Page 1

∆ΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΟ ∆ΕΛΤΙΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ Τ Η Σ Α ∆ Ε Λ Φ Ο Τ Η ΤΑ Σ ∆ Ο Λ Ι Α Ν Ι Τ Ω Ν Η Π Ε Ι Ρ Ο Υ

Ε ΤΟ Σ 4 4 ο ν - Α Ρ. ΦΥΛ ΛΟΥ 1 5 4 - Ι Α Ν ΟΥΑ Ρ Ι Ο Σ , Φ Ε Β Ρ ΟΥΑ Ρ Ι Ο Σ , Μ Α Ρ Τ Ι Ο Σ 2 0 11 - Τ Ι Μ Η 3 0 Λ Ε Π ΤΑ

∆ΙΕΥΘΥΝΣΗ: ΑΓ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 57, 5ος ΟΡΟΦΟΣ - ΤΚ 104 37 ΑΘΗΝΑ - ΤΗΛ./FAX: 210 5248006

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΝΝΑ∆ΙΟΣ (1786 - 1854)

ΑΣ ΣΥΛΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑ∆ΙΟΥ ΚΑΙ ΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΡΟΤΟΥΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΕΩΝ

∆εν έπρεπε να αφεθώ τόσο πολύ στης άγνοιάς µου τον ενθουσιώδη παρασυρµό. Λίγο να µην τεµπέλιαζε ο νους µου και να µην το άφηνε στο χύµα θα είχε προ πολλού µελοποιηθεί εκείνο το άγραφο ακόµα όνειρό µου.

Φ

ΚΙΚΗ ∆ΗΜΟΥΛΑ

τάσαµε σ’ ένα κοµβικό σηµείο που ακόµη και ο πιο ανυποψίαστος µπορεί να διακρίνει το απλωµένο χέρι του χρόνου να γίνεται θηλιά και να είναι έτοιµο να πνίξει τα όνειρά µας. ∆ιαπιστώνει όσα αρνητικά σωρεύονται στον ελληνικό ορίζοντα και προοιωνίζονται το µέλλον της πατρίδας µας ζοφερό. Ακούει την κραυγή της αγωνίας ενός ολόκληρου λαού, που σκίζει το πέπλο της σιωπής, καθώς πλησιάζει ο ηθικός, ο πολιτικός, ο οικονοµικός κατήφορος µε τραγικές συνέπειες για τους ανθρώπους της δύσµοιρης αυτής πατρίδας και ολόκληρου του Έθνους. Τώρα πια δεν υπάρχουν αυταπάτες. Κάτω από τον µανδύα της οικονοµικής κρίσης κυοφορούνται ανοµολόγητες εξελίξεις, που έχουν σχέση µε εθνικά συµφέροντα (Αιγαίο, Θράκη, Κύπρος κ.λπ.) µε τις κοινωνικές κατακτήσεις σχεδόν ενός αιώνα και µε οδυνηρό αποτέλεσµα να απειλείται η κοινωνική συνοχή και να πλησιάζει όλο και περισσότερο η διάρρηξη του συνεκτικού ιστού της κοινωνίας που είναι ιστορικά αποδεδειγµένο ότι οδηγεί σε εθνική κρίση. Η διοικητική αποκέντρωση, που δεν εξασφαλίζει την προοπτική της ανάπτυξης, καταντά «ένα γράµµα κενό», ένα «τυµπανιαίο τίποτα». Στο χωριό µας, τα ∆ολιανά, οι συνέπειες από

στην ιστορία του χωριού µας, στην πνευµατική συνεισφορά του και στη µεγαλειώδη συµβολή του στη συγκρότηση του ελληνικού κράτους (Γεώργιος Γεννάδιος). Ποιοι είναι αυτοί που θα µπορέσουν να κρατήσουν στους ώµους ∆ολιανά Ιωαννίνων. Το ∆ηµοτικό Σχολείο του χωριού, τους αυτό το ασήκωτο που ονοµάζεται ΓΕΝΝΑ∆ΙΟ ∆ΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, στη φορτίο ευθυνών απέµνήµη του Γεωργίου Γενναδίου, που η καταγωγή του ναντι στους ανθρώήταν από το χωριό. Από πνευµατικός φάρος κατάνπους της πατρίδας και τησε “βουβό νεκροταφείο”. την ιστορία ολόκληρου του Έθνους; Το να προσπαθούµε τον «Καλλικράτη» γίνονται περισσότερο εµφανείς. Ένα χωριό, πνευµατικός φάρος της περιο- να ρίξουµε την ευθύνη στους άλλους µε λόγια χής ολόκληρης, αργοσβήνει εγκαταλειµµένο και µε πράξεις να υποθηκεύουµε το µέλλον των στην εκδικητική µανία των υπευθύνων. Ακόµη παιδιών, των ανθρώπων και του τόπου µας και όσων ευεργετήθηκαν από το χωριό µε διά- είναι απροκάλυπτη υποκρισία που κάποτε η ιστορία θα ξεράσει. φορους τρόπους. Μεταφέροντας το Μουσικό Γυµνάσιο ∆οΗ ΕΚ∆ΡΟΜΗ ΜΑΣ: Το ∆.Σ. της λιανών, καταργώντας τη Μαθητική Εστία, κλείνοντας τον Αστυνοµικό Σταθµό, συγχωΑδελφότητας προτείνει την πραγνεύοντας και καταργώντας το ∆ηµοτικό Σχοµατοποίηση ηµερήσιας εκδροµής λείο, παλεύοντας να εκριζώσουν από το στη Ναύπακτο στις 15 Μαΐου 2011. χωριό το Ταχυδροµείο, απειλώντας να µεταΟ τόπος συνάντησης είναι το ξενοφέρουν το ΕΚΑΒ, τι µπορεί να υποθέσει κανείς; Όσο καλοπροαίρετος και να είναι; δοχείο Στάνλεϊ (έξοδος Μετρό) στις Ότι όλες αυτές οι ενέργειες και µεθοδεύσεις 7:30 π.µ. ακριβώς. Τηλεφωνήστε έχουν στόχο την αποκέντρωση και ανάπτυξη στην υπεύθυνη Ντίνα Τσιούγκου: της περιφέρειας; πρωί 210-5057294, απόγευµα 210Ο καθολικός αυτός ακρωτηριασµός του χω5016150, κιν. 6972250306. ριού µας αποδεικνύει την έλλειψη σεβασµού

Η εφηµερίδα µας εκπέµπει S.O.S.

Η

εφηµερίδα µας, «Τα ∆ολιανίτικα Νέα» αποτελεί τον συνδετικό κρίκο όλων των συγχωριανών µας, ντόπιων και ξενιτεµένων. Πληροφορεί, όσο είναι δυνατόν, για όσα συµβαίνουν στο χωριό µας και στους αποδήµους ∆ολιανίτες. Ενηµερώνει για τα κοινωνικά γεγονότα. Αποτελεί ένα βήµα για όποιον θέλει να εκφραστεί, να θυµηθεί, να αναλογιστεί, να κρίνει, να σχολιάσει. Πάντα µέσα από ένα πνεύµα αµοιβαίου σεβασµού και αλληλοκατανόησης. Στους καιρούς αποξένωσης αποτελεί τη σπίθα που κρατά ζεστή τη χόβολη της ατοµικής συλλογικής διαδροµής όλων των συγχωριανών µας. Τονίζει όσα µας συνδέουν µε ακατάλυτους συναισθηµατικούς δεσµούς και δίνουν νόηµα στη ζωή µας. Οι οικονοµικές απαιτήσεις έκδοσής της δηµιουργούν σοβαρά προβλήµατα για τη συνέχεια. Αν όλοι οι συγχωριανοί µας ανταποκρίνονταν στην ετήσια συνδροµή τους δεν θα υπήρχε πρόβληµα. ∆υστυχώς όµως πολλοί λίγοι ανταποκρίνονται στην υποχρέωσή τους αυτή. Κατανοούµε τις δυσκολίες όλων µας. Όµως ο νόµος προβάλλει κάποιες απαιτήσεις για να έχουµε την «ατέλεια». Πρέπει να εκδίδεται τέσσερις φορές το χρόνο. Μειώσαµε τον αριθµό των σελίδων. Περαιτέρω µείωση των σελίδων δεν δηµιουργεί θεαµατικά οικονοµικά αποτελέσµατα. Σίγουρα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις όσον αφορά την ποιότητα της εφηµερίδας µας. Πιθανόν κάποιοι να τα κατάφερναν καλύτερα. Ας δούµε όµως το δάσος και όχι το δέντρο. Τι σηµαίνει να έχουµε µια φωνή, µια δυνατότητα να επικοινωνούµε στα τέσσερα σηµεία του ορίζοντα και µάλιστα

ηλεκτρονικά, έστω και µε τις όποιες αδυναµίες έχει η εφηµερίδα; Το ∆.Σ. της Αδελφότητας απευθύνει έκκληση σε όλους τους συγχωριανούς µας, ντόπιους και ξενιτεµένους, για µια οικονοµική ενίσχυση µε στόχο τη συνέχεια έκδοσης της εφηµερίδας µας. ∆ιαφορετικά θα αναλάβουµε όλοι µαζί την ευθύνη για την µη επανέκδοση της εφηµερίδας. Το ∆.Σ. της Αδελφότητας εκφράζει τη βεβαιότητα ότι όλοι οι ∆ολιανίτες θα πράξουν το καθήκον τους και θα βοηθήσουν ανάλογα. Στο παρόν τεύχος εσωκλείουµε και µία επιταγή, για τη συνδροµή σας ή το ποσό που επιθυµείτε για την οικονοµική ενίσχυση της εφηµερίδας µας. Σας ευχαριστούµε προκαταβολικά.

Το ∆.Σ. της Αδελφότητας εύχεται σε όλους τους συγχωριανούς µας «ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ». Όπως µέσα από το θάνατο ξεπετιέται η ζωή, έτσι και από τα πέτρινα χρόνια ν’ ανθίσουν λουλούδια για όλους τους ανθρώπους.

Μέσα σε πλαίσια οικονοµικής ασφυξίας κινδυνεύει η έκδοση της εφηµερίδας µας. Βοηθήστε όλοι να τη συνεχίσουµε!


ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2011

2

∆ΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΑΥ Τ Ο Ι Π Ο Υ Φ Ε Υ Γ Ο Υ Ν Α Π Ο ΚΟ Ν ΤΑ Μ Α Σ

ΒΑΣΙΟΣ ΚΑΛΕΤΣΙΟΣ

Έφυγε ο Βάσιος µας και ας φάνταζε ανίκητος από το χρόνο και το θάνατο. Έζησε πολλά χρόνια στο χωριό, τότε που έσφυζε από ζωή. ∆έσποζε µε τα σωµατικά του προσόντα και το χιούµορ του. Ήταν αγαπητός από τους συγχωριανούς του και ντόµπρος χαρακτήρας. Κοινωνικός άνθρωπος, συµµετείχε σε χαρές και σε λύπες. Εργάστηκε σκληρά στο χωριό στις δύσκολες εκείνες συνθήκες. Στη συνέχεια έφυγε και αναζήτησε καλύτερη τύχη στην Κόρινθο, όπου έζησε όλη του τη ζωή. Παντρεύτηκε µια άγια γυναίκα και απόκτησαν έναν γιό, τον Κώστα, ο οποίος διαπρέπει ως δηµοσιογράφος στην κρατική τηλεόραση. Ο Βάσιος αγαπούσε το χωριό και το επισκεπτόταν συχνά. ∆ιατηρούσε και τους συναισθηµατικούς δεσµούς µε όλους τους ανθρώπους. Ήταν αγαπητός στις παρέες. Όταν συνταξιοδοτήθηκε είχε χρόνο και έµενε για πολύ στο χωριό. Απολάµβανε τη συναναστροφή µε νέους και µεγάλους. Για τον καθένα κάτι θα ’χε να πει και να θυµηθεί, πάντα καλοπροαίρετα. ∆εχόταν όµως και τα πειράγµατα των άλλων. Απολάµβανε ιδιαίτερα τις στιγµές που τον παρίστανε, όπως χόρευε ο αλησµόνητος Τζίτζης (Νίκος Μπερτόδουλος). Χαιρόταν ιδιαίτερα χωρίς να παρεξηγείται. Το κενό της απουσίας του είναι δυσαναπλήρωτο. Είναι από τους ανθρώπους που άφησαν έντονα τα ίχνη τους στην ιστορική διαδροµή του

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ

- Η κόρη της Χρυσούλας Αναστασιάδη-Λιαλιάου γέννησε αγοράκι. Η Χρυσούλα είναι κόρη της Ελπίδας Μπέτσιου. - Η Θεοδώρα κόρη της Αικατερίνης – Αναστασίου Θανασιά και εγγονή της Μαρίας Μπενέκου απέκτησε αγοράκι. Να τους ζήσουν τα νεογέννητα!

