Page 1


κεῖνος ἡλικιωμένος, κοντά στά τέλη τῆς ζωῆς του. Ὁ Ἄλλος βρέφος, μόλις σαράντα ἡμερῶν. Ὁ γέροντας «ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τό ἱερόν», προσδοκώντας τή μεγάλη συνάντηση, «καί ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τούς γονεῖς τό παιδίον Ἰησοῦν καί αὐτός ἐδέξατο αὐτόν εἰς τάς ἀγκάλας αὐτοῦ». Αὐτός πού σέ λίγο θά ἀποχαιρετήσει τό φῶς τό αἰσθητό, ἀγκαλιάζει μέ ἀγαλλίαση «τό Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν». Μιά ζωή κατάφορτη μέ προσδοκίες ἐπιβραβεύεται μέ τήν ὑποδοχή τῆς «προσδοκίας τῶν ἐθνῶν». õõõ Ἕνα κοσμικά ἀσήμαντο γεγονός μιᾶς παρωχημένης ἐποχῆς, ἕνα γεγονός στό ὁποῖο πρωταγωνιστοῦν οἱ πλέον ἄσημοι ἐκπρόσωποι τῆς ἀνθρωπότητος, παραμένει σέ ἀδιάπτωτη ἐπικαιρότητα δυό χιλιάδες χρόνια τώρα. Μᾶς διδάσκει, μᾶς ἐμπνέει καί μᾶς καλεῖ νά θαυμάσουμε ὄχι μόνο τό ἀκατάληπτο τῆς θείας συγκαταβάσεως, ἀλλά καί

τήν πραγμάτωση μιᾶς μεγάλης προσδοκίας! «Δεῦτε, ἴδετε Χριστόν, τόν Δεσπότην τοῦ παντός, ὃν βαστάζει Συμεών...». Αὐτός στόν ὁποῖο «ἦν... κεχρηματισμένον ὑπό τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου μή ἰδεῖν θάνατον πρίν ἤ ἴδῃ τόν Χριστόν Κυρίου», ἀξιώνεται, ὄχι μόνο νά δεῖ τόν «Χριστόν Κυρίου», ἀλλά καί νά τόν πάρει στήν ἀγκαλιά του. ÿ Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

51


Προσδ οκίες. Ἀκριβό δῶρο τοῦ Δημιουργοῦ πρός τό κορυφαῖο δημιούργημά Του. Προστασία ἀπ’ τήν ἀπόγνωση, στήριγμα στίς δυσκολίες...

Ὁ «δίκαιος καί εὐλαβής» Συμεών, ὁ «προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ...» (πού ἀνέμενε μέ λαχτάρα τόν Σωτήρα πού θά λύτρωνε τό λαό τοῦ Ἰσραήλ) γίνεται θεοδόχος, γίνεται καί προφήτης! õõõ Προσδοκίες. Ἀκριβό δῶρο τοῦ Δημιουργοῦ πρός τό κορυφαῖο δημιούργημά του. Προστασία ἀπ’ τήν ἀπόγνωση, στήριγμα στίς δυσκολίες, ἐφαλτήριο προόδου, παράθυρο στήν αἰωνιότητα. Προσδοκᾶς μέσα ἀπ’ τόν ἀγώνα τῆς ζωῆς τήν ἐπιτυχία, μέσα ἀπ’ τίς σκληρές δοκιμασίες τή λύτρωση, μέσα ἀπό τό θάνατο τήν ἀνάσταση. Ὁ Συμεών μᾶς διδάσκει νά μήν συμβιβαζόμαστε μέ χαμηλές προσδοκίες (πολύ περισσότερο νά μήν παραιτούμαστε ἀπ’ τίς προσδοκίες). Σέ περίοδο ὑποδούλωσης καί βαθιᾶς κρίσης τοῦ ἔθνους του προσδοκᾶ, ὄχι ἁπλά ἀπελευθέρωση καί οἰκονομική ἀνάκαμψη, ἀλλά τή θεϊκή παράκληση καί σωτηρία. Οἱ μικρές καί φθηνές προσδοκίες δέν ἐκπληρώνονται πάντοτε, οἱ μεγάλες καί ὑψηλές συνοδεύονται καί ἀπό ἐγγύηση, τήν ἐγγύηση τῆς «ὑπέρ ἐκ περισσοῦ» ἐκπληρώσεως. Αὐτές ἀναδεικνύουν τό μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου, αὐτές προάγουν τόν ὑψηλό προορισμό του, τό «καθ’ ὁμοίωσιν», αὐτές προετοιμάζουν τήν εἴσοδο στήν «ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». q

Οἱ μικρές καί φθηνές προσδοκίες δέν ἐκπληρώνονται πάντοτε, οἱ μεγάλες καί ὑψηλές συνοδεύονται καί ἀπό ἐγγύηση, τήν ἐγγύηση τῆς «ὑπέρ ἐκ περισσοῦ» ἐκπληρώσεως....

52

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013


Ἕνα λουλούδι εἰς τήν μητέρα, πού μόνο λουλούδια φύτευε στό πέρασμά της, ὀσμήν «εὐωδίας Χριστοῦ». Ἄς δέεται εἰς τήν «Ἱεράν Μητέρα» τήν τοῦ Ἱεροῦ ὑψηλοτέραν, πού σήμερον «εἰς τό Ἱερόν παραγίνεται» καί «τόν Ἱερόν» ἐμφανίζει τῷ κόσμῳ, ἵνα ἱερώσῃ τάς καρδίας μας πρός ὑποδοχήν Του ἐν ἀγκάλαις πόθου καί ἱερᾶς ἀγαλλιάσεως τοῦ «νῦν ἀπολύεις...». † Γ. Καφοῦρος Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

53


Ἤθελε νά εἶναι Ἑλληνίδα, ἀλλά γεννήθηκε στή Φορμόζα, στό νησιωτικό κράτος τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, στόν Εἰρηνικό ὠκεανό, κοντά στίς ἀνατολικές ἀκτές τῆς Κίνας. Οἱ Πορτογάλοι ἐξερευνητές τό 1590 περιέγραψαν τή Φορμόζα, πού σημαίνει «ὄμορφη» στή γλώσσα τους, μέ τίς ἀπόκρημνες ἀκτές καί τά ὡραιότατα τοπία, ὡς μιά χαριτωμένη Κινεζική χώρα. Ὅμως ἡ Ταϊβανέζα Πελαγία Yu εἶναι μαγεμένη μέ τήν Ἑλλάδα. Ἄν καί ἔχει περάσει ἀρκετός καιρός ἀπό τότε πού ἐπισκέφθηκε τή χώρα μας καί δημόσια σέ ἐπιστολή ἀνακοίνωσε τούς λόγους πού τήν κάνουν ν᾽ ἀγαπάει πολύ τήν Ἑλλάδα, εἶναι ἴσως χρήσιμο νά τούς θυμηθοῦμε γιά νά ἐκτιμήσουμε βαθύτερα αὐτό πού ἔχουμε, αὐτό πού εἴμαστε.

«Εἶμαι Κινέζα, γεννήθηκα στήν Ταϊβάν. Ἤμουν προτεστάντισσα καί χρειάστηκαν πέντε χρόνια γιά νά γίνω Ὀρθόδοξη. ... Διαπίστωσα ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι μιά πολύ ξεχωριστή χώρα. Ταξιδεύοντας στήν πατρίδα σας, πρίν φτάσω ἀκόμα, μέσα στό ἀεροπλάνο κατάλαβα πόσο διαφορετικοί εἶναι οἱ Ἕλληνες, πόσο ξένοιαστα μιλοῦσαν, πῶς γελοῦσαν, πῶς μιλοῦσαν καί πῶς χειροκροτοῦσαν τόν πιλότο κατά τήν προσγείωση, πράγμα ἀπίστευτο γιά μᾶς τούς Ἀσιάτες, πού εἴμαστε συντηρητικοί καί δέν ἐκδηλώνουμε τά συναισθήματά μας. Τώρα πιά ξέρω ὅτι ἡ ἐλευθερία ἔχει μέσα της λίγο πάθος καί λίγο ἔνταση φωνῆς... ... Στήν Ἑλλάδα ἐπισκέφθηκα πολλές ἐκκλησίες, συμμετεῖχα στή θεία Λειτουργία, κοινωνοῦσα τά Ἄχραντα Μυστήρια, ἔκλαιγα, παρόλο πού δέν καταλάβαινα τήν Ἑλληνική γλώσσα, γιατί ἡ Ὀρθόδοξη πίστη εἶναι ἴδια...

