Issuu on Google+


« Τ ί ποιή σω μ εν» ; Πῶς γεννιέται ἕνα τέτοιο ἐρώτημα; Ποιά γνώση, καί ποιά ἐπίγνωση, ποιά αὐτογνωσία κυοφορεῖ αὐτή τήν ἀναζήτηση; Ποιά ἀπορία μεγάλη, ποιά ὀδύνη βαθειά, ποιά βεβαία ἐλπίδα τό φέρνει στά χείλη τους; Κι ὅλα αὐτά τά μοναδικά ἀνθρώπινα προνόμια κλεισμένα σέ δυό λέξεις: «Τί ποιήσωμεν»; Ἡ ἐρώτηση δέν διατυπώθηκε στή σιωπή τῆς φιλοσοφικῆς ἀγωνίας. Δέν ἀκούστηκε στήν ἀπόγνωση τοῦ τρομαχτικοῦ κινδύνου, δέν πήγασε στά σκοτεινά ἀδιέξοδα τῆς ἄσκοπης ὕπαρξης. Ἡ ὑπέροχη ἐρώτηση γεννήθηκε στήν παγκόσμια σύναξη, ὅπου βρέθηκαν ἄνθρωποι «ἀπό παντός ἔθνους τῶν ὑπό τόν οὐρανόν». Βουητό ἰσχυροῦ ἀνέμου τούς ἔφερε μπροστά στούς τρομαγμένους, στούς κρυμμένους ὥς ἐκείνη τήν ὥρα μαθητές τοῦ Χριστοῦ, τούς μάζεψε ἐκεῖ ὅλους μαζί ν’ ἀποροῦν καί νά θαυμάζουν. Ἴσως δέν εἶδαν μέ τά μάτια τους τίς διαμεριζόμενες στόν καθένα πύρινες γλῶσσες, ἀλλ’ ἔμειναν ἐκστατικοί ν’ ἀκοῦν καί νά καταλαβαίνουν στίς δικές τους γλῶσσες, ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ «Πάρθοι καί Μῆδοι καί Ἐλαμῖται καί οἱ κατοικοῦντες τήν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καί Καππαδοκίαν, Πόντον καί τήν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καί Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καί τά μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατά Κυρήνην, καί οἱ ἐπιδη- ÿ

ΦΩΤΟ: Ἔστειλε Χ.Χ.

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

243


244

μοῦντες Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοι τε καί προσήλυτοι, Κρῆτες καί Ἄραβες», στήν ἀχανή καί κατείδωλη Ρωμαϊκή αὐτοκρατορία, ἔμειναν ν’ ἀκοῦν τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. ऀὝστερα, στό λόγο πού τούς ἀπευθύνει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, μέ ἀνδρεία καί πόνο τούς θυμίζει ποιοί εἶναι καί ποῦ ἔφτασαν. Ποιοί εἶναι καί οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ, πού τούς μιλοῦν καί τούς νομίζουν μεθυσμένους καί ποιός εἶναι

σμου κυριολεκτικά ἀλλάζει! Γεννιέται ἡ Ἐκκλησία. ऀΜιά καινούργια κοινωνία ἀνθρώπων ἀναδείχτηκε. Ἄλλοι τρόποι πρωτόγνωροι φανερώθηκαν, ἄλλες θαυμαστές ἐπιδιώξεις καί ἄλλα ὁράματα, ἀπίστευτα! Σ’ ἐκεῖνο τόν τόπο, ἐκεῖνο τό χρόνο. «Πάντες δέ οἱ πιστεύοντες ἦσαν ἐπί τό αὐτό καί εἶχον ἅπαντα κοινά». ऀऀऀऀ ऀ«Τί ποιήσωμεν»; ऀΤό παγκόσμιο ὅραμα σέ κρίση. ऀΟἱ ἐξαπατημένες κοινωνίες δίχως σωτήρια διάκριση. ऀΚι ἐμεῖς ταπεινωμένοι, θλιμμένοι, κι ἀδικημένοι, ἴσως ὅμως, ὅσο ποτέ, ἱκανοί νά ἀναρωτηθοῦμε:

ὁ Κύριος, ὁ Χριστός «ὅν ὑμεῖς ἐσταυρώσατε». Τότε ἐκεῖνοι οἱ ἀκούοντες, κατάπληκτοι καί κατανενυγμένοι ρωτοῦν: ऀ«Τί ποιήσωμεν»; ऀἜφτασαν νά ρωτήσουν κι ἔγιναν ἱκανοί νά καταλάβουν τήν προτροπή τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. «Μετανοήσατε». Ἀλλάξτε νοῦ καί ζωή. Στραφεῖτε στό Χριστό, βαπτισθεῖτε στό ὄνομά Του «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» καί θά δεχτεῖτε τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ऀΤότε ἡ ἱστορία τοῦ κό-

«Τί ποιήσωμεν»; Ἴσως, ὅσο ποτέ, ἱκανοί ν’ ἀναζητήσουμε τίς δικές μας «κεραῖες», τῆς Πίστεως καί τῆς Παράδοσής μας, τῆς Ἑλληνορθόδοξης. Τίς εἴχαμε παραμελήσει, τίς εἴχαμε κατεβάσει, ἐξαπατημένοι, ἀπασχολημένοι σέ ἄλλα ἀσήμαντα. Ἀνύψωση χρειάζονται, σωστό προσανατολισμό νά πιάσουν τά σήματα, τήν «βιαία πνοή» τοῦ οὐρανοῦ, τίς πύρινες γλῶσσες τῆς θείας παρουσίας, ν’ ἀναμεταδώσουν καί στά ἔθνη τά μεγάλα ὁράματα. Νά μετοικίσει ὁ νοῦς τῆς γῆς τῶν ἀνθρώπων ἀπ’ τά φθαρτά καί τά πρόσκαιρα, στά ἀληθινά καί αἰώνια. Νά μεταδώσουν οἱ δικές μας κεραῖες, νά φωτίσουν, στή σύγχρονη παγκόσμια σύναξη τή θέα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ ἀπάντηση στό σοφό καί σωτήριο ἐρώτημα: «Τί ποιήσωμεν»; q

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013


Καθ’ ὅλη τή χαρμόσυνη περίοδο τῶν πενήντα ἡμερῶν τοῦ «Τριωδίου τῶν ἀνθέων» (Πεντηκοσταρίου), τήν ἀναστάσιμη ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας διατρέχει τό ὑγρό στοιχεῖο. Σύμπτωση ἤ ἐπιδίωξη; Τήν ἴδια ἀκριβῶς ἐποχή τά χιόνια στά βουνά λιώνουν καί οἱ πηγές ἀναβλύζουν ἄφθονα νερά. Ἡ κτίση ὅλη ἀρδεύεται πλουσιοπάροχα καί σφύζει ἀπό θαλερότητα καί ζωή. Χλοερός τάπητας καλύπτει τή γῆ, ἀνθῶνες ἀνατέλλουν καί δένδρα εὐσκιόφυλλα χαρίζουν ἄνεση, ἀνακούφιση, ἀναψυχή. Ποτάμια καί χείμαρροι ποτίζουν τό πρόσωπο τῆς γῆς, τή στιγμή πού ἡ Ἐκκλησία μᾶς προτρέπει νά ὑμνολογήσουμε τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ὡς τή Ζωοδόχο Πηγή (Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου), καί στίς μετέπειτα Κυριακές νά ἐνθυμηθοῦμε τήν κολυμβήθρα στήν Προβατική πύλη τῶν Ἱεροσολύμων (Παραλύτου), τό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ καί τό «ὕδωρ τό ἀλλόμενον εἰς ζωήν αἰώνιον» (Σαμαρείτιδος: Ἰω. δ΄ 14), τήν πηγή τοῦ Σιλωάμ (Τυφλοῦ). Ἐπίσης τήν Τετάρτη τῆς Μεσοπεντηκοστῆς στό ἀπολυτίκιο ψάλλουμε «διψῶσάν μου τήν ψυχήν εὐσεβείας πότισον νάματα», ἐνῶ τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς ἀκοῦμε ἀπό τό στόμα τοῦ Κυρίου «ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθώς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. ζ΄ 37-38). «Ποταμοί... ὕδατος ζῶντος», ἐνῶ ἡ κτίση ἔχει μεθύσει ὅλη ἀπό τήν ποτιστική καί ἀναζωογονητική ἐνέργεια τῶν ποταμίων ὑδάτων. ÿ

