Issuu on Google+


14

voorwoord Beeld 310k

Komende zomer vieren we ons tienjarig bestaan, uiteraard op spectaculaire wijze, waarover later meer. Tenzij dit de eerste DJB is die je in je hand houdt – wat natuurlijk kan en welk geval: welkom!, heb je gemerkt dat we dat jubileum niet zelfgenoegzaam aan het afwachten zijn. Nee, DJB is volop in de beweging, met een vernieuwde website en nu dus ook een vernieuwd magazine. Het is mijn tweede als hoofdredacteur en ik had gehoopt het deze keer iets bekwamer aan te pakken maar natuurlijk is het toch weer een hoop last-minute stresswerk geworden. Daar is geloof ik niks van te merken in dit magazine, dat barst van de getalenteerde types. Ik kijk niet alleen naar de mensen in de prachtige 10-van-2012-fotoshoot, maar bijvoorbeeld ook naar ontwerpers Vincent van de Waal, die de cover heeft gemaakt, en Nicole Martens, die een unieke mixtape creëerde. Dit is nog het leukste van hoofdredacteur zijn: knappe mensen aan het werk zetten. De 10 van twintigzoveel is vaste prik voor de eerste DJB van het nieuwe jaar, maar de talenten (de één wat verder gevorderd dan de ander) zijn elk jaar uniek. Ze staan in een optie om te klimmen hindabuilding om HydroBoyz te citeren, de groep van rapper Mocro Maniac uit Amsterdam Zuidoost, één van uniekste stemmen in de Nederlandse hiphop anno nu en één van die 10. Dus ja, het is een vernieuwde DJB, maar vernieuwing zit in ons DNA en de dag dat ik hier geroutineerd en verveeld een blaadje in elkaar zit te draaien kan ik misschien beter iets anders gaan doen. Zo ver is het nog lang niet. Job de Wit, hoofdredacteur


16

index

14

VOORWOORD 20

MEDEWERKER VAN DE MAAND 25

NIEUWS 37

DJB LOCATOR 38

DJB MIXTAPE 40

BOEKEN 42

DIGIBROADCAST 44

GAMES 46

FILM 48

DVD 50

UNDERGROUND NOISE 56

TEES & SNEAKERS 58

HOTSHOP 63

COLUMN 64

WEEKENDWIJZER 67

BLUEPRINT LABEL 74

DE 10 VAN 2012 90

SJAAK 98

ESSENTIAL ALBUM 100

REVIEWS 113

TESTLAB 116

IN DE STUDIO MET...


18

colofon

Uitgevers

Victor Bakhuis (victor@blueprintmedia.nl) Eric van den Bogaard (eric@blueprintmedia.nl) Hoofdredacteur

Job de Wit (job@blueprintmedia.nl) Redactie

Angeliek Bergsma (angeliek@blueprintmedia.nl) Eelco Couvreur (eelcocouvreur@gmail.com) Jelle Faber (jelle@blueprintmedia.nl) Tom van Haaren (tom@djbroadcast.nl) Jorn Liefdeshuis (jorn@blueprintmedia.nl) René Passet (passet@gmail.com) Hans Verhaag (hilverhaag@gmail.com) Medewerkers

Bér Engels, Micha van der Heul, Renske Jonkman, Sander Kerkhof, Marco Muhring, Ariën Rasmijn, Tom Smeets, Vincent Reinders Distributie

Flyerman (www.flyerman.nl) Vormgeving

Maslow (hellow@maslow.nl) Illustraties

Boaz van de Beatz, Kevin Boitelle, 310K, Vincent van de Waal (omslag) Fotografie

Laila Cohen, Nick Helderman, Arenda de Hoop, Klaas Kleiterp, Ilja Meefout, Tim Pen, Robin de Puy Sales / Marketing

Victor Bakhuis (victor@djbroadcast.nl) Lisanne Bervoets (lisanne@blueprintmedia.nl) Minggus Dorpmans (minggus@djbroadcast.nl) Jorn Liefdeshuis (jorn@blueprintmedia.nl) Abonnementen

Voort alle vragen over abonnementen en bezorging kan je terecht op www.djbroadcast.nl/subscribe. De abonnementenservice is te bereiken via abonnement@djbroadcast.nl. Drukwerk

PRinterface social networks

twitter.com/djbroadcast facebook.com/djbroadcast flickr.com/djbroadcast DJBroadcast Magazine is een uitgave van Blueprint Media BV Redactieadres

DJBroadcast.nl Postbus 3952 1001 AT Amsterdam Persberichten

info@djbroadcast.nl Telefoon

020 6868600 E-mail

info@djbroadcast.nl Website

www.djbroadcast.nl


20

medewerker van de maand

Frank

ten Kate “Je bent zo lekker bezig Freek.” Frank ten Kate doet geheel in DJB-stijl twee stages back-2-back en heeft zich zo langzamerhand ontwikkeld tot een stille kracht binnen het team. Hij is veelzijdiger dan Philip Cocu en is dan ook bij praktisch alle DJB- en Blueprint Mediaactiviteiten betrokken. Van producties voor Vodafone, Red Bull, en Jägermeister tot dagelijkse werkzaamheden voor de DJB-site. Zijn afstudeeronderzoek richt zich op de herintroductie van DJBroadcast.fm. De man roept dat hij uit New-Ginna komt, maar is zo straat als een huismus. Dat je in Nieuwegein niet verstoken blijft van goede muziek bewijst de iPod-playlist van deze hobbydrummer met ontzettend veel pareltjes in de richting van zijn favoriete stijlen hiphop, beats, UK-funky en ‘goede’ dubstep (“dus dat is niet Skrillex”), iets specifieker de tracks die bij labels als Brainfeeder, Fade To Mind, Swamp81 en LuckyMe van de band rollen. 


22

freeloader

Nokia Lumia 800 + Purity HD Stereo Headset by Monster

Nokia’s Lumia 800 draait op het Windows Phone, dat alle mogelijkheden herbergt die je als professional of consument verwacht. De smartphone is uitermate geschikt voor iedereen die veel muziek consumeert. Met de uitgebreide muziekbibliotheek van Nokia Music ontdek, beschik en schaf je altijd en overal de muziek aan die je wilt. Zo bevat Nokia Music vijftien miljoen DRM-vrije nummers en luister je via Mix-Radio gratis naar streaming muziek in allerlei genres. Wat verder te denken van 16 GB intern geheugen, een gewicht van slechts 142 gram en een Carl Zeiss-lens? Met een standby-tijd van 265 uur overleeft hij bovendien ieder festival. De Nokia Purity HD Stereo Headset is daarbij de ideale accessoire. Hij levert een frisse luisterervaring en past in zowel kleur als stijl perfect bij je Nokia Lumia 800.

Alto Truesonic TS112A + TS Sub

Je kan met deze Truesonic-monitors hard gaan zonder dat de nuance verloren gaat. Hij levert met 800 Watt een heleboel geluid in een compacte, mobiele en vooral betaalbare (249 euro per stuk) gedaante, zeker gezien de versterker die er al is ingebouwd. Maar hij is ook nog eens op alle wenselijke opstellingen voorbereid, met bevestigingspunten voor driepoten en stapelslots en het feit dat hij ook geschikt is als grondmonitor. Verder zijn de speakers uitgerust met twee afzonderlijke mic/line-inputs en een XLR-uitgang voor het koppelen van speakers. Helemaal in combinatie met de TS Sub is dit een welkome reisgezel wanneer je niet alleen luid en duidelijk, maar ook geraffineerd geluid wilt horen. Ga naar DJBroadcast.nl om kans te maken op deze items.


25

news

Odd Future doet het weer samen Eens een nieuwtje dat niet draait om een nieuwe modelijn of een akkefietje met één van de Wolf Gangsters. Nadat de afgelopen twee jaar vooral in het teken stonden van de zijprojecten van alle leden van het Odd Future-collectief, komt het Californische collectief eindelijk weer eens met een gezamenlijk project. Op 20 maart staat de release gepland van OF Tape Vol. 2, het vervolg van The Odd Future Tape uit 2008. De mixtape bevat nieuw werk van Tyler the Creator, Frank Ocean, Hodgy Beats, Left Brain, Domo Genesis, Syd the Kyd, The Internet en Mike G. Het wordt sowieso een spannend jaar voor OFWGKTA-boegbeeld Tyler. Deze zomer moet immers ook zijn nieuwe album Wolf uitkomen, de opvolger van het flink gehypte Goblin. Ander opvallend nieuws rond de groep is dat de Amerikaanse kabelzender Adult Swim een sketch-show gaat produceren rond de groep, Loiter Squad genaamd. www.oddfuture.com

Steve Reich aan de haal met Radiohead Liefhebbers van minimal music hebben weer iets om naar uit te kijken. Componist Steve Reich heeft namelijk bewerkingen gemaakt van twee Radiohead-nummers. Onder de noemer Radio Rewire zijn de songs ‘Everything in its Right Place’ van het album Kid A (2000) en ‘Jigsaw Fallling Into Place’ van In Rainbows album (2007) geherinterpreteerd door de Amerikaanse gigant. Op 5 maart zal het London Sinfonietta de twee stukken uitvoeren tijdens het Southbank Festival in Londen. Volgens de dirigent van het orkest gaat het hier niet om covers, maar heeft Reich de tracks als startpunt gebruikt voor zijn composities. Het idee om het werk van de Engelse band te gebruiken ontstond na een ontmoeting afgelopen september op een muziekfestival in Polen. Ter ere van zijn 75e verjaardag speelde Radiohead-gitarist (en filmcomponist) Jonny Greenwood daar indiens aanwezigheid Reich’s eigen ‘Electric Counterpoint’. Een uitvoering die blijkbaar in de smaakt viel. www.southbankcentre.co.uk


27

news

Inschrijving Red Bull Music Academy New York van start Tussen 30 september en 2 november vindt weer een nieuwe editie plaats van de jaarlijkse Red Bull Music Academy. Getalenteerde, beginnende muzikanten kunnen zich tot 2 april opgeven. Dit jaar is New York de vestigingsplaats, nadat eerder steden als Londen, Sao Paulo, Toronto en Madrid werden aangedaan. In de hoofdstad van de wereld vindt de Academy misschien wel zijn meest geschikte onderkomen. Welke stad heeft de laatste eeuw immers een grotere muzikale impact gehad? Kijk maar naar jazz,

Levon Vincent mixt Fabric 63 De Amerikaanse house-producer Levon Vincent mixt de volgende editie in Fabric’s mixalbumserie. Voor de verandering werd dit nieuws niet bekend gemaakt via de p.r.-afdeling van het Londense danceconglomeraat, maar via een bericht op Vincents eigen Facebookpagina, waar hij meldde: ‘Spent all day cutting dubplates, and TOMORROW I BEGIN RECORDING FABRIC #63 :)’ Tracklist noch een releasedatum zijn bij het ter perse gaan van DJB bekend, sowieso moet Fabric 62 van Chicago-housecoryfee DJ Sneak eerst nog in de winkel verschijnen. Verder kunnen we melden dat de Engelse drum’n-bass-dj Kasra is gestrikt voor de volgende FabricLive. Zijn mix zal rond maart verkrijgbaar zijn. www.fabriclondon.com

soul, rock, dance en hiphop. Ben je een ambitieuze producer, zanger, muzikant of dj? Geef je dan op en ding mee om als Nederlandse inzending naar Amerika af te reizen. Het is de kans van je leven om twee weken lang met getalenteerde muzikanten van over de hele wereld te werken in een uitgebreid gefaciliteerde omgeving. Dit alles onder begeleiding van pioniers en wereldsterren van heb ik jou daar. Je kunt de inschrijfapplicatie downloaden op www.redbullmusicacademy.com.


29

news

Delsin goes neo-house Het Amsterdamse technolabel Delsin Records lanceert een nieuwe house-serie, met ‘Yeh Come Dance’ van de 19-jarige producer Gerry Read als eerste release. De Brit baarde het afgelopen jaar enig opzien met platen op Fourth Wave, waar ook Grote Prijs-winnaar Presk (zie verderop in dit blad) uitbracht. Delsin is natuurlijk befaamd om kwaliteitstechno met Detroitiaanse trekjes, maar verkende met sublabels M>O>S> Deep (analoge house) en Ann Aimee (diepe electronica) eerder al breder vaarwater. De laatste tijd pakken ze ook meer bass-georienteerde stijlen op. Zo verzorgden The Please en Yør releases op het ook al nieuwe sublabel Purple Maze, en verscheen er vorig jaar een release van A Made Up Sound, het techno-alias van Hollandse dubstepper 2562 op het moederlabel. Na de plaat van Gerry Read, die 5 maart uitkomt, volgt veteraan Soul 223, ook wel bekend als Stasis. www.delsinrecords.com

SAE Institute Audiobot Competition met Tom Trago Ooit al eens jouw eigen track willen polijsten in een echte studio met een ervaren producer? Grijp dan je kans en doe mee met de SAE Institute Audiobot Competition. We beginnen dit zesde jaar met niemand minder dan Tom Trago. De Amsterdamse producer bracht vorig jaar zijn tweede album Iris uit op Rush Hour en scoorde vervolgens een hit met de Night Vovaye Tool Kit die hij maakte met de Britse producer Bok Bok. De SAE Audiobot Competition is dus interessant voor producers van uiteenlopend pluimage. Niet alleen heeft Tom Trago een goed gehoor voor house en bass, hij zit ook in de hiphop en zelfs italo, dus zelfs voor meer obscure producties kan je bij hem voor advies aankloppen. Kijk op DJBroadcast.nl voor details als de inschrijftermijn, het format en de spelregels. Wij selecteren de vijf beste inzendingen waarna de DJB-lezers de winnaar kiezen die dit voorjaar een dag met Tom Trago de studio ingaat.


31

news

Converse + Gorillaz + André 3000 + James Murphy Tekenfilmband Gorillaz viert zijn tienjarig bestaan met een gratis nieuwe single én een serie Converse-schoenen. De single maakt deel uit van het project ‘Three artists. One song’, ook van het schoenenmerk, dat draait om drie artiesten uit verschillende stijlen die aan een gezamenlijk nummer werken. De Gorillaz doen het met niemand minder dan André 3000 (OutKast) en James Murphy (ex-LCD Soundsystem) op de track ‘DoYaThing’. Op 23 februari zal de track gratis te

downloaden zijn via facebook.com/Converse. Naast de mix van hiphop, pop, elektronica en dub waar de groep begin deze eeuw opzien mee baarde, was de visuele presentatie van designer Jamie Hewlett natuurlijk ook baanbrekend. Voor Converse is de band daarmee de ideale partij om een serie schoenen op de markt te zetten in het welbekende Chuck Taylor All Star-model. www.converse.com

Dubstepper/songwriter Eén van dubsteps grootste sterren komt met een nieuw album. De tweede van Rusko zal de titel Songs dragen en ligt 27 maart in de schappen. Het album van de Brit Chris Mercer komt uit op het Mad Decent-label van Diplo, hetzelfde platenhuis waar hij in 2010 zijn debuutalbum OMG! uitbracht. De nieuwe plaat telt veertien tracks, waarvan eerste single ‘Somebody to Love’ reeds verkrijgbaar is. Buiten Songs om zijn er nog meer opvallende activiteiten rond de Londense dj/producer. Zo produceerde hij de eerste dubstep-release van de legendarische Amerikaanse hiphopgroep Cyprus Hill. De e.p., die in april uitkomt, heeft de simpele edoch doeltreffende titel Cypress Hill X Rusko en telt vijf tracks. Eerste single ‘Roll it, Light it’ is nu al te halen bij Spin.com. www.ruskoonfire.com


33

advertorial

Lean Rock

Hoe kan je een dj zijn als je zelf nooit frequent op de dansvloer hebt gestaan? Het is een verhaal dat lijkt op de voetbaltrainer die zelf nooit op hoog niveau gespeeld heeft, en zich daardoor moeilijk kan inleven in het gevoel van de spelers op het veld.

Vaak genoeg zie je ze ook in de clubscene voorbij schuiven, de getalenteerde slaapkamerproducers met ogen zo vierkant als een World of Warcraft-verslaafde. Maar ondanks de ‘dope shit’ die ze maken, hebben ze nooit een stap op de dansvloer gezet. Goede producer, slechte dj zeggen we dan, omdat ze totaal niet weten wat er leeft bij de dansers in het centrum van de dansvloer. Andersom werkt het veel beter. Neem de carrière die de 22-jarige, Amerikaanse dj Lean Rock heeft afgelegd richting de volle zalen waar hij nu voorstaat. Hij begon als b-boy en won vele battles in vooraanstaande competities, maar de laatste jaren heeft hij zich ontpopt als een knappe hiphop-dj.

De ster van Lean Rock is rijzende; zo werkte hij samen met legendes als DJ Spinna en Jazzy Jay, maakte hij meerdere succesvolle mixtapes, en draaide hij over de hele wereld – van Taiwan tot Londen tot vrijwel iedere grote stad in de States. Maar zijn roots als b-Boy heeft Lean Rock nooit losgelaten. Hij is dan ook nauw betrokken bij de toonaangevende Brauns Battle of the Year. Omdat hij de lifestyle waar Braun zich al jaren zo hard voor maakt uit iedere porie uit zijn lichaam ademt, benoemde het merk dj Lean Rock tot hét gezicht van zijn Braun cruZer-lijn.

Komende zomer staat er een Europese tour in de planning. Gedurende de hele maand juli zal de gebaarde dj uit Boston kriskras over het continent vliegen. Maak je dus maar nat voor een mix die loopt van J Dilla, A Tribe Called Quest en James Brown tot de Jimi Hendrix Experience. En mocht je hem missen in da club, houd Lean Rock dan in de gaten via www.braun.com/cruZer.


35

advertorial

De muziek stopte, een sirene loeide, lichtflitsen. Wanneer de bas opnieuw begon, brak er een inferno uit, en toen realiseerde ik me: de toekomst is aangebroken! Velen zagen en beleefden het zo, in december 1991, tijdens de eerste Mayday. Het raven werd toen uitgevonden. En ze beleven het nu nog steeds. Vorig jaar, twee decennia later, kwamen er 27.000 bezoekers af op het twintigjarige jubileum. Een record. De moeder aller raves is een model geworden voor feesten in de hele wereld, van Nederland tot Rusland en van Japan tot Zuid-Amerika. In twee decennia is Mayday uitgegroeid tot een merk dat het kwaliteitsstempel ‘Made in Germany’ verdient. Dat wordt alleen toegekend aan de beste kwaliteitsproducten uit Duitsland. Tijdens het WK van 2006 werd het stereotype van de saaie Duitser voor het oog van de wereld overduidelijk weerlegd- iets wat iedereen vijftien jaar eerder op Mayday al had kunnen zien aankomen. Met Mayday werd de rave als begrip geboren, maar ook als exportproduct. En daarbij hoorden de waarden tolerantie, begrip en respect. Ooit kwam de belangrijkste impuls voor een heel muzikaal

tijdperk uit Duitsland: Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven en Richard Wagner waren de ‘popsterren’ van de klassieke muziek. Tegenwoordig heten ze Paul van Dyk, Sven Väth en Westbam. Hun geluid past bij het digitale tijdperk. Zij zijn ambassadeurs van een vreedzame en tolerante muziekcultuur, afkomstig uit Duitsland. En miljoenen mensen dansen wereldwijd op houseparty’s volgens het Mayday-recept. Zelfs het Goethe-Institut erkent het als ‘belangrijke, Duitse culturele export’. Daarmee is Mayday een uitnodiging aan de wereld. En verleidelijker dan ooit: meer dan vijftig dj’s en live-acts komen naar Dortmund. En denk maar niet dat ze alleen uit Duitsland komen; een groot aantal landen stuurt zijn meest innovatieve kunstenaars naar het Mayday-vaderland. De internationale line-up bestaat dan ook uit Paul van Dyk, Sven Väth, Carl Cox, Chris Liebing, Ferry Corsten, Motor, The Advent, Karotte en vele anderen. De geest van de vroegere jaren waart nog steeds door de gangen van de Westfalenhallen. Voor iedereen die de Mayday-spirit bezit is de boodschap: welkom in Duitsland, welkom bij Mayday. www.nature-one.de


37

djb locator TEKST tom smeets

MINI Brand Store Een winkel met als doel een automerk te verkopen. Dat is de MINI Brand Store, een nieuw DJB-distributiepunt aan het Leidseplein in Amsterdam. Sinds december geopend omdat de kleine auto’s nu wel klaar zijn om zich af te scheiden van pleegmoeder BMW. ‘Je kan MINI hier in zijn meest pure vorm beleven’, vertelt manager Robert Dresen. ‘Wij zijn hét uithangbord voor het merk.’ Hij zit aan de zogenaamde Minihub; het centrale punt van de winkel. ‘De bedoeling is dat mensen aan deze tafel rustig kennis maken met ons merk. Ze kunnen er iets drinken terwijl ze in tijdschriften over MINI lezen. Maar ook kunnen ze er een eigen auto configureren waarna die naar een dealer in de buurt wordt gestuurd.’ De winkel aan het Leidseplein is bedoeld om MINI als merk sterker te maken. Het klinkt op het eerste gehoor misschien vreemd: een autowinkel waar je geen auto’s kan kopen. Dresen legt uit: ‘Doordat MINI’s steeds groter worden en de auto’s van BMW in de toekomst steeds kleiner, wordt het lastiger om een onderscheid te maken. Daarom willen we MINI als eigen merk promoten.’

Er staan wel drie auto’s in de winkel, maar die zijn niet te koop. Wel kan je er de MINI-lifestylecollectie kopen, die onder andere bestaat uit speelgoed, kleren en horloges (in de gids is zelfs een slee van het merk te vinden). ‘Het belangrijkste is dat dit geen dealer is. Normaal zie je auto’s in een showroom staan, maar daar stap je niet zo snel naar binnen. Het doel is om toegankelijkheid uit te stralen waardoor mensen die langslopen even binnen kijken.’ Alles in de vierkante winkel is zo neergezet dat het in overeenstemming komt met het merk. Zo hangt er een perspectieve foto van zeventien bij vijf meter van de skyline van Amsterdam met op de voorgrond twee auto’s. Loop je op de foto af, dan worden de auto’s kleiner en staar je opeens naar een MINI. De winkel is de eerste ‘brand store’ voor auto’s in Nederland en dient als pilot. ‘Je kunt je geld uitgeven aan een reclameboekje, maar een heuse winkel heeft een grotere uitstraling. De bedoeling is natuurlijk wel dat door een sterker merk de autoverkoop omhoog gaat.’ Gelukkig, worden er indirect dus toch nog auto’s verkocht in de winkel. www.mini.nl/brandstore


38

de mixtape van... TEKST JOB DE WIT Beeld Nicole Martens

nicole martens

Esoterisch, dromerig en psychelisch, maar ook grafisch en abstract. Dat is het werk van Nicole Martens uit Rotterdam. Ze ontwierp flyers voor undergrounddiscofeestjes, maar ook een velletje officiĂŤle postzegels voor TNT Post. Samen met Femke Dekker vormt ze het dj-duo Strange Boutique.


Sweet Tee – ‘I Got da Feelin’ Ode aan mijn veertiende levensjaar, mijn zus, uitbreken, onafhankelijk worden, hiphop en scenes in o.a. Rotterdam en Amsterdam, avontuur. Ik kreeg deze van mijn zus, ik heb het bandje nog. Zij had het weer van een vriendin, waarmee ik niet veel later mijn dorp ontsnapte en op jonge leeftijd de grote steden ging verkennen.

The Phenomenal Handclap Band – ‘Tears (Stallions Remix)’ Ode aan fijngevoelig knallen en aan mensen als The Stallions, die mijn ongeleide aandacht weten te richten op de hedendaagse pareltjes. Eloquente, intelligente kunstwerkjes, die we gewoon draaien als we geacht worden te knallen. Perfect. Platen als deze vormen Strange Boutique.

The Mistress & DJ Madame E – ‘Let it Go’ Ode aan de mixtapes van DJ Gerzon, die mij als eerste uitgebalanceerd van de nieuwste hiphop en r&b voorzag. Ik kies natuurlijk voor de killervrouwen in de hiphop; zij lieten mij zien dat ik geen geen meisje-meisje hoefde te zijn. Ook visueel zijn hiphop en r&b belangrijk geweest. Dookiechains en Dapper Dan beïnvloeden mijn gevoel voor mode tot op de dag vandaag.

The Clash – ‘Sean Fynn’ Ode aan alle mixtapes en radioshows out there. In het bijzonder dicht bij huis, zoals die van Tako, Orpheo, Young Marco, Future Vintage, Lex Breed-Pacific, Remco Beeskow, Afrobot en Mark From Middlesex. Mixen die me op plaatsen brengen waar ik nog niet ben geweest. Perfecte nachttreinmuziek, heerlijke werkmuziek, zondagmiddagen warme-zomeravond-op-het-balkon-om-mee-in-slaapte-vallenmuziek.