62

Θά ἤθελα νά ἤμουν Ἑλληνίδα, γιά νά γεμίζουν τά αὐτιά μου ἀπό ἅγιους ὕμνους. Θά ἤθελα νά ἤμουν Ἑλληνίδα, γιά νά ὀσφραίνομαι τή γλυκιά εὐωδία τοῦ λιβανιοῦ. ... Κλαίω γιά τούς συμπατριῶτες μου, πού ἡ ὄσφρησή τους εἶναι γεμάτη ἀπό τούς καπνούς μέ τίς θυσίες στά εἴδωλα. Κλαίω γιά τούς συμπατριῶτες μου, γιατί βλέπουν παντοῦ ναούς εἰδώλων... Θά ἤθελα νά ἤμουν Ἑλληνίδα, γιά νά μπορῶ νά διαβάζω τήν Καινή Διαθήκη στό πρωτότυπο! Εἶμαι Ὀρθόδοξη, ἀλλά ὡς Ταϊβανέζα τά Ὀρθόδοξα βιώματά μου εἶναι φτωχά... Θαυμάζω, πού σχεδόν κάθε βουνό σας ἔχει κι ἕνα μοναστήρι. Ἐμεῖς ἔχουμε τόσα βουνά ὄμορφα, ἀλλά γεμάτα ἀπό ναούς, μοναστήρια καί εἴδωλα βουδιστικά... Ἕλληνες, νομίζετε ὅτι εἶστε φτωχοί μέ τήν κρίση πού διέρχεστε, ἀλλά δέν ξέρετε πόσο πλούσιοι εἶστε. ... Σᾶς ἔχουμε ἀνάγκη....

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013


Ἡ Ταϊβάν εἶναι χώρα μέ μεγάλη ἀνάπτυξη, ἀλλά βρίσκεται στό σκοτάδι τοῦ σατανᾶ καί ἡ πνευματική μας ζωή εἶναι κενή. Εἴμαστε 23.000.000 ἄνθρωποι! καί 25.000 νέοι αὐτοκτονοῦν κάθε χρόνο... Τό Ὀρθόδοξο ποίμνιό μας εἶναι μικρό˙ λιγότερο ἀπό ἑκατό ψυχές. Δέν εἴμαστε πλούσιοι... Ἡ μόνη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πού ὑπάρχει στήν Ταϊβάν εἶναι ἕνα δωμάτιο στόν 4ο ὄροφο μιᾶς πολυκατοικίας στήν ἄκρη τῆς Τάϊπέι καί κάποιες

φορές, ἐπειδή εἶναι μικρός ὁ χῶρος, ὁ κόσμος μένει ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία...». Καί καταλήγει στήν ἐπιστολή της ἡ πρώτη Ταϊβανέζα Ὀρθόδοξη Χριστιανή μέ ἕνα θερμό αἴτημα:

«Θά παρακαλέσω νά μέ θεωρήσετε σάν τόν φτωχό Λάζαρο. Νά μᾶς θρέψετε μέ τά ἀπομεινάρια τοῦ πνευματικοῦ πλούτου πού ἔχετε...».

Πελαγία Vu

Αὐτή τήν ἐποχή ἀρχίζουν τά μαθήματα στά τρία Θεολογικά Κολλέγια πού εἶναι καλεσμένη γιά διδασκαλία ἡ Πελαγία Vu, ἡ πρώτη Ὀρθόδοξη Ταϊβανέζα, καί ὁ Ἱεραπόστολος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἰωνᾶς Μοῦρτος, ὁ μοναχικός στρατιώτης τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν Ἄθω στήν Ταϊβάν (ἀνάξιος καί περιστασιακός λόγῳ μή ὑπάρξεως ἄλλου), ὅπως ὑπογράφει. Ὁ π. Ἰωνᾶς πρό πολλοῦ καιροῦ γράφοντας σέ ἀνθρώπους πού τοῦ συμπαραστέκονται σημείωνε: «... Αἰσθάνομαι μεγάλη ἠθική ὑποστήριξη πού κάποιοι καταλαβαίνουν τή σημασία τῆς ἱεραποστολῆς στόν ἀχανή χῶρο τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, ἰδιαίτερα τῆς Κίνας... Μπορεῖτε καί σεῖς νά γίνετε Ἱεραπόστολοι ἀπό τό σπίτι σας... Νά κάνετε Ἱεραποστολή στήν ἄκρη τῆς γῆς, πού ἀναπτύχθηκαν πανάρχαιοι πολιτισμοί». Τώρα ἀνασταίνεται ἡ Ὀρθοδοξία! Καί ἐπιλέγει ὁ Ἀθωνίτης Ἱεραπόστολος: «Σᾶς εὐχαριστῶ, πού μπορῶ νά μοιράζομαι μαζί σας τό ὅραμα γιά μιά Ὀρθόδοξη Κίνα, γιά μιά Ὀρθόδοξη Ἄπω Ἀνατολή». Μακάρι ἡ Ὀρθοδοξία νά φτάσει σ᾽ ὅλη τή γῆ, γιά νά γεμίσουν ἐλπίδα οἱ ἀπελπισμένες καρδιές τῶν ἀνθρώπων! q Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

63


ῶς νά ᾽ναι ἄραγε νά βαίνεις στούς αἰθέρες καί νά κοιτάζεις τά ἄστρα ἀπό κοντά;; Σχεδόν νά τά κρατᾶς;; Πῶς νά ᾽ναι ἡ γῆ μας πού πατᾶς, πού τήν ἀγγίζεις καί πού ὀσφραίνεσαι, νά μοιάζει μακρινή;; Πῶς νά ᾽ναι ἄραγε νά ψηλαφεῖς τόν Δημιουργ...;; Κάπου ἐκεῖ βρεθήκαμε, ἀνάμεσα στά ἀστέρια φθάσαμε, ἐμεῖς, «μικρές μονάδες ὕλης». Ὅταν μᾶς ἐπισκέφθηκαν ἀπό μακριά, ἀπό τήν ἀδελφή Ρωσία, οἱ ὁδοιπόροι τῶν ἀστέρων, οἱ ταξιδευτές τῶν οὐρανῶν. Ὁ Βαλερί Κόρζουν, ὁ διακεκριμένος κοσμοναύτης καί στρατηγός, κι ὁ πατήρ Ἰώβ Τάλατς, πνευματικός πατέρας τῶν ἀστροναυτῶν, πού ἐργάζονται στό κοσμοδρόμιο τοῦ Μπαϊκονούρ, συνοδευόμενοι ἀπό τήν καθηγήτρια Ἑλληνικῆς Φιλολογίας στό πανεπιστήμιο τῆς Μόσχας Ναταλία Νικολάου, πού μᾶς μετέφραζε τή γλώσσα τῶν ἀστέρων στή δική μας… Τή γλώσσα καί τά λόγια τους, πού ἀποτυπώθηκαν στό προηγούμενο περιοδικό μας... Καί σάν ἄρχισαν νά μιλοῦν, κοιτάξαμε βαθιά μές στίς καρδιές τους κι εἴδαμε μόνο οὐρανό... Κι ὅλα τριγύρω μας μορφώθηκαν κι ἔμοιασαν… κοσμοδρόμιο! Στήν Ἀστερούπολη μᾶς ὁδηγοῦν... Πρῶτα πηγαίνουμε καί προσκυνοῦμε εὐλαβικά τόν ἱερό ναό τῆς Μεταμόρφωσης, τόν περικαλλή ναό τῶν ἀστροναυτῶν, χτισμένο πάνω σέ πέτρα ἀπ’ τό Θαβώρ. Ἴσα πού θά προφθάσουμε τόν ἁγιασμό! Σφραγίζονται κι ἁγιάζονται «τῇ χάριτι καί ἐπικλήσει τοῦ Παναγίου Πνεύματος» ὅλα τά μέλη τοῦ διαστημικοῦ σταθμοῦ, ἀκόμη καί τά διαστημόπλοια! Βλέπουμε τόν πατέρα Ἰώβ! Μπαίνουμε σέ συνθῆκες ἔλλειψης βαρύτητας, ὅπως κι ἐκεῖνος, μά ἐμεῖς ἀπόψε θά φτάσουμε πολύ ψηλά, θά πετάξουμε! Ἐπιβιβαζόμαστε μέ τόν κ. Βαλερί. Μόλις 526 δευτερόλεπτα μακριά μας οἱ αἰθέρες! Κι ὅπως ἀφήνουμε τή γῆ, πιάνουμε νά μετρᾶμε οὐρανούς... Γιατί ὁ πρῶτος εἶναι ἐδῶ στή γῆ μας... Τοῦ ἑπόμενου ἴσα πού ἀγγίξαμε τίς παρυφές... Εἶναι τά ἄστρα καί τό σύμπαν. Κι ὁ τρίτος εἶναι ἀκόμη πιό ψηλά κι εἶναι ὅλα μόνο φῶς... Εἶναι ὁ ἄνω κόσμος, ἡ πολιτεία τῶν ἀγγέλων, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτόν τόν οὐρανό θωροῦν, σ’ αὐτόν τόν οὐρανό πατοῦν ὅσοι μέ καθαρή καρδία περιδιαβαίνουν μές στή γῆ... Κι ἐμεῖς, «μικρές μονάδες ὕλης», νά πού ἀντικρύσαμε τόν δεύτερο... Κι εὐθύς βλέπουμε νά προβαίνει ἡ σελήνη ἀπό κοντά, ἕτοιμη γιά νά δύσει.

