Page 1


Σ

τόν πρόλογο τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, τό βράδυ τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων, ἡ Ἐκκλησία μας καλεῖ τούς πιστούς νά ζήσουν «...τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου τάς ἀπαρχάς». Ὁ λόγος τοῦ ὑμνογράφου ἀκούγεται τότε ἰδιαίτερα προτρεπτικός σέ προσωπικό κάλεσμα: «Δεῦτε καί ἡμεῖς κεκαθαρμέναις διανοίαις συμπορευθῶμεν αὐτῷ καί συσταυρωθῶμεν...».

136

Ὅσο κι ἄν ἡ λογική στέκεται ἀνίκανη νά συλλάβει τά «ὑπέρ λόγον», ἡ καρδιά συγκλονίζεται ἀπό τή μυσταγωγία τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου, κατανύσσεται ἀπό τό μέγεθος καί τό μεγαλεῖο τῆς ὑπέρτατης θυσίας. Κάθε ἡμέρα τῆς Μ. Ἑβδομάδος οἱ ἱερές Ἀκολουθίες ἀποκαλύπτουν μέ τά ἁγιογραφικά ἀναγνώσματα, τούς κανόνες, τούς ὕμνους, τούς ψαλμούς, πρωτοφανέρωτα ὑψηλά νοήματα. Οἱ ψαλμοί τῆς Π. Διαθήκης στή Μ. Πέμπτη καί τή Μ. Παρασκευή ἐντυπωσιάζουν, γίνονται προσωπική δοξολογική προσευχή. Τόσες ἑκατοντάδες χρόνια πρίν μιλοῦν προφητικά, συμβολικά γιά τό Πάθος καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ! Ὁ χριστιανός αἰσθάνεται πώς πάσχει γι᾽ αὐτόν ὁ Θεός μέ μιά ἀγάπη χωρίς ὅρια. Ἡ ἐξουθένωση καί ἡ θυσία του στόν κεντρικό Σταυρό τοῦ Γολγοθᾶ ὑπερβαίνει κάθε δραματική φαντασία. Πῶς νά μείνει ἀσυγκίνητη ἡ ψυχή; Πῶς νά ἀμφιταλαντεύεται ἀπαρηγόρητη στούς δικούς της πόνους; Πῶς νά μήν πλημμυρίζει ἀπό εὐγνώμονα συναισθήματα; Ἐνδεικτικά σταματάει ἡ σκέψη σέ λίγους στίχους τοῦ Δαβίδ ἀπό τόν 21ο Ψαλμό, πού οἱ μελετητές τόν θεωροῦν καθαρά μεσσιακό, καί ἐπιγράφεται «ὑπέρ τῆς ἀντιλήψεως τῆς ἑωθινῆς». Οἱ στίχοι αὐτοί σταλάζουν γαλήνη στήν ψυχή, πού μένει ἐντυπωσιασμένη ἀπό τόν προφητικό τους χαρακτήρα. Ὁ Κύριλλος Ἀλεξανδρείας σημειώνει ὅτι «μέ τήν φράσιν ‘‘ἑωθινῆς’’ ὑπενόησεν ὁ Ψαλμωδός τήν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος, τήν κατ᾽ ὄρθρον λαβοῦσαν χώραν καί ἐκδιώξασαν... τόν θάνατον».

Τεῦχος 498, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012


Γιατί, «μολονότι ὁ Δαβίδ ὁμιλεῖ ἐν τῷ ψαλμῷ τούτῳ δι᾽ ἑαυτόν, μέγα μέρος αὐτοῦ δέν εἶναι δυνατόν νά εὕρη εἰς ἄλλον τινά τήν πλήρη καί ἀκριβῆ ἐφαρμογήν του παρά μόνον εἰς τόν Μεσσίαν» (Π. Τρεμπέλας). Φαίνεται καθαρά αὐτό, γιατί καί στήν Καινή Διαθήκη ὁ Κύριος ὁρισμένους στίχους τοῦ ψαλμοῦ τούς χρησιμοποιεῖ «ἐξ ἑαυτοῦ ἀπευθύνων τούτους πρός τόν Πατέρα του». Συγκλονίζεται ὁ πιστός ἀτενίζοντας τόν πάσχοντα Κύριο ν᾽ ἀπευθύνεται πρός τόν Παντοκράτορα. «Ὁ Θεός ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι˙ ἱνατί ἐγκατέλιπές με;» (Ψαλμ. 21, 1). Θεέ μου, Θεέ μου, δῶσε προσοχή σέ μένα. Γιατί μέ ἐγκατέλειψες καί μέ στέρησες ἀπό τήν παρηγοριά καί τήν ἐνίσχυσή σου; «Ἐπί σοί ἤλπισαν οἱ πατέρες ἡμῶν...» (στ. 5). Σέ σένα στήριξαν τίς ἐλπίδες τους οἱ πατέρες μας. Σέ σένα ἀκούμπησαν τίς ἐλπίδες τους καί τούς γλύτωσαν ἀπό τόσους κινδύνους. «Μή ἀποστῇς ἀπ᾽ ἐμοῦ, ὅτι θλῖψις ἐγγύς, ὅτι οὐκ ἔστιν ὁ βοηθῶν» (στ. 12). Μήν ἀπομακρυνθεῖς ἀπό μένα καί τώρα, πού εἶμαι ἐγκαταλελειμμένος, γιατί ἡ θλίψη μέ σφίγγει ἀπό παντοῦ καί δέν ὑπάρχει ὁ βοηθός καί προστάτης μου. «Ὅτι... συναγωγή πονηρευομένων περιέσχον με, ὤρυξαν χεῖράς μου καί πόδας». Διότι μέ περιτριγύρισαν πλῆθος ἀνθρώπων, πού ἔχουν ὡς κύριο ἔργο τους τό πονηρό καί τό κακό. Μέ τά τρυπήματα τῶν καρφιῶν ἔσκαψαν καί ἄνοιξαν πληγές στά χέρια καί τά πόδια μου (στ. 17). Πόση ἐνάργεια καί ἀκρίβεια ἱστορικοῦ κειμένου ἐκφράζουν οἱ στίχοι: «... διεμερίσαντο τά ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καί ἐπί τόν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον»! (στ. 19). Καθώς τή συγκλονιστική πραγματικότητα τοῦ προφητικοῦ λόγου τήν ἐπικυρώνει τό εὐαγγελικό κείμενο, ἡ ψυχή γεμίζει νέες ἐλπίδες.