Le Le – ‘Ich Clack Dich (Marco & Orpheo Remix)’ Ode aan onverwachte combinaties van mensen, beeld en muziek, waar oude disco, nieuwe electro, skateboarden, hiphop en meer visueel ambacht samenkomen. Dit is niets eens crossmediaal, dit is is gewoon visie, passie. Van 2008 tot 2009 hadden Marco & Orpheo een radioshow op Studio 80, Weird Science. Iedere week kwamen ongewone classics, non-classics, essentials, al heel lang in de kast liggende, maar ook nieuwe net niet uitgebrachte, obscure, psychedelische, disco- en houseplaten voorbij. M.I.A. – ‘10 Dollar’ Ode aan achtvrouws-dj-collectief Rundfunk en vijfvrouwsdj-collectief FNNNN. Met een enorme variatie hard draaien, van vrouwonvriendelijke hiphop tot keiharde punk, opzwepende baile-funk en electro. Met FNNNN zijn we hard gegaan, hebben we veel meegemaakt, nieuwe werelden gevonden en heb ik ondanks het hoge knalpartygehalte veel delicaat artistiek werk kunnen maken. Ook een ode aan de Rotterdamsche Knakendisco We hebben het nooit hardop durven zeggen, maar zij zijn toch wel onze grote inspiratiebron geweest. Jan Turkenburg – ‘In My Spaceship’ Ode aan iedereen die geheel onbevangen merkwaardige dingen maakt zonder te weten hoe gaaf die zijn. Een docent die met zijn kinderen een spacy synthplaat opneemt. Die plaat is door gerenommeerde dj/producers Pilooski en Breakbot gemixt en is een instant classic. Happy happy! Azari & III – ‘Reckless With Your Love’ Ode aan dat alles weer samen komt, het cheesy uit de r&b, Chicago-house en alles wat de mensen om me heen doen. Ode aan de Rotterdamse partyscene, die weer tot leven is gebracht door o.a. Jeff Solo en Dirk Smidt die onvermoeid feestjes blijven geven en het danspubliek pleasen en opvoeden tegelijk. Ode aan de nieuwe generatie die nieuwsgierig is en zonder veel vooroordelen al om twaalf uur de dansvloer opwarmt.

Tortoise – ‘Firefly’ Ode aan de Rotterdamse muziekscene van 2000 tot nu, aan de Knakendisco en mijn academieperiode. Deze plaat vertegenwoordigt alle inspirerende muziek en mensen waar ik destijds mee in aanraking kwam. Naast dat het fascinerende en toegewijde kunstenaars en ontwerpers waren, maakten ze hoogstaande muziek. Denk aan Mono, The Solo Men Only, Oil en De Vogels. Mijn mentaliteit als ontwerper, kunstenaar en dj is hier ontstaan. Omar S. Detroit featuring Theo Parrish – ‘Who’s in Key’ For sorrow and joy. Sombrero Galaxy – ‘Journey to the Centre of the Sun’ Ode aan Tako, aan mooie mensen die helemaal in een passie kunnen opgaan en daarmee met veel geduld intergalactische schoonheid maken. Ode aan esoterie. Moon & Sun – ‘Salt & Indigo’ Ode aan mijn eigen werk- en levensvisie, die vergelijkbaar is met die van Monica Tormel van Moon & Sun: met ‘gevonden’ en geselecteerde ingrediënten tot onverwachte, nieuwe en oorspronkelijke composities komen. Ode aan de dark- & de lightside. Aan Apocalypso. www.nicolemartens.nl

De mixtape wort op maandag, woensdag en zaterdag tussen 12:00 en 13:00 uitgezonden op djbroadcast.fm DJBroadcast.fm is powered by


40

Boeken TEKST JOB DE WIT Beeld Chantal Regnault

You’re a superstar Yes, that’s what you are

Misschien heb je de documentaire Paris is Burning gezien. Ongetwijfeld ken je Madonna’s wereldhit ‘Vogue’, de videoclip waarin de zangeres poses aanneemt van Greta Garbo en Marilyn Monroe en een fantasiewereld oproept waarin iedereen kan zijn wie hij wil: ‘Strike a pose, there’s nothing to it’. Beide kwamen meer dan twintig jaar geleden uit en je zou de indruk kunnen krijgen dat voguing een rage uit ver vervlogen tijden is. De ballroomscene waar de dansstijl is ontstaan bestaat echter nog steeds, sterker nog, die is na de hype juist geëxplodeerd. De scensters van het eerste uur, voor zover ze inmiddels niet door aids zijn geveld, halen herinneringen op in het foto- en interviewboek Voguing and the House Ballroom Scene of New York City 1989-92. Dat ‘house’ heeft geen betrekking op de muziekstijl, al was housemuziek tegen het einde van de jaren tachtig natuurlijk wel dé soundtrack. Nee, de ‘houses’ waren – of zijn – de centrale structuur waar de ballroomscene aan is opgehangen. House of Labeija, House of Omni, House of Xtravaganza, House of Saint Laurent en alle andere ‘huizen’ waren in de jaren tachtig de trendsetters. Denk niet aan echte gebouwen, maar, zoals iemand in het boek uitlegt, aan landen die meedoen aan de Olympische Spelen. Vrienden- en vriendinnengroepen die elkaar door dik en dun steunen, outsiders (zwart en homo meestal, jong en kansarm ook) die in teamverband prijzen binnenslepen op nachtelijke feesten waarin alles draait om de juiste look en de meest elegante beweging. Een fantasiewereld, ja, waarin ze als sterren konden stralen, en zo, dat ook, het zelfvertrouwen konden opbouwen om in de boze buitenwereld overeind te blijven.

DJ David DePino vertelt aan disco-chroniqueur Tim Lawrence, die het historisch verantwoorde voorwoord heeft geschreven, hoe voguing in de jaren zeventig volgens hem begon met Paris Dupree: ‘Zij had een Vogue in haar tas en haalde het tijdschrift tijdens het dansen te voorschijn, pakte een pagina waarop een model poseerde en stopte op de beat in die houding. Ze bladerde naar een nieuwe pagina en stopte opnieuw in die pose op de beat.’ Het werd al snel een wedstrijd met de andere travestieten. Dupree is afgelopen zomer overleden, als laatste van de originele ballroom-godmothers. Ze is helaas niet meer geïnterviewd voor Voguing, net zomin als de andere, eerder gestorven grootheden. Toch geeft het boek een heel indringend beeld van de kracht en het belang van de ballroomscene in de jaren tachtig. En dat terwijl de gayterminologie voor outsiders soms vrij ondoorgrondelijk is en je voor de namen en jaartallen bij de talloze, paginagrote foto’s van Chantal Regnault naar een index op de laatste pagina moet bladeren. De mediahype was snel voorbij, maar de balls verspreidden zich over heel Amerika, tot de dag van vandaag. Voguing is een ode aan de old-school. Niet per se een goeie ouwe tijd, want, zoals menigeen in het boek opmerkt, er is in de tussentijd veel ten goede veranderd. Homo’s worden veel meer geaccepteerd, ook in de zwarte gemeenschap, niet in de laatste plaats dankzij de ballroomscene zelf. Voguing and the House Ballroom Scene of New York City 1989-92 is uitgegeven door Soul Jazz Books en is verkrijgbaar bij American Book Center in Amsterdam en Den Haag. Er is ook een bijbehorende soundtrack op drie cd’s en dubbelvinyl.


42

digibroadcast TEKST Vincent Reinders

Waar we tien jaar geleden nog flink stonden te kijken van elke nieuwe software, verschijnt tegenwoordig elke dag wel een fascinerende app of nieuw initiatief. Vaak toegespitst op het vereenvoudigen of verrijken van van je muziekbeleving. In deze Digibroadcast weer een aantal kleine projecten waar je waarschijnlijk wel wat vruchten van kunt plukken. SpotON Radio Geniaal die vijftien miljoen nummers op Spotify. Maar nieuwe muziek ontdekken blijft een draak op het grauwgrijze plaftorm. Sinds kort zijn daar twee handige creatievelingen op ingesprongen met SpotON Radio. Je kunt op een betere manier eigen radiostations maken, door tracks goed of af te keuren. Zo perfectioneert de software telkens stukje bij beetje de geselecteerde muziek naar jouw smaak. Gratis en voor niets. En het ziet er piekfijn uit ook nog! Hoewel, je hebt er een 10 euro per maand kostend Spotify Premiumabonnement voor nodig. Maar die had je natuurlijk toch al. Adaptunes Hardlopers en wielrenners opgelet! Adaptunes is een app die het volume van je muziek aanpast op je snelheid. Wil je dat de muziek automatisch meeblaast als jij over het asfalt sjeest, of juist ontspannen zachtjes klinkt terwijl je aan het opwarmen bent, dan is dit een interessante. Een uitstekende manier om dat extra beetje energie op te wekken wanneer dat zo hard nodig is. Ex.fm Ex.fm zoekt uit wat er trending is op het web en probeert via slim gebruik van SoundCloud en Bandcamp in een mooie omgeving playlists samen te stellen, bijvoorbeeld op genre. Beter werkt de optie om zogenaamde Tastemakers te volgen, waar je duizenden nummers die door allerlei blogs getipt zijn op een rij vindt. Zowel op web als iPhone een prima aanvulling voor als je even totaal niks te luisteren hebt.

Tracktrack.it Ik weet nog goed hoe we mp3’s via ICQ of ftp verstuurden. Toen kwamen de bedroevend ogende, pop-upgedreven en spammerige filesharingdiensten (die sommige artiesten helaas nog steeds gebruiken), totdat ons eigen Amsterdamse WeTransfer redding bracht. Onder Nederlandse muzikanten zijn er weinigen die de dienst níet gebruiken. Maar wat nou als je je tracks wilt watermerken, op je profiel meerdere zipjes wilt plaatsen, of zelfs helemaal geen zipjes maar slechts je eigen releases te streamen wilt aanbieden? Dat gaat allemaal kunnen bij de binnenkort te verschijnen dienst Tracktrack.it. Je kunt je nu aanmelden als beta-tester. Midomi.com Shazam kennen we bijna allemaal: je houdt je smartphone bij een luidspreker en de applicatie poept er (als je mazzel hebt) een artiestennaam en titel voor je uit. Maar wat nou als je met een kater wakker wordt van dat legendarische feest van gisteravond, en je alleen nog de melodie weet van dat állerbeste nummer van het feest? Dan heb je kans dat Midomi je uit de brand helpt. Geef de website toegang tot je microfoon, neurie de melodie, en ze gaan direct op zoek in hun database. De meest obscure nummers ga je niet vinden, maar een eerste test met zowel Michael Jackson als Jamie xx heeft Midomi zojuist doorstaan.


44

games TEKST JOrn liefdeshuis

Battlefield 3

Zoals de naam al doet vermoeden is Battlefield 3 de derde titel in een serie die zich richt op realistische digitale oorlogsvoering. Waar eeuwige concurrent Call of Duty zich richt op snelle, arcade-achtige actie, zoekt Battlefield juist realisme en tactiek. Dit betekent niet dat er geen geweldige actiescènes in het spel zitten, integendeel. Wanneer de verschillende elementen bij elkaar komen, creëert het spel de mooiste en meest indrukwekkende plaatjes die ik ook in een game gezien heb. Dat komt mede door het beschikbare vervoer. In plaats van alleen je te voet te verplaatsen, kan je in Battlefield 3 ook rijden en gereden worden en varen en vliegen in een groot aantal verschillende voertuigen. Van grote logge tanks met veel vuurkracht tot snelle straaljagers, in principe kan alles wat je tegenkomt bestuurd worden. Die voertuigen zijn er niet alleen voor de lol of voor het visuele aspect, maar bieden vaak ook tactisch voordeel. Zo zijn er in de online multiplayer bepaalde maps waarin een tank zó’n overwicht heeft, dat alle teams niets anders doen dan vechten om die ene tank.

De online multiplayer is trouwens dé reden om deze game aan te schaffen. De offline single-playermodus is oké, maar niet noemenswaardig. Je loopt er redelijk snel doorheen en het verhaal, dat heerlijk voorspelbaar en over de top is, boeit net lang genoeg om er één keer door heen te lopen. Dat is dus helemaal niet erg; BF3 is een echte multiplayertitel. Met maximaal 64 spelers op de pc en 32 op de consoles zijn de veldslagen in de extreem grote speelgebieden werkelijk episch te noemen. Het leveling- en beloningssysteem is zo ingericht dat er honderden uren gespeeld kunnen worden om bepaalde items vrij te spelen. Daarnaast heeft ontwikkelaar DICE aangegeven op korte termijn veel extra downloadbare content aan te bieden om het spelplezier verder te vergroten en te verlengen. De geluiden van Battlefield 3 zijn op zichzelf al een reden om het spel te kopen. Het Zweedse leger heeft hier nota bene bij geassisteerd. Van een tank die langs komt scheuren tot het geluid van een snipergeweer dat op 500 meter afstand wordt afgevuurd, alles is met het veel oor voor detail opgenomen in het spel en draagt bij aan de griezelig realistische ervaring.


46

film TEKST JOB DE WIT

170 Hz

Dat Nick een probleem heeft met zijn vader, is wel duidelijk. Als die zijn nieuwe klassieke Mercedes voor de deur heeft geparkeerd, trekt Nick zijn gulp open om over het stuur te pissen. De 21-jarige Nick is een beetje een rebel without a cause in 170 Hz, vanaf 1 maart in de bioscoop. Hij is doof, wordt daarmee gepest in het waterpolobad, en trekt zich het liefst op een achterafterrein terug in een verlaten lijnbus. Dat doet hij het liefst met zijn vriendinnetje, die iets jongere, beeldschone Evy. Ze is ook doof. Als er wordt gesproken in 170 Hz, is dat meestal in gebarentaal, die keurig wordt ondertiteld. Evy wordt gespeeld door Gaite Jansen, die je een beetje voorbarig zou kunnen uitroepen tot de Nederlandse Natalie Portman. Ooit heeft ze iets gehoord, vertelt ze aan Nick. Een zingend meisje. De dokter wilde haar niet geloven. Maar zingen, dat zou ze ook wel willen. En schreeuwen. Evy heeft ook iets met haar vader, maar dat ontstijgt niet het niveau van het gebruikelijke vader-dochterconflict wanneer ze een vriendje meeneemt dat motorrijdt. Beide willen ontsnappen aan hun omgeving, dus doen ze dat. Nick, de eerste filmrol voor Michael Muller, weet wel ergens in een haven een half verzopen onderzeeër te liggen, waar ze met een motorbootje vol flessen drinkwater naartoe varen. Als Evy vijf maanden zwanger is, keren ze pas terug, is het idee.

170 Hz, dat de Publieksprijs won op het Nederlands Filmfestival, is een merkwaardige film. Dat beide hoofdpersonages uit een nogal welgesteld gezin komen, speelt eigenlijk helemaal geen rol. Het levert hooguit een paar fraaie locaties op. Het feit dat ze allebei doof zijn doet er voor het verhaal ook niet toe. Het had net zo goed over twee opstandige jonge mensen met een prima gehoor kunnen gaan. Nick is slungel genoeg om hem om een andere reden te treiteren in de kleedkamer van het zwembad. Het gegeven is daarentegen van grote invloed op het geluid en de sfeer van 170 Hz. Het sound-design, van Marco Vermaas, is in elke scène subtiel, maar nadrukkelijk aanwezig. Het is bepaald geen stille film. Bloed dat door de aderen stroomt, een kloppend hart, een bonzend hoofd – Vermaas heeft zich voor zijn elektronische geluidsbeeld laten inspireren door die interne wereld. Het geeft een claustrofobische sfeer aan de film, die zich toch al voor een groot deel in een duikboot afspeelt en waarin de realistische vertelling een aantal keer wordt onderbreekt voor impressionistische scènes onderwater, of met veel rode verf op naakte lichamen. De relatie tussen Nick en zijn vader is, meer nog dan die tussen hem en Evy, uiteindelijk toch de kern van de film. Dat juist die zo onuitgewerkt blijft, is meer dan een beetje frustrerend. www.170hz.nl


48

DVD TEKST Tom van Haaren

Melancholia

Niet alleen zijn de ultraslow-motionbeelden van het einde der tijden – begeleid door Richard Wagners Tristan und Isolde – van grote schoonheid, tevens biedt de openingsscène van Melancholia een interessant uitgangspunt. Regisseur Lars Von Trier verraadt namelijk meteen hoe de film afloopt. Hoewel een recensie onder geen beding de clou van het verhaal mag verklappen, mag je dit wel weten. Het loopt niet goed af met de personen in de film. Iedereen gaat dood en de planeet vergaat. Melancholia verpulvert de aarde. De gelijknamige film volgt twee zussen, gespeeld door Kirsten Dunst en Charlotte Gainsbourg. Na die acht minuten durende ouverture, een visioen van het naderende onheil van Justine (Dunst), zijn we op haar bruiloft. Als het jonge stel twee uur te laat arriveert op het feest, wordt de sfeer al snel minder. De gasten zijn geïrriteerd door de vertraging en als klap op de vuurpijl beginnen de gescheiden ouders van Justine en Claire tijdens de speeches te bekvechten. Het eerste deel van de film doet daarmee sterk denken aan de Festen (1998) van Von Triers Deense Dogma-collega Thomas Vinterberg. Waar in die film een pijnlijke familiegeschiedenis wordt ontrafeld, concentreert

de eerste helft van Melancholia zich op de zwaar depressieve geest die in de mooie en succesvolle Justine schuilt. Zo leidt de 130 minuten durende film naar het essentiële tweede bedrijf, waarin de in slechte staat verkerende Justine komt logeren in het landhuis van haar zus, zwager en jonge kind. Hoe gaan de zussen om met de spanning van het naderende onheil, en de dan weer wel en dan weer niet te ontlopen apocalyps? Hier komt Von Trier op de kern van het verhaal, dat geïnspireerd is op de therapiesessies die de toen depressieve regisseur met zijn psycholoog had. Daar hoorde hij hoe mensen die leiden aan een depressie anders omgaan met rampsituaties.

De film is daarmee een psychologisch spel en zeker geen rampenfilm waarin hele steden met bombastische specialeffects over de kling worden gejaagd. Toch zijn de beelden in al hun hun subtiliteit wel degelijk spectaculair. Een over de golfbaan dwalende bruid, de paarden in de mist en naturlijk Kirsten Dunst in evakostuum, liggend langs een beekje in de blauwe glinstering van planeet Melancholia. Het zijn scenes die nog lang blijvend op het netvlies blijven branden. www.melancholiathemovie.com


50

underground noise TEKST JOB DE WIT Beeld vincent van der wal

Vincent

van der

Waal Ik ken Vincent van der Waal van het uitgaan. Een alles behalve luidruchtige jongen met een winnende glimlach, talloze schitterende tatoeages en, op een gegeven moment, een rossige baard die week na week tot ZZ Toplengte bleef groeien, tot ie er ineens ook weer af was. Vincent hing altijd – en dat doet ie wellicht nog steeds – met mensen als Gee van Patta, kunstenaar Piet Parra en Mr. Wix. Goed volk. Heel lang had ik echter geen idee wie hij was of wat hij deed. Het scheen me toe dat hij zo cool was dat ik, als ik ook cool zou zijn, gewoon zou moeten weten wie hij was. Uiteindelijk plaatste ik de puzzelstukjes bij elkaar. Vincent is de (grafisch) ontwerper achter veel Patta-projecten, en levend kunstwerk, want al die tatoeages heeft hij zelf ontworpen. Iconografie, typografie, logo’s, lettertypes, provocerende beeldcombinaties, stripverhalen pop art, veel zwartwit – als je het eenmaal doorhebt herken je zijn werk meteen. Naast zijn werk voor o.a. Patta, en op zijn eigen lichaam, heeft Vincent ook zijn eigen werk. Afgelopen najaar was zijn eerste expositie in de Unruly-galerie van de legendarische Nederlandse ontwerper en kunstenaar Niels ‘Shoe’ Meulman. Ik heb daar van mijn eerste DJB-salaris een kunstwerk met de naam P.U.S.S.Y. gekocht, dat, ondanks de titel ten spijt, nog de minst expliciete beelden bevatte. De titel van het werk slaat waarschijnlijk op de koper, bedenk ik mij nu. Hoe dan ook, de cover van deze DJB compenseert dat weer. Seks en dood, zo onlosmakelijk ze bij het leven behoren, zo behoren ze tot het werk van Vincent van der Waal. Maar dan tot groteske proporties opgerekt, porno en horror. vincentvandewaal.com


56

tees & Sneakers Beeld Laila Cohen

vlnr vbnb Overhemd blokjes, 8MM via MEN_at_WORK Overhemd lichtblauw, Hilfiger Denim via MEN_at_WORK Overhemd blokjes/streepjes, Ben Sherman via MEN_at_WORK Overhemd spijker, 8MM via MEN_at_WORK Schoentje, wit leer, Palladium Schoen, geel, Palladium Sneaker, wit met groene streep, Pony via 8CHT AMSTERDAM Schoentje, bruin leer, HUB Sneaker, grijs suede, Converse All Star Schoentje, donkerblauw met rode streep, Palladium

Schoen, groen, Palladium Schoentje, lichtblauw, HUB Petjes lichtblauw/ donkerblauw met witte bloementjes, Norse Projects via Precinct Five Strikje, Deluxe Clothing via Precinct Five Tee, Limited Edition, Dead Poets Society, print Biggie, 8cht x mr burt via 8CHT AMSTERDAM Tee,Limited Edition, Dead Poets Society, print Tupac, 8cht x mr burt via 8CHT AMSTERDAM


58

hotshop TEKST tom van haaren

Lytro Light Field Camera Iedereen wil tegenwoordig beroemd worden? Neem dat toch maar even in heroverweging, want Lytro heeft een camera ontwikkeld waarmee zelfs de meest incompetente paparazzo beschamende pikanterieën vastlegt. De Light Field maakt ‘levende’ foto’s, wat betekent dat je ze op ieder gewenst punt kunt scherpstellen ná het schieten. Sta je net achter de coulissen in een niet al te betamelijke houding, kan de focus later dus alsnog naar jou verplaatst worden. De camera is trouwens niet alleen op technisch vlak revolutionair. Het apparaat, dat in drie kleuren wordt gemaakt, ziet er tevens erg fraai uit. Het model verschijnt in drie modellen en bevat vanaf 8 MB aan intern geheugen. De prijs varieert tussen de 400 en de 500 euro. www.lytro.com

McIntosh MC275 50th Anniversary Limited Edition De afgelopen vijftig jaar zijn vinyl, cassette, minidisk, cd en mp3 de revue gepasseerd, en wie weet welk format we bij het volgende jubileum van de McIntosh MC275 gebruiken. Want hoe vergankelijk de geluidsdragers ook mogen zijn, de audiofiele kwaliteit van deze buizenversterker steekt nog immer boven zijn digitale broeders uit. Het apparaat ziet Abraham en dat wordt gevierd met een speciale editie. Niet alleen is het prachtige, inmiddels retrodesign voorzien van goudkleurige platen, tevens zijn de aansluitingen aangepast naar de huidige maatstaaf. Kers op de taart, naast het betoverende geluid, is de oranje LED-verlichting die van links naar rechts opgloeit. Prijs: $ 6.500. www.mcintoshlabs.com


BYografia Bookbike Files, storingen, minder haltes, de plaszak en verhoogde tarieven; steeds meer mensen pakken de fiets door de asfaltjungle. Het Italiaanse BYografia biedt met de Bookbike in ieder geval uitkomst voor de parkeerproblematiek van uw designracefiets. Naast de tonnen aan roestende rijwielen, zien je steeds meer byciclettes vervaardigd uit kostbare materialen als hout en karbon in een vaak spectaculair design. En zeg nou zelf, zo’n kapitale fiets zet je toch niet vast aan een Amsterdammertje? Prijs: ₏ 2865. www.byografia.com


60 hotshop

Akai MPC Fly iPad-cases zijn er in verschillende soorten en maten, de ĂŠĂŠn nog mooier dan de andere. Maar van deze valt de mond open. Naast dat hji robuust is, bevat hij namelijk een complete MPC-sampler. Nooit meer ben je gebonden aan de studio, lekker jammen in de trein, op het schoolplein of bij je ouders achterin de auto. Akai brengt de MPC weer terug naar de straat. De zestien pads tellende console is te combineren met een speciale applicatie, die een vierkanaalsmixer, effecten, bibliotheek, sample-editing en EQ bevat en ook werkt met de draadloze sync-starttechnologie van Korg. Het gewicht is 920 gram. De prijs is nog niet bekend. www.akaiprompc.com

Nike+ FuelBand Een beetje sportmerk profileert zich tegenwoordig niet alleen in de kledingmarkt, maar ook op het techvlak. De Amerikaanse sportgigant Nike concentreert zich met FuelBand niet eens meer op het sportmoment, maar zet al je dagelijkse activiteiten om in cijfers. Eindelijk wordt de vraag beantwoord hoe vaak je op een werkdag richting de koffiemachine moet lopen om die frikadel speciaal bij de lunch te verantwoorden. De gegevens zijn natuurlijk makkelijk te synchroniseren naar je iPhone en met de speciale app kan je alles sharen. Prijs: $ 149. www.nike.com/fuelband