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

245


Πρίν πολλά χρόνια, ὅταν τό Ἀμερικάνικο διαστημόπλοιο «ΑΠΟΛΛΩΝ 11» κατέβαζε στή σελήνη τούς πρώτους ἀστροναῦτες, ἤμουν προσηλωμένος σ᾽ ἕνα παλιό ραδιόφωνο ἐκείνης τῆς ἐποχῆς καί μέ ἀγωνία παρακολουθοῦσα τό γεγονός. Τά χρόνια πέρασαν καί κάποια στιγμή ἔγινα Ραδιοερασιτέχνης καί ἔτσι εἶχα τήν εὐκαιρία νά μιλῶ μέ ἀνθρώπους πού κατοικοῦν σέ πολύ μακρινές ἀποστάσεις στόν πλανήτη μας. Ποτέ ὅμως δέν εἶχα σκεφτεῖ πώς κάποια στιγμή θά μιλοῦσα καί μέ τό διάστημα. Τό καλοκαίρι τοῦ 1999 ἦλθε στήν Ἑλλάδα ἡ Ἰταλίδα Ραδ/χνης IK3ZAW Βερονίκη, (βοηθός στό Πανεπιστήμιο τῆς Βενετίας), ἡ ὁποία μέ γνώρισε ἀκούγοντάς με στόν ἀσύρματο. Σέ σύντομο διάστημα ἔμαθε τά Ἑλληνικά γιά νά μπορέσει νά μιλᾶ μαζί μου καί νά μάθει γιά τήν Ὀρθοδοξία. Μετά ἀπό δύο χρόνια τή βαπτίσαμε στό μετόχι μας, στό Σοχό. Ἐκεῖ συζητώντας γιά τό ράδιο, μοῦ εἶπε πώς μιλοῦσε μέ τούς ἀστροναῦτες καί μοῦ φάνηκε κάπως παράξενο. Τότε μοῦ ἐξήγησε ὅτι ἐκεῖνο τόν καιρό ἦταν στό Ρώσικο διαστημόπλοιο «MIR» ἕνας Γάλλος ἀστροναύτης πού μιλοῦσε στόν

254

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013


ἀσύρματο. Οἱ ἐρωτήσεις μου ἦταν πολλές, ἀφοῦ δέν μποροῦσε νά τό χωρέσει ὁ νοῦς μου πῶς μ᾽ ἕνα μικρό φορητό ἀσύρματο θά μποροῦσε κάποιος νά μιλάει μέ τό διάστημα! Ἔβαλα ὅμως στή μνήμη τοῦ ἀσυρμάτου μου τή συχνότητα καί περίμενα, ὅταν εἶχα χρόνο, ν᾽ ἀκούσω τόν ἀστροναύτη νά κάνει κλήση ἀπό τό διάστημα. Μετά ἀπό πολλές προσπάθειες κατάφερα νά πάρει τό διακριτικό μου. Ἡ χαρά μου μεγάλη, ἀλλά διαπίστωσα πώς ἡ δική του ἦταν πιό μεγάλη, ὅταν κατάλαβε πώς μιλοῦσε μ᾽ ἕνα μοναχό ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος. Οἱ ἐρωτήσεις καί οἱ ἀνησυχίες του πολλές, ἀλλά ὁ χρόνος λίγος καί τά ἀγγλικά μου φτωχά. Τώρα πλέον, κάθε φορά πού πέρναγε πάνω ἀπό τόν Ἄθωνα, μέ καλοῦσε ὁ ἴδιος καί περίμενε νά πάρει τήν εὐλογία τῆς Παναγίας. Κάποια μέρα ἤμουν μέ τό αὐτοκίνητο στό καράβι καί ἔβγαινα ἀπό τό Ἅγιο Ὄρος. Ἐκείνη τή στιγμή ἀκούω τόν ἀστροναύτη νά μέ καλεῖ. Παίρνω τό μικρόφωνο καί τοῦ μιλῶ. Κάποιοι πού ἦταν δίπλα μου καί μ᾽ ἄκουσαν νά συνομιλῶ μέ κοίταζαν περίεργα καί μοῦ ζητοῦσαν πληροφορίες. Σέ λίγο, ἡ 189η ἡμέρα παραμονῆς τοῦ Jean-Pierre Heigneré (ἡ μεγαλύτερη ἑνός Εὐρωπαίου κοσμοναύτη) τελείωσε, ἀλλά μαζί του, συγχρόνως, τελείωσε καί ἡ παραμονή τοῦ «MIR» στό διάστημα! Τό Σεπτέμβριο 2002, ἐνῶ ἤμουν στό κελί μου καί ἐργαζόμουν, ἔχοντας πάντα τό VHF στή συχνότητα τῶν δορυφόρων, ἀκούω κάποιον νά κάνει κλήση. Ἀμέσως πῆρα τό μικρόφωνο καί ἀπάντησα μέ τό διακριτικό μου. Τώρα ἄκουγα μιά ἄλλη φωνή πολύ ἤρεμη νά μοῦ μιλᾶ πού προερχόταν ἀπό τό νέο διεθνή διαστημικό σταθμό, τό ISS. Ὅταν τοῦ εἶπα πώς εἶμαι μοναχός καί τοῦ μιλοῦσα ἀπό τό Ἅγιο Ὄρος, τόν ἔπιασε ρίγος. Δέν μποροῦσε ποτέ νά φανταστεῖ πώς θά ἄκουγε φωνή ἀπό ἐκεῖ. Σύνδεσμος καί πάλι ἡ Ὀρθόδοξη πλέον Βερονίκη· ἔπαιρνε καί ἔστελνε μεταφρασμένα τά μηνύματά μου στόν κοσμοναύτη, ὁ ὁποῖος στίς δύσκολες στιγμές του ἐκεῖ πάνω πάντα ἄφηνε τήν ἐμπιστοσύνη του στή «Μεγάλη Μάνα!!!» καί ταπεινά ζητοῦσε τίς προσευχές τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων. Τοῦ εἶπα πώς πολύ κοντά μου ἦταν καί ἡ Ρωσική Μονή τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος. Ἀπό τότε ἄρχισε ἡ φιλική μας ἐπικοινωνία πού συνεχίζει μέχρι σήμερα, ἀφοῦ μᾶς συνδέουν καί ἄλλοι πνευματικοί δεσμοί. Ὁ Ρῶσος ἀστροναύτης Valery Korzun εἶναι Χριστιανός Ὀρθόδοξος καί ἔχει πνευματικό του τόν Ἡγούμενο τῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος, κοντά στή Μόσχα. Αὐτό, νομίζω, μπορεῖ νά μᾶς πεῖ πολλά. ÿ Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

255


Πέρα ἀπό τίς Ραδιοεπαφές, τά νέα τεχνολογικά μέσα τοῦ ISS μᾶς ἐπέτρεψαν νά ἀνταλλάξουμε καί φωτογραφίες μέσῳ τοῦ server τοῦ Johnson Space Center στό Houston, Texas. Δέν μπορεῖτε νά φανταστεῖτε τή χαρά του, ὅταν πῆρε στό διαστημόπλοιο τή θαυματουργό εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Γοργοϋπηκόου πού τοῦ ἔστειλα. Γιά νά μέ εὐχαριστήσει, μέ ρώτησε τί θά ἤθελα νά μοῦ στείλει ἀπό ἐκεῖ πάνω. Πραγματικά, ποτέ δέν εἶχα φανταστεῖ πώς μποροῦν νά μᾶς φωτογραφίζουν καί τοῦ εἶπα νά μοῦ στείλει μιά φωτογραφία τοῦ Ἄθωνα. Σέ λίγες μέρες πῆρα μιά ὄμορφη φωτογραφία τῆς Πελοποννήσου!!! Καί περίμενα νά τόν ρωτήσω γιατί μοῦ ἔστειλε αὐτήν τή φωτογραφία. Μέ πολλή φυσικότητα μοῦ ἀπάντησε: «Δέν μοῦ εἶπες πώς ἕνα ἀπό τά τρία πόδια εἶναι ὁ Ἄθωνας;». Τότε τοῦ ἔδωσα τά ἀκριβή στοιχεῖα, ἀλλά ὁ χρόνος περνοῦσε, ἐπειδή ἐκεῖνες τίς μέρες ἔτυχε τό διαστημόπλοιο νά περνᾶ πάνω ἀπό τήν Ἑλλάδα στή διάρκεια τῆς νύχτας. Ὅταν ἄρχισε νά περνᾶ τήν ἡμέρα, τά πράγματα εἶχαν δυσκολέψει, ἀφοῦ τό φθινόπωρο εἶχε μπεῖ καί ἄρχισαν οἱ συννεφιές καί ἦταν πολύ λυπημένος. Μοῦ εἶπε νά κάνω προσευχή νά μπορέσει νά φωτογραφίσει τόν Ἄθωνα. Σέ λίγες μέρες πῆρα μιά ὄμορφη φωτογραφία, πού εἶχε σχεδόν ὅλη τήν περιοχή τῆς Μονῆς μου (...). Ὁ Valery ἦταν ὁ ἀρχηγός τῆς ἀποστολῆς 5, ἡ ὁποία διήρκεσε 171 ἡμέρες (ἀπό τόν Ἰούνιο μέχρι τόν Δεκέμβριο τοῦ 2002). Μαζί του ἦταν δύο ἱπτάμενοι μηχανικοί, ἡ Ἀμερικανίδα Peggy Whitson καί ὁ Ρῶσος Sergei Treschev. Σκοπός τῆς ἀποστολῆς ἦταν ἡ βελτίωση καί ἡ προαγωγή τῆς κατασκευῆς τοῦ διαστημοπλοίου... Πολλές φορές ὁ Valery μοῦ ζήτησε νά κάνω προσευχή καί νά ἀνάψω κερί στήν Παναγία γι᾽ αὐτόν. «Κάθε φορά πού περνῶ πάνω ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, ἔλεγε, συγκινοῦμαι ξέροντας πώς ἐκεῖ μένουν ἄνθρωποι πού ἔχουν ἀφιερώσει τή ζωή τους ὁλοκληρωτικά στόν Θεό καί τή νυχθήμερη δοξολογία Του». Κατά τή διάρκεια τῆς παραμονῆς του στό ISS εἶχε τήν εὐκαιρία γιά λίγες μέρες νά φιλοξενήσει καί τό Ρωσο-Ἕλληνα κοσμοναύτη Θεόδωρο Γιουρτσίχιν-Γραμματικόπουλο (...). Στίς ἀρχές τοῦ Δεκεμβρίου ἡ ἐξάμηνη «ΑΠΟΣΤΟΛΗ 5» τελείωσε καί πρίν κατέβει ὁ Valery μοῦ ἔστειλε μιά ἀναμνηστική φωτογραφία ὅλου τοῦ πληρώματος καί μέ εὐχαριστοῦσε γιά τή συμπαράστασή μου στό ταξίδι του. Νά ὅμως πού, ὅταν ἦταν νά κατέβουν, ἐμφανίστηκαν κάποια τεχνικά προβλήματα καί μέ εἰδοποίησε νά ἀνάψω κερί καί νά παρακαλέσω τήν Παναγία νά πᾶνε ὅλα καλά. Καί ἔτσι τελείωσε ἡ ἀποστολή του στό διάστημα. (Τό β΄ μέρος στό ἑπόμενο)

