κόμματος τοῦ Κουρδιστάν ἀπό τό βόρειο Ἰράκ, καί, ἐνδεχομένως, ἀπό τή Συρία, εἶναι μία μόνο ὄψη

78

τῆς μιᾶς ὅλο καί πιό ταραγμένης εἰκόνας τῆς ἀσφάλειας στήν γειτονιά τῆς Τουρκίας." Τό πλῆρες ἄρθρο στά Ἀγγλικά μπορεῖ νά ἀναζητηθεῖ στό διαδίκτυο http://www.gmfus.org/publications/publication_view?publication.id=1972. Εἶναι γνωστή ἡ φράση «ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται». Τήν ἀκούγαμε καί τή διαβάζαμε, καί τώρα τή ζοῦμε. Ἀκούγαμε καί διαβάζαμε ὅτι στήν ἐποχή τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ἡ Ἐκκλησία, γιά νά ἀντιμετωπίσει τό πρόβλημα τῆς ἐπιβιώσεως τῶν πτωχῶν πού ἦταν ἐντονότατο, ὀργάνωνε συσσίτια στά ὁποῖα ἔτρωγαν χιλιάδες πτωχοί. Τό ἴδιο ἐπαναλήφθηκε πολλούς αἰῶνες ἀργότερα, στή μαύρη γερμανική κατοχή τοῦ λεγομένου Γ΄ Ράϊχ. Τότε πού πέθαιναν ἀπό τήν πείνα στούς δρόμους πολλοί πατέρες μας μπροστά στά ξύλινα μάτια τῶν Γερμανῶν, τῶν Ἰταλῶν καί τῶν Βουλγάρων, οἱ ὁποῖοι δέν δίσταζαν νά σπάζουν τά κοκαλιάρικα χέρια τῶν πεινασμένων παιδιῶν, πού τολμοῦσαν νά ἁρπάξουν καμιά φραντζόλα ἀπό τά αὐτοκίνητα, τά ὁποῖα τίς μετέφεραν στά στρατόπεδά τους. Ἡ Ἐκκλησία καί οἱ θρησκευτικοί Σύλλογοι ὀργάνωσαν τότε συσσίτια γιά χιλιάδες πεινασμένους. Καί φτάσαμε στή σημερινή θλιβερή κατάσταση. Φτωχοί νά ψάχνουν στούς κάδους τῶν ἀπορριμμάτων τοῦ Δήμου, γιά νά βροῦν κάποιο ἀποφάγι νά τό βάλουν στό στόμα τους. Φτωχές πολύτεκνες οἰκογένειες, οἱ ὁποῖες πεινοῦν καί ὑποφέρουν, αὐξάνονται καθημερινά μέ τά μέτρα πού παίρνει ἡ Κυβέρνηση κατ’ ἐντολήν τῆς Τρόϊκας. Καί ἡ Μητέρα Ἐκκλησία μας, ἐπαναλαμβάνοντας τήν Ἱστορία, στέκεται καί πάλι δίπλα στό φτωχό καί πεινασμένο. Ἀφουγκράζεται τόν πόνο του καί κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιά νά τόν ἀνακουφίσει. Ἔτσι κάθε μέρα στήν περιοχή τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς ἑτοιμάζονται 10.000 μερίδες καλομαγειρεμένου φαγητοῦ γιά φτωχούς. Ἀνάλογη φροντίδα λαμβάνουν καί οἱ ἄλλες ἱερές Μητροπόλεις τῆς Ἑλλάδος. Μακάρι νά θελήσουν νά δοῦν τό φιλάνθρωο αὐτό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μας ὅσοι κατά καιρούς βάλλουν ἐναντίον της.