61 hotshop

Polaroid 600 Taz Looney Toons De prijs mag met € 149 misschien te overzien zijn, zorg toch maar dat je bankrekening flink gevuld is voordat je deze camera uit nieuw-ontdekte voorraad in huis haalt. Met een Polaroid-cartridge kom je vaak toch rond de twee euro per foto uit, iets voor speciale gelegenheden dus. Maar als je met dit Looney Toons-model op een familiefeestje met veel kinderen terechtkomt, ben je natuurlijk grandioos de klos. Denk maar niet dat je met een enkel kiekje van het grut verlost bent. shop.the-impossible-project.com

Olympus LS-100 ‘In de toekomst zal iedereen een kwartier lang wereldberoemd zijn.’ Nu Andy Warhols voorspelling lijkt te zijn uitgekomen, kun je maar beter zorgen dat dit gelukzalige moment goed wordt vereeuwigd. Wie kwaliteit wil, gaat niet voor crashgevoelige freeware, maar schaft een handzame, professionele recorder aan. Ondanks het kleine formaat heb je met deze multitrack PCM-recorder van Olympus studiokwaliteit op zak, zodat je geluidsopname niet hoeft te worden gecomprimeerd. En omdat je acht sporen tegelijk kunt opnemen, kan je het resultaat achteraf mixen naar wens. Naast de ingebouwde stereomicrofoons beschikt de LS-100 ook over twee aansluitingen voor professionele externe microfoons en andere muziekapparatuur. Houd DJBroadcast.nl in de gaten voor een prijsvraag met de LS-100. Prijs: € 449. www.olympus.nl


63

column TEKST Renske Jonkman Beeld Kevin Boitelle

Natuurlijk interesseerde het mij niet waar ik stond, ergens tussen oud en nieuw, als ik maar die naar buskruit dampende puinhopen van de stad achter mij kon laten. Misschien vertrok ik daarom elk jaar met de pont naar het NDSM-terrein in Amsterdam-Noord, waar ik tot zes uur ’s ochtends als een wilde zigeuner rond een kampvuur danste terwijl de stad aan de overkant van het water nog altijd zijn pijlen de lucht in schoot. Ik moest aan de overkant zijn om alles te kunnen overzien. Dit waren de suburbs van het nieuwe jaar. Maar in 2012 mocht ik er niet meer in. Het was nogal belachelijk toen we om één voor twaalf (of drie voor twaalf, of twee voor twaalf) in de rij naar buiten stonden, midden in de stad op het Westergastterrein, en niemand precies wist hoe laat was. Ik voelde de hete adem in mijn nek van de jongen achter mij. Ik rook de muffe geur van de jas van het meisje voor mij. Met de zijkant van mijn hand jeukte ik aan de Ziggy Stardust-make-up op mijn gezicht terwijl mensen elkaar vanuit het niets begonnen te zoenen, voor het geval dat. Ik had helemaal geen zin om te zoenen. Het enige waar ik aan dacht was de flauwekulreden waarom Dazzleville op het NDSM-terrein moest worden afgelast (buitenfeesten moeten voor 2 uur stoppen). Waarom ik hier in een rij stond waar niemand de tijd wist. Waarom ik niet aan de overkant was. ‘Waar denk je aan?’ vroeg een vriend, toen het nog altijd omstreeks twaalf uur was, en ik hem zag twijfelen of hij me wel of niet een gelukkig Nieuwjaar moest wensen. ‘Aan de verscherpte regelgeving van de stad,’ antwoordde ik. Precies een jaar geleden had ik gezien hoe iemand een houten kunstwerk in de fik stak, de vlammen die omhoog schoten en vuurvonkjes die door de lucht cirkelden alsof ze niet

goed wisten of ze nu moesten stijgen of landen. Iemand had gevraagd of we champagne wilden. De stad had zoals altijd aan de overkant gelegen, als een bestemming voor later. We waren doorgelopen naar de nomadentent waar Taraf de Haïdouks werd gedraaid. Ik ontmoette een vrouwelijke boswachter van het Amsterdamse bos. Cathy. Ze had gezegd: ‘Als je mij in mijn karretje door het bos ziet rijden dan moet je mij wel gedag zeggen hoor!’ Ze had me een harde klap op mijn rug gegeven. Ik had een boomverzorger ontmoet. Hij droeg een geruite broek met wijde pijpen en zijn blouse open zodat ik zijn borsthaar kon zien. Ik stelde hem aan Cathy voor. Ze wisselden telefoonnummers uit. De rij was zo goed als opgelost, we stonden buiten tussen twee blinde muren in. ‘Oké, cool, weet iemand hoe laat het is?’ vroeg de vriend. ‘Twaalf uur of zo,’ zei iemand. ‘Laten we dan maar beginnen.’ Niemand zoende elkaar omdat het merendeel nogal overdreven was geschminkt als de quasigeile bandleden van Kiss. Ik zei dat ze mij wel mochten zoenen want mijn Ziggy Stardust-look was zo goed als verlopen, en veegde met mijn hand de rest van de schmink weg. Ze weigerden. IK VERSTA JE NIET, zei mijn vader zes keer toen hij me belde. Ik staarde naar de lucht. Vanuit de verte klonk het vuurwerk dat we door de hoge gebouwen niet konden zien. Zo bleven we een tijdje zo naast elkaar staan. De lucht, het vuurwerk, mijn vader die zei dat hij me niet verstond. Daarna gingen we weer naar binnen en dansten we de hele nacht dicht tegen elkaar aan. Er was geen overkant. Er was alleen maar hier en nu. www.renskejonkman.nl


64

weekendwijzer Tekst Tom van Haaren Beeld Boaz van de Beatz

Tip 1 Swipe @ Tivoli de Helling Utrecht, vrijdag 17 februari Je verwacht bij het horen van zijn futuristische hiphopbeats dat hij uit een ver sterrenstelsel komt, of anders toch minstens van de Amerikaanse westkust. Maar Dimlite komt toch echt uit de bergen van Zwitserland. Hij treedt vanavond op naast Julian Sartorius, Ruwedata en Coco Bryce. Tip 2 Balans @ Perron Rotterdam, vrijdag 17 februari Sandwell District komt naar Rotterdam. En de rauwe industriële techno-sound van de Britten Regis en Function past natuurlijk perfect bij de rouwdouwende havenstad. De gig is op uitnodiging van Darko Esser, die zijn Balans-concept nu ook in Perron heeft ondergebracht. Brent Roozendaal is eveneens present. Tip 3 Sonic Acts @ verschillende locaties Amsterdam, 23 tot 26 februari Het festival staat dit jaar in het teken van tijdreizen. In Paradiso, de Balie, NiMK en Smart Project Space is een interessant programma samengesteld dat draait om technologie die ons bewustzijn van tijd doet veranderen. O.a. Model 500 en Icarus treden op. Tip 4 5 Days Off @ Melkweg, Paradiso Amsterdam, 7 tot 11 maart Aangezien je een 5 Days Off Special in je hand hebt zul je, wanneer je deze weekendwijzer leest, waarschijnlijk al lang bekend met de hemelse line-up. Dat bijvoorbeeld SBTRKT, The Gaslamp Killer, Jeff Mills, FaltyDL, Steffi, Ben Klock, Sleigh Bells, The Field en Escort er staan mag dus geen geheim meer zijn. Tip 5 The Big Man Himself @ Chicago Social Amsterdam, vrijdag 9 maart NGHTDVSN en Pleinvrees trekken richting het Oostblok en halen het meest gevierde producerkoppel uit Polen binnen. Catz n’ Dogz, bekend van releases op Get Physical en Dirtybird, komt over voor een all night long-sessie. Tip 6 Marbert Rocel @ verschillende locaties donderdag 22 tot zaterdag 24 maart De Duitse groep Marbert Rocel brengt zijn nieuwe album Small Hours uit op het Duitse deephouse/nu-jazz label Compost. Ter ere hiervan doen ze drie dagen lang Nederland aan. Te beginnen in de hoofdstedelijke Melkweg, gevolgd door een gig in de Groene Engel te Oss, en het festijn afsluitend in de Kerk in Den Haag.

Tip 7 Oi! @ Paradio Amsterdam, vrijdag 30 maart De clubavond van Gomes viert zijn achtjarige bestaan. En bij zo’n viering kan een fikse lading import vanuit de UK niet gemist worden. Maarliefst zeven Britten laten de subs trillen met pompende dubstep. Headliners zijn The Others, 16 Bit, Slimzee, Chef, Spooky en J Kenzo. Natuurlijk is het Oi!-opperhoofd zelf ook present. Tip 8 Timewarp @ Maimarkthalle Mannheim, zaterdag 31 maart Iedere ruimte die extra gebruikt wordt is verspilling. Richie Hawtin, Ricardo Villalobos, Laurent Garnier, Sven Väth, Jamie Jones, Visionquest, Dubfire, Adam Beyer, Carl Cox, Ben Klock, Loco Dice, Rush, Steve Lawler, Magda, Marcel Detmann, John Digweed, Marco Carola en Kevin Saunderson. Tip 9 Opening @ EYE Filminstituut Amsterdam, donderdag 5 april Ook al doet het vertrek uit het monumentale pand in het Vondelpark een beetje pijn, de opening van het futuristische gebouw aan het IJ is iets om naar uit te kijken. Want met vier filmzalen, tentoonstellingsruimte, interactieve kelder en museumwinkel is de oversteek naar Noord voor de cinefiel snel gemaakt. Vergeet niet in de zomer het café/ restaurant met terras op het zuiden te proberen. Tip 10 Drift @ Doornroosje Nijmegen, donderdag 5 april Drift is alvast bezig met het voorspel van zijn festival. Dat wordt soppen geblazen in de Vasim op 12 mei. Met Prosumer en Deadbeat in Doornroosje worden stroeve plooien alvast glad gestreken, waardoor het uiteindelijke hoogtepunt twee maanden later een fluitje van een cent wordt. Tip 11 Mayday @ Westfalenhallen Dortmund, maandag 30 april Nu Koninginnedag in Amsterdam zonder grote fuiven misschien wat minder aantrekkelijk is om naar af te reizen, is er bij onze oosterburen gelukkig genoeg moois te beleven. Zo komt het Rotterdam Terror Corps langs, Paul van Dyk, Westbam, The Advent, Carl Cox, Ferry Corsten en Chris Liebing.


67

blueprint label TEKST JOB DE WIT Beeld Johnny Jewel

Je hebt de film Drive gezien. Iedereen heeft Drive inmiddels gezien, en iedereen dacht: wat een opmerkelijk goede soundtrack. Pulserende, dromerige electropop begeleidt Ryan Gosling over de straten en snelwegen van Los Angeles. Een goed deel van die soundtrack komt uit de vingers van producer Johnny Jewel, de spin in het web van het Italians Do It Better-label. Als het aan Gosling en Drive-regisseur Nicolas Refn had geleden, had Jewel de hele soundtrack gedaan. Dat is er niet van gekomen. Of eigenlijk wel, maar dat hoor je niet in de bios. Hoe dan ook, Italians Do It Better gaat meer van zich laten horen in 2012.


69 italians do it better

En dankzij het succes van Drive, met daarin twee Johnny Jewel-producties van zijn bands Chromatics en Desire, letten er meer mensen op dan ooit tevoren. Het is heel langzaam maar zeker gegaan voor Jewel, die al bijna twintig jaar muziek maakt en in 1999 zijn eerste plaatje uitbrengt met Glass Candy, zijn eerste groep. Van hen verschijnt dit jaar op Valentijnsdag het langverwachte derde album Body Work. Althans, dat is bij het ter perse gaan van DJB het verhaal. De plaat was ook al eens voor 2010 aangekondigd. Het zou niettemin zo maar kunnen, het album is volgens Jewel af, net als een nieuwe plaat van Chromatics, waarin hij eveneens bepalend is voor de sound. Waar Glass Candy, een duo met zangeres Ida No, een soort psychedelische disco-pop maakt, is de band Chromatics gestroomlijnder, met een totaal ander, iets afstandelijker, maar tegelijkertijd ook heel intieme synthpopsound. Ruth Radelet heeft een totaal andere vibe en stemgeluid dan No. Het tweetalige Canadese trio Desire, speciaal opgericht omdat Jewel zo geïnspireerd raakte door zangeres Megan Louise, zit daar weer een beetje tussenin, met misschien wel het meest toegankelijke geluid van de drie. Synths en zangeressen, doe-het-zelf en disco zijn de rode draden in een repertoire als een web waar je moeilijk uit geraakt als je er eenmaal door bevangen bent. Noise en popmuziek Glass Candy, Chromatics en Desire zijn de belangrijkste acts van Italians Do It Better, en worden alledrie geproduceerd door Jewel, een zelfverklaarde workaholic die, als hij niet op tournee is, tien uur per dag in de studio doorbrengt. En dan noemt zich niet eens een muzikant maar een grafisch ontwerper die muziek maakt. Jewel is samen met Mike Simonetti oprichter en mede-eigenaar van Italians Do It Better, begonnen als sublabel van Simonetti’s Troubleman Unlimited, dat de laatste jaren een slapend bestaan lijkt te leiden. Italians heeft het moederlabel in de schaduw geplaatst. Anders dan Troubleman, dat een wijd uiteenlopende discografie heeft die van hardcore punk tot house loopt, heeft Italians Do It Better een herkenbare muzikale en visuele identiteit. Die is helemaal te herleiden naar Johnny Jewel, die ook al het artwork voor het label maakt. De self-made muzikant en producer wordt midden jaren zeventig geboren in een streng-christelijk Texaans gezin, en groeit op in Houston. Hij mag niet naar popmuziek luisteren van zijn ouders, die niettemin per ongeluk een wekker voor hem kopen waar, zo komt Johnny achter, een radioo tje in blijkt te zitten. De disco, electro, synthpop en hiphop die hij in de jaren tachtig opvangt, zetten hem uiteindelijk op het pad van de muziek. ‘Ik wist niet hoe ik popmuziek moest maken,’ vertelt hij later over zijn eerste stappen, ‘ik was een noisemuzikant’. Yoga en punk Dat verandert als Ida No de supermarkt in Portland binnenloopt waar Johnny Jewel in 1996 werkt. Ze heeft wortels nodig voor haar konijn. Binnen twee weken wonen ze samen en beginnen ze samen muziek te maken. De romantische relatie duurt niet lang, de muzikale wel. De

zweverige No, tevens yogalerares, schrijft de gedichten die nog steeds het uitgangspunt zijn voor Glass Candy’s liedjes. Het begint met haar woorden, en vervolgens gaat Jewel aan het werk op zijn synths en samplers. Computers gebruikt hij niet, nog steeds niet. Als de instrumenten uit elkaar vallen, gaat de groep tijdelijk over op gitaar en drums, vandaar dat sommige oude Glass Candy-nummers een meer punky geluid hebben. Ze trekken de aandacht van Simonetti, een Italo-Amerikaan uit New Jersey die eigenlijk alleen naar hiphop zegt te luisteren, maar niettemin nauw verbonden is aan de hardcorepunkscene en graag de arm uit de mouwen steekt. Vanaf 1993 brengt hij op Troubleman Unlimited een niet aflatende stroom plaatjes uit van regionale artrockbands. Sommige maken enigszins naam in de wijde wereld (Unwound), de meeste niet. Een voorbeeld van een band uit die laatste categorie is The Speedking Trio uit Brooklyn. Drummer James Murphy doet het vele jaren later niet onaardig als frontman van LCD Soundsystem. Net als Murphy is Simonetti een jongen uit de alternatieve hoek die steeds meer te pakken wordt genomen door het dancevirus, en zich rond de eeuwwisseling New Yorks disco-roots toe-eigent als basis voor een nieuwe muzikale identiteit. In Glass Candy, hoewel van de westkust en niet echt bezig met het maken van dj-tracks, vindt hij een stel gelijkgestemde zielen.

Synths en zangeressen, doe-het-zelf en disco zijn de rode draden in een repertoire als een web waar je moeilijk uit geraakt Andere entiteit Johnny Jewel ontwikkelt zich als muzikant en producer. Als de ook uit Prtland afkomstige postpunkband Chromatics, wier eerste album hij opneemt, nog voor de release uit elkaar gaat en alleen zanger Adam Miller overblijft, springt hij bij om het project in leven te houden. De groep transformeert onder Jewels invloed binnen een paar jaar tot een totaal andere entiteit. Miller verdwijnt min of meer naar de achtergrond als gitarist, terwijl beeldend kunstenaar Ruth Radelet gaat zingen. Zij en Jewel vormen bovendien een koppel (terwijl de drummer, inmiddels geen deel meer van de line-up, het aanlegt met Glass Candy-zangeres Ida No). Als Simonetti met het idee komt om sommige van Jewels meer dancegerichte werk uit te brengen op een nieuw


73 italians do it better

sublabel, Italians Do It Better – de naam is een knipoog naar de tekst op Madonna’s t-shirt in de ‘Papa Don’t Preach’-clip – grijpt de producer zijn kans om daar zijn stempel op te drukken. Al zijn producties zullen er voortaan verschijnen, en de eerste release in 2007 is de labelcompilatie After Dark. Er worden 300 exemplaren geperst maar als de website Pitchfork het album onverwacht oppikt, de plaat een 8,3 geeft en er het stempel ‘best new music’ op plakt, zijn er ineens vijfduizend bestellingen voor een release die eigenlijk al uitverkocht is. Italo-disco en jarentachtigpop is hot, en een extreem productieve Amerikaan met een grote liefde voor analoge synthesizers geeft er met twee verschillende bands twee geheel eigen draaien aan. Om nog maar te zwijgen van de typische Texaanse zangeres Farah, begonnen als tributeact voor Glass Candy, waarvoor Jewel óók produceert. Haar ‘Gay Boy’, denk LL Cool J’s ‘I Need Love’ maar dan gericht op een nog onbereikbaardere liefde, moet je horen om te geloven. Niet te remixen Ik zit voortdurend in de studio, en release misschien vijf procent, aldus Johnny Jewel. Hij is geen platenverzamelaar en probeert geen obscure, hippe shit te maken. Het is allemaal popmuziek voor hem. Hij heeft zijn muzikale biotoopje gecreëerd, met een eigen platenlabel, eigen gemaakt artwork, en zijn eigen bands. Natuurlijk willen er voortdurend allerlei andere artiesten met hem samenwerken, maar hij heeft ze niet nodig. Wil je een liedje gebruiken voor je film? Best. Maar laat mij ding doen. Hij doet alles op zijn eigen manier. Zo weigert No op te nemen met een koptelefoon op of met de microfoon op een standaard. ‘Alles wordt tegelijk opgenomen, daarom zijn onze nummers ook eigenlijk niet te remixen.’ Waar ze ergens wel aan de disco-revival te linken zijn, staan Glass Candy, Chromatics en Desire er eigenlijk ook los van. De meer dance-georiënteerde acts (Premier Rang, Invisible Conga People), lijken een beetje van het label te verdwijnen. Daar staat tegenover dat Simonetti zelf zich sinds kort ook profileert als producer, en vorig jaar met de kosmische disco van ‘Capricorn Rising’ debuteerde. De buzz rond het label wordt een paar maanden na After Dark bevestigd en opgevoerd door Night Drive, het bedwelmende eerste album van Chromatics-nieuwe-stijl. Echt goed verkrijgbaar zijn de releases van Italians Do It Better nog steeds niet, zeker niet in Europa, maar dat werkt de mythevorming alleen maar in de hand. CD’s zijn er mondjesmaat, vinyl moeilijk moeilijk, sommige releases zijn alleen tijdens live-optredens te krijgen, interviews doet men heel sporadisch. In december 2008 speelt Glass Candy eindelijk in Nederland – op de Noodlanding in Paradiso. Er zijn iets van zes mensen speciaal voor de groep gekomen, de rest van het studentenpubliek staart met enige verbazing naar zangeres No en hoopt dat het optreden weer snel is afgelopen. Als ik na afloop de cd B/E/A/T/B/O/X en een t-shirt kom kopen, blijken de twee bijzonder aanspreekbaar en krijg ik er nog een gratis verzamel-cd van ze bij ook.

Hollywoodmachine Begin 2009 strijkt Jewel een paar maanden in Montreal neer, maar niet voor vakantie natuurlijk. Samen met Nat Walker werkt hij er aan abstracte synthesizermuziek die hij in zijn twee bands niet kwijt kan. Hij loopt er ook Megan Louise tegen het lijf, en laat hij nou net al twee jaar muziek schrijven waar hij nog weer een andere zangeres voor zocht. Nog hetzelfde jaar komt er een album van Desire uit. Voor 2010 worden er allerlei releases aanngekondigd, After Dark 2 een nieuwe Glass Candy bijvoorbeeld, maar het blijft bij een aantal singles. Het wordt een beetje stil rond Italians Do It Better terwijl Johnny Jewel door Refn, die in een eerdere film van hem al eens een nummer van Glass Candy had gebruikt, persoonlijk wordt gepolst voor de soundtrack van Drive. De Deense filmmaker, afkomstig uit het onafhankelijke circuit, lijkt zich een beetje te vergissen in de Hollywoodmachine. Jewel wordt aan het werk gezet, en componeert uren aan materiaal specifiek voor de film die hij samen met de regisseur uitvoerig doorneemt, maar uiteindelijk zien de producenten het niet zitten. Het blijft bij twee bestaande nummers van Chromatics en Desire en componist Cliff Martinez, die overigens ook uitstekend werk verricht, hoort zijn werk in de bioscoop terug. Als Jewel vervolgens aankondigt de muziek die hij voor Drive gemaakt had toch te willen gebruiken en er eind 2011 een twee uur durende verzameling instrumentale filmmuziek van zijn hand verschijnt met het dashboard van een auto in het artwork verwerkt, is de link gauw gelegd. Maar Themes for an Imaginary Film, bezweert hij, is niet de afgekeurde danwel alternative Drivesoundtrack. De release, uitgebracht onder de naam Symmetry, is wél een boeiend nieuw fragment in het Italians Do It Better-prisma, dat weer een ander schijnsel werpt op de zich nog immer ontwikkelende muzikaliteit van een cultheld in wording. Als, na respectievelijk vijf en vier jaar, in 2012 dan echt nieuwe albums verschijnen van Chromatics en Glass Candy, en die een beetje aan de hooggespannen verwachtingen voldoen, en er inderdaad ook nog een ongetwijfeld even uniek Farah-album klaar is, kan niemand meer om Italians Do It Better heen. En Refn maakt vast wel weer een nieuwe film. vivaitalians.blogspot.com


74

special Fotograaf Robin de Puy via Sticky Stuff Fotografie assistent Jade Sahara Stylist Maartje Bodt Haar & Make-up Aga Urbanowics via Angelique Hoorn

de 10 van 2012 Wie zijn de meest veelbelovende nieuwe artiesten van het jaar? Het klinkt als een toekomstvoorspelling, maar het is ook gefronst wenkbrauw over de schouder: wie waren het afgelopen jaar de tofste nieuwe dj’s, bands, producers en rappers? Nou, dit extreem diverse gezelschap dus. Van de ultrajonge rock-’n-rollband Palio Superspeed Donkey tot Trouw-wizzkid Job Jobse en van Grote Prijs-winnares Zanillya tot dubstepsloopmeester Bobby 6killers. 2012 is van hen, wij zijn op visite.


Mr. Polska T-shirt LEE, jack FRED PERRY, broek DRYKORN, sneakers CONVERSE via MEN_at_WORK, zonnebril EPISODE


Zanillya BUNNY 50s retro jurk via TOPVINTAGE, jasje STYLISTS OWN via MEN_at_WORK


TB6K Snapback, THE HUNDREDS via Freshcotton, Polo ADIDAS via MEN_at_WORK


Job Jobse jeans en jasje LEVI’S via MEN_at_WORK, trui CLUB TROUW


Palio Superspeed Donkey v.l.n.r. Camiel: jeans LEE, hemd & colbert SURFACE TO AIR, petje en bril ZARA Willem: Polo FRED PERRY, jeans LEVI’S Sam: T-shirt LEE, jeans & leren jas (models own) Ruben: T-shirt BZR, jasje FRED PERRY, jeans BLUEBLOOD Alle sneakers CONVERSE via MEN_at_WORK


Jameszoo shirt HANS UBBINK, broek SCOTCH & SODA via MEN_at_WORK, pet ROCKWELL


Mocro Maniac T-shirt DIESEL, pet, jas en sneakers ADIDAS, jeans DENHAM alles via MEN_at_WORK


William Kouam Djoko hemd HANS UBBINK, dasje EPISODE, jeans VINTAGE


ESHU Roger: T-shirt ADIDAS via MEN_at_WORK, hemd DRYKORN. Daniel: jeans ZARA, t-shirt & jasje DENHAM via MEN_at_WORK, sneakers INVITO. Jocelyn: jeans NUDIE, hemd DENHAM beide via MEN_at_WORK, sneakers NIKE. Ivano: T-shirt FRED PERRY, jeans 8MM via MEN_at_WORK, sneakers NIKE.


Simon Weiss hemd DIESEL via MEN_at_WORK


90

feature TEKST JOB DE WIT Beeld Ilja Meefout

Sjaak Je gaat alleen, je bent gezellig

Hier is een business-idee, mag je hebben van me: een audiotour door Amsterdam-Oost, ingesproken door Mehdi Chafi, in alle stadsdelen en ver daarbuiten beter bekend als Sjaak. Bij elke straathoek heeft hij wel een sterk verhaal. In een blad vol nieuw talent is het zijne het meest onwaarschijnlijke succesverhaal. Zijn eerste clip, ‘Ik Heb Schijt’, met Appa, wilde hij eigenlijk niet opnemen. Het nummer, nooit commercieel uitgebracht, heeft bijna vijf miljoen views. Sjaaks debuutalbum Strijdersysteem verschijnt bijna vijf jaar later bij Top Notch.


