Page 1


Τά μάτια τῆς Παντάνασσας θαρρεῖς πώς ὀμορφαίνουνε τή γῆ μας. Καθώς κοιτάζουν στοργικά, δρόμο ἀνοίγουν μυστικά, ἀγγίζουν τήν ψυχή μας. Γιά νά ἱστορήσουν τή Σεμνή, ζωγράφοι τόσοι κράτησαν στά χέρια τό χρωστήρα. Κάθε εἰκόνα μιά μορφή, μοναδική, ξεχωριστή, μά πάντα τόσο ἴδια ! Στῆς Κόρης τό ὠμοφόριο τρία ἀστέρια μαρτυροῦνε ἕνα θαῦμα, καί γονατίζουν οἱ ψυχές καθώς προσφέρουν σιωπηλές στή Δέσποινα τό τάμα. Κι ὁ ἕνας παρακαλάει τήν Προυσιώτισσα, κεράκι ἀνάβει στή Φανερωμένη, ἄλλος λαμπάδα στήν Ἐλευθερώτρια καί μιᾶς ψυχῆς κάποιαν Ἀνάσταση προσμένει. Κι ἄλλος θυμᾱται στῆς γιαγιᾶς τό εἰκόνισμα, φτωχό καντήλι νά φωτίζει τή μορφή Της καί νά μιλᾶ σέ ὅλους πρόσχαρα ἡ Πάναγνος μέ τή σιωπή της. Κάθε εἰκόνα σου, Κυρά, μιά ἀνάμνηση, ἕνα τάμα· κρυφή μιά ἐλπίδα, προσμονή γιά νά γενεῖ τό θαῦμα.


Εὐχάριστες στό ἄκουσμα καί οἱ δυό ὁρολογίες. Δίνουν ἄνεση στή σκέψη, δημιουργοῦν εὐχάριστο συναίσθημα. Ἀνήκουν καί οἱ δυό σέ πολλούς χώρους, κυρίως ὅμως στόν ἐθνικό καί τόν ἠθικό χῶρο. Ὁ νοῦς ὡστόσο πού μένει συχνά ἀνικανοποίητος, διερωτᾶται : Ταυτίζεται ἡ αὐτονομία μέ τήν ἐλευθερία σέ προσωπικό ἐπίπεδο ἤ ἡ μία ἔννοια μέ πρῶτο συνθετικό τό «αὐτός» κρύβει κάποια ἀπολυτότητα καί μπορεῖ νά ὁδηγήσει κάποτε στήν ἠθική σκλαβιά ; Τό ζητούμενο, προπάντων στούς σημερινούς καιρούς τῆς σύγχυσης καί τῶν ἀλλοπρόσαλλων δικαιωμάτων καί ἀπαιτήσεων, εἶναι νά διακρίνουμε ποιά εἶναι ἡ ἀληθινή, προσωπική ἐλευθερία. Ἡ ἐλευθερία βέβαια προϋποθέτει ἀπουσία ἐξαναγκασμοῦ ἤ καταπίεσης. Εἶναι ἐλεύθερος αὐτός πού δέν ὑπόκειται σέ δεσμεύσεις, περιορισμούς καί ἐξαρτήσεις. Ἐλευθερία, ἀρχαία λέξη ἀπό τά Μυκηναϊκά χρόνια καί τόν Ὅμηρο ὥς σήμερα μέ πιθανή ρίζα (λευθ)=αὐξάνω, ἀναπτύσσω· καί ἡ παρετυμολογική μᾶλλον ἑρμηνεία στό ἐλεύθερος εἶναι αὐτός πού μπορεῖ νά πάει καί νά ἔλθει ὅπου θέλει (ἀπό τό : ἐλεύσομαι). ÿ Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

51


Προσωπική ἐλευθερία ὡς συνέπεια εἶναι ἡ δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νά κινεῖται ἐλεύθερα, νά ἀναπτύσσει τήν προσωπικότητά του, νά ἐκφράζεται ἀνεμπόδιστα, νά φέρεται αὐθόρμητα. Σύμφωνα μέ τήν ἀρχή ὅτι «ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πλάστηκαν ἴσοι· προικίστηκαν ἀπό τόν Δημιουργό μέ κάποια ἀναφαίρετα δικαιώματα, ὅπως ἡ ζωή καί ἡ ἐλευθερία», τό αὐτεξούσιο ἐξασφαλίζει στό ἄτομο ἀνεμπόδιστη δυνατότητα στίς ἀποφάσεις του, στίς ἐνέργειες καί τίς δράσεις του. Ἐδῶ γίνεται κάποια παρανόηση. Ἀπαραίτητο εἶναι οἱ ἐνέργειες τοῦ ἀτόμου νά μή παραβαίνουν τούς κανονισμούς τῆς ὀργανωμένης κοινωνίας. Ἔχει καί ἡ ἐλευθερία ὅρια, κάποιες ἀρχές. Ὁρισμένοι νόμοι περιορίζουν τίς ἐκδηλώσεις της. Παραμένει πνευματικά ἐλεύθερος ὁ ἄνθρωπος, ὅταν – ἔστω μέ κάθε θυσία – δέν ὑποτάσσεται σέ κα-

ταπιέσεις, σέ ὑποχωρήσεις πού ἀρνεῖται ἡ συνείδησή του νά δεχτεῖ. Δέ δέχεται τήν ἁμαρτία, μέ ὅποια μορφή κι ἄν παρουσιάζεται. Μένει ἄκαμπτος στήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς του. Μέ χαρά συνεχίζει ἕναν ἐσωτερικό κρυφό ἀγώνα νά μή λυγίσει στό κακό. Εἶναι ἀληθινά ἐλεύθερος ὅποιος δέν ὑποτάσσεται στήν παράλογη δύναμη τῶν ἐνστίκτων καί κάνει μιά ἐπώδυνη πάλη μέ τόν ἑαυτό του γιά νά μένει ἀδέσμευτος, ἁγνός. Εἶναι ἐλεύθερος ὅποιος νικάει τόν ἐγωισμό του καί δέχεται μέ ταπείνωση τήν πιό σωστή γνώμη τοῦ ἄλλου. Αὐτός πού δέν ἐμμένει στό πεῖσμα, ἀλλά ἀναγνωρίζει τό λάθος του. Τελικά, πνευματικά ἐλεύθερος εἶναι ἐκεῖνος πού δέν ὑποκύπτει καί δέν ὑπερτιμάει τή δική του λογική, ἀλλά τή φωτίζει μέ τό φῶς τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Ὑποτάσσεται στήν «ἐν Χριστῷ δουλείαν», γιά νά γίνει «ἀπελεύθερος Χριστοῦ»! Στήν ταραγμένη ἐποχή μας, πού ὅλα διασαλεύονται, οἱ λέξεις παρερμηνεύονται καί στήν πράξη ἀπολυτοποιοῦνται ἀνεξέλεγκτα, προβάλλει ἐπιτακτική ἡ ἀνάγκη, καθώς διατρέχουμε τήν περίοδο τῆς Μ. Σαρακοστῆς, νά ἀπεξαρτοποιηθοῦμε ἀπό τίς ἐπιδράσεις τοῦ παράλογου κοσμικοῦ πνεύματος καί νά ἀποδυθοῦμε σέ ἕναν ἀγώνα ὄχι γιά αὐτονομία, ἀλλά γιά ἀληθινή πνευματική ἐλευθερία ! q

52

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


Μοῦ ᾽πανε πώς στή βασιλεία σου μία μέρα ὅλοι ὡραῖοι καί λαμπροί θέ νά σταθοῦνε, δίχως σημάδια, γερατειά καί δυσμορφίες. Παλεύουν τώρα νά τό λύσουν θεολόγοι μέ ἄψογους συλλογισμούς τό θέμα : Θά ᾽ναι τριάντα τρία τά χρόνια ἤ πιό λίγα ; καί πόση ἀπό τή νιότη αἰώνια ὁρατή θά μείνει. Τ᾽᾽ἄκουσα κι εἶπα ἀπόψε μία μικρή νά Σοῦ ζητήσω χάρη : Νά μᾶς ἀφήσεις στίς αἰώνιες χῶρες τίς ρυτίδες. Κείνη πού ἀπέχτησα στόν πόνο μιᾶς ἀρρώστιας καί τοῦ Βασίλη ἄφησε γιά πάντα τό σημάδι πού ἡ σύριγγα τοῦ χάραξε ἀπ᾽ τοῦ παιδιοῦ τή δόση. Μήν πάρεις τῆς Ἑλένης τίς μικρές κοιλάδες πού ρούφηξαν τά ἄλλοτε σφριγηλά της χείλη, ὅταν στῆς φτώχειας τό ζυγό τήν εἶχες δέσει καί στόν Θανάση ἄφησε τήν ἄσπρη τούφα στά μαλλιά του, πού ἄνθισε τή νύχτα πού ἐπάλευε ὁ γιός του μέ τό Χάρο. Παλέψαμε λιγάκι στή ζωή μας, Κύριε ! Ἄσε μας τοῦ ἀγώνα τά σημάδια, μή βλέποντάς τα σπλαχνικός φανεῖ ὁ οὐράνιός Σου Πατέρας. Ἀλεξανδρεύς

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

53


υθίστηκε στήν προσευχή ὁ ἅγιος Ἐπίσκοπος τοῦ Ἰκονίου Ἀμφιλόχιος κι ὕστερα κράτησε στά χέρια του τήν πένα γιά νά γράψει «Λόγον εἰς τήν Ὑπαπαντήν τοῦ Κυρίου…»1. Ἡ ἱερή σκηνή μεμιᾶς ζωντάνεψε μπροστά του. Βλέπει τό γέροντα Συμεών, τό δίκαιο καί εὐλαβή, τή Θεοτόκο μέ τόν Χριστό βρέφος στήν ἀγκαλιά, τό δίκαιο Ἰωσήφ ν᾽ ἀκολουθεῖ, κρατώντας ταπεινά τό ζεῦγος τῶν τρυγόνων. Καί κάπου ἐκεῖ βλέπει νά στέκεται ἡ Ἄννα: «καί ἦν Ἄννα προφῆτις». Τό βλέμμα τοῦ Ἐπισκόπου πέφτει στήν Ἄννα, τήν κόρη τοῦ Φανουήλ, τήν καταγόμενη ἀπό τή φυλή τοῦ Ἀσήρ, τήν ἡλικιωμένη χήρα, ἡ ὁποία, ὅπως μᾶς διασώζει ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, «οὐκ ἀφίστατο ἀπό τοῦ ἱεροῦ νηστείαις καί δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα καί ἡμέραν». Τώρα ἡ πένα τοῦ Ἐπισκόπου πλέκει σ᾽ ἐκείνη ἐγκώμια : «Γυνή τό σχῆμα, προφῆτις τό τάγμα. […] θεῖα μελετῶσα καί τά ἄσεμνα μή προξενοῦσα». Ὁ Ἅγιος στέκει μέ θαυμασμό μπροστά στήν Ἄννα, καθώς τήν ἀκούει νά ὁμολογεῖ Θεό της ἕνα βρέφος πού ἀναπαύεται στή μητρική ἀγκαλιά. Ἕνα παιδάκι πού δέν ἔχει κάνει ἀκόμη τά πρῶτα του βήματα. Καί γράφοντας μᾶς προσκαλεῖ νά μήν προσπεράσουμε τήν Ἄννα, ἀλλά ν᾽ ἀκούσουμε μαζί του ὅσα ἐκείνη λέει στούς συμπατριῶτες της δείχνοντας τό Θεῖο Παιδί, ὅσα «ἐλάλει περί αὐτοῦ πᾶσι τοῖς προσδεχομένοις λύτρωσιν ἐν Ἱερουσαλήμ».

