Page 1


ταν ζοῦσε στή γῆ μας ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, λέει σ’ ἕνα θαυμάσιο λόγο του στήν «Κοίμησι τῆς Θεοτόκου» ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης, τήν εἶχε κοντά της μιά μόνο γωνιά τῆς γῆς. Ναζαρέτ, Βηθλεέμ, Καπερναούμ, Ἱεροσόλυμα, Κανά. Τώρα ὅμως, πού βρίσκεται στούς οὐρανούς, τήν ἔχουμε κοντά μας οἱ πιστοί ὅλης τῆς οἰκουμένης. Παντοῦ ὅπου ἔχει ἁπλωθεῖ ἡ ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ της εἶναι παρούσα κι Ἐκείνη (PG 97,1100). Λευκοί καί μαῦροι, κίτρινοι καί ἐρυθρόδερμοι ἀπό τή στιγμή πού βαπτίζονται στό ἅγιο ὄνομα τοῦ Υἱοῦ της καί γίνονται μέλη τοῦ μυστικοῦ θεανθρωπίνου σώματός Του, δηλαδή τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας, αἰσθάνονται τήν Παναγία Μητέρα Του ὡς μητέρα τους. Καί τήν τιμοῦν καί τήν ὑμνολογοῦν σέ ὅλα τά πλάτη καί μήκη τῆς γῆς. Δέν εἶναι τοῦτο μία ψευδαίσθηση, ἕνα παραλήρημα ἤ ἁπλῶς μία ὑποκειμενική συναισθηματική κατάσταση. Εἶναι ἀδύνατον καί ἐντελῶς ἀπίθανο ἑκατομμύρια ἄνθρωποι, αἰῶνες τώρα, στά τέσσερα σημεῖα τοῦ πλανήτη μας νά ἔχουν ψευδαισθήσεις ταυτοχρόνως. Εἶναι θαῦμα αἰώνιο. Ἐκπληρώνεται ἡ προφητεία της, πού τήν εἶπε ὅταν ἀξιώθηκε νά ἐπιλεγεῖ ἀπό τόν Θεό νά γίνει ἡ Μητέρα Του. «Ἰδού ἀπό τοῦ νῦν μακαριοῦσι με πᾶσαι αἱ γενεαί», εἶπε στή συγγενή της Ἐλισάβετ, ἐνῶ κυοφοροῦσε μέσα της τόν Λυτρωτή τῶν ἀνθρώπων (Λουκ. α΄ 48). ÿ

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

243


Καί τήν μακάρισαν πράγματι ἑκατομμύρια πιστοί πρίν ἀπό μᾶς καί θά τήν μακαρίζουν ἀναρίθμητοι ἕως συντελείας τῶν αἰώνων. Γιατί; Διότι ἔχει δόξα μεγάλη, μοναδική, ἀνυπέρβλητη, μέ τό ὅτι δάνεισε τήν πάναγνη σάρκα της στόν ἄσαρκο Θεό καί ἔγινε ἡ Μητέρα Του, ἡ Μητέρα τοῦ Φωτός. Ἀλλά καί διότι ἐκεῖ στήν οὐράνια δόξα της, ὅπου βρίσκεται μαζί μέ τόν πανένδοξο Υἱό της, ἔχει παρρησία μεγάλη καί μπορεῖ νά πρεσβεύει γιά ὅλη τήν οἰκουμένη. Ὁ Υἱός καί Θεός της, γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, δέν λησμονεῖ ποτέ τά ὅσα Τοῦ πρόσφερε ἡ Παναγία Μητέρα Του κατά τή βρεφική, νηπιακή, παιδική, νεανική ἡλικία Του τῆς ἐπί γῆς ζωῆς Του. Ἐνθυμεῖται πάντοτε «τά θρέπτρα», δηλαδή τά τροφεῖα, τήν ὑλική τροφή καί τίς φροντίδες τῆς Παναγίας Μητρός Του, τότε πού τά χρειαζόταν αὐτά ὅλα ὡς ἄνθρωπος. Καί ἀπό αἰώνια εὐγνωμοσύνη ἀπέναντί της, γιά νά ἐξοφλήσει κατά κάποιον τρόπο αὐτά «τά θρέπτρα», ἐκπληρώνει ὅ,τι τοῦ ζητήσει Ἐκείνη. Γι’ αὐτό ἡ πρεσβεία της ἔχει μεγάλη ἰσχύ (ΕΠΕ 9, 326). Τό ψάλλουμε στήν Παράκληση: «Πρεσβεία θερμή καί τεῖχος ἀπροσμάχητον, ἐλέους πηγή, τοῦ κόσμου καταφύγιον... Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον...». Τό ψάλλουμε καί στή θεία Λειτουργία: «Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς» καί ἠρεμεῖ τό πνεῦμα μας. Ἡσυχάζουμε, διότι εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θά ἀναλάβει τήν ὑπεράσπιση καί προστασία μας ἡ μεγάλη καί γεμάτη ἀγάπη πρέσβειρα τῆς οἰκουμένης, ἡ Θεομήτωρ καί Κυρία Θεοτόκος, ἡ Παντοβασίλισσα καί «ἀκαταίσχυντος προστασία». Ἐγγύηση αὐτῶν τῶν πρεσβειῶν της ἔχουμε τά ἀκατάπαυστα θαύματά της. Γι’ αὐτό συνεχίζουμε ταπεινά νά ζητᾶμε τίς θερμές πρεσβεῖες τῆς ἀγάπης της. q

244

ἱ Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-1913 ὑπῆρξαν γιά τή μικρή, φτωχή ταπεινωμένη Ἑλλάδα θρίαμβος! Μπῆκε στόν πόλεμο μέ ἐπίγνωση τῆς πραγματικότητας ἐκείνης τῆς ἱστορικῆς στιγμῆς. Μπῆκε μέ ὅση γινόταν καλύτερη προετοιμασία. Μπῆκε μέ τήν ὁμόψυχη ἀπόφαση τῶν ἡγετῶν της. Ρίχτηκε στόν ἀγώνα μέ τόν ἀκράτητο ἐνθουσιασμό τῶν στρατιωτῶν της. Τήν ἀμετάκλητη ἀπόφασή τους νά δώσουν τό εἶναι τους γιά ν’ ἀναστηθεῖ ἡ σκλαβωμένη πατρίδα τους καί μεγαλούργησαν. Γιά ὅλα αὐτά τή φετεινή ἑκατοστή ἐπέτειο ἐκείνου τοῦ θριάμβου τήν ἔχουμε ὅσο ποτέ ἀνάγκη. Γι’ αὐτό σκύβουμε στίς σελίδες της, διαβάζουμε καί ἀντιγράφουμε, γιά νά γεμίσει ὁ νοῦς μας γνώση καί ἡ ψυχή μας θαυμασμό καί δύναμη. Ὁ Σπῦρος Μελᾶς (1882-1966) δημοσιογράφος, συγγραφέας καί ἀκαδημαϊκός, στόν πρόλογο τοῦ βιβλίου του «ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ 1912-1913» γράφει: «Καί εἶναι, οἱ ἀγῶνες αὐτοί, ἱστορημένοι ἐδῶ ἀπό ἄνθρωπο πού δέν ἀναδίφησε ἀρχεῖα γιά νά βρεῖ τά στοιχεῖα πού τοῦ χρειάζονται γιά νά τούς ζωντανέψει σ’ αὐτό τό βιβλίο. Εἶναι ἀγῶνες πού τούς ἔζησε ὁ ἴδιος, σάν πολεμιστής, στήν πρώτη γραμμή τῆς φωτιᾶς… Ἐζήσαμε τούς πολέμους πού ἱστοροῦμε, εὐθυγραμμισμένοι μέ τό φαντάρο∙ καί κάποτε δανειστήκαμε ἀπ’ αὐτόν τό μολύβι γιά νά κρατήσουμε τίς σημειώσεις ἐξαιρετικῶν περιστατικῶν τῆς ἡμέρας∙ καί κάποιες φορές, γυρίζοντας τό μολύβι αὐτό στό φαντάρο, τόν βρίσκαμε ἀκίνητο, νεκρό». ∙Ἀπό αὐτό τό βιβλίο ἀντιγράφουμε μιά ἐπιστολή πού γράφει ὁ συγγραφέας του, ὕστερα ἀπό παρακάλια, γιά ἕνα πολεμιστή τοῦ ἀγώνα νά τή στείλει στή γυναίκα του, ὅπου φανερώνεται αὐθεντική ἡ ἡρωική, ἑλληνική ψυχή του. ∙Δέν ἔχουνε μπίτ αἴστημ’ ἀπάνω τους οἱ γραμματισμένοι, μοῦ παραπονέθηκε ὁ ἱππέας Γέγος ἀπό κάποιο χωριό τῆς Ἀττικῆς·∙ θέλω νά στέλνω μία γράμμα στή γυναίκα μου καί δέν τή γράφει κανένας!... Γιά ν’ ἀποτινάξω τήν κατηγορία κατά τῶν μορφωμένων προσφέρθηκα νά γίνω γραμματικός του: ∙Ἀγγελική Νικολάου Γέγου, μοῦ ὑπαγόρεψε χαρούμενος. Γράφε: ∙Ἀγγελική Νικολάου Γέγου… ∙Ἔγραψα!