ἐθνῶν... ὅτι τοῦ Κυρίου ἡ βασιλεία καί αὐτός δεσπόζει τῶν ἐθνῶν»! Πόση παρηγοριά γεμίζει ἡ ψυχή κοντά στό Σταυρό Του καί πῶς στεγνώνουν τά δάκρυα, ὅταν ἀκουστεῖ στήν ἐκκλησία μας τό «ἀναστήτω ὁ Θεός καί διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί Αὐτοῦ»! q

Ἡ παραπονετική προσευχή μεταβάλλεται ξαφνικά σέ εὐχαριστία καί ὕμνους πρός τόν Θεό (στ. 23-42). Ἐκ προτέρων ὁ Ψαλμωδός εὐχαριστεῖ γιά τίς ἔνδοξες συνέπειες πού θά προέλθουν ἀπό τά παθήματα. Οἱ κάτοικοι τῆς γῆς θά ἐπιστραφοῦν καί θά ὑμνήσουν τόν Κύριον. «Αἰνέσουσι Κύριον οἱ ἐκζητοῦντες αὐτόν ... Ἐπιστραφήσονται πρός Κύριον πάντα τά πέρατα τῆς γῆς καί προσκυνήσουσιν ἐνώπιον αὐτοῦ πᾶσαι αἱ πατριαί τῶν Τεῦχος 498, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012

137


Σέ πολλές ἀπό τίς ἐξαίρετες ὁμιλίες του ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἔβρισκε εὐκαιρία καί μέ τό θεόσδοτο ρητορικό χάρισμά του ἀπαντοῦσε σέ καλοδιάθετες ἀπορίες τῶν πιστῶν, ἀλλά καί σέ ἀντιρρήσεις ἀπίστων ὡς πρός τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἔτσι, σέ ὅσους ἔλεγαν «δέν θά μποροῦσε ὁ (διότι τά θέματα αὐτά ὑπερβαίνουν τίς δυνατόΧριστός νά νικήσει τό θάνατο χωρίς νά πεθά- τητες τοῦ λογικοῦ μας)... Οὕτως καί ἐπί τοῦ νει;», ἀπαντοῦσε: Τά σχέδια τοῦ Θεοῦ «ἐάν τῇ Χριστοῦ, τοῦ μή ἀποθανεῖν, τό ἀποθανόντα ἔξωθεν σοφίᾳ βουληθῶμεν παραστῆσαι (ἐάν θεδιαλῦσαι τόν θάνατον, παραδοξότερον ἦν» λήσουμε νά τά παρουσιάσουμε καί νά τά ἑρμη(αὐτό ἰσχύει καί γιά τόν Χριστό, ἀπό τό νά μή νεύσουμε μέ τή σοφία τοῦ κόσμου), πολύς πεθάνει, τό νά πεθάνει καί μέ τόν θάνατό του ἕψεται γέλως (θά ἀκολουθήσουν πολλά γέλια), νά διαλύσει τόν θάνατο ἦταν πολύ πιό θαυοὐ παρά τήν τῶν πραγμάτων ἀσθένειαν, ἀλλά μαστό καί λαμπρό) (PG 61, 31). παρά τήν τῶν ἀνθρώπων ἄνοιαν (ὄχι διότι τά Σ᾽ ὅσους ρωτοῦσαν γιατί ἀπό τήν ὀρθρινή θέματα γιά τά ὁποῖα θά μιλήσουμε εἶναι ἀσήθεία Λειτουργία τῆς Ἀναστάσεως ἄρχιζαν νά μαντα, ἀλλά διότι ὁ ἀνθρώπινος νοῦς ἀδυνατεῖ ἀναγινώσκονται ἀποστολικά Ἀναγνώσματα νά τά κατανοήσει). Καί γάρ ὑπέρ λόγον ἐστίν ἀπό τό βιβλίο τῶν «Πράξεων τῶν Ἀποστό-

140

Τεῦχος 498, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012


λων», πράγμα πού γίνεται καί σήμερα, ἀπαντοῦσε: «Ἀκούσατε μετά ἀκριβείας τήν αἰτίαν ἅπασαν. Μετά τόν σταυρόν εὐθέως ἀνάστασιν καταγγέλλομεν τοῦ Χριστοῦ, τῆς δέ ἀναστάσεως ἀπόδειξίς ἐστι τά σημεῖα (τά θαύματα) τά ἀποστολικά, τῶν δέ σημείων ἀποστολικῶν διδασκαλεῖόν ἐστι τοῦτο τό βιβλίον («τῶν Πράξεων»). Ὅ τοίνυν μάλιστα πιστοῦται (βεβαιώνει) τήν ἀνάστασιν τήν Δεσποτικήν, τοῦτο, μετά τόν σταυρόν καί τήν ζωηφόρον ἀνάστασιν εὐθέως οἱ Πατέρες ἐνομοθέτησαν ἀναγινώσκεσθαι» (PG 51, 105). Κάποιοι ρωτοῦσαν: Γιατί δέν ἐμφανίστηκε ὁ Κύριος μετά τήν Ἀνάστασή του στούς Ἰουδαίους; Καί ὁ Ἅγιος ἀπαντοῦσε: «Ἀλλά περιττός ὁ λόγος οὗτος καί μάταιος. Εἰ γάρ ἔμελλε πρός τήν πίστιν αὐτούς ἐπισπάσασθαι (διότι ἐάν ἐπρόκειτο νά τούς ἑλκύσει πρός τήν πίστη) οὐκ ἄν παρῃτήσατο μετά τήν ἀνάστασιν φανῆναι πᾶσιν (δέν θά παρέλειπε νά ἐμφανιστεῖ μετά τήν Ἀνάσταση σέ ὅλους)˙ ὅτι δέ οὐκ ἔμελλεν αὐτούς ἐπισπάσασθαι φανείς αὐτοῖς μετά τήν ἀνάστασιν, δείκνυσιν διά τοῦ Λαζάρου. (Τό ὅτι ὅμως δέν ἐπρόκειτο νά τούς ἑλκύσει στήν πίστη, ἄν ἐμφανιζόταν σ᾽ αὐτούς μετά τήν Ἀνάστασή του, φαίνεται μέ τήν περίπτωση τοῦ Λαζάρου). Τοῦτον γάρ τετραήμερον νεκρόν ἀναστήσας, ὀδωδότα, διεφθορότα (πού ἄρχισε νά μυρίζει καί νά σαπίζει) καί μετά τῶν κειριῶν (μέ ἐπιδέσμους) δεδεμένον ποιήσας αὐτόν ἐξελθεῖν ὑπό τάς ἁπάντων ὄψεις (ἐνώπιον ὅλων) οὐ μόνον οὐκ ἐπεσπάσατο (δέν εἵλκυσε) πρός τήν πίστιν αὐτούς, ἀλλά καί παρώξυνεν˙ ἐλθόντες γάρ ἠβουλήθησαν καί αὐτόν ἀναιρεῖν (θέλησαν νά θανατώσουν καί τόν Λάζαρον). Εἰ οὖν (ἐάν λοιπόν) ἕτερον ἀνέστησε καί οὐκ ἐπίστευσαν, ἑαυτόν ἀναστήσας, εἰ ἔδειξεν ἑαυτόν (ἐάν ἔδειχνε ἀναστημένον τόν ἑαυτό του), οὐκ ἄν πάλιν ἐμάνησαν κατ᾽ αὐτοῦ;» (δέν θά κυριεύονταν καί πάλι ἀπό μανία ἐναντίον του;) (PG 51, 106). Σέ ὅσους ἔλεγαν ἀπορώντας γιατί δέν ἔκανε ὁ Χριστός μετά τήν Ἀνάστασή του κάποιο θαῦμα, ἀλλά μόνο ἔφαγε καί ἤπιε, ἀπαντοῦσε: Αὐτή καθ᾽ ἑαυτήν ἡ Ἀνάσταση ἦταν βέβαια μέγα θαῦμα, καμιά δέ ἄλλη ἀπόδειξη γι᾽ αὐτή δέν εἶναι μεγαλύτερη «ὡς τό φαγεῖν καί πιεῖν». Τό ὅτι ἔφαγε καί ἤπιε μετά τήν Ἀνάστασή Του εἶναι ἡ πιό μεγάλη ἀπόδειξη ὅτι ἀναστήθηκε (PG 60, 180).