56

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


Κι ἀρχίζει εὐθύς τό λόγο της ἡ Ἄννα καί ἔτσι, καθώς δείχνει τό μικρό παιδάκι, λέει : «Τοῦτο τό παιδίον εἶναι ὁ δημιουργός τῶν αἰώνων. Τοῦτο τό παιδίον ἔστησε τούς οὐράνιους θόλους. Τοῦτο τό παιδίον ἔκανε πλατιά τή γῆ καί περιχαράκωσε μέ ἄμμο τή θάλασσα. Τοῦτο τό παιδίον βγάζει ἀπό τό θησαυροφυλάκιό του τούς ἀνέμους. Τοῦτο τό παιδίον τόν καιρό τοῦ Νῶε ἄνοιξε τούς καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ. […] Τοῦτο τό παιδίον μέ τή ράβδο τοῦ Μωυσέως ἐλευθέρωσε τούς προπάτορές μας ἀπό τήν Αἴγυπτο. Τοῦτο τό παιδίον ἔκοψε στά δύο τήν Ἐρυθρά Θάλασσα καί ὁδήγησε τό λαό μέσῳ αὐτῆς σάν ἀπό εὔφορη πεδιάδα. Αὐτό ἔστειλε σάν βροχή στήν ἔρημο τό μάννα καί μᾶς κληροδότησε γῆ ρέουσα γάλα καί μέλι. […] Τοῦτο τό παιδίον, ὅταν ἔδινε ὅρκους στόν Ἀβραάμ, ἔλεγε : “Πληθύνων πληθυνῶ τό σπέρμα σου, ὡς τά ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, καί ὡς τήν ἄμμον τήν παρά τό χεῖλος τῆς θαλάσσης”. […] Καί τοῦτο τό παιδίον πού τώρα ψελλίζει, εἶναι αὐτό τό ἴδιο πού χαρίζει τή σοφία καί τό στόμα». Καί σέ ὅσους μένουν νά τήν ἀκοῦν ἀπορημένοι, ἡ Ἄννα θυμίζει τήν προφητεία τοῦ Ἡσαΐα «Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν». Σίγουρα ὅσα μᾶς παρουσιάζει ὁ ἅγιος Ἐπίσκοπος ὡς σκέψεις καί αἰσθήματα τῆς Ἄννας δέν εἶναι παρά οἱ δικές του σκέψεις καί τά δικά του αἰσθήματα. Εἶναι ὅσα ὁ ἴδιος βίωσε, σκύβοντας πάνω στό μεγάλο γεγονός τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου καί μᾶς τά περιγράφει μέ τή μοναδική εὐαισθησία τῶν ἁγίων. Ἑορτή τῆς Ὑπαπαντῆς, καί ἐμπρός μας γιά ἄλλη μιά φορά ἡ ἴδια γνώριμη εἰκόνα. Ὁ θεοδόχος Συμεών, ἡ Θεοτόκος μέ τόν Χριστό νήπιο στήν ἀγκαλιά, ὁ Ἰωσήφ νά κρατᾶ στά χέρια του τή φτωχική προσφορά τους καί κάπου σέ δεύτερο πλάνο ἡ Ἄννα. Κι ἀπέναντί τους θά στεκόμαστε ἐμεῖς. Κι ἴσως ἁπλά νά τούς κοιτάξουμε, χωρίς ν᾽ ἀγγίξει κάτι βαθύτερο τίς καρδιές μας. Ἴσως, γιατί μές στά πολλά ξεχάσαμε κι ἐμεῖς τήν προφητεία τοῦ Ἡσαΐα : «Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν». q -------------------1. Ἀμφιλόχιος Ἰκονίου, Λόγος Β´ εἰς τήν Ὑπαπαντήν τοῦ Κυρίoυ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ˙ καί εἰς τήν Θεοτόκον, καί εἰς τήν Ἄνναν, καί εἰς τόν Συμεῶνα, PG 39, 44–60.

q «Ὑπαπαντή», τοιχογραφία Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου, Σαράντα Ἐκκλησιές, Θεσσαλονίκη

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

57


Μουσταφᾶ Ἀλῆ νύχτες τώρα δέν μπορεῖ νά κοιμηθεῖ ξένοιαστος. Ἐκεῖ πού πάει ὁ ὕπνος νά τόν πάρει γλυκά, νά ᾽σου καί ὁ λευκός γέροντας τοῦ παρουσιάζεται καί τοῦ δίνει τήν ἐντολή : − Νά μέ πᾶς ἀπέναντι στή Χίο, στό σπίτι μου. Γύριζε ἀπό τό ἄλλο πλευρό καί προσπαθοῦσε νά κλείσει τά μάτια του, ἀλλά ὁ ψηλός γέροντας μέ τήν κατάλευκη γενειάδα, σοβαρός καί αὐστηρός μαζί, ἐρχόταν πάλι μπροστά του − πιό ζωντανός κι ἀπό τούς ζωντανούς − ἐπαναλαμβάνοτας τήν ἴδια πρόταση : − Νά μέ πᾶς στή Χίο, στό σπίτι μου. Τήν τελευταία φορά φοβήθηκε ὁ Μουσταφᾶ. Πέρασε ἀμίλητος τό μεγάλο διάδρομο, προχώρησε στήν εὐρύχωρη σάλα, κατέβηκε βιαστικά τά σκαλοπάτια τοῦ ἀρχοντικοῦ του καί κατευθύνθηκε στό ὑπόγειο. Ἐκεῖ, ἀνάμεσα σέ πολλά παλιά ἔπιπλα καί ἀντικείμενα − πού θύμιζαν ἄλλη ἐποχή καί ἄλλο πολιτισμό – βρισκόταν καί ἕνα μεγάλο παραλληλόγραμμο ξύλο. Τό πῆρε προσεκτικά μέ ἕνα ἀκαθόριστο συναίσθημα˙ δίσταζε καί δείλιαζε νά τό κοιτάξει ἀπό τήν καλή του ὄψη. Ἤξερε πολύ καλά ὅτι ἦταν ζωγραφισμένος ὁ λευκός γέροντας, πού ἡ ματιά του βαθιά καί διεισδυτική τρυποῦσε τήν καρδιά τοῦ Ἀλῆ, καί δέν τό ἄντεχε. Ἐξάλλου ὡς κατακτητής στή γῆ τῆς Ἰωνίας εἶχε δικαιώματα στό ἑλληνικό ἀρχοντόσπιτο καί σέ ὅ,τι εἶχε βρεθεῖ μέσα σ᾽ αὐτό, ὅταν οἱ νοικοκυραῖοι κυνηγημένοι ἐγκατέλειπαν τά ἱερά χώματα καί τά ὑποστατικά τους, προκειμένου νά σωθοῦν. Ἀλλά καί τήν εἰκόνα ὁ ἴδιος

58

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


τήν εἶχε ἁρπάξει ἀπό τή Μητρόπολη τῶν Χριστιανῶν, τόν ἅγιο Χαράλαμπο, μέ σκοπό κάτι νά κερδίσει κι ἀπ᾽ αὐτήν. Πρώτη αὐγή. Ὁ ρόδινος δίσκος τοῦ ἥλιου χαμογελᾶ στή γῆ. Τό Αἰγαῖο ἡσυχάζει. Κάποια γλαροπούλια πετᾶνε καί βουτᾶνε στή γαλάζια θάλασσα. Μιά βάρκα διακρίνεται ἀπό μακριά. Ὁ παφλασμός τοῦ νεροῦ ἀπό τά κουπιά ρυθμικός. Ἕνας μελαμψός ἄνδρας μόνος κωπηλατεῖ καί ὅλο καί πλησιάζει πρός τό λιμάνι τῆς Χίου. Εἶναι Τοῦρκος. Καί εἶναι ὁ Μουσταφᾶ ! Ἔρχεται ἀπό τόν Τσεσμέ. Φέρνει ἕνα λευκασμένο γέροντα μαζί του. Τήν εἰκόνα τοῦ ἁγίου Χαραλάμπους ! Ἀναζητάει τό σπίτι τοῦ ἁγίου. Οἱ νησιῶτες ἀναγνωρίζουν τόν ἅγιό τους. Ἐξηγοῦν στόν Μουσταφᾶ ὅτι χτίζεται ἐκκλησία στό ὄνομα τοῦ ἁγίου στό προσφυγικό Βαρβάσι. Καί ὁδηγοῦν τόν Ἀλῆ στό Δεσπότη τους Πολύκαρπο Βαρβάκη. Ὁ πολιός Ἱεράρχης μέ τρεμάμενα χέρια ἀσπάζεται τή θαυματουργή εἰκόνα, γονατίζει μπροστά της καί ἀρχίζει νά ψάλλει τό τροπάριο τοῦ ἁγίου. Ἔτσι τοποθετήθηκε θησαύρισμα ἱερό στόν περικαλλή καθεδρικό ναό τοῦ Βαρβασίου ἡ εἰκόνα τοῦ ἁγίου Χαραλάμπους, φερμένη ἀπό τήν Κρήνη τοῦ Τσεσμέ τῆς Μ. Ἀσίας. Καί φρουρεῖ καί παρηγορεῖ καί θαυματουργεῖ στό ἀκριτικό νησί τῆς Χίου ὁ ἱερομάρτυς Χαραλάμπης.

Κ. Μ. Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

59


Ἕνα κείμενο γραμμένο πρίν 3.500 χρόνια περίπου. Kατάλληλο γιά ὅλες τίς ἡλικίες, ἀπό τήν προσχολική μέχρι τή γεροντική, γιά ὅλους τού ς ἀνθρώπους, ἀπό τούς ἁπλούστερους μέχρι τούς πλέον σοφούς, γιά ὅλες τίς ἐποχές, ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, ..., μέχρι τή συντέλεια τῶν αἰώνων. Ἕνα κείμενο λιτό καί μεγαλειῶδ ες, σύντομο καί περιεκτικό, σημαντικό ὄχι μόνο γι’ αὐτά πού λέει, ἀλλά καί γι’ αὐτά πού δέν λέει1. Ἕνα κείμενο τό ὁποῖο δέν εἶναι ἐπισ τημονικό, ἀλλά ἀναφέρεται στά κεντρικότερα ἐπιστημ ονικά ἐρωτήματα καί μπορεῖ νά ἐλεγχθεῖ μέ τήν ἐπιστημ ονική παρατήρηση. Ἀντίθετα μέ τά ἐπιστημονικά συγ γράμματα, τά ὁποῖα κάποια στιγμή θεωροῦνται ξεπερα σμένα, αὐτό ἐδῶ τό κείμενο παραμένει ἔγκυρο καί ἀνα λλοίωτο, ὅσο καί νά προοδεύει ἡ ἐπιστήμη. Παρότι περιέχει ἀλήθειες οἱ ὁπο ῖες θά ἀποσαφηνισθοῦν, ὅταν προοδεύσει ἀρκετά ἡ ἐπιστήμη, εἶναι προσιτό στό ἐπιστημονικό ἐπίπεδο κάθε ἐπο χῆς ἀλλά καί δέν δεσμεύει τήν ἐπιστημονική ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι τό πρῶτο κεφάλαιο τῆς Γενέσε ως, τό ὁποῖο ἀναφέρεται στά θεμελιώδη ἐρωτήματα πού σχετίζονται μέ τόν ὑλικό κόσμο : τή δημιουργία τοῦ οὐρανοῦ, τῆς γῆς, τῶν θαλασσῶν, τῶν φυτῶν, τῶν ζώω ν, τοῦ ἀνθρώπου, καί τή σειρά μέ τήν ὁποία ἔγιναν ὅλα αὐτά. Τό κεφάλαιο αὐτό «δέν ἔχει τό ἀντίστοιχόν του εἰς καμίαν κοσμογονίαν ἄλλων λαῶν»2. Ἐάν ἡ ἑλλ ηνική μυθολογία μιλᾶ γιά θεότητες πού προῆλθαν ἀπό τή σύζευξη οὐρανοῦ καί γῆς(!), αὐτό ἐδῶ ἀναφέρεται στό Θεό , πού δημιούργησε τόν οὐρανό καί τή γῆ ! Καθώς ἡ ἐπιστήμη προοδεύει, δια πιστώνεται ὅτι πίσω ἀπό τίς ἁπλές λέξεις τοῦ κειμένου κρύβονται μεγαλειώδη γεγονότα.

