Page 1

“Ο Κανένας” 

  Μην αλλάξεις ποτέ τον εαυτό σου. Οι άνθρωποι θα σε αγαπήσουν για αυτό που αληθινά είσαι, διαφορετικά δεν τους χρειάζεσαι στην ζωή σου!


Γεια σας, χαίρομαι για την γνωριμία, ονομάζομαι “κανένας”…  Είμαι  ο  κανένας  και  είμαι  παρών  στο  τώρα.  Δεν  περιμένω  κανέναν  να  με  υποστηρίξει,  εκτός  από  τον  ευατό μου. Απολαμβάνω την δύναμη και την ομορφιά που η νιότη χαρίζει στην καθημερινότητά μου.  Αισθάνομαι ενοχές που δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Ακόμα ψάχνω τον σκοπό της ζωής.  Γνωρίζω  εμπειρικά  από  την  μέχρι  τώρα  πορεία  μου  στη  ζωή,  ότι  ισχύει  ο  κανόνας  δίνω  πολλά  και  παίρνω λίγα έως τίποτα. Δεν έχω καταφέρει να σπάσω τον αλγόριθμο. Έχω χάσει πολύτιμο χρόνο και  θα επιθυμούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω με την γνώση του τώρα. Είμαι ελεύθερος και ανεξάρτητος,  απαλλαγμένος από στερεότυπα και κανόνες, με περιορισμούς που ο μόνο ο εαυτός μου και το ένστικτό  μου επιλέγουν. Κατά συνέπεια πληρώνω το τίμημα της μοναξιάς. Καταλαβαίνω ότι ζω αφουγκράζοντας  τους παλμούς της καρδιάς μου. Αγωνίζομαι καθ’όλη τη διάρκεια ζωής με το κυρίαρχο, αναπάντητο και  μεγαλειώδες συναίσθημα της εξοικείωσης, μιας ανάμεικτης γλυκόπικρης γεύσης που απορρέει απ’ τη  βίωση  των  αντιφατικών  συναισθημάτων,  εμπειριών  και  γεγονότων.  Παρά  τις  τόσες  πολλές  δυσκολίες  που έχω κληθεί ν’αντιμετωπίσω, εξακολουθώ να παραμένω ο εαυτός μου.   Δεν  πιστεύω  ότι  το  να  χαθούν  τα  κλειδιά  μου,  να  διακοπεί  η  σύνδεση  του  διαδικτύου  ή  να  χυθεί  ο  καφές μου είναι τυχαία συμπτωματικά γεγονότα. Έχω μάθει να ελέγχω τις υποσυνείδητες παρορμήσεις  χωρίς  να  διακόπτω  ή  να  εμποδίζω  την  ροή  τους.  Θα  ήθελα  να  μπορώ  να  πετάω  και  να  έχω  την  ικανότητα να κολυμπώ κρατώντας την αναπνοή μου για πολλές ώρες, καταργώντας τα ανθρώπινα όρια.  Έτσι έκτος από τον χερσαίο παράδεισο, θα μου δινόταν η ευκαιρία να ανακαλύψω, τον ουράνιο και τον  ωκεάνιο. Αναρωτιέμαι  γιατί τελικά ο άνθρωπος δεν μαθαίνει από τα  λάθη του. Γιατί δεν  σέβεται τον  εαυτό  του  και  δεν  εκμεταλλεύεται  την  ελεύθερη  βούληση  με  σκοπό  την  εξέλιξη  του,  μέσω  της  δημιουργίας της διαφώτισης και της επιστήμης. Γιατί αντί να δημιουργεί, καταστρέφει. Έχω καταλήξει  στο συμπέρασμα  ότι το ανθρώπινο  είδος  δεν  είναι  αρκετά ώριμο για  να ελέγξει  την δύναμη  που  του  έχει προσφερθεί, προκαλώντας έτσι το ολοκαύτωμα και φέρνοντας ολόκληρο τον πλανήτη στο χείλος  της καταστροφής. Παρόλο που τα ερωτήματα θα φλέγονται μέσα μου δεν θα σταματήσω να ψάχνω τις  απαντήσεις. Το μόνο που έχω είναι οι επιλογές μου. Επέλεξα να ξεκινήσω ένα ταξίδι, περνώντας από  την  πόρτα  χωρίς  να  γνωρίζω  τι  βρίσκεται  από  την  άλλη  πλευρά  και  διανύοντας  ένα  μονοπάτι  με  άγνωστο προορισμό.  Έμαθα να λέω, “δεν είμαι κανένας” και να αισθάνομαι καλύτερα. Έμαθα όταν έρχομαι αντιμέτωπος με  μια  δυσκολία,  να  λέω:  “Δεν  είμαι  κανένας”.  Δεν  είμαι  ο  άνθρωπος  που  είχε  μια  διαμάχη  με  τον  συνάνθρωπό  του,  ο  οποίος  τοποθέτησε  τα  πράγματα  στην  ακριβώς  αντίθετη  πλευρά,  απ’ότι  προορίζονταν. Δεν είμαι ο άνθρωπος που αδικήθηκε και ο οποίος αναζητά εκδίκηση. Όταν στοχαζόμαι  σχετικά με τα προβλήματα, και επανεξετάζω τα επεισόδια που μου προσέφεραν θλίψη και μ’ έκαναν  να  υποφέρω,  όχι  μόνο  συνεχίζει  η  ταλαιπωρία  αλλά  αυξάνεται  εκθετικά.  Για  να  βρω  την  ευημερία,  επαναλαμβάνω  σε  μη  προγραμματισμένες  στιγμές  της  ημέρας:  ”  δεν  είμαι  κανένας  και  δεν  έχω  να  δώσω απαντήσεις”.  Αυτό  το  να  είμαι  “ο  κανένας”  με  οδηγεί  να  ενεργώ  με  περισσότερο  αυθορμητισμό  και  φυσικότητα,  οδηγώντας με να βρίσκω λύσεις στους απρόσμενους προβλήματισμούς μου.   