256

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013


να θαυμαστό γεγονός βλέπουμε νά πραγματοποιεῖται στή ζωή ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι σηκώνουν μέ πίστη καί καρτερία σταυρό ἀνίατης ἀσθένειας. Μέσα ἀπό πάθηση, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ σέ ἄκρα ἀδυναμία, ἀναδεικνύεται μία δύναμη, ἡ ὁποία ἔχει τήν ἱκανότητα νά μετατρέπει τήν ἀπόγνωση σέ ἐλπίδα, τή λύπη σέ χαρά καί τόν πόνο σέ δοξολογία. Μία δύναμη, ἡ ὁποία ἐνισχύει ὄχι μόνο τούς ἴδιους τούς ἀσθενεῖς, ἀλλά διαχέεται καί ἐνισχύει ὅλη τήν κοινωνία. Εἶναι ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία «ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β´ Κορ. ιβ´9). Τά κείμενα δύο κινητικά ἀναπήρων ἀδελφῶν μας, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν σύγχρονοί μας, εἶναι ἰδιαίτερα ἀποκαλυπτικά καί ἐνισχυτικά.

Δήμητρα Κόντου1: Γεννήθηκε τό 1952 στό χωριό Λυκούρια τῶν Καλαβρύτων, δεύτερο ἀπ’ τά 10 παιδιά φτωχῆς ἀγροτικῆς οἰκογένειας. Τόν Ἰούλιο τοῦ 1965 διαγνώσθηκε μέ μυασθένεια. Τά πρῶτα χρόνια τῆς ἀσθένειας στό χωριό ἦταν μαρτυρικά. Ἀργότερα κατάφεραν οἱ φτωχοί γονεῖς της νά τή στείλουν μόνη της σέ νοσοκομεῖα στήν Ἀθήνα. Ἐκεῖ γνώρισε καί τόν π. Ἐλπίδιο. Ἀπό τό 1975 ἕως τέλους τῆς ζωῆς της ἔγινε τρόφιμος τοῦ Ἀσύλου ἀνιάτων Πατρῶν, τό ὁποῖο στό προσωπικό της ἡμερολόγιο τό περιγράφει σάν «Γεθσημανῆ», «Γολγοθά», «προθάλαμο τοῦ οὐρανοῦ», «θαβώριον ὄρος», «τόπο μαρτυρίου, ἀθλήσεως, καί ἐξαγιασμοῦ». Παραθέτουμε ἕνα χαρακτηριστικό κείμενο ἀπό τό ἡμερολόγιό της. «Τό κρεβάτι μου. Κάνε το, ὅπως πρέπει νά εἶναι, πού νά μπορῆς ἐσύ, Ἀγαπημένε, νά σκύβης καί νά διακονῆς. Νά εἶναι τό σχολεῖο μου καί τό ἐξεταστήριό μου… »Νά ἦταν ἡ τέλεια ὑποταγή καί ἐφαρμογή τοῦ παναγίου θελήματός Σου. Νά ἦταν χορδή λύρας, δοξολογίας Χερουβικῆς! Νά ἦταν λαχτάρα, δίψα, ἀναζήτηση. Οἱ 4 βά-ÿ Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

257


ἀστείρευτη πηγή Σου, γιά νά μέ ξεδιψᾶς αἰωνίως!!». Ἡ Δήμητρα ἐκοιμήθη τό 1999. Κατά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία της ἀναγνώσθηκε ἕνα κείμενο, πού ἡ ἴδια εἶχε γράψει γιά τό σκοπό αὐτό: «...Σήμερα εὐγνωμόνως χαιρετῶ τήν ξενοδόχο γῆ μου, πού τόσα χρόνια στοργικά κρατοῦσε στούς κόλπους της τό ξενιτεμένο παιδί τοῦ Πατέρα. Ὤ τρανή μου στιγμή καί ἡμέρα, πού νοσταλγικά τόσα χρόνια σέ καρτεροῦσα! Ἦρθες! Σήμερα ἔαρ μυρίζει…. Διαλύθηκαν τά μαῦρα σύννεφα τῆς βαρυχειμωνιᾶς, σταμάτησαν οἱ παγωνιές καί ἀγριοκαίρια. Ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης. Σήμερα τό σκότος ἔγινε φῶς. Ἡ σιωπή μου σάλπιγγα δοξολογίας, ἡ ἀνημπόρια μου δύναμη. Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται! Ἔφθασα στό σπίτι μου...».

Παῦλος Κούλης2: Γεννήθηκε τό 1946 στήν Πάτρα. Ἦταν τό τέταρτο ἀπό τά ἐννέα παιδιά τῆς οἰκογένειας. Σέ ἡλικία 23 ἐτῶν, ἐνῶ τελείωνε τίς σπουδές του στή Θεολογική Σχολή, διαγνώσθηκε μέ σκλήρυνση κατά πλάκας. Ἀναγκάσθηκε ἔτσι νά ἀναθεωρήσει ὅλα του τά σχέδια. Ἀργότερα ἔλεγε, ὅτι ὅταν τελείωσε τή Θεολογική Σχολή, μπῆκε γιά μεταπτυχιακές σπουδές στήν Ἀνωτάτη Ἀκαδημία τοῦ πόνου. Κάθε χρόνο ἑόρταζε τήν «ἐπέτειο τῆς ἀσθενείας του» καί στά εἴκοσι χρόνια, ἐτέλεσε εὐχαριστήρια θεία Λειτουργία. Τόν ρώτησαν κάποτε: «Κύριε Παῦλο, πότε ἄρχισε ἡ ἀρρώστια σας»; Κι ὁ Παῦλος ἀπάντησε: «Μέ συγχωρεῖτε, τότε δέν ἄρχισε ἡ ἀρρώστια μου, ἀλλά ἡ ἱστορία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ». Ἔγραφε σέ μία ἐπιστολή πρός γνωστό του ἱερέα: «Πρίν 5 ἡμέρες (στίς 13.5) κλεῖσαν τά 14 χρόνια τῆς ἐν Ἀγάπῃ δυναμικῆς ἐπεμβάσεως στήν προσωπική μου ταλαίπωρη ζωή. Τόν εἶδα, Τόν βλέπω, Τόν εὐγνωμονῶ γιά ὅλα. Νά ᾽ναι τ᾽ ὄνομά Του εὐλογημένο. Ἤξερε τί ἔκανε. Ξέρει τί κάνει. Μόνο νά μήν χαθεῖ ὁ

