Page 1

Μου είχες λείψει πολύ μωρό μου. Δεν είχα καταλάβει πόσο πολύ. Πραγματικά. Όλοι υπερβάλλουμε και λέμε μαλακίες έτσι για το θεαθήναι. Αλλά έτσι νοιώθω, είναι η αλήθεια. Πώς μπορεί κάποιος να δώσει το στίγμα αυτού του συναισθήματος; Ποιος είναι ο ορισμός του 'μού'λειψες'; Δε ξέρω, ειλικρινά. Ίσως να μετριέται με το πόσο έντονα νοιώθεις τις στιγμές πριν τελικά δεις τον άνθρωπο που σου έχει λείψει. Η καρδιά πάλλεται μέσα στο στήθος σου. Από τη μία θα ήθελες να πατήσεις εκείνο το Fast Forward που λέγαμε. Να πετάξει ο χρόνος να πετάξεις κι εσύ μαζί του, πιο κοντά στον προορισμό σου. Από την άλλη θα ήθελες να πατήσεις το pause. Να επεκτείνεις αυτή την αγωνία. Τη ρομαντική ομορφιά που βγάζει το μούδιασμα των δαχτύλων σου και οι αμήχανες κινήσεις σου. Την ευφορία που αναβλύζει από μέσα σου. Κοχλάζουν αμέτρητα συναισθήματα και μπερδεύονται βγάζοντας ένα πανέμορφο ζωντανό χρώμα που σε καίει γλυκά. Μου ήταν πολύ δύσκολο όλο αυτό, θέλω να το ξέρεις. Μου είναι αφόρητο να σε έχω δίπλα μου και να μη μπορώ να σου μιλήσω. Να μη μπορώ να σ'αγκαλιάσω, να σε σηκώσω ψηλά, να ακούσω το γέλιο σου και να δω το πρόσωπό σου να νευριάζει και να μου λέει 'άσε με κάτω'! Γιατί όμως; Γιατί να μη μπορώ και γιατί να μην πρέπει; Πώς είναι δυνατόν να είμαστε μαζί, να μιλάμε και να γελάμε, να ηλεκτριζόμαστε από την ατμόσφαιρα; Αθώα όσο και ένοχα, κολλητά όσο και απόμακρα; Πόσο διαφορετικοί κόσμοι, αλήθεια! Απίστευτο μου φαίνεται. Και ακόμα χειρότερο ότι αυτό που πρέπει να κάνω πάλι είναι να κρυφτώ. Εντάξει, η Γη είναι μεγάλη θα μου πεις. Θαρρείς πως μπορείς να κρυφτείς οπουδήποτε και από οποιονδήποτε. Από το πεπρωμένο σου, από τις ιδέες σου, από την πραγματικότητά σου. Από το Θεό. Απλά βρίσκεις ένα μέρος μακρινό. Και αρχίζεις το τρέξιμο. Μέχρι το τέλος του κόσμου! Είναι τόσο ωραία εκεί στη κρυψώνα σου! Τόσο μακριά από οποιαδήποτε έννοια. Όλα ζεστά και ασφαλή. Σχεδόν τέλεια.. Η παρηγοριά του αλατισμένου νερού. Ο ήχος του κύματος που παφλάζει πάνω στο βράχο. Η γαλήνη του κινδύνου που τον άφησες πίσω. Το ηλιοβασίλεμα. Ίσως για μια στιγμή το πιστεύεις κι εσύ, καθώς συνεχίζεις και τρέχεις προς το προορισμό σου. Μπορείς να αποδράσεις! Έχεις ξεφύγει όμως; Μπορείς τελικά να ξεφύγεις; Ή μήπως τελικά εσύ είσαι αυτός που δεν έχει τη δυνατότητα ή την ικανότητα να αποδράσει; Τότε δεν είναι που συνηδειτοποιείς πως, ίσως, ο κόσμος να μην είναι μικρός τελικά, αλλά εσύ να είσαι; Δεν ξέρεις πώς είναι να νοιώθεις πως δε σε χωράνε τα ρούχα σου. Να νοιώθεις ότι είσαι φυλακισμένος μέσα τους και να τα τραβάς για να αποδράσεις. Δεν ξέρεις πώς είναι να νοιώθεις εγκλωβισμένος σε τέσσερις τοίχους. Να φέρνεις βόλτες γύρω γύρω από ένα παλιό τραπέζι, προσπαθώντας να πείσεις τον εαυτό σου ότι υπάρχει διέξοδος απ'αυτό το κελί. Ότι η πόρτα θα εμφανιστεί. Ότι έχει κρυφτεί μόνο προσωρινά. Δεν ξέρεις πόσο πονάει να πρέπει να συμβιβαστείς με κάτι που πάντα ήξερες ότι ίσχυε. Απλά, μέσα σου δεν ήθελες να το πιστέψεις. Είτε γιατί πάντα κράταγες ζωντανή μια τελευταία ελπίδα, είτε γιατί απλά δεν ήθελες να το αποδεχτείς. Πότέ δεν θα μάθεις πώς είναι να νοιώθεις ότι παραμένεις ακίνητος στο χρόνο. Από πείσμα. Από απλή άρνηση να ενταχθείς στη τροχιά που διαγράφει σ'ένα απέραντο σύμπαν. Γιατί θες να γυρίσει ο χρόνος πίσω. Κάπου έχεις πάρει μια λάθος στροφή, κάτι έγινε σε κάποια στιγμή της ζωής σου και εκτροχιάστηκαν κάποια πράγματα δικά σου. Και τα θέλεις πίσω. Μένεις ακίνητος γιατί έτσι ίσως αυτά βρουν το τρόπο να επιστρέψουν κοντά σου. Και μαζί να συνεχίσετε ξανά. Είσαι ανένδοτος. Όπως όλα γύρω σου. Αλλά θες να συνεχίσεις αυτή τη σιωπηλή σου κραυγή διαμαρτυρίας. Και ίσως αυτή η διαμαρτυρία να μην είναι καν απρόσωπη. Αλλά να απευθύνεται σ'αυτούς και αυτά που λοξοδρόμησαν. Γιατί ρε γαμώτο; - Δεν κερδίζεις τίποτα με αυτά που λες και που κάνεις. Το ξέρεις αυτό! Και δε χρειάζεται να με κοιτάς ούτε με απορία, ούτε με νεύρα. Μερικά πράγματα πρέπει να γίνουν με το τρόπο που γίνονται. Απλά πράγματα... - Μαλακίες... - Με το να κάθεσαι σ'ένα σημείο και να στροβιλίζεσαι γύρω από νεκρές σκέψεις, δε βοηθάς τον εαυτό σου. Ούτε τους γύρω σου. Άφησε τα φαντάσματα πίσω σου και εστίασε στη πραγματική σου ζωή. Μην την εγκαταλείπεις.. - Μαλακίες είναι όλα αυτά... Γιατί να βοηθήσω τον εαυτό μου; Τι είδους βοήθεια θέλει; - Θέλει να προχωρήσει.. - Μια χαρά είναι εδώ πέρα... - Με τα νεύρα, άκρη δε θα βγάλουμε. - Άκρη δεν θα βγάλουμε γιατί δεν θέλεις εσύ να βγάλουμε άκρη!! - Δε ξέρεις τι λες. Σύνελθε τώρα γιατί δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία!!