60

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

Βασ. Πετρουλέα, Δρ. Φυσικοῦ, τ. δ/ντῆ ἐρευνῶν Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»


ι Robert Wilson οἱ Arno Penzias κα 0 ᾽6 ῦ το ς ία ετ κα νεύσουν Ὅταν ἀρχές τῆς δε βοηθοῦσε νά ἀνιχ ύς το θά ύ πο ία κερα ταν ὅτι θά ἔκαναν ἔστηναν τή μεγάλη μας, δέν φαντάζον α ξί λα Γα ν τό ό ς ἐπιστήἀσθενή σήματα ἀπ εις στήν ἱστορία τῆ ύψ αλ ακ ἀν ες ερ ὁ νιστικότ ὄργανά τους ἦταν τά μιά ἀπ’ τίς συγκλο ν να βα άμ λλ σῆμα πού συ τησε τήν μης. Τό ἀσθενές ως, πού σηματοδό ξε ρή ἐκ ς νη εί ἐκ γάλης «ἀπόηχος» τῆς με 3 ργίας . ἀκτινοἔναρξη τῆς Δημιου ς (μικροκυματική φῶ τό ό ἀπ ι νο με ηγού Γενέσεως κατά Οι ἐπιστήμονες, ὁδ στό «ἐν ἀρχῇ» τῆς υν ξο ρέ ατ ἀν νά αν ότε ξεκίβολία), κατόρθωσ χρόνου ἤρξατο (π οὗ φ᾽ «Ἀ : ου εί ιλ Μ. Βασ θεῖν, ἐάν γε ἐκ τήν προτροπή τοῦ ις, δυνατόν σοι μα ασ στ σύ ου ύτ το άποδα, νησε) ἡ τοῦ κόσμου (ἐάν βαδίζοντας ἀν ν ίζω οδ απ ἀν ν πι τό κατό διώξεις) εὑρεῖν τοῦ παρόντος εἰς φιλονεικήσῃς (ἐπι ), όν λθ ρε πα τό ου, Ἑξαήἀπό τό παρόν πρός σεως (Μ. Βασιλεί νέ γε ου σμ κό ῦ το τῆς τήν πρώτην ἡμέραν ). 23 ´ ἁπλῶς παμερος, ΕΠΕ Α´, στ ίας δέν ἀνέτρεψε ργ ου μι δη ς τῆ ς 4 οκάἀρχῆ έκαθεν , ἀλλά ἀπ Ἡ ἀνίχνευση τῆς ἀν χε ῆρ ὑπ αν μπ εις, ὅτι τό σύ ÿ λεῖο. γιωμένες ἀντιλήψ ληπτο θεϊκό μεγα ύλ ἀσ χε εἶ χή ἀρ λυψε ὅτι ἡ

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

61


Τό σύμπαν πρίν 13.8 δισεκατομμύρια χρό νια : ἕνα ἀπειροελάχιστο σημεῖο, τό ὁποῖο περιεῖχε δυνάμει ὅλη τήν ἐνέργεια καί ὕλη, τά ἑκατοντάδες δισεκατομμύρια γαλαξιῶν τῶν ἑκατοντάδων δισεκατομμυρίων ἡλίων καί αὐτή τή μυστηριώδη σκοτεινή ὕλη καί ἐνέργεια. Περιεῖχε τή δυνα τότητα δημιουργίας τῶν συστατικῶν τῆς ὕλης, πυρήνων ἀτόμων, χημικῶν ἑνώσεων, DNA, ὅλων τῶν ἀπείρων φυτικῶν καί ζωικῶν ὀργανισμῶν πού ὑπῆρξαν, ὑπάρχουν καί θά ὑπάρξουν. Περιεῖχε δυνάμει τούς φυσικούς νόμους πού θά κυβ ερνοῦσαν τήν κτιστή δημιουργία. Ἦταν ἡ στιγμή ἀμέσως μετά τή μεγάλη ἔκρηξη ! Μία ἔκρηξη συμπαντικῶν διαστάσε ων. Μόνο ὁ πάνσοφος καί παντοδύναμος Θεός θά μποροῦσε νά δημιουργήσει τάξη, ὀμορφιά καί ἁρμονία , νά δημιουργήσει ἐν καιρῷ τό λεπτεπίλεπτο μεγαλεῖο τῆς ζωῆς, τήν εἰκόνα Του, τόν ἄνθρωπο, μέσα ἀπό μιά ἔκρη 5 ξη ! Ὁ βραβευμένος μέ Νόμπελ (1978) Arno A. Penzias, ἐντυπωσιασμένος, εἶχε δηλώσει στούς New York Tim es: «Τά καλύτερα στοιχεῖα πού ἔχουμε (γιά τή μεγάλη ἔκρηξη) εἶναι ἀκριβῶς ἴδια μέ αὐτά πού θά εἶχα προβλέψει, ἐάν δέν εἶχα τίποτε ἄλλο στήν διάθεσή μου παρά μόνο τά βιβλία τοῦ Μωυσῆ, τούς Ψαλμούς, τή Βίβλο στό σύνολό της». Ὁ δέ ἀγνωστικιστής ἀστροφυσικός Jastrow ἔγραψε : «Βλέπουμε τώρα πῶς οἱ ἀστρονομικές παρατηρ ήσεις στηρίζουν τή βιβλική ἄποψη τῆς προελεύσεως τοῦ κόσμ ου. Οἱ λεπτομέρειες ἴσως διαφέρουν, ἀλλά τά οὐσιώδη στοιχεῖα στήν ἀστρονομική καί βιβλική ἀφήγηση τῆς Γενέσεως εἶναι τά ἴδια : ἡ ἁλυσίδα τῶν γεγονότων πού ὁδήγησαν στόν ἄνθρωπ ο ἄρχισε ξαφνικά καί ἀπότομα σέ μιά συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σέ μιά λάμψη φωτός καί ἐνέργειας». (Robert Jast row, God and the Astronomers, New York, Warner Books, Inc. , 1978).

62

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


Ἡ ἀρχή τῆς δη μιουργίας εἶνα ι ἡ στιγμή στήν οἱ θετικές ἐπιστῆ ὁποία συγκλίν μες, ἀλλά καί ουν ὅλες συναντοῦν τό ἀ − Καί τί ὑπῆρχε παραβίαστο ὅρ πρίν τή μεγάλη ιό τους. ἔκρηξη ; ρώτησα Penzias. ν κάποτε τόν A rno − Τίποτε πού νά μπορεῖ νά διερ ευνηθεῖ μέ τήν τησε. ἐπιστήμη, ἀπά ν«Οἱ ἐπιστήμονε ς (γράφει ὁ Jast ro w ἀναφερόμεν γιστές ἐπιστήμο ος στούς ὀρθολ νες) δέν μποροῦ ον νά ἀνεχθοῦν κοῦ φαινομέν τή ν ἰδέα ἑνός φυσ ου πού δέν μ π ιορ εῖ νά ἐξηγηθεῖ... προκύπτει μέ ὀρ Κάθε γεγονός θολογικό τρόπ ο ὡς προϊόν κά συμβάντος˙ κά ποιου προηγού θε ἀποτέλεσμα μενου ἔχει τήν αἰτία σκευτική πίστη του ... Αὐτή ἡ τοῦ ἐπιστήμον θρηα παραβιάζετα λυψη ὅτι ὁ κόσ ι ἀπό τήν ἀνα μος εἶχε ἀρχή, κάὑπό συνθῆκες γνωστοί νόμοι τῆ κατά τίς ὁποῖες ς φυσικῆς δέν οἱ ἰσχύουν καί ὡς ἤ περιστάσεων προϊόν δυνάμε πού δέν μπορεῖ ων νά ἀνακαλύψει αὐτό, ὁ ἐπιστήμο . Ὅταν συμβαίν νας ἔχει χάσει ει τόν ἔλεγχο». Αὐτόν τόν χαμέ νο ἔλεγχο τῆς ἐπ ιστήμης ἔρχετα τό ἱερό κείμενο ι νά ἀποκαταστ , συνδέοντας τί ήσει ς ἐπιστημονικές Αἰτία, τήν αἰτία α ἰτίες μέ τήν Πρώ ὅλων τῶν ἐπισ τη τημονικῶν συμβ ἴδιας τῆς ἐπιστή άντων καί αὐτ μης. ῆς τῆς Ἐν ἀρχῇ «Ἀρχήν πρῶτον ἐπέθηκεν (τοποθ έτησε), ἵνα μή ἄ κόσμο) οἰηθῶσί ναρχον αὐτόν (τ τινές (νομίσουν όν με ρικοί)» ἐποίησεν «ἵνα δειχθῇ, ὅτι ἐλάχιστον μέρο ς τῆς τοῦ Δημιο τό ποιηθέν». υργοῦ δυνάμεώ ς ἐστι ὁ Θεός «ἵνα μή ἀνθρω πίνοις λογισμο ῖς ἐκζητῶν παρα που τῆς ἀληθεί τραπῇς (παρεκ ας, προέφθασε τραπεῖς) τῇ διδασκαλίᾳ λακτήριον ταῖς , οἱ ονεί σφραγῖδα ψυχαῖς ἡμῶν ἐμ καί φυβαλών (ἀποτυπ σάν σφραγίδα ώνοντας στίς ψ καί φυλαχτό) τό υχ ές μας πολυτίμητον ὄν «Ἐν ἀρχῇ ἐποί ομα τοῦ Θεοῦ, ησεν ὁ Θεός». εἰπών6, q * Τό ἄρθρο προστίθεται σέ σχετικά ἄρθρα πού ἔχει κατά καιρούς φιλοξενήσει «Ἡ Δράση μας», καθώς καί μελλοντικά ἄρθρα πού θά σχολιάσουν σημεῖα τοῦ θεοπνεύστου κειμένου τῆς Γενέσεως ὑπό τό φῶς τῶν σύγχρονων ἐπιστημονικῶν ἀντιλήψεων. 1. Γραμμένο σέ ἐποχή πού οἱ ἐπιστημονικές γνώσεις τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἀνύπαρκτες δέν περιέχει τίποτε τό μυθικό ἤ παιδαριῶδες. 2. Ν. Π. Βασιλειάδη, «Ἡ Π. Διαθήκη μετά συντόμου ἑρμηνείας», τ. Α´, ἐκδ. «Ὁ Σωτήρ». 3. Περιοδικό «Ἡ Δράση μας», «Ἡ ἡμέρα ἡ μία», τ. 492, Νοέμ. 2011. 4. Ἀρχιμ. Ἀστερίου Σ. Χατζηνικολάου, «Ὁ ἄνθρωπος μέσα στό σύμπαν», ἐκδ. «Ὁ Σωτήρ». 5. Ἕνας ἀστρονόμος ὑπολόγισε ὅτι ἡ πιθανότητα νά προκύψει ὁ ἄνθρωπος ἀπό τή μεγάλη ἔκρηξη εἶναι μία στά τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων τρισεκατομμυρίων... (12 φορές). 6. Μ. Βασιλείου, Ἑξαήμερος, ΕΠΕ Α´, στ´ 9, 10.

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

63


− Γιαγιά, τί κάνεις στό δωμάτιο ὅταν κλειδώνεσαι ; Θέλω νά δῶ. Πάρε με καί μένα μιά φορά..! Ἔλεγε καί ξανάλεγε ὁ μικρός Σερίτ, σ᾽ ὅλους τούς τόνους τοῦ ὕφους, καρφώνοντας τά μεγάλα ἀμυγδαλωτά του μάτια μέ τό ἀθῶο τους βλέμμα ὁλόισια στά μάτια τῆς προγιαγιᾶς του, Βαλινδέ. Κατέβαζε ἐκείνη τά δικά της, γιά νά μήν τόν βλέπει κατάματα – καί πῶς νά τόν γελάσει – ἐνῶ αὐτόματα μέ τά δάχτυλά της σφράγιζε τό στόμα της, μήν τυχόν ξεφύγει τό ἑπτασφράγιστο μυστικό της. Τό φύλαξε ὥς τώρα ἀλώβητο, δέν τό ᾽μαθε κανείς. Θά τό ᾽παιρνε μαζί της καί στόν τάφο. Καημένη Βαλινδέ ! − Δέν μ᾽ ἀγαπᾶς, γιαγιά. Γιατρός θά γίνω, ὅταν μεγαλώσω. Πές μου τί κάνεις, τί λές κι ἀλλάζεις τά πράγματα ἐδῶ μέσα ; Θυμᾶσαι τότε πού μ᾽ ἔκανες καλά ; Μά ἡ Βαλινδέ, σιωπή ! Πάντα σιωπή ! Ἄλλοτε καμωνόταν πώς δέν ἄκουγε,