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:40 PM Page 79

Ὁ Πρωθυπουργός τῆς Οὐκρανίας κ. Mykola Azaron πρό μηνῶν ἐπισκέφθηκε καί προσκύνησε τούς ἁγίους Τόπους. Ἐπισκέφθηκε καί τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων, ὅπου ὁ Πατριάρχης κ. Θεόφιλος τόν προσεφώνησε καί τόν παρασημοφόρησε. Ὁ Πρωθυπουργός συγκινημένος εἶπε μεταξύ ἄλλων: «...Εὐχαριστῶ τόν Θεόν, ὁ ὁποῖος μέ ἠξίωσε νά ἐπισκεφθῶ τούς τόπους ὅπου ἔζησε ὁ Χριστός. Ἡ ἐπίσκεψη αὐτή συμπίπτει εἰς χρονικήν περίοδον κατά τήν ὁποίαν συνταρακτικά γεγονότα καί ἀναταραχαί συμβαίνουν παγκοσμίως. Ταῦτα εἶναι γεγονότα, τά ὁποῖα ἀπαιτοῦν τάς ἡνωμένας ἐνεργείας ἐκκλησιαστικῶν καί πολιτικῶν παραγόντων καί πρό πάντων τάς προσευχάς τῆς Ἐκκλησίας. Ἡμεῖς εἰς τήν Οὐκρανίαν ἀγωνιζόμεθα διά τήν ἑνότητα τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ, ἐκτιμῶντες τάς προσπαθείας τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. Ζητοῦμεν τάς προσευχάς Ὑμῶν διά τήν εὐημερίαν τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ, τήν παιδείαν αὐτοῦ, ἕν ἐπίπεδον ζωῆς αὐτοῦ, περιποιοῦντος τιμήν εἰς τόν ἄνθρωπον, ὅπως ἔδωσεν αὐτήν εἰς ἡμᾶς ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός...». Στήν δέ Αὐστρία ὑπεγράφη σύμβαση στήν Ἑλληνορθόδοξη Μητρόπολη τῆς Βιέννης γιά τή λειτουργία Ὀρθόδοξης Θρησκευτικῆς Ὑπηρεσίας στίς αὐστριακές Ἔνοπλες Δυνάμεις, ἐν ὄψει τῆς ραγδαίας αὔξησης τῶν Ὀρθοδόξων ἐκεῖ. Τῆς Ὑπηρεσίας θά ἡγεῖται ὁ ἑλληνικῆς καταγωγῆς ὑφηγητής τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Βιέννης συγχρόνως δέ καί καθηγητής Ὀρθόδοξης Θεολογίας, στό Πανεπιστήμιο τοῦ Πρέσοφ καί στήν Παιδαγωγική Ἀκαδημία Βιέννης Ἀλέξ. Λάπιν1. Ὁ δέ Μακαριώτατος Μητροπολίτης Τσεχίας κ. Χριστοφόρος εἶπε ὅτι «τό μεγαλύτερο πρόβλημα γιά τήν Ἐκκλησία τῆς Τσεχίας εἶναι ἡ ἔλλειψη χώρου. Οἱ πιστοί γεμίζουν τίς ἐκκλησίες, πολλοί κάθονται στό δρόμο. Ἐνῶ οἱ ἐκκλησίες τῶν παπικῶν εἶναι ἄδειες. Ἡ χώρα μου ἐπί αἰῶνες γεννήθηκε μέ τό διωγμό τῶν Παπῶν καί Καρδιναλίων, ὁ παπισμός ἐμφυτεύονταν διά τῆς βίας. Μέ τήν ἀνεξαρτησία της περίπου ἕνα ἑκατομμύριο ἄνθρωποι ἔφυγαν ἀπό τήν Παπική Ἐκκλησία καί ἔγιναν Ὀρθόδοξοι. Συνεχῶς ἔρχονται νά βαπτιστοῦν καί ἄλλοι Ὀρθόδοξοι καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι καταφύγιο γιά ὅλους»2. Πῶς νά μή χαρεῖ ἀλλά καί νά μή ζηλέψει κανείς μέ τά παραπάνω, ὅπως καί πολλά ἄλλα σχετικά μέ τή στροφή πρός τήν Ὀρθοδοξία σέ κράτη μέ πρώην ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα; Σέ μία ἐποχή πού σ’ ὅλο

τόν κόσμο ὑπάρχει ἰσχυρή κίνηση ἐπιστροφῆς στίς πνευματικές καί θρησκευτικές ρίζες τῶν λαῶν γιά τήν ἀνασυγκρότηση καί ταυτοποίησή τους μέσα στή λαίλαπα τῆς παγκοσμιοποίησης, γιατί ἐδῶ στήν Ἑλλάδα τόση ἀπαξίωση τῶν θεσμῶν αὐτῶν; Πότε οἱ ἡγέτες τῆς πατρίδας μας θά ἀναγνωρίσουν εὐγνώμονες τόν σωτήριο ρόλο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας γιά τήν ὕπαρξή της στό παρελθόν ἀλλά καί γιά τό μέλλον; 1. Ἐφημ. «Ἑστία» 28.6.2011 2. Ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» 30.9.2011

«Ἡ Δράση μας» στό Διαδίκτυο! Στή διεύθυνση: www.drasimas.gr Παλιότερα τεύχη, ἀφιερώματα, ἐπιλεγμένα ἄρθρα, ἀνακοινώσεις καί πολλά ἐνδιαφέροντα...

Τεῦχος 496, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

79


FEBROUARIOS12_PROTYPH-NEA 1/7/12 9:40 PM Page 80

FEBROYARIOS 2012  

FEBROYARIOS 2012

FEBROYARIOS 2012  

FEBROYARIOS 2012

Profile for drash
Advertisement