- Δεν ξέρω αν θα υπάρξει. Εγώ θα παραμείνω εδώ μέχρι να γυρίσεις εσύ πίσω. Δεν έχεις καταλάβει ότι δεν έπρεπε να φύγεις; Δεν έχεις καταλάβει ότι εσένα περιμένω; Γιατί έφυγες; Απλή ερώτηση.. Ποτέ δε μου απάντησες όμως! Ποιος αλήθεια εγκατέλειψε ποιον; - Είσαι πολύ σκληρός με τον εαυτό σου. Δεν καταλαβαίνεις πως τον φθείρεις; - Είπαμε μια χαρά είναι αυτός.. - Να ξέρεις πως είναι η τελευταία φορά που σου μιλάω από εδώ.. Το πρωΐ έχεις ταξίδι. Με τη γυναίκα σου. Ούτε με μένα, ούτε με τα άλλα φαντάσματα. Είναι η ευκαιρία σου. Μπορεί εμείς να μην είμαστε μαζί, έτσι όπως το θες εσύ. Αυτό δε σημαίνει ότι ο ένας εγκατέλειψε τον άλλον. Αλλά μην αφήνεις τη ζωή να σου γλιστρίσει έτσι αβίαστα. Δεν σου αξίζει αυτό. Πάρε τα μαθήματά της, κράτησέ τα μέσα σου και δώσε αξία. Σ'αυτά. Σ'αυτούς που είναι δίπλα σου. Και σε μένα. Έχεις όλα τα εργαλεία να παλέψεις τις μάχες που έρχονται. Μην κρυφτείς... Κλείνω τα μάτια μου. Ύπνος δε με πιάνει. Έχω καιρό να κοιμηθώ και να ευχαριστηθώ ύπνο. Να ξυπνήσω ξεκούραστος. Κοιτάζω το ρολόι μου. Πέντε και πέντε. Δεν έχει ξημερώσει ακόμα...

Το ημερολόγιο ενός τρελού (Μέρος Η)  

Τι γίνεται όταν χάνεις το κόσμο κάτω από τα πόδια σου;

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you