ΠΕΝΘΗ

Ο Στέφανος Χατζηστεφανίδης απεβίωσε στις 29 Μαρτίου σε ηλικία 96 ετών. Θερµά συλλυπητήρια στους οικείους του.

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΕ ΜΝΗΜΗ

-Η οικογένεια του Φάνη Καλαµιώτη πρόσφερε στην Αδελφότητα, εις µνήµη Τάκη Σακελλαρίου, το ποσό των 100 ευρώ.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ – ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ∆ΟΛΙΑΝΩΝ “Ο ΓΕΝΝΑ∆ΙΟΣ”

Το ∆ιοικητικό συµβούλιο του Πολιτιστικού Περιβαλλοντικού Συλλόγου ∆ολιανών “Ο ΓΕΝΝΑ∆ΙΟΣ” ευχαριστεί τη ∆ηµοτική Αρχή και το ∆. Σ του Α.Σ.Μ.Ε.Κ ∆ολιανών για την υλική και οικονοµική προσφορά τους, ώστε να πραγµατοποιηθούν οι προγραµµατισµένες αποκριάτικες εκδηλώσεις µε επιτυχία. Επίσης ευχαριστεί και όλους τους συχωριανούς που βοήθησαν µε εθελοντική εργασία για το πέρας των εκδηλώσεων.

χωριού µας. Αυτό το κενό το νιώσαµε πέρυσι το καλοκαίρι που η υγεία του δεν του επέτρεψε να έρθει στο χωριό µας. Θα θυµόµαστε για πάντα το Βάσιο. Τον καλοσυνάτο, τον καλαµπουρτζή, τον τεραστίων διαστάσεων άνθρωπο, τουλάχιστον έτσι φάνταζε στα παιδικά µας µάτια. Θα λείψει πολύ και από την οικογένειά του. Την άξια σύντροφο της ζωής του και το γιό του, τον Κώστα, που πήρε το όνοµα του αλησµόνητου παππού του, Κώτσιου Καλέτσιου.

ΝΙΚΗ ΤΖΑΒΕΛΛΑ

Η Νίκη κράτησε τη ζωή από τα γκέµια µε όση δύναµη είχε και τα κατάφερε ως τα βαθιά γεράµατα. Γυναίκα άλλης εποχής και µε πολλές αντοχές. Με ιδιαίτερες ικανότητες, όπως απαιτούσαν οι δύσκολες συνθήκες όπου έζησε. Με τον αλησµόνητο Αντώνη Τζαβέλλα (καπετάν Χατζάρα) δηµιούργησαν οικογένεια και απόκτησαν τη µοναχοκόρη τους, Αλεξάνδρα. Όµως οι ιστορικοκοινωνικές συνθήκες, αυτές που απεύχονται όλοι να ζουν, ανάγκασαν το ζευγάρι να περάσει τα περισσότερα και καλύτερα

χρόνια χώρια, γιατί ο καπετάνιος Αντώνης βρέθηκε εκεί που αναγκάστηκαν να ζήσουν και οι άλλοι αγωνιστές, ως ηττηµένοι του εµφύλιου σπαραγµού. Η αλησµόνητη Νίκη έγινε µάνα και πατέρας. Με ψυχική δύναµη και σθένος κατάφερε να υπερνικήσει τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν και να ανταποκριθεί στα σύνθετα καθήκοντά της. Ανασκουµπώθηκε και αφοσιώθηκε στην ανατροφή της κόρης της και κατάφερε να τη µορφώσει. Με απαράµιλλη ψυχική δύναµη ξεπέρασε όλα τα εµπόδια. ∆εν υπήρξε δειλή γυναίκα. Αντίθετα ο ρόλος της, ως ιστορικό πρόσωπο, την επιφόρτισε µε έναν δυναµισµό χαρακτηριστικό. Γυναίκα µε έντονη προσωπικότητα διατήρησε ακµαίες τις πνευµατικές της λειτουργίες ώς τα τελευταία της, πάντα µε το χιούµορ και την καλοσύνη της. Παρά τις δυσκολίες που πέρασε, κατάφερε να δει εγγόνια και δισέγγονα. Άπλωσε τις συναισθηµατικές της φτερούγες πάνω απ’ όλους. Ο λόγος της πάντα συµβουλευτικός: «Να προσέχετε , να έχετε τα µάτια σας ανοιχτά », συµβούλευε τα εγγόνια της. Θα διατηρούµε όλοι άσβεστη τη µνήµη της. Στο ένα κάδρο των αναµνήσεων θα προβάλλει η ηρωική µορφή µε χιαστί τα φυσεκλίκια και στο άλλο κάδρο η µάνα, η εργατική γυναίκα, η νοικοκυρά, η γιαγιά. Η Νίκη έπραξε το καθήκον της προς την οικογένειά της και προς το κοινωνικό σύνολο. Θα τη θυµόµαστε όλοι µε σεβασµό.

ΕΚ∆ΗΛΩΣΗ ΣΤΑ ∆ΟΛΙΑΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Σ

τις 28 Νοεµβρίου 2010, έγινε στο χωριό µας η εκδήλωση που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη για τα 60 χρόνια της επιθυµίας της Κύπρου για ένωση µε την Ελλάδα. Για την εκδήλωση, που ήταν πρωτότυπη για το χωριό µας, βοήθησαν: η Εκκλησιαστική Επιτροπή, ο Γεώργιος Σκόρδας, ο Σπύρος Γκόνης και η Αθηνά Σακελλαρίου του Π. Αποστόλου. Η εκδήλωση στεύθηκε µε επιτυχία. Η αίθουσα της κοινότητας ήταν γεµάτη από ∆ολιανίτες (αν και εκλήθησαν µε προσκλήσεις πολλοί δεν ανταποκρίθηκαν). Με την παρουσία τους µας τίµησαν: ο ∆ήµαρχος κ. Καψάλης Κώστας, ο Αντιδήµαρχος κ. Ντάλλας Ιωάννης, ο Αντιδήµαρχος κ. Μάτσιος Βασίλειος, ο Πρόεδρος των πολυτέκνων κ. Μπαλωµένος. Παιδιά του κατηχητικού σχολείου του χωριού µας είπαν ποιήµατα και βοήθησαν στην εκδήλωση. Η χορωδία τραγούδησε και έψαλε υπό τη διεύθυνση του κ. Καραβίδα. Να σηµειωθεί ότι η χορωδία είναι της Μητροπόλεως και αποτελείται από όλες τις ηλικίες. Η οµιλία εκφωνήθηκε από τον ιερέα της Μητροπόλεως, π. Απόστολο Νάκο, καθώς ο οµιλητής (Κύπριος ιερέας) δεν µπόρεσε να παρευρεθεί. Στο τέλος τα γλυκά και το τσίπουρο ήταν προσφορά του Συλλόγου και τα αναψυκτικά προσφορά της Εκκλησίας µας. Από τον διοργανωτή της εκδήλωσης π. Χερουβείµ, που αγαπά το χωριό µας, έγινε ειδική µνεία προς τον ιερέα του χωριού µας. Φίλιππος Τσιδώνης Ιερέας των ∆ολιανών

Εαρινή Ισηµερία - 21η Μαρτίου: Το φως σε µια νικηφόρα ισορροπία µε το σκοτάδι.


∆ΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2011

3

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

Συνεχίζουµε την προσπάθεια παρουσίασης του βιβλίου του κ. Πάνου Τζιόβα “Τα ∆ολιανά της Ηπείρου”, µε τρόπο περιληπτικό.

ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟ∆ΟΣ (1931-1940)

Τ

η δεκαετία που εξετάζουµε αποφασιστικό ρόλο παίζει στη ζωή του χωριού και πάλι ο συνεταιρισµός, ο οποίος από το 1931, είχε βασικά άρθρα του καταστατικού του. Έτσι η γενική συνέλευση των µετόχων, η οποία συνήλθε στις 4 του Γενάρη του 1931 είχε αλλάξει ολόκληρο το άρθρο 3 του καταστατικού και τοποθετούσε τους σκοπούς του συνεταιρισµού πάνω σε νέες βάσεις. Με βάση αυτό το σκεπτικό το παραπάνω άρθρο ανάµεσα στα άλλα, προέβλεπε και την ίδρυση γεωργικών κτηνοτροφικών και υφαντουργικών σχολών και την ενίσχυση αυτών που υπήρχαν. Αυτή η συνέλευση τέλος είχε γράψει αναλυτικά και τη συνολική περιουσία του συνεταιρισµού. Στο τροποποιηµένο άρθρο 3 του καταστατικού η γενική συνέλευση είχε ακόµη προσθέσει και τα κτήµατα εκείνα τα οποία αποτελούσαν τους στόχους του συνεταιρισµού για τα αµέσως επόµενα χρόνια. Τα κτήµατα αυτά δεν ήταν αλλά από τα γνωστά βοσκοτόπια που είχαν τα ονόµατα: Βοϊδολείβαδο, Γράµµοστη, Βάλτος, Σπάσµατα και Κούτσουρα καθώς και οι γέρικες αλλά καλλιεργήσιµες εκτάσεις στη θέση «Μάρες», το λιβάδι της θέσης «Προφήτης Ηλίας» και η βοσκήσιµη έκταση µε το όνοµα «Άγιος Ιάκωβος» για την οποία το κράτος είχε αναγνωρίσει δικαίωµα επιφάνειας ως προς το δάσος στην κοινότητα των ∆ολιανών. Το ∆.Σ. του συνεταιρισµού δεν άργησε να υλοποιήσει τις αποφάσεις της γενικής συνέλευσης του έτους 1931 και ένα ακριβώς χρόνο αργότερα έβαζε οριστικό τέρµα στο δικαστικό αγώνα που είχε µε το δικηγόρο Γεώργιο Τζαβέλλα και προχωρούσε στο γνωστό συµβιβασµό, ο οποίος καταργούσε και τις δίκες οι οποίες ήταν σε εκκρεµότητα και από τις δυο πλευρές. Στα µέσα Απρίλη του 1932 η φιλεκπαιδευτική και φιλανθρωπική Αδελφότητα ∆ολιανιτών της Αλεξάνδρειας είχε διαλυθεί και ο τελευταίος πρόεδρος Θεµιστοκλής Μελανίδης που τότε βρισκόταν στα ∆ολιανά, είχε ανακοινώωσει ότι είχε πράγµατι εξουσιοδοτηθεί να καταθέσει τα κεφάλαια της Αδελφότητας στον Γ.Κ.Μ.Γ.Κ. ∆ολιανών, αλλά για να προβεί στην κατάθεση αυτή απαιτεί να εµφανιστεί δεόντως. Η χρηµατική περιουσία της Αδελφότητας είχε µετατραπεί σε οµολογίες. Υπήρξαν κάποιες διχογνωµίες ανάµεσα στο Συνεταιρισµό, µε πρόεδρο τον Περικλή Γκαµήλη και τον πρόεδρο της Αδελφότητας Θεµιστοκλή Μελανίδη. Απ’ ό,τι δείχνουν τα επίσηµα πρακτικά του συνεταιρισµού η περιουσία της Αλεξανδρινής Αδελφότητας δεν είχε κατατεθεί στο συνεταιρισµό τουλάχιστον µέχρι το έτος 1940. Η προσφορά του Γ.Σ.Μ.Ε.Κ. ∆ολιανών, λίγο πριν τον πόλεµο του 1940, µπορεί να χαρακτηριστεί αδίστακτη πολύ θετική για το σύνολο των κατοίκων µετόχων και µη µετόχων, γιατί κανείς µέχρι τότε δεν µπόρεσε να αµφισβητήσει την κοινωφελή δράση του Γ.Σ.Μ.Ε.Κ. ∆ολιανών. Από κοινοτικής πλευράς, την ίδια χρονική περίοδο, είχαν γίνει σηµαντικές προσπάθειες για τη λύση πολλών προβληµάτων. Η πρώτη σηµαντική πράξη του κοινοτικού συµβουλίου των ∆ολιανών προτού τον πόλεµο του 1940 ήταν η κατοχύρωση της κτηµατικής περιουσίας της κοινότητας, η οποία θα περνούσε στο κτηµατολόγιο το οποίο είχε εφαρµόσει το κράτος µε το άρθρο 16 του κώδικα δήµων και κοινοτήτων. Υλοποιώντας το άρθρο αυτό το κοινοτικό συµβούλιο εξέλεγε σαν µέλη της επιτροπής του κτηµατολογίου τους κοινοτικούς συµβούλους: Μιλτιάδη Τσαντή και Φώτιο Κυργιόπουλο. ∆ΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ Τριµηνιαία Έκδοση της Αδελφότητας ∆ολιανιτών Ηπείρου “Ο Γεννάδιος” ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΚ∆ΟΣΗΣ: ΤΑΣΟΣ ΧΑΤΖΗΣ ∆εινοκράτους 21, 106 75 Αθήνα Τηλ.: 210 7241252