70

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

Τή γῆ μας μέ λαμπιόνια στολισμένη, λουσμένη ἀπό φῶς ἐπίγειο κι οὐράνιο... Τό οὐράνιο φῶς τῆς ἀγάπης Του, τῆς ἀπροσμέτρητης ἀγάπης γιά τόν ἄνθρωπο, ἀφοῦ ὁλόκληρο τό σύμπαν εἶναι δημιουργημένο γύρω ἀπό τή Γῆ καί μόνο γιά κείνη… Οἱ ἀπέραντοι ὠκεανοί, μικρά φωτάκια πού ἀναφλέγονται, πού ἀνάφτουν κι ἔπειτα χάνονται οἱ ἀστραπές, πυροτεχνήματα οἱ κομῆτες, φεγγοβολᾶ τό Βόρειο Σέλας, λαμποκοπᾶ ἡ Ἑλλάδα μας… Μά ἐκεῖ ψηλά δέν εἴμαστε μονάχοι. Τριγύρω πρόσωπα ἄγνωστα, ἀλλιώτικα· πρόσωπα ἀπό χῶρες μακρινές... Ρωσία, Καναδά, Ἰαπωνία, Ἀμερική, Εὐρώπη. (Κι ἀνάμεσά τους Ἕνα νά στέκει ἀμετάβλητο καί σταθερό, αἰώνιο κι ἀναλλοίωτο, πού ἄφηνε στίγμα ἀθανασίας… Καί σάν κοιτάξαμε στά πρόσωπα ξανά, ἔμοιαζαν στά δικά μας) κι εἴδαμε πώς τριγύρω βρίσκονταν μονάχα ἀδελφοί μας… Γιατί ὅλα τά πρόσωπα συσσωματώθηκαν, ἔγιναν ἕνα, ἔγιναν Ἰησοῦς Χριστός... Γιατί στόν κόσμο τοῦ Θεοῦ, στό σύμπαν Του, ὅπου κι ἄν ὑπάρχει Ἐκεῖνος, τά σύνορα γκρεμίζονται καί δέν ὑπάρχουν ξένοι... Μά ὅλοι μία μορφή... Καί ξάφνου κι ἄλλα πρόσωπα! Μά αὐτά μᾶς


θύμιζαν γνωστά! Ἦταν ὁ ἅγιος Σέργιος κι οἱ ἅγιοι Θεόδωροι, ὁ ἅγιος Φιλάρετος κι ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος, ὁ ἅγιος Πέτρος μητροπολίτης Μόσχας. Ἅγιοι πού συντροφεύουν σώματι κι ἀναλλοίωτοι, πού κατεβαίνουν ὁλοζώντανοι ἀπό τόν ἄλλο οὐρανό γιά νά ἀγρυπνοῦν γιά μᾶς καί νά πρεσβεύουν... Καί ἐν μέσῳ αὐτῶν περίλαμπρος, ἡ Παναγία τοῦ Καζάν, ἡ Παναγιά τοῦ Βλαδιμήρ, ἡ Παναγιά τοῦ Βαλαάμ, ἡ Παναγία μας... Νά ἀγκαλιάζει ὅλη τήν πλάση... Κι Ἐκεῖνος, ὁ γλυκύς Ἰησοῦς, ὁ ἀναστημένος Χριστός... Ἄφησε ἐκεῖ τό τίμιο ξύλο τοῦ Σταυροῦ Του, γιά νά γυρνᾶ ἀδιάλειπτα γύρω ἀπό ἐμᾶς καί νά μᾶς προστατεύει… Μά κύλησε ὁ χρόνος, ὅπως κυλᾶ γλυκά ἡ μυστική μουσική τοῦ σύμπαντός Του, ἡ ἀφανέρωτη μελωδία Του.. .Κι ἐμεῖς θά πρέπει νά γυρίσουμε. Ἐπίπονη ἡ ἐπιστροφή στή Γῆ… Τά πόδια ἀδύναμα, δέν στέκονται,

δέν περπατοῦν. Σέ ἀπορία ὁ νοῦς. Χρειάζονται μέρες… Μά ἡ καρδιά, μά ἡ ψυχή μας φλέγεται… Γιατί Ἐκεῖνος ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς, συνεπορεύετο ἡμῖν... Βάδιζε ἁπαλά μαζί τους καί μαζί μας… Πίσω στή Γῆ λοιπόν. Εἴμαστε ἐδῶ ξανά «μονάδες ὕλης» πού ἀναλύθηκαν, πού ἔσπασαν σέ ἄπειρα μόρια εὐτυχίας... Γιατί αὐτοί πού ἄγγιξαν τό θαῦμα ἐπέτρεψαν λίγες στιγμές νά ἀγγίξουμε κι ἐμεῖς τά ἴχνη Του, νά συναντήσουμε ξανά τήν ἄφθορη εἰκόνα Του μέσα μας… Καί νιώσαμε μεγάλοι…! Κι ὁ πατήρ Ἰώβ, ἡ κυρία Ναταλία ἡ διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Μόσχας κι ὁ κύριος Βαλερί ὁ στρατηγός, ὁ ἥρωας, ὁ κοσμοναύτης, διάλεξε νά σταθεῖ μπροστά μας... ἀναγνώστης. Διάλεξαν νά σταθοῦν μπροστά μας σιωπηλά... Ἁπλοί καί ταπεινοί... Βλαστοί ἁγίας Ρωσίας, γόνοι γῆς μαρτυρικῆς… Δοῦλοι Θεοῦ… Βγαίνουμε ἔξω κι ἀτενίζουμε ψηλά, μέ νοσταλγία τά οὐράνια σχήματα... Μήπως καί ξαναβροῦμε τόν Παράδεισο, πού μόλις ζήσαμε κι αὐτόν πού χάσαμε… Τώρα γνωρίζουμε πώς κάπου ἐκεῖ ψηλά δέ δέονται μονάχα οἱ ἅγιοί μας, μά κι ἄλλοι πιό κοντά σέ μᾶς... Τώρα γνωρίζουμε πώς κι ἄν ὅλα ὅσα θυμίζουν τόν Θεό καταστραφοῦν, τόν οὐρανό δέν θά μπορέσουνε ποτέ νά μᾶς τόν πάρουν... Κοιτάζω γιά ἄλλη μιά φορά τόν οὐρανό καί βλέπω τά μυριάδες ἄστρα Του νά λάμπουν πάνω μας, νά ἀκτινοβολοῦν κι ἴσα πού καταφέρνω νά ψελλίσω... Θεέ μου… Δ.Κ. Φοιτήτρια Νομικῆς Ἀθηνῶν