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012


∙Πρῶτον ἔρχουμαι νά ρωτήσω γιά τήν ὑγεία τοῦ παιδιοῦ καί τή δική σου, ἄν ἐρωτᾶτε καί γιά μᾶς καλῶς ὑγιαίνω… Τά κανόνια μας εἶναι μεγαλύτερα, τά δικά μας… καί τοῦ Τούρκου μικρότερα τό ὁποῖον ὁ Τοῦρκος φεύγει κι’ ἀκόμα φεύγει… Καί θάν τόνε πᾶμε μέχρι τό κόκκινο τό μῆλο, μᾶς ἔδωσε τήν ὑπόσκεση ὁ ἐπιλοχίας στήν ἡμελαρχία τή δική μας πού μένω. Στά Σέρβια τόν ἔφαγε τό φεγγάρι καί τώρα εἴμαστε στά Βέρροια, ἕνα ἄλλο μέρος. Εἶναι πολιτεία μεγάλη σάν τήν Κηβισιά καί βάλε… Ὁ Διάδοχος ἔχει τό τίμιο ξύλο ἀπάνω του γιά τοῦτο δέν τόνε παίρνει καμιά σφαίρα καί οἱ βίδες πέφτουνε στά πόδια του καί δέ σκᾶνε. Μοῦ τό εἶπε γιά τό τίμιο ξύλο ἕνας ἱπποκόμος τό ὁποῖον μένει κοντά στό στρατηγό. Ἐγώ τόν εἶδα τό Διάδοχο καί δέν τοῦ μοιάζει ὁλωσδιόλου τό ζουγραφισμένο πού τὄχει ὁ Μᾶρκος στό μαγαζί. Ἅμα σέ τηράξει, αὐτός φοβᾶσαι, ὅ,τι κάνεις τό μαθαίνει. Νά πεῖς τοῦ Παντελῆ νά δίνει τό γαϊδούρι τοῦ πατέρα σου νά κάνει δουλειά του. Ἔτσι κι’ ἔτσι ἐγώ θ’ ἀργήσω νἄρθω καί μπορεῖ νά μήν ἔρθω κιόλας. Αὐτό νά τό ξέρεις καί πάρ’ το ἀπόφαση. Ἐδῶ σκοτώνουνται κἄν καί κἄν. Στά Σαραντάπορα ἕνα μέρος φανερώθηκαν δυό καβαλαρέοι χωρίς νά φαίνουνται. Τό τούρκικο στρατό τούς ἔβλεπε, ὅμως, λέει καί τ’ ἄρματά τους ἄστραφταν καί τύφλωναν ἔτσι λέει. Καί ἤτανε ὁ Ἁγιώργης καί ὁ Ἅι Δημήτρης πού τἄδιωχνε τά ζαγάρια, λέει, καί τἄκανε πέρα. Ἔχουνε κι’ ἕναν τελέγραφο μέ δίχως τέλι αὐτοί, τό ὁποῖον ἔστειλε ὁ πασάς ἕνα καί λέει οἱ Ἕλληνες, λέει, ἀλλάξανε κεφάλι. Νά στέλνετε πικουρίες ὀγλήγορα, εἰτεμής θά φτάσουνε στήν Πόλη… Αὐτοί οἱ Ἕλληνες, μ’ αὐτή τήν ἀφοπλιστική λογική, μ’ αὐτή τήν πιστή καρδιά ἀγωνίστηκαν καί νίκησαν!

γ.

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

245


ἡ ρίου τοῦ 2012 Στίς 25 Ἰανουα υμ Συνέλευση τοῦ Σ Κοινοβουλευτική συης [Σ.Ε.] στήν 6η π ρώ Εὐ ς τῆ υ ίο ψήφισμα μέ βουλ τό 1859/2012 ἀξιοσε ω έδ ἐξ ς τη ιωμάτων καί τῆς κα νεδρίασή δι ν ω ίν π ω θρ ἀσθενῶν». ία τῶν ἀν ρων ὁδηγίες τῶν τέ ρο π ν τίτλο: «Προστασ τῶ ἐκ ς πει νά διέοντας ὑπόψη τί ς ἀρχές πού πρέ τί ει ίσ ὁρ νά αν πρέπειας, λαμβάν κ τῶν ἦτ vance directives [ἐ τοῦ ψηφίσματος ad ῦ ν το τῶ αὐ ], ός ῆς οπ ζω ν σκ Ὁ πληρεξουs [διαθηκῶ ική τῶν living will [διαρκοῦς ἰσχύος ey rn to at of r we πουν τήν πρακτ e po ν] καί τῶν durabl προτέρων ὁδηγιῶ σέ ὑγιεῖς καί πη. τή δυνατότητα υν νο δί ί κα σίων] στήν Εὐρώ χύ ια τῶν ἔχουν νομική ἰσ τους γιά τά ὅρ τά ς ίε αὐ υμ α ιθ αφ ἐπ γρ ς ἔγ τί Τά ροτέρων α αὐτά δέν άσουν ἐκ τῶν π ση πού τά ἄτομ τω ίπ ερ π ήν στ ἀσθενεῖς νά ἐκφρ ές παῶν βασης. Οἱ ἰατρικ έμ σεων καί θεραπει αρ βά π εμ ς αρ τῆ π ο ν όν ῶ ικ ἰατρ τά τόν χρ ηψη σέ πετίς ἐκφράσουν κα , εἶναι ἡ μή ἀνάν τά αὐ α αφ γρ ἔγ θά εἶναι ἱκανά νά τά ολογική κά μέσα καί τεχν οῖες ἀναφέρονται λι ὁπ βο ίς ερ στ ὑπ ς, μέ ει άσ ῆς ρεμβ η τῆς ζω ῆς σέ περίῆς, ἡ μή παράτασ ριξη τῆς ἀναπνο τή οσ ὑπ κή νι αφα χα ρίπτωση ἀνακοπ μη ς ἐπειδή τά ἔγγρ ύνδεση ἀπό τή μω οσ Ὅ ἀπ ν. ἡ , εω ξη άσ ρι στ τή ὑποσ ρκόπορτα ἄλλων κατα κοῦ θανάτου ἤ ἀποτελοῦν τήν κε ά χν συ ί κα ις σε πτωση ἐγκεφαλι νομοιά αὐτοκτονίας στή σέ πολλές παραβ ης ά εν κτ οι ύμ ἀν θο ι οη να οβ εἶ αὐτά ί τῆς ὑπ χώρησε στήν τῆς εὐθανασίας κα ό συζήτηση, προ ἀπ τά με ., .Ε γιά τήν εἰσαγωγή Σ έπουν ς Εὐρώπης, τό πού πρέπει νά δι τῆ ς ν χέ ῶ ἀρ ατ ς κρ τί ν ι σε τῶ ρί θεσία νά καθο του. ματος αὐτοῦ, γιά ά 47 κράτη μέλη στ ι νά ἔκδοση τοῦ ψηφίσ ν τῶ αὐ ν ω άφ τό δέν προτίθετα ν ἐγγρ αὐ τῶ μα η ισ ήσ ήφ χρ ψ λή Τό κα τήν έρει: « κτονίας. Ἡ ψηφίσματος ἀναφ οηθούμενης αὐτο οβ ὑπ ς τῆ ί ἤ κα Τό ἄρθρο 5 τοῦ ας σί ἐνεργητική πράξη μέ ματα τῆς εὐθανα ς, θέ ση τά τω μέ νά ῖ θα θε ς λη ἀσχο προθέσεω του, πρέπει ν ἔννοια τῆς ἐκ ιθέμενο συμφέρον οτ ὑπ τό ά τῆς γι εὐθανασία ὑπό τή , ρίσκους καταδίκη τημένου ἀτόμου τε αρ ἐξ ἀσ ς ός ρί ἑν χω η, ί ψ ει κα ς παράλ ἡ σαφή τήν πρώτη ορεύεται». Αὐτή τό Σ.Ε. ἀποτελεῖ ό ἀπ ς ία ον κτ πάντοτε νά ἀπαγ το αὐ ς ὑποβοηθούμενης εὐθανασίας καί τῆ