Ἐκεῖ πού φαίνεται ἡ μεγάλη ρητορική ἱκανότητα τοῦ Ἁγίου εἶναι στήν ἀπάντηση πού ἔδινε στούς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι διέδιδαν ὅτι τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ ἐκλάπη ἀπό τόν τάφο ἀπό τούς Μαθητές του: «Πῶς οἱ μαθηταί ἔκλεψαν, ὦ ἀνοητότατοι;... Καί γάρ σφόδρα ἀπίθανον τό λεγόμενον... Πῶς γάρ ἔκλεπτον, εἰπέ μοι, οἱ μαθηταί, ἄνθρωποι πτωχοί καί ἰδιῶται, καί οὐδέ φανῆναι τολμῶντες (πού δέν τολμοῦσαν νά ἐμφανισθοῦν ὡς μαθηταί του τίς ὧρες ἐκεῖνες); Μή γάρ οὐκ ἦν σφραγίς ἐπικειμένη (δέν ἦταν σφραγισμένος ὁ λίθος πού σκέπαζε τόν τάφο); Μή γάρ οὐ παρεκάθηντο (δέν ἦταν παρόντες) τοσοῦτοι φύλακες καί στρατιῶται καί Ἰουδαῖοι; Μή γάρ οὐχ ὑπώπτευον τοῦτο αὐτό (αὐτό δέν ὑποπτεύονταν ὅλοι οἱ φύλακες, πού εἶχαν τοποθετηθεῖ ἐκεῖ) καί ἐμερίμνων καί ἠγρύπνουν καί ἐφρόντιζον;»... Τί σημαίνουν καί τά σουδάρια πού βρέθηκαν τακτοποιημένα μέσα στόν τάφο, ἐνῶ εἶχαν κολλήσει στό σῶμα του μέ τή σμύρνα, μέ τήν ὁποία εἶχαν ἀλείψει τό σῶμα τοῦ Κυρίου ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος; «Εἰ γάρ ἐβούλοντο κλέψαι οὐκ ἄν γυμνόν ἔκλεψαν τό σῶμα» (ἐάν ἤθελαν νά Τόν κλέψουν ἀπό τόν τάφο, δέν θά ἔκλεβαν γυμνό τό σῶμα του, ἀφαιρώντας τά σουδάρια πού εἶχαν κολλήσει ἐπάνω του). Ἐάν τό ἔκαναν αὐτό θά «ἐβράδυναν», θά ἀργοποροῦσαν, καί θά ἔδιναν τή δυνατότητα στούς φρουρούς «διαναστῆναι καί κατασχεῖν» νά σηκωθοῦν καί νά τρέξουν νά τούς συλλάβουν. Καί καταλήγει ὁ Ἅγιος: «Τί δέ ὅλως καί τό κέρδος ἦν αὐτοῖς, εἰ μή ἀνέστη;». Τί θά κέρδιζαν τελικά οἱ Ἀπόστολοι ἄν ἔκλεβαν ἕνα νεκρό σῶμα, σέ τί θά τούς χρησίμευε αὐτό, ἄν δέν ἀναστήθηκε ὁ Χριστός; (PG 58, 787-9). Ὅμως, προσθέτει ὁ ἱερός Πατήρ: «εἰ οὐκ ἀνέστη, ἀλλά μένει νεκρός, πῶς ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ οἱ ἀπόστολοι σημεῖα (θαύματα) ἐποίησαν;» καί μέ τό κήρυγμά τους ἀναμόρφωσαν οἱ πρώην ἁλιεῖς τήν οἰκουμένη; (PG 60, 19). Καί καταλήγει: «Εἰ μή εἶδον αὐτόν ἀναστάντα, τί ἦν ἱκανόν αὐτούς ἐξαγαγεῖν ἐπί τόν πόλεμον τοῦτον;». (Ἄν δέν Τόν εἶδαν ἀναστημένο καί ἄν δέν βεβαιώθηκαν ἀπολύτως γιά τήν Ἀνάστασή του, τίποτε ἄλλο δέν θά ἦταν ἱκανό νά τούς παρακινήσει νά ξεκινήσουν τήν εἰρηνική μάχη τῆς διαδόσεως τοῦ Εὐαγγελίου στόν κόσμο) (PG 61, 44). q Τεῦχος 498, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012