258

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

ΕΙΚΟΝΕΣ: Ἱ.Ν. Ἁγίας Τριάδος Πειραιῶς

σεις του, πού βαστοῦν τό παραμελημένο τοῦτο σαρκίο μου, θέλω νά εἶναι ἄφθορες, πού νά μή μπορεῖ νά τίς σκουριάση ὁ πόνος. Νά γίνουν αἰτία νά περάσω ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό, ἀπό τό δάκρυ στή χαρά. »Τό κρεβάτι μου… Θέλω νά μοῦ εἶναι κῆπος Ἀναστάσεως, γιά νά ἀκούω στήν κάθε στιγμή τῆς ζωῆς μου τό “γύναι, τί κλαίεις” καί νά στεγνώνει τό δάκρυ. »...Θέλω νά εἶναι “ἀνώγαιο μέγα” γιά τό καθημερινό μου Πάσχα. Διψῶ Κύριε, διψῶ Σέ τόν Θεόν μου, τόν Ἰσχυρόν, τόν Ζῶντα. “Ἄφησέ με νά Σέ ρουφήξω στή γῆ, πάνω σέ τοῦτο τό κρεβάτι, ἄφησέ με νά δροσισθῶ ἀπό τήν ζωηφόρον πλευρά Σου, νά χαμηλώση λίγο ὁ καύσων τῆς καμίνου μου”. »Ὤ πηγή ἀθάνατη, δρόσιζέ με γιά λίγο καί ἔπειτα ἀγκυροβόλησέ με πρός τήν


σκοπός, ὁ στόχος. Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ Του...» . Ἀγαπημένο του ρητό τό, «ὅταν γάρ ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμί» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 10). Ἀπό τό ἀναπηρικό ἁμαξίδιο, σάν ἀπό ἄλλο ἄμβωνα, καί μέσα ἀπό τά ἄρθρα του (ὑπῆρξε ἀρθρογράφος καί τοῦ περιοδικοῦ μας μέ τό ψευδώνυμο Παγκράτης Κ) οἰκοδόμησε εἰς Χριστόν πολλούς ὁμοιοπαθεῖς καί ὑγιεῖς. Ὁ Παῦλος Κούλης ὑπῆρξε ἱδρυτικό μέλος τοῦ φιλανθρωπικοῦ σωματείου «ἡ Βηθεσδά, μέριμνα γιά τόν ἀνάπηρο» καί ὁ σημαντικότερος συνεργάτης τοῦ ἱδρυτοῦ, τετραπληγικοῦ, Κλήμη Στεφανίδη. Μετά τήν κοίμηση τοῦ τελευταίου τόν διαδέχθηκε σάν ἀντιπρόεδρος. Τά τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του εἶχε παραδοθεῖ πλήρως στά χέρια τοῦ Θεοῦ καί ἀγαπημένο του θέμα εἶχε γίνει ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ὁ θάνατος ἦλθε ἐνῶ κοιμόταν, στίς 26 Αὐγούστου τοῦ 1992. Παραθέτουμε τό τελευταῖο του κείμενο, πού δημοσιεύτηκε μετά τήν κοίμησή του στό περιοδικό «Ἡ Βηθεσδά». «Θεέ μου, Κυριακή τοῦ Θωμᾶ … (καί) ἡ σκέψη μου σκάλωσε … στίς … δυό ὡραῖες εἰκόνες τοῦ Κυρίου, πού εἰσῆλθε τῶν θυρῶν κεκλεισμένων πρός τούς μαθητάς Του καί τοῦ Κυρίου τῆς Ἀποκαλύψεως, πού στέκεται μπροστά στήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας καί χτυπάει δυνατά, ζητώντας νά μπεῖ μέσα… »Στήν πρώτη περίπτωση οἱ πόρτες ἦταν κλεισμένες, διά τόν φόβο τῶν Ἰουδαίων. Στή δεύτερη μένουν ἑρμητικά κλειστές, διά τόν φόβο τῶν πολλῶν μου παθῶν. »Ἀλήθεια, Θεέ μου, τά πάθη μου δέν μ᾽ ἀφήνουν νά σ᾽ ἀνοίξω νά μπεῖς. Συγχώρησέ με γιατί καί ᾽γώ συμφωνῶ μαζί τους, συνευδοκῶ. »Θεέ μου, νά πῶ κάτι; Μή μέ παρεξηγήσεις! Εἶναι πολλά τά πάθη μου. Γι᾽ αὐτό μήν περιμένεις ποτέ, στά χάλια πού εἶμαι, ἀπό μένα τό ναί. Γιατί δέν μπορῶ. Θεέ μου, νά πῶ μιά μεγάλη κουβέντα. Ἔτσι

ὅπως εἶμαι, ξέχνα το. Μήν περιμένεις. Ἄν θέλεις κάνε κάτι ἄλλο. Ὅπως τότε εἰσῆλθες τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ἔτσι νά μπεῖς καί ἀπό τίς κλειστές πόρτες τῆς καρδιᾶς μου. Ὅμως μιά χάρη ἀκόμη. Τότε μπῆκες μέσα χωρίς νά πειράξεις τίς πόρτες. Τώρα σέ μένα θέλω νά τά σπάσεις ὅλα, νά μήν ἀφήσεις τίποτα καί νά μπεῖς μέσα γιά μέσα. »Κάνε τό ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς μου νά εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὑπέροχος διάλογος πού ὑπάρχει στήν Ἀποκάλυψη: “Ἰδού ἔρχομαι ταχύ... Ναί ἔρχου Κύριε Ἰησοῦ”. Κύριε, ἡ τελευταία ἀνάσα τῆς ζωῆς μου νά εἶναι αὐτή: Ναί ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ, καί ἔτσι νά ἀνταμώσουμε. ΑΜΗΝ». Β . Π.

------------1. Ἀπό τό βιβλίο: Γεωργίου Κατσούλα, «Δήμητρα Κόντου, τῆς ὑπομονῆς εὐῶδες θυμίαμα», Ἐκδόσεις ΤΑΩΣ, Πάτρα, ISBN 960-86098-3-6. 2. Τά περισσότερα στοιχεῖα προέρχονται ἀπό τό βιβλίο «ἐκ τοῦ ἁμαξιδίου», ἐπιμέλεια ἀρχιμ. Χριστοδούλου Φάσσου, Ἐκδόσεις ΤΑΩΣ, Πάτρα 1996

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

259


οιός εἶναι ὁ δημιουργός του; Ὁ χρόνος πού ἔγινε; Ὁ τόπος; Τό θέμα του; Ποιά πρόσωπα μετέχουν; Βιντεο-σκοπήθηκε ἐκτός Ἑλλάδος, χωρίς Ἕλληνες, πρίν λίγο καιρό. Δημιουργός τοῦ video ἕνας ξένος συγγραφέας, ἠθοποιός, ἀρθρογράφος, ὁ φιλέλληνας καθηγητής Λατινικῶν κος Ἀριστείδης Μινγκέθ. Ὅλα τά πρόσωπα πού μετέχουν εἶναι φοιτητές, μαθητές, γιατροί. Χρησιμοποιοῦν ἑλληνικές λέξεις. Τό video ξεκίνησε σάν παιχνίδι κι ἔγινε ὕμνος γιά τήν Ἑλλάδα. Εὐχαριστήριο video τῶν Ἱσπανῶν καθηγητῶν καί μαθητῶν γιά τή γλώσσα καί τήν πολιτιστική κληρονομιά, ἀλλά καί γιά τίς μάχες πού ἔδωσαν οἱ πρόγονοί μας καί ἔσωσαν τήν Εὐρώπη. Σέ συνέντευξη μέ ἑλληνικό τηλεοπτικό σταθμό ὁ δημιουργός τοῦ video εἶπε: «Τό Ὑπουργεῖο Παιδείας τῆς χώρας μας ἤθελε νά καταργήσει τά ἀρχαῖα Ἑλληνικά ἀπό τό πρόγραμμα μαθημάτων. Γι᾽ αὐτό οἱ καθηγητές τῆς Μούρθια, Λατινικῶν κ��ί ἀρχαίων Ἑλληνικῶν, ἀποφασίσαμε νά φτιάξουμε αὐτό τό video. Ταξιδέψαμε πολλές φορές μέ τούς μαθητές μας στήν Ἑλλάδα, γιά νά γνωρίσουμε τή χώρα, τή Μητέρα-πατρίδα. Εὐχαριστοῦμε πολύ, μητέραἙλλάδα!». Οἱ φοιτητές, καί σέ ἄλλες εἰκόνες οἱ μαθητές, τό βεβαιώνουν μέ ἕναν αὐθορμητισμό πού ξαφνιάζει. Δέν ἔχει ἰδιαίτερη τέχνη τό video οὔτε πλοκή οὔτε συνεχή λόγο. Ἔχει ὅμως ἐνθουσιασμό, συμμετοχή, νοῦ καί καρδιά, εἰλικρίνεια, βιωματική ἀλήθεια. Σέ κάθε ἐρώτηση οἱ νέοι Ἱσπανοί ἀπαντοῦν: «Εὐχαριστοῦμε, Ἑλλάδα! Δικιά μας κληρονομιά». Ἕνας φοιτητής τονίζει μέ ἐνθουσιασμό: —Εὐχαριστοῦμε, μητέρα Ἑλλάδα, γιά Γράμματα–Τέχνες. Ὑψώνοντας τά δυό του χέρια ἄλλος φοιτητής φωνάζει: —Γιά Μαθηματικά... —Γιά Φιλοσοφία... —Γιά Σωκράτη – Πλάτωνα...