246

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012


ίσματος. ήφισμα ν ἀρχῶν τοῦ ψηφ οπολογία στό ψ τῶ τρ ς α ὡ στ ε λί γ ή γα στ σή εἰ 7 ἀρχή εἶναι ἐκείνη πού φεται στό ἄρθρο χή ρά ἀρ ιγ ερ κή π τι ί θε κα λη e Μιά ἄλ ca Volont εις τῶν πος στό Σ.Ε. Lu ει: «Οἱ ἀποφάσ σω έρ ρό αφ π ἀν τι ἀν ία ός ογ ολ αλ κοιὁ Ἰτ ίσματος. Ἡ τροπ ικῶν ἀξιῶν τῆς ηφ εν ψ γ ῦ ς ει το ίσ 8 κρ ς φο σέ παράγρα πάνβασίζονται ἀπόφαση πρέπει ν ἀσθενῶν πού ἡ , τῶ ας ν λί ω π βο φι σώ ἀμ ρο π ἀντι ερίπτωση ς». ἀποδεκτές. Σέ π ς παράτασής τη τῆ νωνίας δέν εἶναι νιστᾶ έρ ὑπ ί κα ῆς τῆς ζω , ἀλλά τό Σ.Ε. συ λη έρ μέ ὑπ ηι άτ να εἶ κρ νά 47 τοτε γιά τά εἶναι δεσμευτικό Τό ψήφισμα δέν ταφέρουν στίς κυ με τό νά υ τοῦ Ἐμμανουήλ Παναγόπουλου το ς στούς βουλευτέ ηρεασμό τῶν ἐπ ν τό χο τό σ Ἄμ. Ἐπικ. Καθηγητῆ Χειρουργικῆς μέ μα βερνήσεις τους, ματα αὐτά. Ἀκό θέ τά ιά γ ν τ. Συντ/στῆ Δ/ντῆ Χειρ/γοῦ ΕΣΥ ῶ σι ἐθνικῶν νομοθε τό θά ἀσκήσει αὐ μα ισ ήφ ψ τό πιστεύεται ὅτι ικασία τοῦ Εὐρω αδ ή μελλονδι ή ικ στ κα δι ν (ΕΔΑΔ) καί στ τω μά ῦ ω ἐπιρροή στή αι ικ Δ ν ω ρωπίν och ἐναντίον το K νθ Ἀ ς ση ου ρί τω τη ίπ ασ ερ π ικ παϊκοῦ Δ ΑΔ γιά δίκαση τῆς υ κατά τήν ἐκ ό κράτος στό ΕΔ ικ το αν ή ρμ ασ Γε όφ τό ἀπ ε η αγ τική του τήν ἔγκρισ Urich Koch ἐνήγ ό γ Ο ζυ ς. σύ ου η, άτ κρ ἤδ η οῦ Γερμανικ , πεθαμέν ίπτωση χορηγήσει στήν Σ᾽ αὐτή τήν περ νά . υ ει το ήσ ον σή κτ νη το ἄρ αὐ τήν οὐσίας γιά νά ευση τῆς ὑποβοη υ όρ ρο αγ φό τη ἀπ να ἡ θα ν ς ἐά προμήθεια γιά τά ἀποφασίσει παϊκή Συνθήκη αι οὐσιαστικά νά ρω ῖτ Εὐ λε ν κα τή Δ ι Α τα ΕΔ τό ία σέβε κασε παρόονίας στή Γερμαν 11 τό ΕΔΑΔ ἐκδί 20 ῦ το ου ρί θούμενης αὐτοκτ άρχει υα τα. Στίς 20 Ἰανο άνθηκε ὅτι ἐνῶ ὑπ μα οφ ιώ ἀπ κα ί δι κα α ιν ς) π ου ώ ἀνθρ ικοῦ κράτ καίωμα στήν aas ἔναντι Ἑλβετ κε ὅτι ὑπάρχει δι θη νή ἀρ , ία ον Σύμμοια ὑπόθεση (H κτ ματος στήν αὐτο ό τήν Εὐρωπαϊκή ιώ ἀπ κα ει δι ς ρέ δο ορ εἶ ἀπ ο οι ού κάπ ίωμα π τό κράτος. αὐτοκτονία, δικα ασφαλίζεται ἀπό ὑποβοηθούμενη ἐξ 2010, ί κα ν τω μά ω μα τοῦ Σ.Ε. τό Δικαι ισ ν ήφ ω ψ ίν π τό ρω ί νθ κα Ἀ κό διβαση θεωρηθεῖ ὡς θετι καί δέχτηκε τό νά ό ικ ει π π ρέ σω π ρο π θά ό Ἐπίσης ὑγειονομικ ικές πατρούς καί λοιπό μμετοχή σέ ἰατρ ἰα συ σε σέ οῦ ς ορ εω ἀφ ήσ ιδ νε πού κτονία καί ἄλλες. το ς γιά λόγους συ αὐ ση η ω εν τί ύμ αν θο ἐν ς οη τῆ καίωμα οτενασία, ἡ ὑποβ Σ.Ε. καί ΕΔΑΔ ἀπ ἔκτρωση, ἡ εὐθα ν ἡ ς τῶ ω ς ει ὅπ ς, άσ ει οφ άσ ἀπ ρεμβ ων προσπαθοῦν ψηφίσματα καί ὅσ ω άν γο π ἔρ ιό π τό ο τά ερ ς Ἀσφαλῶ υν δυσκολότ ί νομιμος ζωῆς καί κάνο νται τή ζωή κα τῆ ύο έρ τε ρα ὑπ ς στ κε τι νί ἀν ταλοῦν πη νόμους πού ἔκτρωση, τήν με ρώ ν Εὐ τή , ήν ία στ ον ν κτ ου το νά περάσ ἔχουν θούμενη αὐ σία, τήν ὑποβοη χῶς μέχρι τώρα να τυ θα εὐ εὐ ν ού π τή , ν ία οῦ ποι δοκτον ση καί τήν παι q γεννητική ἔκτρω κά κράτη. άχιστα εὐρωπαϊ ἐλ σέ εῖ ηθ οι π μο νομι

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

247


ἶναι κάποιες φορές πού πιστεύεις ὅτι εἶσαι προετοιμασμένος ἤ τουλάχιστον ὑποψιασμένος γιά κάτι ἀναπάντεχο. Εἶναι ἐκεῖνες οἱ φορές πού βιώνεις τήν ψευδαίσθηση τῆς ἀσφάλειας. Κι ὅμως... Ἔτσι ἔνιωθα ἐκεῖνο τό πρωινό τοῦ Αὐγούστου. Μόλις εἶχα φτάσει μέ τήν πρώτη (πολύ) πρωινή πτήση στήν κεντρική Εὐρώπη καί ἔτρεχα νά προλάβω τό τρένο πού θά μέ ταξίδευε στήν Πανεπιστημιούπολη, ὅπου θά ξεκινοῦσα σέ λίγες μέρες τό Διδακτορικό μου. Ἦταν μία ἰδιαίτερα συγκινητική πτήση. Τό ἀεροσκάφος ἦταν γεμάτο ἀπό νέους καί νέες, ἐπιστήμονες καί φοιτητόκοσμο, πού ξεκινοῦσαν μία νέα ζωή, πού χαιρετοῦσαν τούς δικούς τους μέ ἐπιτηδευμένη σοβαρότητα, ἀλλά στήν ἀπογείωση πολλοί ἀπό μᾶς δέν ἀντέχαμε νά κοιτάξουμε ἀπό ψηλά τήν Ἑλλάδα. Πῶς νά κοιτάξεις τά περήφανα βουνά της, τά δαντελωτά της ἀκρογιάλια, τά γραφικά ἐκκλησάκια-βιγλάτορες τῆς ἀπεραντοσύνης τοῦ γαλάζιου; Πῶς νά κοιτάξεις μία Πατρίδα στήν περιδίνηση μιᾶς ἄκριτης«κρίσης»; Τί ἀσπίδα νά φορέσει ἡ ματιά σου γιά τήν Ἑλλάδα τῆς ψυχῆς σου; Θέλαμε νά κατεβάσουμε τά σκιάδια τοῦ ἀεροσκάφους, σέ ἐκεῖνο τό γλυκό ξημέρωμα τῆς πρωινῆς πτήσης, νά μείνουμε ψύχραιμοι καί γενναῖοι, ἀλλά οἱ δακρυϊκοί πόροι μᾶς πρόδωσαν καί δάκρυα προσγειώθηκαν στίς παρειές μας τήν ὥρα τῆς ἀπογείωσης ἀπό μιά Πατρίδα πού αἱμορραγοῦσε. Ὁ χαμηλός φωτισμός τοῦ ἀεροσκάφους ἅπλωνε ἕνα προστατευτικό πέπλο γιά τά χέρια ὅσων ἀμήχανα καί γρήγορα σκούπισαν τά πρῶτα ἐκεῖνα ἀναπάντεχα δάκρυα... Ἀντίο Ἑλλάδα, ὄμορφη καί παράξενη Πατρίδα! Καλημέρα δευτεροπατρίδα, οἱ νεομετανάστες γέμισαν τήν αἴθουσα ἀφίξεων. Ἀνταποκρίσεις μέ ἄλλες πτήσεις καί τρένα, ὁ καθένας καί ἡ καθεμιά ἔτρεχε νά προλάβει τό ἑπόμενο μεταφορικό μέσο γιά τόν προορισμό τῆς πόλης πού θά ξεκινοῦσε μία νέα ζωή. Τέλη Αὐγούστου καί ἀκόμη στήν Ἑλλάδα εἶχε ζέστη. Ντυμένος καλοκαιρινά, βρέθηκα μέ τή βερμούδα καί τό καλοκαιρινό μου μπλουζάκι ἀντιμέτωπος μέ τόν ἀμφιθυμικό καιρό τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης, τή δυνατή βροχή καί τό κρύο. Περιμένοντας τό Intercity στήν πλατφόρμα τοῦ Κεντρικοῦ Σιδηροδρομικοῦ Σταθμοῦ, ἄνοιξα ἀπό μία γωνία τή μεγάλη μου βαλίτσα γιά νά βγάλω καί νά φορέσω μία ἀθλητική μακρυμάνικη μπλούζα καί βλέποντας τό Intercity νά εἰσέρχεται στήν πρώτη γραμμή ἐπιτάχυνα τίς κινήσεις μου. Καθώς τράβηξα τήν φοῦτερ ἀπό τή βαλίτσα, ὁποία ἔκπληξη! Μπροστά μου ξεδιπλώθηκε μία Ἑλληνική Σημαία! Συγκρατήθηκα. Ἔκανα ἕνα βῆμα πίσω, λές καί εἶδα κάτι τό ἀνοίκειο, κάτι τό περίεργο! Συνῆλθα ἀπό τήν