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

71


Ἕνα ἀπό τά ὡραιότερα συγγράμματα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου εἶναι ἡ ΕΞΑΗΜΕΡΟΣ. Πρόκειται γιά ἐννέα ὁμιλίες πού συνέγραψε ὁ ἱερός Πατήρ στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, μέ τίς ὁποῖες ἑρμήνευσε καί σχολίασε μέ τρόπο θαυμάσιο τό πρῶτο κεφάλαιο τῆς Γενέσεως, δηλαδή τό πρῶτο κεφάλαιο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ὅταν μελετᾶ κανείς τήν «Ἑξαήμερο», θαυμάζει τόν ἱερό Συγγραφέα της γιά τήν εὐρυμάθειά του, τήν παρατηρητικότητά του καί τή μεθοδικότητα τῆς συγγραφῆς του. Ὁ φίλος του ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός στόν «Ἐπιτάφιόν του εἰς τόν Μέγαν Βασίλειον» μεταξύ τῶν ἄλλων ἀναφέρει: «Ὅταν τήν Ἑξαήμερον αὐτοῦ μεταχειρίζωμαι καί διά γλώσσης φέρω, μετά τοῦ κτίστου γίνομαι καί γινώσκω κτίσεως λόγους καί θαυμάζω τόν κτίστην πλέον ἤ πρότερον» (PG 36, 585). Αὐτός ἀκριβῶς ἦταν καί ὁ σκοπός γιά τόν ὁποῖο συνέταξε ὁ Ἅγιος τίς ὁμιλίες του αὐτές καί τίς ἐξεφώνησε πρός τούς πιστούς τῆς Ἐπισκοπῆς του. Γιά νά βοηθήσει νά ἐννοήσουν τί σημαίνει τό κάθε τι πού ὑπάρχει στήν κτίση καί νά παρακινοῦνται νά δοξολογοῦν τόν Δημιουργό καί νά Τόν ἀγαποῦν περισσότερο. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα ἀπό τό ἐξαίρετο αὐτό πατερικό σύγγραμμα παραθέτουμε στή συνέχεια.

Ἀφοῦ τονίσει στήν ἀρχή ὁ Ἅγιος ὅτι συγγραφεύς τῆς «Ἑξαημέρου» εἶναι ὁ ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ Μωϋσῆς καί ὅτι ἡ συγγραφή του δέν εἶναι καρπός «σοφίας ἀνθρωπίνης», ἀλλά «Πνεύματος Ἁγίου», προσθέτει: «Πολυφωνότατοι πραγματεῖαι τοῖς σοφοῖς τοῦ κόσμου περί τῆς οὐρανίου φύ-

72

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013


σεως καταβέβληνται… ἀλλ’ ἡμεῖς ἐκείνους ὑπ’ ἀλλήλων ἐάσαντες καταβάλλεσθαι πεισθέντες Μωϋσεῖ τόν ἀριστοτέχνην τῶν σοφῶς καί ἐντέχνως γενομένων δοξάσωμεν, καί ἐκ τοῦ κάλλους τῶν ὁρωμένων τόν ὑπέρκαλον ἐννοώμεθα, καί ἐκ τοῦ μεγέθους τῶν αἰσθητῶν τούτων καί περιγραπτῶν σωμάτων ἀναλογιζώμεθα τόν ἄπειρον καί ὑπερμεγέθη καί πᾶσαν διάνοιαν ἐν τῷ πλήθει τῆς ἑαυτοῦ δυνάμεως ὑπερβαίνοντα» (ΕΠΕ 4, 60). «Βούλομαί σοι σφοδρότερον τῆς κτίσεως ἐνιδρυνθῆναι τό θαῦμα, ἵν’ ὅπου περ ἄν εὑρεθῇς καί ὁποίῳ δήποτε γένει τῶν φυομένων παραστῇς, ἐναργῆ λαμβάνῃς τοῦ ποιήσαντος τήν ὑπόμνησιν» (ΕΠΕ 4, 176). «Πῶς ἀπό τῆς αὐτῆς νοτίδος ἐν μέν τῇ ἀμπέλῳ οἶνος συνίσταται, ἐν δέ τῇ ἐλαίᾳ τό ἔλαιον; καί οὐ τοῦτο μόνον θαυμαστόν, πῶς ὧδε μέν τό ὑγρόν ἀπεγλυκάνθη, ἐκεῖ δέ λιπαρόν γέγονεν, ἀλλ’ ὅτι καί ἐν τοῖς γλυκέσι καρποῖς ἡ παραλλαγή τῆς ποιότητος; ἄλλο γάρ τό ἐν ἀμπέλῳ γλυκύ καί ἄλλο τό ἐν μηλέᾳ καί σύκῳ καί φοίνικι... αἱ δέ κατά τάς χρόας διαφοραί πόσαι; ἴδοις ἄν ἐν λειμῶνι τό αὐτό ὕδωρ ἐρυθραινόμενον ἐν τῷδε τῷ ἄνθει καί ἐν ἄλλῳ πορφυροῦν καί κυανοῦν ἐν τῷδε καί ἐν ἑτέρῳ λευκόν» (ΕΠΕ 4, 204-206). «Ἔχεις οὖν οὐρανόν διακεκοσμημένον, γῆν κεκαλλωπισμένην, θάλασσαν εὐθηνουμένην τοῖς οἰκείοις γεννήμασιν, ἀέρα πλήρη τῶν διιπταμένων αὐτόν ὀρνίθων, πάντα προστάγματι Θεοῦ ἐκ τοῦ μή ὄντος εἰς τό εἶναι παραχθέντα… μή λήξῃς ποτέ τοῦ θαύματος, μηδέ τοῦ διά πάσης τῆς κτίσεως δοξάζειν τόν ποιητήν» (ΕΠΕ 4, 326). «Ταῦτα ἀπόδειξιν ἔχει τοῦ… πάντα ἴχνη φέρειν τῆς τοῦ ποιήσαντος σοφίας» (ΕΠΕ 4, 356).

Ἑρμηνεία (4, 60) Ἔχουν γραφεῖ πολλές πραγματεῖες ἀπό τούς σοφούς τοῦ κόσμου ὡς πρός τή φύση τοῦ οὐρανοῦ. ÿ Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

73


Ἀφήνοντας ὅμως ἐμεῖς τούς συγγραφεῖς αὐτούς νά καταρρίπτουν ὁ ἕνας τίς ἀπόψεις τοῦ ἄλλου, ἄς ἐμπιστευθοῦμε τό Μωϋσῆ πού συνέγραψε τήν Γένεσι καί ἄς δοξάσουμε τόν ἀριστοτέχνη Δημιουργό τῶν κτισμάτων, πού δημιουργήθηκαν μέ σοφία καί τέχνη· καί ἀπό τό κάλλος αὐτῶν τά ὁποῖα βλέπουμε, ἄς σκεφτόμαστε Αὐτόν πού ὑπερβαίνει κάθε κάλλος· καί ἀπό τό μέγεθος αὐτῶν τῶν σωμάτων πού εἶναι αἰσθητά καί περιγραπτά ἄς στρέφεται ὁ νοῦς μας πρός Ἐκεῖνον, πού εἶναι ἄπειρος καί ὑπερμεγέθης καί ὑπερβαίνει μέ τό πλῆθος τῆς δυνάμεώς Του κάθε τι πού μπορεῖ νά σκεφθεῖ ὁ νοῦς.