ΣΥΝ∆ΡΟΜΕΣ Πολυζώης Εξάρχου Ταµίας Αδελφότητας Ζησιµοπούλου 6-8, 115 24 Ν. Φιλοθέη Τηλ.: 6977 996979 ΕΤΗΣΙΑ ΣΥΝ∆ΡΟΜΗ 10 ευρώ

ΕΚ∆ΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ Ηπειρωτικές Εκδόσεις “Πέτρα” Οικονόµου 32, 106 83 Αθήνα Τηλ.: 210 8233830 - Fax: 210 8238468 e-mail: ekdoseispetra@hotmail.com

Περιµένουµε τη

συµµετοχή όλων στην έκδοση

της εφηµερίδας Στείλτε µας τη

συνεργασία σας, καθώς και

παλαιές και νεότερες

φωτογραφίες

από τη ζωή του χωριού και των συγχωριανών.

Το Σεπτέµβρη του 1934 η Κοινότητα των ∆ολιανών είχε δώσει µε επιτυχία την πρώτη µάχη για τον καθορισµό των οριστικών συνόρων της µε την κοινότητα της Αρίστης. Στις αρχές του Σεπτέµβρη του 1934 η Κοινότητα ∆ολιανών είχε δώσει τη δεύτερη νικηφόρα µάχη της αυτή τη φορά για τον οριστικό διακανονισµό των συνόρων της µε την Κοινότητα των Κάτω Ραβενίων. Στις 10 του Ιούλη 1935 είχαν γίνει οριστικά και τα σύνορα µεταξύ της Κοινότητας ∆ολιανών και Παρακάλαµου µε δικαστική απόφαση. Στις 27 Ιούλη, τέλος, του 1935, το διοικητικό δικαστήριο είχε τελεσίδικα αποφασίσει τον καθορισµό των συνόρων µεταξύ των ∆ολιανών και Χρυσόραχης κι έτσι η Κοινότητα ∆ολιανών είχε τελειώσει κάθε της διεκδίκηση προς τις γειτονικές Κοινότητες. Η Κοινότητα ∆ολιανών τη δεκαετία αυτή (1930-1940) έφτασε στο ζενίθ της ανάπτυξής της, µε φυσική επακόλουθη συνέπεια να δεχτεί µετοικήσεις οικογενειών από τις γειτονικές Κοινότητες και από άλλα µέρη. Έτσι παρατηρούµε σηµαντική αύξηση του πληθυσµού του χωριού, που δεν έγινε τυχαία αλλά βασικά οφειλόταν τόσο σε γάµους, όσο και επαγγελµατικές δραστηριότητες τις οποίες είχε αναπτύξει ο Συνεταιρισµός και η Εµπορική Εταιρεία µε πρώτους εταίρους τον Θεόδωρο Κουτούλη, τον Αναστάσιο Χατζή, τον Πέτρο Οικονοµίδη και τον Μιλτιάδη Τσαντή. Από την άλλη παρατηρούµε µετοίκηση, λόγω γάµων, µικρού αριθµού νέων στο γειτονικό Τσερβάρι (νυν Ελαφότοπος). Έτσι στα 1940 τα ∆ολιανά µε συνολικό πληθυσµό 1.211 κατοίκους, ήταν ένα κεφαλοχώρι µε την περισσότερη κίνηση και ζωή από τα άλλα χωριά της ίδιας γεωγραφικής περιοχής. Αυτά ήταν τα ∆ολιανά µέχρι την έναρξη του πολέµου του 1940. Κατά τις επιχειρήσεις που έγιναν κατά τον πόλεµο εκείνο και πάλι το χωριό είναι στο προσκήνιο χάρη στην γεωγραφική του θέση. Έτσι γύρω από το χωριό έγιναν οι φονικές µάχες του ελληνοϊταλικού πολέµου. Στο νεκροταφείο υπάρχουν τάφοι ένδοξων µαχητών και στην κεντρική σηµερινή εκκλησία ο τάφος του ηρωικού ταγµατάρχη Ιωάννου Αλιβιζάτου, που έπεσε ηρωικά προελαύνοντας στην Αλβανία στα 1940. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΟΤΑΝ ΚΛΕΙΝΕΙ ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ... ΨΗΦΙΣΜΑΓΙΑ ΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΤΣΕΠΕΛΟΒΟΥ

Οι παρακάτω υπογραφόµενοι κάτοικοι Τσεπέλοβου Ζαγορίου διαµαρτυρόµαστε για την αναστολή λειτουργίας της Μαθητικής Εστίας Τσεπέλοβου µε συνέπεια την ενδεχόµενη κατάργηση του Γυµνασίου Τσεπέλοβου. Η κατάργηση αυτή σηµαίνει την αναγκαστική µετακίνηση οικογενειών στα Γιάννενα. Οικογένειες που αποτελούν τα ζωντανά κύτταρα του χωριού. Είναι οι άνθρωποι που επένδυσαν και συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάπτυξή του. Η αποκέντρωση και η περιφερειακή ανάπτυξη δεν επιτυγχάνονται µε τέτοιες ενέργειες. Το Ζαγόρι άλλωστε, που δίχως υπερβολή, µόρφωσε το ελληνικό έθνος (Φαρλάιτς, Ιστορία του Ελληνικού έθνους) και βοήθησε στην απελευθέρωσή του, ∆ΙΚΑΙΟΥΤΑΙ να έχει τουλάχιστον ΣΧΟΛΕΙΟ. (Ακολουθούν υπογραφές)


ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2011

4

Κ Ο Π Η Π Ι Τ Α Σ Τ Η Σ Α ∆ Ε Λ Φ Ο Τ Η ΤΑ Σ

∆ΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ

Σ

τις 13 Φεβρουαρίου 2011, πιστοί στο ετήσιο ραντεβού µας, µαζευτήκαµε στα γραφεία µας για να κόψουµε την Πρωτοχρονιάτικη πίτα. Η συνάντηση αυτή είχε αρκετές εκπλήξεις. Συναντηθήκαµε παιδικοί φίλοι, µετά από πολλά χρόνια. Η συναισθηµατική φόρτιση ήταν πολύ µεγάλη. Αλλά έλειπαν και κάποιοι πολύ δικοί µας άνθρωποι για λόγους υγείας. Ελπίζουµε την άλλη φορά να είµαστε και πάλι όλοι µαζί. Εκ µέρους του ∆Σ, ο πρόεδρος Τάσος Χατζής, ευχήθηκε στους παρευρισκοµένους συγχωριανούς µας «Καλή Χρονιά». ∆εν παραλείψαµε να κρατήσουµε ενός λεπτού σιγή και για τους συγχωριανούς µας που έφυγαν από κοντά µας, αλλά είναι πάντα ανάµεσά µας και ιδιαίτερα τέτοιες χρονιάρες µέρες. Ο πρόεδρος έκοψε την πίτα και το φλουρί έπεσε στον Βασίλη Τσίκο. Η πίτα, όπως κάθε χρόνο, ήταν προσφορά της συγχωριανής µας Χρυσούλας Σωπίκη-Γκορίτσα και µάλιστα στη µνήµη του πατέρα της, αλησµόνητου Μήτσου Σωπίκη. Ακολούθησε το σερβίρισµα τσίπουρου, κρασιού και εκλεκτού µενού και όλα αυτά µε τη συνοδεία του κλαρίνου και των άλλων παραδοσιακών οργάνων. Η µέρα κύλησε ευχάριστα και χωρίσαµε µε ευχές για καλή αντάµωση και σε άλλες εκδηλώσεις.

Η εκδροµή της Αδελφότητας

Στις 27 Φεβρουαρίου 2011, πραγµατοποιήθηκε η εκδροµή στη Λειβαδιά και συγκεκριµένα στην περιοχή του ∆ιστόµου και της Μονής του Οσίου Λουκά. Οι όποιες επιφυλάξεις υπήρχαν γι’ αυτή την εκδροµή ξεπεράστηκαν από την όλη εξέλιξη. Η απόσταση είναι ιδανική για ηµερήσια εκδροµή. Το ταξίδι άνετο και ευχάριστο. Το περιεχόµενο της εκδροµής, εκτός από ψυχαγωγία, περιελάµβανε και χρήσιµες γνώσεις, ιστορικές και πολιτιστικές. Η περιοχή στενάζει από το ιστορικό της βάρος. Αφού στο ∆ίστοµο έγινε µία από τις µεγαλύτερες σφαγές αµάχων από τις Γερµανικές κατοχικές δυνάµεις στην Ελλάδα. Το συγκρότηµα του µοναστηριού, όπως σώζεται σήµερα, αποτελείται από το σύµπλεγµα δύο ναών, που πλαισιώνονται από κελιά και βοηθητικά κτίσµατα. Προστατεύεται από περίβολο µε γωνιακούς πύργους. Η Μονή ανακαινίστηκε πρόσφατα και διαθέτει ξενώνα. Ο επισκέπτης, εκτός από τους Ναούς, µπορεί να θαυµάσει την υπέροχη θέα, να απολαύσει τη διαδροµή µέσα στο καταπράσινο τοπίο και να αναζωογονηθεί από το υπέροχο κλίµα.

Η Μ Ε Ρ Ι ∆ Α Σ ΤΑ ∆ Ο Λ Ι Α Ν Α

Στις 20 Φεβρουαρίου 2011, µετά από πρωτοβουλία του Τοπικού Συµβουλίου του χωριού µας και του Πολιτιστικού Περιβαλλοντικού Συλλόγου ∆ολιανών “Ο ΓΕΝΝΑ∆ΙΟΣ”, πραγµατοποιήθηκε στην αίθουσα του Κοινοτικού µας Καταστήµατος η προγραµµατισµένη εδώ και ένα µήνα περίπου ηµερίδα µε δύο θέµατα που αφορούν τα ∆ολιανά, αλλά και την ευρύτερη περιοχή του Καλλικρατικού ∆ήµου Πωγωνίου. Τα θέµατα προς συζήτηση ήταν: Α. Αναστολή λειτουργίας της Μ.Ε ∆ολιανών. Β. Συγχώνευση Σχολικών Μονάδων. Οι διοργανωτές της ηµερίδας µε προσκλήσεις κάλεσαν όλους τους φορείς τόσο της πολιτείας ( Βουλευτές όλων των παρατάξεων), εκπροσώπους της Πρωτοβάθµιας – ∆ευτεροβάθµιας εκπαίδευσης, την Περιφέρεια, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τον Σεβασµιότατο Μητροπολίτη, το Εθνικό Ίδρυµα Νεότητας, την Αδελφότητα ∆ολιανιτών, καθώς και τους συνδικαλιστικούς φορείς που εµπλέκονται στα θέµατα που έχει η ηµερήσια διάταξη. Παρευρέθησαν ο Σεβασµιότατος Μητροπολίτης κ. Ανδρέας, ο Βουλευτής της Ν∆ κ. Καλογιάννης, ο κ. Χατζηεφραιµίδης (αιρετός της µείζονος αντιπολίτευσης στην Περιφέρεια Ηπείρου), ο ∆ήµαρχος κ. Καψάλης, οι κ. Ντόντης, Μεντής από την αντιπολίτευση του ∆ήµου, οι κ. Κουκουλάρης, Καραγιώργος, Σώτος (∆ηµοτικοί Σύµβουλοι), καθώς και αρκετός κόσµος. Εδώ θάθελα να σταθώ στην αδιαφορία όσων δεν παρευρέθηκαν στην ηµερίδα (αν και εκλήθησαν επίσηµα από τους διοργανωτές), οι οποίοι δεν έστειλαν ούτε καν ένα χαιρετισµό για την προσπάθεια, αυτή έστω και αν διαφωνούσαν (ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Α∆ΙΑΦΟΡΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΚΥΠΤΟΥΝ ΣΤΙΣ ΑΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΜΑΣ) και οφείλω να εκφράσω τη δυσαρέσκειά µου, αλλά και των διοργανωτών της Ηµερίδας. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗ ΣΕΛ. 8