68

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


ἄλλοτε ἔστρεφε τό λόγο ἀλλοῦ, κι ὅλο σφιχτομαντάλωνε διπλά τήν πόρτα, τράβαγε ὥς πέρα τίς βαριές βελούδινες κουρτίνες, νά μήν περνάει οὔτε ρανίδα φῶς. Μάταια προσπαθοῦσε ὁ μικρός νά βρεῖ δίοδο ἐπικοινωνίας ἀπό τήν κλειδαρότρυπα ἤ τίς χαραμάδες. − Δέν μ᾽ ἀγαπᾶς, γιαγιά. Καημένη Βαλινδέ ! Αὐτός ὁ λόγος τῆς χαράκωνε πιότερο ἀπ᾽ ὅλα τήν καρδιά. Κι ἄν δέν τόν ἀγαποῦσε ! Ὁ ἀγαπημένος της Σερίτ συγκέντρωνε πιότερο ἀπ᾽ ὅλα τά ἐγγόνια καί δισέγγονα τήν ἀγάπη της, γιατί ἔμοιαζε στόν μακαριστό ἄνδρα της καί θά γινόταν, λέει, γιατρός ὅπως ἐκεῖνος ! Σέ πόσες θυσίες δέν πρόβαινε, πόσες περιποιήσεις δέν τοῦ ἔκανε, πόσες λαχτάρες καί κρυφές ἐλπίδες δέν ἔκρυβε γι᾽ αὐτόν ! Ἀπ᾽ τά πολλά τά παρακάλια καί τήν ἐπιμονή, ἄρχισε να τοῦ λέει ποῦ καί ποῦ. − Εἶναι βαρύ τό μυστικό, ἀρνί μου, καί οἱ ὦμοι σου μικροί. Δέν μπορεῖς νά τό σηκώσεις. Μά, σάν μεγαλώσεις, θά τό μάθεις. Σοῦ τό ὑπόσχομαι, τοῦ εἶπε μιά μέρα στά ψέματα, πλήν ἔκρυβε καί εἰλικρίνεια ὁ λόγος της, γιατί δέν πίστευε ὅτι θά ζοῦσε ὥσπου νά μεγαλώσει ὁ Σερίτ. Ὅμως μήν τάξεις τοῦ παιδιοῦ καί τοῦ ἁγίου. Πέρασαν τά χρόνια σά νερό, καί νά, ὁ Σερίτ μπροστά της ἔφηβος, ὅλος ζωή καί σφρίγος, ἕτοιμος γιά γιατρός. − Θά μοῦ τό πεῖς τό μυστικό, τῆς λέει μιά μέρα, ἀλλιῶς θά σπάσω πιά τήν πόρτα. − Νά σοῦ τό πῶ, γιαβρούμ, κι ἄς πεθάνω. Μά ἔχω τήν ἔγνοια μου σ᾽ ἐσᾶς, μήν πάθετε κακό. − Σοῦ ὑπόσχομαι, γιαγιά, νά τό βαστάξω, ὅσο τό βάσταξες κι ἐσύ. − Ὤ, τήν εὐχή μου νά ᾽χεις, γιέ μου, μά δέν εἶναι ἁπλό. Ἄν ὅμως νοιώθεις ἕτοιμος, πᾶμε . Καί μέ τόν τελευταῖο λόγο, ἡ δύστυχη Βαλινδέ ἄνοιξε τήν πόρτα, στερέωσε ὅσο μποροῦσε πιό δυνατά τό γερασμένο κορμί της στά λιγνά της πόδια, καί τράβηξε ἴσια, ἀργά καί σταθερά στή γωνία, ὅπου ἦταν τό μπρούτζινο μπαοῦλο. Πρώτη κίνηση·πῆρε τό μεγάλο ξύλινο σκαμνί καί κάθισε δίπλα στό μπαοῦλο, ἀκουμπιστά σ᾽ αὐτό. Ὕστερα ἀναμέρισε τό χρυσοκέντητο κάλυμμα, καί σά νά μετάνοιωσε, γιά μιά στιγμή σήκωσε τό βλέμμα της κατά τό παράθυρο, ἔξω στό γαλάζιο τ᾽ οὐρανοῦ, καί εἶπε παρακαλεστικά : «Ἄν δέν κάνω καλά, Θεέ μου, κάμε το Σύ καλό. Ἄν δέν κάνω καλά…», κι ἔμεινε ἔτσι ἐκεῖ μέ τό βλέμμα ὑψωμένο γιά δυό-τρία λεπτά, ἐνῶ στό μέτωπό της ἔτρεχαν μικρές σταγόνες ἀγωνίας. − Γιαγιά, τή σκούντησε ὁ ἐγγονός. Εἶσαι καλά ; Ἐπέστρεψε ἐκείνη.Τοῦ ᾽ριξε μιά ἐρευνητική ματιά. − Ἕτοιμος εἶσαι ; − Ἀπό καιρό, γιαγιά, τί ὅλο μέ ρωτᾶς ; Χωρίς νά περιμένει πιά ἄλλο λόγο ἡ Βαλινδέ, ἔβγαλε ἀπ᾽ τό ζωνάρι της ἕνα μικρό κλειδί, τό ᾽βαλε στήν κλειδαριά κι ἄνοιξε διάπλατα τό μυστηριῶδες μπαοῦλο. Χίλια γίναν τά δυό μεγάλα μάτια τοῦ Σερίτ. Πρῶτο λάφυρο, ἕνα βελούδινο κόκκινο ὕφασμα, μέ χρυσά κρόσια στίς ἄκρες του. Ἁπλό ὥς ÿ Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

69


ἐδῶ, σκέφτηκε ὁ ἐγγονός. Ὕστερα ἡ Βαλινδέ μέ τό ᾽να χέρι ἔκαμε τό σταυρό της, καί μέ τ᾽ ἄλλο ἀφαίρεσε τό κάλυμμα. Τί κάνεις ; τῆς εἶπε ἔκπληκτος ὁ ἐγγονός, μά ποῦ νά πάρει ἀπάντηση ! Τή Βαλινδέ τώρα,δέν τή σταματοῦσε τίποτε. Ἔβαλε καί τά δυό της χέρια μέσα στό μπαοῦλο κι ἔβγαλε πρῶτα ἕνα ξύλινο παλιό πίνακα − ἔτσι τόν ἐννόησε ὁ Σερίτ, πού εἰκόνιζε μιά μάνα ὁλόμορφη μέ τό νήπιό της ἀγκαλιά. − Ἄ! ξεφώνησε ὁ Σερίτ. Ποιά εἶναι ; Ἡ Βαλινδέ ἀσπάστηκε τή γυναίκα μέ τό παιδί της, εἶπε ἕναν λόγο πού δέν κατάλαβε ὁ Σερίτ, «Χαῖρε Μαρία, Κυρία πάντων ἡμῶν», ἔβαλε τόν πίνακα σεβαστικά στήν ποδιά της, κι ἀμέσως ἔβγαλε ἕναν ἄλλο, πού εἶχε ζωγραφισμένο ἕναν νέο, μέ κόκκινο φόρεμα καί πολύ φωτεινό πρόσωπο. − Τόν βλέπεις ; Γιατρός εἶναι, τοῦ εἶπε, καί ἀφοῦ τόν ἀσπάστηκε, προχώρησε στό τρίτο εὕρημα. Πίνακας πάλι, πού εἰκόνιζε δυό ἄνδρες. − Γιατροί κι αὐτοί, εἶπε ἡ Βαλινδέ, κι ἔσκυψε πιό βαθιά, ψάχνοντας τούς θησαυρούς της. Τώρα ἔβγαλε ἕνα παλιό χρυσόδετο βιβλίο καί μαζί ἕναν ξύλινο σταυρό, κι ἀφοῦ τά ἀσπάστηκε, τά ἀκούμπησε ἐπίσης στήν ἀγκαλιά της. Ὕστερα γύρισε κατά τόν ἐγγονό. Τόν κοίταξε κατάματα καί τοῦ εἶπε : − Γιέ μου, ἐγώ δέν εἶμαι ἡ Βαλινδέ. Εἶμαι ἡ Μαρία, βαπτισμένη Χριστιανή Ὀρθόδοξη ! Τοῦτα πού βλέπεις εἶναι τά ἱερά μας. Ἐμεῖς τά λέμε εἰκονίσματα. Ἐδῶ εἰκονίζεται ἡ Παναγία, ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ μας κι ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Τό νήπιο εἶναι ὁ Υἱός της καί Θεός της καί Θεός μας. Σ᾽ αὐτή τήν Παναγία προσευχόμουνα πάντα. Αὐτή νά ξέρεις σέ ἔκαμε τότε καλά. Στά ἄλλα εἰκονίσματα εἶναι οἱ φίλοι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἅγιος Παντελεήμονας καί οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι. Εἶναι γιατροί, προστάτες τοῦ παπποῦ σου. Τούς εἶχε στό γραφεῖο του. Καί τό βιβλίο αὐτό εἶναι τό Εὐαγγέλιο, ὁ Λόγος καί ὁ Νόμος τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ! Ἀπό ἔκπληξη σέ ἔκπληξη ἔπεφτε ὁ Σερίτ. Μαρία, Χριστιανή, εἰκόνες, εὐαγγέλιο...! Δέν

70

τοῦ ἔλεγαν τίποτε ὅλα αὐτά, ἀλλά ἡ γιαγιά του ἡ Βαλινδέ μέ τήν ἀκεραιότητά της, τή φρονιμάδα καί τή θυσία της τοῦ ἔλεγε πολλά. − Καί πῶς, γιαγιά, ἔγινες Βαλινδέ ; Πῶς ἔκρυψες τόσα χρόνια τήν ἀλήθεια ; − Γιέ μου, δέν ξέρεις τίποτε ἐσύ γιά κεῖνες τίς ἀποφράδες γιά τούς Χριστιανούς μέρες. Μέ τόν παππού σου μέναμε σ᾽ ἕνα ἀπό τά περίχωρα τῆς Σμύρνης. Εἶχε μεγάλο ὄνομα σά γιατρός καί εἶχε κάμει κατάσταση καλή. Τόν ἐπισκέπτονταν ὅλοι, Χριστιανοί, Τοῦρκοι κι Εὐρωπαῖοι. Σάν ἦρθε ἐκεῖνο τό κακό, ἡ φρίκη καί ὀδύνη τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, καί μαύρισε ὁ οὐρανός ἀπό τίς φλόγες πού ἔκαιγαν τή Σμύρνη, κι ἔβαψε τό αἷμα κόκκινη τή θάλασσα, κι ἔφευγαν οἱ δικοί μας, εἶπε ὁ παππούς σου : «Μαρία, τί νά φύγουμε καί ποῦ νά πᾶμε ; Οἱ Ἕλληνες θά φύγουν καί θά ξανάρθουν, ὅπως καί τότε τό 1914 μέ τόν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο. Ἄς δηλώσουμε ἕνα τούρκικο ὄνομα, κι ἔχει ὁ Θεός ! Εἴχαμε τότε δυό παιδιά. Μετά γεννήθηκαν τά ἄλλα ἕξι. Ἔτσι μείναμε. Γιά τόν κόσμο εἴμασταν Τοῦρκοι, ὅπως εἴμαστε καί τώρα. Κατόπιν πού σκλήρυναν πιό πολύ τά πράγματα ἀναγκαστήκαμε νά κρυβόμαστε καί νά μή δίνουμε πιά κανένα σημάδι. Κλείσαμε τά ἱερά μας στό μπαοῦλο αὐτό, μά ἀπ᾽ τήν καρδιά μας δέν τά βγάλαμε ποτέ ! Καημένη Μαρία ! Ἀσπάστηκε ξανά τά ἱερά της καί τά ᾿βαλε μέ τάξη στόν κρυψώνα τους. Κλείδωσε, ἔβαλε τό κλειδί στό ζωνάρι της, γύρισε κατά τόν ἐγγονό καί εἶπε : − Αὐτό ἦταν τό μυστικό. Βαρύ. Θά τό βαστάξεις ; Εἶναι φόβος νά πέσουν κεφάλια. Καταλαβαίνεις... − Θά τό βαστάξω, γιαγιά Μαρία, τῆς εἶπε μή φοβᾶσαι κι ἀσπάστηκε τό χέρι της. Μά νά σοῦ πῶ ; Ἡ γιαγιά, ἡ μητέρα, ὁ πατέρας μου, μήπως εἶναι κι αὐτοί Χριστιανοί ; − Μή μέ ρωτᾶς τίποτε ἄλλο, γιέ μου. Νά χαρεῖς. ………………………………………….…….. Θά τό βαστάξει εἶπε τό μυστικό ὁ Σερίτ, μά τό μυστικό δέν τόν βαστοῦσε. Δέν τό χωροῦσε