92 sjaak

Het eerste wat je opvalt aan Sjaak is zijn stemgeluid. Hij komt niet uit Oost, hij komt Auwst. In een genre waar het woord ‘swagger’ volkomen doodgebruikt is, is hij de personificatie van een persoonlijke, onnavolgbare en aanstekelijke stijl. Sjaak is geen technisch hoogbekwame rapper, hij is iemand die onvermoed een manier heeft gevonden om de manier waarop hij in het leven staat te vertalen naar liedjes. Rapliedjes die alleen door hem gemaakt hadden kunnen zijn. Drie jaar lang stond hij onder contract bij Ali B’s SPEC-label, een tijd waarin hij als gastrapper een paar hitjes scoorde maar als solo-artiest niet van de grond kwam. Waarschijnlijk is hij toch uit een ander hout gesneden. Zeker, Sjaak is minstens zo charmant als Ali. Maar er zit ook een kant aan de artiest die minder geschikt is voor familieconsumptie. Dat zijn basis hem niet was vergeten, bewees ‘Wat is er?’ (2011) niettemin, zijn eerste single op Top Notch. Ruim 1,6 miljoen views inmiddels. DJB: We zijn daarnet door Amsterdam-Oost gelopen. Hoe verbonden voel je je nog met die buurt? ‘Dat is wel een beetje minder geworden, ik woon nu in West. Je hebt in Amsterdam altijd die eastside/westsidedingen, weet je. Maar nog steeds respect toch! Ik ben hier opgegroeid. Voor mij blijft Oost de shit, al is er in de tussentijd veel veranderd. Ik mis het gewoon. Mijn vrienden, de buren, de mensen. Iedereen kent je! Iedereen kende mij. Maar dat heb ik nu in West ook. Ik heb een Turk aan de overkant met een shoarmatent. Als ie mij ziet als ik naar een afterparty ben geweest en ik zet mijn auto geen parkeerkaartje niks – of hij zet een kaartje of de slager ernaast zet een kaartje. Zo aardig!’ DJB: Je hebt altijd bij je oma gewoond, hoe dat zo? ‘Mijn moeder was te jong. Ze ging naar school. Ze is nu boekhoudster voor een groot bedrijf. Ze doet de brandweer van Hoofddorp en Haarlem. En politie. En mijn vader, tja. Dat was één fakking gangster. Ik zag hem bijna nooit. Hij had twee coffeeshops, Honky Tonky en Shabi. Hij heeft elf jaar gezeten in Frankrijk en nu woont ie in Marokko. Tot 2007 mocht hij Europa niet meer in. Toen ik achttien was zag ik hem voor het eerst weer, in Marokko. Hij zei tegen mij: rook je? Dus ik haal een sigaret te voorschijn. Draait hij meteen een hasj-jointje. Hij is nu meer een goede vriend van me. Af en toe ga ik naar Marokko voor vader-zoontijd. PlayStation en alles erop, gewoon met zijn tweeën. Ik ben enigs kind. Ik ben opgegroeid met de broers van mijn moeder. Dat zijn eigenlijk mijn broers. Maar voor de rest: eenmansstrijder!’ DJB: Was je oma streng? ‘Ik heb wel veel pak slaag gekregen, daar ga ik niet om liegen. Ik kreeg veel pak slaag. Alle jongens in de buurt waren ouder dan mij, altijd geweest. Ik ben heel jong begonnen met roken. Iedereen was negentien, twintig, éénentwintig, en ik was vijftien, veertien. Eén keer gingen ze naar de hoeren. Was ik meegegaan. Nou, ik heb mij toch een pak slaag gekregen, gap. Ze had een spies warm gemaakt en me gewoon gebrand, ha ha. Een spies! Dat was de ergste. Ik ben

één keer tegen haar uitgevallen toen ik dronken thuiskwam. Kreeg ik een flashback. Ik heb het hele huis gesloopt. Maar ik hou van mijn oma, echt waar.’ DJB: Heb je een diploma? ‘Toen ik negentien was heb ik de horecaschool gedaan. Ik heb het alleen gedaan omdat ik steeds te horen kreeg: ga naar school, je doet geen moer. Maar goed, hiero, ik doe iets, alsjeblieft. Laat je me nu met rust? Daarom heb ik het gedaan. Maar ik was bezig met muziek, toch? Ik had dit nooit verwacht. Het was mijn niet mijn doel. Ik kom natuurlijk uit de drugswereld, dus ik had een heel andere kijk.’ DJB: Drugs verkopen is lang je inkomstenbron geweest? ‘Je pakt overal een graantje mee. Ik ging veel uit, zo kom je in contact met mensen. Pak je daar een duizendje, tweeduizend, daar weer drieduizend, en zo en zo en zo. En kon ik weer tippen aan die oudere jongen die van alles deden. Ik ben wel jonger, maar ik kan ook een fles op tafel zetten, gap. Begrijp je?’ DJB: Je bent nooit zwaar in de problemen gekomen, zoals je vader? ‘Gelukkig niet, man! Ik heb heel veel erge dinge gedaan. Ik heb één keer vastgezeten, toen was ik dertien. Van de twee jaar die ik had gekregen heb ik twee maanden gezeten. Ik heb echt domme dingen gedaan. Je bent jong, je weet toch? Je hebt schijt aan alles.’ DJB: Hoe is de muziek erin gekomen? ‘In het buurthuis waar iedereen kwam kon je een beetje muziek doen. Ik deed daar nooit aan mee. Ik lachte die jongens altijd uit. Rappers! Sukkels. Een jongen vroeg of ik voor de grap een tekst wilde maken. Ik houd sowieso van muziek, maar nooit iets van rap of zo. Maar het klonk gewoon goed! Ze namen op een bandje op. Twaalf man, iedereen wachten tot ie aan de beurt is. Ze heetten de OG’s. De Onbekende Grootheden, ha ha. Je luisterde die liedjes op de telefoon. Ze waren wel bekend bij mensen, maar ze wisten nooit wie het waren. Jaren later kwam Appa langs. Hij had een harde beat, dat was ‘Ik Heb Schijt’. Ik heb dat liedje met hem opgenomen en maanden later wilde Habbekrats een clip maken. Ik maak geen clips, bradda, heb ik gezegd. Ben je gek! Mensen in de buurt gaan je uitlachen. Ik wóón hier, gap. Uiteindelijk heb ik die shit toch gedaan. En toen ben ik geknald. Hé, dat is die teringlijer van al die andere liedjes daarvoor!’ DJB: Dat was in 2007. Hoe oud ben je nu? ‘Ik ben 26, ik word 27.’ DJB: Je ziet er ouder uit. ‘Ik heb een test gedaan. Weet je hoe oud ik eigenlijk ben? 45.’ DJB: Een medische test? Je hebt het lichaam van een man van 45? ‘Ja, gap. Ik ben fakking 26.’


Ik heb een heel andere levensstijl, gap. Begrijp je ?


96 sjaak

DJB: Je nam de muziek nog niet serieus toen je met Appa ‘Ik Heb Schijt’ opnam. Die clip werd niettemin een groot succes. Dacht je toen: oké, wacht even? ‘Nee... Ik heb wel eens tienduizend in één avond geklaard. Ik was zeventien. Zakken vol met geld! Denk je dat ik dan denk aan rappen? Nu is het een beetje mijn werk, maar ik ben blij dat ik van een ander milieu kom, echt waar. Stel je voor dat ik niet was wie ik ben nu. Dan moest ik echt gaan werken of zo. Als je een bekende rapper bent, is dat moeilijk. Ze kijken clips en hebben toch een ander beeld van je. Ik kan niet ergens gaan werken of zo. Dat is een teken dat het verrot gaat. Het gaat helemaal niet verrot, het gaat lekker! Muziek of geen muziek.’ DJB: Maar jij verdient nog geen geld met muziek, toch? ‘Jawel! Ik zat bij Ali B, toch? Ik heb me de pleuris gewerkt daar, gap. Ik heb fakking veel optredens gedaan. Ik heb die hele fakking Nederland gezien. Ik heb bijna drie jaar lang aan de snelweg gezeten! Ik had bijna acht optredens in de week. Of vijf of vier of elf. Op één dag misschien vijf. Hé gap, die laatste twee ga ik ook niet echt mijn best doen. Fakking helemaal naarboven en dan weer fakking helemaal naar beneden. Dan weer helemaal naar links of helemaal naar rechts. Hé, doag! Na een jaar wordt je een beetje psychisch. Fuck off!’ DJB: Je bent vorig jaar bij Ali B’s label SPEC weg gegaan, er is daar geen album van je uitgekomen. ‘Hun zijn gewoon goeie mensen. Ik heb heb veel geleerd, vooral van de vrouw van Ali. Elk optreden stond ze naast mij, gap! Die kan lekker thuis chillen, doet ze niet. Ze was elke dag met mij, om me te pushen, uit te leggen. Dat ik er weg ben is zakelijk. Nu is het oké. Die kleine zoon van ze belde me laatst. Hé, Sjakie! Dat was mooi om te horen. Het is gewoon een beetje kut gegaan, maar het zijn nog steeds mijn toppers.’ DJB: Die optredens heb je niet meer. ‘Hier in Nederland weinig. In Marokko heb ik wel een paar optredens. Daar krijg ik ook goed geld voor, heel anders dan hier. Discotheken, verjaardagen. Toevallige dingen. Iemand ziet je en zegt hé, ik heb volgende week dat en dat, hoe lang ben je nog hier?’ DJB: Gewoon met je Nederlandstalige nummers? ‘Broer, ik heb Mawazine gedaan. Dat is één van de grootste festivals in Afrika. Kanye West, Shakira. Ik sta daar met allemaal Nederlandse shit! Ze vinden het gewoon hard. Ze staan er met borden: we love Holland, Amsterdam, Mr. Shakes. Ja, gap! Ik moest een uur doen en ik heb maar een showtje van een half uur. Heb ik Appa meegenomen, die is ook bekend daar. Tachtigduizend man!’ DJB: Neem je de muziek wat serieuzer nu je bij Top Notch zit? ‘Nee, man. Gewoon hetzelfde. Bij Ali word je gepusht om te werken. Bij Top Notch laten ze je gewoon je ding doen. Ik ben nu bezig met een album. Het zou in november uitkomen maar ze hebben het verschoven naar eind februari.

Kijk, als dat wat wordt dan gaan we verder. Als het niks wordt, blijf ik sowieso muziek maken. Het sfeertje als je met mensen bent in de studio – jonko’s roken, drankie, gezellig – zo kom ik op die lekkere shit. Ik neem dat wel serieus, maar ik verwacht er niet veel van, laat ik het zo zeggen. Als ik niet met opnemen bezig ben, ben ik met andere dingen bezig. Ik moet ook leven. Ik heb een heel andere levensstijl, gap. Begrijp je?’ DJB: Je hoeft geen succesrapper te worden zoals Gers of Dio? ‘Nederland is klein. Het is zo afgelopen. Hoe lang ga je het nog kunnen doen? Ik ben gelukkig geen eendagsvlieg, het kan nog goedkomen. Ik maak een beetje van alles. Als je artiest bent, moet je niet op één ding blijven. Ik zou mijzelf geen hiphopfan noemen, nee. Hiphop is meer echte hiphop, weet je. Ze maken ook hiphop in het zuiden van Amerika. Texas. Ze noemen het crunk. Ik ga niet naar hiphopfeesten, dat is niet mijn ding. Sowieso house vind ik natuurlijk ook lekker. We kunnen altijd knallen, toch?’ DJB: Waar ga je uit? ‘Tja, uit. In Amsterdam ga je niet uit. Je gaat een drankje doen. Waar gaan we zuipen? Zo is het meer. Als je helemaal naar de tering bent, ga je dansen, sjansen, weet ik veel wat je allemaal doet. Als ik uitga, ga ik helemaal naar Maastricht. Waarom? Je gaat ver, bam. Paar flessen op tafel. Ik ben meer van de cafeetjes. Gezellig Leidse of Rembrandt, van die barretjes. Ik hou niet van die grote feesten, ik hou niet van die drukte. Ik moest optreden op Dirty Ditch. Ik ga niet tussen die mensen lopen, gek! Nee, man. Mensen moeten met je praten. Je gaat niet genieten van die feest. Ik ben ook iemand die altijd alleen is geweest. Spanje? Ik ga alleen daar! Ik heb niemand nodig om te drinken, ik doe het wel zelf. Wat ik zeg, je leert steeds mensen kennen. Waarom? Omdat je alleen gaat, je bent gezellig.’ DJB: Het maakt niet uit of je in Oost bent of West, Maastricht of Malaga. ‘Ik voel me overal wel een beetje thuis. Moet wel.’ www.facebook.com/SjaakDOP


98

essential album TEKST JOB DE WIT

the 2 bears Be Strong Southern Fried


99

Tien jaar, vanaf zijn negentiende, werkte Raf Rundell al in de muziekindustrie. Als promojongen, labelmanager, A&R-man en diskjockey. Toen de recessie hem drie jaar geleden zijn baan kostte, stond hij met lege handen. Wat kon hij nog meer in deze biz? Want dat hij de popmuziek, en de dancewereld in het bijzonder, liever niet wilde verlaten was wel duidelijk. Een vervelend baantje nemen om te overleven? Sterk zijn nu! Hoe is het mogelijk dat iemand zo lang achter de schermen werkt en niet in de gaten heeft dat hij er juist vóór moet wezen? Want Rundell heeft weer een baan, hij is de charmante zanger van een vorsgebouwd en harig tweetal dat met Be Strong een eminent draaibaar debuutalbum heeft gemaakt. De plaat is een liefdesverklaring aan de clubmuziek waar Rundell en zijn muzikale partner Joe Goddard hun hart aan hebben verpand. Het is muziek over muziek, erg meta, en het hele idee klinkt bij voorbaat een beetje bloedeloos. Dat zijn de nummers van The 2 Bears echter allerminst. Die zijn ontroerend, grappig, opzwepend en vooral catchy als de neten. Van Goddard wisten we al wat hij in huis had. Hij is immers de tweede stem van Hot Chip, de toetsenist/producer die af en toe een couplet of refrijn zingt in de beste synthpopgroep die Engeland de afgelopen tien jaar heeft afgeleverd. De Londenaar heeft soloplaten gemaakt (en scoorde vorig jaar nog een hit in Nederland met ‘Gabriel’) die uiteenlopen van techno tot UK-garage, en profileert zich al jaren ook als remixer en dj. Het viel te verwachten dat hij met al zijn ervaring zijn stempel zou drukken op The 2 Bears, en het kan ook niet anders dat hij op productiegebied het voortouw heeft genomen op Be Strong. The 2 Bears zijn trouwens veel meer house dan Hot Chip. En waar poppy house tegenwoordig doorgaans de gedaante aanneemt van goedkope camping-trance, laten de liedjes hier zich beter vergelijken met de dance-pop die eind jaren tachtig en vooral in de jaren negentig met name uit Engeland kwam. Muziek voor en door mensen die geïnspireerd waren door de eerste housegolf maar ook waren opgegroeid met meezingbare hitparadepop. Het stemgeluid van Rundell heeft wel iets weg van dat van Blur- en Gorillaz-man Damon Albarn, geen typische ‘house’-zang dus. Wel hebben The 2 Bears meer dan een beetje opgepikt van de naïef-positieve, gospel-achtige thematiek van veel Chicago-house. Liefde, genegenheid, gemeenschapszin en verbondenheid zijn terugkerende thema’s. Ze hadden zich ook De 2 Knuffelberen kunnen noemen. In ‘Bear Hug’ kan iedereen op een warme begroeting rekening. ‘Time in Mind’, meet steel-gitaar en countrymelodie, is een grappig muzikaal buitenbeentje dat op het tweede gehoor ook een gewoon weer een heel goed en ontroerend nummer is. En zo bevat de plaat wel meer elementen (samples, melodieën, garage- en reggae-invloeden, steeldrums) die een ogenschijnlijk simpele verzameling danceliedjes zoveel detail geven dat ie maar niet gaat vervelen. Sterker nog, langzamer maar zeker ontpopt Be Strong zich als de ultieme pop-plaat voor dancefans en andersom.

Het kan raar lopen in de muziek. De Engelse dj Raf Rundell bleek zelf ook liedjes te kunnen schrijven én zingen. Samen met Joe Goddard van Hot Chip vormt hij The 2 Bears. DJB: We hebben het over pop-house, vind je ook? ‘We mogen misschien graag denken dat we underground zijn, maar dat zijn we niet echt, nee, ha ha. Maar ja, iets als ‘Good Life’ van Inner City is ook begonnen als een underground-ding uit Detroit. Vervolgens bleek iederéén het het omdat het ook een geweldige song is.’ DJB: Ik kan mij voorstellen dat Basement Jaxx een belangrijke invloed was. ‘Enorm, ja. Ik verhuisde naar Brixton toen ik een jaar of negentien was en dat was net toen Basement Jaxx begon. Ze gaven feestjes in een pub in de straat waar ik woonde. Dat was een openbaring. Er werd van alles gedraaid en iedereen had zo’n lol. Uiteindelijk huurde ik een kamer van Felix van Basement Jaxx en heb ik hun platenlabel een jaar of drie gerund. Housemuziek is een vorm waar je een hoop aan kunt ophangen. En de roekeloosheid van Basement Jaxx is zeker een grote invloed geweest. Joe kwam ook op die feestjes, al kenden we elkaar toen nog niet.’ Joe heb je wel leren kennen in het uitgaanscircuit? ‘We hebben veel gemeenschappelijk vrienden en we draaien al zeven of acht jaar min of meer regelmatig samen. In het dj-hok en in de pub hadden we het er altijd over om samen muziek te maken en in tegenstelling tot de meeste mooie ideeën die je hebt tijdens het drinken of het feesten, is deze daadwerkelijk van de grond gekomen. We hebben heel erg dezelfde muzieksmaak en we zijn ook redelijk fanatieke platenverzamelaars. Dit hele album gaat over onze liefdesgeschiedenis met muziek en de Londense clubscene. Ik had nooit gedacht dat ik zelf muziek zou maken of zou zingen. Ik heb altijd wel gedraaid natuurlijk, maar dit is zo ontzettend leuk en bevredigend.’ Wat heeft je overtuigd dat je het in je had om zelf een performer te zijn? ‘Ik ben nog steeds niet overtuigd! Het nummer ‘Be Strong’ komt uit één van onze eerste sessies en toen ik die song had geschreven, zong ik een demo in met het doel er een échte zanger of zangeres voor te vinden. De feedback die we kregen was: waarom laat je het niet gewoon zo? Het is een hele geruststelling om met Joe samen te werken. Hij zit in een echte band met echte platen en echte hits. Als hij het goed vind, ben ik tevreden. Sowieso hadden we dit nooit zo gepland, het is volkomen uit de hand gelopen.’ DJB: Ik moet vragen naar de berenpakken. Dragen jullie die ook tijdens optredens? ‘Dat is volkomen impraktisch! We heten The 2 Bears omdat we groot en harig zijn. Natuurlijk weten we dat het ook iets uit de gay-scene is, en daar komen veel van onze sounds ook vandaan. De pakken zijn gewoon leuk, en beter dan een foto van twee forsgebouwde mannen achter een computerscherm.’


100

cd reviews Helemaal als een verrassing zal het niet komen, maar veel Scuba-fans van het eerste uur moeten wellicht toch even slikken bij het horen van Personality. Daarop hebben de donkerrode dubstep-exercities van Paul Rose’ vorige twee albums grotendeels plaatsgemaakt voor een commerciëler en steviger geluid. Wie afgelopen zomer heeft staan dansen op Scuba’s euforische monsterhit ‘Adrenalin’ snapt waar dat vandaan komt.

Scuba Personality Hotflush

*****

Volgens Scuba is dubstep op sterven na dood. Het avontuur is (weer) te vinden in house. De in Berlijn woonachtige Brit kiest voor Leftfield-achtige drumbeats en vocale loops, gelardeerd met opbloeiende akkoorden die we nog kennen uit de tijd van Jam & Spoon en de Britse rave. Het tempo ligt een stuk lager dan op voorganger Triangulation, toch is Personality Scuba’s meest clubvriendelijke album. Neem ‘Gekko’, een track met een gemeen grommende, Underworld-achtige baslijn en een vette vinylkraak als ritmische aanjager. Ook het sobere ‘If U Want’ is prima voer voor dappere dj’s. Als Rose in de laatste minuut trance-akkoorden bijschuift wordt de ene helft van het publiek waarschijnlijk gek van euforie terwijl de andere helft vertwijfeld met de ogen zal rollen. Dát contrast maakt van Personality zo’n geslaagd album. Hij zal er wat oude fans mee vervreemden maar krijgt er waarschijnlijk duizenden nieuwe voor terug. René Passet

Hans-Peter Lindstrøm pakt hard uit voor de opvolger van zijn eerste soloalbum Where You Go I Go Too (2008). In opener ‘No Release’ neemt hij Philip Glass mee naar de kerk. De orgelmelodie is repetitief in plaats van meditatief, bouwt eerst op naar een fenomenale breakdown en vervolgens de verrassende overgang naar het stuwende ‘De Javu’.

Lindstrøm Six Cups of Rebel Smalltown Supersound

*****

Niks geen midtempo disco, hier gaat onze Noorse vriend met een uitgesproken live-bandaanpak de vloer op met uitbundige italo. Het nummer luistert als een liefdesbrief aan Gino Soccio én Quincy Jones, of misschien als denkbeeldige soundtrack voor zo’n veel te dure Franse reclamespot uit de jaren tachtig van de hand van Jean-Paul Goude. Hoe dan ook, het is muziek die glossy beelden van een opzichtige decadentie en enthousiasme oproept die niet meer van deze tijd zijn. Ambacht dat de ruimte krijgt om krankzinnige vormen aan te nemen met elke vloeiende overgang. Wie  door het speelse geklooi in de eerste minuten van ‘Call Me Anytime’ heen bijt wordt beloond door een opgefokte Balearische jam met zo’n beetje de warmst klinkende kickdrum ooit en een acidlijn als een spannende zonsondergang. Afsluiter ‘Hina’, met zijn spannende opbouw en pulserende synths, is niets minder dan tien minuten subliem gecontroleerd vuurwerk aan het strand. Een passende afsluiting voor deze warme Scandinavische ode aan hedonisme van allerlei soort. Ariën Rasmijn


101

cd reviews Nu het in Nederland met de dag onduidelijker wordt welke weersgesteldheid bij welk seizoen hoort, maakt het eigenlijk niet meer uit wanneer je je album vol zomerse liedjes uitbrengt. In vergelijking met de goed ontvangen platen Catch a Bird en Speed Emotions speelt elektronica een grotere rol dan voorheen in de muziek van de Duitse groep Marbert Rocel.

Marbert Rocel Small Hours Compost

Opnieuw laten ze een dromerige mix van pop, house en jazz horen, mede door de stem van zangeres Antje Spunk Seifarth, wiens stem werkelijk elk liedje laat klinken als club jazz. Waar hun eerste album vooral een luisterplaat was en de tweede meer op dansmuziek gericht, is Small Hours een combi van beiden. Nummers als ‘Lax Sax’ of ‘Little Things’ misstaan niet op de dansvloer terwijl je een liedje als ‘Song for You’ nog dagenlang aan het meeneuriën bent. Knap is hoe ze een eigen sound weten te creëren die voornamelijk leunt op simpele, repetitieve deuntjes en melodieën. Maar het zonnige feelgood-karakter begint halverwege door te slaan waardoor de plaat uiteindelijk te weinig overtuigd. Daarvoor zijn de liedjes op Small Hours te luchtig en zowel tekstueel als muzikaal eigenlijk volstrekt ongevaarlijk. Tom Smeets

***** Hé, alweer een maanplaat. Veertien jaar na Moon Safari presenteert het Franse softpopduo Air zijn soundtrack voor Le Voyage dans la Lune, een stomme film van Georges Meliès uit 1902. Die is schijnbaar in de mode, ook Martin Scorsese’s nieuwe film gaat over de Franse filmpionier. Maar ondanks de naamsovereenkomt heeft dit mini-album weinig te maken met Airs debuutplaat.

Air Le Voyage dans la Lune EMI

*****

Geen zomerse loungepop, maar de meer serieuze sprookjespop die we van hun recentere albums kennen. De beperkte looptijd van deze plaat pakt erg goed uit. Misschien waren er genoeg goede ideeën voor een volwaardige lp, maar door ze in een halfuurtje te proppen, krijg je geen tijd om verveeld te raken. Opener ‘Astronomic Club’ begint met een soort funky hiphopritme met pauken, goed getimede uithalen van een strijkorkest met een snerpende gitaar er doorheen, en werkt toe naar een melancholiek einde met strijkers, zonder beat. ‘Seven Stars’ met zangeres Victoria Legrand van Beach House is mooi onderkoelde pianopop die via zo’n typische sci-fi-aftelscene (‘twenty seconds and counting...’) en een hartslag rustig toewerkt naar een intens eind met rammende kickdrum. De dames van Au Revoir Simone doen mee op de onheilspellende gitaarpop van ‘Who Am I Now?’, een ongemakkelijke harmonie tussen zang en instrumentatie. Enzovoort. Een Air-album waarop genoeg gebeurt, dat is wel eens anders geweest. Jacco Hupkens


102

cd reviews Het moet maar eens afgelopen zijn met die vrolijke en funky muziek, moet John Talabot gedacht hebben. De producer uit Barcelona, die naam maakte met zonnige, Balearische singles waarin enige verwantschap met opgewekte stadgenoten als El Guincho en Delorean te bespeuren was, geeft op zijn debuutalbum melancholie en somberte de vrije hand.