∆ΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ

Αφιέρωµα στη µέρα της γυναίκας

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2011

5

κείες φυσιογνωµίες του παγκόσµιου εργατικού κινήµατος, πρότεινε και υιοθετήθηκε στη Β΄ ∆ιεθνή Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών γυναικών, να εορτάζεται τις 16 Μαρτίου 2011, στην αίκάθε χρόνο αυτή η µέρα ως επέθουσα της Αδελφότητάς µας, τειος για την ηρωική θυσία των πραγµατοποιήθηκε µία ξεχωριστή απεργών εργατριών γυναικών, εκδήλωση, αφιερωµένη στην παγπου έγινε στις 8 Μάρτη 1857 στη κόσµια ηµέρα της γυναίκας. Νέα Υόρκη. Στην εκδήλωση αυτή οµιλήτρια ήταν Τότε, που µια µεγάλη διαδήλωση η Μάγδα Μήλιου-Κουτουλίδου, η εργατριών στην κλωστοϋφανοποία αναφέρθηκε εµπεριστατωµένα τουργία και σε ραφτάδικα της Ν. στη µακραίωνη προσφορά της γυναίΥόρκης, ενώ διεκδικούσε 10ωρη κας στην ανθρωπότητα. δουλειά, φωτεινές και υγιεινές αίΣτην εκδήλωση ακούστηκαν ποιθουσες εργασίας, χτυπήθηκε από ήµατα, ειδικά γραµµένα για την εκδήτην αστυνοµία και βάφτηκε στο λωση, της Καίτης Μήλιου-Μπερδέκα αίµα των εργατριών. και του Πέτρου Λιόλιου. Το αγωνιστικό λάβαρο των ερΜε άριστο τρόπο η οµιλία πλαισιώγατριών της Ν. Υόρκης, σαν την θηκε µε την ταυτόχρονη προβολή ειολυµπιακή άσβεστη φλόγα, ανάκόνων και ανάλογης µουσικής. Τη βει µικρές πυρκαγιές σ’ όλους συγκεκριµένη ευθύνη ανέλαβε το νετους εκµεταλλευόµενους. Οι εκµεότερο µέλος του ∆Σ της Αδελφότητας, ταλλευόµενοι όλου του κόσµου Πέτρος ∆εδεµάρκος. έχουν κοινό σηµείο αναφοράς, Η εκδήλωση κατέληξε ευχάριστα, µε τον αγώνα. την προσφορά πλούσιων εδεσµάτων Συνεχίζοντας το οδοιπορικό µας, από τις ∆ολιανίτισσες, που παρευρέφτάνουµε στα ηµέτερα εδάφη, στο θησαν στην εκδήλωση. Αλβανικό Μέτωπο και στη Μάχη Αξίζουν θερµά συγχαρητήρια σε της Πίνδου, η οποία είναι αναπόόλους τους συντελεστές αυτής της σπαστα συνδεδεµένη µε τη συµπράγµατι επιτυχηµένης εκδήλωσης. βολή των γυναικών της Ηπείρου. Ακολουθούν αποσπάσµατα από Αυτές οι σκληρές και αδάµαστες την οµιλία: αγρότισσες προσέφεραν µία ανέλπιστη όσο και πολύτιµη βοήθεια Η 8η Μάρτη, µέρα αφιερωµένη στην στα παιδιά του λαού, που πολεγυναίκα, µας δίνει το έναυσµα να συλµούσαν στις χιονισµένες χαράλογιστούµε την µακραίωνη προδρες. Αυτές βγήκαν µε τους σφορά της στην ανθρωπότητα και ως γέροντες και τα µικρά από τα σπίµήτρα ζωής και ως σύµβολο πρωτοτια τους και έφεραν, περπατώντας πόρας δράσης. ώρες και µέσα από µάχες, πυρο∆ιανύοντας τον 21ο αιώνα χαιρετίβόλα, πυροµαχικά, οβίδες. Αυτές, ζουµε την γυναικεία παρουσία στην περνώντας µέσα από τους Ιταπολιτική, στην επιστήµη, στους κοιλούς και µε κίνδυνο της ζωής νωνικούς αγώνες και σ’ όλες τις εκ- Στιγµιότυπα από την εκδήλωση για τη µέρα της γυναίκας, που τους, µετέφεραν πολεµοφόδια και φάνσεις του πολιτισµού και της έγινε στα γραφεία της Αδελφότητας. Στην εκδήλωση αυτή οµιλή- χειροβοµβίδες σε καλάθια, κάτω προόδου. τρια ήταν η Μάγδα Μήλιου-Κουτουλίδου (πρώτη φωτ. πάνω), η από αυγά, τυρί και ψωµί. Αυτές, Τα δικαιώµατα της γυναίκας κατοχυ- οποία αναφέρθηκε εµπεριστατωµένα στη µακραίωνη προσφορά µπαίνοντας µέσα στα παγωµένα ρώθηκαν συνταγµατικά στα δηµοκρα- της γυναίκας στην ανθρωπότητα. νερά των ποταµών και πιασµένες τικά πολιτεύµατα, και αυτό τυπικά σφιχτά από τους ώµους, σχηµάτισφραγίστηκε στη χώρα µας µε τη συµµετοχή τους σαν ανθρώπινο τείχος, που ανέκοπτε την ορµή στην ψηφοφορία στις εκλογές του 1952, ενώ ανΠαγκόσµια ηµέρα της γυναίκας του ποταµού, για να µπορούν οι γεφυροποιοί να τίστοιχα για τους άνδρες ήταν το 1927. κάνουν τη δουλειά τους, στον ποταµό Βογιούσα, Κλείνω το γόνυ στην γυναίκα, Γυναίκες-σύµβολα από την αρχαιότητα µέχρι στον Καλαµά και στον ∆ρίνο. σ’ αυτήν την αιώνια µπεµπέκα, σήµερα σηµατοδότησαν το ανυπότακτο πνεύµα Αυτές οι µαθηµένες να κουβαλάνε ώρες στην που πλάστηκε να δίνει χαρά στην ανδροκρατούµενη κοινωνία. πλάτη τους νερό και ξύλα µέσα από χιονισµένα της ευτυχίας την οροσειρά. Σαν τον χορό του Ζαλόγγου, σφιχταγκαλιαµονοπάτια, κατάφεραν ό,τι δεν µπορούσαν ούτε σµένη η µία µε την άλλη δίνουν τη σκυτάλη στις στρατιώτες, ούτε µουλάρια που γλιστρούσαν στον Άραγε, πώς θα ‘τανε ο κόσµος µεταγενέστερες, µε σταθµό-προσκύνηµα τις αγωπάγο, να ανεφοδιάσουν τον στρατό µας. αυτός ο απαραίτητος δυόσµος νίστριες του ’21. Αυτός ο µοναδικός χορός στην Ο Β΄ παγκόσµιος πόλεµος αποτέλεσε ένα καδεν θάχε η ζωή µας νοστιµιά, παγκόσµια ιστορία ταράσσει την καρδιά της προθοριστικό πεδίο εµπειρίας, η οποία σήµερα λειαντίρρηση δεν υπάρχει καµιά. οδευτικής Ευρώπης: τουργεί σαν ακένωτη δεξαµενή µνήµης. Σ’ αυτόν «Έχε γεια καηµένε κόσµε / έχε γεια γλυκιά τον πόλεµο η συµµετοχή των γυναικών ήταν ποΕίναι το πιο υπέρλαµπρο στολίδι, ζωή». λύµορφη. Αναµίχθηκαν σε µάχες, συµµετείχαν γυναίκα το φιλντισένιο δαχτυλίδι, Ο χορός συνεχίζεται µε τον οίστρο που µόνο η στα αντιστασιακά κινήµατα, υπήρξαν θύµατα ποσύντροφος στο διάβα της ζωής ύστατη ώρα και ο Έρωτας της ελεύθερης ζωής λεµικών διώξεων και βίας. η πιο γλυκιά αιτία της πνοής. χαρίζει στον άνθρωπο. Κάθε µια από τις ΣουλιωΣε µια µαρτυρία νεαρής εργάτριας από τον Πειτοπούλες µε τη σειρά της γίνεται πρώτη και δίνει ραιά, στρατευµένης στον ΕΑΜικό αγώνα διαβάΧάος και έρεβος χωρίς αυτή, το φιλί του θανάτου στη δεύτερη. Ο χορός του Ζαζουµε: «Ο πόλεµος, η κατοχή, η αντίσταση, ήταν πανάξια για παγκόσµια γιορτή λόγγου είναι ο τραγικότερος και ηρωικότερος µια κοσµογονία. Η ζωή άλλαξε. Άλλαξαν και οι άναπαραίτητο συµπλήρωµα στη φύση χορός που χόρεψε ποτέ ο άνθρωπος. Μα είναι θρωποι, τα µυαλά, οι αντιλήψεις. Οι νέες εργάτο νέκταρ σε τούτη τη ζήση. ακόµη και η πιο ζωντανή διαµαρτυρία, που το τριες βρήκαν τη δύναµη ν’ αλλάξουν και τη δική τρυφερότερο πλάσµα της ζωής, η γυναίκα, τους µοίρα. Οργανώθηκαν, αγωνίστηκαν κι απόΤης πρέπει γι’ αυτό τιµή και δόξα, έγραψε µε το αίµα της ενάντια στην σκλαβιά. χτησαν γνώµη, δύναµη, αυτοπεποίθηση, σιγουόλα της αγάπης µας τα τόξα, Γυρνώντας τον τροχό της ιστορίας φτάνουµε ριά». πάντοτε να την συνοδεύουν στα νεότερα χρόνια, όταν επίσηµα καθιερώνεται η Η Ηλέκτρα Αποστόλου είναι ένα από τα χαραόλα τα όντα γυναίκα σε γυρεύουν. 8 Μάρτη το 1910, ως ξεχωριστή ιστορική επέτειος κτηριστικότερα παραδείγµατα εκείνης της περιόγια τη ∆ιεθνή Μέρα της Γυναίκας. δου. Υπόδειγµα αγωνιστικής δράσης και στάσης Λιόλιος Πέτρος ζωής, ηρωισµού, αντοχής στα πιο φριχτά βασαΚλείνουν 101 χρόνια από τότε που η Γερµανίδα Ιεροψάλτης νιστήρια Κλάρα Τσέτκιν, µία από τις µεγαλύτερες γυναι-

