Issuu on Google+

Carl Friedrich Gauss

Niemiecki matematyk, fizyk, astronom i geodeta. Uznawany jest za jednego z twórców geometrii nieeuklidesowej. Uważany jest za jednego z największych matematyków, przez sobie współczesnych określany był mianem „Księcia matematyków”. Urodził się w biednej rodzinie pomocnika murarskiego w Brunszwiku (Braunschweig). Jako malec nauczył się czytać, a także samodzielnie opanował proste rachunki. Jego geniusz matematyczny objawił się stosunkowo wcześnie. Znana jest anegdota, wedle której Gauss z miejsca rozwiązał zadanie, jakie nauczyciel podał w klasie, by zająć czymś uczniów na dłużej i mieć czas dla siebie. Należało dodać kilkadziesiąt wyrazów postępu arytmetycznego. Potem okazało się, że z wszystkich odpowiedzi uczniów tylko odpowiedź Gaussa była prawidłowa. Uzdolnionym chłopcem zainteresował się książę Brunszwiku Karol Wilhelm, który postanowił łożyć na jego dalszą naukę. Gauss uczył się najpierw dwa lata w szkole Collegium Carolinum w Brunszwiku, gdzie, korzystając z dobrze zaopatrzonej biblioteki, samodzielnie zapoznał się z dziełami Eulera, Lagrange'a oraz Newtona. W wieku 18 lat wstąpił na uniwersytet w Getyndze, gdzie studiował matematykę. Jednak po trzech latach opuścił uczelnię, nie uzyskując żadnego dyplomu. W 1799 roku uniwersytet w Helmstedt nadał mu tytuł doktora in absentia, bez zwyczajowego egzaminu ustnego, na którym przedstawił napisaną pod naciskiem swojego dobroczyńcy rozprawę doktorską. Wykazał w niej prawdziwość zasadniczego twierdzenia algebry (był to pierwszy ścisły dowód tego twierdzenia).


Matematyka: W 1801 r., w wieku 24 lat, Gauss opublikował Disquisitiones arithmeticae (Badania arytmetyczne). W dziele tym opisał swoje odkrycia w dziedzinie teorii liczb, którą to cenił szczególnie i nazywał królową matematyki. Określił pojęcie kongruencji i wprowadził symbol tego pojęcia, którym systematycznie się posługiwał. Określił pojęcie kongruencji, wprowadził symbol tego pojęcia; udowodnił jedno z podstawowych praw teorii liczb, zwane prawem wzajemności reszt kwadratowych; opisał geometrię dowolnej powierzchni; podał definicję krzywizny powierzchni i udowodnił niezwykle ważne twierdzenie, któremu nadał nazwę twierdzenia wybornego. Fizyka: przeprowadzał badania magnetyzmu i elektryczności. Wspólnie z niemieckim fizykiem Wilhelmem Weberem wprowadził absolutny układ jednostek elektromagnetycznych. To Gauss wprowadził takie pojęcia jak oś optyczna soczewki, odległość ogniskowa, ognisko i środek soczewki. Podał też podstawowe elementy konstrukcji obrazu optycznego przy przechodzeniu światła przez układ soczewek. Astronomia: Odkrył pierwszą planetoidę, Ceres, która po 6 tygodniach obserwacji zbliżyła się do Słońca i zniknęła w jego blasku. Na podstawie zgromadzonych danych Gauss, układając i rozwiązując równanie ósmego stopnia, obliczył orbitę Ceres, co umożliwiło ponowne zlokalizowanie planetoidy. Następnie wyliczał orbity dla kolejnych odkrywanych planetoid Geodezja: Gauss skonstruował m.in. przyrząd, tzw. heliotrop, w którym wykorzystuje się promienie Słońca do pomiaru krzywizny.

Jego podobizna widniała na dziesięciomarkowym banknocie.


Nikola Tesla

Nikola Tesla ur. 10 lipca 1856 w Smiljanie, zm. 7 stycznia 1943 w Nowym Jorku) – chorwacki inżynier i wynalazca serbskiego pochodzenia. Jest autorem blisko 300patentów, które chroniły jego 125 wynalazków w kilkudziesięciu krajach.