260

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013


Ἄλλος ἀνακατεύοντας μέ τήν προφορά του τίς λέξεις λέει σοβαρά: «Gracias Grecia» γιά τή Λογική, τήν Ἠθική, τόν Ἀριστοτέλη... —Εὐχαριστοῦμε, Ἑλλάδα! Γιά Ἱστορία! Τροία! Σπάρτη!... —Εὐχαριστοῦμε, μητέρα Ἑλλάδα, γιά ἀρχαῖο Θέατρο, Τραγωδία! Μιά φοιτήτρια σηκώνεται μέ ἤρεμο ὕφος καί μελωδική φωνή κι ἐπαναλαμβάνει: —Εὐχαριστοῦμε, Ἑλλάδα, γιά Μοῦσες – Μουσική – Ἁρμονία – πεντάγραμμο!... Ἕνας μαθητής πού μέ τό ζόρι καθόταν στή θέση του, σάν νά μπῆκε σέ ἀγωνιστικό χῶρο, φωνάζει ἀσυγκράτητος: —Εὐχαριστοῦμε πολύ, μητέρα Ἑλλάδα, γιά Ἀθλητισμό – Δέκαθλο – Ὀλυμπιακούς ἀγῶνες!... Ὅταν ἡ σκηνή μεταφέρεται σέ νοσοκομειακούς χώρους, νεαροί γιατροί μέ ἐπιστημονική σοβαρότητα ἐπαναλαμβάνουν τήν ἴδια φράση: —Εὐχαριστοῦμε, μητέρα Ἑλλάδα, γιά Ἰατρική... Χρησιμοποιοῦμε Ἑλληνικές λέξεις: Ἀνατομία – Καρδιογράφημα–Πρόγνωση–Βροχίτιδα– Ρινοπλαστική –Χειρουργική–Παθολογία... Ἡ Ἑλλάδα ζεῖ καί σήμερα. Οἱ Ἱσπανοί νέοι κι ἐπιστήμονες θέλησαν νά ἀποδώσουν μέ ἦχο καί εἰκόνα φόρο τιμῆς στήν Ἑλλάδα, γιατί ἔδωσε κληρονομιά στόν κόσμο τίς τέχνες, τά γράμματα, τό φῶς. Μᾶς γέμισαν χαρά καί παράλληλα μᾶς ἄφησαν μέ ἕνα πονεμένο ἐρωτηματικό: Μήπως ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες ἀπεμπολήσαμε τή βαριά μας κληρονομιά; Ἴσως τό video γίνει ἀφετηρία γιά ἀφύπνιση καί περηφάνεια, ὥστε καί οἱ Ἕλληνες μαθητές, φοιτητές καί καθηγητές νά λένε: «Εὐχαριστοῦμε, μητέρα Ἑλλάδα, γιά τήν πνευματική κληρονομιά πού μᾶς ἄφησες». q Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

261


ά μοναστήρια τοῦ Ἄθωνα ξεπρόβαλλαν ἕνα-ἕνα καθώς τό καράβι πήγαινε τό καθιερωμένο δρομολόγιο. Λογιῶν φιγοῦρες πάσχιζε ὁ καθένας νά καταλάβει τί ἔχει αὐτή ἡ διαδρομή καί σέ κάνει ξαφνικά νά ξεχνᾶς ὅ,τι σέ βαραίνει, ἄλλοτε μέ διάθεση γιά θερμή κουβέντα, καί ἄλλοτε μέ μία βουτιά «πρός τά μέσα». Ἕνας μοναχός, πατημένα τά 60 ἀλλά μέ μιά παιδικότητα στήν ἔκφραση, εἶχε καρφώσει τό βλέμμα του σέ ἕναν συγκεκριμένο ἐπιβάτη. Δέν ἦταν τοῦ τύπου του νά χαζεύει τόν κόσμο καί νά πιάνει γνωριμίεςκάθε ἄλλο. Ὅμως τοῦτος τόν ἔκανε νά ἀφήσει λίγο τό σιωπηλό «προφίλ» του. Ἦταν ἀπό ἐκείνους, πού μοιάζουν διαρκῶς νά πετᾶνε σέ ἕνα παράλληλο σύμπαν. Κάτι καλλιτέχνες πλανόδιοι πού θαρρεῖς ζοῦν ἐξόριστοι πάνω στή γῆ, μέ τίς εὐαίσθητες «κεραῖες» τους πάντα τεντωμένες, γιά αὐτό τό κάτι πού πλανιέται ἀκαθόριστο καί γυρεύει νά γίνει λόγος, μουσική ἤ εἰκόνα καί νά συγκινήσει λίγο τίς ζωές μας. Μαλλιά σγουρά καί πλούσια, ἐλαφρύ γένι καί

264

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013


ματιά κάπως χαμένη μά ζωηρή, τό ἕνα χέρι στήν κουπαστή, καί τό ἄλλο κρατοῦσε στόν ὦμο τό λουρί ἀπό τή θήκη τοῦ ὀργάνου του. Τόν εἶχε τραβήξει ἡ παράδοση. Πάσχιζε νά ζήσει, νά ἐρωτευτεῖ, νά χαρεῖ μέσα ἀπό τούς στίχους της καί τίς μουσικές της. Κατεῖχε τήν τέχνη τῶν ἔγχορδων κι εἶχε ἀρκετούς φίλους σάν καί αὐτόν, νοσταλγούς μίας ἐποχῆς εὐαίσθητης μά ὁλοένα πιό μακρινῆς. Καί ἔτσι ζοῦσε στό ὄνειρο. Καί τοῦ ἔφτανε μονάχα ἀλήθεια μία μελωδία, ἕνα στιχάκι καί λίγο κρασί, γιά νά τό συντηρεῖ, καί νά τό γεννᾶ ξανά, μέρα μέ τήν ἡμέρα. Μά εἶχε καί τούς ἐχθρούς του: τό χρόνο, πού ἀπειλοῦσε τήν παρατεταμένη ἐφηβεία του, καί τόν πολύπλοκο τό νοῦ του, πού δέν τόν ἄφηνε καθαρά νά ἀφουγκραστεῖ τήν καρδιά του. ― Παράξενος ὁ φίλος σου... Βγῆκε ἀπό τίς σκέψεις του καί γύρισε στόν καλόγερο. ― Ποιός φίλος, παππούλη; ― Ἐτοῦτος, εἶπε, καί χτύπησε τό ὄργανο στήν πλάτη του ἁπαλά. Νά τόν δῶ λίγο; Δέν τοῦ ἄρεσε ἡ ἀδιακρισία. Μά τώρα λίγο ὑπνωτισμένος ἄνοιξε τή θήκη καί τό ἔδωσε στό μοναχό. Ἔπιασε αὐτός τό ὄργανο ψηλά στά κλειδιά: ― Ἐτοῦτα τί εἶναι; ὁ ἐγκέφαλος; Δέν μπόρεσε νά ἀντισταθεῖ στό γλυκό χαμόγελο- γέλασε καί αὐτός. ― Κάπως ἔτσι.. ― Γιά δές… φαντάζεσαι νά τοῦ στρίψει τί ἔχει νά γίνει; νά ἔτσι. Γύρισε τό κλειδί μία δυό καί τάνγ! πετάχτηκε κομμένη ἡ χορδή. Κάτι ἔσπασε τότε καί μέσα του. Δέν ἤξερε ἄν ἤθελε νά θυμώσει μέ αὐτόν τόν παράξενο συνεπιβάτη πού ἔτσι ξαφνικά ξεπέρασε κατά πολύ τά ὅρια, δέν πρόλαβε πάντως: ― Συγχώρα με. Δέν ξέρω ἐγώ ἀπό ἐγκεφάλους… εἶδες ὅμως τί παθαίνουν μέ τό πολύ στρίψιμο… Ἔλα μαζί μου. Αὔριο τό φτιάνεις καί φεύγεις. Πῆγε. Μπροστά ὁ μοναχός μέ τό ὄργανο πίσω αὐτός, παράξενο θέαμα. Τό βράδυ τόν ἔβαλε στό ἀναλόγιο. ― Ἔλα νά πιάσουμε τίς νότες τῆς ψυχῆς. Μήν κουρδιστοῦμε πολύ μέ τίς ἄλλες καί σπάσουμε πάλι καμία χορδή... Δέν τόν καταλάβαινε καλά τόν καινούργιο του φίλο. Τόν ἔνοιωθε ὅμως. Ὄχι διανοητικά. Τόν ἔνοιωθε στήν καρδιά του. Καί γιά πρώτη φορά παραμέρισε ἐκεῖνο τό σύννεφο πού τοῦ τήν ἔκρυβε. Καί τήν ἔνοιωσε νά κτυπάει ἀλλιῶς: Στόν ρυθμό τοῦ μικροῦ κελιοῦ πού χώρεσε ἄξαφνα ὅλη τήν ἔνταση πού γύρευε στήν τέχνη του. Τό πρωί πῆγε ὁ μοναχός νά τόν χαιρετήσει: ― Πάρε το… καί τοῦ ἔδωσε τό ὄργανο. ― Δέν τό θέλω αὐτό. ― Τί θές; ― Αὐτό. Καί ἔπιασε τό μανίκι ἀπό τό μαῦρο ράσο… Ὀ ρφ έας Ὀρ φέας Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