258

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012


ἔκπληξη καί ἐνῶ προσπαθοῦσα νά μεταβολίσω μέσα μου τό ἀπροσδόκητο αὐτό γεγονός, πῆρα τό κινητό μου καί τή φωτογράφησα. Καί μέσα ἀπό τήν ὀθόνη τοῦ κινητοῦ μου, ἑστιάζοντας στή δραπετεύουσα ἐκ τῆς βαλίτσας Ἑλληνική Σημαία, ἔβλεπα τό τρένο μου σέ ἀργή κίνηση νά κυλάει στίς ράγες, ναί, τό εἶχα χάσει λοιπόν. Κάθησα ὀκλαδόν στήν πλατφόρμα τοῦ μεγάλου ἐκείνου σιδηροδρομικοῦ σταθμοῦ ἀκούγοντας τή βροχή νά χορεύει πάνω ἀπό τό κεφάλι μου, στό μεγάλο σιδερένιο ὑπόστεγο. Ἔφερα κοντά μου τίς βαλίτσες, φόρεσα τήν φοῦτερ καί ἄφησα τόν ἑαυτό μου νά σκεφτεῖ. Νά ἀναλογιστεῖ. Νά ἀναπολήσει. Θυμήθηκα λοιπόν τίς φορές πού ἔβαλα κρυφά Ἑλληνικές Σημαῖες στίς βαλίτσες τῶν κολλητῶν μου καί τῶν συγγενῶν μου, ὅταν τούς ξεπροβόδιζα γιά Μεταπτυχιακά, γιά Erasmus καί γιά δουλειά στήν Εὐρώπη καί τήν Ἀμερική, στήν ξενιτιά. Πάντα τούς ἔβαζα μαζί κι ἕνα μικρό φάκελο πού εἶχε ὡς περιεχόμενο ἕνα Σταυρουδάκι, τό ποίημα τοῦ Δροσίνη «Χῶμα Ἑλληνικό» καί ἕνα πουγκί μέ μία φούχτα χῶμα ἀπό ἕνα γλαστράκι μέ βασιλικό πού χρωμάτιζε καί ἀρωμάτιζε τό περβάζι τοῦ δωματίου μου στήν Ἑλλάδα. Πόση χαρά εἶχα μέσα μου πού δέν ἔπαιρναν χαμπάρι τήν δική μου παρέμβαση στή βαλίτσα τους! Πόσες δολοπλοκίες κάθε φορά ἐπινοοῦσα γιά νά ἀποσπάσω τήν προσοχή τους καί νά καταφέρω νά χωρέσω ἔστω καί τήν τελευταία στιγμή μία Ἑλλάδα στίς ἀποσκευές τους! (Μά... χωράει μία Ἑλλάδα σέ μία βαλίτσα;...). Κάθε φορά εὐχόμουν νά ἤμουν ἀπό μία γωνιά καί νά ἔβλεπα τήν ἀντίδρασή τους, νά ἀντάμωνα τά μάτια τους στή θέα τῆς Ἑλληνικῆς Σημαίας, νά ἄκουγα τόν χτύπο τῆς καρδιᾶς τους ὅταν αὐτή ἡ μικρή Ἑλληνική Σημαία θά ξεπρόβαλλε πανώρια, ζηλευτή, γλυκειά καί καμαρωτή μέσα ἀπό τή βαλίτσα τους! Νά τούς ἔβλεπα ἔστω νά διαβάζουν τίς πρῶτες ρίμες ἀπό τό ποίημα τοῦ Δροσίνη... τά χέρια τους νά ἀγγίζουν «χῶμα δροσισμένο μέ νυχτιᾶς ἀγέρι, χῶμα βαφτισμένο μέ βροχή τοῦ Μάη, χῶμα μυρισμένο ἀπ᾽ τό καλοκαίρι, χῶμα εὐλογημένο»..., τά χέρια τους νά σφίγγουν καί νά ἀγκαλιάζουν τή Σημαία! Νά φιλοῦν τό Σταυρουδάκι! Νά νιώθουν ὅτι ξεκινοῦν μέ Χριστό καί Ἑλλάδα μία νέα ζωή! Αὐτό δέν κήρυττε καί ὁ ΠατροΚοσμᾶς; Πόσες φορές δέ δάκρυσα κρυφά στούς ἀποχαιρετισμούς μέ τούς φίλους μου! Πόσες φορές δέν ἀναρωτήθηκα πῶς θά ἦταν νά ἤμουν κι ἐγώ σέ ἕνα ἀεροπλάνο καί νά ἔφευγα γιά σπουδές στό ἐξωτερικό! Καί πόσες φορές ἄκουγα τούς φίλους μου, πού εἶχαν ἀνοίξει τίς βαλίτσες καί

μέ βουρκωμένη φωνή μέ εὐχαριστοῦσαν... Πόσες φορές! Κάθισα λοιπόν στό σταθμό, ἀνάμεσα σέ ἕνα ἀέναο κυνηγητό ἐπιβατῶν καί τρένων, καί ἔβλεπα τήν Ἑλληνική Σημαιούλα νά ἀνεμίζει μέσα στή βροχή καί τόν ἀέρα, περήφανη καί ἀγέρωχη. Πόση δύναμη ἔπαιρνα ἀπό ἐκείνη τή Σημαία! Πόση ἐλπίδα ἀλλά καί εὐθύνη γιά τό ὅτι εἶμαι Ἕλληνας! Πόση αἰσιοδοξία καί πίστη ὅτι θά καταφέρω νά κάνω περήφανη τήν Πατρίδα μου ἐκεῖ στά ξένα, ἀνάμεσα σέ τόσους ἀνελλήνιστους! Καί πόσο περίεργα χτυποῦσε ἡ καρδιά μου! Χωρίς νά τό καταλάβω, σχεδόν ἀνεπαίσθητα, δάκρυα ἄρχισαν νά κυλοῦν ἀπό τά μάτια μου. Γιά τήν Πατρίδα μου. Γιά τήν Ἑλλάδα. Δέν τόλμησα νά τά σκουπίσω. Ἦταν δάκρυα εὐλογημένα, ἑλληνικά, νοσταλγικά, πατριωτικά. Τά πρῶτα μου δάκρυα στήν ξενιτιά... πού τά στέγνωνε ὁ ἀέρας ἐκείνης τῆς κρύας μέρας. Σκέφτηκα τήν οἰκογένειά μου, τούς φίλους μου, τούς γείτονές μου, τούς συμπατριῶτες μου, τήν ἴδια τήν Πατρίδα μου. Σκέφτηκα τίς δύσκολες ὧρες, τήν ὑπομονή, τά νέα δεδομένα. Τελικά, δέ θά μποροῦσε ποτέ μέσα μου νά εἶναι ἀλεξίπονη ἡ ἀγάπη μου γιά τήν Πατρίδα μου. Νοσταλγία καί πόνος μαζί ἀγκαλιασμένοι γιά πρώτη φορά μέσα μου. Καί γύρω τους ἕνας παραδοσιακός λεβέντικος ἑλληνικός χορός ἀπό πεῖσμα νά τά καταφέρω, ἀπό συνέπεια, νά ζήσω μέ ἦθος, νά ἀσκηθῶ στήν προσπάθεια, νά ἀντανακλῶ Ἑλληνισμό. Εἶχα χάσει πιά τό βαφτιστικό μου ὄνομα. Ἤμουν «ὁ Ἕλληνας» πιά. Ἔτσι θά μέ κοιτοῦσαν τά μάτια τῶν ξένων. Ἔτσι θά μέ μετροῦσαν καί θά μ’ ἀξιολογοῦσαν. Καί δέν ἔνιωθα μόνος. Εἶχα παρέα δίπλα μου τή Σημαία, τήν ἔνιωθα νά κυματίζει μέσα μου καί γύρω μου! Δέν θυμᾶμαι πόση ὥρα ἤμουν ἐκεῖ καθισμένος περιμένοντας τό ἑπόμενο Intercity. Θυμᾶμαι ὅμως ὅτι χτύπησε τό κινητό μου. Ἦταν ὁ αὐτουργός ἀπό τήν Ἑλλάδα! Πῆρε γιά νά μέ ἀκούσει βουρκωμένο. Τά κατάφερε! Πῶς ἀντιστράφηκαν οἱ ὅροι αὐτή τή φορά! Τό μόνο πού μπόρεσα νά τοῦ ἀπαντήσω συγκινημένος ἦταν ὅτι ἔχασα τό τρένο μου καί πώς περίμενα τό ἑπόμενο. Ἔκλεισα τό τηλέφωνο, ἔκλεισα τή βαλίτσα μου μαζί μέ τήν Ἑλληνική Σημαία καί μαζί τους ἔκλεισα μέσα στήν ψυχή μου τήν Ἑλλάδα γιά νά νιώσω τό μεγαλεῖο νά μέ κατακλύζει! Καί ἤμουν σίγουρος ὅτι κάπου μέσα στή βαλίτσα μέ περίμεναν ἀνυπόμονα τό Σταυρουδάκι, ὁ Δροσίνης καί ἡ φούχτα μέ τό χῶμα τό Ἑλληνικό...! Ἦταν ἡ σειρά μου...

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

Κυρηναῖος

259


ᾶς στέλνουμε μία μικρή ἀνταπόκριση ἀπό τήν ἐθνική μας γιορτή. Ἔχει ἀναρτηθεῖ καί στήν ἱστοσελίδα μαζί μέ φωτογραφίες. http://www.xfd.gr Μακεδονία 1912-2012. Ἀφιερωμένη στή Μακεδονία ἦταν φέτος ἡ ἐθνική μας ἑορτή, καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια ἀπό τήν ἀπελευθέρωσή της. Κυρίαρχη προσωπικότητα ἦταν ἡ Αἰκατερίνη Λασσάνη, Μακεδόνισσα ἀρχόντισσα τήν ἐποχή τῆς τουρκοκρατίας, τή ζωή τῆς ὁποίας παρακολουθήσαμε μέσα ἀπό τή θεατρική παράσταση. Θαυμάσαμε τήν ἀνδρεία γυναίκα καί μητέρα, καθώς ὁ ἄντρας της, Ἰωάννης, πλούσιος ἔμπορος στή Βιέννη, σκοτώθηκε γυρίζοντας στήν πατρίδα του τήν Κοζάνη ἀπό ἐνέδρα τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ. Ὁ γιός της Γεώργιος Λασσάνης ἀφοσιώθηκε στόν ἀγώνα γιά τήν ἐλευθερία τῆς πατρίδας, ἀφοῦ κατατάχθηκε στόν Ἱερό Λόχο καί στάθηκε στό πλευρό τοῦ Ὑψηλάντη καί ἀργότερα τοῦ Καποδίστρια. Ἡ Αἰκατερίνη Λασσάνη δέν ἔπαψε νά τοποθετεῖ πρώτη τήν πατρίδα στήν ἱεραρχική κλίμακα τῆς καθημερινότητάς της καί νά προσφέρει σέ ὁποιαδήποτε περίσταση ὑπῆρχε ἀνάγκη.