141


Στά φτερούγια τοῦ ὄρθρου ἀνάπτει λαμπροκέρια τῆς Ἀναστάσεως ἡ μέρα ἡ ὁλόχαρη ὕμνοι καί ἀλληλούια στό εὐωδιάζον σύμπαν στούς φράχτες τριαντάφυλλα καί ἄνθη. Γαζίες ὁλάνθιστες στήν αὐλή μου καί καρτερῶ τόν ξένο καί μακρινό μέ μόσχο καί λεμονανθό νά πῶ τό καλωσόρισες. Ἀνάλαφρες φλόγες τῆς πίστης στά ὁλοστόλιστα κεριά ἀπαντοχή στά μνήματα αἰώνιας μέρας φορεσιές μέ νήματα ἀπό φῶς κι ἀπό ἄνοιξη περίπτυξη τοῦ ἀδελφοῦ δωροφόρα. Χριστός Ἀνέστη, ἀδελφοί! Μέσ᾽ στό σκοτάδι, ἐξομολογημένος τό ἐργόχειρο εἶμαι τῆς θείας ἐλεημοσύνης καί κοινωνῶ τό πανευφρόσυνο Ποτήρι μ᾽ ὅσα μυριάκριβα μάζεψα στήν Πασχάλια Λειτουργιά. Λιοπερίχυτη ἡ μέρα στούς κάμπους κόσσυφοι, τρυγόνες καί πέρδικες βομβοῦν οἱ μέλισσες, θάλασσα γαλανή ὅλα τερπνά καί πανευφρόσυνα τή μέρα τῆς Λαμπρῆς.

Β. Ἀλεξανδριανοῦ

Ι. Χριστέ, τά κρίματά μας πλήθυναν καί πάλι, τ’ ἀδέρφια ἀλληλοσφάζονται, καί ἀκόμα ὁ μαμμωνάς στῆς γῆς ἀνέβηκε τό θρόνο καί ἡ καλοσύνη καί ἡ ἀγάπη θάφτηκαν στό χῶμα... Ι Ι. Χριστέ μου, πρόστρεξε, τά πλάσματά Σου σῶσε, πού τῆς Βαβέλ τόν πύργο ξαναϋψώνουν καί ἡ ἀπληστία καί τά μίση καί τό κρίμα, σέ ὅλο τόν κόσμο οἱ δαίμονες ἁπλώνουν... Ι Ι Ι. Ἔλα, Χριστέ μου, καί ἀναστήσου στίς καρδιές μας, σκόρπισε φῶς καί ἀγάπη στά σκοτάδια. Ἴσως, μπορέσουμε καί πάλι νά σωθοῦμε, δίχως νά ἀγγίξουμε τῶν «ἥλων» τά σημάδια... Ἀνδρέας Ἀνατολίτης

148

Τεῦχος 498, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012


«ΠΡΟΝΟΙΑ» ΤΟΜΕΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ Ο.Ι.Δ. «Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ » ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ 32-34 106 80 ΑΘΗΝΑΙ

«Οἱ ποτέ ὄντες μακράν ἐγγύς ἐγενήθητε ἐν τῷ αἳματι τοῦ Χριστοῦ » (Ἐφεσ. β΄, 13) Ἑρμηνεία: Ἐσεῖς, πού κάποτε ἤσασταν μακριά ἀπό τόν Θεό κι ἀπό τίς διαθῆκες Του, πλησιάσατε κοντά Του μέ τό αἷμα τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ.

Πρόσφερε λίγο ἀπό τό αἷμα σου στήν αἱμοδοσία πού ὀργανώνει ὁ Τομεύς τῆς «Προνοίας» τοῦ Συλλόγου Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Δράσεως «Ὁ Μέγας Βασίλειος» Μαζί μέ τά φλογερά καί δραστήρια μέλη τῆς Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Δράσεως (ΧΦΔ), στό κατ’ ἐξοχήν αὐτό ἔργο τῆς ἀγάπης. Ἐνημερῶστε φίλους καί συγγενεῖς σας. Ἔρχονται στιγμές πού ἡ ζωή τοῦ ἀδελφοῦ μας ἐξαρτᾶται ἀπό τό λίγο αἷμα πού δίνουμε. Ἄς δώσουμε τή δυνατότητα στόν Τομέα τῆς «Προνοίας» νά μπορεῖ νά συμπαραστέκεται στίς δύσκολες ὧρες τῶν συνανθρώπων μας, προσφέροντας ἔστω καί μία φιάλη αἵματος, πού σ ε ῖ ς τούς ἐξασφαλίσατε. Ἐξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό καί κατάλληλοι ἰατροί τοῦ «Δρακοπουλείου» Κέντρου, ἐπιμελοῦνται μέ πολλή προσοχή τό ἔργο τῆς αἱμοληψίας.

Ἐλᾶτε νά συναντηθοῦμε ὄλοι στήν ἐθελοντική αἱμοδοσία τήν

Πληροφορίες - τηλέφωνα: Συλλόγου «Ὁ Μ. Βασίλειος» 210 36 14 135 «Προνοίας» 210 36 33 726 Τεῦχος 498, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012