Nikola Tesla urodził się w serbskiej rodzinie we wsi Smiljan w Chorwacji, ówcześnie należącej do monarchii austriackiej. Był synem prawosławnego prezbitera. Jego ojciec chciał, aby również Nikola został kapłanem, jednak na skutek nacisku miejscowego nauczyciela, który wystarał się o stypendium dla Nikoli, został on ostatecznie wysłany na studia inżynierskie na politechnikę w Grazu. Na uczelni zwrócił na siebie uwagę profesora elektrotechniki, który pomógł mu podjąć pracę w urzędzie telegraficznym w Budapeszcie. Prawdopodobnie tam Tesla wpadł na pomysł konstrukcji obrotowego silnika na prąd przemienny, który mógłby być też prądnicą. Gdy urząd telegraficzny został sprzedany, Tesla pojechał do Paryża, gdzie podjął pracę w Continental Edison Company, francuskiej firmie produkującej prądnice, silniki i oświetlenie w oparciu o patenty Thomasa A. Edisona. Szybko uzyskał opinię osoby, która jest w stanie rozwiązać każdy problem. Jednak gdy naprawił instalację na stacji kolejowej w Strasburgu i tym samym uratował dobre imię firmy, nie dostał za swą pracę należytej zapłaty, złożył wymówienie i za radą przyjaciela udał się do Stanów Zjednoczonych, aby spotkać się z Edisonem.


Ogólne osiągnięcia Tesli: Był twórcą głównie rozmaitych urządzeń elektrycznych, z których najsławniejsze to: silnik

elektryczny, prądnica prądu przemiennego, autotransformator, dynamo rowerowe, radio, elektrownia wodna, bateria słoneczna, turbina talerzowa, transformator Tesli i świetlówka. Nikola Tesla był m.in. twórcą pierwszych urządzeń zdalnie sterowanych drogą radiową. Początkowo za twórcę radia uważano Marconiego, jednak w 1943 r. Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych przyznał prawa patentowe Tesli. Rozprawa rozstrzygnęła się po śmierci wynalazcy, przez co powszechnie za twórcę radia uznaje się Marconiego, mimo iż przyznał się on do wykorzystania wcześniejszych prac Tesli w zbudowaniu radia.W 1916 został wyróżniony Medalem Edisona za wybitne osiągnięcia we wczesnych pracach nad prądem wielofazowym i wielkiej częstotliwości.

Michael Faraday

Michael Faraday przyszedł na świat w roku 1791, 22 września, w Newington, dzisiejszej części Londynu. Jego ojciec był kowalem w tej niewielkiej osadzie. Dlatego Faraday nauki pobierał tylko do 13 roku życia. Otrzymał więc tylko podstawowe wykształcenie. Potem rozpoczął pracę u introligatora jako posłaniec. W następnym roku awansował na ucznia introligatora. Przypadek sprawił, że podczas pracy wpadł mu w ręce artykuł dotyczący elektryczności znajdujący się w jednym z dzieł przeznaczonych do oprawy. Od tej pory młody Faraday żywo interesował się tym