264

Κινδύνεψε ἀπό τόν Ἀλή Πασά ὅσο ἦταν ἀνύπαντρη, καταστράφηκε ἡ εὐτυχισμένη της οἰκογενειακή ζωή ὅσο ἦταν νιόπαντρη, ἀνέθρεψε μέ θυσία τό γιό της στήν ὑπόλοιπη ζωή της κρυμμένη σέ ἕνα ὑπόγειο γιά νά ἀποφύγει τήν κακία τοῦ Πασᾶ καί πάντα ἤλπιζε γιά τήν ἐλευθερία. Συγκρίνοντας τίς δυσκολίες τῶν ἀνθρώπων σέ ἐκείνη τήν ἐποχή μέ τίς δυσκολίες πού ἀντιμετωπίζουμε καθημερινά ἐμεῖς, συνειδητοποιοῦμε καλύτερα τό μέγεθος τῆς θυσίας τους, τό μεγαλεῖο τῆς ἀντίστασής τους καί παίρνουμε δύναμη καί θάρρος γιά νά συνεχίσουμε τόν ἀγώνα. Ἄραγε ἄν ἤμασταν ἐμεῖς στή θέση τους ποιά θά ἦταν ἡ στάση μας; Ἡ παρούσα κατάσταση εἶναι ἡ καλύτερη πρόκληση γιά νά δώσουμε μία εἰλικρινή ἔμπρακτη ἀπάντηση. Χ.Φ.Δ. Θεσσαλονίκης

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012


εισματικά χτυποῦσε τό πόδι του στό σκαλί τῆς πολυκατοικίας. «Μπορῶ καί μόνος μου!» φώναξε μιά καί δυό καί τρεῖς φορές. Ἡ νεαρή μητέρα ὑποχώρησε. Ἰσως νά ἦταν καί καλό πού μποροῦσε μόνος του ὁ τετράχρονος γιός της νά δέσει τό κορδόνι τοῦ ἀθλητικοῦ παπουτσιοῦ του. «Ἄς δοῦμε», τοῦ εἶπε καί περίμενε. Ὁ μικρός ἔσκυψε, ἔπιασε μέ τά δαχτυλάκια του τίς δυό ἄκρες τοῦ κορδονιοῦ∙ τίς σήκωσε μαζί, τίς κατέβασε, τίς ἔστριψε γύρω-γύρω, τίς σήκωσε τυλιγμένες, πάλι∙ τίς κατέβασε... Κατέβασε μετά τά μάτια πιό χαμηλά κι ἔπειτα τά σήκωσε, ὥσπου τό βλέμμα του ν’ ἀκουμπήσει τῆς μανούλας του τό βλέμμα... Δέ χρειάστηκαν λόγια. Ἔσκυψε ἐκείνη καί κρατώντας τά μικρά δαχτυλάκια ἁπαλά ξέστριψε τίς ἄκρες τοῦ κορδονιοῦ, ἔκανε τό δέσιμο κι ἔπειτα εἶπε τρυφερά στό μικρό της: «Ἀλέξη μου, δέν τά μποροῦμε ὅλα μόνοι μας! Κατάλαβες, ἀγόρι μου»; * * * * * Ποῦ νά ἤξερε ὁ μικρός ’Αλέξης πόσα λίγα μποροῦμε νά κάνουμε μόνοι μας! Ἔχει καιρό ὡστόσο νά καταλάβει, καθώς θά μεγαλώνει, ἄν θελήσει, ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό τή βοήθεια τῶν ἄλλων στή ζωή μας, μά πάνω ἀπ’ ὅλα ἔχουμε ἀνάγκη ἀπ’ τήν ἀσύγκριτα μεγάλη βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Γιατί χωρίς αὐτήν, μᾶλλον χωρίς Αὐτόν, τίποτα δέν μποροῦμε νά κάνουμε. ’Ακόμα κι ἄν εἴμαστε «ὅλοι μαζί». * * * * * Στή ροή τῶν γεγονότων, τῶν δυσχερειῶν, τῆς οἰκονομικῆς δυσπραγίας, τῆς ἀνεργίας, τῆς ὑποτίμησης, τῆς ἀπόγνωσης, δέν ἀρκεῖ κάποια βοήθεια. Δέν ἀρκεῖ ἡ ἀνθρώπινη στήριξη μόνο, ἡ κοινωνική συμπαράσταση, ἡ συγκεντρωτική διαμαρτυρία. Γιά ἄλλο πράγμα χτυποῦν τά λεπτά τοῦ χρόνου· κάτι ἄλλο ἀφουγκράζεται ἡ καρδιά μας. Κάτι ἄλλο περιμένουμε νά στηρίξει τήν ὕπαρξή μας· κάτι ἄλλο μπορεῖ νά μᾶς συνεπάρει καί ὅλες οἱ δυσκολίες νά πάρουν ἕνα ἄλλο νόημα, μιά ἄλλη προοπτική. Ἡ παρουσία τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ μας. Αὐτός θά παρακαλέσει, θά ἐγκαρδιώσει, θά δώσει μετάνοια, ἐλπίδα, ἀντοχή, θά ἁγιάσει. Αὐτός πού εἶναι ἡ Ἀρχή καί τό Τέλος. Τό Φῶς, ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή! ∙∙ Ε. Βερονίκη Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

265


ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΗ... Ἀγαπητή «Δράση», Στίς 4.4.2012 ἀπεδήμησε πρός Κύριον ἡ πρεσβυτέρα Ἀγγελική Κωνσταντίνου, ἀπό τό Στρόβολο τῆς Κύπρου. Θέλω λοιπόν νά καταθέσω τήν προσωπική μου μαρυρία μέ τό σύντομο αὐτό κείμενο. Ἀγγελική στό ὄνομα, ἀγγελικό τό φρόνημα τῆς ὅλης βιοτῆς σου… Ἀνάλαφρη, φωτόλουστη ἡ μορφή σου, πού μοίραζε ἁπλόχερα τά χαμόγελα καί τίς συμβουλές, βάλσαμο παρηγοριᾶς καί ἐλπίδας στούς πονεμένους, δύναμη ψυχῆς καί παραδεισένιας ὑποψίας στούς «ἐν ἀγῶνι» πορευομένους… Ζωντανή ὁμολογία τῆς θεϊκῆς ἐν γῇ παρουσίας ἡ ζωή καί ὁ θάνατός σου… Βίωνες καί μετάγγιζες τό «Ζῇ Κύριος»… Γαλήνια, ἀνεπιτήδευτα ὄμορφη ὅπως πάντα – ἡ νεκρική μορφή σου, χωμένη μές τά λούλουδα – δῶρα εὐγνωμοσύνης – λούλουδο κι ἐσύ πιό μοσχομυριστό καί ζηλευτό ἀπ’ ὅλα, «μύριζες» Ἐπιτάφιο κι Ἀνάσταση μαζί… Ψάλλεις τώρα, ντυμένη στά ἄσπρα σου, γλυκοκέλαδο ἀηδόνι, ἀπ’ τά οὐράνια δώματα, στό Δημιουργό πού τόσο ἀγάπησες, ἄγγελος κι ἐσύ, σ᾽ ἀγγελικές χορεῖες πιά ἐνταγμένη. Σ’ ἐμᾶς δέν ἀπομένει παρά δοξολογία στόν Ὕψιστο πού μᾶς ἀξίωσε νά σέ γνωρίσουμε, ἐσένα τήν ἁγία ψυχή, πού μᾶς ἀξίωσε νά μαρτυρήσουμε καί πῶς οἱ ἅγιοι – καρποί τῶν προσευχῶν σου – ἀποχαιρετοῦν τούς ἁγίους τους… Πρεσβυτέρα μας…, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν, νά συναντηθοῦμε ὡς ἔλεγες «ὅλοι μαζί στόν Παράδεισο, στήν ἀγκαλιά τοῦ καλοῦ Θεοῦ»… Μᾶς λείπεις τόσο… μά παραμένεις δίπλα μας, φάρος, πυξίδα κι ὁδηγός σέ κάθε κάλεσμα…. Πρεσβυτέρα μας…, Χριστός ἀνέστη! Χριστιάνα Γρηγοριάδου

266

Βγῆκα στούς δρόμους μές στό κρύο καί τή βροχή, ξυπόλητη καί δίχως πανωφόρι. Ἔνδεια. Ὅπου σταθῶ κι ὅπου βρεθῶ φωνάζω τ’ Ὄνομά Σου. Ἀπόγνωση. Δέν ἔχω ὄνειρα νά ντύσω τή ζωή μου. Δέν ἔχω τόπο ν’ ἀκουμπήσω τήν ψυχή μου. Δάκρυα δέν ἔχω νά ξεχύσω τό παράπονο. Δέν ξέρω τί μοῦ λείπει· δέν ξέρω τί γυρεύω. Μοῦ εἶναι ἀδύνατον νά ζήσω δίχως τή στοργή Σου.

* Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

ἀ.τ.μ. ἀ.τ.μ


ταν ὡραῖο τό δείλι κάτω ἀπό τήν Ἀκρόπολη, καθώς χρυσορόδιζαν στόν πανάρχαιο βράχο τά λευκά μάρμαρα κι ὁ μεγάλος σταυρός στό βῆμα τοῦ Ἄρειου Πάγου. Κάτω καί πέρα, ὅσο παίρνει τό μάτι σου, ξαπλωμένη ἡ μεγάλη πολιτεία, μέ τό λαό της προδομένο ν᾽ ἀγκομαχάει ἀπό τίς ἁμαρτίες τοῦ αἰώνα μας καί τά πολλά ἀνεξόφλητα χρέη. Ἄ, πολιτεία, πολιτεία, Ἑλλάδα μου! Παντοῦ κι ὥς πέρα ὁ τόπος μας «μᾶς πληγώνει». Παντοῦ κι ὥς πέρα μᾶς θυμίζει τήν ἱστορία τοῦ φυλακισμένου ἀετοῦ. Τό βράδυ τήν ξαναδιάβασα: Κάποιος κυνηγός βρῆκε σέ μιά βουνοπλαγιά ἕνα μικρό ἀετόπουλο, πού δέν ἤξερε ἀκόμα νά πετάει, καί τό πῆρε στό σπίτι του. Εἶχε ἕνα κοτέτσι μέ κότες, πάπιες καί γαλόπουλα. Ἔβαλε τό ἀετόπουλο ἀνάμεσά τους καί τό ἄφησε ἐκεῖ νά μεγαλώσει. Ἔτρωγε τήν ἴδια τροφή μέ τά ἄλλα πουλιά. Ὁ καιρός περνοῦσε, τ᾽ ἀετόπουλο μεγάλωνε, μά οὔτε μία κίνηση γιά νά πετάξει. Κάποια μέρα ἐπισκέφτηκε τόν κυνηγό ἕνας φίλος. Εἶδε τόν ἀετό καί λέει: ―Αὐτό τό πουλί εἶναι ἀετός. Μιά μέρα θά πετάξει ψηλά. ―Δέν εἶναι πιά ἀετός, ἀπάντησε ἐκεῖνος. Ἔγινε κοτόπουλο! ―Εἶναι ἀετός καί μιά μέρα θά σοῦ φύγει, ξαναεῖπε ὁ φίλος. ―Δέν πρόκειται νά πετάξει ποτέ, ἔγινε σάν τά ἄλλα, ἐπανέλαβε ὁ κυνηγός. Συμφώνησαν τότε νά κάνουν ἕνα πείραμα. Πῆρε ὁ φίλος τόν ἀετό καί τόν ἔβαλε νά σταθεῖ πάνω στό συρματόπλεγμα. Τό πουλί γαντζώθηκε μέ τά νυχοπόδαρά του στό σύρμα καί σά νά ἔνοιωθε ἀδέξια. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ φώναξε: ―Ἔ, ἔ, εἶσαι ἀετός, νά πετάξεις.

