Page 1

Πάντα όταν βρέχει, έχει κίνηση. Αυτό δεν είναι απόσταγμα εμπειρίας ζωής, παρά ένα συμπέρασμα μιας απλής και λογικής αλληλουχίας συνειρμών του μυαλού μου. Οι οδηγοί κλείνουν τα παράθυρα και απομονώνονται στον εσωτερικό κόσμο του αυτοκινήτου τους, στον ήχο του ραδιοφώνου που παρεμβάλλεται μέσα στη βοή του ανέμου και της βροχής που σκάει με δύναμη στο τζάμι. Οδηγούν πιο σιγά και πιο προσεκτικά. Εντάξει, το 'πιο προσεκτικά' το λέμε συνήθως για τους τύπους. Στην Ελλάδα ζούμε. Βάλε και τα χαλασμένα φανάρια. Βάλε και τα νερά στους δρόμους που κάνουν κι αυτά την εμφάνισή τους. Άλλες φορές δειλά-δειλά, άλλες φορές με θράσσος και τσαμπουκά. Χαιρομαι που σ'αρέσει αυτή η μουσική. Ποτέ δεν παραπονέθηκες. Νομίζω σου ακούγεται μονότονη. Αλλά ποτέ δεν το έκανες θέμα διότι ξέρεις ότι η μουσική, γενικά, έχει ένα τρόπο να μιλάει στη καρδιά σου. Και στη δική μου έχει βρει ένα δυνατό δίαυλο επικοινωνίας. Μεταφέρει αρμονικά τα ηχητικά της κύματα που χαϊδεύουν τα κύτταρά μου. Είμαστε connected, με τη κυριολεξία. Μερικές φορές πρέπει να τονίζουμε τα αυτονόητα. Γιατί και με τη Forthnet υποτίθεται connected είμαστε όλοι, αλλά θυμάσαι που βάζαμε στοίχημα κάθε μέρα πόσα λεπτά θα κρατήσει η σύνδεση; Και μετά γελάγαμε απ'τα νεύρα; Γαμώτο, έχουμε αργήσει! Κάποια στιγμή πρέπει και να αλλάξουμε την ώρα που δείχνει το καντράν του αμαξιού. Ως πότε θα είναι μία ώρα πίσω; Γιατί δεν το έχω κάνει μέχρι τώρα; Ποτέ δε με θυμάμαι να είμαι ήρεμος όταν οδηγώ, λόγω αργοπορίας φυσικά. Εκτός από μερικές φορές που μ'έχει πάρει ο ύπνος στο τιμόνι. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχω πέντε λεπτά να διαθέσω να ψάξω πώς σκατά αλλάζει η ώρα. Θα μου πεις, σε μερικούς μήνες, θα φτιάξει από μόνη της. Γιατί λοιπόν να κάτσω να σκάσω; Σωστά! Δεν υπάρχει λόγος να είμαστε συνεπείς ακόμα και σ'αυτή τη μικρή λεπτομέρεια. Ακόμα κι αν αυτή η λεπτομέρεια μπλέκει ακόμα περισσότερο τη καθημερινότητά μου. Εξάλλου, ένας κόκκος άμμου παραπάνω δεν κάνει τη διαφορά στη Σαχάρα. Ούτως ή αλλιώς, νοιώθω μπλεγμένος σε μια ζωή που δεν θα έπρεπε να μου ανήκει. Νοιώθω ότι την επόμενη στιγμή θα ξυπνήσω κάπου αλλού. Με άλλο σώμα, άλλες σκέψεις και άλλους ανθρώπους γύρω μου. Αν είναι αυτοί αληθινοί, δεν το γνωρίζω. Αλλά ούτε εσύ είσαι αληθινή. Σε ξέρω πάνω από πέντε χρόνια και φοράς πάντα την ίδια ριγέ μπλούζα. Τα μαλλιά σου είναι πάντα φρεσκολουσμένα και απαλά, λιτά μέχρι το λαιμό. Καστανά. Είσαι δημιούργημα της φαντασίας μου. Δεν είναι ότι δεν υπάρχεις. Απλά, εγώ σ'έφτιαξα. Δεν θυμάμαι βέβαια ούτε πώς σου έδωσα κλειδιά του σπιτιού μου, ούτε θυμάμαι πότε σου πρότεινα να πάμε μαζί στο Βραχάτι για πρώτη φορά. Δε ξέρω το λόγο που είσαι εδώ δίπλα μου αυτή τη στιγμή. Δε σ'έχω ρωτήσει ποτέ τι δουλειά κάνεις. Ξέρω ότι είσαι εδώ όπως ακριβώς ξέρω και ότι δεν είσαι. Διάολε, έχουμε κοιμηθεί και μαζί; Όχι ότι θα με χάλαγε, αλλά αυτή η αμνησία μου μάλλον δεν σε κολακεύει ιδιαίτερα. Οι στιγμές που ακολουθούν το σβήσιμο της μηχανής, είναι οι χειρότερες. Οι σκέψεις κρύβονται. Η μουσική χάνεται. Εσύ φεύγεις. Ένας κόσμος ολόκληρος δύει γοργά πίσω από το απέναντι βουνό. Ένας άλλος ανατέλλει. Όχι το ίδιο φωτεινός όμως. Ο ήχος της βροχής, ακόμα πιο δυνατός, επανέρχεται. Τριγύρω μου έχουν ξεφυτρώσει πολυκατοικίες και περαστικοί που προφυλάσσονται κάτω από ομπρέλες. Το στενό δρομάκι είναι γεμάτο λασπόνερα. Δε χάθηκε και ο κόσμος αν λερωθεί το παντελόνι μου. Αλλά και να χαθεί αυτός, υπάρχει ο άλλος...

Το ημερολόγιο ενός τρελού (Μέρος Γ)  

Τι γίνεται όταν η πραγματικότητα με τη φαντασία μπλέκονται και σε βομβαρδίζουν όπως οι στάλες της βροχής που χτυπάνε το τζάμι του αυτοκινήτο...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you