John Talabot ƒin Permanent Vacation

*****

Onheilspellend harpgepluk en een synthkoortje in opener ‘Depak Ine’, gesamplede schreeuwen en duistere orgels in ‘Oro y Sangre’ en een soort zware gitaarriff en vervormde, jankende zangstemmen in ‘Missing You’. De harde, dansbare percussie van Talabots eerdere muziek heeft plaatsgemaakt voor softe synthpopticjes. Een legitieme artistieke keuze met best mooie muziek als resultaat, maar écht indrukwekkende momenten zijn schaars. Talabot spreekt zijn grootste talent namelijk niet aan: het langzaam opbouwen van intensiteit over, pak ‘m beet, negen minuten. Veel nummers op deze plaat zijn half zo lang, en alweer voorbijgekabbeld voordat ze een herkenbare richting op hebben kunnen gaan. Talabot is te getalenteerd om slechte muziek te maken, maar tegen het einde, als de epische Screamadelica-house van ‘When the Past Was Present’ langskomt, compleet meut euforische zangsamples (‘yeah!’), realiseer je je dat ƒin wel wat meer van dat soort momenten had kunnen gebruiken. Jacco Hupkens

Nina Kraviz belandde binnen no-time op vele beloften lijstjes. De Siberische producer, dj en zangeres maakte naam tijdens haar residency in de Propaganda-club in Moskou. Haar faam waaide over naar het westen dankzij de e.p. ‘Pain in the Ass’ (2009), een 12-inch voor het Rekids-label van Radio Slave. Nu is haar debuut er en je hoort meteen hoe anders haar kijk op deep-house is ten opzichte van haar collega’s.

Nina Kraviz Nina Kraviz Rekids

*****

Kraviz’ titelloze album valt juist op door de ondansbaarheid ervan. Het is ook geen verzameling losse tracks, het gaat juist om het sfeervolle geheel. En bovenal: geen aandachtvragerij. De nummers kruipen langzaam onder de huid en blijver daar veel langer zitten dan de meeste techno of house. De beat is telkens net genoeg aanwezig om mee te tikken en hier en daar klinkt een spookachtig synthriedeltje op de achtergrond, waardoor haar hypnotiserende zang de kans krijgt zich te etaleren. Hoewel de nummers in verschillende stijlen en maatsoorten zijn, is er een onderliggende schoonheid die het geheel bij elkaar houdt. Van de dromerige opener ‘Walking in the Air’ tot ambient-afsluiter ‘Fire’. Nina Kraviz is een album dat het het beste klinkt zonder onderbreking. Tom Smeets


103

cd reviews Van alle crossovers tussen dance en rock uit de jaren nul was het Deense WhoMadeWho één van de leukste. Ze braken door in 2004 met de e.p. Two Covers for Your Party, waarop vrolijke electro-rockcovers stonden van Mr. Oizo’s ‘Flat Beat’ en Benny Benassi’s ‘Satisfaction’. Een lijn die ze voortzetten op de eerste twee albums met leuke en sterke dansliedjes. Maar op hun derde album, Knee Deep, was er opeens plaats voor introverte, sombere nummers.

WhoMadeWho Brighter Kompakt

*****

Misschien had het iets te maken met hun overstap naar het Duitse minimal-label Kompakt dat ze opeens voor een serieuzere aanpak kozen maar het kwam de muziek niet ten goede. De nummers voor het vierde album Brighter werden tijdens dezelfde sessies als Knee Deep opgenomen en klinken ook zo. Het begint nog opgewekt met de heerlijke discostamper ‘Inside World’, maar daarna volgt een aaneenschakeling van nummers die het allemaal net niet zijn. Dansbare beats worden volgegooid met sombere en lelijke synths. Basloopjes en gitaarriffjes zijn vaak niet catchy genoeg om te blijven hangen. Maar vooral de zang klinkt vaak droevig en sentimenteel terwijl zanger Thomas Hoffding de liedjes altijd verwarmde met zijn falsetto. Alsof de band een slechte dag had en dit via de muziek van zich af probeert te schudden. Tom Smeets

Onder discofielen geniet de Brit Zaf Chowdry een beruchte reputatie. De ex-werknemer van de Londense platenwinkel Reckless verzamelt al veertig jaar vinylplaten en wordt geroemd om zijn kennis, enorme collectie en interessante handel. Al is de discoplaat die je zoekt nog zo obscuur, Zaf vindt hem voor je. Als je zakken maar diep genoeg zijn. Minder kapitaalkrachtige liefhebbers van het obscure zwarte goud kunnen nu hun tanden stuk bijten op Deep Disco & Boogie, samengesteld door Chowdry en uitgebracht door het Amsterdamse Kindred Spirits-label. Het is zo’n album waarop je nummers vindt die zelfs Joey Negro niet in zijn collectie heeft. Neem opener ‘You Don’t Care’ van China Burton. Gouden violen, kopstemzang en een break waar trainspotters heel opgewonden van worden. Moodymannfans herkennen het wulpse gitaarloopje in Walter Murphy’s ‘Afternoon of a Faun’ onmiddellijk en wie Roy Ayers hoog heeft zitten zal content zijn met het onbekende ‘Rock ’n Roll’ van zijn hand. Redelijk onmisbaar dus voor iedereen die de betere ’70s-dansmuziek serieus neemt. Deep Disco & Boogie Kindred Spirits

*****

René Passet


104

cd reviews De Zuid-Afrikaanse rapgroep werd twee jaar geleden een internethype. De opvallende clips waren doordacht, de muziek was aanstekelijk en het duo Ninja en Yo-Landi Vi$$er bleek een charismatisch stel. Ze vielen nooit uit hun rol. Debuutalbum $O$ was niettemin geen commercieel succes.

Die Antwoord Ten$ion zef

*****

Na een traditioneel vocaal Zuid-Afrikaans begin gaat Ten$ion abrupt over op dubstepbeats met videogamegeluiden en een snerpende rap over hoe meedogenloos Ninja is. ‘I Fink U Freeky’ zet de trend voor de rest, waarbij muziekstijlen zich in hoog tempo afwisselen en teksten zijn doorspekt met quotes uit actiefilms en rapnummers. YoLandi rapt over opwindende jongens op een beat die door 2 Unlimited lijkt te zijn geïnspireerd. Muzikaal bereikt het album zijn hoogtepunt al snel bij ‘Hey Sexy’. Het heeft de meest traditionele hiphopbeat op het album en bevat een tof gesamplede elektrische gitaar. Yo-Landi en Ninja zijn opvallende karikaturen. Hun stemmen doen denken aan die van tekenfilmfiguren. Ze creëren een geheel eigen wereld waarmee ze even weten te fascineren. Maar de onderwerpen zijn flinterdun. Enkele nummers houden enigszins stand, maar de meeste zijn te druk en kennen weinig focus. Die Antwoord probeert hiphop, rave, trance en dubstep te combineren maar het is te veel. Muzikaal en tekstueel is het allemaal niet sterk. Micha van der Heul

Al in 2007 maakte de Japanse producer Goth-Trad zijn debuut op het label van dubstep-godfathers Digital Mystikz. New Epoch komt uit op het moment dat dubstep versplintert. Waar dj’s als Joker en Reso zichzelf te grabbel gooien met platte rommel en Headhunter en Instra:mental als respectievelijk Addison Groove en Boddika op de UK-basstrein springen, blijft Goth-Trad trouw aan het old-school dubstepgeluid.

Goth-Trad New Epoch Deep Medi

*****

De echoënde, blikkerige snares van opener ‘Man in the Maze’ zetten meteen een duistere sfeer neer. Ook ‘Departure’ is een gitzwarte, onheilspellende track die je helemaal meezuigt in de plaat, zoals veel techno dat ook doet. GothTrad is een producer die gaat voor een totaalbeleving. Dat is ook de reden dat hij vrijwel altijd live optreedt in plaats van te dj’en. Geen hits scoren, maar rustig de tijd nemen om een sfeer te creëren. ‘Babylon Fall’, het enige nummer dat vocalen bevat, wordt duidelijk als single gebracht en is ook het meest toegankelijke, maar het is geen vreemde eend in de bijt. Hier en daar is Goth-Trad geïnspireerd door andere sounds. Neem ‘Mirage’, glitchy à la Rustie, of ‘Anti Grid’ en ‘Departure’, behoorlijk door techno beïnvloed en stoïcijns doorbuffelend. Goth-Trad heeft de sfeer en sound van dubstep anno 2006/2007 goed weten te vangen en in een lichtelijk moderner jasje gepresenteerd. Marco Muhring


105

cd reviews Voor een een discoduo duurt het nog best lang voordat ze er een dansbare beat in brengen. Nou heeft Cage & Aviary met ‘Strange Infatuation’ ook meteen een slicke dansvloerhit te pakken, en de opmaat er naartoe is meer dan de moeite waard. Als dance-artiesten op hun debuutalbum graag wat meer van zichzelf willen laten zien, denk ik vaak: doe nou niet. Maar Cage & Aviary heeft de juiste baggage in huis.

Cage & Aviary Migration Internasjonal

De afgelopen jaren verschenen de 12-inches van Jamie Paton en Nigel of Bermondsey op überhippe labels als Dissident, Death From Abroad en Tiny Sticks. De twee Britten voelen zich aangetrokken tot de arty post-punk-kant van jarentachtigdisco, met een slick, grootstedelijk vernis. En ze hebben de muzikaliteit om hun vrij minimale muziek voortdurend een diepere laag mee te geven. De titel van openingstrack ‘Giorgio Carpenter (Director’s Cut)’ legt een aantal invloeden open en bloot. Migration lijkt gemaakt om veel te knappe vrouwen in veel te dure fashion langzaam aan het dansen te krijgen, types die elegant op de hipste house en disco weten te bewegen. Voor het funky ‘Good Egg, Bad Apple’ zullen ze hun cool toch even moeten laten varen. Job de Wit

***** Hij heeft een nogal opmerkelijk carrièreverloop gehad, Leo ‘Zero’ Elstob. Hij was als gisse tiener in de jaren tachtig helemaal bij het vroegste begin van house in Engeland. Als fan, en als amateur-dj. Halverwege de jaren negentig scoorde hij tot zijn eigen schrik een internationale trancehit als helft van Chicane, een groep die hij weer heel snel verliet. Vervolgens stond hij aan de basis van de neodisco, maar op zijn debuutalbum, als veertiger, is hij terug bij de basis.

Leo Zero Acid Life Leo Trax

*****

De titel zou de indruk kunnen wekken dat Elstob de TB-303 heeft afgestoft om eens lekker te freaken, maar Acid Life is iets breder georiënteerd. Niet veel, let wel, dit is een album met tachtig minuten aan dancetracks met diepe wortels. De organische discosound die Leo Zero een paar jaar geleden etaleerde op uitstekende remixen van o.a. Jack Peñate en Florence + The Machine, is nergens te bekennen. Dit is een hóuse-album. Niet meer, maar zeker ook niet minder. Een kwarteeuw in de clubs weet een mens de power van house wel bij te brengen. Acid Life heeft het in overvloed. Een hoop goede energie, met liefde geproduceerd en gedoseerd. Een beetje eendimensionaal, dat wel, maar dat was vast de bedoeling. Job de Wit


106

dvd review TEKST Tom Smeets

Radiohead The King of Limbs: Live from the Basement

*****

Op het vorig jaar verschenen album The King of Limbs liet Radiohead een spannend geluid horen. De band zette geen grote nieuwe stappen mee, maar een herhalingszet was het allerminst. De nummers schipperden tussen echte liedjes en experiment, zonder expliciet een kant te kiezen. In het ene nummer domineerden geluidscollages, dan weer had de onthechte melancholie van zanger Thom Yorke de bovenhand. De songs vergden veel geduld, maar ze beloonden de doorzetters. De vraag was alleen: wie deed eigenlijk wat op de nummers? De ritmesectie leek voortdurend aanwezig en er was ook genoeg elektronica te horen, maar gitaren waren er nauwelijks. En alhoewel de band al jaren de naam heeft van elektronicaband, was er altijd nog genoeg gitaarspel. In deze sessie voor de Live from the Basement-serie van producer Nigel Godrichs is dan eindelijk te zien hoe de nummers precies in elkaar zitten. En ja, gitaristen Ed O’Brien en Johnny Greenwood hebben iets te doen; genoeg zelfs. Ritmisch complexe tracks als ‘Bloom’, ‘Good Morning Mr. Magpie’ en ‘Feral’ zitten vernuftig in elkaar en juist de sub-

tiel gespeelde gitaren zorgen voor de spanning. Een grote hoofdrol is ook weggelegd voor drummer Phil Selway, die (samen met extra drummer Clive Deamer, bekend van Portishead) de telkens net wat afwijkende drumpatronen waanzinnig strak speelt.

Veel nummers van The King of Limbs waren niet gelijk te vatten. Datzelfde geldt ook voor de live-versies. Daarom moet de dvd zeker een paar keer worden opgezet, omdat je dan pas echt in de gaten krijgt hoeveel er in de nummers gebeurt en hoe knap ze in elkaar zitten. Helaas vertaalt die muzikale spanning zich niet naar de beelden. Radiohead is nooit de grootste crowdpleaser geweest en al helemaal in een kale studio is dit niet het meeste boeiende optreden van de band om te zien. Gelukkig staan er naast alle reguliere albumtracks op de dvd ook twee nieuwe songs, pianoballade ‘The Daily Mail’ en het uptempo ‘Staircase’, en de al eerder uitgekomen single ‘Supercollider’. Ondanks de mooie zwartwitfoto’s in het fraai kartonnen boekwerkje is deze Live from the Basement toch meer een fraaie aanvulling dan een heuse toevoeging.


107

mix review ONLINE In Audiopicks kiest DJBroadcast.nl wekelijks de beste mixen uit die online verschijnen. Een van de hoogtepunten van de afgelopen maanden was de podcast die Moon Wiring Club voor Fact maakte. De Britse site noemde de mix zelfs ‘the most transporting, haunting, heartwarming and downright eventful Fact mix we’ve presented all year.’

Moon Wiring Club Fact Mix 310

*****

En dat is te beamen. Wie krijgt het voor elkaar om The Beatles, Clams Casino, Terror Danjah en H.G. Wells op een tracklist te zetten? Of om maar liefst 62 tracks in 65 minuten te mixen en toch nog een spannende opbouw te verzorgen? Maar Ian Hodgsons Moon Wiring Club ís ook een merkwaardige act. Zo is zijn laatste album Clutch it Like a Gonk op een PlayStation 2 geproduceerd met het programma Music. En iedere release verhaalt over een karakter uit het denkbeeldige dorp Clinksell. Die karakters zijn weer geïnspireerd op personages uit jaren-zeventigseries en andere VHS-obscuriteiten, vergeten bordspellen en vreemde kinderboeken. Die absurditeit is precies wat deze mix siert. Hodgson weet op fantastische wijze zijn brede muzieksmaak te combineren met radio- en filmfragmenten waardoor je aan het eind eerder het idee hebt dat je naar een goed verhaal hebt geluisterd dan naar een eclectische mix vol hiphop, techno, pop en ambient. www.factmag.com Tom Smeets

OffLINE Het is niet meer dan rechtvaardig dat Delta Funktionen de eerste mix-cd van Ann Aimee voor rekening mag nemen. De naar Berlijn verhuisde technoproducer is immers hofleverancier van het Amsterdamse platenlabel. Hij bracht er sinds 2008 zeven singles op uit, waarvan ‘Torpor’ de laatste was. Die track staat ook op Inertia, een serie van vier maxisingles die nu gebundeld zijn in een gelikte dansvloermix.

Delta Funktionen Inertia: Resisting Routine Ann Aimee

*****

Ann Aimee is sinds een kleine tien jaar het zusterlabel van Delsin. De twee ontlopen elkaar inmiddels niet veel meer, maar aanvankelijk was het bedoeld als platform voor de diepere laag in techno terwijl Delsin zich volop op de dansvloer richtte. Maar met het tekenen van technozwaargewichten als Mike Dehnert en Roman Lindau zijn die verschillen grotendeels weggevallen, al presenteert Inertia: Resisting Routine ook vernieuwers als Lucy, Skudge en Conforce, wiens ‘When it Appeared’ even elegant als onheilspellend is. Dit is techno voor zowel het hoofd als de voeten, met analoge bedrading en een roestvrijstalen afwerking. Het artwork is zoals altijd van Delta, diemet zijn strakke grafische werk een even grote stempel op Ann Aimee drukte als de muzikanten deden. René Passet


108

hot label TEKST JOB DE WIT

Op elk gegeven moment heb je wel een platenlabel dat de zeitgeist net even wat scherper in beeld heeft dan de rest. Over een paar jaar – maanden wellicht – kan het weer heel anders zijn. Misschien groeit Numbers uit tot een grote indie met respectabele albumartiesten, misschien niet. Maar de sound van begin jaren tien hebben ze in hun vingers. De laatste maanden is elke release essentieel. Als je wel eens naar de Colors-feesten in Trouw en sinds kort Tivoli de Helling gaat, ken je het geluid, maar zo eenvoudig is het nog niet om er je vinger op te leggen. House, UK-garage, r&b en electro zijn de ingrediënten, maar een single van Deadboy kan ook een discotempo hebben en Redinho, na een overrompelende show op Eurosonic begin dit jaar meteen geboekt voor 5 Days Off, stopt een hoop jarentachtigfunk in zijn songs. Mosca bracht speed-garage overuitgend terug met zijn knallers ‘Done Me Wrong’/‘Bax’.

Numbers is een bundeling van krachten, strength in numbers, een fusie van drie platenlabeltjes uit Glasgow de ontwikkelingen in de eigen scene op de voet volgden. Wireblock, mede-opgericht door dj Jackmaster, bracht de eerste releases van Hudson Mohawke en Rustie uit. Stuffrecords bracht de wereld Slugabed en de laatste 12inch van Dress 2 Sweat bleek de opmaat naar het al net zo toonaangevende Night Slugs. Sinds 2010 zijn alledrie opgegaan in Numbers. Rustie, HudMo, Slugabed en Bok Bok zijn het nest inmiddels ontvlogen, maar de scherpe oren achter Numbers pikken nog steeds louter krenten uit de pap. Zelfs Jamie xx, produer van succesgroep The xx, voelt zich er thuis om zijn solotracks uit te brengen. Numbers steekt voortdurend de Schotse over en met de Belg GoldFFinch en het Canadese Sibian & Faun zet de internationalisering voort. Easy as 1, 2, 3.


109

vinyl TEKST René Passet

Vinyl waar je de deur voor uit moet

Het zal de kaalslag onder platenwinkels niet stoppen, maar je moet toch wat. En dus begon het Rotterdamse Clone-label met een Store Only Series, waarvan de singles alleen in een echte platenwinkel te koop zijn. Niet alleen in de eigen Clone-winkel, maar in elke zaak die ze bestelt. ‘Je moet er echt de deur voor uit,’ beaamt platenbaas Serge Verschuur. De singles zijn nergens online te koop. ‘Dat hebben we expliciet bedongen in de contracten. Al kunnen we natuurlijk niet voorkomen dat mensen straks hun exemplaar op Discogs verkopen.’ Er zijn tot nu toe twee singles in de Store Only Series verschenen. Een blauwgekleurde 12-inch van Legowelt en een groen exemplaar van Vernon Felicity. Binnenkort volgen releases van de Utrechtse technoproducer Quince en het Italiaanse talent Marco Shuttle. Op = op en een digitale release zit er niet in. Echt een verzamelobject voor de vinylfreak dus, maar volgens Verschuur is het (S.O.S.!) ook een protest. ‘Allereerst is het een hart onder de riem van de onafhankelijke platenwinkels die

nog overeind staan. Tegenwoordig gaat zo’n tachtig tot negentig procent van de muziekverkoop via online shops. Platenwinkels sterven uit, dat is doodzonde.’ Het fysieke element van de geluidsdrager moet volgens de dj/labeleigenaar niet onderschat worden. ‘Een plaat die je koopt of van vrienden cadeau krijgt heeft veel meer emotionele waarde dan een mp3’tje. Noem mij een romanticus, maar meestal weet je nog wel waar je die plaat voor het eerst hoorde en in welke winkel je hem kocht. Er kleven herinneringen aan.’ Verschuur is niet de eerste die met exclusieve releases klanten naar de winkel lokt. Een evenement als Record Store Day (de derde zaterdag van april) is er zelfs voor uitgevonden. In de jaren negentig had de Detroitse platenwinkel Submerge succes met zijn Somewhere In Detroit-serie. Maar toen was nog niet alles op internet direct te vinden. Serge: ‘Ik heb over dit label echt ruzie gehad met een paar van mijn trouwe klanten. Jongens die al jaren alles van Clone via mailorder kopen en nu mis dreigen te grijpen.’


110

inspiratie TEKST Tom Smeets Beeld Klaas Kleiterp

DJ’s Thomas Martojo en Casper Tielrooij zijn de oprichters van Dekmantel. In 2007 begonnen om feesten te organiseren en twee jaar later uitgebreid naar een platenlabel. In maart vieren ze hun vijfjarig jubileum met drie feesten in het Amsterdamse MC Theater.

The Vision Spectral Nomad Metroplex 1996 Thomas Martojo: ‘De meeste muziek van Robert Hood moet je op een heel hoog tempo draaien om het goed uit de verf te laten komen. Maar bij deze plaat maakt dat niet uit, of je hem nu in een house- of techno-set draait. Robert Hood is misschien wel mijn favoriete technoproducer, een van de weinige artiesten waarvan ik bijna alles heb. Zijn sets werken zo hypnotiserend. Hij was ook de eerste grote held die we met Dekmantel hebben geboekt, en sindsdien waarschijnlijk ook het vaakst. Hij is in ieder geval op al onze jaarfeestjes geweest en hij treedt ook op bij het vijfjarige bestaan. Helemaal zeker weet ik het niet meer, maar ik heb deze plaat volgens mij zelfs gekocht toen ik nog niet eens een draaitafel had. Die zou nog wel een keertje komen, maar die plaat had ik mooi al.’


Choice Acid Eiffel FNAC 1993 Casper Tielrooij: ‘Dit is gewoon een pure trip. Je kan je er als dj dertien minuten lang compleet in verliezen. Het staat compleet op zichzelf. Bij veel techno moet je twee platen door elkaar heen mixen, maar dat is bij deze niet nodig. Je moet hem niet te vaak draaien, het is een echte klassieker. Je moet er naartoe werken in een set, dan is de euforie het grootst. Toevallig heb ik hem ook nog eens van Thomas gekregen, voor mijn zeventiende verjaardag. En dat terwijl ik maar twee platen in mijn leven van hem heb gehad. Laurent Garnier (één van de twee producers van Choice) is de enige artiest die we met Dekmantel steeds niet geboekt kregen. Vanaf het begin lukte het maar niet. Hij is heel kieskeurig, daarom is het extra tof dat hij nu op ons vijfjarig jubileum staat. Eigenlijk wel vet dat de plaat van Thomas van een artiest is die we het vaakst hebben geboekt en die van mij van een artiest is de we al zo lang wilden hebben.’