Σ


6

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2011

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Το µήνυµα του ’21 είναι πάντα επίκαιρο σήµερα περισσότερο παρά ποτέ. Αν παρακολουθήσουµε όσα συµβαίνουν σήµερα στη γειτονιά µας, αλλά και στον κόσµο ολόκληρο. Ξαναφέρνοντας στη µνήµη τα ιδανικά της Επανάστασης και συνειδητοποιώντας την αξία των επιτευγµάτων της, αισθανόµαστε την ανάγκη για συνεχή εγρήγορση και συνεχή αγώνα για τη διαφύλαξη και παγίωσή τους, αλλά και για τη διεύρυνσή τους. «Πατρίς να µακαρίζεις γενικώς όλους τους Έλληνες ότι θυσιάστηκαν για σένα να σ’ αναστήσουνε, να ξαναειπωθείς άλλην µία φορά ελεύτερη πατρίδα οπού ήσουν χαµένη και σβησµένη από τον κατάλογο των εθνών. Όλους αυτούς να τους µακαρίζεις. Όµως να θυµάσαι και να λαµπρύνεις εκείνους που πρωτοθυσιάστηκαν εις την Αλαµάνα, πολεµώντας µε τόση δύναµη Τούρκων κι εκείνους οπού αποφάσισαν και κλείστηκαν σε µια µαντρούλα µε πλίνθες, αδύνατη, εις το χάνι της Γραβιάς. Κι εκείνους οπού λιώσανε τόση Τουρκιά και πασάδες εις τα Βασιλικά, κι εκείνους οπού αγωνίστηκαν σαν λιοντάρια εις την Λαγκάδα του Μακρυνόρους», µας νουθετεί µε την αγνή πατριωτική φωνή του ο Μακρυγιάννης, από τους πρωτοµάστορες της Ελληνικής Επανάστασης. Μεγάλη προϋπόθεση για την επιτυχία της Επανάστασης στάθηκε ο ∆ιαφωτισµός, δηλαδή η ιδεολογική προπαρασκευή του Γένους. Η σηµαντικότερη αφύπνιση της σκλαβωµένης Ελλάδας ήταν η σπορά, η µεγάλη φύτρα, ο λόγος του Ρήγα Φεραίου. Εµφορούµενος από το µεγαλόπνοο οικουµενικό πνεύµα των αρχών της Γαλλικής Επανάστασης, έδωσε σάλπισµα για µια πανβαλκανική ένωση, µε πρωτοπόρο το ελληνικό στοιχείο. Με τη δύναµη της λαϊκής φλόγας για προσφορά και αυτοθυσία, ξεκίνησε ο ελληνικός λαός τον αγώνα του ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ

Στη συνέχεια, µεγάλη εξώπορτα µε αυλή που χρησιµοποιήθηκε ως χασάπικο Αντώνη Στέφου. Στη συνέχεια το «Ορειχαλκουργείο» Γιάννη Βούλγαρου. Στη συνέχεια το υφασµατάδικο Μιλτιάδη Τσαντή - Μιλτιάδη ∆όση, που αργότερα έγινε καφενείο του δεύτερου και στη συνέχεια µαγέρικο Κώτσιου Τζούτζου. Και στη γωνία το µπαλωµατίδικο Γιώργου Μητροζώη (Θάνου), που αργότερα έγινε εφηµεριδοπωλείο Μιλτιάδη Τσαντή. Παρακάτω, στην οικία Ζορµπά, το τσαγκάρικο Νίκου Ζορµπά. Στη συνέχεια, στο οίκηµα Κώτσιου Ντότη (Γιαννόπουλου), µανάβικο και ουζερί Βαγγέλη Λανάρη (Αγγέλη) που κατά καιρούς έγινε µανάβικο και ταβέρνα του υποφαινόµενου (γι’ αυτό µπορεί να συνηγορίσει κι ο Μπάµπης Στύλος) που διέθετε και «µουσική»: Γραµµόφωνο µε χωνί... Τελευταία χρησιµοποιήθηκε ως Κουρείο Παναγιώτη Γιαννόπουλου. Στη γωνία της οικίας αυτής το παντοπωλείο Ιωάννου Σώτου κι ύστερα του Κώτσιου Σώτου. Στον 1° όροφο της οικίας Φώτου Οικονόµου, το Γραφείο «Ταχυδροµείο, Τηλεγραφείο, Ταµιευτήριο (Τ.Τ.Τ.) και τελειώνουµε κι αυτήν την πλευρά του δρόµου, µε τον Φούρνο του Λιάµου Ντίνη (Οικονόµου). Και γυρίζουµε τώρα στο καφενείο Χρήστου Φαρµάκη. Παρακάτω, στην οικία Φώτου Θάνου, το ρολογάδικο του ιδίου που ήταν κι ένα είδος Σταθµού Πρώτων Βοηθειών, µιας κι ο ίδιος, χωρίς την παραµικρή αµοιβή, εκτελούσε αφαιµάξεις µε «κοφτές βεντούζες», έριχνε βεντούζες σε κρυωµένους, έκανε τις ενέσεις που διέταζαν οι γιατροί, έδινε τις πρώτες βοήθειες σε κάθε έναν δεινοπαθούντα κι αυτά όλα σε κάθε στιγµή του 24ώρου Πιο κάτω, εκεί που σχηµατίζεται γωνία, το εργαστήρι Μήτσιου Βούλγαρου (Πέτρου) και στη συνέχεια το υποδηµατοποιείο και εφηµεριδοπωλείο Βασίλη ∆ιδασκάλου. Και στον πάνω όροφο της οικοδοµής αυτής (Γιώργου Θάνου), το φωτογραφείο Φιλοποίµενα Τσίτου. Παρακάτω το νεόδµητο καφενείο στην οικία Τίτσας Τσούγκου (Μπάγια). Χρησιµοποιήθηκε τότε που ήταν παλαιό κτίσµα, ως κουρείο Βασίλη Γκατζόγερου (Κοντοπάνου) κι αργότερα Καφενείο και πιο κάτω κρεοπωλείο Μιχαήλ και Κώστα Γκολιοµύτη. Στη συνέχεια, εκεί που σήµερα είναι η πλατεία Ρότσικου, ήταν καφενείο του Γατσιούλη, αργότερα µαγέρικο και πιο ύστερα καφενείο του Βασίλη Γκουραµέτσιου και πιο ύστερα του Αγγέλου Κολοβού. Πιο κάτω, στο ισόγειο οικίας Σταύρου Σακελλαρίου, το παντοπωλείο Κώτσιου Καλέτσιου µε τίτλο «η Χρυσή Καρδιά», τίτλος που δήθεν «ερέθιζε» τον φίλο του άλλωστε Μιλτιάδη Κολιοδόση (∆όσης το επίθετό του) που είχε απέναντι καφενείο και αντέτασσε: «Σκ.,.νια καρδιά». Στη συνέχεια και στον δροµίσκο, το ουζερί Βαγγέλη Λανάρη (Αγγέλη) και κατά την εποχή 1947-1949 στο κατάστηµα Αχιλλέα Κοντοπάνου (ήδη Γιώργου Μέτσιου), ραφτάδικο, που δεν συγκρατώ το επώνυµό του, όµως τον λέγαµε «Ανάσας Βαθιάς» απ’

από δύο σηµεία: από τις Παραδουνάβιες Ηγεµονίες και από την Πελοπόννησο. Κατά πρώτον, επιχειρείται η περίφηµη εισβολή στη Μολδοβλαχία στις αρχές του ’21 από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Ιερό Λόχο. Τη µόνιµη έκφραση του αντιστασιακού πνεύµατος του ελληνισµού ενσαρκώνει η «κλεφτουριά». Ο ανθός της κλεφτουριάς αποτεΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ λεί τη µάχιµη δύναµη του στρατού. Απ’ αυτούς τους αγωνιστές των βουνών, βλέπει κανείς να ξεπηδούν στρατιωτικές φυσιογνωµίες σαν τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Μακρυγιάννη. Σύµβολο όµως της αντίστασης αποτελεί το Μεσολόγγι το 1826. Αυτό το µικρό «αλωνάκι». Ο ποιητής ∆ιονύσιος Σολωµός µε τους «Ελεύθερους Πολιορκηµένους» δίνει µια άλλη διάσταση. Οι πολιορκηµένοι έχουν χάσει τα ανθρώπινα στοιχεία και έχουν οδηγηθεί από τον ποιητή σε µια απόλυτη τελειότητα όπου το κύριο βάρος πέφτει στη δύναµη της θέλησης. «Όποιος πεθάνει σήµερα χίλιες φορές πεθαίνει». ∆ιανύοντας τον 21ο αιώνα, µε τους κλυδωνισµούς που περνά η ανθρωπότητα, νιώθουµε ιδιαίτερο χρέος να σταθούµε λίγο περισσότερο στα µηνύµατα αυτών των εξεγέρσεων. Έννοιες όπως ελευθεροφροσύνη, κοινωνική δικαιοσύνη, αυτοδιάθεση των λαών, αδελφοσύνη, τραυµατίζονται αλύπητα, καθηµερινά. Ο λαός µας πρέπει να παλεύει καθηµερινά για τη δικαίωση των θυσιών του σε όλα τα επίπεδα.

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΕΙΑ Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΘΑΝΟΥ

τα επιφωνήµατά του, όταν κατέβαζε τις κούπες κρασί, το οποίο υπεραγαπούσε. Απέναντι, το νεόδµητο ψιλικατζίδικο Μαργαρίτας Αλεξίου και πιο πέρα, το σιδηρουργείο-πεταλωτήριο του Ηρακλή (Κλη) Νάτσικα και πέρα ακριβώς το σιδεράδικο Παύλου Μέτσιου. Απέναντι απ’ το πεταλωτήριο Κλη Νάτσικα, το µεγάλο εµπορικό Κατάστηµα Τάσιου Χατζή και δίπλα το πεταλωτήριο, σιδηρουργείο του Κώτσιου Πρίτση, πατέρα του αξέχαστου Φίλιππα Ρούντα. Τώρα είναι καινούργιο οίκηµα που διετέλεσε καφενείο του Νίκου Καραµπέρη (Γκαµίλη). Στη συνέχεια το σιδεράδικο Χρήστου Γκόνη (Χαλκιά) που µέχρι πρότινος το λειτουργούσε κι ο γιος του Βαγγέλης. Και στη γωνία του δρόµου αυτού που ενώνεται µε την κεντρική οδό, το κρεοπωλείο Βασίλη Θάνου κι αργότερα κρεοπωλείο και µανάβικο Ζώη Θάνου που στη συνέχεια έγινε φούρνος Θοδώρας Τασινού. Στη συνέχεια και στο οίκηµα Μαρίας Τασινού, µανάβικο και ουζερί Βαγγέλη Λανάρη. Στη συνέχεια ζαχαροπλαστείο-καφενείο Νώντα Κυρίτση και πιο πέρα, το κατάστηµα Θοδωρή Γκαµίλη που έγινε καφενείο-κρεοπωλείο Γεωργίου Σωπίκη και καφενείο Νίκου Σπανού. Σήµερα έγινε διώροφη οικοδοµή που κάτω έχει καφενείο «Το Μετόχι» τ’ όνοµά του και στον 1° όροφο λειτουργεί Ξενώνας. Παραπέρα, στο ισόγειο του οικήµατος που µέχρι πρότινος στεγαζόταν ο Σταθµός Χωροφυλακής ∆ολιανών, εστιατόριο-ζαχαροπλαστείο Γρηγόρη Σκούρτη κι ύστερα παντοπωλείο Γιάννη Σώτου που αργότερα το µετέφερε στο ισόγειο οικίας Μίλτου Στεφάνου, που το διαδέχθηκε ο Κώτσιο Σώτος. Γυρίζοντας, απέναντι απ το καφενείο Νώντα Κυρίτση, στο οίκηµα Λάµπρου Καµάρα, έδρα του Μεταβατικού Ειρηνοδικείου Πωγωνίου, και στη συνέχεια καφενείο Λάµπρου Καµάρα και Νίκου Καραµπέρη (Γκαµίλη), που κατέληξε σε καφενείο Λάµπρου Καµάρα. Τώρα σ’ αυτό στεγάζεται το Ταχυδροµικό Γραφείο ∆ολιανών. Πιο δίπλα, γιαουρτάδικο Αντρέα Τασινού και στη γωνία, εστιατόριο Κώτσιου Τζιούτζιου, που ύστερα έγινε παντοπωλείο Θοδωρή Γκαµίλη και τώρα της Πέπης Κέκου. Κατηφορίζοντας, στο ισόγειο της οικίας Γκουζγκούκη, ραφτάδικο Παναγιώτη Ντάγκα και απέναντι το άλλο µεγάλο κατάστηµα Μίχου Τζαβέλλα «Ο Λαβύρινθος» έγραφε η ταµπέλα, που στη συνέχεια λειτούργησε και ως παντοπωλείο των παιδιών του. Στη γωνία της οδού αυτής και στην οικία Βασιλ. Αναστασιάδη, παντοπωλείο του θείου του Κώτσιου Σταυρίδη «Η Κωνσταντινούπολις» έγραφε κι αυτού η ταµπέλα. Αργότερα έγινε παντοπωλείο των αδελφών Πορφυρή. Ακριβώς απέναντι, το σαµαράτικο Νίκου Νούσια. Απέναντι και πιο πέρα το κηροποιείο «Κουτσουλάκη»

∆ΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ

Άνοιξη καλώς ήρθες

Ένα δενδρί στεκότανε, Μες στης αυλής το γύρο, Με τα γυµνά του τα κλαδιά, Με τον χειµώνα αγκαλιά, Χωρίς ανθούς και µύρο.