149


Κλείνουν φέτος 57 χρόνια ἀπό τήν ἔναρξη τοῦ 1959. Ἑνός ἔπου ὑπέροχου Κυπρ ς πού ταπείνωσε ιακοῦ Ἔπους το ὅσο κανένας ἄλ κιοκρατία. Ἑνός ῦ 1955λος τήν τότε ἀλ ἔπους πού θαυμ αζονική Βρεταν άστηκε ἀπό ὅλ ὑπό τήν ἀρχηγί ική ἀποιο τόν κόσμο. Σα α τοῦ σκληροῦ ράντα χιλιάδες Τζών Χάρντινγκ, τανίας, πλῆθος στρατός ἀρχηγοῦ τοῦ Γε τεθωρακισμένω νι κοῦ Ἐπιτελείου ν ἁρμάτων καί ἑλ Ἄγγλων, κυρίω τῆς Βρες Τουρκοκύπριο ικ οπ τέ ρω ν καί πλῆθος ι ἐπικουρικοί, στ ἀγωνιστές τῆς ἐλ ὄργανα τῶν άθηκαν ἀνίκανοι ευθερίας τῆς Κύ ν᾽ ἀντιμετωπίσο πρου, μερικοί ἀπ ᾽Εκεῖνοι οἱ ψυχω υν τούς ό τούς ὁποίους μένοι ἀγωνιστές ἦσαν ἀμούστακ ὑπό τήν ἀρχηγί ἔγραψαν σπάνιε α παιδιά. α τοῦ στρατηγο ς σελίδες ἡρωισ ῦ Γεωργίου Γρίβ μοῦ καί αὐτοθυ στησαν ὁρισμένο α-Διγενῆ σίας. Τά φρικτά ι ἀπ᾽ αὐτούς ἀπ βασανιστήρια, ό τούς «Εὐγενεῖ γι᾽ αὐτή τή συμπ πο ύ ὑπές» Βρετανούς, πού εριφορά τους, δέ ἔπρεπε νά ντρέ ν ἔκαμψαν τήν ΕΟΚΑ. Οὔτε οἱ ἀγ πονται ἀγωνιστικότητα χόνες πού ἔστη τῶν παλληκαριῶ σαν οἱ δῆθεν φι ἀγωνιστές τοῦ λελεύθεροι Βρετ ν τῆς μεγάλου ἔπους. ανοί τρομοκράτη Ἀγχόνες γιά τίς Ἀγγλίας, στίς ὁπ σαν τούς ὁπ οῖες ὑπέγραψε ἡ οῖες ἀπαγχόνισα σημερινή βασίλι ν νέα παιδιά, ἄλ πού βάδισαν στ σσα τῆς κιμους νέους κα ό ἰκρίωμα μέ τό ί οἰκογενειάρχες ν ἑλληνικό ἐθνικό παλληκαριῶν το ἀκόμη, Ὕ μν ο. ῦ Λιοπετρίου, τό Ἐξάλλου τό ὁλοκ ὁλοκαύτωμα το αύτωμα τῶν τρ τοῦ γενναίου Κυ ῦ λιονταρόψυχο ιῶν ριάκου Μάτση ἀν υ Γρηγόρη Αὐξε απτέρωναν τό φρ Μεγαλονήσου, ντίου καί όνημα τῶν ἀγω πού ἀγωνιζότα νιστῶν καί τοῦ ν μέ τό σύνθημ τέρα-πατρίδα Ἑλ λαοῦ τῆς α «Ἕνωσις καί λάδα. Καί ὁ μέν μόνον Ἕνωσις» στόχος δέν ἐπιτ οἱ ἀγωνιστές το , μέ τήν μηεύ χθ ῦ ἔπους ἐκείνου. ηκε, ἀλλά γι᾽ αὐ τό δέν φέρουν εὐ Ἄλλωστε οἱ Βρετ ΕΟΚΑ, τῆς ὁποί θύνη ανοί ὁμολόγησαν ας πολιτικός ἀρ χηγός ὑπῆρξεν πώς δέν νίκησα στρατιωτικός ἀρ ὁ Ἀρχιεπίσκοπο ν τήν χηγός ὁ Διγενής. ς Κύπρου Μακάρ Γιά ὅλα αὐτά ἔχ ιος ὁ Γ´ καί ουν γραφεῖ καί θά γραφοῦν ἀκόμ ὅμως κάτι πολύ η πολλά ἀπό ὅσ σημαντικό. Ἡ ἱσ ους τά ἔζησαν. τορία τῶν πρώ ξεκίνησε μέ τήν Ἔλειπε των-πρώτων βη ἄφιξη τοῦ θαλα μάτων τοῦ ἀγῶ σσοδαρμένου Δι ἦλθε νά συμπλη νος, πού γενῆ στή Χλώρα ρώσει τό βιβλίο κα τῆς Πάφου. Τό τοῦ Νικολάου Χα πού κυκλοφορήθ κενό αὐτό ραλ. Πενταρᾶ «Π ηκε τόν Δεκέμβρι ίσω ἀπό τά γεγο ο τοῦ 2011. Ὁ φι μέ λιτή μεγαλοπρ νότα», λό λογος συγγραφέ έπεια τίς «βιωμα ας παραθέτει σ᾽ τικές ἀναμνήσε Πενταρᾶ». Εἶνα αὐτό ις» τῆς μητέρας ι ζωηρές ἀναμνή του «Ἀναστασία σεις «ἀπό τήν πρ ΕΟΚΑ». Διότι τά ς Ἀζίναοεπαναστατική πρῶτα ἐκεῖνα γε περίοδο τοῦ ἀγ γονότα ἔλαβαν στασίας Πενταρ ώνα τῆς χώρα στό σπίτι ᾶ, δηλαδή τῶν τῶ ν Χαράλαμπου κα γο νι ῶ Διγενής ἑτοίμασε ν τοῦ συγγραφέ ί Ἀναα. Ὁ συγγραφέ τά σχέδια τοῦ ἀγ ας περιγράφει ώνα, πῶς ὅρκισε Ἀνδρέα Μ. Ἀζίν πῶς ὁ α, θείου τοῦ Νικ. τούς πρώτους ἀγ Πενταρᾶ καί στ ωνιστές, τό ρόλο ἄλλων συνεργατ ενοῦ συνεργάτου τοῦ ῶν του. Ἀκόμη κά τοῦ Διγενῆ, ὅπω νει λόγο γιά τίς τῆς συλλήψεως ς καί τῶν ἔρευνες τῆς ἀγγλ τοῦ πλοιαρίου ικῆς ἀστυνομίας «Ἅγ. Γεώργιος» σίας. , πού οἱ Ἄγγλο καί τά ι πέ τυχαν κατόπιν Τό βιβλίο πρέπει πρ οδονά διαβασθεῖ ἀπ διαβάλλουν τό ό κάθε ἑλληνόψυ ὑπέροχο ἔπος το χο Ἑλλαδίτη καί ῦ 1955-1959 κα Κύπριο. Ὅσοι σή θώκους, πρέπει θισμένοι σέ ὑπου μερα μᾶλλον νά σκεπ ργικούς καί βουλ άζουν τά πρόσ ὑπόψη τους ὅτι ευτικούς ωπά τους ἀπό οἱ ἄκαπνοι δέν ντροπή. Καί ἄς μποροῦν νά πα οὔτε καί οἱ νάνο ραβληθοῦν μέ το ἔχουν ι μποροῦν νά πα ύς γενναίους ἀγ ραβληθοῦν ποτέ οἱ ἀγωνιστές τῆ ω νι στ ές, κα ί πουθενά μέ τούς ς ΕΟΚΑ τοῦ 1955 γίγαντες. Καί -1959 ἦσαν γενν αῖοι ἀγωνιστές καί γίγαντες!