113

Testlab TEKST Hans Verhaag

Korg SV-1 Er zijn van die muziekinstrumenten die maar niet ouderwets willen worden. Natuurlijk kun je het dan hebben over alle blaas- en strijkinstrumenten die meer oorlogen hebben overleefd dan iemand kan navertellen, maar ook recentere uitvindingen hebben in een betrekkelijk korte tijd de status van klassieker weten te bereiken. De meest tot de verbeelding sprekende voorbeelden daarvan zijn wellicht de elektrische piano’s van Rhodes en in mindere mate Wurlitzer. Dankzij hun warme, nostalgische sound gaan ze al jaren mee. Inmiddels heeft die populariteit ervoor gezorgd dat de originele instrumenten vrij onbetaalbaar zijn geworden. Daarom, maar ook omdat ze door hun gewicht, leeftijd en bouwwijze niet bijzonder praktisch zijn in het dagelijkse gebruik, kunnen we blij zijn dat Korg de SV-1 heeft ontwikkeld. Toevoeging: Stage Vintage Piano, een predikaat dat het instrument meer dan verdient. De SV-1 biedt namelijk een keur aan klanken van vermaarde elektrische en vroegelektronische piano’s. Hij is daarbij bijzonder handzaam en praktisch vergeleken met zijn beroemde erflaters, zeker op het podium. De klank is niettemin het belangrijkste natuurlijk, en daarover kun je kort zijn: die klopt. Van de op samples gebaseerde EDS-klankmodule van Korg wisten we al dat ie zijn werk goed doet, maar de piano’s, orgels en (vroege) synths waarin de SV-1 voorziet klinken onverwacht overtuigend. Dat heeft alles te maken met de keten waarin de klank met eerbied voor het verleden wordt gevormd: binnen de SV-1 gaat het signaal achtereenvolgens door een driebands EQ, een preeffectprocessor die zorgt voor verschillende compressiemogelijkheden en een wah-effect, een amp-modelingsectie die is voorzien van een heuse buizenversterker (waarin je kunt kiezen tussen verschillende piano- en orgelversterkers), een processor voor modulaties als de bekende chorus-,

flanger- en phasereffecten (en voor de organisten onder ons: een overtuigende rotor), een delay/reverb-processor en ten slotte een limiter om al dat retro-geweld een beetje in de hand te houden. De klanken die je door deze keten stuurt, in totaal 36, zijn onderverdeeld in zes categorieën: elektrische piano’s, vroegdigitale piano’s, clavinetten, akoestische piano’s, orgels, en een groep met met name ’70s-synths, denk aan een stringensemble. Verwacht dus geen 4800 presets waarin je nooit je weg zult vinden, maar 36 topklanken die je met de verschillende processoren regelrecht naar de eerste helft van de seventies catapulteren. Die meer-is-minderbenadering vind je min of meer ook terug in de fysieke uitwerking van de SV-1. Geen menu’s, honderden banks en eindeloos gepiel met shift- en alt- knoppen, je kunt op de draaiknoppen op het dashboard gewoon zien wat je in de verschillende secties doet. Daarbij is de SV-1 voorzien van acht voorkeuzeknoppen, waarmee je je favoriete instellingen direct kunt oproepen. Hij is leverbaar met zowel 73 als 88 toetsen en in verschillende kleuren, ronduit mooi en stevig vormgegeven, met een knipoog naar het verleden. Met name in combinatie met de optionele poten komt die goed uit de verf. Voor de echte orgelfetishisten is het juweeltje zelfs leverbaar met omgekeerde zwart-wit-toetsen, prachtig! Moeten we het nog hebben over randzaken als usb-, midi-, pedaal- (pianisten en organisten opgelet: drie stuks!) en audioconnectors, of software waarmee je bijvoorbeeld je klanken beheert en de limiter naar eigen wens afstelt? Eigenlijk niet, want deze emulator is gewoon compleet. De SV-1 is niet de eerste ‘moderne’ digitale stage-piano die pretendeert om al dit beroemde geluid betaalbaar en praktisch te bieden, maar hij is wel de eerste die daarin niet teleurstelt.


115

Testlab TEKST Hans Verhaag

Arturia Analog Experience - The Laboratory Stel, je verzamelt alle virtuele muziekinstrumenten die je als vermaard plugin-bouwer hebt gemaakt en je creëert één nieuwe user-interface die je in staat stelt om uit duizenden presets te kiezen, te stapelen, te tweaken en al wat niet meer. En je dat bovendien allemaal laat doen op een controller met 49 toetsen waarop de high-end karakteristieken zijn meegelever. Dan heb je het over Analog Experience – The Laboratory, de liefdesbaby van Arturia. The Laboratory is Arturia’s vlaggenschip onder de hybride synthesizers, zoals ze het zelf noemen. Dat zijn synths die gebruik maken van zowel software (de klankmodule) als hardware (de controller). Arturia put uit behoorlijk veel ervaring. De inmiddels jaren oude, originele Analog Factory is een uitstekend product. Wie het Franse Arturia kent, zal zich over de klankmodule weinig zorgen maken. The Laboratory put uit de respectabele nalatenschap van Arturia’s softsynths van weleer, zoals de Minimoog V of de CS-80V. Hoewel deze modellen al lang bestaan, is het nog geen andere softwarebouwer gelukt om betere emulaties van deze legendarische synths op de markt te brengen. De concurrentie is – hier speelt smaak misschien een rol – ver te zoeken. De Analog Experience-software bundelt de drieduizend top-presets uit het Arturia-assortiment in een user-interface die aan de oorspronkelijke Analog Factory doet denken. The Laboratory gaat echter een paar stappen verder, en vooral dieper. Zo kan je de presets veel uitvoeriger aanpassen dan eerder. Zeker wanneer je gaat voor de bundel met zeer complete V-collectie, in welk geval je de preset voor maxi-

male aanpassingsmogelijkheden kunt tweaken binnen de oorspronkelijke soft-synth. Daarnaast zorgt The Laboratory er middels ‘scenes’ voor dat je in een handomdraai sounds over verschillende secties van je toetsenbord kunt verdelen en stapelen. Naast productielaboratorium kan deze Analog Experience dus ook prima als performance-monster dienen, zeker gezien de voorziene (drum-)loops en de hands-on effectiviteit van de controller. Die controller is een klein kunstwerkje op zich. Op het eerste oog is er weinig bijzonders aan het keyboard, maar bij nadere inspectie valt op dat je met The Laboratory méér speel- en tweakplezier hebt dan met een elke andere usb/ midi-controller-setup. Dat komt omdat de controls naadloos zijn afgestemd op de software. Die verregaande integratie zorgt er voor dat je van mapping en ander dikwijls nodeloos gecompliceerd gedoe geen last hebt. Mocht je daar overigens wel om verlegen zitten: de controller laat zich ook gewoon voor de kar spannen als universele controller, waarbij de software het mappen wel een stuk makkelijker maakt. Ten slotte mag niet onbesproken blijven dat Arturia er ook een juweeltje van heeft gemaakt: hout en aluminium? Dan merk je eigenlijk pas hoezeer je plastic gewend bent. Daarnaast blijft het geluidsassortiment en de wijze waarop je dat al dan niet real-time kunt tweaken een verleiding op zich, je zou bijna denken aan het woord benchmark. De manier waarop de overkoepelende software die enorme schat (als je voor de bundel gaat) beschikbaar maakt, zorgt er voor dat je met Analog Experience – The Laboratory belachelijk veel synth in huis haalt voor een nog belachelijker prijsje. www.arturia.com


116

in de studio met... TEKST Eelco Couvreur Beeld Arenda de Hoop

lokaal ontmoet internationaal De volledig gereviseerde, veertigkanaals analoge mengtafel werd ooit gebruikt door de Golden Earring. Spiksplinternieuwe Korgs schreeuwen om aandacht naast tot de verbeelding sprekende vintage pronkstukken als de Roland Jupiter-6 en Juno-60. Twee dikke Dynaudiomonitorspeakers pompende rollen de kickdrums door de controlekamer als we de zojuist in gebruik genomen opnameruimte in Amsterdam-Oost betreden. Het speelkwartier voor technoproducers Carlos Valdes en Sandrien is in volle gang. Welkom in de Red Bull Studio Amsterdam, het ultieme lab voor muzikaal talent. ‘Deze subwoofer is groter dan de gemiddelde koelkast.’


118 titel


119 titel


120 in de studio met...

Na Los Angeles, Londen, Kaapstad en Auckland heeft nu ook Amsterdam zijn eigen Red Bull Studio. Dat de dames en heren van het energiedrankje zich graag identificeren met de muziekwereld is bekend. De internationale Red Bull Music Academy, waar jonge muzikanten twee weken lang lezingen en workshops krijgen van de groten der aarde, is al jaren succes. In 2009 maakte onze hoofdstad kennis met Red Bull’s muzikale dadendrang in de vorm van het Rooms of Red Bull-project op de Wallen. Het verschil zit hem dit keer niet alleen in de duur van het project (de nieuwe studio is sowieso de komende drie jaar beschikbaar), ook de faciliteiten zijn qua niveau naar een hoger plan getild. Dit alles resulteert in een karrevracht aan mogelijkheden voor muzikaal talent. Als locatie is gekozen voor MuzyQ, op steenworp afstand van het Oosterpark. Het gebouw zelf behelst alles wat een muzikant zich kan wensen. Oefenruimtes, studio’s, muziekwinkels, een pianostemmer en een café dat dankzij een gemoedelijke mix van uiteenlopende types muzikanten creativiteit ademt. Omdat de nodige eisen werden gesteld aan de kwaliteit van de studio, duurde het meer dan een jaar voordat het definitieve resultaat werd goedgekeurd. Daarmee heeft Amsterdam aansluiting gekregen op het bestaande netwerk van internationale Red Bull Studio’s. De set-up van de studio’s komt wereldwijd overeen, zodat muzikanten die bijvoorbeeld ‘s avonds in Paradiso spelen, overdag kunnen inpluggen en verder kunnen werken aan een track die ze

de dag daarvoor in Londen hebben gemaakt. Maar bovenal bieden de studio’s de kans aan jong talent om zich in een professionele omgeving te ontwikkelen. Iedereen met een goed idee en de juiste motivatie kan zich aanmelden om onder begeleiding van gecertificeerde engineers gebruik te maken van deze muzikale snoepwinkel. SAE-kennis is inclusief Jeiel Graanoogst is namens SAE Institute Amsterdam een van de verantwoordelijke technici in de studio. Onder leiding van twee hoofdengineers werken diverse SAE-alumni op technisch gebied samen met de muzikanten. Met zichtbaar genoegen leidt Graanoogst ons rond, te beginnen in de zogenaamde live room, die wordt gedeeld met de commerciële studio House of Virgil. Dubbeldikke muren verraden perfecte isolatie. ‘Dankzij de enorme ruimte is het mogelijk om een echt livegevoel te creëren,’ aldus Graanoogst. ‘Daar komt bij dat je de apparatuur die je hier ziet staan niet zomaar in elke studio aantreft. Twee klassieke Marshallgitaarversterkers, een Vox-versterker, twee basversterkers… maar dit vind ik persoonlijk het leukste,’ zegt hij met een twinkeling in zijn ogen. ‘We hebben een paar classic microfoons hier liggen.’ Met zorg wordt een stuk bubbelplastic ontvouwd. ‘Kijk, de Neumann U87. Hier zijn heel wat Beatles-albums mee opgenomen. En met deze Shure SM7 wordt vrijwel iedere radiostem vastgelegd. Wat je smaak ook is, je vind hier altijd iets waar je mee uit de voeten kan.’


125 in de studio met...

Via een enorm raam kijk je vanuit de opnameruimte recht de controlekamer in. Het uitzicht doet producershanden jeuken. De Roland Jupiter-6 en de Juno-60, synthesizers die het elektronische geluid van de jaren zeventig en tachtig medebepaalden, werden geleend uit een privécollectie. Diverse sponsoren zorgden voor de balans tussen vintage en modern. Zo heeft Voerman uit Enschede een blik synths en piano’s van Korg opengetrokken (o.a. de microKorg XL, de R3 en de SP250), en met het Zeeuwse Bax werd afgesproken dat allerhande studiomaterialen zo nodig mogen worden bijbesteld. ‘Alles is zo ingericht dat ook muzikanten die relatief onbekend zijn met het technische aspect van een studio hier makkelijk kunnen werken.’ Graanoogst is duidelijk over de rol die hijzelf kan spelen in de studio. ‘De artiesten moeten wat performance betreft alles geven, vervolgens is het onze taak om het zo goed mogelijk te laten klinken. Er is geen goede of foute manier om iets te doen want muziek blijft een kwestie van smaak. Maar doordat je hier met zo’n professioneel team werkt, vliegen de ideeën over tafel en kom je telkens weer tot een formule die werkt. Dat is wel bijzonder.’ Guerilla Speakerz Twee producers die al gretig gebruik hebben gemaakt van alle mogelijkheden die de studio biedt, zijn Marlon Yasol en Daniel Scholtens, oftewel Guerilla Speakerz. Niet minder dan twaalf tracks hebben ze in korte tijd geproduceerd en afgemixt. Opvallend is het feit dat de twee in de Red Bull Studio de eerste serieuze stappen hebben gezet als producers. ‘Zo nu en dan maakten we muziek, maar er zat geen regelmaat in,’ vertelt Yasol. ‘Dat waren vooral veel samenwerkingen dus nu voelt het alsof we eindelijk echt zijn begonnen met ons eigen ding.’ ‘In deze studio hebben we een eigen sound ontwikkeld,’ vult Scholtens aan. ‘Als dj’s draaien we een mix van electro en fidget-house, maar onze muzikale achtergrond ligt in de UKgarage. Toen dat geluid weer populair werd, zijn we daar dieper ingedoken en hebben we geprobeerd om het ons als producers eigen te maken. In het verleden werden we veel geboekt op feesten van Red Bull, en op een gegeven moment kwam de vraag wat onze volgende stap zou zijn. Dat ging dan met name over het maken van eigen tracks. Vanuit Red Bull werd aangegeven dat ze met iets bezig waren dat ons op weg kon helpen. Dat iets was deze studio.’ Een laptop, een paar gare speakers, gekraakte software en een tweedehands midi-controller, op meer gereedschap hoeven beginnende producers doorgaans niet te rekenen. Logisch dus dat het voor Guerilla Speakerz wennen was toen ze uit het niets de beschikking kregen over een professionele mengtafel, high-end speakers en synthesizers die zelfs professionals doen watertanden. ‘Ik moet eerlijk toegeven dat het best overweldigend was. Samen met de mannen van het SAE gingen we één voor één alles af. Wat doet dit? Hoe werkt dat? Op het gebied van techniek was die hulp essentieel en ontzettend leerzaam. Wij weten welk geluid we willen hebben, zij laten het daadwerkelijk uit het instrument komen. Dus je begrijpt,

toen we hier een paar uur hadden doorgebracht wilden we eigenlijk niet meer weg.’ En dus werd er stevig geëxperimenteerd met onder andere de Korg SV-1 en vooral de twee Jupiters van Roland. ‘Daar komen zulke bizarre industriële geluiden uit, dat is digitaal gewoon niet na te maken. Daar komt nog bij dat elke keer als je hoest er weer een latje verschuift – heb je weer een ander geluid.’ Behalve Guerilla Speakerz vonden ook producers en bands als Boris Werner, Perquisite, Zwart Licht en The Crowns al hun weg naar de Red Bull Studio, maar het duo was tot nu toe het productiefst van allemaal. ‘Deze plek zorgt voor zoveel inspiratie. Door, door, door wilden we. Nu liggen er twaalf tracks die op wat kleine dingen na helemaal af zijn.’ Twaalf tracks waarvan er binnenkort zeker drie uitkomen op het King Pigeon-label van de Engelse dj/producer Warrior One, bekend van onder andere een Fabriclive-mix en remixen voor Foals en Bonobo. ‘Hij wilde ze eigenlijk allemaal, maar het is beter om het te spreidden, ha ha.’ En nu? Wat zijn de plannen nu al die studio-uren tot een concrete release hebben geleidt? ‘Ik denk dat we lekker zo door gaan. Als je ons de komende maanden zoekt, zitten we waarschijnlijk hier.’ www.redbullstudio.nl

Toen we hier een paar uur hadden doorgebracht wilden we eigenlijk niet meer weg


3

voorwoord Beeld 310k

De twaalfde editie van 5 Days Off staat voor de deur, van 7 tot en met 11 maart in Melkweg en Paradiso, en daar zijn we apetrots op. Het heeft weer vele slapenloze nachten, kapotte deuren en overbelaste servers gekost, maar al het vertrouwen is er dat het weer een editie wordt om van te smullen. Een van de nieuwe hoogtepunten is de nauwe samenwerking met DJBroadcast. Samen hebben we de prachtige DJB5DO-flipcovereditie gemaakt die je nu in handen hebt. Nog even in het kort waar 5 Days Off voor staat: sinds 2001 is ‘t hét stadsfestival voor elektronische muziek en aanverwante kunsten in Amsterdam. Say what?! 5 Days Off is de plek om de vetste bands te zien, de tofste dj’s en vooral ook heel veel nieuw talent. Maar dat is nog niet alles. Het niet-muzikale deel van het festival, 5 Days On, presenteert dit jaar een veelzijdig themaprogramma over uitgaan. Met exposities, fotografie, film, media, literatuur en andere kunstdisciplines. Waar ik naar uitkijk is bijvoorbeeld het onderdeel Echt Gebeurd, waargebeurde uitgaansverhalen met Micha Wertheim en Paulien Cornelisse in de Balie. Maar ook de rauwe fotografie van Sven Marquardt in de Melkweg Mediaroom wordt heel bijzonder. Marquardt is de portier van de Berghain in Berlijn en tevens een zeer goede fotograaf. 5 Days Off brengt verdieping in de nacht. Volg je me nog? Misschien zegt dit je iets: Flying Lotus, Daft Punk, DJ Shadow, Deadmau5, Dixon, Richie Hawtin, Jamie Lidell, Chris Cunningham, Hot Chip, M.I.A., Tiga, Matthew Herbert en zoveel meer helden van nu die ook ooit op 5 Days Off stonden. En nu is het 2012. Muzikaal gaan we weer alle kanten op, van de zestienkoppige discoband Escort uit New York tot Berliner techno en house van Ben Klock en Steffi. En van het Franse mashupwonderkind Madeon tot levende legende Jeff Mills, die een zeven uur durende set verzorgt. Extra veel aandacht deze editie is er voor dubstep: Doctor P, The Gaslamp Killer, Noisia, Presk, Mala’s DMZ en vele anderen. BAM! We zien je gewoon @5DO. Daan Spoek, festivaldirecteur


5

index

3

VOORWOORD 7

PARTNERS 8

NIEUWS 11

ROBIN DE PUY 14

ESCORT 20

MONOLAKE 24

CABLEGUYS & GIRLS 30

PRESK 32

PROGRAMMA


7

partners

5 DAYS OFF IS PRESENTED BY:

SUPPORTED BY:

PARTNERS:

SPONSORS:


8

news TEKST Tom Smeets

Jeff Mills heeft een jubileum te vieren Jeff Mills is synoniem aan techno en liet al in de jaren negentig het zweet van de muren gutsen. De 48-jarige Amerikaan tourt momenteel de wereld rond om zijn nieuwe album 2087 te promoten. Een prachtige plaat die de scifi-techno (want gebaseerd op de film Cyborg: 2087) van zijn voorgangers op een schitterende manier voortzet. Op 5 Days Off wordt het een extra groot feestje, want hij zet er een speciale show neer ter ere van het twintigjarige bestaan van zijn muzieklabel Axis. Wees erbij als The Wizard zijn futuristische hogesnelheidstechno als messcherpe ijspegels de zaal instuwt. Het is gevaarlijk dat hij al op de tweede avond staat want het wordt waarschijnlijk een ware uitputtingsslag waar je de volgende drie dagen nog van moet bijkomen.

Vodafone Firestarters Tijdens 5 Days On zal ook weer een nieuwe versie van Vodafone Firestarters plaatsvinden. De rondreizende talkshow staat op donderdag 8 maart in De Balie, bij het Leidseplein. De moderators, gasten en onderwerpen worden kort van tevoren bekend gemaakt. Er wordt gesproken over onderwerpen rondom het thema innovatie. Voor het programma worden discussies tussen trendwatchers, goeroes, vakneuroten en experts binnen verschillende sectoren aangewakkerd via Twitter  en  Facebook. Op deze social media wordt dan ook de basis gelegd voor de gespreksinhoud aan tafel. Het publiek kiest dus eigenlijk waarover gepraat wordt. De talkshow vindt altijd plaats bij evenementen rondom mode, muziek, technologie en/of kunst. Eerder stond Firestarters al op het Amsterdam Dance Event, STRP en Eurosonic Noorderslag. www.vodafonefirestarters.nl


Groningen geeft een feestje in Amsterdam Onder de naam Noisia Invites organiseren de Groningers misschien wel hét drum-‘n-bassfeest van het jaar. Samen met bevriende producers Alix Perez, Phace, Black Sun Empire, Zero T, Posij, en Hybris staan ze in de Melkweg. Noisia is een van de redenen dat er een onwijze drum-’n-bassrevival is ontstaan. Sinds de release van het album Split the Atom (2010) hebben ze bewezen tot de eredivisie te horen met optredens over de gehele aardbol en producties voor een uiteenlopend stel artiesten, van Kraantje Pappie (ook op 5 days Off) tot Korn (niet). Samen met hun bevriende producers brengen ze een mix van drum ’n bass, electro en dubstep. Op 5 Days Off wordt het waarschijnlijk de avond met zowel de meeste beats per minuut als de hoogste decibellen.

Indiepop en dancemuziek Nuno Dos Santos komt weer naar 5 Days Off met zijn platentas en zijn goede humeur. De Utrechter stond met zijn slimme mix van verschillende stijlen en eigen werk al eerder op het festival. Op dit moment is hij bezig met een nieuw clubconcept, HIFI genaamd. Samen met zijn muzikale partner Patrice Bäumel heeft hij een opvolger bedacht voor hun befaamde avonden in 11 en Trouw. Een avond die een brug moet slaan tussen indiepop en elektronische dansmuziek. Waar Arcade Fire, Metronomy en Crystal Fighters samen met Joy Orbison, Nicolas Jaar of Apparat worden gedraaid. Maar denk niet aan de muffe geur van school- of studentenfeestjes; er moet een tomeloze ‘headbanging, crowdsurfing’ energie hangen. Benieuwd of daar al iets op 5 Days Off van te merken is.

Redlight Radio vanuit de kelder Voor wie niet alleen voor de grote namen naar 5 Days Off komt is de kelder van Paradiso een goede plaats om te vertoeven. Er staan wat minder bekende acts geprogrammeerd, maar die zorgen natuurlijk wel voor ijzersterke optredens. Deze editie host Redlight Radio de benedenruimte. Het online radiostation zendt normaliter uit vanuit een oude peeskamer op de Amsteramse Wallen. Ze bestaan inmiddels bijna anderhalf jaar en met de regelmaat van de klok komen er artiesten die je ook kent uit het nachtleven setjes draaien. Naar 5 Days Off nemen ze elke avond een gast-dj mee. Zo zullen Casper Tielrooij, Faberyayo en Cinnaman, Eagleman, Boston Strip en Future Vintage elk een nacht voor de muziek zorgen.


11

special TEKST Tom Smeets Beeld Robin de Puy

Voor 5 Days On probeerde fotografe Robin de Puy vast te leggen hoe we uitgaan. Ze besefte dat we net zo lief thuisblijven. Het resultaat is een serie portretten van feestjes in kleine ruimtes. Ze toont verschillende groepen in besloten kring: van gitaarspelende junks tot modebewuste jongeren en bridge spelende ouderen.


12 robin de puy

DJB: Wat voor werk maak je? ‘Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in mensen. Ik wil weten wie iemand is, wat zijn drijfveren zijn. Mensen waar ik, of anderen, snel bang voor zijn, die wil ik fotograferen. Mijn eigen nieuwsgierigheid is dan ook mijn inspiratie voor het fotograferen. Het helpt dat ik niet zo snel een oordeel heb over mensen, waardoor ik denk dat ik vooral heel eerlijke foto’s maak.’ DJB: Waarom fotografeer je bij een expositie over uitgaan juist mensen thuis? ‘Iedereen heeft die Dance Valley-achtige foto’s wel gezien. Daar heb ik niks aan toe te voegen. Ik moest het dus anders doen. Ik las een nieuwsbericht over de toenemende hoeveelheid discotheken die failliet gaan, van daaruit ben ik gaan nadenken en kwam ik tot de gedachte dat we eigenlijk ook thuis uitgaan. We vieren veel thuis: verjaardagen, oud en nieuw, maar ook kleine huisfeestjes. Dat geldt voor zowel ouderen die met zijn allen een potje bridgen, als een groep junkies die een bandje opricht en gezamelijk thuis optreedt.’ DJB: Waarom heb je juist deze mensen gefotografeerd? ‘De meeste ideeën ontstaan heel spontaan. Ik wist bijvoorbeeld al een aantal jaar van het bestaan van die junks. Ik hoorde erover bij de oprichting van het huis in Den Haag waar ze worden opgevangen. Ze hoefden niet te stoppen met gebruiken, ze kregen gewoon onderdak. Zoiets hoor ik, maar ik weet vervolgens nog niet wat ik ermee kan. Toen kreeg ik deze opdracht om uitgaan in beeld te brengen en begon er bij mij wel iets te ratelen.’ DJB: Op welke foto uit deze expositie ben je het trotst? ‘Ik denk dat deze serie anders is dan mijn meeste werk. Hij is veel meer op een documentairemanier gefotografeerd. Normaal richt ik mij meer op één persoon, nu moest ik echt op groepjes focussen. Maar er zit bijvoorbeeld een portret bij van een oudere vrouw bij een plant die ik wel goed vind. Ik hoefde weinig te zeggen, ze zag mij met de camera en wilde meteen op de foto. Het mooie is: zo is zij. Vaak moet ik nog iets zeggen, maar ze ging gewoon zo staan. Het is een heel eerlijke foto. En dat is precies wat ik in mijn foto’s wil laten zien. Eerlijkheid en oprechtheid. Bij die junkies had ik ook zielige hoopjes mensen in beeld kunnen brengen, maar dat waren ze niet. Zij vieren op hun manier feest.’ DJB: Wanneer begon de interesse voor fotograferen? ‘Ik ben niet zo iemand die al vanaf haar babytijd aan het fotograferen is. Pas op mijn zeventiende ontstond echt de interesse voor fotografie. Toen wilde ik naar Afrika om mensen te fotografen. Alleen daarvoor, niet voor vakantie of ontwikkelingswerk, gewoon om mensen te fotograferen. Ik heb geen idee waar het vandaan kwam, maar ik wilde het per se doen. Vanaf toen besefte ik dat er meer mee wilde doen.’ DJB: Maakte je daar ook je eerste foto? ‘In ieder geval wel de eerste die me is bijgebleven. Dat is er eentje van een meisje op de markt, waar ik toen een portret van heb geschoten.’