Ὁ ἀετός γύρισε ἀπό δῶ, γύρισε ἀπό κεῖ καί ὕστερα, βλέποντας κάτω τά πουλιά πού ἔτρωγαν, πήδησε ἀνάμεσά τους κι ἔκαμε τό ἴδιο. ―Δέν σοῦ τά ᾽λεγα πώς εἶναι κοτόπουλο, εἶπε ὁ κυνηγός μέ καμάρι. ―Ὄχι, ὄχι, ἀπαντᾶ ὁ φίλος. Δῶσ᾽ του μιά εὐκαιρία ἀκόμη. Τήν ἄλλη μέρα, νωρίς τό πρωΐ, πῆρε ἐκεῖνος τόν ἀετό καί τόν ἔφερε μακριά ἀπό τά σπίτια, στά βράχια ἑνός ψηλοῦ βουνοῦ. Ἦταν ἕνα ὄμορφο πρωϊνό. Ὁ ἥλιος μόλις εἶχε ἀνατείλει. Ὁ φίλος ἔστησε τόν ἀετό πάνω στό βράχο καί τοῦ φώναξε παραινετικά: ―Ἔ, ἔ, εἶσαι ἀετός. Νά πετάξεις! Τό ἀετίσιο βλέμμα καρφώθηκε στόν ἥλιο κι ἄστραψε στό φῶς. Τό φτέρωμά του πῆρε νά σαλεύει. Λές κι ἔμπαινε μέσα του καινούργια ζωή. Ἅπλωσε τά φτερά του ὁ ἀετός, καί μέ μιά δυνατή κραυγή, πέταξε στά αἰθέρια. Δέν ξαναγύρισε στ᾽ ἀνήλιαγα καί χαμηλά. ῏Ηταν καί ἔμεινε ἀετός. Τελειώνοντας τήν ἱστορία, μέ πολιορκοῦσαν ἀπό παντοῦ, μύριες τώρα φωνές: Ἄ, πολιτεία μου πληγωμένη, Ἑλλάδα μου, πῶς μοιάζεις μέ τόν ἀετό! Τί κι ἄν σέ πέταξαν οἱ λαοπλάνοι καί ἀνθρωποκτόνοι στήν παγκόσμια χοάνη, νά λειώσεις καί νά ἐξαφανιστεῖς; Τί κι ἄν σέ ταΐζουν τροφές «μεταλλαγμένες», πού δέν σέ τρέφουν, ἀλλά σέ ἐξοντώνουν; Τί κι ἄν πασχίζουν νά σέ κάμουν κοτόπουλο; Εἶσαι ἀετός καί θά ᾽ρθει ἡ ὥρα πού «θά αἰσθανθεῖς νά σοῦ φυτρώνουν τά φτερά τά πρωτινά σου τά μεγάλα»1. Θά ᾽ρθει ἡ ὥρα, πού θά πετάξεις καί πάλι στά αἰθέρια, γιατί εἶναι νόμος: Ὁ ἀετός μένει ἀετός.

E.K. ------------1. Ἀπό τόν «Δωδεκάλογο τοῦ Γύφτου», τοῦ Κ. Παλαμᾶ.

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

275


Καθώς ζοῦμε τό δράμ α τῆς χώρας μας κα ί καθώς βλέπουμε τή καί ἀνευθυνότητα πο ν ὠμή πολιτική ὑποκ ύ ἐπικρατεῖ, ἀφοῦ οἱ ρισία νομοθέτες μας προω κτόνα καί ἐθνοκτόν θοῦν καθημερινά χρ α νομοθετήματα ἐν ιστοὀνόματι τῆς... πολυ μαστε τό θρῆνο καί πολιτισμικότητος, τήν ὁμολογία τοῦ ἑλ ἀναθυμόληνόψυχου Μακρυγιά τά ἐκφράζει τό 1844 ννη. Τά παραθέτουμ , σέ μιά ἐπιστολή το ε ὅπως υ στήν ὁποία ἔγραφε «Ἀποκατέστημεν ἐλ : εύθεροι... καί μέ μεγά λην προθυμίαν ἐγκο ἐξευγενισμόν τῆς πλ λπώθημεν τόν λεγό ουσίας καί φωτισμέ μενον νης Εὐρώπης. Εἴμα μοι ἄνθρωποι. Εἴμα στε θηρία ἀνθρωποφ στε τοιοῦτοι ὅλοι, ἀν άγ α, ἄτιάξ ιοι τῆς λευτεριᾶς...» «Σιχάθηκα τέτοια ᾽λε καί θρηνώντας ὁμολ υθερία... ῎Αν μᾶς ἔλ ογεῖ: εγε κανένας αὐτείνη μαστε, θά περικαλο τήν λευτεριά ὅπου θά ύσαμε τόν Θεόν νά γευόμᾶς ἀφήσει εἰς τούς ὅσο νά γνωρίσουν Τούρκους ἄλλα τόσα οἱ ἄνθρωποι τί θά εἰπ χρόνια, ῆ πατρίδα, τί θά εἰπ τιμία, ἀρετή καί τιμ ῆ θρησκεία, τί θά εἰπ ιότη. Αὐτά λείπουν ῆ φιλοἀπ᾽ ὅλους ἐμᾶς, στρα Θεός ἄς κάμη τό ἔλ τιωτικούς καί πολιτ εός του νά μᾶς γλυτ ικούς... ὁ ώση ἀπό τόν μεγάλο τζακιστοῦμεν...». γκρεμό ὅπου τρέχομ εν νά Καί ὁ ἁγνός ἥρωας τοῦ 1821 καταλήγε ι ἐπιλέγοντας: «Ἐλε ὅτι ὁ Θεός δέν εἶπε εινολογοῦσα τήν πα νά τήν λευτερώση ἀκ τρίδα, όμα σ᾽ τ᾽ ἀληθινά, κα ἐβγιαστήκαμεν καί τή ί κρίμα ᾽σ τούς κόπο ν πήραμεν εἰς τόν λα υς μας˙ ιμόν μας...»! Ὁ τίμιος καί ἀνιδιο τελής γιγαντομάχος τοῦ 1821 Μακρυγιάν περιστροφές καί λα νης μίλησε ἀνοιχτά, ϊκισμούς. Δέ φοβήθη χωρίς κε νά πεῖ τήν ἀλήθ θά ᾽λεγε ἄραγε σήμε εια, ὅσο πικρή κι ἄν ρα, ἄν ἐρχόταν κι ἔβ ἦταν. Τί λεπε τή σύγχρονη Ἑλ οἱ πολιτικοί μας; λάδα ὅπως τήν κατά Μιά Ἑλλάδα πολυ ντησαν φυλετική, πολυθρ 1.000.000 οἰκονομι ησ κευτική, πού νομι κούς μετανάστες ὡς μο ποιεῖ νέ ου ς νομοι –παραχωρώντα «Ἕλληνες» – κι ἄς εἶναι ὅλοι σχεδόν πα ς τους πολιτικά δικαιώ ράμα τα!... Οἱ πολιτικοί μα μειονότητες Ἀλβανῶ ς κατασκευάζουν ἐν ν, Βουλγάρων, Ρουμ ψυ άν χρ ων, Σκοπιανῶν, Πακισ ῷ Μέ ἄλλα λόγια προε τανῶν, Ἀφγανῶν κ.λ τοιμάζουμε ἅλωση τῆ π... ς Ἑλλάδος ἐκ τῶν ἔσ πόλεμο. Ἀφοῦ, ἄν πι ω, ἅλωση τοῦ Γένους στέψουμε τούς ὑπολ χωρίς ογισμούς ἐπισήμων σέ τρία χρόνια ἀπό τώ ὀρ γα νισμῶν, ὄχι πολύ μα ρα, τό 2015 στήν Ἑλ κριά, λάδα θά ζοῦν τριάμισ ταναστῶν!... υ ἑκατομμύρια (3.50 0.0 00 ) μεΓιατί διαμαρτύροντα ι κάποια κόμματα γιά ἐκ χώρηση κυριαρχικῶ δος μας καί παράλληλ ν δικαιωμάτων τῆς πα α τάσσονται ὑπέρ τῆ τρίς πολυπολιτισμικότη καί τί γίνεται; Γιατί τος κ.τ.ὅ; Δέν βλέπου κλείνουν τά μάτια λα ν τί ἔγ ϊκ ίζοντας; Γιατί ὀργανώ ινε δημοσιογραφοῦν ἀν νουν διαλέξεις, ἡμερ ερυθρίαστα καλλιεργώ ίδες καί ντας... προσέγγιση κα ἐχθρικά διακείμενους ί ἄνοιγμα στούς ἀπό στόν Ἑλληνισμό καί αἰώνων τήν Ὀρθοδοξία γείτο Ἄδικο εἶχε ὁ Μακρυ νέ ς μας; γιάννης ὅταν ἔγραφε , «ὁ Θεός ἄς κάμη τό τώσει ἀπό τόν μεγά ἔλεός του νά μᾶς γλ λον γκρεμόν ὅπου τρ υέχομεν νά τζακιστοῦμ εν»;