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


στό νοῦ του καί δέν τόν χωροῦσε ὁ νοῦς του ἀπό κεῖ καί πέρα.. «Τορπίλη τό μυστικό σου, γιαγιά Μαρία» σκεφτόταν. Ἔψαξε στό διαδίκτυο τίς λέξεις, icons, Jesus, Virgin, Christ, Mother Mary, Panagia, κι ἄρχισε σιγά-σιγά νά κατηχεῖται στήν πίστη τῆς γιαγιᾶς Μαρίας. Ἡ οἰκογένειά του δέν εἶχε ἰδιαίτερη σχέση μέ τήν πίστη τῶν Μουσουλμάνων. Στό τζαμί δέν πήγαιναν. Τό κοράνι τό γνώριζε πάνω-κάτω ἀπ᾽ τό σχολεῖο, μά εἶχε ἔντονους προβληματισμούς κι ἀμφισβητήσεις. «Τί θρησκεία εἶναι αὐτή», ἔλεγε, «πού ἐμφυσᾶ τό μίσος κατά τῶν ἀνθρώπων»; Ὅταν διάβασε μέσα ἀπό τό διαδίκτυο τό εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, ἔμεινε κατάπληκτος, βλέποντας πόσες φορές ἔγραφε τή λέξη ἀγάπη, σάν βίωμα ἀλλά καί πράξη, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Θεός θυσιάστηκε γιά τόν ἄνθρωπο. Λίγο-λίγο, καθώς τά ἔλεγε καί μέ τή γιαγιά Μαρία, ἄναβε μέσα του θεϊκή φωτιά καί δέν ἤθελε νά γνωρίσει ἄλλη πίστη ἀπό τήν πίστη τῶν Χριστιανῶν. Πῆρε πιά σταθερή τήν ἀπόφαση νά βαπτισθεῖ. Πῶς ὅμως ; Ποῦ ; Ἡ εὐκαιρία δόθηκε. Πῆγαν ὡς τελειόφοιτοι τοῦ Λυκείου πενθήμερη ἐκδρομή στά νοτιοανατολικά τῆς Τουρκίας. Ἐκεῖ πρός μεγάλη του ἔκπληξη καί τύχη βρέθηκε μπροστά σέ χριστιανικό ναό, πού μέσα γινόταν Λειτουργία. Μπῆκε στό ναό καί παρακολούθησε μέχρι τέλους τή Λειτουργία. Τοῦ πῆρε τά μυαλά. Ἀνέβηκε στόν οὐρανό. Στό τέλος πλησίασε τόν ἱερέα καί ζήτησε νά βαπτιστεῖ. Ὁ ἱερέας, ἀφοῦ βεβαιώθηκε γιά τή στερεά του γνώμη, τόν βοήθησε νά κατηχηθεῖ. Κατηχήθηκε γιά τρία χρόνια, ὥσπου ἔφτασε ἡ εὐλογημένη ὥρα τῆς βάπτισης. Βαπτίστηκε χριστιανός Ὀρθόδοξος, μαζί μέ ἄλλους τρεῖς, «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν». Ἔλαμπε ὁλόκληρος, ὅταν βγῆκε ἀπό τήν κολυμβήθρα. Φῶς, πολύ φῶς, ἅγιο φῶς ἔλεγε ὁ ἴδιος ὅτι ἔβλεπε τήν ὥρα ἐκείνη. Καί τό ὄνομα αὐτοῦ Φώτιος. Στό μεταξύ, ἄφατη ἦταν ἡ χαρά τῆς γιαγιᾶς Μαρίας, ὅταν στά 107 της χρόνια, εἶδε νά μπαίνει φανερά ὁ Χριστός στό σπίτι της, θαῦμα πού μυστικά περίμενε ἀπό τά εἴκοσί της. Δέν ἤθελε πλέον τίποτε ἄλλο. Ἦταν πανέτοιμη γιά τό τελευταῖο της, τό αἰώνιο ταξίδι. Ἦρθε, ὅπως παρακαλοῦσε κάθε βράδυ, ὁ ἄγγελός της μέ τήν Κυρία Θεοτόκο καί ὁδήγησαν τήν ἁγνή ψυχή της στό θρόνο τοῦ Θεοῦ, «ἔνθα ὁ τῶν ἑορταζόντων ἦχος ὁ ἀκατάπαυστος καί ἡ ἀνέκφραστος εὐφροσύνη τῶν ἀγαπώντων Σε, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν». Ὅσο γιά τόν Φώτιο, σπουδάζει γιατρός, καί ντυμένος πιά σάν χιτώνα φωτεινό τό ἅγιο μυστικό, σκέφτεται πῶς νά τό μεταδώσει καί στούς δικούς του. Ε. Κ. Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

71


θά Αὐτόν πού πάντα ἄκουγα. Αὐτόν πού – μή οτέ μου δέν ξέχασα. Κι οὔτε ποτέ α σοῦ φανεῖ παράξενο – καί τώρα ἀτόφια καί ξεχάσω τίποτα. Καί δέν ὑπάρχει μέρ ν εὐδιάκριτα δέν ἔπαψα ν’ ἀκούω. τῆς ζωῆς μου πού νά μή ριγήσω στή νω ς Ξέρεις, χρόνια ἀνατρέχω καί ἐμβαθύ ἀνάμνηση ἐκείνης τῆς ἀνοιχτῆ Θαυκαί κάθε στά γεγονότα τοῦ παρελθόντος μου. ἀγκαλιᾶς. Ὅμως σήμερα ἰδιαίτερα, τό τους χή πίπτει μ’ μάζω κι ἀναγνωρίζω σέ κάθε πτυ φορά πού ὁ ἡμεροδείκτης συμ ίτερα τό μεγαλεῖο τοῦ Πατέρα μου. ἐκείνη τή μοναδική μέρα, ζῶ ἰδια πιό ομετρῶ Κι ὅμως, ὅσο τά σκέπτομαι, μέ ζαλίζει ἀλησμόνητο μεγαλεῖο της. Βυθ παπη, χωρίς πολύ ἡ ἀδιάλειπτη διακριτική ἀγαπητική ἐκστατικός τήν πατρική Του ἀγά ὁρίσω τό ρουσία Του μέσα μου. ὡστόσο νά φθάσω ὑπολογιστικά νά Ἄπειρο. Τελικά Τόν ἔφερνα μέσα μου πάντα ! μέγεθός της. Ἀμέτρητο. Ἀπύθμενο. τήν Μέσα μου ἦταν τότε πού ξεστόμιζα τρικλίζονὍση καί ἡ ἀπόσταση πού βάδισα ία μου. ἀπαίτησή μου, ὅσο κι ἄν νόμιζα ὅτι Τόν εἶχα τας ἀπομακρυνόμενος στήν ἀποδημ μου καί ἡ ἀπέναντί μου. Ὅση καί ἡ πίκρα μου, ἡ φτώχεια αινα Μέσα μου ἦταν καί τότε πού ξεμάκρ , στή μαπείνα μου. Ὅση κι ἡ μοναξιά μου γιά υς, έλο ἐπιτ ς. μέ βῆμα ταχύ κι ἔνιωθα πώς, κρινή χώρα ἀνάμεσα στούς χοίρου ς σος μου πρώτη φορά στή ζωή μου χώριζαν οἱ ζωέ Ὅμως κάθε πού σκέφτομαι τό θρά ίτηση νά μας. νά σταθῶ ἀπέναντί Του καί μέ ἀπα θεοὐσίας»˙ Μέσα μου ἦταν καί στά πιό μεγάλα καί διεκδικήσω «τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς έυσμ μεθ πού ινό πού αματικά γλεντοκόπια μου, τότε κάθε πού ἀνατρέχω σ’ ἐκεῖνο τό πρω κι μου νος ἀπό τήν ἔξαρση τῆς διασκέδασης οὔτε ξεμάκρυνα ἀπό ’δῶ, ἔχοντας στό δισά μιά – ἔτσι μοῦ πού αἰσθανόμουν τή μορφή Του ἤ ἔστω ἐκεῖνο τό ἀμύθητο καί ἀδαπάνητο μου κλη- ἀμυδρή ἀνάμνησή Του. φάνταζε τότε – ποσό τῆς πατρικῆς καί Μέσα μου ἦταν καί στή φτώχεια μου μέσα μου. ρονομιᾶς, ἀκούω τόν ἴδιο κτύπο

72

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


στήν καταφρόνια μου, στήν πείνα καί τήν ἐξαθλίωσή μου. Ὄχι, δέν τό λέω μέ τήν ἀγανάκτηση αὐτοῦ πού συνειδητοποιεῖ ὅτι κουβαλᾶ ἀνεπίγνω στα τό παρελθόν του, τήν κληρονομικότητά του καί τή νοοτροπία τῆς ἀγωγῆς πού πρωτοδέχτηκε. Ὄχι. Τό λέω ἐκστατικός, καθώς ἐπι, σημαίνω ὅτι τελικά πάντα ἀποζητοῦσα α ἀνέμενα καί νοσταλγοῦσα τήν ἐλευθερί πού Ἐκεῖνος μοῦ ’χε διδάξει, μοῦ ’χε χαρίσει, ὄχι σάν δυνατότητα ἐπιλογῆς, ἀλλά σάν βαθιά ὑπαρξιακή ἀναζήτηση. Γιατί – τώρα τό καταλαβαίνω – αὐτήν ἐπιίζητοῦσα, ὅταν Τοῦ ζήτησα τό βιός Του. Νομ ζοντας ὅτι μέ δεσμεύει ἡ αἴσθηση ὅτι δέν τήν . κατέχω ἄμεσα ἐγώ καί δέν τήν διαχειρίζομαι ὁ Πόσο μέ συντάραξε κατόπιν ἐκεῖνος Του λόγος, στόν μεγάλο μου ἀδελφό : «τέκνον (...) πάντα τά ἐμά σά ἐστιν». Αὐτήν ἀναζητοῦσα ὅσο ἔφευγα μακριά Του «ἀποδημήσας εἰς η χώραν μακράν», χωρίς μέσα στήν παραζάλ ἡ τῆς νιότης μου νά ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ὕπαρξή της πληρώνεται μόνο μέσα στήν πατρική οἰκία.

Αὐτήν ἀναζητοῦσα διασκορπίζοντας τήν πατρική περιουσία «ζῶν ἀσώτως», χωρίς νά αἰσθάνομαι τά δεσμά τῶν παθῶν πού μέρα μέ τή μέρα μοῦ τή στεροῦσαν. Αὐτήν ἀναζητοῦσα πάντοτε... Αὐτήν πού κληρονόμησα σάν ἀσίγαστη ἀναζήτηση, σάν βαθύτατη ἐπιθυμία, σάν μύχια προσδοκία. Ἔπρεπε νά ταπεινωθῶ τόσο ; Νά πονέσω τόσο ; Νά πεινάσω τόσο, γιά νά ζήσω τήν πλήρη αἴσθησή της σ’ ἐκείνη τήν ἀξέχαστη πατρική ἀγκαλιά ; Ἴσως... Ὅμως τότε γιά πρώτη φορά ἔνιωσα ἐλεύθερος. Ἀπόλυτα ἐλεύθερος. Ὅσο κι ἄν φαντάζει παράξενο καί περιοριστικό νά νιώθει κανείς ἐλεύθερος, μέσα στό στενό πλαίσιο ἑνός σφιχταγκαλιάσματος. Κι ὅμως... Τά σκέφτομαι ὅλα πάλι σήμερα. Ἡ μέρα ἐπετειακή τῆς ἐπιστροφῆς μου. Καί ξέρεις κάτι ; Οὔτε ἡ ἀλλαγή τῶν ρούχων, οὔτε τό δακτυλίδι μοῦ χάρισαν τήν πλήρη αἴσθηση τῆς ἐλευθερίας, ὅσο ἐκεῖνο τό τραπέζι. Ὅσο ἡ γεύση ἐκείνου τοῦ μόσχου...