(4, 176) Θέλω νά ἐντυπωθεῖ ζωηρά στήν ψυχή σου τό θαῦμα τῆς Δημιουργίας, ὥστε ὁπουδήποτε βρεθεῖς καί σ’ ὁποιοδήποτε φυτό κοντά σταθεῖς νά παίρνεις μιά δυνατή ἀφορμή καί παρακίνηση γιά νά ἐνθυμεῖσαι τό Δημιουργό Κύριο.

(4, 204-206) Σκέψου: Πῶς ἀπό τήν ἴδια ὑγρασία, ἀπό τό ἴδιο νερό, στό μέν κλῆμα ἔχουμε τό κρασί στή δέ ἐλιά τό λάδι; Καί δέν εἶναι μόνο αὐτό θαυμαστό, πῶς δηλαδή τό νερό ἐδῶ ἔγινε γλυκό καί ἐκεῖ λιπαρό, ἀλλ’ ὅτι καί στούς γλυκούς καρπούς ὑπάρχει ἀπερίγραπτη ποικιλία ποιότητος. Διότι ἄλλη εἶναι ἡ γλυκύτητα στό σταφύλι, ἄλλη στό μῆλο, ἄλλη στό σύκο, διαφορετική στόν χουρμά... Πόσες ἐπίσης εἶναι καί οἱ διαφορές τῶν χρωμάτων; Σ’ ἕνα λειβάδι μπορεῖς νά δεῖς τό ἴδιο νερό σ’ ἄλλο λουλούδι νά γίνεται κοκκινωπό, σ’ ἄλλο πορφυρό, σ’ ἐκεῖνο γαλάζιο καί σ’ αὐτό λευκό. (4, 326) Ἔχεις λοιπόν, ἄνθρωπε, τόν οὐρανό στολισμένο μέ τά ἄστρα, τή γῆ καλλωπισμένη μέ τά διάφορα φυτά, τή θάλασσα πλούσια μέ τά προϊόντα της, τόν ἀέρα γεμάτον μέ τά πουλιά πού τόν διασχίζουν, ὅλα αὐτά πού ἦρθαν στήν ὕπαρξη ἀπό τήν ἀνυπαρξία μέ ἕνα πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ. Μή παύσεις ποτέ νά θαυμάζεις τή Δημιουργία καί νά δοξάζεις διά μέσου τῆς ὑλικῆς κτίσεως τόν Δημιουργό τοῦ παντός. (4, 356) Αὐτά ἀποδεικνύουν ὅτι ὅλα ἔχουν ἐπάνω τους ἴχνη τῆς σοφίας τοῦ Δημιουργοῦ τους. q

74

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013


ΑΘΕΑΤΟΙ ΣΥΝΩΜΟΤΕΣ Σεβαστέ μας κ. Βασιλειάδη, Ὁ πρόεδρος Ε. Τ. τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Β. Νικόπουλος μέ τό ἐξαίρετο ἄρθρο του στή «Δράση μας» (Νοεμ. ’12) περί παραβιάσεως τοῦ συντάγματος, μᾶς ἔδωσε ἀφορμή γιά κάποιες σκέψεις. Δέν ἔχουμε ἀκόμη κατανοήσει ὅτι ἔχει ἐπιβληθεῖ στούς λαούς παγκόσμια οἰκονομική δικτατορία, ἡ ὁποία ἐπηρεάζει ἄμεσα καί τήν πολιτική τῶν χωρῶν. Πόσο παραστατικά τό θέτει ὁ ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος: «Ἔχουμε γίνει ὑποψήφιοι δοῦλοι ἀπρόσωπων ὁμάδων, ἀνώνυμων ἐμπόρων τοῦ χρήματος, πού ρυθμίζουν τίς οἰκονομίες τῶν λαῶν. Πρόκειται γιά τίς λεγόμενες «ἀγορές»... Δροῦν μέ καλυμμένα πρόσωπα καί μποροῦν νά καταδικάσουν ἑκατομμύρια ἀνθρώπους στήν ἀνεργία καί στήν κοινωνική ἐξαθλίωση...». Ὁπωσδήποτε δέν ὑπάρχουν νόμοι καί συντάγματα γι’ αὐτούς, ὅπως θά τό ἤθελε ὁ εὐσυνείδητος δικαστικός μας κ. Νικόπουλος. Μάλιστα οἱ ἀθέατοι αὐτοί συνωμότες προωθοῦν μέ

ὅλα τά μέσα τήν ἀθεΐα καί τή διαφθορά, γιατί ἔτσι πιστεύουν ὅτι θά κυριαρχήσουν στήν οἰκουμένη. Εἶναι αὐτοί πού θά φέρουν τόν Ἀντίχριστο τελικά. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες φιλόσοφοι ἐτόνιζαν ὅτι κύριο μέλημα τῶν ἀρχόντων πρέπει νά εἶναι ἡ ἠθική διαπαιδαγώγηση τῶν πολιτῶν, παράλληλα μέ τή θεοσέβεια. Τό πράττουν αὐτό οἱ σημερινοί «ἄρχοντές» μας; Κάθε ἄλλο! Κυρίως μέσῳ τῶν παντοδύναμων Μ.Μ.Ε. ἔχουν καταδιαφθείρει τό λαό μας! Ἀναφορικά μέ τήν οἰκονομία μας, μᾶς ἔχουν τεχνηέντως ὁδηγήσει σέ ἐπικίνδυνη χρεωκοπία. Ἀλλά καί τά πρόσφατα μέτρα πού μᾶς ἐπέβαλαν μέ τό ψηφισθέν ἀπό τή Βουλή πολυνομοσχέδιο, θά μᾶς ὁδηγήσουν σέ μεγαλύτερη ὕφεση!... Ποῦ ἀποβλέπουν ἄραγε; Ἐκεῖ πού ἔχουμε φθάσει, μόνο ὁ Θεός μπορεῖ νά σώσει τήν Ἑλλάδα – καί θά τήν σώσει! Μέ σεβασμό καί τιμή Ἰωάννης Θεοδωρόπουλος Ἀπόστρατος Π. Ν.

*

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ Στή «ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ» Ὅσοι στέλνουν ἐπιστολές ἤ συνεργασίες στή «Δράση μας» παρακαλοῦμε νά ἔχουν ὑπόψη τά ἀκόλουθα: 1. ῾Η ἔκταση τῶν ἄρθρων νά μήν ὑπερβαίνει τή 1 1/2 σελίδα Α4 μέ στοιχεῖα τῶν 12 στιγμῶν. 2. Ποιήματα ἔχουν συγκεντρωθεῖ ὑπερβολικά πολλά καί δέν εἶναι δυνατόν νά προωθηθοῦν ἄλλα, πολύ δέ περισσότερο, διότι τό Περιοδικό δέν εἶναι λογοτεχνικό. 3. ῞Οσοι στέλνουν συνεργασία γιά ἐπίκαιρο τεῦχος, ἄς γνωρίζουν ὅτι τό Περιοδικό ἑτοιμάζεται περίπου τρεῖς μῆνες ἐνωρίτερα ἀπό τόν μήνα κυκλοφορίας του. Κυκλοφο-

ρεῖ δέ συνήθως στίς ἀρχές καί ὄχι στό τέλος ἑκάστου μηνός. 4. ῾Η ἔκταση τῶν ἐπιστολῶν πρός τή «Δράση μας», δέν πρέπει νά ὑπερβαίνει τά 3/4 τῆς σελίδος τοῦ Α4 μέ στοιχεῖα 12 στιγμῶν. Πρέπει δέ νά ἀναγράφουν τά πλήρη στοιχεῖα τοῦ ἀποστολέως (ὀνοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο). ᾽Επιστολές μακρές δέν δημοσιεύονται. 5. Οἱ ἀποστελλόμενες συνεργασίες ἐγκρίνονται ἤ ἀπορρίπτονται ἀπό τή Συντακτική ᾽Επιτροπή τοῦ Περιοδικοῦ. 6. Κείμενα δημοσιευόμενα ἤ μή δέν ἐπιστρέφονται. Ἡ Σύνταξη