Μπορεί να χρειαστεί να περάσουν χρόνια για να απαλλαγώ από ένα πολύ δυνατό συναίσθημα. Αλλά  σε αυτό το σημείο σκέφτομαι: εφόσον είμαι ο κύριος του εαυτού μου, μπορώ να βάλω ένα τέλος στην  ταλαιπωρία  και  την  θλίψη,  με  την  ίδια  ευκολία  με  την  οποία  μπορώ  να  εφεύρω  την  χαρά  και  την  ευχαρίστηση. Δεν θα είμαι στο έλεος των συναισθημάτων μου. Επειδή δεν μπορώ να ξεφύγω από τα  συναισθήματά μου, θα τα χρησιμοποιήσω για να τ’αντιμετωπίσω. Ο εγωισμός είναι αδυναμία. Αν είσαι  εγωιστής και δρας παρορμητικά τότε είσαι έρμαιο των συναισθημάτων σου. Ο δυνατός άνθρωπος δεν  είναι έρμαιο κανενός συναισθήματος αλλά έχει μεγάλο αυτοέλεγχο και επιλογές. Ο δυνατός άνθρωπος  δεν  έχει  ανάγκη  στερεότυπα  και  κοινωνικές  δομές  για  να  είναι  καλά  με  τον  εαυτό  του.  Είναι  ευτυχισμένος επειδή οι επιλογές που κάνει είναι καθαρά δικές του και όχι του περιγύρού του. Ζει για  εκείνον και όχι για τους άλλους.  Συχνά, η νύχτα, μου φέρνει μέσω του ονείρου συμβουλές, αλλά υπάρχουν και κάποιες νύχτες που μου  μεταφέρουν  και  άλλες  σκέψεις,  τα  περίφημα  “σημεία  ανατροπής  της  ισορροπίας”,  όπως  για  παράδειγμα  όταν  αποφασίζεις  να  προχωρήσεις  περαιτέρω,  να  κάνεις  νέα  βήματα,  να  αφήσεις  τα  πάντα πίσω και να αλλάξεις τη ζωή σου τελείως. Εκεί πρέπει να βρεις το θάρρος και να αντιμετωπίσεις  την πραγματικότητα, την πραγματικότητα που ήθελε να τρέξει μακριά σου γιατί θεώρησε ότι δεν σου  ανήκει πια.  Είμαστε πάντα σε μια μόνιμη πορεία διαρκούς αναζήτησης της ταυτότητας μας, χωρίς τη βεβαιότητα  της  απάντησης.Ψάχνουμε  τον  εαυτό  μας,  την  αγάπη,  την  ευτυχία,  ή  ένα  μοντέλο  για  να  ακολουθήσουμε . Στην πραγματικότητα, χρειάζεται υπομονή και επιμονή, σε όλες τις πτυχές της ζωής,  πάντα  να  βαδίζουμε  με  τον  δικό  μας  ρυθμό  και  να  μην  εξαναγκάζουμε  ποτέ  τις  καταστάσεις.  Επίσης  είναι  σημαντικό  να  επιτρέπουμε  στις  αισθήσεις  μας  να  είναι  τολμηρές,  πεισματάρες  και  όταν  δεν  καταφέρνουμε να κερδίσουμε κάτι με την πρώτη, να επαναλαμβάνουμε την προσπάθεια γιατί με αυτό  τον τρόπο θα έρθει η επιτυχία και θα γίνουμε καλύτεροι. Οι άνθρωποι θα πρέπει ν’αποκηρύξουν τον  εγωκεντρισμό, ν’αποκτήσουν μια άλλη συνείδηση και μετά αυτό να αντικατοπτριστεί στο σύνολο της  κοινωνίας.  Θα  πρέπει  να  κατανοήσουμε  πλήρως  την  έννοια  του  “είμαι  ο  κανένας”  η  οποία  δεν  μας  εκμηδενίζει  σαν  προσωπικότητα,  αλλά  δείχνει  ότι  είμαστε  πρόθυμοι  να  κατανοήσουμε  την  αληθινή  ανθρώπινη  ομορφιά.  Λέω  ότι  “είμαστε  ο  κανένας”  ,  διότι  δεν  εξαρτώνται  όλα  από  εμάς  και  δεν  είμαστε  παντοδύναμοι!   Είμαστε  απλά  θνητοί.  Δεν  χρειάζεται  λοιπόν  ποτέ  η  σύγκρισή  σου  με  τους  άλλους,  παρά  μόνο  η  σύγκριση με τον εαυτό σου και για να έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου θα πρέπει ν’αποδεχτείς και να  συμφιλιωθείς με το σώμα σου, την ψυχή σου καθώς και το μυαλό σου.   Η  μεγαλύτερη  αδυναμία  του  ανθρώπου,  είναι  η  έλλειψη  πίστης  στον  ευατό  του,  με  αποτέλεσμα  να  δέχεται ψυχική, πνευματική, νοητική, υπαρξιακή υποδούλωση και μέσω του φόβου και της υποταγής,  να μετατρέπεται σε εύκολη λεία προς χειραγώγηση.  Αυτό  που  έχει  σημασία  είναι  να  δεχτώ  ότι  δεν  εξαρτώνται  όλα  από  εμένα,  να  δεχθώ  τα  όριά  και  τις  αντιδράσεις  μου,  που  ειναι  δύσκολο  να  ελέγχω  και  να  προσπαθήσω  να  τις  δαμάσω.  Να  μάθω  να  αποδέχομαι τους συνανθρώπους μου, να τους ακούω και να προσπαθώ να τους κατανοήσω.  