Ἡ σ ύν τα ξη

156

Τεῦχος 498, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012


Ἄριστα ἐνήργησε ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος ὁ Γ´ ἐξαπολύοντας τήν ἐμπνευσμένη ἐγκύκλιό του ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Διότι σ᾽αὐτήν, ἐκτός τῶν ἄλλων σπουδαίων ἐπισημάνσεων ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Κύπρου «ὑπῆρξε πάντα ὁ προστάτης τῆς ἐθνικῆς παιδείας» τῆς Μεγαλονήσου καί ὅτι «ἡ παιδεία εἶναι σημαντικότατος παράγοντας τῆς ζωῆς καί τῆς ἐπιβίωσης ἑνός λαοῦ», καταδικάζει ἕνα ἔγκλημα πού ἐπιχειρεῖται σήμερα στό μαρτυρικό νησί. Τό ἔγκλημα αὐτό πού ἐπιχειρεῖται ἀπό τή σημερινή πολιτική ἡγεσία τῆς νήσου εἶναι «ἡ ἀποκοπή τῆς παιδείας τῆς Κύπρου ἀπό τόν Ἑλληνισμό (...), ἡ δημιουργία Κυπριακῆς συνείδησης, πράγμα πού ἐπιχείρησαν καί οἱ Ἄγγλοι κατακτητές στά χρόνια τῆς δουλείας»!... Πέραν τοῦ ὅτι, κατά τήν ἐγκύκλιο, «τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἐπιχειρεῖται νά μετατραπεῖ σέ θρησκειολογικό καί τό μάθημα τῆς Ἱστορίας σέ ἰδεολογικο-πολιτικό», γίνεται προσπάθεια «ὥστε τό γλωσσικό ἰδίωμα» τῆς Μεγαλονήσου νά παρουσιαστεῖ «ὡς Κυπριακή γλώσσα». Ὅμως, ἐπισημαίνει ὀρθῶς ὁ Μακαριώτατος, «ἡ γλώσσα εἶναι βασικός τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἐκδηλώνεται καί βιώνεται ἡ ἐθνική αὐτοσυνειδησία ἑνός λαοῦ. Ἡ ἑλληνική γλώσσα εἶναι ὁ ἀρραγής συνδετικός κρίκος τοῦ ἔθνους μας. Μιᾶς ἱστορίας 35 σχεδόν αἰώνων». Ἀπό τόν Ὅμηρο μέχρι τόν γιγαντομάχο Γρηγόρη Αὐξεντίου. «Μποροῦμε» λοιπόν, διερωτᾶται ὁ Μακαριώτατος, «οἱ Νεοέλληνες νά στεροῦμε ἀπό τά παιδιά μας τόν θησαυρό τῆς γλώσσας μας; Μποροῦμε νά τούς στεροῦμε τήν πνευματική ἀπόλαυση τῆς ἐντρύφησης στά κείμενα τῶν προγόνων μας;». Ἀλλά, ὦ προοδευτικάριοι τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῆς Κύπρου, γιατί νά διδάσκεται στά σχολεῖα τό Κυπριακό γλωσσικό ἰδίωμα ἤ ἡ Κυπριακή διάλε-

κτος; Στήν Κρήτη διδάσκεται μήπως τό Κρητικό γλωσσικό ἰδίωμα στά σχολεῖα; Μήπως διδάσκεται στή Ρούμελη; Μήπως στήν Ἤπειρο; Μήπως στή Μακεδονία διδάσκεται τό Ποντιακό ἰδίωμα; Σ’ ὅλη τήν Ἑλλάδα καί στόν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ἑλληνισμό δέν διδάσκεται ἡ ἑλληνική γλώσσα; Διδάσκεται κάποιο ἰδίωμα; Τί ἀνθελληνική προσπάθεια εἶναι αὐτή; Δίκαια ἐπισημαίνει ἡ ἱστορική ἀρχιεπισκοπική ἐγκύκλιος: «Εἶναι χρέος ἐπιτακτικό, ὄχι μόνον τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἐκπαιδευτικῶν, ἀλλά ὅλων μας νά προστατεύσουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν Ἑλληνική μας Παιδεία. Στήν ἀντιπνευματική ἀτμόσφαιρα τῆς κρίσης ἀξιῶν, πού παρατηρεῖται σήμερα στά ἐκπαιδευτικά μας πράγματα, ὀφείλουμε νά ἀντιτάξουμε τίς διαχρονικές ἑλληνοχριστιανικές ἀξίες, πού καλλιέργησαν τόσο οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες καί ὁ ἱερός Φώτιος, ὅσο καί ἄλλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας». Τί ἔφταιξε καί ἡ οἰκονομία τῆς Ἑλλάδος ὁδηγήθηκε σ’ αὐτή τήν κατάσταση, οὕτως ὥστε νά κινδυνεύει μέ ναυάγιο; Ἀφήνουμε πρός στιγμήν τήν πνευματική ἑρμηνεία τοῦ προβλήματος, μέ βάση τήν ὁποία θεωροῦμε ὅτι τό σημερινό μας πρόβλημα εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστασίας μας ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἄν προσπαθήσουμε νά δοῦμε τούς παράγοντες πού συνετέλεσαν σ’αὐτή τήν ἀρνητική ἐξέλιξη, τότε τό ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας New Europe τῶν Βρυξελλῶν μέ τόν τίτλο: «Ποιά εἶναι ἡ πραγματική ἀλήθεια γιά τήν ἑλληνική καταστροφή;» στά τέλη τοῦ περασμένου Ἰανουαρίου, εἶναι πάρα πολύ διαφωτιστικό καί ἀκριβές στίς ἐπισημάνσεις του. Ἡ ἐφημερίδα τονίζει ὅτι τά ἔτη 2008 καί 2009 τά δημοσιονομικά ἐλλείμματα πολλῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης ἦταν παρόμοια ἤ καί χειρότερα ἀπό αὐτά ÿ Τεῦχος 498, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012