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ

73


άποτε ἡ Εὐρώπη ὀνομαζόταν χριστιανική. ῏Ηταν πρότυπο πολιτισμοῦ γιά πολλούς λαούς. ῏Ηταν ὁ χῶρος ἀπό τόν ὁποῖο ἐξορμοῦσαν ἱεραποστολές στήν ᾽Αφρική καί τήν ᾽Ασία γιά νά μεταφέρουν τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου στούς ἰθαγενεῖς. Σήμερα ὅμως δέν εἶναι οὔτε χριστιανική οὔτε πρότυπο. Εἶναι ἕνας χῶρος ὅπου βασιλεύει μόνο ὁ μαμωνάς καί ἡ ᾽Αφροδίτη. Καί αὐτά ἐξάγει. ῎Η ὀρθότερα δέν τά ἐξάγει ἁπλῶς, ἐπιχειρεῖ νά τά ἐπιβάλει δυναστικά. Καί ἐξηγούμαστε : Τόν τελευταῖο καιρό καλλιεργήθηκε ἐντατικά στή διεφθαρμένη Εὐρώπη ἡ πολυποίκιλη ἀκολασία. ῎Ηδη τόν περασμένο Φεβρουάριο (στίς 4.2.2014) τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ὁ... «προοδευτικός χῶρος» τῆς Εὐρώπης, ψήφισε τόν λεγόμενο «χάρτη δικαιωμάτων κατά τῆς ὁμοφοβίας καί διακρίσεων σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ». ᾽Επί 642 παρόντων εὐρωβουλευτῶν, 394 ἔδωσαν θετική ψῆφο (61%). ᾽Ενῶ 176 (27%) – πρός τιμήν τους – τό κατεφήφισαν καί 72 (11%) ἔριξαν λευκό. Σ᾽ αὐτή τήν ψηφοφορία ἔλαβε βέβαια μέρος καί ἡ ῾Ελλάς. ᾽Από τούς 22 ῞Ελληνες εὐρωβουλευτές οἱ 13 ψήφισαν «ναί». ῎Ετσι ἡ Εὐρώπη μπορεῖ νά γιορ-

74

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


τάζει, μηδέ τῆς ῾Ελλάδος ἐξαιρουμένης, τήν 4η Φεβρουαρίου ὡς «ἡμέραν... προόδου»! ᾽Ενῶ ἡ ἡμέρα αὐτή εἶναι ἡμέρα...ὁλοσκότεινη καί κατάμαυρη. ῾Ημέρα θανάτου !. ᾽Αλλά τήν Εὐρώπη τοῦ... «πολιτισμοῦ» καί τῆς «προόδου» ἦλθε ὄχι ἁπλῶς νά τήν ταρακουνήσει, ἀλλά νά τήν βάλει στή θέση της μιά χώρα τῆς ᾽Αφρικῆς, ἡ Οὐγκάντα ! Διότι ἡ Οὐγκάντα, μιά περίκλειστη χώρα τῆς ᾽Ανατολικῆς ᾽Αφρικῆς μέ 32 ἑκατομ. πενομένων ἀνθρώπων, παλαιά ἀποικία τῶν Ἄγγλων, ἐξέδωσε νόμο πού ποινικοποιεῖ ὅσα νομοθέτησε ἡ «προοδευτική» Εὐρώπη. Αὐτό ἦταν. Θύμωσαν, ὀργίστηκαν, ἔγιναν ἔξω φρενῶν οἱ Η.Π.Α καί πῆραν ν᾽ ἀναθε-

Αὐτή εἶναι ἡ δική μας χώρα». Αὐτά εἶπε ὁ κ. Μουσεβένι, ὑπογράφοντας τό ἐπίμαχο νομοθέτημα. Καί πρόσθεσε : «Συμβουλεύω τούς φίλους μας στή Δύση νά μή δημιουργήσουν (γι᾽ αὐτό τό θέμα) πρόβλημα», καθώς «κι ἐκεῖνοι ἔχουν νά χάσουν πολλά. Τό νά ἐπιβάλουμε κοινωνικές ἀξίες (...) εἶναι κοινωνικός ἰμπεριαλισμός. Τώρα μᾶς λέτε ὅτι ἐμεῖς πρέπει νά ζήσουμε ὅπως ἐσεῖς. Καθόλου», συνέχισε ὁ κ. Πρόεδρος κατηγορώντας «δυτικές ὁμάδες» ὅτι ἐργάζονται γιά τή διαφθορά τῶν νέων στά σχολεῖα. Καθαρές κουβέντες δηλαδή˙ οὔτε προσχηματική οὔτε διπλωματική γλώσσα. ῾Ο Μουσεβένι ἔχει τό θάρρος τῆς γνώμης του

ωροῦν τίς σχέσεις τους μέ τήν Οὐγκάντα. Ἀποκάλεσαν τό νομοσχέδιο τῆς Ἀφρικανικῆς χώρας ὀπισθοδρομικό ! Εἶπαν ὅτι ἡ Οὐγκάντα μέ τή στάση της αὐτή ἔκανε βήματα πρός τά πίσω. Εἶπαν ὅτι ὁ νόμος αὐτός τῆς Οὐγκάντα ἀποτελεῖ ὕβρι ! Τόν χαρακτήρισαν «ἀποτροπιαστικό νόμο» καί πρόσθεσαν ὅτι ἡ ἡμέρα πού ἐπισημοποιήθηκε ὁ νόμος «ἀποτελεῖ μιά θλιβερή ἡμέρα» γιά τή χώρα αὐτή τῆς ᾽Αφρικῆς καί τήν ὑφήλιο !... ᾽Ιδού τώρα καί ἡ ἀντίδραση τῆς Εὐρώπης : ῾Η ῾Ολλανδία ἀποφάσισε νά ἀναστείλει τήν οἰκονομική βοήθεια πρός τήν Οὐγκάντα. Τό Βέλγιο «καταδίκασε σθεναρά τό νόμο». «Πρόκειται», εἶπε ὁ πρωθυπουργός τοῦ Βελγίου, «γιά μιά θλιβερή ἡμέρα. ῎Εχω, πρόσθεσε, σόκ ἀπό τό νόμο κατά τῆς ὁμοφυλοφιλίας». ῾Η Δανία ἀπέσυρε περίπου 6 ἑκατομ. εὐρώ ἀπό τήν ἐτήσια ἀρωγή της στήν Οὐγκάντα. Ἀλλά ὁ πρόεδρος τῆς Οὐγκάντα, ὁ εὐαγγελικός (προτεστάντης) Χριστιανός κ. Γουέρι Μουσεβένι, δήλωσε : Οἱ δωρητές πού δέν θέλουν νά βοηθήσουν τή χώρα μου μποροῦν νά «κρατήσουν τή βοήθειά τους. Οἱ ξένοι δέν μποροῦν νά μᾶς δίνουν ἐντολές.

καί τή γενναιότητα νά μήν ὑποκύψει στούς ἐκβιασμούς ἐκείνων πού τολμοῦν νά διαφθείρουν τό λαό του. Αὐτό σημαίνει ὑπεύθυνος κυβερνήτης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τῶν ἀνθρώπων καί τῆς χώρας του. Εὖγε στόν Πρόεδρο τῆς Οὐγκάντα. Στιγμάτισε ἀπερίφραστα, ἔστω κι ἄν ὁ σχετικός νόμος του εἶναι αὐστηρός, τήν ἀθλιότητα τῆς δῆθεν πολιτισμένης Εὐρώπης. Κάποτε «οἱ Γαδαρηνοί», εἶπε ὁ ἅγιος Βελιμίροβιτς, «παρεκάλεσαν τόν Χριστό νά φύγει ἀπό κοντά τους, ἐνῶ οἱ Εὐρωπαῖοι δέν τόν παρακαλοῦν νά φύγει, ἀλλά τόν διώχνουν μέ κάθε τρόπο». Οἱ Γαδαρηνοί τόν «παρεκάλεσαν νά φύγει ἀπό κοντά τους κι Ἐκεῖνος ἔφυγε χωρίς νά πεῖ λέξη. Κατάρα ἔμεινε σ᾽ αὐτή τήν περιοχή. ῾Η περιοχή τῶν Γαδαρηνῶν, πού κάποτε ἦταν εὔφορη καί πλούσια, σήμερα εἶναι μιά γκρίζα καταραμένη ἔρημος». ᾽Αλλά μήπως καί ἡ σύγχρονη Εὐρώπη, πού θεωρεῖται ὅτι σφύζει ἀπό ζωή, δέν εἶναι... ἔρημος ; ῎Ηδη ὁ ἅγιος ᾽Ιουστῖνος Πόποβιτς τήν ὀνόμασε «ἀπέραντο νεκροταφεῖο».

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

ν.π.β.

75


Τό ἱερό Ψαλτήριο, τό θεόπνευστο αὐτό βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, εἶναι τό πιό ὑπέροχο βιβλίο προσευχῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Χρησιμοποιεῖται σέ ὅλες τίς ἱερές Ἀκολουθίες. Τό ἀγάπησαν καί μέ αὐτό προσευχήθηκαν ὅλοι οἱ ἅγιοι, οἱ ἥρωες τῆς πίστεώς μας. Πότισαν μέ αὐτό τή ζωή τους. Μιά κραυγή καί θερμή προσευχή. Ἕνας ὕμνος τοῦ μεγαλείου τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἱστορία ὅλου τοῦ κόσμου. Ἡ ἱστορία τῶν ἔργων τοῦ Θεοῦ. Ἡ δική σου ἱστορία, ἡ δική σου φωνή, τό δάκρυ, ὁ στεναγμός σου. Τό ἱερό Ψαλτήριο τώρα σέ νέα ἔκδοση, μέ ἑρμηνεία στή δημοτική γλώσσα, γιά νά εἶναι εὔχρηστο ἀπό ὅλους τούς πιστούς. Σελίδες 677. Τιμᾶται 10€.

«Ἡ Δράση μας» στό Διαδίκτυο! Στή διεύθυνση: www.drasimas.gr Παλιότερα τεύχη, ἀφιερώματα, ἐπιλεγμένα ἄρθρα, ἀνακοινώσεις καί πολλά ἐνδιαφέροντα...

Παρακαλοῦμε πολύ τούς ἀγαπητούς ἀναγνῶστες τοῦ περιοδικοῦ μας νά φροντίσουν ἐγκαίρως γιά τήν ἀνανέωση τῆς ἐγγραφῆς τους. Τιμή φύλλου: € 1 Συνδρομή ἐσωτερικοῦ ἐτήσια: € 12 Συνδρομή Κύπρου ἐτήσια: € 20 Συνδρομή ἐξωτερικοῦ ἐτήσια: € 35 Εὐχαριστοῦμε πολύ «Ἡ Δράση μας»

90

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


Γράφοντας τό ἄρθρ ο «῾Η Εὐρώπη ἀπέρ αντο νεκροταφεῖο» ὑπόψη μιά εἴδηση δέν εἴχαμε πο ύ ἦλθε ἐξ ὑστέρο οὐσιαστική ἀπόρρι υ. Καί ἡ ὁποία ἐπιβεβ ψη τοῦ Χριστοῦ ἀπ αιώνει τήν ό τήν Εὐρώπη. Στούς Times τοῦ Λο νδίνου τῆς 29ης Νο εμβρίου 2014 ἀναφ ἐπίσκοπος Richar d Harries (Ρίτσαρ έρθηκε ὅτι ὁ ᾽Αγγλι ντ κανός Χά ρρις), πρώην ἐπίσ ριξε στή Βουλή τῶ κοπος ᾽Οξφόρδης, ν Λόρδων, τῆς ὁποί ὑπ ας οστήἀποτελεῖ τακτικό τοῦ Βαρώνου τοῦ μέλος μέ τόν ἐπίζη Pentregarth (Πέν λο τρεγκαρθ), ὅτι γιά τίτλο ἐνθρόνισης τοῦ Ἄγ λόγους «φιλοξενία γλου μονάρχη θά ς» ἡ τελετή πρέπει νά συμπερ τό κοράνι !!! ιλαμβάνει ἀναγνώ σματα ἀπό Αὐτά ὑποστήριξε ἕν ας «ἐπίσκοπος», πο ύ ὑπηρέτησε τήν, ὅπ μερινά γεγονότα, κα ως βεβαιώνουν τά τ᾽ ὄνομα μόνο χρισ καθητιανική πατρίδα το ἀπό ὑποτίθεται χρ υ. ῾Ο ἄνθρωπος αὐ ιστιανικά βιώματα τό ς ὕστερα 79 ἐτῶν (γεννήθηκε ὡς πρόσωπο πού δέ ᾽Ιούνιο τοῦ 1936) ἐκ ν φαίνεται νά ἔνιω φράζεται σε στά βάθη τῆς ψυ νίστηκε ποτέ ἀπό χῆς του καί νά μή τό σωστικό κήρυγμ συγκλοα τῆς μόνης ἀλήθ στοῦ. ειας τοῦ Εὐαγγελί ου το ῦ Χρι᾽Επηρεασμένος ἀπ ό τήν καταλυτική πο λυπολιτισμικότητα τό ἀντιχριστιανικό , τήν πολυθρησκευτ πνεῦμα καί τή μαμμ ικότητα, ωνολατρία τῆς ἀγ σώνοντας τήν ἀλήθ γλ ικῆς κοινωνίας, μι εια τῆς θείας ᾽Απο λάει ἐξικαλύψεως μέ τή ᾽Ισλάμ. Καί ζητεῖ ἡ διδασκαλία τοῦ ἀν ἀντιανθρωπιστική τίχριστου καί ἀντικοινωνική καί κατά τήν ἐνθρόν αὐ τή διδασκαλία νά ιση τοῦ ἑκάστοτε ῎Α ἀκ ούγεται γγ λου μονάρχη στό ᾽Α ῾Ο ἴδιος βεβαίωσε ὅτ ββαεῖο τοῦ Γουεστ ι ἡ θρησκευτική ἀν μί νστερ. θρωπογεωγραφία πολύ, προσθέτοντας τῆς Βρετανίας ἔχει : «Ἡ σχέση τῆς ᾽Εκκ ἀλλάξει λησίας τῆς ᾽Αγγλίας ἀλλάζει, καί θά μπ μέ τό κράτος ἔχει ἀλ οροῦσε νά ἀλλάξε λάξει, ι περισσότερο»! ῾Ο σχολιαστής θρησ κευτικῶν ὑποθέσεω ν Douglas Murray φωνώντας μέ τόν ἐπ (Ντάκλας Μάρραιυ ίσκοπο σχολίασε στ ) διαό ΒΒC Radio 4᾽s στ ν᾽ ἀναγινώσκεται τό ίς 29.11.2014: «᾽Εάν Κοράνι, τότε πρέπ δε χθεῖτε ει νά δεχθεῖτε νά ἀν ἀπό τά βιβλία τοῦ αγινώσκονται ἀποσ ᾽Ινδουϊσμοῦ, τοῦ Βο πάσματα υδδισμοῦ, τῶν Σίχς Καί κάποιος ἄλλο , ἀθεϊστῶν...». ς, σχολιάζοντας τή ν πρόταση τοῦ ἐπισ κότητα καί ἡ πολυ κόπου ἔγραψε : ῾Η θρησκευτικότητα τῆ πολιτισμις ἀγγλικῆς κοινων διανοούμενους κα ίας ἐπιδρᾶ καταλυ ί τούς πνευματικού τικ ά στούς ς ἡγήτορες τῆς χώρα ζονται μέ μιά γλώσ ς καί τούς κάνει νά σα μετα-ἱστορική κα ἐκφράί μετα-χριστιανική τίς πολλές τύψεις , πού εἴτε τούς ἀναπ καί πράξεις πού δέ αύει γιά ν ἔπρεπε νά εἶχαν τρανα τήν ἀρχαιο κάνει, εἴτε ἀποδεικ ελληνική ρήση : «μ νύει περίωραίνει Κύριος ὅν Ἔχει δίκαιο. Ἡ Ἀγ βο ύλεται ἀπολέσαι»!. γλία ἀκολουθεῖ πι .. στά, ἄν δέν πρωτ Εὐρώπη, πού ἔχει οπορεῖ, τήν ὑπόλ ἀπομωρανθεῖ, στήν οι πη ἀποστασία ἀπό τό τήν αὐτοδιάλυση. ν Τριαδικό Θεό κα ί