Ήταν θλιµµένο, µοναχό ∆ίχως καρπούς στα κλώνια, ∆ίχως πουλιά να κελαηδούν Μόνο το χιόνι τ’ άγγιζε Και η βροχή κι η µπόρα.

Μα ξάφνου ήρθε η Άνοιξη, Τούδωσε το φιλί της, Ντύθηκε ευθύς µε γλυκανθούς, Γέµισε ξάφνου µ’ ευωδιές Με γεύση όλη δική της. Κι ήρθαν αηδόνια ανέµελα, Γέµισαν τα κλαδιά του, Με τα τραγούδια τα γλυκά, Με έρωτες και στεναγµούς, Εκεί στην αγκαλιά του.

Και τραγουδούσαν τα πουλιά, «Άνοιξη καλώς ήρθες», Να ξαστερώσει ο ουρανός Να αναστήσεις τους αργούς Φεγγοβολιές να ρίξεις. Φτερούγιζαν και φώναζαν «Άνοιξη στάσου δίπλα µας, Τα µύρα σου να δίνεις, Την οµορφιά σου να ‘χουµε Την πλάση να στολίζεις».

«Μη µας αφήσεις γρήγορα, Θερµά παρακαλούµε, Τα δώρα σου τα ακριβά Να’ χουµε αιώνια στη ζωή, Χαρά για να αντλούµε». Καίτη Μήλιου-Μπερδέκα

(Νικολάου Αναγνωστόπουλου και Σιώµου), που επειδή ήταν ανάπηρος, του κολλήσανε αυτήν την προσωνυµία. Εκεί ως παιδιά χαζεύαµε βλέποντας πώς κατασκευάζονται κεριά και λαµπάδες, που ο καηµένος δεν κουράζονταν να µας λύνει τις απορίες µας. Αργότερα µεταφέρθηκε εδώ και το ραφτάδικο του Παναγιώτη Ντάγκα. Πιο κάτω, στο στενό και στην αυτή οικία, ο τέταρτος φούρνος που λειτούργησε στο χωριό µας. Εδώ πρέπει να µνηµονεύσουµε και το «Οδοντιατρείο» της σχιωρεµένης ΜάκωΣήµως Μπαζάκα (Μόσχου το επίθετο). Σού ‘βγαζε το δόντι στο «πι και φι», στα όρθια και µάλιστα... χωρίς αναισθητική ένεση. Τώρα, αν το δόντι που έβγαινε συνοδεύονταν κι από µεγάλη µερίδα κρέατος απ’ τα ούλα, είναι άλλη ιστορία. Πάντως αυτή καυχιόταν και επιδείκνυε δυο βάζα µε δόντια που είχε βγάλει. Και τέρµα της οδού, το τσαγκαράδικο Νάσιου Μιντζιούκα, Τσιδώνη το επίθετο. Τώρα παρακάτω βρίσκονται τα σνακ-µπαρ και η ταβέρνα Κώστα Στέργιου. Και πάµε στα εκτός οικισµού «καταστήµατα»: Στη συνέχεια του Νεκροταφείου, ο επιβητορικός σταθµός που φιλοξενούσε ταύρους βελτιωµένης ράτσας, για τον οποίο βραβεύτηκε το χωριό µας. Αργότερα εκεί, «καφενείο» Γιάννη Πάντου (Πασχάλη) κι αργότερα µπατζιαργιό (τυροκοµείο). Στη θέση «Αϊ-Γιάννης», το ιστορικό Χάνι ∆ολιανών, που τελικά κατάντησε ένα δωµάτιο και λειτούργησε ως καφενείο Βασίλη Γκουραµέτσιου. Απέναντι, στο λόφο της Εκκλησίας, η «ταβέρνα» του µπάρµπα Μήτρου Ζαγκανά (Μάγη το επίθετο) κι απέναντι στην είσοδο αµπελιού Κώτσιου Καλέτσιου, όµοια Γιάννη Πάντου (Πασχάλη), που διέθετε κι αυτό... µουσική: (γραµµόφωνο µε χωνί). Και στην αρχή του «Λόγκου», η «βιοµηχανία» της εποχής: το περίφηµο «κεραµαριό» (κεραµιδοποιείο: τούβλα και κεραµίδια). Τώρα ένας επισκέπτης του χωριού µας, που το επισκέπτεται σήµερα για πρώτη φορά, είναι δυνατόν να πιστέψει πως λειτούργησαν κατά καιρούς τόσα καταστήµατα σ’ αυτό; Ασφαλώς και θα µας περνούσε για µυθοµανείς, αν δεν ζούσαν ακόµα πολλοί ∆ολιανίτες, µεγάλης φυσικά ηλικίας, που θα τον διέψευδαν. Και θα του ‘λεγαν µάλιστα πως δεν φτάνουν όλα αυτά, γιατί το χωριό µας διέρχονταν γυρολόγοι, γαλαντζίδες, τροχάδες (µε τροχό για τρόχισµα µαχαιριών και ψαλιδιών), βαρελάδες και τόσοι άλλοι που διαλαλούσαν δυνατά τις υπηρεσίες που προσέφεραν. Μάλιστα πρόβληµα είναι µήπως και ξεχάσαµε να µνηµονεύσουµε και κανένα άλλο κατάστηµα, που δεν θα έγινε εσκεµµένα, αλλά ασφαλώς στο ότι δεν το θυµόµαστε. Σήµερα; Άστα, το χωριό µας ερηµώθηκε, λειτουργούν µόνον δυο τρία καφενεία κι ένα µόνον παντοπωλείο κι ο πληθυσµός τους αραίωσε πάρα πολύ. Κι ας µην αναλύσουµε τώρα το ποιος φταίει και ποιος δεν φταίει, γιατί «ο αναµάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»...


∆ΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ

« Το

ι σ τ ο ρ ι κ ό

Γράφει ο Τάκης Τσούβαλης

Σεβόµενος το χώρο της εφηµερίδας θα περιγράψω περιληπτικά το δράµα µιας ληστείας, όπως την έζησα, σαν τις ληστείες που ζούµε καθηµερινά. Συνέβη στον υδρόµυλο «Οπάγιας» τα µαύρα χρόνια του εµφυλίου, τον Αύγουστο του 1946. Πρωταγωνιστές δυο οπλίτες των Μ.Ε.Α. (Μάϊδες τους λέγαν τότε). Όνοµα και µη χωριό. Τα ονόµατα θα τα µάθετε µαζί µε τη “SIMENS” Εκµεταλλευόµενοι την ιδιότητά τους, να περιπολούν την νύκτα το γύρισαν και στην κλεψιά. Μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη, βρέθηκαν στη φυλακή για αρκετό καιρό. Μυλωνάδες, ο µακαρίτης Κώστας Ντέλλας, εγώ κι ο ∆ιαµαντής ο Ψαρράς, που ψάρευε τον Καλαµά κι έµεινε µόνιµα στο µύλο. Την ηµέρα εκείνη κάναµε µια συναλλαγή µε ένα ∆ολιανίτη, ο οποίος εµπορευόταν άλευρα. Είχαµε πάρει δέκα (10) χρυσές λίρες, αξίας τότε 120 δραχµών η µια. Το βράδυ κατά της 12.00 η ώρα, να και τα παλληκάρια που καλά κι αρµατωµένα ήρθαν για κλεψιά. Χτυπούσαν δυνατά και φώναζαν να ανοίξουµε. Εµείς βαθιά στον ύπνο δεν ακούσαµε. Πετούν µια µεγάλη πέτρα στο παράθυρο, σε ύψος 5 µέτρων περίπου. Έσπασαν τα τζάµια, κάνοντας ένα δυνατό θόρυβο. Πεταχτήκαµε τροµαγµένοι στα παράθυρα και βλέπουµε κάτω δυο άτοµα που γυάλιζε ο οπλισµός τους στην πανσέληνο του Αυγούστου. Αυτόµατα, χειροβοµβίδες, κουκούλες και φακούς. Ο Ντέλλας έτρξε να κρύψει τις λίρες, κι εγώ άνοιξα το παράθυρο να τους µιλήσω: -Τι θέλετε ρε παιδιά, Ποιοι είστε; - Άνοιξε να ρωτήσουµε κάτι και θα φύγουµε, µου απαντά. Παιδί τότε εγώ, 19 χρονών, δεν έβαζα κακό στο µυαλό µου. Άναψα την µπρούτζινη γκαζόλαµπα και ξυπόλητος όπως ήµουν βρέθηκα στην πόρτα. Σηκώνοντας την αµπάρα, όρµησαν µέσα, έσβησαν τη λάµπα µε κύκλωσαν στον τοίχο και άρχισαν να µε χτυπούν δυνατά, µε τον υποκόπανο και τις κλωτσιές. - ∆εν ανοίγατε µου λέει, κρύβατε τα λεφτά; - Όχι, είπα. Προσπαθώντας στο σκοτάδι να τους αναγνωρίσω κάποια χαρακτηριστικά, µε κατάλαβε ο καπετάνιος και µου λέει: - Πονηρέ, πολύ περίεργα µε κοιτάς, µε γνωρίζεις ρε; - Όχι, του είπα, κι ευτυχώς που δεν τον γνώρισα, γιατί ίσως να είχαµε άλλα. Μου κοπανάει µια γροθιά στο πρόσωπο και έγιναν ένα, δόντια, µύτες, µάτια, γέµισα αίµατα. Πόσοι είστε επάνω κι αν έχετε όπλα. Τρεις (3) απάντησα και δεν έχουµε ούτε σουγιά. Φώναξε τους άλλους να κατέβουν κάτω και να αφήσουν την λάµπα αναµµένη. Ανέβηκε ο ένας στο δωµάτιο, πήρε ένα τσουβάλι που βρήκε µπροστά του, κι άρχισε να το γεµίζει µε ό,τι του άρεζε. Πορτοφόλια, ρολόγια, παπούτσια, ξυραφοµηχανές, καφοφλύτζανα και την πλόσκα µε το λάδι. Ο άλλος, ο καπετάνιος, όπως τον φώναζε ο δεύτερος, µας έστησε στον τοίχο, όπλισε το «Στεν» και είπε: «απόψε θα πεθάνετε! Θέλετε να πείτε τίποτε; Κάντε το σταυρό σας». Κάναµε και το σταυρό µας. «Παππάς κρεµασµένος έγραφε και ξέγραφε». ∆υο ώρες και πλέον τρόµου. Κατέβηκε ο άλλος µε το τσουβάλι γεµάτο και λέει στον κα-

“ Τ α

σ α ΐ ν ι α

τ ο υ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2011

µ ι α ς

λ η σ τ ε ί α ς

Ο Γιώργος Σωπίκης µε τον µπαρµπα-Γιάννη Τσούβαλη φτιάχνουν τα κοκορέτσια. Μαζί τους η Φρόσω Σωπίκη και στο βάθος ο Βασίλης Ζωγράφος.