157


τῆς Ἑλλάδος καί ὅτι ἄλλα μεγέθη ὑπολογίζονταν καί σέ πολύ μεγαλύτερα κατέληγαν. Τότε, ρωτάει ἡ ἐφημερίδα, γιατί μόνο ἡ Ἑλλάδα κάθησε στό ἑδώλιο τοῦ κατηγορουμένου, ὑπέστη ἀπίστευτων διαστάσεων διασυρμό παγκοσμίως καί ὁδηγήθηκε σέ οἰκονομική κατάρρευση; Ἡ ἀπάντηση τῆς ἐφημερίδας εἶναι καταλυτική: Αὐτό συνέβη, διότι ἡ Ἑλλάδα διασύρθηκε στό ἐξωτερικό ἀπό τήν ἴδια της τήν κυβέρνηση! Καί γιατί διασύρθηκε; Διασύρθηκε γιά νά φορτώσει ἡ νέα μετά τίς ἐκλογές κυβέρνηση τό ὅποιο πρόβλημα τῆς χώρας στήν προηγούμενη κυβέρνηση, στούς πολιτικούς της ἀντιπάλους, ὥστε νά μήν ἀναγκαστεῖ νά ἐκπληρώσει τίς ὑπερβολικές προεκλογικές της ὑποχρεώσεις. Οὔτε λίγο οὔτε πολύ ἡ Βελγική ἐφημερίδα λέει ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔβγαλαν μόνοι τους τά μάτια τους! Καί αὐτό ὄντως εἶναι ἡ θλιβερή ἀλήθεια! Ἀλήθεια ἡ ὁποία δυστυχῶς ἀποτελεῖ διαχρονική ἀθεράπευτη ἀσθένεια τοῦ τόπου μας. Μᾶς διακατέχει μανία αὐτοκαταστροφῆς! Ἀπό τήν «μῆνιν» τοῦ Ἀχιλλέα κατά τοῦ Ἀγαμέμνονα κάτω ἀπό τά τείχη τῆς Τροίας, μέχρι τήν καταστροφική διαμάχη ἈθήναςΣπάρτης καί μέχρι τόν ἐμφύλιο τοῦ 1821, τόν διχασμό τοῦ 1922, τήν ἀλληλοσφαγή τοῦ 1946-49 παραμένουμε δυστυχῶς ἴδιοι καί ἀδιόρθωτοι. Εἴθε ἡ τωρινή δοκιμασία μας νά μᾶς διδάξει ἐπιτέλους ὅτι αὐτός ὁ δρόμος εἶναι ὁ χειρότερος πού μποροῦμε νά βαδίσουμε, καί νά ἀλλάξουμε ἐπειγόντως καί γιά πάντα πορεία! Ξημέρωνε Κυριακή 15 Ἰανουαρίου, ὅταν ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς κάλεσε ἐκ τοῦ ματαίου καί φθαρτοῦ κόσμου στήν αἰωνιότητα τόν ὁμότιμο καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Στυλιανό Παπαδόπουλο. Ὁ Στυλιανός Παπαδόπουλος ἄρχισε τήν ἐπίγεια ζωή του τό 1933 στίς ἀρχαῖες Κλεωνές τῆς Κορινθίας. Σπούδασε Θεολογία στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καί ἔγινε ἀριστοῦχος διδάκτορας τό 1967. Συμπλήρωσε τίς σπουδές του στήν Πατρολογία καί στή Βυζαντινολογία στή Sorbonne (Παρίσι) καί στή Βυζαντινή Θεολογία καί Φιλολογία, καθώς καί στήν Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας, στό Μόναχο. Οἱ γνώσεις καί τό σπουδαῖο ἔργο του τόν ἀνέδειξαν τό 1972 ὑφηγητή καί καθηγητή τῆς Πατρολογίας καί τῆς

158

Πατερικῆς Θεολογίας στή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ἄνθρωπος σεμνός, μέ βαθύ ἐκκλησιαστικό ἦθος καί μεγάλη ἀγάπη στούς ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἄφησε ἔργο σημαντικό. Ἐξέδωσε ἰδίας δομῆς τρίτομο πολυσέλιδο σύστημα Πατρολογίας, μελέτες πάνω σέ σύγχρονα θεολογικοφιλοσοφικά θέματα (θεολογία καί γλώσσα), ἀφηγηματικές βιογραφίες (Μ. Βασιλείου, Γρηγορίου Θεολόγου) καί πολλές μονογραφίες γιά τή Σχολαστική Θεολογία στό Βυζάντιο καί γιά τούς μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅσοι εὐτυχήσαμε νά τόν ἔχουμε καθηγητή, αἰσθανθήκαμε τή μεγάλη του ἀγάπη στούς ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, τό ἐκκλησιαστικό του ἦθος, τήν ἐμμονή του στήν ὀρθόδοξη πίστη καί τή συνειδητή πνευματική του ζωή. Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Θεός τόν εὐλόγησε. Δημιούργησε οἰκογένεια, μέσα ἀπό τήν ὁποία γεύθηκε τή χαρά ὁ υἱός του νά εἶναι ἱερομόναχος στήν Ἱερά Μονή Δοχειαρίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ὁ ἐγγονός του νά γίνει κι αὐτός μοναχός. Ἕνας δέ ἐκ τῶν γαμβρῶν του νά γίνει ἐπίσης ἱερέας. Ἡ ἀγάπη του πρός τόν Θεό, τόν Ὁποῖο διηκόνησε ἐπί ἔτη μέσῳ τῆς Θεολογίας, ἐπισφραγίσθηκε στήν ἐπιθανάτιο κλίνη του, ὅπου σύμφωνα μέ ἐπιθυμία του ἐκάρη καί ὁ ἴδιος μοναχός μέ τό ὄνομα Γεράσιμος. Γι’ αὐτό καί ἡ ταφή του ἔγινε στήν Ἱερά Μονή Δοχειαρίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Εἴθε ὁ ἅγιος Θεός νά ἀναδεικνύει καί στίς μέρες μας τέτοιες μορφές στή διακονία τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης, μέ τό ἦθος, τήν προσήλωση στό πνεῦμα τῶν Πατέρων καί τῆς ὀρθοδόξου πίστεως τοῦ ἀειμνήστου καθηγητοῦ Στυλιανοῦ Παπαδοπούλου. Τό περασμένο καλοκαίρι πραγματοποιήθηκε στό Μουσεῖο Ἀσμόλιαν τῆς Ὀξφόρδης μία πολύ σημαντική ἔκθεση γιά τό βασίλειο τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων μέ τίτλο: «Ἀπό τόν Ἡρακλῆ στόν Μέγα Ἀλέξανδρο: Θησαυροί ἀπό τή βασιλική πρωτεύουσα τῶν Μακεδόνων, ἕνα....ἑλληνικό βασίλειο στήν ἐποχή τῆς δημοκρατίας». Παρουσιάστηκαν περισσότερα ἀπό 500 ἐκθέματα, χρυσά, ἀργυρά καί μπρούτζινα ἀπ᾽ τίς ἀνασκαφές στίς Αἰγές, τήν πρωτεύουσα τοῦ βασιλείου τοῦ Φιλίππου Β´, πατέρα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Ἡ ἔκθεση ἐλάχιστα καλύφθηκε ἀπ᾽ τά Ἑλλη-