Να θεωρώ  δικαίωμα  μου,  να  χαλαρώσω  και  να  πάω  πιο  αργά,  προκειμένου  ν’απολαύσω  τις  στιγμές  που μου προσφέρονται όταν είμαι με ανθρώπους που με αγαπούν και με αποδέχονται όπως είμαι, με  τις ιδιότητες μου και τα ελαττώματα μου. Δεν είμαι ρομπότ μα ούτε αθάνατος.   Είμαι ένας άνθρωπος από σάρκα και πνεύμα και είναι απαραίτητο να μάθω να αποδέχομαι τον εαυτό  μου. Ο Ιησούς είπε: “Αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου”. Αν δεν μάθω ν’αγαπώ τον εαυτό  μου  όπως  είναι,  δεν  θα  είμαι  ικανός  ποτέ  να  κατανοήσω  και  να  δεχτώ  την  αγάπη  που  θα  μου  προσφέρει  ο  συνάνθρωπός  μου.  Δεν  είναι  στο  χέρι  μου  να  εξαφανίσω  την  αδικία  που  ξετυλίγεται  καθημερινά γύρω μου. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να αγαπώ και να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου  που κατά βάθος είναι “ο κανένας”.  Τελικά  πόσο  μεγάλο  βάρος  είναι  να  είσαι  κάποιος!  Και  πόσο  μάλλον  “κάποιος  σαν  τον  Θεό,  που  το  όνομά του είναι συνώνυμο του απείρου”. Πραγματικά εάν τον συναντούσα , η μόνη ερώτηση που θα  του  έκανα  θα  ήταν:  πως  δεν  έχει  κουραστεί  ακόμα  ν’ασχολείται  με  τους  κοινούς  θνητούς  και  να  ανέχεται  τις  ανωριμότητες  αυτού  του  αυτοκαταστραφικού  είδους,  το  οποίο  όπως  αποδυκνύεται  δεν  είναι  η  πρώτη  φορά  που  τείνει  στην  αυτοκαταστροφή  του,  εξαφανίζοντας  κάθε  φορά  και  έναν  διαφορετικό πλανήτη.  Ένας  άνθρωπος  σίγουρα  δεν  μπορεί  ν’αλλάξει  το  κόσμο  μόνος  του,  μπορεί  όμως  να  κάνει  την  αρχή  ξεκινώντας με τον εαυτό του, έτσι ώστε βαδίζοντας στο δικό του μονοπάτι και βιώνοντας την δική του  ευτυχία,  ν’αποτελέσει  παράδειγμα  και  πηγή  έμπνευσης,  που  θα  δώσει  αφορμή  και  θα  ωθήσει  και  άλλους ν’ανακαλύψουν το δικό τους μονοπάτι ευτυχίας και προσωπικής αλήθειας.  Είμαι  ο  κανένας.  Εσύ  ποιος  είσαι;  Εάν  είσαι  επίσης  ο  κανένας,  τότε  είμαστε  δύο.  Στη  συνέχεια  ίσως  βρούμε και άλλους και πληθύνουμε!  I’m nobody! Who are you? Are you nobody, too? Then there’s a pair of us. Don’t tell, they’d banish us, you know. How dreary to be somebody! How public, like a frog. To tell your name the livelong June. To an admiring bog! A lyric poem by Emily Dickinson first published in 1891

Ο κανένας  

Μην αλλάξεις ποτέ τον ευατό σου. Οι άνθρωποι θα σε αγαπήσουν για αυτό που αληθινά είσαι, διαφορετικά δεν τους χρειάζεσαι στην ζωή σου!

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you