DJB: Besefte je toen ook dat je talent had? ‘Nee, helemaal niet. Ik heb hem gebruikt voor mijn intakegesprek maar ik zag vooral wat er allemaal fout aan was. Ik was verschrikkelijk perfectionistisch. En nu nog. Het kan altijd beter.’ DJB: Geniet je dan wel van je successen? ‘Zodra ik een nieuw doel in mijn carrière heb bereikt, kan ik daar wel enkele minuten van genieten, maar dan ga ik weer op zoek naar iets nieuws. Ik ben superblij met hoe het nu gaat, maar ik zou nooit op dit niveau willen blijven zitten. Ik kan nu in Nederland voor een paar bladen werken en er komen mensen naar mijn werk kijken. Dat is allemaal fantastisch, maar ik zit met mijn hoofd al wel bij de volgende stap. Ik bedoel, mijn doel was om de cover van Volkskrant Magazine te schieten, maar dat is al gelukt. En ik ben pas 25. Maar dan stop je er toch niet mee. Dan bedenk je weer een nieuw doel, een nieuwe uitdaging.’ De Puy studeerde in 2009 af aan de Fotoacademie en won toen de Photo Academy Award. Haar expositie Out@Home is t/m 1 april te zien in het Amsterdam Museum. www.robindepuy.com


14

feature TEKST JOB DE WIT Beeld lisa guidetti

escort

Escort is de sensatie van het New Yorkse live-circuit, en zo ontzettend veel optredens heeft de band niet eens gedaan. Ze zijn namelijk met zijn zestienen en het is heel moeilijk om zo’n omvangrijke groep professionele topmuzikanten voor een grijpstuiver bij elkaar te krijgen. Zelfs in de hoogtijdagen – zo’n dertig jaar geleden – werd disco zelden live op het podium gebracht en tegenwoordig is het helemaal uniek om de rijk georkestreerde dansmuziek tot in de puntjes uitgevoerd te zien. Zes jaar na de eerste 12-inch komt Escort voor het eerst naar Europa en staan ze op 5 Days Off.


16 escort

‘Ja, dat is nogal wat,’ beaamt toetsenist Eugene Cho. Samen met gitarist Dan Balis vormt hij de kern van Escort. De twee kennen elkaar van een electronische-muziekproductieklas in college, eind jaren negentig. Na een paar gezamelijke houseproducties verscheen in 2006 ‘Starlight’, de eerste Escort-single. Het titelloze album kwam uiteindelijk afgelopen najaar. DJB: Het is nogal wat, dat kan je vrij letterlijk nemen. Komen jullie alle met zestienen? Balis: ‘We kunnen het ons niet permitteren om de hele band over te vliegen. Het lijkt er op dat we met ergens tussen de negen en tien mensen komen en dat we de band vervolgens aanvullen met wat plaatselijke strijkers en blazers. We zijn nog even op zoek maar daar komen we hopelijk wel uit.’ DJB: Dus voordat de eerste optredens beginnen moet je nog even goed oefenen. Balis: ‘Omdat we met zoveel muzianten spelen, gebeurt het heel vaak dat we even iemand moeten vervangen. Het is niet te doen om dezelfde mensen voor elke show bij elkaar te krijgen. Het gebeurt regelmatig dat iemand voor een één of twee optredens invalt. Alle muziek moet dus heel goed gepland en uitgeschreven zijn, in ieder geval voor de strijkers en de blazers. Als je een beetje goed noten kunt lezen is het niet zo moelijk om in te springen.’

Het vioolgeluid loopt in de tientallen miljoenen dollars DJB: De kern bestaat uit jullie tweeën en dan is er natuurlijk zangeres Adeline Michèle. Moet ik het een beetje zien als een ui, met verschillende lagen muzikanten die meer of minder bij Escort betrokken zijn? Cho: ‘Dat is wel een goede omschrijving. Na ons drieën komen drummer Ben Herson en onze gitarist Mark Tewarson. Zij zijn er altijd bij geweest. Voor de achtergrondzang, de percussie, de strijkers en de blazers hebben we mensen met wie het liefst werken en die meestal ook wel meedoen, maar het komt wel eens voor dat iemand niet kan. Toen Dan en ik begonnen met het maken van houseplaten, deden we dat op basis van samples, maar langzaam maar zeker sloop er steeds meer livemuziek binnen. We luisterden naar de platen die op die housetracks gesampled waren. Toen we zelf ook zoiets wilden doen, lukte dat gewoon niet meer met samples.’

DJB: Hoe hebben jullie de muzikanten gevonden? Je kan moeilijk een oproep doen voor ‘discomuzikanten’ want wie noemt zichzelf zo? Cho: ‘We hebben ze langzaam bekeerd. We hebben twee violisten die regelmatig met ons spelen, ze zijn de harde kern van onze strijkerssectie. Beide zijn gerenommeerde avantgarde muzikanten. Ze treden in die context op maar ze spelen ook in meer traditionele orkesten. Het zijn vrienden, ze spelen al jaren met ons en ze zijn perfect, want ze begrijpen de frasering van popmuziek en houden daar ook van.’ DJB: De huidige discogolf, waar jullie een onderdeel van zijn, bouwt voort op traditie die op een zijspoor was geparkeerd toen house alles overnam in de jaren tachtig. Balis: ‘Zo ongeveer. House is underground dancemuziek en disco was gewoon heel duur. Het werd gemaakt door uitstekende muzikanten, producers en engineers die werkten in uitstekende studio’s. Veel van die mensen zijn daarna gewoon pop-platen gaan maken. Die oude platen klinken prachtig, vonden wij, laten we proberen erachter te komen hoe we, met de middelen die wij hebben, platen kunnen maken die zich daaraan kunnen meten.’ Cho: ‘Het is niet alsof we terug in de tijd willen gaan en ik wil ook niet zeggen dat elektronische dance minder muzikaal is. Maar het is waar dat we echte songs willen schrijven en dat dat ouderwetse vakmanschap ons erg aanspreekt. Niet alleen van de muzikanten, maar ook opnametechnisch. Het klinkt zo verdomde goed!’ DJB: Het is heel duur om zo nog platen te maken, wat voor de meeste mensen een goede reden is om het niet op die manier aan te pakken. Jullie kiezen daar toch voor. Is het ergens ook een beetje een uitdaging? Cho: ‘Voor deze vraag hebben we altijd het verhaal van de tweemiljoendollarviool.’ Balis: ‘Er was een dag dat we strijkers aan het opnemen waren met Pauline Kim en zij toevallig een paar violen bij zich had die werden getest door een symfonie-orkest. Dat is de eigenaar van de instrumenten, niet de spelers zelf. Ze had iets van vijf violen bij zich die in prijs varieerden van 300.000 tot 2 miljoen dollar. We hebben ze allemaal opgenomen, tot wel dertig keer aan toe. Het vioolgeluid op die track loopt in de tientallen miljoenen dollars, ha ha. Maar we hebben nooit echt nagedacht over wat voor uitdaging het zou worden. We zijn er gewoon in gedoken en hebben het gedaan. Elke keer waren we weer verbaasd over de resulaten die we wisten te behalen. Dat opnameproces is heel leuk, en ontzettend leerzaam ook. Het voelt nooit als werk.’ DJB: In het begin kwamen er één of twee Escort-singles per jaar uit, of zelfs een paar jaar lang helemaal niks. Het heeft vrij lang geduurd voordat er een heel album was. Cho: ‘We zijn de afgelopen jaar steeds meer popgericht gaan schrijven, of in ieder geval songs met een vocalist in het achterhoofd. Nummers met een verhaaltje, die op zichzelf konden staan, in plaats van dancegrooves die toevallig ook nog wat zang hadden. Het heeft even gekost voordat we dat onder de knie hadden en we willen bovendien al-


17 escort

leen iets uitbrengen als het echt kwaliteit heeft. Er zijn wat mislukte experimenten geweest. Maar we zijn geduldig en we hebben gewacht tot het goed was. Dat duurde iets langer dan we hadden gehoopt, maar we zijn blij met het resultaat.’ DJB: Jullie brengen ook alles uit op jullie eigen platenlabel. Van de buitenkant lijkt het alsof Escort zich het ’t liefst zo moeilijk mogelijk maakt. Cho: ‘Ha ha ha.’ Balis: ‘Dat lijkt zo omdat het klopt.’ DJB: Hoe ontstaat een Escort-song? Cho: ‘Het is dansmuziek, dus het begint met een baslijn of een ander soort groove. Of we hebben een nieuw speeltje in de studio. Er is altijd een basis van waaruit je begint te schrijven. Hoewel er uiteindelijk allerlei mensen meespelen, zijn de eerste versies vaak helemaal door Dan en mij opgenomen met alleen keyboard en gitaar, gewoon om te kijken hoe het klinkt. We experimenteren met de arrangementen en als we er genoeg vertrouwen hebben, halen we de kanonnen in huis die er een heel mooi geluid van kunnen maken.’ Balis: ‘Voordat we heel veel muzikanten uitnodigen, zorgen we dat er eerst een basic bandperformance is met iets van een vocaal. Je wilt niet dat ze drie maanden later weer moeten komen omdat het toch niet helemaal de kant was die je op wilde.’ DJB: De singles die jullie tot nu toe hebben uitgebracht zijn met name gericht op dj’s, die meestal niet geïnteresseerd zijn in al te vol gearrangeerde songs. Dansmuziek is vaak vrij basic en met veel zich herhalende patronen. Balis: ‘We proberen beide kanten te respecteren. Eugene en ik dj’en zelf ook en Escort is toch ook een beetje bedoeld als tegenreactie. Ik hou natuurlijk ook best van een kale sound, maar ik hoor graag dj’s die complete songs draaien en dat weten te combineren met meer tracky dingen. We doen allebei. Naast de songs zijn er bovendien altijd edits en remixen voor de dj’s.’ DJB: En dan hebben jullie ook nog een nummer als ‘A Sailboat in the Moonlight’, wat echt een heel songy song is. Al is dat waarschijnlijk niet de correcte vakterm. Balis: ‘Dat nummer is echt een hommage aan August Darnell en die Kid Creole- en Savannah Band-nummers. Dat lijkt misschien rare muziek vergeleken met, zeg, een Donna Summer-hit, maar de dj’s draaiden dat indertijd net zo graag. Dat zal je vandaag niet zo gauw meer meemaken.’ DJB: Was dit de muziek waar jullie als kind naar luisterden? Cho: ‘Niet echt. We hebben die periode voor een klein deel nog net bewust meegemaakt, maar het kwam pas echt op onze radar nadat we later in het leven begonnen waren met dj’en.’ DJB: Jullie zijn natuurlijk de enigen niet geweest. De discorevival duurt al een jaar of tien.

Balis: ‘We zijn allebei eind jaren negentig ongeveer naar New York gekomen. Er was toen nog een behoorlijk solide house-scene die best van grote invloed op ons is geweest. Daarbinnen is wat ik maar even het New Yorkse garagecanon noem nooit ver weg geweest. Je hoorde altijd wel ergens een oude Larry Levan-remix. Plus in die tijd kwam je voor het eerst oude dj-mixen op internet tegen. Die twee dingen hebben ons op dit pad gebracht.’ DJB: Ondanks de niet te missen verwijzingen naar de discomuziek van dertig jaar geleden, is Escort ook weer niet helemaal retro. Een nummer als ‘Makeover’ had niet in 1983 gemaakt kunnen zijn. Cho: ‘Hoewel, we spelen volgens dezelfde principes. Technisch gezien had het gekund, al zou niemand het bedacht hebben. Maar alle geluiden zijn oud. We arrangeren het alleen met een modern gevoel. De drums zijn bijvoorbeeld afgeleid van een oude plaat, ik zeg even niet welke, maar de context is heel anders.’ Balis: ‘Eén van de dingen die van plaat een classic maken, is dat hij nog steeds resoneert in moderne oren. Pas nog hoorde ik iemand rondrijden met ‘I Feel Love’ van Donna Summer. Wat we zeker niet willen is museummuziek maken, iets dat precies klinkt een plaat van vroeger.’ DJB: Sinds een jaar of drie is de in Frankrijk geboren Adeline Michèle de frontvrouw van Escort. Ik heb haar nog niet live mogen zien, maar op de foto ziet het er in ieder geval als dynamiet. Cho: ‘Ze is een geboren performer, een echte ster. De mensen beginnen al te schreeuwen als ze nog maar net het podium is opgelopen. Ze heeft dat charisma en die energie. Ze is...’ Balis: ‘Je probeert gewoon netjes te zeggen dat ze superhot is, ha ha.’ Cho: ‘Ze heeft het gewoon allemaal. Ze brengt haar eigen energie en toen zij aan boord kwam, gingen we ook songs schrijven die bij haar passen. Het heeft het schrijven dus zeker beïnvloed, maar ook ons doel van wat we zouden kunnen bereiken. Het plan om een album te maken was er altijd al.’ DJB: Jullie spelen niet vaak, is dat niet lastig met zoveel muzikanten? Cho: ‘Met het kaliber muzikanten dat we in de band weten te houden zijn de optredens allemaal geweldig geweest. Dus zelfs al hebben we niet veel opgetreden, hoop ik toch dat we heel ervaren ogen. Iedereen in de band is echte pro. Dan en ik spelen nog het minst van iedereen. DJB: En julie verliezen geld op elke show? Cho: ‘Ha ha, ja. Er komt wel geld binnen via andere bronnen, maar het is een lastig model, inderdaad. Aan de andere kant: we zijn nog maar net begonnen als liveband en we zijn bereid om daarin te investeren. Als we met zijn vijfen waren geweest, waren we vast heel succesvol gewees, ha ha. Aan de andere kant: iedereen heeft het enorm naar zijn zin en we zien wel hoe ver we hiermee komen.’


18 escort Beeld jody kivort


21

feature TEKST Sander Kerkhof Beeld Nick Helderman

Monolake Op de bovenste verdieping van een onopvallende, betonnen kolos in hartje Kreuzberg woont Robert Henke. Sinds de vroege jaren negentig is hij actief in de elektronische-muziekscene van Berlijn. In 1995 begon hij samen met Gerhard Behles de groep Monolake, maar hij is al sinds dertien jaar in zijn eentje actief onder die naam. Behles verliet Monolake in 1999 omdat hij zich wilde richten op de verdere ontwikkeling van het softwareprogramma Ableton Live. DJB: Je werkt al een paar jaar samen met de in Berlijn woonachtige, Nederlandse videokunstenaar Tarik Barri. Hoe verloopt zo’n proces in de aanloop naar een nieuwe live-show? ‘In het verleden werkten we ieder aan onze eigen kant van het optreden. Mijn live-sets waren voor 99 procent geïmproviseerd en Tarik anticipeerde daar op. Bij de nieuwe set rond het album Ghosts staat ongeveer de helft van tevoren vast en werken we veel meer samen. Mijn doel is, meer dan ooit, om een perfecte show te geven. Er zijn meer syncpunten tussen de muziek en de video. Een hele andere aanpak dan vroeger.’ DJB: Je hebt veel nagedacht en uitgebreid geschreven over de gecompliceerde verhouding tussen elektronische live-optredens en de beleving van het publiek. Waarom deze keuze voor een meer ‘gecontroleerde’ liveset?  ‘Iedere live-performance heeft zijn eigen rechtvaardiging. Ryoji Ikeda drukt op play. Dat is zijn performance. Hij stopt veel tijd de muziek, in de visuals, in de zorg voor een perfecte projectie en een juiste omgeving voor het optreden. Dat vind ik een valide concept. Zeker als de performer niet zijn best doet om te performen. Bij Ryoji is het duidelijk dat hij slechts op play drukt. Aan de andere kant is een performance waar tien man op het podium staan die modulaire synths spelen natuurlijk ook valide. In het verleden stond ik meer aan de kant van die tien mensen. Ik wilde altijd zo

veel mogelijk kunnen improviseren. De andere kant heb ik eigenlijk nooit onderzocht. Bij de muziek die ik op dit moment maak wil ik juist meer structuur en precisie. Het wordt zeker geen playbackshow, maar ik wil focussen op details, kleine verschuivingen. En als ik op een avond heel erg moe of verveeld ben, wil ik dat de show nog steeds goed is met een paar keer op enter drukken.’ DJB: Wordt het opnieuw een surround-set?  ‘Jazeker. De volgende stap is om daarmee te experimenteren. Ik heb een achtergrond in filmmuziek en het gebruik van surround is in die wereld heel duidelijk gedefinieerd. Dialoog in het midden, muziek links en rechts, et cetera. In een clubomgeving staat niets vast. Ja, de bas moet bij voorkeur uit alle speakers komen om een in your face-ervaring te geven. Maar kun je iets interessanters doen met een hi-hat dan hem in een cirkel te laten ronddraaien? Daar ben ik nu mee bezig. De ideale situatie is dat je, als je je ogen sluit op de dansvloer, de sensatie krijgt van geluiden als objecten.’ DJB: Heb jij invloed op wat Tarik met zijn visuals doet?  ‘Ik ben een stille dictator. En Tarik is een stil individu. Dat werkt prima. Ik heb heel duidelijke ideeën, maar Tarik komt ook met nieuwe inzichten. Hij geeft mij input over de muziek, over de flow en volgorde van de tracks bijvoorbeeld. De Monolake-liveshow is echt van ons samen. Het is niet alsof ik een vj heb ingehuurd, zeg maar.’ Op de binnenkant van de hoes van Ghosts, waarvoor Henke in Australië zelf de coverfoto maakte, staat een fragment van een verhaal. De tekst leest als een bezwete, technologische nachtmerrie en is een vervolg op het verhaal dat hoorde bij zijn vorige album Silence (2009). ‘Ik schreef dit verhaal in de lente van 2011, helemaal aan het begin van het proces dat tot Ghosts leidde. De inhoud veranderde met de ontwikkeling van de muziek. De teksten


22 monolake

van Silence, Ghosts en van mijn volgende album – waar ik nog niet aan begonnen ben – zijn onderdelen van een groter verhaal dat ik later zal schrijven. Zo’n verhaal helpt me om mijn muziek te vormen. Er zijn oneindig veel mogelijkheden. Ik grijp iedere hulp aan om een idee af te bakenen of richting te geven. Het verhaal voorkomt dat ik een onsamenhangende collectie songs maak.’ DJB: Op de hoes staat dat de plaat is opgenomen in The Foggy Playground. Is dat hier in Berlijn? ‘The Foggy Playground is het kamertje hiernaast, achter de keuken. Vroeger stonden op platen altijd die spannende namen van studio’s: Abbey Road, of Hansa Tonstudio in Berlijn. Mysterieuze, magische plaatsen waar legendarische albums zijn gemaakt. Daarom is ieder Monolake-album opgenomen in een studio met een andere naam, wat dus meestal mijn eigen slaapkamer is.’ DJB: Je werkt op Ghosts veel met samples van alledaagse voorwerpen, zoals keukengerei. Hoe werkt dat? Henke loopt naar de keuken, haalt twee glazen van het aanrecht en zet vervolgens in de huiskamer het nummer ‘Toku’ op op. Hij houdt de glazen aan de bovenkant vast en laat vervolgens de zijkant tegen elkaar rinkelen. Uit de speakers klinkt even later hetzelfde geluid. Hij lacht trots.

Ik grijp iedere hulp aan om een idee af te bakenen of richting te geven DJB: Hebben deze voorwerpen naast geluid nog meer betekenis? Zou je dit ook live doen? ‘Zo werk ik eigenlijk niet, tenzij ik muziek maak die ik helemaal in real time wordt gemaakt. Ik heb ook geen behoefte om op het podium te laten zien hoe ik de geluiden heb gemaakt. Dan zou ik me een soort wetenschappelijke tovenaar voelen. En dan nu, dames en heren… Het heeft geen praktische waarde voor een concert.’ DJB: Als artiest werk je in zowel club- als museumomgevingen. Verschilt je aanpak? ‘Ik probeer het duidelijk te scheiden. Op de dansvloer wil je minder verschillende elementen en meer herhaling. Wat mensen blij maakt op een dansvloer is iets heel anders dan in een omgeving waar je keurig op een stoel zit. Dan is iets wat zich acht maten herhaalt al saai. Aan de andere kant moet je mensen die op een dansvloer staan niet vermoeien met al te ingewikkelde soundscapes. Dat is één van de

grootste fouten die je kan maken als artiest. Het is me vorig jaar nog overkomen. Ik was geboekt op een plek die niet werkte bij de muziek die ik speelde. Ik had geen lol, het publiek stelde mijn show niet op prijs. Een behoorlijk onbevredigende ervaring. Mijn conclusie: de omgeving is even belangrijk als de muziek.’ DJB: Er worden in clubs een hoop frequenties ongebruikt gelaten omdat dj’s met lage-bitrate-mp3’s draaien. Hoe kijk jij daar als geluidsfreak tegenaan? ‘Het klinkt shit. Toch is het probleem ingewikkelder. De ervaring leert dat hoe simpeler de muziek is – hoe meer de muziek gevormd is naar klassieke formules in ritme, harmonie en geluid – hoe kleiner het probleem is. Mensen zijn zo gewend aan het geluid, dat zelfs als ze naar een shitty abstractie ervan luisteren nog steeds geloven dat het goed is. Het brein reconstrueert de rest. Maar als je in een club iets doet dat geluidstechnisch wat uitdagender is, kom je in serieuze problemen. Slechte kwaliteit geeft de voorkeur aan simpele muziek.’ DJB: Je stond mede aan de wieg van Ableton Live. Ben je nog steeds als ontwikkelaar betrokken bij het product?  ‘Nee. Ik ben aan einde van 2008 officieel gestopt. Vooral omdat het bedrijf groot genoeg is om op zichzelf te staan. Ik voelde heel erg de noodzaak om zelf muziek te maken, op tournee te gaan en meer tijd te besteden aan mijn kunstprojecten. Bovendien begon ik in die periode als leraar sound-design aan de kunstacademie hier in Berlijn. Tot enkele maanden geleden was ik nog wel betrokken bij beslissingen binnen het bedrijf, maar ik voelde dat ik óf iedere dag op het Ableton-kantoor zou moeten zijn, óf echt afscheid moest nemen. Met pijn in het hart, dat wel.’ DJB: Werk je ook nog aan nieuwe installaties? ‘Ik probeer een aantal belangrijke musea ervan te overtuigen om een grote installatie op te zetten. Naast de voorbereiding op de nieuwe tournee is vooral dit waar mijn brein zich momenteel mee bezighoudt. Helaas kan ik er nog niet zo veel over zeggen. Het begon als een klein idee, maar het is tijdens de research steeds groter geworden. Het probleem is dat het inmiddels zo duur is geworden en dat er geen enkele manier is om het goedkoper te maken.’ DJB: Je woont in Kreuzberg, de coolste wijk van de stad. Hoe voelt Berlijn op dit moment? ‘Ik ben hier vijf jaar geleden naartoe verhuist vanuit Prenzlauerberg, omdat ik die buurt te hip vond. Toen was er nog helemaal niets in Kreuzberg. Geen koffiebar te bekennen. Binnen twee jaar heeft het zich onwaarschijnlijk ontwikkeld. Nog veel sneller dan in Prenzlauerberg. Maar ik heb voorlopig nog geen plannen om te vertrekken. Ik heb een fijne plek en een goede relatie met mijn buren. Eentje werkt bij Ableton, dus die snapt in ieder geval wat ik doe. Niet onbelangrijk voor een producer die vanuit huis werkt. Bovendien zijn mijn planten hier ook erg gelukkig.’ www.monolake.de


23 titel


24

special Beeld tim pen

Cableguys & Girls De monsters of dubstep komen naar 5 Days Off, het hele spectrum is vertegenwoordigd. Of je nou wil moshen als een bro in Paradiso op vrijdag, of voor een iets meer, ahem, verfijnder benadering kiest op zondag in de Melkweg. In die laatste club vindt de rest van het jaar elke donderdagavond de clubavond Cable plaats: dubstep, hiphop, (future) garage. De hippe vogels uit het studentencircuit en al het andere jong, werkschuw tuig tref je hier.