Ἡ σ ύν τα ξη

276

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012


Ἐνῶ ἡ δημόσια ἐκπαίδευση ἀδιαφορεῖ γιά τή θρησκευτική, τήν ἠθική καί ἐθνική ἐκπαίδευση τῶν νέων μας – οἱ ἐξαιρέσεις τίμιων ἐκπαιδευτικῶν πιστοποιοῦν τόν κανόνα – ἀπό κάποια σχολεῖα στή δημόσια καί ἰδιωτική ἐκπαίδευση ἔχουμε ἐλπιδοφόρα μηνύματα. Τέτοιο μήνυμα στέλνουν χρόνια τώρα, χωρίς διαφημίσεις καί τυμπανοκρουσίες, ἀθόρυβα καί ταπεινά, τά ἐκπαιδευτήρια «ἡ Ἑλληνική Παιδεία» τῶν Ἀθηνῶν. Χωρίς νά παραμελοῦν καθόλου τήν ἐγκύκλιο μόρφωση τῶν μαθητῶν/τριῶν τους, ἄλλωστε τοῦτο βεβαιώνεται καί ἀπό τίς σημαντικές ἐπιτυχίες τῶν ἀποφοίτων τους στά Ἀνώτατα καί Ἀνώτερα Ἐκπαιδευτικά Ἱδρύματα τῆς χώρας μας, προσφέρουν μόρφωση συστηματική χριστιανική καί πολύ σωστή ἐθνική παιδεία. Ὅσοι παρακολουθοῦν τίς κατά καιρούς γιορτές τῶν ἐκπαιδευτηρίων «ἡ Ἑλληνική Παιδεία» – χριστουγεννιάτικες, ἀναστάσιμες καί ἐθνικές – θαυμάζουν τό ἦθος καί τό ἐπίπεδο τῶν γνώσεων καί ἐπιδόσεως τῶν μαθητῶν/τριῶν. Καί ταυτόχρονα ἀποροῦν γιατί τέτοιες γιορτές μέ ἀξιολογότατα θεατρικά ἔργα δέν προβάλλονται εὐρύτερα στήν ἑλληνική κοινωνία. Τέτοια γιορτή παρακολουθήσαμε (στίς 5 Ἀπριλίου 2012), ἀφιερωμένη στό θρυλικό ἀγώνα τοῦ 19551959 τῆς Ἑλληνικῆς Κύπρου γιά τήν ἕνωσή της μέ τήν μητέρα Ἑλλάδα. Ἕνα ὑπέροχο ἀγώνα, ὅπου ἀκούστηκε τό δεύτερο μεγάλο «ὄχι» τοῦ Ἑλληνισμοῦ, μετά τό «ΟΧΙ» τοῦ 1940. Καί γιά τόν ὁποῖο ἀγώνα τά σύγχρονα νιάτα τῆς Ἑλλάδος ἔχουν δυστυχῶς μεγάλη ὥς πλήρη ἄγνοια. Ἐνῶ θά ᾽πρεπε νά εἶναι πλήρως ἐνημερωμένα. Ἀλλά ἴσως οἱ ἐδῶ ἁρμόδιοι, καί ὁρισμένοι στήν Κύπρο, ἀποφεύγουν νά μιλοῦν γιά τή μεγαλειώδη θυσία τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ τοῦ 1955-1959, διότι ὄχι μόνο ἀποδείχθηκαν ἀνίκανοι νά τήν ἀξιοποιήσουν, ἀλλά κατέβαλαν καί

προσπάθεια – εὐτυχῶς μάταιη – νά τήν ὑπονομεύσουν καί νά τή διαβάλουν!... Ἀλλά ἄς μή μποῦμε σ᾽ αὐτή τή θλιβερή στάση... Τά παιδιά λοιπόν τοῦ Ἰδιωτικοῦ Γυμνασίου Ἡρακλείου Ἀττικῆς τοῦ Συλλόγου «ἡ Ἑλληνική Παιδεία» στάθηκαν στό ὕψος τους καί ἀνταποκρίθηκαν στό ἐθνικό χρέος τους. Πρόβαλαν μέ τό νεανικό τους ἐνθουσιασμό, συνειδητή εὐθύνη, ἦθος καί συνέπεια στήν ἱστορική ἀλήθεια, τή δράση καί τή θυσία τῆς μεγάλης μορφῆς τοῦ 18/χρονου ἔφηβου Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, τοῦ τελευταίου Ἑλληνοκύπριου πού ἀπαγχόνισαν οἱ «εὐγενεῖς» Βρετανοί στήν Κύπρο, τή νύχτα τῆς 12ης Μαρτίου τοῦ 1957. Εὖγε στούς μαθητές καί τίς μαθήτριες τοῦ Γυμνασίου αὐτοῦ. Θερμά συγχαρητήρια καί στούς ἐκπαιδευτικούς τους πού τούς καθοδηγοῦν ἑλληνικά καί χριστιανικά. Μακάρι νά βροῦν μιμητές καί στά ἄλλα σχολεῖα, δημόσια καί ἰδιωτικά. Τό ποίημα τοῦ Γερμανοῦ Νομπελίστα Γκίντερ Γκράς δημοσιεύτηκε στά τέλη Μαΐου τοῦ 2012. Τό ἀναδημοσιεύουμε ὡς ἔκφραση καί τῆς δικῆς μας εὐγνωμοσύνης, μαζί μέ τίς δίκαιες κυβερνητικές εὐχαριστίες τῆς χώρας μας, γιατί τολμᾶ νά σκέπτεται καί νά γράφει διαφορετικά καί πέρα ἀπό τήν ἀποθέωση τῆς στείρας οἰκονομίας πού ἀνέδειξε ἡ δική του χώρα. Τό ποίημα ἀπευθύνεται στήν Εὐρώπη· ἀφορᾶ ὅμως ἄμεσα καί ὅλους ὅσους- ἔστω ἄθελα ἤ ἀσυνείδητα- τό πνεῦμα αὐτῆς τῆς χώρας μας προδώσανε. Τό ποίημα ὑποστηρίζει τήν Ἑλλάδα, μιά Χώρα μαρτυρική κι ἀδικημένη, πού πρόσφερε αὐτή ὅ,τι πολύτιμο κατέχει ὁ κόσμος. «Ἡ Ντροπή τῆς Εὐρώπης» Στό χάος κοντά, γιατί δέν συμμορφώθηκε στίς ἀγορές· κι Ἐσύ (Εὐρώπη) μακριά ἀπό τή Χώρα (τήν Ἑλλάδα), πού σοῦ χάρισε τό λίκνο. ÿ

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

277


Ὅσα ἐσύ μέ τήν ψυχή ζήτησες καί νόμισες πώς βρῆκες, τώρα θά καταλυθοῦν, καί θά ἐκτιμηθοῦν σάν σκουριασμένα παλιοσίδερα. Σάν ὀφειλέτης διαπομπευμένος καί γυμνός, ὑποφέρει μία χώρα· κι ἐσύ, ἀντί γιά τό εὐχαριστῶ πού τῆς ὀφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά. Καταδικασμένη σέ φτώχεια ἡ χώρα αὐτή, πού ὁ πλοῦτος της κοσμεῖ Μουσεῖα: ἡ λεία πού ἐσύ φυλάττεις. Αὐτοί πού μέ τή δύναμη τῶν ὅπλων εἶχαν ἐπιτεθεῖ στή χώρα τήν εὐλογημένη μέ νησιά, στόν στρατιωτικό τους σάκο κουβαλοῦσαν τόν Χέλντερλιν. Ἐλάχιστα ἀποδεκτή χώρα, ὅμως οἱ πραξικοπηματίες της, κάποτε, ἀπό ἐσένα, ὡς σύμμαχοι ἔγιναν ἀποδεκτοί. Χώρα χωρίς δικαιώματα, πού ἡ ἰσχυρογνώμονη ἐξουσία ὁλοένα καί περισσότερο τῆς σφίγγει τό ζωνάρι. Σ’ ἐσένα ἀντιστέκεται φορώντας μαῦρα ἡ Ἀντιγόνη, καί σ’ ὅλη τή χώρα πένθος ντύνεται ὁ λαός, πού ἐσένα φιλοξένησε. Ὅμως, ἔξω ἀπό τή χώρα, τοῦ Κροίσου οἱ ἀκόλουθοι καί οἱ ὅμοιοί του ὅλα ὅσα ἔχουν τή λάμψη τοῦ χρυσοῦ στοιβάζουν στό δικό σου θησαυροφυλάκιο. Πιές ἐπιτέλους, πιές! Κραυγάζουν οἱ ἐγκάθετοι τῶν Ἐπιτρόπων· ὅμως ὁ Σωκράτης, μέ ὀργή σοῦ ἐπιστρέφει τό κύπελλο γεμάτο ὥς ἐπάνω. Θά καταραστοῦν ἐν χορῷ ὅ,τι εἶναι δικό σου οἱ θεοί, πού τόν Ὄλυμπό τους ἡ δική σου θέληση ζητάει ν’ ἀπαλλοτριώσει. Στερημένη ἀπό πνεῦμα ἐσύ, θά φθαρεῖς χωρίς τή Χώρα πού τό πνεῦμα της, ἐσένα, Εὐρώπη, δημιούργησε. Οἱ ξενοκίνητες «σοφές» κεφαλές τῶν Σκοπίων δέν ἡσυχάζουν, ἀλλά κάθε τόσο ἐφευρίσκουν καί νέους τρόπους γιά νά δημιουργήσουν προβλήματα στή χώρα μας. Ἔτσι, στά μέσα Ἀπριλίου, 7.000 ψευτομακεδόνες προσέφυγαν στό Διεθνές Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων στό Στρασβοῦργο, γιά νά διεκδικήσουν ἀνύπαρκτες περιουσίες τους στήν Ἑλλάδα! «Τό σχέδιό τους ἦταν βέβαια πιό ὕπουλο, μιά καί ἤθελαν ταυτόχρονα νά ἀποκτήσουν καί ἑλληνική ἰθαγένεια, μέ σκοπό νά δημιουργήσουν "μειονότητα" ψευτομακεδόνων μέσα στήν Ἑλλάδα. "Ἀπευθυνθεῖτε στά ἑλληνικά δικαστήρια", ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου, τό ὁποῖο