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

75


Τοῦτο τό ἔντυπο, ὅπως  θά ἔχετε διαπιστώσει,  δέν πολιτεύεται. Ἑπο αὐτή. Ὡστόσο τά τραγ μένως οὔτε καί ἡ στήλ ικά γεγονότα τῶν τελ η ευ ταίων ἐτῶν στήν πατρί στίς μέρες μας, ἀποτε δα μας καί τά ὅσα ζοῦμ λέσματα κάκιστης πολ ε ιτικῆς ὅπως ὁμολογο νά παρέμβουμε. Ὄχι γι ῦν ὅλοι, μᾶς ἀναγκάζ ά νά ἀθωώσουμε κάπ ου ν οιους καί νά κατηγορή νά ἀναμιχθοῦμε στά ἀλ σουμε ἄλλους. Οὔτε γι ληλοκατηγορητήρια τῶ ά ν πολιτικῶν μας, ἀλλ ἀκόμη μιά φορά ‒ τό ά γιά νά διαπιστώσουμ  ὑπαινιχθήκαμε καί κ ε άποτε ἄλλοτε ‒ τή ρίζα διαχρονικά, δυστυχῶ  τοῦ κακοῦ, πού μαστί ς, τόν τόπο μας. Ἑνός κ ζε ι ακ οῦ ἀπότοκου μιᾶς νοο ποιεῖ τήν ἐπικοινωνι τροπίας πού χρησιμοακή  τρομοκρατία, βρί ζει,  στιγματίζει μέ ταμ τήν τηλεόραση καί τό δ πέλες,  χρησιμοποιών ιαδίκτυο. Οἱ ἀσχολού τας μενοι μέ τήν πολιτικ κες, τά σασπένς, τά μ ή χρησιμοποιοῦν τίς ἀ ειδιάματα, τίς ὑποσχέσ τάεις καί σπανιότατα τή χρονικός Παπαδιαμά ν καθαρή ἀλήθεια.Ὁ ντης ἀναφερόμενος σ  δι ατο ύς πολιτικούς εἶναι κ μαστιγωτικός.  Ὀρθά  αυστικός, σαρκαστικ δέ ἔχει γραφεῖ ὅτι εἶνα ός, ι πάντοτε ἐπίκαιρος.  νωνικό καί πολιτικό  Καί ὅτι συνέλαβε τό  μας πρόβλημα καλύτε κο ιρα ἀπό κάθε ἄλλον. Ἄ Στό διήγημά του «Ἔμπ ς τόν ἀκούσουμε λοιπό οροι τῶν ἐθνῶν» γράφ ν.  ει: «Ἡ γενεαλογία τῆ νεχής καί γνησία κατά ς πολιτικῆς εἶναι συ τούς προγόνους. Ἡ ἀ ργία ἐγέννησε τήν πε πεῖναν. Ἡ πεῖνα παρή νίαν. Ἡ πενία ἔτεκε τ γαγε τήν ὄρεξιν. Ἡ ὄ ήν ρε ξις ἐγέννησε τήν αὐθ ἐγέννησε τήν λῃστεί αιρεσίαν. Ἡ αὐθαιρε αν. Ἡ λῃστεία ἐγέννη σί α σε τήν πολιτικήν. Ἰδο τοῦ τέρατος τούτου. Τ ύ ἡ αὐθεντική καταγω ότε καί τώρα, πάντοτε γή  ἡ  αὐτή. Τότε διά τῆς βία καί διά τῆς βίας. Πάντ ς. Τώρα διά τοῦ δόλου οτε ἀμετάβλητοι οἱ σ ... χοινοβάται οὗτοι, οἱ Ἀ οὗτοι πίθηκοι (καλῶ θίγγανοι, οἱ γελωτοπο  δέ οὕτω τούς λεγομ ιο ί έν ους πολιτικούς). Μαῦ ζοντες δεσμά διά τούς ροι χαλκεῖς κατασκε  λαούς ἐν τῇ βαθυζόφ υάῳ σκοτίᾳ τοῦ αἰωνίο (Ἀλέξανδρος Παπαδια υ ἐργαστηρίου των...» μάντης, ΑΠΑΝΤΑ, Τόμ   . Α΄, κριτική ἔκδοση Ν λος, ἐκδ. Δόμος, σελ. 2 .Δ. Τριανταφυλλόπου 76). Ἐξάλλου στό διήγημ ά του «Οἱ Χαλασοχώ ρηδες» γράφει: «Ἡ ἠ καί ὅστις ὡς ἐπάγγελμ θική δέν εἶναι ἐπάγγ α θέλει νά τήν μετέλθῃ ελμα, , πλανᾶται οἰκτρῶς κα πράγματι φιλοσοφῇ, κα ί γίνεται γελοῖος. Ὅστ ί ἀληθῶς πονῇ τόν τόπ ις ον του καί ἔχει τήν ἠ τῆς γλώσσης ἤ εἰς τήν θικήν ὄχι εἰς τήν ἄκρ  ἀκωκήν (μύτη, ἄκρη) αν  τῆ ς γραφίδος, ἀλλ᾽ εἰς τ ψυχῆς, βλέπει πολύ κα ά ἐνδόμυχα αὐτά τῆς λά ὅτι εἶναι ἀδύνατο ν νά πολιτευθῇ. “Κυάμ ων ἀπέχεσθαι”*» Δέν εἶναι οἱ μόνοι καυ (ὅ .π. Τόμ. Β΄, σελ. 453). στικοί καί σαρκαστικ οί λόγοι τοῦ Παπαδιαμ κούς, τούς ὁποίους θ άντη γιά τούς πολιτιεωρεῖ καί ὡς «καταστ ροφεῖς τοῦ  ἔθνους». Γ θουμε. Πολύ μᾶς βοη ι᾽  αὐ τό καί θά  ἐπανέλθάει στή σύγχρονη τρ αγική συγκυρία ἡ φω τισμένη σκέψη του. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ἡ  σ ύν τα ξη *Ἡ φράση «Κυάμων ἀπ έχεσθαι» ἀνήκει στόν  Πυθαγόρα καί σημαίν κύαμοι, τά κουκιά, χρ ει μακράν τῆς πολιτικῆ ησιμοποιοῦνταν τότε ς. Οἱ  στίς ἐκλογές πολιτικῶ ν προσώπων.

92

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013


αί τήν πομάκου, διαγράψτε τή δημοκρατία κ έρτε τό αί φ τα κ ύτη λιτική, διαγράψτε τή βαρ υς σας όρο ρυφ πάνω κάτω, ἀλλάξτε τούς δο λα τά τε ὅ νά ἔχουν τετράγωνη τροχιά, ἀλλάξ ι καί ἔστω βιβλία σας (γιατί παντοῦ θά ὑπάρχε ν καθημεμία ἑλληνική λέξη), σβῆστε ἀπό τή λλάξτε η, ἀ λέξ κή  ρινότητά σας κάθε ἑλληνι ριστοῦ, ῦ Χ α το τά Εὐαγγέλια, ἀλλάξτε τό ὄνομ κά  καί ηνι πού καί αὐτό βγαίνει  ἀπό τά  Ἑλλ λλάξτε σημαίνει αὐτός πού ἔχει τό χρίσμα, ἀ   ἔχει  τήν 1. Γκρεμίστε ὅλη τήν καί  τό  σχῆμα  κάθε  ναοῦ  (νά  μήν γα Ἀλέ Μέ  τόν στε ἑλληνική γεωμετρία), σβῆ Ἑλλάδα σέ βάθος 100 μέτρων.   καί ούς θικ ον τόν ξανδρο,  σβῆστε  ὅλους  τους  Μυ 2. Ἀδειάστε ὅλα τά μουσεῖα σας, ἀπό ὅλ ,  σας δεία Ἱστορικούς ἥρωες, ἀλλάξτε τήν παι κόσμο.  τόν πλα- ἀλλάξτε τό ὄνομα τῆς ἱστορίας,  ἀλλάξτε τά 3. Γκρεμίστε κάθε τί Ἑλληνικό ἀπό ὅλο άξτε τόν ὀνόματα στά Πανεπιστήμια σας, ἀλλ νήτη... όν ἀρατε τ ιῆσ οπο  παν- τρόπο γραφῆς σας, χρησιμ Ἔπειτα  σβῆστε  τήν Ἑλληνική  γλώσσα ἀπό ψτε, γρά δια ,  βικό,  διαγράψτε  τή  φιλοσοφία τοῦ. ική σας. διαγράψτε, διαγράψτε... 1. Ἀπό τήν Ἰατρική σας, τή... Φαρμακευτ λγεβρα) Θά πεῖτε «δέν γίνεται». 2. Ἀπό τά Μαθηματικά σας (γεωμετρία, ἄ  μποΣωστά, δέν γίνεται· γιατί μετά δέν θά 3. Ἀπό τή Φυσική σας, Χημεία ! Δέν αση ρότ ία π ρεῖτε νά στεριώσετε οὔτε μ 4. Ἀπό τήν Ἀστρονομική σας , ἡ νας λλη γίνεται  νά  σβήσει  ἡ Ἑλλάδα,  ὁ Ἕ 5. Ἀπό τήν πολιτική σας τη.. ανή . προσφορά του πάνω σ᾽ αὐτόν τόν πλ 6. Ἀπό τήν καθημερινότητά σας. τε  κάθε Διαγράψτε  τά  μαθηματικά,  διαγράψ ὐθείαήν ε ο, τ Ἡ πρόκληση πάντως ἰσχύει: γων σχῆμα,  κάντε τό τρίγωνο-ὀκτά εῖ στή τίριά σας, «Ἡ τελ ευταία λέξ η πού θά ἀκο υστ καμπύλη, σβῆστε τή γεωμετρία ἀπό τά κ q άξια σας, γῆ θά εἶνα ι... ΕΛΛ ΗΝ ΙΚΗ !...» . τούς δρόμους σας, τά παιχνίδια σας, τά ἁμ ί κάθε φαρσβῆστε τήν ὀνομασία κάθε ἀσθένειας κα