zjawiskiem. Przez cały okres pracy u introligatora starał się znaleźć dostęp do środowiska naukowego. Wstąpił nawet do Miejskiego Towarzystwa Filozoficznego, uczestniczył w wielu wykładach i eksperymentach naukowych. Niemniej jednak wyrwanie się ze środowiska robotniczego stanowiło dla młodego Faradaya dużą trudność. Przez pewien czas pracował jako pomocnik tymczasowy w Royal Institution. Szczęśliwy traf sprawił, że w 1813 roku zwolniła się w tymże instytucie posada asystenta. Zaproponowano to stanowisko Faraday'owi. Mimo nieprzychylnego nastawienia swojego pracodawcy Faraday nie zniechęcał się. Już w roku 1816 Faraday rozpoczął publikację swoich pierwszych artykułów naukowych. W 1824 roku został członkiem Towarzystwa Królewskiego, a rok później objął posadę dyrektora laboratorium w Royal Institution. Zmarł w swoim domu w Hampton Court w 1867 roku. Michael Faraday był zwolennikiem teorii atomistycznej od momentu jej zaproponowania, wniósł do niej również swój wkład. Jednak to nie z tej przyczyny zna go cały naukowy świat. Uczony prowadził wieloletnie badania nad zjawiskami elektryczności i magnetyzmu. Wprowadził do terminologii takie pojęcia jak pole i linie sił. Niewątpliwie jedno z fundamentalnych równań elektrodynamiki, prawo indukcji, również jest autorstwa Faradaya. I jest jedną z niewielu zależności, które można udowodnić za pomocą szeregu prostych doświadczeń. Eksperymenty takie zostały przeprowadzone przez uczonego w 1831 roku. Polegały one na wykorzystaniu zwoju, wykonanego z materiału przewodzącego, do którego końców przyłączony był galwanometr. Badacz obserwował zachowanie się wskazówki przyrządu pomiarowego w trakcie zbliżania i oddalania od tego obwodu sztabki magnesowej. W momencie zbliżania magnesu wychylenie wskazówki wskazuje na pojawienie się prądu w obwodzie. Natomiast, gdy sztabka zostaje zatrzymana w pobliżu zwoju prąd w obwodzie zanika. W momencie oddalania magnesu od zwoju wskazówka znowu się wychyla, tym razem w przeciwnym kierunku. Oznacza to, że w obwodzie znowu zaczyna płynąć prąd, ale tym razem ma kierunek przeciwny. Kolejnym etapem w doświadczeniu było powtórzenie wszystkich powyższych czynności z biegunem południowym magnesu. Wskazania galwanometru ponownie wskazują na pojawienie się prądu w obwodzie, tylko o przeciwnych kierunkach. Faraday wyciągnął wniosek, że w całym tym zjawisku chodzi o względny ruch obwodu i magnesu. Prąd pojawia się w obwodzie na skutek działania indukowanej siły elektromotorycznej. Sam został nazwany prądem indukowanym. Kolejne doświadczenie mające zobrazować zjawisko indukcji przeprowadził Faraday z użyciem zestawu składającego się z dwóch zwojów, znajdujących się blisko siebie. W jednym ze zwojów jest bateria, będąca źródłem siły elektromotorycznej. Dodatkowo obwód ten przełącznik umożliwiający otwieranie i zamykanie przepływu prądu stałego. Do drugiego obwodu bez źródła siły elektromotorycznej podpięty jest galwanometr. Faraday zaobserwował, że w momencie, gdy w pierwszym obwodzie, z baterią, płynie prąd stały wskazówka galwanometru nie wychyla się. Natomiast w momencie zamykania, otwierania przełącznika lub odłączenia baterii wskazania galwanometru potwierdzają pojawienie się w drugim obwodzie prądu indukowanego. Na podstawie wyników tych eksperymentów sformułował prawo, które nosi nazwę prawa indukcji Faradaya. Mówi ono ,że siła elektromotoryczna, która jest indukowana w obwodzie, równa się szybkości zmian strumienia indukcji magnetycznej przechodzącego przez ten obwód. Faraday odkrył również inne zjawisko nazwane elektrolizą i wprowadził nazewnictwo do jego opisu.


Uczony odkrył, że masa substancji wydzielonej w trakcie przepływu prądu przez roztwór elektrolitu ma związek z przepływającym ładunkiem. Zależność ta nazwana pierwszym prawem Faradaya mówi, że wydzielona na elektrodach masa jest wprost proporcjonalna do iloczynu natężenia przepływającego prądu, czasu przepływu i pewnego współczynnika elektrochemicznego. Drugie prawo Faradaya dotyczy właśnie wspomnianego współczynnika i mówi, że mówi, że równa się on stosunkowi masy danej substancji wydzielonej na elektrodach do iloczynu ładunku jonów i stałej Faradaya F. Ponadto uczony odkrył i opisał zjawisko, które polega na skręcaniu płaszczyzny światła spolaryzowanego przez materiały, które są optycznie nieaktywne. To skręcanie można wywołać umieszczając taką substancję w silnym polu magnetycznym, którego linie są równoległe do kierunku promieni świetlnych. Do takich materiałów należy np. kwarc i woda. Stopień skręceni płaszczyzny zależy od tego jak silne jest pole magnetyczne oraz od długości drogi fal w ośrodku. Michael Faraday przez współczesnych uczonych uważany jest za największego jak do tej pory naukowca - eksperymentatora.


Wielcy uczeni