265


χρόνο μετά, ἡ ἀποκατάστασή της ἔχει προχωρήσει σέ σημαντικό βαθμό, μιλάει, περπατάει καί θέλει νά ἱππεύσει τό όν Ὀκτώβριο τοῦ 2012 ἡ τηλεό- ἄλογό της. Τήν προβολή παρακολούθησαν 1,7 ἑκατομμύρια ραση τῆς Δανίας πρόβαλε ἕνα θεατές καί ἀμέσως μετά 500 ἄτομα ἀπέσυραν τά ὀνόματά ντοκιμαντέρ μέ τίτλο: «Τό κορί- τους ἀπό τίς λίστες τῶν δωρητῶν ὀργάνων. Ὁ διευθυντής τῆς Ἰατρικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ νοσοκομείου, τσι πού δέν θά πέθαινε». Τό ντοκιμαντέρ παρουσίαζε τό δράμα τῆς Claus Thomsen, δήλωσε: «Εἴμαστε χαρούμενοι πού ἡ νέα γυοἰκογένειας Melchor καί τήν ἀντίδρασή ναίκα ἐπέζησε καί κινεῖται. Ὅμως κάναμε λάθος στήν ποτης στήν εἴδηση τοῦ αὐτοκινητιστικοῦ ρεία καί ἀφήσαμε τήν οἰκογένεια νά πιστεύσει ὅτι ἡ κόρη ἀτυχήματος τῆς 19χρονης κόρης τους, τους θά πέθαινε». Τό νοσοκομεῖο παραδέχθηκε ὅτι τό ἐρώCarina, πού ἔγινε ἕνα χρόνο πρίν, τόν τημα γιά τή δωρεά τῶν ὀργάνων δέν ἔπρεπε νά διατυπωθεῖ, Ὀκτώβριο τοῦ 2011. Μετά ἀπό 3ήμερη καθώς δέν ὑπῆρχαν ξεκάθαρα καί ἀναμφισβήτητα στοιχεῖα ὅτι ὁ ἐγκεφαλικός θάνατος θά συνέβαινε. νοσηλεία στήν ἐντατοῦ Ἐμμ. Παναγόπουλου Μετά τήν προβολή τοῦ ντοκιμαντέρ μία τική τοῦ πανεπιστηἌμ. Ἐπικ. Καθηγητοῦ Χειρουργικῆς ἐφημερίδα τῆς Δανίας ἀνέφερε τήν ἱστομιακοῦ νοσοκομείου τ. Συντ/στῆ Δ/ντῆ Χειρ/γοῦ ΕΣΥ ρία ἑνός ἄνδρα πού τό 2002 ἐσφαλμένα Aarthus, οἱ γιατροί διαγνώστηκε ὡς ἐγκεφαλικά νεκρός, στό ἴδιο νοσοκομεῖο, ἐνημέρωσαν τήν οἰκογένεια ὅτι ἡ δραστηριότητα τοῦ ἐγκεφάλου τῆς κόρης καί ἀνένηψε γρήγορα. Ἡ οἰκογένεια μήνυσε τό νοσοκομεῖο τους ἐξασθενοῦσε καί ὅτι θά πέθαινε καί ὁ δικηγόρος της ἀνέφερε ὅτι ἡ Carina τόν ρωτᾶ συνέχεια πολύ σύντομα, καί γι’ αὐτό συμβούλευ- ἐάν οἱ γιατροί της προσπάθησαν νά τή σκοτώσουν, ἐνῶ ὁ σαν τήν οἰκογένεια νά δεχθεῖ τήν παύση πατέρας της δήλωσε στήν ἐφημερίδα Ektra Bladet: «Οἱ λητῆς θεραπείας καί νά τούς χορηγήσει στές μέ τίς ἄσπρες μπλοῦζες ἐγκατέλειψαν τήν προσπάθεια τήν ἄδεια ἀφαίρεσης τῶν ὀργάνων της. πολύ ἐνωρίς, γιατί ἤθελαν ἕνα δότη ὀργάνων». Ἡ περίπτωση τῆς Carina, ἀλλά καί ἀρκετῶν ἄλλων παρόΟἱ γονεῖς συμφώνησαν νά δωρίσουν τά ὄργανα καί ἐπέτρεψαν τήν ἀποσύνδεσή μοιων περιπτώσεων, ὅπως τοῦ Steven Thorpe 17 ἐτῶν, τοῦ της ἀπό τόν ἀναπνευστήρα. Πρίν συμ- Zach Dunlap 21 ἐτῶν, τοῦ Sam Schmidt 21 ἐτῶν,τῆς Gloria πληρωθοῦν 24 ὧρες ἀπό τήν ἀποσύν- Cruz 56 ἐτῶν, τοῦ Val Thomas 59 ἐτῶν, τῆς Madelein Gauδεσή της καί ἐνῶ προχωροῦσε ἡ ron 76 ἐτῶν, τοῦ Rae Kuperschmidt 65 ἐτῶν καί ἄλλων, διαδικασία γιά τήν ἀφαίρεση τῶν ὀργά- ὑπογραμμίζουν ὅτι οἱ ἀποφάσεις στό τέλος τῆς ζωῆς πού νων της, ἡ Carina ἄνοιξε τά μάτια της συνδέονται μέ τόν ἐγκεφαλικό θάνατο καί τή δωρεά ὀργάκαί κούνησε τά πόδια της. Σήμερα, ἕνα νων ἔχουν πολλά βιοηθικά προβλήματα. Ἡ ἀντιπαράθεση στό πεδίο αὐτό συνεχίζεται ἐδῶ καί 40 τόσα χρόνια καί τά τελευταῖα χρόνια πληθαίνουν οἱ ἰατρικές φωνές πού θεωροῦν τήν ταύτιση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου μέ τόν θάνατο, μύθο καί μορφή ἀπάτης. Ἀντιπαράθεση ὑπάρχει καί μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία στό ζήτημα αὐτό δέν ἔχει ξεκάθαρη καί πειστική θέση. Ἡ ἀντιπαράθεση κάποτε θά τελειώσει, ὅταν φυσικά ἡ ἀλήθεια ἐπικρατήσει. Τό ἐρώτημα εἶναι: Ὕστερα q ἀπό πόσο χρόνο καί μέ τί κόστος;