Ἐκπληκτικό κείμενο ἀπό τό  Γάλλο λογοτέχνη  Ζάν  Ρισπέν  Ζάν (1849-1926): «Δέν γίνεται νά σβήσει ἡ Ἑλλάδα, ὁ Ἕλληνας,  ἡ  προσφορά  του πάνω  σ᾽  αὐτόν  τόν πλανήτη...».

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

93


Ἐνῶ σ’ ὅλες σχεδόν τίς χῶρες  τῆς  Εὐρώπης  μιλοῦν ὑποτιμητικά γιά τήν πατρίδα μας, καί μέσα στή χώρα μας, χωρίς νά συνετιστοῦμε  ἀπό τήν οἰκτρή οἰκονομική  κατάστασή μας,  ἐξακολουθοῦμε  νά τρωγόμαστε μέ τά κομματικά  πάθη  μας,  στή  μακρινή  Αὐστραλία  οἱ  ἐκεῖ  Ἕλληνες  πέτυχαν  ἕνα θαῦμα! Χάρη στίς ἐνέργειες τῶν ὁμογενῶν βουλευτῶν, μέ ἐπικεφαλῆς τήν ὁμοσπονδιακή βουλευτή τοῦ Ἐργατικοῦ  Κόμματος  κ.  Μαρία  Βαμβακινοῦ  καί τοῦ  συντονιστοῦ  Ἐκπαίδευσης  τοῦ  Ἑλληνικοῦ Προξενείου  Μελβούρνης  κ.  Βασιλείου  Γκόκα,  ὁ ὁποῖος  συντόνιζε  τίς  ἐνέργειες  τῆς  ὁμογένειας σχετικά μέ τό θέμα, ἄλλαξε τελικά ἡ ἀπόφαση τῆς

Εἶναι ἄξιο  προσοχῆς  τό  μετά πόσης  προθυμίας καί  πατριωτικῆς σχεδόν  εὐφροσύνης, παπποῦδες καί γονεῖς  ὁδηγοῦν νήπια  καί  μικρούς μαθητές στά κέντρα τῶν  ἀνατολικῶν πολεμικῶν τεχνῶν (καράτε,  τζοῦντο,  κουμφού κ.λπ.). Λιλιπούτεια κοριτσάκια, μέ  τόν κινέζικο μανδύα  στά  μέτρα τους, μέ τή  φαρδειά ζώνη στή μέση, ὁδηγοῦνται ἀπό τό χεράκι ἤ μέσα ἀπό τό Ι.Χ. στά κέντρα αὐτά, πού ὅλο  καί  πληθύνονται,  ὄχι μόνο  στά  ἀστικά κέντρα, ἀλλά καί σέ οἰκισμούς κωμοπόλεων καί ἀκριτικῶν ἀκόμα νησιῶν μας. Δέν  ἀρκοῦν  οἱ  ποικιλώνυμοι  αἱρετικοί προπαγανδιστές  -  ξένοι  καί  ντόπιοι  -  πού ὀργώνουν τή χώρα καί φανατίζουν κάποιους

94

Ἐπιτροπῆς Διαμόρφωσης τοῦ Ἐθνικοῦ Προγράμματος  Διδασκαλίας  Γλωσσῶν  τῆς  Αὐστραλίας (ACARA). Καί ἐνῶ  ἀρχικά προβλεπόταν ἡ ἑλληνική γλώσσα νά διδάσκεται μόνο σέ μαθητές καί μαθήτριες ἑλληνικῆς καταγωγῆς, ἀποφασίσθηκε ὁριστικά νά διδάσκεται ὑποχρεωτικά ὡς δεύτερη γλώσσα σέ ὅλα τά σχολεῖα πρωτοβάθμιας καί δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης τῆς Αὐστραλίας. «Ἡ  περίληψη  τῆς  ἑλληνικῆς  γλώσσας  στό ἐθνικό πρόγραμμα διδασκαλίας γλωσσῶν ὡς δεύτερης γλώσσας στό  δημοτικό καί στό γυμνάσιο ἱκανοποιεῖ τό αἴτημα τῆς ὁμογένειας καί διαμορφώνει νέες, θετικές προοπτικές γιά τή γλώσσα μας στό αὐστραλιανό ἐκπαιδευτικό σύστημα»  (Ἐφημ. «Δημοκρατία» 16.11.12). Ἄς ἀφουγκραστοῦν τόν ἀντίλαλο πού φτάνει ἀπό τήν Αὐστραλία  οἱ ἁρμόδιοι τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας  μας  καί  πρό  πάντων  οἱ  κομματάρχες μας! q

ἀπληροφόρητους, ὥστε νά καταπιέζουν τά ἀνήλικα παιδιά τους γιά νά ἀκολουθήσουν, προκει νέα μένου  «νά  ἀναγεννηθοῦν»  (!),  τή  ή«Ἐκκλησία» τους καί μάλιστα ἐπί ποινῇ στερ θημά σεως καί τῶν ἀπαραίτητων σχολικῶν βοη των; Ἄραγε ἀγνοοῦν οἱ γονεῖς, οἱ ἐκπαιδευτικοί ες καί  οἱ  ἁρμόδιοι  γενικά  φορεῖς  ὅτι  οἱ  τέχν , πού σμοῦ δουι αὐτές εἶναι ὁ προθάλαμος τοῦ Ἰν ὡς θρησκεία ἀποβλέπει στήν αὐτοεξόντωση τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας μέ τό ἰδεῶδες τῆς ις «νιρβάνα»; Ἄλλωστε δέ λείπουν οἱ περιπτώσε παιδιῶν μας, πού ἀπό τά ἐδῶ κέντρα βρέθηκαν στό Θιβέτ γιά ἄμεση προσέγγιση αὐτῶν τῶν δοξασιῶν καί τῶν ἐφαρμογῶν τους. Δέν εἶναι ἐγκληματικό Ἑλληνόπουλα, ὑπάρξεις πολύτιμες σύμφωνα μέ τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας, νά παραδίδονται ἀπό τούς κηδεμόνες τους σέ ἐξοντωτικές καί χαυνωτικές ψυές χικές καταστάσεις, νά ἐγκαταλείπουν σπουδ καί δημιουργική ζωή μέ ποιό κέρδος τάχα; q