278

ἀπέρριψε τίς προσφυγές τους, ζητώντας τους νά ἐξαντλήσουν ὅλα τά ἔνδικα μέσα στήν Ἑλλάδα. »Στίς προσφυγές τους οἱ Σκοπιανοί ἰσχυρίζονται ὅτι κατάγονται ἀπό τήν Ἑλλάδα καί ζητοῦν νά ἐπανακτήσουν τήν ἑλληνική ἰθαγένεια καί νά τούς ἐπιστραφοῦν οἱ περιουσίες τους πού ἀπώλεσαν μετά τόν ἀνταρτοπόλεμο (γράφε συμμοριτοπόλεμο) καί τή φυγή τους. »Πάντως σκοπιανά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης ὑποστηρίζουν ὅτι πολλοί ἀπό ὅσους προσέφυγαν στό Στρασβοῦργο, ἀδυνατοῦν νά ἀποδείξουν τούς ἰσχυρισμούς τους, ἀφοῦ δέν διαθέτουν ἔγγραφα πού νά ἀποδεικνύουν ὅτι κατάγονται ἀπό τήν Ἑλλάδα ἤ ὅτι εἶναι κάτοχοι περιουσίας. »Πρόκειται γιά πολιτικούς πρόσφυγες ἤ παιδιά τους, πού μετά τό 1949 κατέφυγαν στήν τότε Γιουγκοσλαβία, προκειμένου νά ἀποφύγουν τήν ἑλληνική Δικαιοσύνη, ἀφοῦ μεγάλο μέρος ἀπό αὐτούς συνεργάστηκε μέ αὐτούς πού στόχο εἶχαν τήν ἀπόσπαση τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας, ἐξυπηρετώντας τά τότε σχέδια τοῦ Τίτο» (Ἐφημ. «Δημοκρατία»). Ἀντιγράφουν δηλαδή αὐτά πού κάνουν εἰς βάρος μας οἱ Τσάμηδες ἀπό τήν Ἀλβανία. Οἱ ἔνοχοι ἐγκλημάτων, οἱ δοσίλογοι πού αἱματοκύλησαν τή χώρα ζητοῦν καί τά ρέστα. Ἐπιδιώκουν ὄχι ἁπλῶς δικαίωση, ἀλλά καί ἐπιβράβευση. Σιγά-σιγά θά ζητήσουν καί σύνταξη! Εὐχαριστοῦμε τό Διεθνές Δικαστήριο! Στήν ἀρχή τοῦ λήγοντος σχολικοῦ ἔτους ξεκίνησε ἐφαρμοζόμενο τό Νέο Σχολεῖο. Αὐτή τή στιγμή δέν γνωρίζουμε τί θά ᾽χει ἀπ’αὐτό ἀπομείνει τήν ἑπόμενη σχολική χρονιά. Στίς ἐξαγγελίες του εἶχαν ἐπιστρατευτεῖ πολλές λέξεις, λέξεις καί πάλι λέξεις ὅπως: Ἀνοικτό καί εὐέλικτο. Στοχοκεντρικό, Ἑνιαῖο καί συνεκτικό. Συνοπτικό. Διαθεματικό. Παιδαγωγικά διαφοροποιούμενο. Καί πλῆθος ἄλλων συνοδευτικῶν λέξεων, νά ἐπεξηγοῦν καί νά περιγράφουν τί ἐννοοῦν οἱ βασικές πρῶτες. Δέν στοχεύουμε νά κρίνουμε ἀναλυτικά τήν πρώτη ἐφαρμογή του. Θά περιοριστοῦμε σέ τρεῖς μόνο βασικές ἐπισημάνσεις. 1η. Ἡ ὀνομασία ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, μέ ὑπότιτλο «Πρῶτα ὁ μαθητής» δέν εἶναι καθόλου νέα. Θά μποροῦσε νά φέρει τήν ὑπογραφή τοῦ Ζάν-Ζάκ Ρουσσώ (1712-1778), τουλάχιστον 270 χρόνια πρίν, ὡς

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012


ἐκπροσώπου τῆς τότε Νέας Παιδαγωγικῆς πού ἔβαλε κέντρο τό μαθητή. 2η. Ἡ βασική του διακήρυξη «ἰσοτιμία στήν ἀναζήτηση, συνεργασία στή μάθηση», πού πρέπει νά διέπει τήν ἐρευνητική ἐργασία (project), καί φαίνεται ν᾽ ἀνυψώνει τό παιδί στό ἐπίπεδο τοῦ δασκάλου, μπορεῖ νά καταδικάσει τό μαθητή νά μήν προσδοκᾶ τίποτε ἀπό τό δάσκαλο καί τό δάσκαλο νά μήν ἀπαιτεῖ ἀπό τόν ἑαυτό του νά «ξέρει» καί μάλιστα 100 φορές περισσότερα γιά νά μεταδώσει σωστά τό ἕνα στό μαθητή του. 3η. Τέλος, ποιός μπορεῖ νά μᾶς βεβαιώσει ὅτι ἕνα ἁπλοϊκό συχνά project ἀντί νά ὁδηγήσει ἀπό τό «Σχολεῖο ἀγγαρεία στό σχολεῖο δημιουργική μάθηση», ὅπως ἰσχυρίζεται τό Νέο Σχολεῖο, δέν θά καταντήσει μιά ἀνιαρή διαδικασία, πού σκοτώνει τελικά στό νέο παιδί ὅ,τι καλύτερο διαθέτει, τόν θαυμασμό καί τό πηγαῖο ἐνδιαφέρον γιά τούς διαχρονικούς φυσικούς νόμους, τίς πανανθρώπινες ἀξίες καί τίς ἀλήθειες αἰώνων, πού δέν περιμένουμε βέβαια νά ἐπανανακαλύψουμε τώρα μαζί μέ τούς μαθητές μας; Μέ ἱκανοποίηση καί χαρά ὑποδεχόμαστε κάθε φορά τά «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΕΑ» καί τίς ἄλλες ἐκδόσεις τους, πού φτάνουν στά Γραφεῖα τοῦ περιοδικοῦ «Ἡ Δράση μας» ἀπό τή Ν. Ἀφρική. Στίς σελίδες τους χαιρόμαστε μιά παροικία ζωντανή, Ἑλληνική καί Ὀρθόδοξη πού ἀγωνίζεται νά κρατήσει ὅ,τι πολυτιμότερο, τήν Ὀρθόδοξη πίστη της στό Χριστό καί τή μεγάλη ἀγάπη στήν πατρίδα της, τήν Ἑλλάδα. Συγχαίρουμε καί εὐχαριστοῦμε. Εὐχαριστοῦμε καί γιά τήν κατά καιρούς ἀναδημοσίευση ἄρθρων τοῦ περιοδικοῦ μας, ἡ ὁποία μᾶς τιμᾶ ἰδιαίτερα. Συμμετέχουμε ἀκόμη, ἔστω ἀπό μακριά, στή συμπλήρωση τῶν 100 χρόνων Ὀρθοδοξίας καί στόν ἑορτασμό τῆς Ἑκατονταετηρίδας τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης στό Γιοχάννεσμπουργκ. Εὐχόμεθα στόν δωρεοδότη Κύριο νά χαρίζει κάθε εὐλογία καί χάρη, ἀλλά καί ὑγεία καί δύναμη σέ ὅλους τούς ὁμογενεῖς ἀδελφούς μας καί στόν καθένα προσωπικά, πού ἀγωνίζονται μέ θερμή πίστη, γνήσια φιλοπατρία, γενναιότητα καί αὐτοθυσία γιά τό παρόν καί τό μέλλον καί τή συνεχή πρόοδο τῆς Ἑλληνορθόδοξης παροικίας μας στή Νότια Ἀφρική.

ΑΘΗΝΑ γιά φοιτήτριες: ὁδός Βαθέος 8, 115 22 ΑΘΗΝΑ Τηλ. 210-6431146, 210-6464782 e-mail: batheos@yahoo.gr γιά φοιτητές: ὁδός Καρτάλη 7, 115 28 ΑΘΗΝΑ Τηλ. 210-7700170 fax: 210-7700470 http://www.oikomb.blogspot.com ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ γιά φοιτήτριες: ὁδός Γ. Βιζυηνοῦ 64, 40 Ἐκκλησιές 546 36 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ Τηλ. 2310-206594 fax: 2310-201856 e-mail: oik_agia_fi@hotmail.com http://www.oikaf.gr γιά φοιτητές: ὁδός Πλαταιῶν 32, 542 49 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ Τηλ. 2310-310 777 fax: 2310-310 577 Τηλ. Δ/νσεως 2310-311 577 e-mail: oikad@otenet.gr http://www.oikad.gr ΠΑΤΡΑ γιά φοιτήτριες: ὁδός Μιαούλη 55, 262 22 ΠΑΤΡΑ Τηλ. 2610-321 772 fax: 2610-323728 e-mail: xfdpatron@yahoo.gr γιά φοιτητές: ὁδός Φιλοποίμενος 52, 262 21 ΠΑΤΡΑ Τηλ. 2610-222 803 fax: 2610-323 728 ΙΩΑΝΝΙΝΑ γιά φοιτήτριες: ὁδός Μανάρη 4, 45 333 ΙΩΑΝΝΙΝΑ Τηλ. 26510-36 150

Τεῦχος 501, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

279


AYGOYSTOS-SEPTEMBRIOS 2012  

AYGOYSTOS-SEPTEMBRIOS 2012

AYGOYSTOS-SEPTEMBRIOS 2012  

AYGOYSTOS-SEPTEMBRIOS 2012

Profile for drash
Advertisement