Issuu on Google+

Eind juli is de letterlijke deadline voor 170 chinchilla’s in  opvang Vida Nueva (Nieuw Leven) in Musselkanaal. Omdat er geen  geld meer is, dreigen ze een spuitje te krijgen.  ‘Ha liefje, ha manneke’. Eigenaresse Ellen Mulder uit  Musselkanaal buigt zich in een zijkamer van haar woonkamer  naar Dali, een van haar lievelingschinchilla’s. Ze pakt hem  even uit zijn kooi en zet het wollige diertje op haar hand en  neust even met hem. De 170 chinchilla’s zitten in 85 manshoge  kooien met elk een groen dakje. Ze staan verspreid in diverse  kamers van het ruime huis aan een rustige straat in het Oost­ Groningse dorp. Het is er keurig en opgeruimd. ‘Daar verbazen  mensen zich over,’ vertelt ze. ‘Ze denken aan vieze ruimtes  met gestapelde kooien.’  De chins met hun aandoenlijke grote oren en eekhoornstaarten  suffen wat op een stok of zitten verstopt in hun hol. Mulder  kent al haar dieren bij naam. Het witbonte mannetje Salvatore  (‘heeft een verstopte traanbuis’) zit in een kooi verderop  waarin een klein belletje hangt. ‘Als hij geknuffeld wil  worden belt hij me. En geloof me, hij blijft net zo lang  bellen tot ik kom.’ Het zijn hectische en enerverende dagen  voor Mulder, die nog geen maand geleden haar echtgenoot  verloor. Ze is kilo’s afgevallen. Want behalve het verdriet om  zijn dood, leeft ze in grote onzekerheid over het lot van haar  ‘chins’. ‘De opvang kost meer dan 2.000 euro per maand. We  kunnen het nog uitzingen tot 23 juli.’ Is er dan geen  structurele oplossing dan moet ze haar dieren laten inslapen.  ‘Onverteerbaar ja. Het klinkt klinkt hard, maar het is de  meest diervriendelijke oplossing. Want laten wegkwijnen kan ik  ze niet.’ Twintig diertjes zijn kerngezond en kunnen  herplaatst worden. De rest heeft beperkingen. Mulder somt op:  ‘Ze zijn blind, zwak, hoogbejaard, getraumatiseerd of  gedragsgestoord.’ De chinchilla’s zijn in nood. Mulder kan,  sinds haar man stierf, de dure opvang alleen niet betalen.  ‘Alleen al aan verwarming zijn we 900 euro per maand kwijt.  Chinchilla’s hebben een constante temperatuur van 18 graden  nodig. Ook het zand voor de bak waarin ze zich dagelijks baden  is prijzig. In 1996 kreeg het gezin chinchilla’s als huisdier.  ‘Toen ik ze zag was ik direct verkocht. De dieren hebben een  hoog ‘wauw­gehalte’. ‘Het zijn wollige pluizenbollen met  Mickey Mouse­oren en een aandoenlijke uitstraling.’ Veel  mensen schaffen ze daardoor ondoordacht aan. ‘Het zijn geen  huisdieren, maar exoten. Als nachtdieren produceren ze veel  lawaai.’ Het bleef niet bij het ene paartje. In een  dierenwinkel in Harderwijk zag Mulder eind jaren negentig een  chin met een mank pootje. ’Gemangeld in een looprad. De  eigenaar besteedde er geen aandacht aan.’ Ze kocht het diertje  vrij. Tot een dierenwinkel haar belde dat een jonge  chinchilla­moeder trillend met haar jongen in een kooi zat,  gestresst door het publiek. Een vriendin die bij de  Dierenbescherming werkte, deed een beroep op Mulder toen er  veertien chins ergens gedumpt waren. Zo groeide de schare 


opvangdieren. ‘We hebben eens 43 uitgehongerde chins uit  Antwerpen opgevangen, die elkaar opaten.’ En drie jaar geleden  kwamen er negen pelsdiertjes uit Alteveer. ‘Die zaten met zijn  allen in een kooitje van 43 bij 43 centimeter.’ Mulder kan  zich er kwaad om maken. ‘Chinchilla’s zijn uiterst gevoelige  en sociale dieren.’ In een kooi zitten vier chins dicht op  elkaar. ‘Een paartje blijft elkaar trouw tot de dood.’ Missy  is nog steeds niet over de dood van haar dochter heen, nu drie  jaar geleden. ‘Ze is soms lang aan het navelstaren en heeft  minder eetlust.’ Mulder zoekt koortsachtig naar nieuwe  sponsoren en donateurs. ‘En we zoeken bekende Nederlander die  onze ambassadeur wil zijn. We denken aan Georgina Verbaan of  Henny Huisman. En misschien wil Prinses Irene.’  www.vidanueva.nl


Chins wacht spuitje