πετάνιο «χάρισέ τους το, δεν θα το ξανακάνουν». Πότε τον φώναζε καπετάνιο, πότε αστυνόµε και πότε συναγωνιστή. Τι διαβόλοι ήταν αυτοί; Στη συνέχεια άρχισαν να ρωτούν. Τι δύναµη είναι στα ∆ολιανά; Ταξιαρχία απαντήσαµε. Από πού είστε; ∆ολιανά. Είµαστε αντάρτες, Μακεδόνες και ήρθαµε να σας ελευθερώσουµε. Κάνουµε έναν έρανο για τον αγώνα. Τι θα δώσετε; Ξανά το δίληµµα τι είναι αυτοί. Ζήτησαν ψωµί, αλλά δεν το πήραν, είναι λίγο, εσείς τι θα φάτε; Θέλουµε χρήµατα, λέει στον Ντέλλα. Απαντά δεν έχω. Τον πλακώσανε και οι δυο κι έφαγε και αυτός τις δικές του. Γυρίζουν στον ∆ιµάντη, ο οποίος είχε µαζευτεί κουβάρι και του λένε, λεφτά ψαρά. ∆εν έχω. Αναρωτήθηκα µέσα µου, από πού οι Μακεδόνες γνωρίζουν τον ψαρά. Γνωρίζεις µου λέει, τον Γκαραντάνη, τον Λακαρέα, ψευδώνυµα των ανταρτών του ΕΛΑΣ. Ναι του είπα, πού είναι

∆ιαλοϊστορίες

Μιλιούνια οι διαολοϊστορίες. Ασκόλαστες οι αφηγήσεις. Γιοµάτη από διαολοϊστορίες είναι η καθηµερινή ζωή. ∆ιαολοϊστορίες όταν λέµε εννοούµε ιστορίες για τη γυναίκα και τις διαολιές της. Από καταβολής κόσµου ότι κακό γίνεται, ότι κακό µολογιέται, µέσα είναι και η γυναίκα. Προς Θεού όχι όλες, αλλά εκείνα τα διαολοθήλυκα που βάζουν την ουρίτσα τους παντού και φέρνουν τα πάνω κάτω. Και τι δεν γράφει η ιστορία. Για ωραίες Ελένες, για Κλεοπάτρες, για Σαλώµες. Ας αφήσουµε στο περιθώριο την αµαρτωλή γιαγιά µας, την Εύα. «Εκ γυναικός πηγάζουν τα φαύλα» είπε ο Θεόφιλος στην Κασσιανή. Αµ, η µεγαλύτερη διαολογυναίκα της εποχής η Μόνικα Λεβίνσκι, που συγκλόνισε το Λευκό Οίκο, που γονάτισε τον Πλανητάρχη τον Μπιλ Κλίντον και τάραξε τον κόσµο, τι σας λέει; Θα µου πείτε τάθελε και ο Βασιλάκης. Τι νάκανε ο έρµος σ’ ένα τέτοιο θηλυκό του διαόλου, που συνεχώς του κουνούσε την ουρίτσα της; Χώρια η Έριδα, η θεά της φιλονικίας, που έβαλε την ουρίτσα της ρίπτοντας ένα χρυσό µήλο σε

κ λ ή ρ ο υ ”

Έχω ακούσει κι έχω διαβάσει πολλές φαιδρές ιστορίες µε πρωταγωνιστές τον κλήρο, όπου η αλήθεια συµπνέει µε το µύθο και µας δίνουν µια εύθυµη νότα. Είναι ιστορίες αδέσποτες, ξεχασµένες στα βάθη των καιρών, που έχουν φτάσει στις µέρες µας από στόµα σε στόµα και από τόπο σε τόπο, παραποιηµένες κάπως, που σήµερα µας φαίνονται παραµύθια. Και όµως πολλές απ’ αυτές δε αγγίζουν τα παραµύθια. Είναι πραγµατικά περιστατικά που συνέβηκαν παλιότερα, τότε που ο περισσότερος κόσµος στα χωριά ήταν αγράµµατος, αθώος και αφελής. Απ’ την άλλη µεριά οι ξύπνιοι, που προσπαθούσαν µε διάφορες µεθόδους και τεχνάσµατα να επιζήσουν. Οι πιο ξύπνιοι – σωστά σαΐνια – στη µικρή κοινωνία του χωριού ήταν συνήθως οι παπάδες. Σαν λειτουργοί του Υψίστου και πνευµατικοί πατέρες, ο κόσµος τους θεωρούσε περισπούδαστους γνωρίζοντες τα πάντα. Σε ό,τι αναποδιά συνέβαινε στα σπίτια τους, σ’ αυτούς θα πρόστρεχαν για τη θεραπεία. Ιδίως οι γυναίκες, οι περισσότερο αφελείς, που παλιότερα είχαν και το κουµάντο του σπιτιού, γιατί ο άντρας έλειπε ταξίδι, στον παπά θα κατέφευγαν, ακόµη και για ψύλλου πήδηµα. Κάποιο µαγνήτη είχαν οι ρασοφορεµένοι για τις γυναίκες. Ίσως τούτο να οφείλεται στην ίδια ενδυµασία που φορούσαν. Πίστευαν πως η επίδραση της αγιοσύνης τους, µε ξόρκια, αγιασµούς, ευχέλαια κ.λπ. θα έδιωχνε το κακό. Κι όλα αυτά για το οικονοµικό. Για το γλυκό χρήµα. Εδώ και κάµποσα χρόνια, που οι παπάδες δεν είχαν θυρίδα στο ∆ηµόσιο, χρηµατοδοτούνταν από το χωριό που ιερουργούσε ο καθένας, η αµοιβή τους ήταν υποτυπώδης. Φυσικό, εποµένως, ήταν µε µια τέτοια πενιχρή µισθοδοσία να µη µπορεί ο παπάς ν’ αντιµετωπίσει τα βιοποριστικά έξοδα της οικογένειάς του, γι’ αυτό και έδινε µεγάλη σηµασία στα τυχερά του (γάµους, βαπτίσεις, ευχέλαια, αγιασµούς, τρισάγια κ.λπ.), προσπαθώντας έτσι να βελτιώσει το οικονοµικό του. Η παρακάτω ιστορία αν-

σ τ η ν

7

Ο π ά γ ι α »

να τους δούµε; Είναι ενέδρα µου λέει, στη γέφυρα του Καλαµά, µήπως έλθουν ενισχύσεις. Απόψε θα χτυπήσουµε την Ταξιαρχία, στα ∆ολιανά. Ρώτησαν αν υπάρχει άλλος µύλος να πάνε για ψωµί. Απέναντι είπαµε. Τώρα εµείς φεύγουµε είπε ο καπετάνιος, κοιτάξτε µην ειδοποιήστε πουθενά, αύριο το βράδυ θα σας πάρουµε τα κεφάλια. Βάλτε να βράσουν καµιά εικοσαριά αυγά, θα γυρίσουµε να τα πάρουµε. Αυτό για να τους δοθεί ο χρόνος να αποµακρυνθούν. Ακόµη έρχονται. Ξηµερώσαµε µε την αγωνία, τι θα κάνουµε τώρα. Θα ειδοποιήσουµε ή όχι; Πρωί-πρωί στον µπάρµπα Μήτσιο τον Μπουσταντζή που είχε αγελάδες επάνω στη ράχη, να τον συµβουλευτούµε τι να κάνουµε, σαν µεγαλύτερος. Μας είδε στα χάλια µας, µε πρησµένα πρόσωπα και λέει γρήγορα στην Ταξιαρχία, γιατί δεν βλέπω καλά το τοµάρι σας. Ένα κι εγώ στην Ταξιαρχία. Ευτυχώς που δεν µου είχαν πάρει τα παπούτσια, γιατί θα ανέβαινα µε τα πόδια στο χωριό, πού αυτοκίνητα τότε. Η Ταξιαρχία είχε τα γραφεία στο σηµερινό Ξενώνα στην κεντρική πλατεία του χωριού. Απ’ έξω βρήκα τον µακαρίτη Μιχάλη Κούσια, µε πρησµένο πρόσωπο, οµοιοπαθής κι αυτός, το ίδιο βράδυ από τους ίδιους. Τα είπα µε όλα στον Ταξίαρχο. Μας ρώτησε αν γνωρίσαµε κανέναν, τι µας ζήτησαν, και µόλις είπαµε ότι ζήτησαν ψωµί και δεν το πήραν, µας απαντά δεν ήταν αντάρτες αυτοί. Οι αντάρτες ψωµί ήθελαν, δεν ήθελαν καφοφλύτζανα. Πέστε µου αν γνωρίσατε κανέναν, να τους πατάξω. Μας πρότεινε να µας δώσει όπλα. Όχι απάντησα, γιατί ανοίγαµε άλλους λογαριασµούς µε τους έξω. Όλοι, όσους αναφέραµε είναι µακαρίτες. Ας είναι το χώµα τους ελαφρύ. Τέτοια µαύρα χρόνια να µην ξαναδούµε ποτέ.

κείνη τη συντροφιά των θηλυκών θεών, που έγραφε «στην ωραιοτάτη». Άντε τώρα να ξεχωρίσουν οι θεές την οµορφότερη. Γίνεται αυτό από γυναίκες και δη θεές; Ποια θα παραδεχόταν πως θα ήταν άσχηµη, ενώ η διπλανή της ήταν όµορφη; Καµία. Αποτέλεσµα! Οι θεές έγιναν µαλλιά κουβάρια. Και τούτο γιατί της κακοφάνηκε της Έριδας που δεν την κάλεσε στους γάµους της µια άλλη θεά, η Θέτιδα. Τι να πούµε για κάποια Κάτια Γιαννακοπούλου που µε δυο τρείς κουµπουριές, έστειλε στον άλλο κόσµο τον Αρχιµανδρίτη. Ο αείµνηστος, αφού χόρτασε τον ερωτικό άρτο, θέλησε να ξεφύγει. Αµ, δε! Ένα σωρό διαολοϊστορίες, γραµµένες κι άγραφες υπάρχουν. Σ’ όλες πρωταγωνίστρια η γυναίκα. Έχει µεγάλη ικανότητα η γυναίκα, έχει µεγάλη διαολιά, αφού κάποια λένε µπόρεσε και έβαλε τον διάολο µέσα σ’ ένα µπουκάλι. Σο δευτέρι του διαβόλου, έχουν οι άνδρες πολλές γυναίκες γραµµένες. Κι έχουν δίκιο που λένε ότι η πονηριά της γυναίκας δε δαµάζεται. Α.Θ.Τ.

τικατοπτρίζει την αφέλεια των γυναικών, που πίστευαν ότι ο εκπρόσωπος του Θεού, θ’ αποµάκρυνε µε την αγιαστούρα του το κακό που προκαλούσαν τα πονηρά πνεύµατα. Παράλληλα µας φανερώνει την καπατσοσύνη και πολλές φορές τα τεχνάσµατα του παπά, για την εξοικονόµηση του έρηµου του παρά! Κάποτε µια γυναικούλα κάλεσε τον παπά να κάνει αγιασµό στο σπίτι της, που είχε γεµίσει ποντίκια. Ο παπάς (ρακή µεταβγαλµένη) όταν πήγε τη ρώτησε. “Πώς θέλεις να κάνω τον αγιασµό µε πολλά γράµµατα ή µε λίγα;”. “Με ό,τι νοµίζει η αφεντιά σου παππούλη µου”. “Ναι, µπορεί µε τα πολλά γράµµατα να πιάνει καλύτερα ο αγιασµός, αλλά είναι λίγο ακριβότερος”. “Πόσο παππούλη µου;” “Με τα λίγα, µια δραχµή. Με τα πολλά, δυο. Με τα πολλά θα κουραστώ περισσότερο, αλλά να είσαι βεβαία ότι θα φύγουν οι πειρασµοί από το σπίτι σου”. “Ε, τότε ο αγιασµός να γίνει µε τα πολλά γράµµατα”. Έβαλε ο παπάς το πετραχήλι του, πήρε την αγιαστούρα του, άνοιξε τη φυλλάδα του, έφερε γύρα όλα τα δωµάτια του σπιτιού, ραντίζοντας και ψέλνοντας και σαν τελείωσε άπλωσε τη χερούκλα του, πήρε το δίφραγκο και φεύγοντας είπε στη γριούλα: “Καλός ο αγιασµός ευλογηµένη µου, αλλά καλά θά ‘κανες να πάρεις και µια γάτα”. Εκείνα τα χρόνια που ο κόσµος ήταν αθώος, χωρίς πονηριά, θεοσεβούµενος και θεοφοβούµενος, κάτι τέτοια περιστατικά τ’ απέδιδε στα κακά πνεύµατα και πίστευε ότι ο παπάς του χωριού, ο λειτουργός του Υψίστου θα γιάτρευε το κακό. Θησαυροί είναι τα παραµύθια των λαών, που πάντα έχουν ένα κοινό σκοπό να χωρατέψουν και να διδάξουν. Το παραµύθι είναι πλάσµα αδέσποτο της φαντασίας του λαού ή της βιοτικής πείρας του, που κυκλοφορεί µε την προφορική παράδοση. Είναι πείρα και γνώση των λαών, κατασταλαγµένη σ’ αυτά. Α. Θ. Τ.