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013


πεῖ, γιατί Στίς μέρες τῶν ἐθνικῶν καί τρεῖς  φορές κι ἐκεῖνος δίσταζε  νά τό οιοῦν τό σιμοπ ά χρη γός ν δοκιμασιῶν καί τῆς  ἀνα- εἶχε ἀπαγορεύσει ὁ Στρατη αν.  ήγαιν πάντεχης  οἰκονομικῆς ὄνομα «Πλαστήρας», ὅπου κι ἄν π Ἡ ἀνεργία ὅμως τόν πίεζε καί τό εἶπε. Τόν προσέδυσπραγίας ἐντυπωσιαζόάθει ὁ στραμαστε, ὅταν διαβάζουμε ἤ λαβαν, ἀλλά τελικά δέν πῆγε. Τό εἶχε μ ἀκοῦμε πώς ἡ Ἑλλάδα κι τηγός, τόν κάλεσε καί τόν ἐπέπληξε:  ―«Ἄν ἔχεις ἀνάγκη, κάτσε ἐδῶ. Θά μοιραζόμαστε ἄλλες ἐποχές πέρασε ἀπό  ἦταν ψωμί, σκοτεινά  τέτοια κανάλια τό φαγητό μου...». Καί  τό φαγητό του ἐλιές καί λίγο τυρί... καί βγῆκε σέ ἀναψυχή.  Ἡ βασίλισσα Φρειδερίκη ἐπισκέφθηκε κάποια μέρα Παράλληλα  ἀναφέρονται  καί  ὀνόματα  φωτι θυπουργό  Πλαστήρα,  ἐπειδή  ἦταν σμένων ἡγετῶν καί πολιτικῶν ἀνδρῶν, πού  συ- (1952)  τόν  Πρω ἄρρωστος, στό  λιτό  ἐνοικιαζόμενο διαμέρισμά του. νέπασχαν μέ τόν πληγωμένο λαό.  ν εἶδε νά χρησιμοποιεῖ ἕνα ράνΤέτοιος ἦταν καί ὁ  «Μαῦρος Καβαλάρης»,  «ὁ Ἔνιωσε ἔκπληξη ὅτα ἰκειότητα:  μεγάλος πολιτικός τῆς φτώχειας», ὅπως τόν ἔλε- τζο καί ρώτησε μέ ο εις αὐτό;». Κι ἐκεῖνος ἀξιοό κάν 1) ιατί τ ―«Νίκο, γ γαν τότε,  ὁ πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος (195  ἀφοπλιστική ἁπλότητα:  πού κανείς δέν  ἀμφισβήτησε τήν ἀρετή καί  τήν πρεπής ἀπάντησε μέ ―«Μεγαλειοτάτη,  συνήθισα  τό  ράντζο  ἀπό  τό ἐντιμότητά του, ὁ Νικόλαος Πλαστήρας.  ῶ νά τό ἀποχωριστῶ...». Ἔγραψαν  πώς  ἀνῆκε σ᾽ αὐτούς πού ἔμπαιναν στρατό καί δέν μπορ Ὅταν πέθανε ὁ Πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστή πλούσιοι στήν πολιτική ζωή κι ἔβγαιναν πάμφτω ἄφησε οὔτε σπίτι οὔτε ἀκίνητα χοι, καθιστώντας τήν Ἑλλάδα σεβαστή σέ φίλους ρας (26.7.1953), δέν οὔτε καταθέσεις σέ τράπεζες. Τό μισθό του τόν πρόκι ἐχθρούς.  σφερε διακριτικά σε ἄπορους καί ὀρφανά παιδιά. Ὁ Πόσο τό ἔχουμε ἀνάγκη καί σήμερα! ε τό πιστοποιητικό θανάτου μέἈξίζει  νά  ἀναφερθοῦν  κάποια  περιστατικά. γιατρός πού ὑπέγραψ μα τοῦ γενναίου Στρατηγοῦ δυό Ἔμενε σ᾽ ἕνα σπιτάκι στό Μέτς, κοντά στό Πανα- τρησε στό νεκρό σῶ ημάδια ἀπό βλήματα.  θηναϊκό Στάδιο κι ἦταν ἄρρωστος. Τοῦ πρότειναν σπαθιές καί ἐννέα σ Τόν κιλλίβαντα μέ τό φέρετρό του τόν ἔσυραν ὥς νά βάλουν ἕνα τηλέφωνο δίπλα στό κρεβάτι του εῖο  ἑβδομηντάρηδες  εὔζωνοι  τοῦ κι ἀρνήθηκε. «Μά, τί λέτε; Ἡ Ἑλλάδα πένεται κι τό  Α´  Νεκροταφ Συντάγματός του.  ἐμένα θά μοῦ βάλετε τηλέφωνο;». τούς Ἡ προφορική λακωνική διαθήκη του γιά τότε καί Ἡ  ἀνεργία,  ὅπως  σήμερα,  ἀπογοήτευε  ἀνθρώπους. Ὁ  ἀδελφός του ἦταν ἄνεργος καί τό τώρα ἦταν:  «Ὅλ α γιά  τήν  Ἑλλ άδα» !  ἐργοστάσιο ζυθοποιΐας «ΦΙΞ» ζητοῦσε ὁδηγό. Ὁ q Τήν ἀκοῦμε;  ἁρμόδιος ὑπάλληλος τόν ρώτησε πῶς λέγεται δυό

Τό ἀκοῦμε συχνά, ὅταν παίζουν τά μικρά παιδιά, τό  λέγαμε  ἴσως  κι  ἐμεῖς, ὅταν  ἤμαστε  μικροί.  Ἡ ἐντύπωση τῶν περισσοτέρων  εἶναι  ὅτι  πρόκειται γιά ἀκαταλαβίστικες φράσεις,  ἀποκυήματα  παιδικῆς  φαντασίας!  Ἴσως ὅμως  νά  μήν  εἶναι  ἔτσι, σύμφωνα μέ ἐνδιαφέρουσα ἐτυμολογία, πού βρήκαμε στό διαδίκτυο.  «Ἅ μπέ, μπά μπλόν, τοῦ κείθε μπλόν,  ἅ μπέ μπά μπλόν τοῦ κείθε μπλόν, μπλήν-μπλόν». Ἡ  ὅλη  στιχομυθία,  προέρχεται  ἀπό  παιχνίδι  πού ἔπαιζαν οἱ Ἀθηναῖοι Παῖδες καί γυμνάζονταν ἔτσι γιά

τά μετέπειτα ἀληθινά πολεμικά «παιχνίδια». Πράγμα  ἀπολύτως  φυσικό,  ἀφοῦ  πάντοτε  ὁ Ἀθηναῖος Πολίτης ἐτύγχανε καί Ὁπλίτης!  Τί ἔλεγαν λοιπόν οἱ ἀντιπαρατιθέμενες παιδικές ὁμάδες;  «Ἀπεμπολῶν,  τοῦ  κεῖθεν  ἐμβολῶν  σέ!!!...» (ἐπαναλαμβανόμενα μέ ρυθμό, ἐναλλάξ ἀπό τίς ἐπιτιθέμενες ὁμάδες) Τί σημαίνουν αὐτά;  «Σέ ἀπεμπολῶ, (σέ ἀποθῶ, σέ σπρώχνω), ἐκεῖθεν (πέραν) ἐμβολῶν σέ (βλ. ἔμβολο) μέ τό δόρυ μου, μέ τό ἀκόντιό μου!!! Δέν  γνωρίζουμε  ἐάν  ἡ  ἐτυμολογία  εἶναι ἔγκυρη, εἶναι πάντως πιθανή, καθώς ἡ Ἑλληνική γλώσσα,  ἔστω  καί  ὑποβαθμισμένη,  ἔστω  καί φθαρμένη, συνεχίζει νά διατηρεῖ κάτι ἀπ᾽ τή ζωντάνια, τόν πλοῦτο καί τό μεγαλεῖο της. q

Τεῦχος 506, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013

95


FEBROUARIOS 2013  
FEBROUARIOS 2013  

FEBROUARIOS 2013

Advertisement