Ἡ σύνταξη

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

91


(Ἀναδημοσίευση ἀπό τό Περιοδικό : @UP, 2η περίοδοςτεῦχος #10 Δεκέμβριος 2014 τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν)

έν μπορεῖ νά μήν τό ἔχετε προσέξει. Στήν καρδιά τῆς Πανεπιστημιούπολης, μπροστά ἀπό τή φοιτητική ἑστία καί δίπλα ἀπό τήν Πρυτανεία βρίσκεται τό ἐκκλησάκι τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν. Εἶναι ἕνας μικρός Ναός ἀφιερωμένος στούς «Τρεῖς Ἱεράρχες», τούς προστάτες τῶν Γραμμάτων. Ὁ Ναός εἶναι ἰδιαίτερα γραφικός, κόσμημα γιά τήν Πανεπιστημιούπολη, ὅμως τό κυριότερο ἔχει ἐξελιχθεῖ, ἰδιαίτερα τά τελευταῖα χρόνια, σέ ἕνα πόλο ἀνάπτυξης μιᾶς πολύ ζωντανῆς κοινότητας, καθώς καί σέ χῶρο πνευματικῆς γαλήνης, ἀνάπτυξης προσωπικῶν σχέσεων καί κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης. Ἡ ἱστορία του εἶναι ἀρκετά μακριά. Ἡ ἰδέα ξεκίνησε στό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽70 ἀπό φοιτητές καί πανεπιστημιακούς μέ τή συγκέντρωση ἑκατοντάδων ὑπογραφῶν. Τελικά ὑλοποιήθηκε ἀπό τή δωρεά τῆς ἀείμνηστης κ. Σταυρούλας Τούλα, μεγάλης εὐεργέτιδας τοῦ Πανεπιστημίου, πολύ γνωστῆς γιά τό φιλανθρωπικό της ἔργο στήν κοινωνία τῆς Πάτρας καί ὄχι μόνο. Ἡ ἀρχιτεκτονική τοῦ Ναοῦ σύμφωνα μέ τή Σύγκλητο «πρέπει νά ἀναδεικνύει τή διαχρονικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί νά δίνει εὐχερέστατα στόν ξένο ἐπισκέπτη τό ὕφος τῆς Ὀρθοδόξου Θρησκείας». Ὁ τύπος τοῦ βυζαντινοῦ ρυθμοῦ (σταυροειδής μετά τρούλου) ἐπιλέχθηκε ὡς ὁ πλέον πρόσφορος γιά τόν ἐλεύθερο χῶρο στόν ὁποῖο χωροθετήθηκε. Ἡ ποικιλία τῆς κάτοψης μέ τίς καμπύλες τοῦ τρούλου καί τά τοξωτά ἀνοίγματα, προκαλοῦν ἀντίθεση μέ τούς ὀρθογώνιους ὄγκους τῶν γύρω πανεπιστημιακῶν κτηρίων. Ὅμως καί τό

92

ἐσωτερικό τοῦ Ναοῦ ἔχει ἐξαιρετικό ἐνδιαφέρον. Ὁ ἐπισκέπτης ἐντυπωσιάζεται ἀπό τό ξυλόγλυπτο γιαννιώτικο τέμπλο ἀλλά κυρίως ἀπό τήν ἁγιογράφησή του, πού ὁλοκληρώθηκε πρόσφατα χάρη σέ πολλές δωρεές τῶν μελῶν τῆς πανεπιστημιακῆς κοινότητας. Ὁ τροῦλος δίνει τήν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἕνα κομμάτι τοῦ οὐρανοῦ πού κρέμεται στή γῆ. Ἡ βυζαντινή ἁγιογραφία, ἡ τέχνη τοῦ ἀπέριττου καί τοῦ πνευματικοποιημένου Κόσμου, καθαρά ἰμπρεσιονιστική, ἐκφράζει ὄχι τή φυσική κατάσταση τῶν προσώπων ἀλλά τή χαρμολύπη πού τά διαπερνᾶ. Τό ὅλον τοῦ Ναϋδρίου σέβεται ὄχι μόνο τή θρησκευτική διαφορετικότητα ἀρκετῶν μελῶν τῆς πανεπιστημιακῆς κοινότητας (πολλοί ἀλλοδαποί ἑτερόθρησκοι φοιτητές βοηθήθηκαν ἀπό τό Ναό), ἀλλά συγχρόνως ἐξυπηρετεῖ καί τίς Λειτουργικές ἀνάγκες τῆς πλειονότητας, πού εἶναι χριστιανοί Ὀρθόδοξοι. Ἀκόμη ὁ Ναός ἐπιτελεῖ ἕνα πλούσιο ἔργο κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης. Τό ἔργο αὐτό ἀπευθύνεται κυρίως στούς φοιτητές, οἱ ὁποῖοι ἐκτός ἀπό τίς βιοποριστικές ἀνάγκες τους, μποροῦν νά βροῦν στήριξη καί στίς πνευματικές ἀναζητήσεις τους. Κάθε Τρίτη ἀπόγευμα στίς 19.30 γίνονται φοιτητικές συναντήσεις μέ ἐλεύθερα θέματα καί συντονιστή τόν ἱερέα τοῦ Ναοῦ πατέρα Πέτρο Μποζίνη, μέ πτυχίο Φυσικοῦ καί διδακτορικό στή Θεολογία. Ὁ πανεπιστημιακός Ναός εἶναι ἀνοικτός καθημερινά (10.30-14.30) ἐνῶ κάθε Κυριακή καί τίς μεγάλες γιορτές τελεῖται θεία Λειτουργία (7.30-10.30). Ὁ Ναός διατίθεται γιά ἱεροτελεστίες μόνο γιά τά μέλη τῆς πανεπιστημιακῆς κοινότητας. q

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


τρόος, συγκινημένος παρέλαβε τό Ξεκίνησε ἀπό τήν ἀμήχαν ης φήμ ς νοῦ ο, ἀφήνοντας πίσω του διεθ Εὐρώπη καί διαδό- παι νιζόμενους. θηκε ἀστραπιαῖα σέ ἀγω πρώτη Μεγαλύτερη αἴσθηση ἀπό τήν ὅλο τόν κόσμο. Ἴσως ήτρη, Δημ η προκάλεσε ἡ κίνηση τοῦ λόγῳ τῆς ἀντισυμβατι- θέσ ν τεστό καί ο στούς προκριματικούς ὅσο κότητας τοῦ χαρα- τόσ αμεγ καί ά ό, νά κάνει τρεῖς φορές ἀργ κτήρα του. Park ἤ free λικ ὥρα Τήν ῦ. ρεπα τό σημεῖο τοῦ σταυρο running ὀνομάζεται ἡ λόπ καί τηἡ προσοχή ἀμέτρητων θεατῶν κάλυψη ἀποστάσεων, πού του, ω πάν ν στραμμένη λουθεῖ ὄχι λεθεατῶν ἦτα ἀκο μο ἄτο τό η σ᾽ ε νησ ακί ρεψ μετ ἔστ τή ὅπου γιά κίνηση τήν δική του ἐκεῖνος μέ μία ει άσσ χαρ ά ἀλλ δύμο, σε δρό κοῦ ντα τόν ὑπάρχο ἀπό τόν Ὁποῖο προσδο ὑπερπήδηση τῶν Ἐκεῖνον πορεία, ἡ ὁποία περιλαμβάνει ά, ἀνεπιτήδευτα, πηγαῖα, χάραξε Ἁπλ ιστροφές ναμη. περ , ατα ἅλμ ικά ματ θεα μή του κάτω ἀπό τήν ἐμποδίων, ἀδρε- ἐλεύθερα τή διαδρο ηξη ἔκρ ἡ ικό φυσ ι εἶνα ως Ὅπ στόν ἀέρα. υροῦ καί τοῦ Ἐσταυρωμέλμο τοῦ εὐλογία τοῦ Στα άτο παρ τό εῖ, καλ προ πού ναλίνης ἐπιλογῶν, ἀνέ- νου. τικά εἶναι ἐγχειρήματος, ἡ ποικιλία τῶν Πόσο ἀπελευθερωτική πραγμα λές στούς οφι δημ α» λημ «ἄθ άκαμο τυπ παρ ἰδιό δειξε τό ἡ αἴσθηση τῆς ὑπέρβασης, τῆς . άτων ους ἁλμ ρώπ τῶν νέους ἀνθ ων, ἡ τόλμη εμα ὅσων ψης τῶν ἐμποδί όκρ ἀφρ ἡ 4 201 υ μας, ρίο χο τωβ στό Ὀκ Στίς 4 πιό κοντά στό ά μέ τό πού μᾶς φέρνουν ατικ τημ συσ αι η ῦντ πον ολο ἐπί ἀσχ ἡ ς ἄν παγκοσμίω Λυτρωτή. Κι στό Φηρο- πιό κοντά στό αν θηκ τρώ κεν s συγ ner » run ξιμο τρέ free ῖ στούς «ἐλεύθερο ό πού ἐξάσκηση καρποφορε ισμ γων δια ἕνα γιά ι ς ίνη εἶνα τορ τα, Σαν ύτη στεφάνι τῆς ηφοῦν τή βαρ τικότητα φιγοῦρες πού ἀψ ημα εὑρ μα, θέα αμονο εὐκ ἄφθ τική ανε περιελάμβ λυτρωτική ἡ πνευμα ό συμμετεῖχαν ἀσύγκριτα καί ἀνατροπές. Στόν ἀγώνα αὐτ ιουργεῖται ἀπό τήν ἀθόρυβη, δημ προσδο- ψία πού πού , διά παι νέα ες, λην Ἕλ ὑπακοῇ ἄσκησή μας. καί δύο , ὁ Δη- μυστική, συνεχή ἐν ούς αὐτ ἀπό ς ἕνα Ὁ ση. κρι διά ν ἄλλοι κανόνες. κοῦσαν μιά τήν Τότε ἀρχίζουν νά ἰσχύου τρωσε κέν συγ ς, ίδη σαν Κυρ ν φτερά στίς πήλινες μήτρης υς ξέ- Ἐκεῖνοι πού ριζώνου ειρο ἔμπ ς τού ἀπό ογία μολ βαθ q ὑψηλότερη διῶν τῆς γῆς. ς. Σεμνός, πλάτες τῶν παι ητή νικ 1ος κε φθη στέ καί τές νους κρι