284

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013


ημά, κρίναμε ὅτι μεταξύ τῶν ἄλλων ζητ Τό 313 μ.Χ. ἐκδό- ὄφελος καί το πρῶ πού θά ὠφελοῦσαν τούς πάντες θηκε τό περίφημο των σχε πού ιο ἐπεβάλλετο νά ρυθμιστεῖ ἐκεῖνο «Διάταγμα τῶν Με- κύρ δηλαδή νά ται μέ τόν σεβασμό πρός τό Θεῖον∙ διολάνων», πού συ- τίζε ώς καί σέ καθ ς, νού ηγήσουμε στούς Χριστια νυπέγραψαν στά χορ ἀκολουνά υς τούς ἄλλους, τήν ἐλευθερία Μεδ��όλανα (σημε- ὅλο ένας, καθ ὁ ν ὁποιαδήποτε θρησκεία ἐπιθυμεῖ ρινό Μιλάνο), τόν θοῦ της καί ἡ ε ὁποιαδήποτε καί ἄν εἶναι ἡ θεό Φεβρουάριο τοῦ 313 ὥστ ς ἀπέναντι ανία δύναμις νά διάκειται εὐμενῶ μ.Χ., οἱ τότε δύο συ- οὐρ βρίσκονπού ν ίνω ν καί ἀπέναντι ὅλων ἐκε ναυτοκράτορες Μ. ἡμῶ ὑπό τήν ἐξουσία μας...». Κωνσταντῖνος καί ται λίζεται ἡ Στίς πρόσθετες διατάξεις ἐξασφα οΝικ στή ικά τελ κε όθη ές κοινότητες Λικίνιος. Τό διάταγμα ἐκδ ἄμεση ἀπόδοση στίς Χριστιανικ ει φέρ ἐνῶ καί . μ.Χ μήδεια στίς 15 Ἰουνίου τοῦ 313 ρείας καί τῶν περιουσιῶν τους, κυρίως τῶν τόπων λατ πεῖ σκο ἀπο ίας, ησκ ξιθρ ἀνε στό Δημόσιο ἤ τῆς τό ἔνδυμα πού εἶχαν δημευθεῖ, εἴτε ἀνῆκαν τῆς ί γμο διω κοι ἄδι καί ί ερο φοβ νά παύσουν οἱ ρηθεῖ σέ ἰδιῶτες. Χριστιανῶν εἶχαν παραχω πού προτάσρωμαϊκῆς πολιτείας ἐναντίον τῶν Μέ τό Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων, τῶν η ίρισ αχε μετ ωπη ίζει ἡ πλήκαί νά σταματήσει ἡ ἀπάνθρ «τόν σεβασμό πρός τό Θεῖον» ἀρχ σει ων ἄλλ τῶν ς δού Χριστιανῶν σέ σχέση μέ τούς ὀπα ιση τῆς Εὐρώπης. ρχε στή ρης ἐκχριστιάν ὑπῆ ία ησκ ξιθρ ἀνε τε λωσ Εὐρώπη ἔχει Ἄλ . θρησκειῶν Σήμερα ― 1.700 χρόνια μετά ― ἡ ν, άνω ιολ Μεδ τῶν ς ατο άγμ διατ Ρώμη καί πρό τοῦ χριστιανισθεῖ. στιανούς. Τό σχεδόν ἀπο αῖα χρόνια πού ἐξαιροῦσε ὅμως μόνον τούς Χρι Στή Δυτική Εὐρώπη τά 1.000 τελευτ Χρι τόν ῦσε νοο «εὐ ν διάταγμα τῶν Μεδιολάνω Παπισμός. Ἡ Ἀνατολική Εὐρώπη τό πρῶτο κυριαρχεῖ ὁ γιά μο δρό τόν ιγε ἄνο καί μό στιανισ α χρόνια ὑπέστη φριχτή ὑπονεται κοντά πεντακόσι φαί ς ὅπω », τος κρά ό νικ στια Χρι στήν ἱστορία στό Ἰσλάμ. νεοελληνική δούλωση σκεται ὑπόἀπό τήν πρώτη παράγραφό του σέ Σήμερα ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη βρί αμετ πού , έβιο Εὐσ ό ρικ μαμωνᾶ. μετάφραση ἀπό τόν ἱστο δουλη στήν ἄπληστη κυριαρχία τοῦ . ς καί τίς φράζει τό λατινικό πρωτότυπο Αὐτές τίς πικρές ἱστορικές ἀλήθειε τος καί ουσ Αὔγ ὁ ς ῖνο αντ τάσουμε, νστ ἐξε Κω , νά ἐγώ υμε «Ὅταν ὀφείλο νά ὀδυνηρές προοπτικές υχία εὐτ τήν με εἴχα τος Διατάγουσ τοῦ Αὔγ ὁ ἐγώ, Λικίνιος ἀντί ἄλλων ἑορτασμῶν, στήν ἐπέτειο ητή συζ νά καί ανα ιόλ Μεδ q συναντηθοῦμε στά Μεδιολάνων. συμφέρον καί ματος τῶν σουμε ὅλα τά σχετικά μέ τό κοινόν Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

285


«Τήν 1ην Ἰουλίου 1913 πρός στι γμήν τάς δραματικάς ἡμέρας ἀπό τῆς οἱ Ἕλληνες τῆς Δράμας 1ης Ἰου νίου ἕως καί τῆς 1ης Ἰουλίου 191 3. Εἰς ἠξιώθησαν νά ἀπολαύ- τάς σελ ίδας τοῦ ἡμερολογίου του διαπισ τοῖ ὁ σουν τό μέγα τῆς ἐλευθε- ἀναγνώ στης τήν σπανίαν διπλωματικήν δεινόρίας δώρημα μετά ἀπό τητά του , τήν σύνεσιν καί τήν διορατικό τητα, ἀπαισιωτάτην δουλείαν ἀρετάς περικοσμούσας τόν ἐκκλησιαστικ όν καί 482 ἐτῶν. Ἡ κυανόλευκος ἐθνικό ν τοῦτον ἡγέτην. Εἰς αὐτόν ὀφε ίλεται τό ἐκυμάτισεν ἐπί τέλους γεγονό ς ὅτι ἡ Δράμα ἐσώθη ἐκ τοῦ ἐπικρε μαμέἐπί τῶν ἐναπομεινάντων νου κιν δύνου τῆς σφαγῆς καί τῆς καταστ ροφῆς βυζαντινῶν τειχῶν τῆς τῶν κατ οίκων της καί ἀπεσοβήθη ἡ ἐπανάλ ηψις πόλεως καί οἱ Δραμινοί τῶν ἀπα ισίων γεγονότων τοῦ Δοξάτο ἐν ἀνεκλαλήτῳ χαρᾷ ὑπεδέχθησαν υ. Εἰς τόν νικηφόρον αὐτόν ὀφείλει καί τό Μουσουλμανικόν στοικαί δαφνοστεφῆ ἑλληνικόν στρατό ν!...». χεῖον τήν σωτηρίαν του ἐκ βεβαία ऀΜ’ αὐτές τίς φράσεις προλογίζει ς σφαγῆς». ὁ σημερινός ऀΚαί καταλήγει ὁ σημερινός Μητροπολίτης Δράμας Σεβασμιώτ διά δοχος τοῦ ατος κ. Παῦλος ἡρωικοῦ ἐκείνο υ ἱεράρχου, Σεβασμιώτατος κ. τό ἐγκόλπιο ἡμερολόγιο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, Παῦλος: ἀφιερωμένο στή λαμπρή ἐπέτειο τῆς συμπληρώ«Ἡμεῖς ἅπαντες καλούμεθα κατ σεως ἑκατό ἐτῶν ἐλευθέρου βίου ά τούς δυσκότῆς πόλεως πού λους τούτους χρόνους... νά ἐμπνευσθῶμεν ἐκ κλίνει «τό γόνυ πρό τῆς ἱερᾶς σκι ᾶς τοῦ σοφοῦ τῆς ἀνιδιοτελοῦς φιλοπατρίας τῶν πατέρων καί διαπρεποῦς Ἱεράρχου της κυρ οῦ Ἀγαθαγγέ- μας... νά πολιτευ ώμεθα ὡς τέκνα ἡρώων καί λου τοῦ Μάγνητος, τοῦ ἀξιωθέντ ος νά ὑποδεχθῇ μαρτύρων ἀνταξί ως τῶν παραδόσεων τοῦ μαρτόν νικηφόρον ἑλληνικόν στρατό ν ἐν Δράμᾳ...». τυρικοῦ ἡμῶν τόπ ου καί τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν ऀ«Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης κατέγρ αψε στιγμήν Ὀρθοδόξου πίστεω ς». q

Τιμώντας τό θάρρος της γιά τήν ὑπεράσπιση τοῦ Δικαίου καί τῆς ἀλήθειας, παραθέτουμε δημοσίευμα σχετικό μέ τή Γαλλίδα Βουλευτίνα Valerie Boyer: «Νέο σόκ στήν Τουρκία ἀπό τή γνωστή Γαλλίδα βουλευτίνα τῆς r, Μασσαλίας, Valerie Boye ἡ ὁποία πρόσφατα εἶχε πρωτοστατήσει στήν ποινικοποίηση ἀπό τό γαλλικό κοινοβούλιο τῆς ἀρμενικῆς γενοκτονίας. Ὅπως ἀναφέρουν τουρκικά δημοσιεύματα, ἡ Valerie Boyer σέ δηλώσεις πού ἔκανε σχετικά μέ τό ζήτημα τῆς ἔνταξης τῆς Τουρκίας στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, (πού ἔχει ἐπανέλθει στήν ἐπικαιρότητα μέ γερμανική πρωτοβουλία), ἀνέφερε χαρακτηριστικά ὅτι ἡ Τουρκία δέν ἔχει καμία σχέση μέ τήν Εὐρώπη, ἀλλά ἡ Κωνσταντινούπολη καί ὄχι ἡ Ἰστανμπούλ, ...ἀνήκει στήν Εὐρώπη. Ἡ θαρραλέα βουλευτίνα τοῦ γαλλικοῦ κοινοβουλίου, χωρίς κανένα δι-