Τεῦχος 498, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012


νικά μέσα ἐνημέρωσης, καθ᾽ ὅσον ὅμως γνωρίζουμε, εἶχε μεγάλη ἀπήχηση στό Ἀκαδημαϊκό κοινό τῆς φημισμένης Βρετανικῆς Πανεπιστημιούπολης. Ὁ Δρ Κρίστοφερ Μπράουν, διευθυντής τοῦ μουσείου, δήλωσε: «Εἶναι τεράστια τιμή γιά τό Ashmolean νά εἶναι τό πρῶτο μέρος ὅπου οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νά δοῦν τίς τελευταῖες ἀνακαλύψεις τῶν Αἰγῶν». Ὁ δέ διακεκριμένος ἱστορικός, Καθ. Ρόμπιν Λέιν Φόξ δήλωσε συγκινημένος στήν ἐναρκτήρια ὁμιλία του: «Οἱ Μακεδόνες ἦταν ἕνα ἑλληνόφωνο βασίλειο στή βόρεια Ἑλλάδα καί ὅσοι Σκοπιανοί ὑποστηρίζουν ὅτι ἐκεῖ βρίσκεται ἡ Μακεδονία ἐπιδεικνύουν ἄγνοια καί ἡ θέση τους εἶναι ἐξωφρενική. Εἶναι σάν νά λένε ὅτι ἡ Ὀξφόρδη βρίσκεται στή Λευκορωσία»! Οἱ πρόγονοί μας ἔλεγαν «μωραίνει Κύριος ὅν βούλεται ἀπολέσαι». Αὐτό ἰσχύει γιά τούς Σκοπιανούς γείτονές μας. Ἔχουν ξεπεράσει κάθε ὅριο γελοιότητος καί θρασύτητος, προσπαθώντας νά οἰκειοποιηθοῦν τήν ἱστορία μας καί νά θεωρηθοῦν κατ᾽ εὐθείαν ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων. Ὁ πρό ὀλίγου καιροῦ ἀποβιώσας πρῶτος πρόεδρος τῶν Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόρωφ εἶχε πεῖ ὅτι «οἱ πρόγονοί μας δέν ἦταν οἱ Μακεδόνες ἀλλά οἱ Σλάβοι» καί γιά τή δήλωσή του αὐτή τόν περιθωριοποίησαν. Ζοῦσε στήν ἀφάνεια. Καί στήν κηδεία του, ὅπως εἴδαμε στίς ἐφημερίδες, τό φέρετρό του τό μετέφεραν στόν τάφο σέ ἀνοικτή καρότσα ἑνός παλιοῦ datsun. Προχώρησαν λοιπόν οἱ Σκοπιανοί καί σέ νέα πρόκληση. Συγκεκριμένα, στίς 13 καί 14 Ἰανουαρίου 2012 στήν κωμόπολη Βέβτσανι τῆς ΠΓΔΜ, ὅπου γιορτάζουν κατά τά ἔθιμά τους τό ἐτήσιο καρναβάλι τους, φέτος θέμα του τό καρναβάλι εἶχε τήν «κηδεία τῆς Ἑλλάδας». Προβλήθηκε μάλιστα ἀπό ὅλα τά ΜΜΕ τῶν Σκοπίων. Ἡ ἐφημερίδα «Ντνέβνικ» εἶχε πρωτοσέλιδο τίτλο: «Καρναβαλική τρέλα: Τό Βέβτσανι κήδευσε τήν Ἑλλάδα ἐνώπιον 10.000 ἐπισκεπτῶν»! Στό ρεπορτάζ τῆς ἐφημερίδας ἀναφέρονταν ὅτι «ἡ κηδεία τῆς Ἑλλάδας» ἀποτέλεσε κεντρικό θέμα στό καρναβάλι στό Βέβτσανι, πού γιορτάστηκε παρουσίᾳ ὑπουργῶν, τοῦ προέδρου τοῦ μεγαλύτερου κόμματος τῆς ἀντιπολίτευσης καί πολλῶν πρέσβεων εὐρωπαϊκῶν καί ἄλλων χωρῶν στήν ΠΓΔΜ». Στό σχετικό ρεπορτάζ τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθ-

μοῦ Alfa TV ἀναφέρθηκε ὅτι οἱ συμμετέχοντες στό καρναβάλι τοῦ Βέβτσανι, κρατώντας σημαία τῆς ΠΓΔΜ «ἔθαψαν» τήν Ἑλλάδα, ἐνῶ διαβάστηκε καί ἡ ἀναγγελία τῆς «κηδείας». Τό καρναβάλι στό Βέβτσανι διοργανώνεται κάθε χρόνο στίς 13 καί 14 Ἰανουαρίου καί σέ αὐτό, σύμφωνα μέ τούς ὀργανωτές, κυριαρχεῖ ἡ πολιτική σάτιρα. Ὡστόσο σέ σχόλια ἀναγνωστῶν τῆς ἱστοσελίδας τῆς ἐφημερίδας «Ντνέβνικ» ἐπικρίνεται ἔντονα ἡ παράσταση μέ τήν «κηδεία τῆς Ἑλλάδας» καί σημειώνεται ὅτι «κάθε ἄλλο παρά σάτιρα ἀποτελεῖ τό κάψιμο σημαίας μιᾶς ξένης χώρας» (Ἐφημ. «Δημοκρατία» 16.1.2012). Διότι τελικά εἶχαν κάψει τήν ἑλληνική σημαία πού κάλυπτε τό φέρετρο, πού συμβόλιζε τήν Ἑλλάδα. Στίς ἔντονες διαμαρτυρίες τῆς ἐπικεφαλῆς τοῦ διπλωματικοῦ Γραφείου τῆς χώρας μας στά Σκόπια κας Ἀλεξάνδρας Παπαδοπούλου, ὁ ὑπουργός Πολιτισμοῦ τῆς ΠΓΔΜ ὄχι μόνο δέν καταδίκασε τίς καρναβαλικές αὐτές ἐκδηλώσεις, ἀλλά δήλωσε ὅτι «τό καρναβάλι αὐτό εἶναι τό διαμάντι τῆς ‘‘μακεδονικῆς’’ παράδοσης» (Ἐφημ. «Δημοκρατία» 20.1.12). Εἶναι φανερό ὅτι ὅλες οἱ ἐπιδιώξεις τῶν ἡγετῶν τῶν Σκοπίων καταντοῦν καρναβαλικές. Αἶσχος! Εἶναι ἡ μόνη λέξη πού τούς πρέπει.

Τεῦχος 498, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012

159


ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012  

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012  

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012

Profile for drash
Advertisement