Duane van den Heuvel (21)


Kimberley Pfaff (21)


Yoji Moniz (20)


geen naam, geen leeftijd


Catharina Gerritsen (20)


Merlijn Karg (20)


30

feature TEKST Eelco Couvreur Beeld klaas kleiterp

Presk

Wat goed is komt snel, hoewel clichés haaks staan op alles waar Pieter Willems alias Presk voor staat. In 2011 won hij de Grote Prijs van Nederland, verschenen er vier e.p.’s bij vier verschillende labels, was er een toer door China en sierde hij de flyers van festivals als Extrema, 5 Days Off en het ADE. Gevolg: na een turbulent doorbraakjaar kent iedereen zijn naam, zelfs in het Brabanste Langenboom, waar zijn roots liggen. Nou ja, bijna. ‘In het lokale krantje was in koeienletters te lezen dat Plesk de Grote Prijs had gewonnen.’ House, garage en UK-bass. Wie die drie genres het afgelopen jaar tot een dynamisch geheel wist te smeden, was spekkoper. De hype duurt nog altijd voort, en zoals dat gaat met hypes, verzandt de aanvankelijke originaliteit inmiddels weer schaamteloos in papegaaiengedrag en dus middelmaat. Daaraan lijkt Pieter Willems zich met een select groepje andere Nederlandse producers (denk aan Cinnaman, Dexter) vooralsnog te onttrekken. Mede dankzij zijn achtergrond als muziektechnoloog ontstijgen zijn producties de Ableton-allegaartjes, vond ook het juryrapport van de Grote Prijs, dat sprak over een ‘mooi, vol geluid met prachtige opbouw.’ Waar moet het knallen De technische kant is volgens Willems niet waar hij zich het meest op richt tijdens het produceren. Hij wil liedjes maken, met structuur, opbouw, kop, staart. Het verklaart bijvoorbeeld waarom zijn platen het niet alleen goed doen op de dansvloer. ‘Over het algemeen wordt mijn muziek als toegankelijk bestempeld,’ zegt Willems terwijl hij in zijn koffie roert. We zitten ergens in een café in de Amsterdamse wijk de Baarsjes, waar de producer woont en werkt. ‘Tegelijkertijd wordt het ook veel gedraaid door dj’s, volgens mij omdat er variatie in zit. Zelf houd ik er wel van, maar monotone muziek kan intimiderend zijn, helemaal als je weinig naar elektronische muziek luistert. Daar helpt mijn compositieachtergrond me. Ik denk constant na over hoe een nummer moet verlopen. Waar zitten de punten dat het moet knallen, waar neem ik gas terug?’ Zijn opleiding tot muziektechnoloog was lang niet altijd even boeiend, vertelt Presk, en boodt bovendien weinig ruimte voor experiment. ‘We leerden hoe we ons geluid konden oppoetsen en krachtiger konden laten klinken. Al-

lemaal heel interessant, maar het was voor mij altijd in de verkeerde context. Hoe neem je een basgitaar op? Waar plaats je microfoons als je een drumstel wil vastleggen? Ik werk het liefst in een hoog tempo, dan blijft er weinig tijd over om alles netjes uit te balanceren en precies volgens het boekje te werken. Dat heb ik al snel laten zitten dus.’

Breakcore met je ouders Voordat hij überhaupt op een vervolgopleiding belandde, was Willems het perfecte voorbeeld van de weinig in school geïnteresseerde puber die zich het liefst thuis achter zijn computer opsloot. ‘Mijn ouders hebben een beetje een trauma overgehouden aan mijn muzikale ambities. Dan zaten zij rustig op de bank televisie te kijken, en zat hun puberende zoon ernaast op de computer te klooien met breakbeats. Aphex Twin en dan de harde variant, breakcore, dat soort dingen. Ik weet zeker dat ze zich vaak hebben afgevraagd waar dat heen moest, helemaal toen ze ook nog hoorden dat ik er mijn beroep van wilde maken.’ Logisch dus de familie wat tijd nodig had om te wennen aan het idee dat die breakcore uiteindelijk toch nog ergens goed voor zou zijn. Sterker nog, het duurde tot aan december 2011 voor ze zoonlief voor het eerst op een podium zagen staan. ‘De eerste keer dat ze mij zagen optreden was tijdens de finale van de Grote Prijs. Dat was wel een mooie primeur, ja.’ Leven na de Grote Prijs Als we afgaan op in het verleden behaalde resultaten is het onduidelijk of het nou een voor- of een nadeel is voor je carrière, dat winnen van die Grote Prijs. Er zijn succesverhalen van onder andere Nobody Beats The Drum en Applescal en één ongelooflijk succesverhaal van Junkie XL, maar er zijn net zo veel producers waarvan weinig tot niks meer is vernomen. ‘Ik word niet overtuigd van iemands muzikale kwaliteiten op het moment dat hij of zij een prijs heeft gewonnen. Dat gebeurt pas als ik iemands platen ken. Bovendien is het een startpunt voor mij, geen eindpunt. Er is gezegd: we hebben vertrouwen in je, ga er voor. En dat is precies wat ik het komende half jaar ga doen. Het geeft me de kans om fulltime voor de muziek te gaan en dat is een heel tof gevoel. Nu is het aan mij om de belofte in te lossen.’ www.presk.net


32

5 Days Off programma

Escort The Field Falty DL

Nick Waterhouse SBTRKT Dorian Concept

7/3

Paradiso Dog Day Disco De liefdesbaby van dj’s Johanna Maria en Lustige Lola & Weltschmerz is een feestje waarop de neo- en niet-meer-zo-neodisco de temperatuur opschroeft. Escort ‘Disco-orkest’ uit New York van maar liefst zestien leden. Titelloos debuutalbum blaast weer leven in vervlogen Studio 54-tijden maar ook live wordt het een groovy spektakel. KC the Funkaholic Genre-overstijgende muziekliefhbber pur sang die de soul al meer dan een kwarteeuw door het Amsterdamse nachtleven pompt, van Roxy tot Paradiso.

Melon Jeroen Hofer, beter bekend als Melon, zit standaard aan de cutting-edge van de housemuziek, elke maand weer op zijn Ratio?-avond in Trouw. Job de Wit Sorry, we gaan hier geen jubelpraatje over onze DJB-hoofdredacteur afdrukken. Hij wil het niet hebben. Maar hij staat er dus wel. Bij deze. Melkweg Cinnaman Stuwende kracht achter de populaire clubavond Colors en in die hoedanigheid de man die UK-bass, house en hiphop naar eigen inzicht door het mengpaneel jaagt.

Falty DL Voormalig sushichef uit New York maakt positieve garage en house. Bracht vorig jaar een flinke zak uitmuntende e.p.’s uit, waardoor zijn sounds nu ook is aangevuld met hiphop, drum ‘n bass en soul. Koreless Piepjonge (20) Brit is een van de aanvoerders in de groeiende club post-dubstep-producers. Hij maakt sfeervolle elektronica vol diepe bassen en een melancholische autotune. Jorn Liefdeshuis Nauw aan de Closer-avonden en het Off Centre-festival in de Melkweg verbonden fijnproevers-dj die als boeker ook achter de schermen zijn weg weet.

WhoMadeWho Deense band met malle pakjes die catchy electropopliedjes maakt met een knipoog naar iets tussen dance en rock. Vlak voor 5 Days Off komt hun nieuwe album Brighter uit.

DJ+ Één van Nederlands meest muzikaal onderlegde en brede dubstep-dj’s. In tegenstelling tot veel collega’s liggen zijn roots niet in de drum ‘n bass maar in de IDM. Dat is te horen aan zijn sets, waarin hij de grens tussen dansbaar en experimenteel veelvuldig opzoekt.

San Proper Bouwde de afgelopen jaren een cultstatus op door zijn grenzeloze enthousiasme en muzikale manie. Als dj is hij een fenomeen, maar op 5 Days Off doet San Proper een live-optreden.

Dorian Concept Oostenrijkse freestylekoning op funky vintage keyboards. Springt zelf net zo enthousiast achter de decks van links naar rechts als dat zijn muziekstijlen doen.

Redinho Eenmanssensatie met keyboard en talkbox. Brengt zijn platen uit op het toonaangevende label Numbers , en zit midden in het hele postdubstepgebeuren. Af en toe komt er zelfs een toefje house langs.

Nick Waterhouse Amerikaan die r&b speelt alsof het net is uitgevonden. Samen met zijn band zorgt hij ervoor dat je je tussen de milkshakes, jukeboxen en petticoats van begin jaren zestig waant.

The Field Zweed die met band zweverige en hypnotiserende live dancemuziek speelt. Voegde onlangs derde album Looping State of Mind toe aan zijn feilloze repertoire.

SBTRKT Gemaskerde producer laat soul en UK-bass erg fijn samengaan. Razendpopulair sinds een jaar en zijn wonky dansvloerkrakers gaan zeker goed vallen.

Presk Was afgelopen jaar de winnaar van de Grote Prijs van Nederland. Maakt een combinatie van house en UK-garage. Op 5 Days Off is dit horen in een liveset.


33

5 Days Off programma

William Kouam Djoko Jeff Mills

8/3

Paradiso The Gaslamp Killer Enorm toegewijde dj met grote afro en nog grotere energiebom. Publiek weet vaak niet wat het met zichzelf aanmoet als binnen twee minuten Flying Lotus, Jimi Hendrix en AC/DC langskomen. Hudson Mohawke Futuristische muziek die zowel nu-soul, hiphop als futuristische beats ademt. De Brit is tijdens zijn liveshows een allemansvriend die ieder genre met expertise door elkaar mixt en dat laat niemand onberoerd. Krampfhaft Utrechter Joris van Grunsven maakt elektronische muziek die naar eigen zeggen ‘soms hard en dan weer wat rustiger is’. Als een donkere Nosaj Thing of een vrolijke versie van Amon Tobin. En meestal binnen één nummer. Kutmah Een van de belangrijke schakels in de beatscene van L.A. met de clubavond Sketchbook. Maakte als dj flink naam, dankzij spannende mixen vol onverwachte wendingen door funk en jazz. Jameszoo Twintigjarige Bosschenaar laat een breed scala aan hortende en stortende struikelbeats horen met daaroverheen jazzsamples, bleeps en synthmelodieën. Hij is nu bezig met zijn debuutalbum. Op 5 Days Off zal hij een live-set spelen. 

Lunice Voor een zelfverklaard verlegen type heeft de deze Canadees zichzelf aardig op de kaart weten te zetten. Heeft een verleden als rapper en b-boy, maakt pas zo’n twee jaar beats en is nu al getekend bij LuckyMe. Gewapend met MPC en een flinke verzameling samples remixt hij alles wat los en vast zit. Melkweg Charli XCX Arty synthpop die soms een beetje aanvoelt als ’80s-Madonna met een nieuwe beat eronder. Supporte eerder Peaches en Robyn, en in Amsterdam zal de negentienjarige dit doen voor Sleigh Bells. Jeff Mills Levende legende die synoniem staat voor techno. Liet in de jaren negentig het zweet al van de muren gutsen met zijn hogesnelheidstechno en komt nu een speciale show neerzetten ter ere van het twintigjarige bestaan van zijn muzieklabel Axis. Sleigh Bells Duo dat onder een geluidsmuur van dikke beats en scheurende metalgitaren toch nog catchy popliedjes weet te maken. Tweede album Reign of Terror verschijnt vlak voor 5 Days Off. Sandeman Sandeman is bekend om zijn mash-ups op 3FM en de Song van het Jaarmix die hij ieder jaar maakt en hij is een graag geziene dj op Lowlands, Solar en Valtifest. De muziek die hij draait komt vers van de pers.

ROD Benny Rodrigues is terug. Na een jaar radiostilte, een bewuste periode van bezinning, heeft hij een alter ego ontwikkeld genaamd ROD. Onder deze alias zal de Rotterdamse topper al zijn vetste technoplaten spelen. William Kouam Djoko Gewapend met een laptop vol dikke grooves, een microfoon waar de soul vanaf spat en een charismatische uitstraling waar kleine meisjes week van worden geshaked, groove’t, popt en rockt deze Hagenees de Jäger Music-zaal als een malle. Aron Friedman Als promotor, organisator, schrijver en producer speelt hij al een decennia lang een grote rol in het Amsterdamse nachtleven. Met zijn dampende technobeats gaat hij de Jäger Music-zaal laten zien hoe hij zijn sporen als dj heeft verdiend.


34

5 Days Off programma

Ben Klock Doctor P Brown & Gammon

9/3

Paradiso Brown & Gammon Zitten nog maar net bij Circus Records maar zijn sindsdien aan een opmars bezig. Als echte Circus-artiesten maken ze vuige dubstep met dikke bassen en zang. Cookie Monsta Brit die verwoestende dubstep levert. Zijn snoeharde wobbles zorgen voor totale gekte op de dansvloer. Doctor P Een van de heetste platenbonzen binnen de dubstepscene die in 2010 een gigantische hit scoorde met ‘Sweet Shop’. Presenteert op 5 Days Off een avond rond zijn eigen label Circus Records. Dub Phizix Geboren als George Ovens maar gaat door het leven als Dub Phizix. Al ruimschoots tien jaar produceert de Manchester drum-’n-bass-dj keiharde en vernieuwende tunes. Gomes Dubstep ging als een speer in 2011 en Gomes, al jaren de drijvende kracht achter de toonaangevende Oi-avonden, was erbij om zijn stempel op de scene te blijven drukken. Bijvoorbeeld met Cable, zijn wekelijkse donderdagavond in de Melkweg. Mindmapper Opgroeiend in die slagader van de Nederlandse drum-’n-bass-scene, Eindhoven, werd Rogier Habraken wekelijks omringd door de grootste namen. Hij begon vervolgens zelf met produceren en zijn tracks worden nu door internationale labels opgepikt. Nymfo Staat al jaren bekend als een van de beste drum-’n-bass-dj’s die ons land rijk is. Zo werd hij al twee keer verkozen tot beste Nederlandse dj bij de Drum & Bass Awards. Altijd goed voor een stevig avondje beuken.

Proxima Hij was pas vijftien jaar toen hij voor het eerst in aanraking kwam met drum ’n bass en besloot eigen beats te produceren. Nu maakt hij muziek voor mensen met voeten met eelt, kuiten van beton en longen als luchtballonnen. Roksonix Noord-Londens dubstepduo dat het drukker dan ooit heeft sinds het bij Circus Records zit. Stond een tijd in de schaduw van labelbaas Doctor P maar begint steeds nadrukkelijk op de voorgrond te treden. TB6K Dubstepper die welbekend is van de Oi!feesten. Maakt met zijn agressieve manier van mixen en levendige platen immer een hoogtepunt van zijn eigen razendsuccesvolle 50 Hurtz-avond in de Melkweg. Melkweg Ryan Elliot Komt oorspronkelijk uit Detroit maar verhuisde drie jaar geleden naar Berlijn om verder te groeien. Maakt wel nog steeds dezelfde techno en house met diepe basslines. Tama Sumo Struise Duitse draait al sinds 1993 house in technostad Berlijn. Staat bekend om haar diepe, house-georiënteerde technosets met af en toe zelfs een vleug disco. Ben Klock Resident van de meest besproken club ter wereld, Berghain in Berlijn, en natuurlijk getekend bij Ostgut Ton, het label van de tent. Draait doorgaans legendarische marathonsets en krijgt zo iedereen in zijn technomolen mee. Monolake Alter ego van de Duitse producer en software-ontwerper Robert Henke die door dub beïnvloede elektronische muziek maakt. Komt naar 5 Days Off met zijn spectaculaire Monolake Live Surround-performance.

ESHU Het dj-collectief ESHU staat voor techno in al zijn verschijningsvormen, met de Nijmeegse slag. Roger Gerressen, Jocelyn Abell, Daniël Lekatompessy en Ivano Tetelepta hebben inmiddels hun eigen label en beter ontdek je ze nu. Steffi Vertrok een aantal jaar geleden uit Amsterdam om zich helemaal op de muziek te richten. Is sindsdien resident bij Berghain en bracht vorig jaar haar debuutalbum Yours & Mine uit bij Osgut. Daarop laat ze haar gevoel voor techno met Detroit-invloeden spreken. Tobias. Kocht in 1980 al zijn eerste synth en mixte als studio-engineer al muziek van Meat Loaf en Milli Vanilli. Heeft al meerdere producties op zijn naam staan maar bracht vorig jaar zijn eerste album uit bij Ostgut Ton. De Loods in de Balie 5 Days Off is tijdens haar verkenning van de uithoeken van de Amsterdamse dancescene gestuit op de jongens van Club de Loods, een collectief dat met aanstekelijke energie en een flinke dosis zelfspot eigenzinnige housefeesten organiseert in een oude Amsterdamse scheepsloods. Gast-dj JG Wilkes draait grensoverschrijdende disco. Ruimdenkend, gevarieerd maar vooral steengoed. Hij was mede-oprichter van de jarenlang grensverleggende, maar vorig jaar wegens te drukke werkzaamheden opgeheven legendarische clubavond Optimo in Glasgow.


Steffi Ryan Elliot Monolake

Tobias. Tama Sumo


36

5 Days Off programma

Hybris Phace

Huoratron Black Sun Empire

10/3

Chagall Jonge Amsterdamse brengt een vernieuwend dubsteppy popgeluid en is door 3FM uitgeroepen tot Serious Talent. Russ Chimes: Engelse electroproducer bewees zich eerst als remixbaas, om vervolgens de bal uit het park te slaan met zijn superdynamische eigen producties. Dit jaar komt zijn debuutalbum. Vic Crezée Lil’ Vic is niet zo klein meer. De afgelopen jaren is hij uitgegroeid tot een van Amsterdams meest graag geziene hiphop-dj’s (en breder). Resident van Bassline, Woo Riddim én Live at the BBQ. Henzel & Disco Nova Zelfs al heb je ze nog ooit horen draaien, dan nog ben je op elk moment op de hoogste van hun scherpste tunes dankzij Henzel & Disco’s razenpopulaire 22tracks-playlist. Eén missie: party. Huoratron Finse danceproducer die ervoor zorgt dat je als een stuiterbal over de dansvloer kaatst. Ook bekend van zijn vorige project waarin hij met twee Game Boys experimentele muziek produceerde. Le Le Pepijn Lanen, Piet Parra en Rimer London; alledrie al bekende namen in de scene. Samen vormen ze sinds 2007 het belachelijk catchy

Le Le. In februari komt hun nieuwe album uit genaamd Partytime. Madeon
 Een even piepjonge (geboortejaar: 1994) als razendpopulaire nieuwe Franse electroproducer. Werd bekend door een YouTube-filmpje waarin hij 39 liedjes in vijf minuten remixt. Het leverde hem acht miljoen views op. Melkweg Black Sun Empire Keizers die als een grote zwarte zon de zaal verduisteren. Niet alleen in Nederland maar ook internationaal trekt dit Utrechtse drum’n-basscollectief volle zalen. Hun clubavond Blackout beleefde onlangs zijn eerste Londense editie.

band Korn werkten, nemen een blik vol bevriende producers mee, en treden natuurlijk zelf ook op. Alix Perez Belg die de diepere lagen van het drum-‘nbass-spectrum verkent. Tijdens zijn sets volgt hij de reacties van het publiek en speelt hij daar verder op in. Tegenwoordig ook wel bekend als Arp.101. Phace Hamburgse producer die zie vooral richt op de neurofunkvariant van drum ’n bass, met invloeden uit techno, funk en jazz. Maar er mag dan meer melodie in zijn muziek zitten, het decibelgehalte is nog steeds torenhoog.

Hybris Deze Tsjech bracht vorig al een explosieve e.p. uit waarop hij samenwerkte met Noisia. Het wordt waarschijnlijk adem happen als hij zijn knettergekke beats live laat horen.

Posij Groninger die bezig is met zijn debuutalbum dat uitkomt bij het electro/breakslabel van Noisia, Division. Hij begon vier jaar geleden met het maken van muziek en heeft inmiddels een eigen stijl die een mengelmoes van dubstep, electro en breaks is.

Kraantje Pappie Daar is Kraan! De Groninger trad tijdens Lowlands en op de UITmarkt al op met drum-’n-bassgroep Noisia, en dat bleek een gouden combinatie, zie ook ’s mans nieuwe album Crane.

Zero T De Dubliner Zero T is al meer dan een decennium een grote naam in de sxcene. Hij veranderde van naam (eerst was het Zero Tolerance), maar zijn muziek is nog steeds dezelfde old school drum ’n bass.

Noisia Neerlands grootste drum-’n-bass-exportproduct organiseert het feestje van het jaar: Noisia Invites. De Groningers, die onlangs nog met rapper Kraantje Pappie en de Amerikaanse

Phace

Paradiso


Le Le


38

5 Days Off programma

Gui Boratto Nuno Dos Santos James Blake

11/3

Paradiso

De Balie

Applescal Al lang geen jonkie meer. Won in 2008 de Grote Prijs en bracht meerdere e.p.’s en albums uit. Zijn poldertechno laat de kaalgeslagen paden richting oosten liggen en zoekt het meer in de hoek waar indie en elektronica samenkomen.

Echt Gebeurd Deze show van Micha Wertheim en Paulien Cornelisse gaat over waargebeurde uitgaansverhalen. Iedereen is welkom om zijn beste anekdotes over uitgaan te delen met lotgenoten.

Beesmunt soundsystem Jong Amsterdams dj- en productieduo dat zijn sporen in de scene reeds hoog en breed verdiend heeft. Muzikaal heel breed onderlegd, maar het laatste jaar steeds verder door de house-contreien trekkend. DJB-prijswinnaar Bij het ter perse gaan nog niet bekend. Gui Boratto Braziliaan die de afgelopen jaren wereldberoemd werd met zijn meeslepende, melodieuze techno. Bracht eind vorig jaar zijn derde plaat uit die hij op 5 Days Off voor het eerst op een Nederlandse dansvloer laat horen.

Melkweg Artwork Bracht ondanks zijn staat van dienst niet zo heel veel uit onder eigen naam, maar bereikte natuurlijk wel wereldfaam door zijn lidmaatschap van Magnetic Man, dat supertrio met Benga en Skream. El-B Was al in 2000 trendsettend in de toen razendpopulaire 2-step en UK-garage-scene. Inmiddels is hij dat ook bij de dubstepmensen met zijn creatieve en opzwepende beatconstructies.

Nuno dos Santos Utrechter die altijd een platentas vol goede muziek met zich meeneemt. Draait een slimme combi tussen verschillende muziekstijlen en zijn eigen frisse producties.

Digital Mystikz Oftewel dubstep-iconen Mala en Coki, die met hun gelijknamige label vanuit Zuid-Londen een internationale aanhang heeft verworven. Een aanhang die maar aan een ding kan denken: rauwe, intense muziek, slecht verlichte ruimtes en een met sub-bass doordrenkt geluid. 

Spacegirls Oké, niemand zal beweren dat er acht vrouwelijke Jeff Millsjes in de booth staan, al is het onvermijdelijk dat dj-collectief Spacegirls steeds bedrevener wordt. Gelukkig gaat het altijd nog bovenal om muziek en feeststemming.

Benny Ill Als grote man achter Horsepower Productions dé dubstep-godfather. Bijna altijd aanwezig bij de legendarische clubavonden van Digital Mystikz in Londen. Ook bekend van zijn samenwerkingen met Hatcha en Kode9.

Loefah Ook zo’n dubsteppionier, maar maakt tegenwoordig full-blast acid-garage. Verwacht ratelende drums en nerveuze bassen en misschien gooit hij heel af en toe de volumeknop open voor een zware dubstep tune. Kode9 Grootmeester in het maken van sfeervolle elektronica en diepe danstunes. Toont zich inmiddels allergisch voor het d-woord, terwijl hij het met zijn label Hyperdub er mede vorm aan gaf. Draait tegenwoordig fel en funky. Oneman Diskjockey uit de Premier League van de bassscene. Eindigde onlangs nog op de tweede plaats bij de Dubstep Awards in de categorie, hoe kan het anders, beste dj. J. Transition Dubplates galore. Jasons achternaam verwijst naar zijn Transition Mastering Studio, waar alle DMZ-tunes langsgaan voordat het vinyl de groef in mag. Joker Creëerde in 2007 zijn eigen subgenre met slepende synths, dubstepbaslijnen en invloeden uit grime en g-funk en werd vervolgens door bijna iedere producer gekopieerd. Bracht afgelopen jaar zijn debuutalbum uit. James Blake Het Britse wonderkind gaat bewijzen dat hij naast goed produceren ook mooie plaatjes kan draaien. Dat deed hij vorig jaar ook al op 5 Days Off, maar was toen nog een belofte en inmiddels een ster.


39

Beeld: Sven Marquardt

5 Days on

Out@Home 9 februari-11 maart, Amsterdam Museum Foto-expositie van Robin de Puy (zie pagina 10) Shoot! 4 maart-31 maart, De Balie Foto-expositie van Maartje van Nimwegen Sven Marquardt 7-11 maart, Melkweg Mediaroom Foto-expositie van Sven Marquardt (Berghain, Panoramabar)

Melkweg Cinema 7-11 maart Tijdens 5 Days Off kun je kijken naar een aantal legendarische uitgaansfilms, zoals Naar de Klote en 24 Hour Party People. Vodafone Firestarters 8 maart, De Balie Talkshow over muziek en technologie. Literatuur: Das Magazine Een speciale 5 Days Off-editie van Das Magazine is te koop tijdens het festival.

Kamermans Kermis 9 maart, De Balie Avondvullend programma waarin bekende thema’s vanuit verschillende invalshoeken worden belicht door middel van verhalen, film en wetenschap. Echt Gebeurd 11 maart, De Balie Show van Micha Wertheim en Paulien Cornelisse over waargebeurde uitgaansverhalen. Iedereen is welkom om zijn beste anekdotes over uitgaan te delen.

Programma onder voorbehoud. Kijk voor tijdschema’s en het laatste nieuws op 5daysoff.nl.


DJB 53