286

σταγμό, καταδίκασε γιά ἄλλη μιά φορά τήν Τουρκία σάν μιά χώρα πού παραβιάζει συστηματικά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα. Ἐκεῖνο ὅμως πού ἐξόργισε πραγματικά τούς Τούρκους, ἦταν οἱ δηλώσεις της ὅτι δέν μπορεῖ μιά χώρα πού βαρύνεται γιά τά ἐγκλήματα τῆς ἀρμενικῆς γενοκτονίας, ἀλλά καί τῆς εἰσβολῆς στήν Κύπρο τό 1974, νά διεκδικεῖ μιά θέση στήν Εὐρώπη. Γιά ὅλα αὐτά, ὅπως τόνισε ἡ Valerie Boyer, θά συνεχίσει νά ἀγωνίζεται κατά τῆς εἰσδοχῆς τῆς Τουρκίας στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, ἐνῶ θά συνεχίσει καί τίς προσπάθειές της γιά νά ἀναγνωριστοῦν τά μεγάλα ἐγκλήματα τῆς Τουρκίας στίς γενοκτονίες τῶν ἀρχῶν τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα» (Ν. Χειλαδάκης, Τουρκολόγος). Καί καταλήγει τό δημοσίευμα: «Ἄς πάρουν μερικά μαθήματα οἱ δικοί μας βου(ο)λευτές ἀπό τήν Valerie Boyer, πού δέν διστάζει νά ἀναφέρει Κωνσταντινούπολη καί ὄχι Ἰστανμπούλ, ἀδιαφορώντας ἀκόμα καί γιά τίς τουρκικές ἀπειλές κατά τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς της». q

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013


ἀμιγής ἑλληνιΜέ τήν εὐκαιρία μεταναστῶν στήν πατρίδα μας. Ὁ ος. τῆς Ἡμέρας τῆς Γυ- κός πληθυσμός βαίνει μειούμεν τό Ὅμως δέν εἶναι μόνο ἡ ὑπογεννητικότητα ναίκας (8 Μαρτίου) ὁ ς τητο εννητικό καθηγητής Γεώργιος πρόβλημα. Ὁ συνδυασμός τῆς ὑπογ ἐπιβίωσης, πού Κρεατσᾶς, Διευθυντής μέ τήν αὔξηση τοῦ προσδόκιμου τῆς Ἑλλάδος υσμό πληθ τῆς Β´ Μαιευτικῆς καί σήμερα γιά τόν γενικό σέ δημογραχώρα Γυναικολογικῆς Κλι- ἀνέρχεται στό 79,78%, ὁδηγεῖ τή γίνουμε χώρα γενικῆς τοῦ Πανεπιστη- φική γήρανση. Σέ λίγα χρόνια θά ς δέν θά ἐπαρκεῖ μίου Ἀθηνῶν, στό ρόντων καί ὁ ἐνεργός πληθυσμό τῶν γερόντων μέ ΑΡΕΤΑΙΕΙΟ Νοσοκο- νά συντηρήσει τόν πληθυσμό τή μεγάλη πίεση π.χ. ς μεῖο, ἔδωσε στοιχεῖα ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται, ὅπω τήν σε ὅτι στά ἀσφαλιστικά ταμεῖα καί τούς πόρους γιά πού προκαλοῦν θλίψη καί ἀνησυχία. Δήλω χιλιά- ὑγεία. ὑπάρχει μείωση τῶν γεννήσεων κατά 10-15 Τό καμπανάκι κινδύνου γιά τήν ὑπογεννητικό χαμηδες. Ὁ δείκτης γονιμότητας, εἶπε, παραμένει ίδος ι κάτω τητα καί τή δημογραφική γήρανση τῆς πατρ λός, στό 1,39 καί γιά ἀμιγῶς Ἑλληνίδες εἶνα ὦτα εἰς ς υχῶ δυστ ια, ὅσον μας ἠχεῖ ἐδῶ καί πολλά χρόν τοῦ 1, γεγονός πού κατατάσσει τήν Ἑλλάδα, , λαός καί τεία με- μή ἀκουόντων. Καί ὄχι μόνον, πολι ἀφορᾶ τόν δείκτη γονιμότητας, στήν 199η θέση καἡ ηρη- δέν κάνουμε τίποτε γιά νά ἀνατραπεῖ αὐτή ταξύ 220 χωρῶν. Εἶναι γνωστόν ὅτι γιά νά διατ της τάσταση, ἀλλά πρόσφατα ἡ πολιτεία προχώρησε σέ θεῖ ἕνας πληθυσμός σταθερός ἀπαιτεῖται δείκ ν ιά ἀνά μία ἐθνοκτόνο ἐπιδρομή ἐναντίον τῶν τρίτεκνω γονιμότητας τουλάχιστον 2,1 δηλ. 2,1 παιδ οἰκο α ότερ γενικ καί καί πολύτεκνων οἰκογενειῶν γυναίκα. λααπαλ φορο ῆς γενειῶν μέ παιδιά, ψαλιδίζοντας τίς Ἤδη τά στοιχεῖα τῆς Ἑλληνικῆς Στατιστικ ἔτος γές καί τά ἐπιδόματα γιά τά παιδιά, ἀδιαφορώντας Ὑπηρεσίας γιά τό 2011 δείχνουν ὅτι κατά τό ς θανά- προκλητικά γιά τίς μακροπρόθεσμες συνέπειε αὐτό εἴχαμε 106.777 γεννήσεις καί 110.729 ς. κατά αὐτῆς τῆς ἀνόητης καί καταστροφικῆς πολιτικῆ τους. Οἱ θάνατοι ὑπερέβησαν τίς γεννήσεις ὁ ο, αὔρι ὄχι ρα, ές νά Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη σήμε τέσσερις περίπου χιλιάδες. Μπορεῖ οἱ στατιστικ φυἄν του, μένει καθένας μας νά ἀναλάβει τίς εὐθύνες δείχνουν ὅτι ὁ πληθυσμός τῆς Ἑλλάδος παρα νά αὐτό σικά θέλουμε ἡ Πατρίδα μας νά ἐξακολουθήσει σταθερός ἤ καί ἐλαφρά αὐξανόμενος, ἀλλά εἴσοδο ζεῖ καί νά ὑπάρχει ὡς Ἑλλάδα. q εἶναι πλασματικό καί ὀφείλεται στήν ἀθρόα

Χωρίς καμιά διάθεση κριτικῆς σχετικά μέ τό σχέδιο «Ἀθηνᾶ» τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καί Θρησκευμάτων, πού ἀναστάτωσε τελευταῖα τόν φοιτητόκοσμο, θέλουμε νά σημειώσουμε τό ἑξῆς: Γιά τίς εὐαίσθητες παραμεθόριες περιοχές ἔπρεπε νά ληφθοῦν ὑπ΄ ὄψη καί οἱ ἐχθρ ικές διαθέσεις τῶν γειτονικῶν μας κρατῶν. Συγκεκριμένα, μόλις ἔγινε γνωστή ἡ ἀπομ άκρυνση τοῦ μοναδικοῦ πανεπιστημιακοῦ τμήμ ατος ἀπό τήν Ἔδεσσα, τά Σκόπια ἀποφάσισαν νά ἱδρύσουν παράρτημα στήν Ἔδεσσα τοῦ κρατικοῦ Πανεπιστημίου τῶν Σκοπίων, τό ὁποῖο μάλι στα ὀνομάζεται «Κύριλλος καί Μεθόδιος». Ἔτσι ἀνοίγει

ἐπίσημα ἡ πύλη γιά νά εἰσβάλει ἐλεύθερα ἡ σκοπιανή προπαγάνδα στή χώρα μας μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται. Οἱ Σκοπιανοί προσπαθοῦν νά ἐκμεταλλευτοῦν τό κάθε τι εἰς βάρος μας. Τό θέμα μάλιστα, ὅπως ἀνέγραψε ὁ ἡμερήσιο ς τύπος («Δημοκρατία» 5.3.13) ἦλθε καί στή Βουλ ή μας. Ἔτσι, ἐάν τελικά δέν ἀποφευχθεῖ ἡ σκοπιανή πρόθεση καί προσπάθεια, θά ἔχουμε διαρκῶς δύο ἀνοιχτές πληγές στή Βόρεια Ἑλλάδ�� μας, σέ εὐαίσθητες μάλιστα παραμεθόριες περιοχές. Μία στή Θράκη, ὅπου κινεῖται καί δρᾶ ὕπουλα καί ἀνθε λληνικά τό τουρκικό προξενεῖο Κομοτηνῆς καί ἄλλη μία στήν Μακεδονία μας, τῆς ὁποί ας τό ὄνομα σφετερίζονται οἱ Σκοπιανοί. Οἱ ἁρμόδιοι καί ὑπεύθυνοι ἄς ἀναλάβουν τίς εὐθύνες τους καί ἄς προλάβουν νά ἀνακόψο υν τά ἀνθελληνικά σχέδια τῶν Σκοπιανῶν. q

Τεῦχος 510, ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

287



Ιουν2013