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

93


συμπεριφορά Ἡ ἐκβιαστική, βάρβαρη, ὅπως συνηθίζει τά τριάντα τελευταῖα χρόνια ἡ σπουδάζουσα ἑλληνική νεολαία. Ἡ ἐκ τῶν ὑστέρων ἔστω συγγνώμη δημόσια ἀπρόσμενη, ἀλλά ἐπαινετή ὡς πρωτοφανής ά κακαί ἐπαναστατική ἀπέναντι στα φοιτητικ τεστημένα. Προπτυχιακοί φοιτητές τοῦ Τμήματος Πλη επιροφορικῆς καί Τηλεπικοινωνιῶν τοῦ Παν τους στημίου Ἀθηνῶν (ΕΚΠΑ) μέ ψήφισμά ληἀναγνωρίζουν τό «μεγάλο λάθος» τῆς κατά ης ψης τοῦ Κέντρου Λειτουργίας καί Διαχείρισ συνΔικτύου, ἡ ὁποία προκάλεσε τή διακοπή eταγογράφησης στά νοσοκομεῖα, καί τοῦ mail τῶν πανεπιστημιακῶν. «Συνάδελφοι συγγνώμη !»… βη «Πρίν ἀπό περίπου μία ἑβδομάδα συνέ ξε ἕνα μεγάλο λάθος. Μία πράξη πού ἔπλη σέ ὄχι μόνο ἐμᾶς καί τούς συμφοιτητές μας και ὅλο τό ΕΚΠΑ, ἀλλά νοσοκομεῖα, γιατρούς ξη συμπολίτες μας ἐκτός αὐτοῦ. Αὐτή ἡ πρά η νωσ δέν προῆλθε ἀπό κάποια ἀκραία ὀργά ἀπό ὁποιουδήποτε χώρου. Δυστυχῶς προῆλθε ρινή ἐμᾶς, πράγμα πού μᾶς προκαλεῖ εἰλικ ντροπή…

με τή Μέ τήν ἐπιστολή θέλουμε νά ἐκφράσου ιταλα ς ὅσου λύπη καί τή συγγνώμη μας πρός Πιμας. πωρήθηκαν λόγῳ τῶν πράξεών με στό στεύουμε στή Δημοκρατία. Πιστεύου α μας. χώρ Πανεπιστήμιό μας. Πιστεύουμε στή τόν νά δυνα ι Ὅπως πιστεύουμε καί ὅτι δέν εἶνα τῶν ιση γνώρ ὑπάρξει ἀνάπτυξη χωρίς τήν ἀνα τούς ἐμᾶς λαθῶν μας καί τή διόρθωσή τους ἀπό νά ἴδιους, ἕνας τρόπος σκέψης πού καλοῦμε εΠαν τό γιά ἐφαρμόσουν ἐπίσης οἱ ὑπεύθυνοι σια δημό τή πιστήμιο, τή δημόσια Παιδεία, ϊκῆς Ὑγεία, τή χώρα. Σάν κομμάτι τῆς ἀκαδημα δώνά μας κοινότητας, νιώθουμε ὑποχρέωσή νά εῖ μπορ η σουμε τό μήνυμα ὅτι ἡ κατάστασ συκαί ση ἀλλάξει μόνο μέ λογική, καλή θέλη ουμε νεχή προσπάθεια. Καί αὐτό τό ἐφαρμόζ προνά αστε πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἐμεῖς. Δεσμευόμ Γετή ι κάνε βοῦμε σέ σειρά ἐνεργειῶν, πού θά κή. δοτι ἀπο νική Συνέλευση τοῦ τμήματος πιό διαδιἜτσι, θά ἐνισχύσουμε τίς δημοκρατικές στό ποσο τό ει κασίες τῆς σχολῆς ὥστε νά ἀνέβ σέ ς ώντα πιστ συμμετοχῆς τῶν φοιτητῶν, εὐελ ούς ἑαυτ τούς καλύτερες ἀποφάσεις πρῶτα γιά ἐπέμας, μετά γιά τό πανεπιστήμιό μας καί κατ’ κταση γιά τήν κοινωνία». ιάζει. Ἕνα κείμενο μέ ὕφος καί ἦθος πού ξαφν ἐνέκαί αν Συγχαίρουμε ὅσους πρωτοστάτησ κριναν τό ψήφισμα. δα. q Εὐχαριστοῦμε, ἐπειδή μᾶς χαρίσατε ἐλπί

Στά σχολεῖα τῆς «χριστιανικῆς» Εὐρώπης οἱ δάσκαλοι πλέον μετροῦν τά λόγια τους κατά τήν ἐξιστόρηση τῶν γεγονότων τῆς χριστιανικῆς θρησκείας, ἀπό φόβο μήπως προσβάλουν τούς μουσουλμάνους μαθητές ! Αὐτό ἔχει σάν ἀποτέλεσμα, τά παιδιά νά ἀγνοοῦν βασικές ἀλήθειες τῆς χριστιανικῆς πίστης. Σέ πρόσφατη ἔρευνα στήν Ἀγγλία 43% τῶν παιδιῶν δέν γνώριζαν τίποτε γιά τή Σταύρωση ! Στίς ΗΠΑ ἡ κατάσταση δέν εἶναι καλύτερη. Ὅταν ὁ δήμαρχος τῆς Νέας Ὑόρκης ἀναγκάστηκε νά προσθέσει στό ἡμερολόγιο τῶν δημό-

94

σιων σχολείων δύο μουσουλμανικές ἑορτές, δέχτηκε καταιγισμό αἰτήσεων ἀπό τούς Ἰνδούς τῆς πόλης γιά προσθήκη ἰνδουιστικῶν ἐπετείων στά σχολεῖα, μέ τούς Ἰνδούς Σίχ νά ακολουθοῦν μέ ἀνάλογα αἰτήματα ! [πηγή hellasforce.com] Καί αὐτά δυστυχῶς δέν ἀποτελοῦν ἐξαιρέσεις, ἀλλά ἀντανακλοῦν τή σύγχρονη πραγματικότητα. Ἀπ’ τή μιά μεριά τά προηγμένα κράτη ἐμφανίζονται πρόθυμα νά ἀπεμπολήσουν τίς παραδόσεις τους καί τήν πίστη τους ἐν ὀνόματι τῆς πολυ-πολιτισμικότητας(!), ἀπ’ τήν ἄλλη οἱ οἰκονομικοί μετανάστες ἔρχονται γιά νά μείνουν καί νά ἐπικρατήσουν καί νά ἐπιβάλουν τά δικά τους ἤθη καί ἔθιμα. q

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015


Καί σάν νά μήν ἔφθανε ἡ ἐνδοτικότητα τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ἡ ἐπιθυνά του μία ἀπολαύσει τίς ἡδονές καί τίς ἀνέσεις πού τοῦ νολογία μέ τίς τεχ νη προσφέρει ἡ σύγχρο ἔχει ἀποματόν ίες, θυσ ἐλάχιστες δυνατές ο τοῦ Θεοῦ νόμ τόν ἀπ’ κρύνει ἀπελπιστικά ραμμένες : γεγ δια προ ι καί οἱ συνέπειες εἶνα ι» (Παρ. Σο«ἐλασσονοῦσι φυλάς ἁμαρτία . λομῶντος, κεφ. ιδ´ 34) πιό κάτω Τά στοιχεῖα πού παραθέτουμε στό Yοuο τίτλ μέ 9 200 εἶναι ἀπό βίντεο τοῦ (μτφρ. «Ὁ κόtube “The world is changing” σμος ἀλλάζει»). δέν βελτιώἜκτοτε ἡ κατάσταση ὄχι μόνο θηκε ἀλλά καί χειροτέρευσε. μός γιά πεΓιά νά διατηρηθεῖ ἕνας πολιτισ ὑπάρχει νά πει πρέ νια ρισσότερο ἀπό 25 χρό τουλάχιστον ρυθμός ἀναπαραγωγικότητος

Ναί, οἱ «προηγμένες» κοινωνίες τῆς Δύσης εἶναι σήμερα ἕνας κόσμος σέ ἔσχατη κατάπτωση, ἕνας κόσμος πού, ἀφοῦ κατέβηκε ἕνα-ἕνα τά σκαλοπάτια τῆς ἠθικῆς ἐξαχρείωσης, τώρα συρρικνώνεται ἀπελπιστικά καί εἶναι ἕτοιμος νά παραδοθεῖ ἀμαχητί στίς ὀρδές τῶν ἐξαθλιωμένων μεταναστῶν, πού ὅμως κουβαλοῦν ἀδιαπραγμάτευτες τίς δικές τους παραδόσεις. Καί σάν νά μήν ἔφταναν ὅλα τά ἄλλα, ἑτοιμάζεται νά στείλει τά παιδιά του στή σφαγή, προετοιμάζοντας τό χειρότερο τῶν κακῶν, τόν πόλεμο, ὁ ὁποῖος, ὅπως ὅλοι προβλέπουν, θά εἶναι ὁ χειρότερος τῶν πολέμων. Καί μέσα σ’ αὐτή τήν κοσμογονία ἡ ταπεινή

μικρότερο ρυθμό 2,11 παιδιά ἀνά οἰκογένεια. Μέ μός γονιμότηΡυθ ὁ πολιτισμός θά συρρικνωθεῖ. ῖ, γιατί θά αφε ιστρ τας 1,3 εἶναι ἀδύνατον νά ἀντ θεῖ καί ρθω διο νά χρειάζονταν 80-100 χρόνια γιά διατόν θά πού ο δέν ὑπάρχει οἰκονομικό μοντέλ τηροῦσε γιά τόσα χρόνια. Γαλλία ἦταν Τό 2007 ὁ ρυθμός γονιμότητας στή 1.3, στή Γερα λάδ 1.8, στήν Ἀγγλία 1.6, στήν Ἑλ Ἱσπανία 1.1. ν στή μανία 1.3, στήν Ἰταλία 1.2, καί ώπης δέν Εὐρ τῆς Παρ’ ὅλα αὐτά ὁ πληθυσμός αμική μεἸσλ ! υση ἐλαττώνεται. Γιατί ; Μετανάστε αὔξησης κῆς μια τανάστευση. Τό 90% τῆς πληθυσ ν ἰσλαστή ται ίλε τῆς Εὐρώπης ἀπό τό 1990 ὀφε ρχουν ὑπά λία Γαλ μική μετανάστευση. Στή Ν. Σύνίες. λησ ἐκκ τώρα περισσότερα τεμένη ἀπό ι εἶνα θά ς δία λαν τομα ὁ μισός πληθυσμός τῆς Ὁλ Γαλ ἡ ίες αετ δεκ μουσουλμάνοι καί σέ μερικές ι μουσουλμανικά λία, ἡ Γερμανία κ.ο.κ. θά εἶνα σσεται στήν Ἀμεἔθνη. Παρόμοια τύχη ἐπιφυλά ρική καί στόν Καναδά. πεῖ: Ὑπάρχουν Ὁ Μ. Καντάφι τῆς Λιβύης εἶχε τή νίκη στό ίσει σημάδια ὅτι ὁ Ἀλλάχ θά χαρ , ὅπλα καί θιά σπα Ἰσλάμ στήν Ευρώπη, χωρίς q κατακτήσεις.

μας πατρίδα. Παρασυρμένη ἀπ’ τίς σειρῆνες τῆς δυτικῆς εὐημερίας, ξεγελασμένη ἀπό τούς ἑταίρους της, προδομένη ἀπό τούς πολιτικούς της, ἀντιμετωπίζει τή χειρότερη κρίση τῆς σύγχρονης ἱστορίας της. Μέ συντελεστή ἀναπαραγωγῆς ἀπελπιστικά χαμηλό καί κάτω ἀπό τήν πίεση ἑνός πρωτόγνωρου μεταναστευτικοῦ κύματος, ἀναζητεῖ ἀπεγνωσμένα βοήθεια. Ἀλλά «οὐδείς ὁ παρών, οὐδείς ὁ βοηθῶν, πάντες γάρ ἡμᾶς ἐγκατέλιπον» (Ἰω. Χρυσόστομος (Πρός Ὀλυμπιάδα, ΧΙΙΙ). Καί τώρα ; Ἀφοῦ στρέψαμε τά μάτια μας σέ δύση καί ἀνατολή, βορρά καί νότο χωρίς ἀποτέλεσμα, καιρός νά τά στρέψουμε πρός τόν οὐρανό. Τά ἀδιέξοδα τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ εὐκαιρία τοῦ Θεοῦ ! Ἀρκεῖ νά μετανοήσουμε καί νά ζητήσουμε τό ἔλεός Του μέ ταπείνωση. «Θεός ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν» ( Ἰακ. δ´ 6). Μόνο ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά μᾶς σώσει ! q

Τεῦχος 526, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015

95


ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015  

Profile for drash
Advertisement