8

Φ Ω ΤΟ

-

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2011

Γ ΡΑΦ Η Μ ΑΤΑ

ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΙΤΑΣ ΤΟΥ ΕΚΑΒ

Ο Τοµέας ΕΚΑΒ ∆ολιανών της 7ης Περιφέρειας Ιωαννίνων, την Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011, διατηρώντας τα πατροπαράδοτα έθιµα, αποφάσισε και φέτος να κόψη την πρωτοχρονιάτικη πίτα του Τοµέα ∆ολιανών. Έτσι φέτος διοργάνωσε την εκδήλωση αυτή στο µαγαζί του Αποστόλη Τζούµα (αφού πέρυσι κόπηκε η πίτα στο κεντρικό καφενείο). Σε ένα περιβάλλον σχεδόν οικογενειακό, στο καφενείο µε την παρουσία του ιερέα του χωριού Φίλιππα Τσιδώνη έγινε µια όµορφη εκδήλωση που κράτησε µέχρι τις πρωινές ώρες µε χορό και τραγούδι. Παρευρέθησαν στην εκδήλωση όλο το προσωπικό του τοµέα ∆ολιανών, µαζί µε τους οικείους τους, και συνάδελφοί τους από τον Τοµέα Ιωαννίνων, ο Πρώην ∆ιευθυντής της 7ης περιφέρειας ΕΚΑΒ Ιωαννίνων κ. Μήλιος Κωσταντίνος, ο επικεφαλής της µείζονος αντιπολίτευσης του ∆ήµου Πωγωνίου κ. Ντότης Ιωάννης, ο ∆ηµ.Σύµβουλος του χωριού µας κ. Σώτος Ιωάννης, ο πρόεδρος του Τοπικού κ. Γεώργ. Σκόρδος. Η απουσία της ∆ηµοτικής Αρχής Πωγωνίου, καθώς και της ελάσσονος αντιπολίτευσης, αλλά και του ∆ιευθυντή της 7ης Περιφέρειας (παρόλο που είχαν προσκληθεί) µας προβληµάτισε: “Μήπως υπάρχει σκοπιµότητα για τον Τοµέα ∆ολιανών εκ µέρους τους; Μήπως θέλουν να τον σταµατήσουν εν όψει του “Καλλικρατικού σχεδιασµού”; Τέτοιες προσπάθειες θα µας βρουν απέναντι και µάλιστα δυναµικά. ΄΄∆ΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ΄΄. Ο Τοµέας ∆ολιανών προσφέρει αξιόλογες υπηρεσίες στην ευρύτερη περιοχή µας, πράγµα που εκτιµάται από τους ηλικιωµένους κατοίκους των χωριών µας, αλλά και της ευρύτερης ακριτικής περιοχής του Πωγωνίου. Χαιρετισµό έκανε ο υπεύθυνος του Τοµέα ∆ολιανών κ. Καραγιώργος, ο οποίος τόνισε την σηµασία του Τοµέα ∆ολιανών για την ευρύτερη περιοχή του Πωγωνίου, ευχαρίστησε όσους βοήθησαν στην εύρυθµη λειτουργία του Τοµέα και ευχήθηκε σε όλους “Χρόνια Πολλά µε υγεία”. Στη συνέχεια έκοψε την πίτα. Ακολούθησε ένα όµορφο γλέντι µε παραδοσιακά και όχι µόνο τραγούδια που κράτησε µέχρι τις πρωινές ώρες.

Εκδήλωση κοπής πίτας του Πολιτιστικού Περιβαλλοντικού Συλλόγου ∆ολιανών

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο Πολιτιστικός Περιβαλλοντικός Σύλλογος ∆ολιανών «Ο ΓΕΝΝΑ∆ΙΟΣ», στις 16 Ιανουαρίου 2011, ηµέρα Κυριακή στο Κοινοτικό Κατάστηµα του χωριού µας έκοψε για το καλό του χρόνου την πρωτοχρονιάτικη πίτα. Στην εκδήλωση παρευρέθησαν πολλοί χωριανοί. Μετά την ευλογία από τον παπα - Φίλιππα και αφού το ∆.Σ του Συλλόγου ευχήθηκε σε όλους τους παρευρισκόµενους τα Χρόνια Πολλά για Καλή Χρονιά µε Υγεία - Ειρήνη και Προκοπή, κόπηκε η πίτα και το φλουρί έπεσε στην Ηλία Ευαγγελή. Το δώρο από τον Σύλλογο ήταν µία ηλεκτρική σκούπα. Επίσης το ∆.Σ. του Συλλόγου είχε και αναψυκτικά σε µπουφέ, καθώς και τσίπουρο για τους “µερακλήδες”. Τέτοιες όµορφες εκδηλώσεις που διοργανώνουν ο Σύλλογος και άλλοι φορείς του χωριού µας είναι άξιες συγχαρητηρίων, γιατί δίνουν αφορµή να σµίξουµε πιο πολύ µεταξύ µας και να ανταλλάξουµε ευχές, καθώς και προβληµατισµούς, πάντα για το καλό του χωριού µας . Έτσι και φέτος στην εκδήλωση κοπής της πίτας διατυπώθηκαν από µέλη του Συλλόγου προβληµατισµοί για τον επερχόµενο “Καλλικράτη” στα σχολεία και όχι µόνο, πράγµα που θα δηµιουργήσει προβλήµατα στις µικρές τοπικές κοινωνίες. Μετά τον προβληµατισµό αυτόν, και µε το προηγούµενο κλείσιµο της Μαθητικής Εστίας, τέθηκε πρόταση διεξαγωγής, σε εύλογο χρονικό διάστηµα, µιας ηµερίδας στο χωριό µας, µε πρωτοβουλία του Τοπικού Συµβουλίου και του Συλλόγου, όπου θα συζητήσουµε αυτά τα προβλήµατα, ώστε να ακουστούν απόψεις, είτε θετικές, είτε αρνητικές, από τους φορείς που θα προσκληθούν, αλλά και από την ίδια την τοπική κοινωνία.

( Α π ό

το ν

∆ΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ

Α λ έ ξ η

∆ ό κο )

∆ολιανά 20 Φεβρουαρίου 2011 ΠΡΟΣ:Υπουργό Π.∆BΜ.Θ - ΑΘΗΝΑ ΚΟΙΝ: ∆. Σ. Ε.Ι.Ν

ΨΗΦΙΣΜΑ

Οι υπογραφόµενοι κάτοικοι των ∆ολιανών του ∆ήµου Πωγωνίου γνωρίζοντας Α) Τις σχεδιαζόµενες από το Υπουργείο Π.∆ΒΜ.Θ καταργήσεις -συγχωνεύσεις Σχολείων Β) Την αναστολή λειτουργίας της Μαθητικής Εστίας ∆ολιανών ∆ιαµαρτυρόµαστε έντονα για την προσπάθεια του υπουργείου να νεκρώσει Κάθε ζωντανό κύτταρο (σχολεία) της επαρχίας και να ερηµώσει την ύπαιθρο από κατοίκους. Καλούµε την Υπουργό Π.∆ΒΜ.Θ, αφού λάβει υπόψη της ότι α) Τα ∆ολιανά βρίσκονται σε ακριτική ορεινή περιοχή β) ∆ιαθέτουν άριστη υποδοµή για λειτουργία σχολείων Π.Ε και ∆.Ε και γ) Η Μαθητική Εστία µπορεί να παραχωρηθεί στο ∆ήµο Πωγωνίου για στέγαση υπηρεσιών ή άλλη χρήση. Να µην καταργήσει σχολικές µονάδες των ∆ολιανών και κατ΄επέκταση του ∆ήµου Πωγωνίου και µε την ∆ιοίκηση του ΕΙΝ την οποία εποπτεύει η ίδια, να βρουν την καταλληλότερη λύση για την αξιοποίηση των εγκαταστάσεων της Μαθητικής Εστίας Το ψήφισµα αυτό το προσυπογράφουν και οι κάτοικοι του ∆ήµου Ζαγορίου µε τα ίδια αιτήµατα για τα Σχολεία Π.Ε και ∆.Ε και την Μαθητική Εστία Τσεπελόβου.(Ακολουθούν υπογραφές)

ΗΜΕΡΙ∆Α ΣΤΑ ∆ΟΛΙΑΝΑ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛ. 4

Ο Πρόεδρος του Τοπικού Συµβουλίου κ. Σκόρδος έκανε έναν χαιρετισµό προς τους καλεσµένους και τους παρευρισκόµένους τους οποίους ευχαρίστησε για την συµµετοχή τους . Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο χωριανός µας δάσκαλος κ. Σταµούλης Στέφανος. Το πρώτο θέµα εισηγήθηκε ο κ. ∆όκος Αλέξιος υπάλληλος του Εθνικού Ιδρύµατος Νεότητας, ο οποίος έκανε µια διαδροµή στον ρόλο της Μαθητικής Εστίας διαχρονικά εδώ και αρκετές δεκαετίες, κατήγγειλε την ετσιθελική απόφαση της ∆ιοίκησης του ΕΙΝ για αναστολή λειτουργίας της Εστίας, πράγµα του σηµαίνει για τον εισηγητή, αλλά και για αρκετούς χωριανούς, “ΚΛΕΙΣΙΜΟ”, και έκανε µερικές προτάσεις για αξιοποίηση των εγκαταστάσεων της Εστίας. (την εισήγηση την έχω και οποίος θέλει να τη διαβάσει µπορώ να του την στείλω). Στο δεύτερο θέµα εισηγητής ήταν ο χωριανός µας Μπάµπης Τουφίδης ( αιρετός στην ΕΛΜΕ Ιωαννίνων), που µίλησε για τις συγχωνεύσεις των σχολικών µονάδων της περιοχής µας και όχι µόνο, εξέφρασε τη διαφωνία τόσο τη δικιά του αλλά και της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων για τις κυβερνητικές αποφάσεις, είπε για τον µαρασµό των ακριτικών περιοχών µε τέτοιες ενέργειες, την ταλαιπωρία των µαθητών, τα οικονοµικά προβλήµατα µε τη µεταφορά των µαθητών, µιας κι η αρµοδιότητα της µεταφοράς µεταβιβάζεται στους Καλλικρατικούς ∆ήµους και αρκετούς άλλους αρνητικούς προβληµατισµούς. Είπε ότι µπορούν να συζητηθούν κάποιες αλλαγές στη συγχώνευση σχολικών µονάδων, αλλά όχι ισοπεδωτικά και χωρίς διάλογο µε τους αρµόδιους φορείς (Επιτροπή Παιδείας του ∆ήµου, Συλλόγους Γονέων κ.λπ). Ακολούθησαν τοποθετήσεις από όλους όσους παρευρέθησαν στην εκδήλωση και το συµπέρασµα από όλους ήταν όχι στον µαρασµό της παραµεθόριας περιοχής µας και ευρύτερα του Νοµού Ιωαννίνων. Συγκινητική ήταν η τοποθέτηση του νεολαίου Τσιδώνη Αλέξανδρου, ο οποίος απευθυνόµενος προς όλους τους παρευρισκόµενους είπε επί λέξη: “Σας παρακαλούµε εµείς οι νεολαίοι κάντε κάτι για το χωριό µας, όχι στην ερήµωση των χωριών και της περιοχής µας”.

∆είτε την ιστοσελίδα του χωριού µας στο Internet, την οποία επιµελήθηκε ο Γιώργος Σάµπαλης, στη διεύθυνση: www.doliana.net Εκεί µπορείτε να διαβάσετε πλέον και την εφηµερίδα µας “∆ΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ”.

Μετά το τέλος των τοποθετήσεων διαβάστηκε από τον Πρόεδρο του Τοπικού Συµβουλίου ένα ψήφισµα διαµαρτυρίας προς την Κυβέρνηση, το οποίο υπέγραψαν όλοι οι παρευρισκόµενοι και στάλθηκε προς την Υπουργό Παιδείας και το Εθνικό Ίδρυµα Νεότητας. Εν κατακλείδι ήταν µια επιτυχηµένη ηµερίδα που παρουσίασε ορισµένα από τα προβλήµατα της περιοχής µας. Ας ακολουθήσουν και άλλες µε προβλήµατα που υπάρχουν µήπως και ευαισθητοποιηθούν οι αρµόδιοι και δούµε καλύτερες µέρες για το χωριό µας και την περιοχή µας γενικότερα.

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ...

15 Αυγούστου 2010 στο Μοναστήρι του Ιακώβου ∆ολιανών. Από αριστερά Λάµπρος Γόγολος, Σπύρος Μπέζας, Χαρίλαος Τσούβαλης, καθισµένοι στο προαύλιο του Μοναστηριού.

ΔΟΛΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ 1-2-3 2011  

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΔΟΛΙΑΝΝΩΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ, ΜΑΡΤΙΟΣ 2011